622/2016

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. september 2016, sem barst héraðsdómi 8. sama mánaðar og réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. september 2016, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 31. ágúst 2016 um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur, til vara að hann verði felldur úr gildi, en að því frágengnu að nálgunarbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili reisir ómerkingarkröfu sína á því að sóknaraðili hafi ekki stutt kröfu sína um nálgunarbann „öllum nauðsynlegum gögnum“ og hafi héraðsdómari átt að hlutast til um að frekari gagna yrði aflað og þau lögð fram. Tilefni nálgunarbanns þess, sem hér um ræðir, er kæra brotaþola 31. ágúst 2016, þar sem hún greindi meðal annars frá símhringingum frá varnaraðila til hennar í lok þess mánaðar. Sóknaraðili aflaði gagna til stuðnings kröfu sinni um nálgunarbann og var ekkert því til fyrirstöðu að taka afstöðu til hennar á grundvelli þeirra. Kröfu varnaraðila um ómerkingu hins kærða úrskurðar verður því hafnað.

Varnaraðila hefur á þessu ári þrívegis verið gert að sæta nálgunarbanni og brottvísun af heimili sínu og brotaþola að kröfu sóknaraðila. Þá hefur hann sætt gæsluvarðhaldi óslitið frá 2. júní 2016 á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hinn 18. júlí 2016 höfðaði héraðssaksóknari mál á hendur varnaraðila í sextán liðum, þar sem honum eru gefin að sök ýmis brot á almennum hegningarlögum nr. 19/1940. Þar er honum í tveimur liðum gefið að sök að hafa nauðgað brotaþola, í annan stað að hafa hótað henni og beitt hana kynferðislegri áreitni, í þriðja lagi að hafa haft í frammi við hana stórfelldar ærumeiðingar með því að hafa með áðurnefndri háttsemi ítrekað móðgað og smánað brotaþola og í fjórða lagi að hafa brotið gegn nálgunarbanni gagnvart brotaþola. Brotaþolar í öðrum liðum ákærunnar eru dætur brotaþola í þessu máli. Ráðgert er að aðalmeðferð málsins fari fram 13. og 14. september 2016.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa raskað friði brotaþola með framangreindum símhringingum, sbr. a. lið 1. mgr. 4. gr. laga nr. 85/2011. Í 2. mgr. 6. gr. laganna er mælt fyrir um að heimilt sé við mat á því hvort nálgunarbanni samkvæmt 1. mgr. verði beitt að líta til þess hvort sakborningur hafi áður þurft að sæta nálgunarbanni sem og þess hvort háttsemi hans á fyrri stigum hafi verið þannig háttað að hætta er talin á að hann muni fremja brot sem lýst er í 4. gr. Svo sem áður greinir hefur varnaraðila í þrígang á þessu ári verið gert að sæta nálgunarbanni og brottvísun af heimili sínu og brotaþola að kröfu sóknaraðila, auk þess sem honum er gefið að sök í framangreindri ákæru að hafa brotið gegn nálgunarbanni. Að þessu virtu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.