arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
473/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júlí 2014 sem barst réttinum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. júlí 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 1. ágúst 2014, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 1. ágúst 2014, klukkan 16.
476/2014

G var ákærður fyrir brot gegn 251. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa bréflega og með símasamskiptum reynt að hafa fé af A og B, samtals að fjárhæð 100.000.000 krónur, með hótunum um að beita A eða nána vandamenn hans líkamlegu ofbeldi. Taldi Hæstiréttur að samkvæmt gögnum málsins væri hafið yfir skynsamlegan vafa að G hefði skrifað umrætt bréf. Að því virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu G. Var refsing G ákveðin fangelsi í eitt ár en fullnustu níu mánaða af refsingunni var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var G dæmdur til að greiða 400.000 krónur í miskabætur auk þess sem honum var gert að sæta upptöku á tveimur farsímum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 24. júní 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing hans verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, til vara sýknu af henni, en að því frágengnu að tildæmd fjárhæð verði lækkuð.

A krefst þess að ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu hans verði staðfest. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins er hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi skrifað bréf það sem í ákæru greinir. Að því virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms er staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða.

Ákærði á sér engar málsbætur en að teknu tilliti til þess að hann hefur ekki áður sætt refsingu er staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu hans og skilorðsbindingu hennar að hluta.

Að því er varðar einkaréttarkröfu A þá hafa engin gögn verið lögð fram sem sýna fram á miska hans. Þar sem brot ákærða er almennt til þess fallið að valda brotaþola miska eru bætur til hans hæfilega ákveðnar 400.000 krónur. Þá verður ákærða gert að greiða honum málskostnað eins og greinir í dómsorði.

Staðfest eru ákvæði héraðsdóms um upptöku tveggja farsíma og sakarkostnað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en einkaréttarkröfu A.

Ákærði, G-kk-nf T-kk-nf Á-kk-nf, greiði A 400.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. nóvember 2012 til 19. desember 2013 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði A 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 862.077 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 627.500 krónur.
480/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Póllands var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. júlí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. júlí 2014, þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 27. maí 2014 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist sakarkostnaður vegna þessa kærumáls úr ríkissjóði, þar með talin þóknun réttargæslumanns varnaraðila, sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun réttargæslumanns varnaraðila, Á-kvk-ef B-kvk-ef E-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 251.000 krónur.
484/2014

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt c. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála þar til dómur gengi í Hæstarétti í máli ákæruvaldsins á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. júlí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi uns dómur Hæstaréttar gengur í máli ákæruvaldsins á hendur honum, þó ekki lengur en til mánudagsins 3. nóvember 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 9. júlí 2014. Hann krefst þess aðallega að varnaraðila verði gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í Hæstarétti í máli hans, þó ekki lengur en til mánudagsins 22. desember 2014 klukkan 16. Til vara krefst hann staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að skilyrði séu til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi. Í ljósi atvika málsins eru ekki efni til annars en að gæsluvarðhaldinu verði markaður tími eins og sóknaraðili hefur krafist, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í Hæstarétti í máli ákæruvaldsins á hendur honum, þó ekki lengur en til mánudagsins 22. desember 2014 klukkan 16.
485/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt lögræði í fjögur ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. júní 2014, þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði og fjárræði í fjögur ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila um að sóknaraðili verði svipt lögræði, til vara að hafnað verði kröfu hennar um sviptingu fjárræðis, en að því frágengnu verði lögræðissviptingu markaður skemmri tími. Þá krefst sóknaraðili þess að ákvæði hins kærða úrskurðar um þóknun verjanda síns verði staðfest, svo og að þóknun hans vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti verði greidd úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst þess aðallega að sóknaraðili verði svipt lögræði í fimm ár, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur aðalkrafa hennar því ekki til frekari álita.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, 125.500 krónur til hvors um sig, greiðist úr ríkissjóði
486/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni S hf. um dómkvaðningu matsmanna í máli sem L hf. höfðaði gegn S hf. til greiðslu tveggja nánar tilgreindra lánssamninga.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júlí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. júní 2014, þar sem tekin var til greina beiðni varnaraðila um að dómkvaddir yrðu tveir sérfróðir menn til að leggja mat á nánar tilgreind atriði sem í matsbeiðni greinir. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreindri kröfu varnaraðila hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur krafa hans um málskostnað í héraði því ekki til álita hér fyrir dómi.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Landsbankinn hf., greiði varnaraðila, Soffaníasi Cecilssyni hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
48/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni A hf. um að leiða tvö nafngreind vitni fyrir héraðsdóm til skýrslugjafar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri heimilt að kæra til Hæstaréttar úrskurði héraðsdóms þar sem synjað hefði verið um heimild til að afla sönnunargagna fyrir öðrum dómi. Af orðum þessa lagaákvæðis leiddi að heimild brysti til að kæra úrskurð héraðsdóms þar sem beiðni um gagnaöflun sem þessa hefði verið tekin til greina. Var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. janúar 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2014, þar sem tekin var til greina beiðni varnaraðila um að leiða tvö nafngreind vitni fyrir héraðsdóm til skýrslugjafar. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til b. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess að beiðni varnaraðila verði hafnað og sér dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurður og kærumálskostnaðar.

Mál þetta á rætur að rekja til þess að dómur var kveðinn upp í Héraðsdómi Reykjavíkur 17. maí 2013 í máli, sem sóknaraðili höfðaði á hendur varnaraðila, og hefur sá síðarnefndi áfrýjað þeim dómi. Í tengslum við það leitaði varnaraðili með beiðni 12. nóvember 2013 eftir því að fá að leiða tvo nafngreinda menn fyrir Héraðsdóm Reykjavíkur til að gefa skýrslur til afnota í málinu. Í beiðninni var réttilega vísað til 76. gr. laga nr. 91/1991 sem stoð fyrir henni. Sóknaraðili tók til andmæla gegn beiðninni, en með hinum kærða úrskurði var hún sem áður segir tekin til greina.

Samkvæmt e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 er heimilt að kæra til Hæstaréttar úrskurð héraðsdóms, þar sem synjað hefur verið um heimild til að afla sönnunargagna fyrir öðrum dómi. Sú kæruheimild lýtur meðal annars að slíkri gagnaöflun, sem um ræðir í 1. mgr. 76. gr. laganna. Af orðum þessa lagaákvæðis leiðir að heimild brestur til að kæra úrskurð héraðsdóms, þar sem beiðni um gagnaöflun sem þessa hefur verið tekin til greina. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
490/2014

B ehf. höfðaði mál gegn Í og krafðist viðurkenningar á því að nánar tilgreind stjórnvaldsákvörðun Matvælastofnunar hefði verið ólögmæt. Í dómi Hæstaréttar kom fram að krafan í þessu horfi fæli í sér lögspurningu sem færi í bága við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var frávísunarúrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júlí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júní 2014 þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili reisir málatilbúnað sinn á því hann hafi orðið fyrir tjóni vegna ákvörðunar Matvælastofnunar 21. júní 2013 um að stöðva alla afhendingu afurða og dýra af býli hans að Brúarreykjum í Borgarbyggð. Sóknaraðili krefst ekki viðurkenningar á bótaskyldu varnaraðila á þessum grundvelli, heldur gerir hann þá kröfu að ákvörðunin verði dæmd ólögmæt. Fallast ber á það með héraðsdómi að krafan í þessu horfi feli í sér lögspurningu sem fari í bága við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Brúarreykir ehf., greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 300.000 krónur í kærumálskostnað.
491/2014

Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms um málskostnað í máli S ehf. gegn C, sem lauk að öðru leyti með dómsátt. Málinu var vísað frá Hæstarétti með vísan til þess að ef dómur hefði gengið um kröfu S ehf., sem nam 114.588 krónum með nánar tilgreindum dráttarvöxtum, hefði skilyrðum til áfrýjunar málsins ekki verið fullnægt nema að fengnu áfrýjunarleyfi, sbr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Ákvæðinu yrði eðli málsins samkvæmt einnig beitt um málskot þetta.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júlí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júní 2014 þar sem leyst var úr ágreiningi um málskostnað í máli sóknaraðila gegn varnaraðila, en því var að öðru leyti lokið með dómsátt. Um kæruheimild er vísað til g. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði höfðaði sóknaraðili 19. febrúar 2014 mál á hendur varnaraðila til heimtu skuldar að fjárhæð 114.588 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Sátt sú sem gerð var í héraði 20. júní sama ár um dómkröfu sóknaraðila var þess efnis að varnaraðili skyldi greiða 114.000 krónur með 10 jöfnum afborgunum.

Ef dómur hefði gengið í héraði um kröfu þá sem sóknaraðili sótti í málinu væri skilyrðum ekki fullnægt til að áfrýja þeim dómi nema að fengnu leyfi Hæstaréttar, sbr. 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991. Eins og slegið var föstu með dómi Hæstaréttar 14. nóvember 1994 í máli nr. 436/1994, sem birtur er á bls. 2368 í dómasafni réttarins það ár, verður ákvæðinu eðli málsins samkvæmt jafnframt beitt um málskot þetta, sbr. og 4. mgr. 150. gr. laga nr. 91/1991. Ber því að vísa málinu frá Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Skjólbelti ehf., greiði varnaraðila, C-kk-þgf J-kk-þgf G-x-x, 50.000 krónur í kærumálskostnað.
492/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um viðurkenningu krafna sem M ehf., K og L hf. lýstu við gjaldþrotaskipti þrotabús MI ehf. á grundvelli lánssamninga sem þeir höfðu gert við forvera þrotabúsins.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 3. og 7. júlí 2014, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. júní 2014, þar sem leyst var úr ágreiningi um viðurkenningu krafna, sem sóknaraðilar lýstu við gjaldþrotaskipti varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að kröfur hvers þeirra um sig, að fjárhæð samtals 1.858.091.495 krónur, verði viðurkenndar við gjaldþrotaskiptin með stöðu í réttindaröð eftir 113. gr. sömu laga. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður sameiginlega gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Metúsalem ehf., K-x-x G-x-x S-x-x og Landsbankinn hf., greiði í sameiningu varnaraðila, þrotabúi Materia Invest ehf., 500.000 krónur í kærumálskostnað.
496/2014

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um ákvörðun refsingar S, sem á grundvelli játningar var sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni kannabisplöntur, marihúana og hass og að hafa um nokkurt skeið ræktað áðurgreindar plöntur. Var refsing S ákveðin fangelsi í níu mánuði, þar af sex mánuðir bundnir skilorði, og nánar tilgreindir munir dæmdir upptækir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 9. júlí 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst refsimildunar.

Ákærði kveðst hafa framið brotið sem hann er ákærður fyrir meðan hann neytti fíkniefna. Segist hann hafa algjörlega snúið við blaðinu eftir að upp komst um brotið. Því til staðfestu hefur ákærði lagt fram ný skjöl hér fyrir dómi þar sem meðal annars kemur fram að hann hafi nýverið lokið grunnnámi í háskóla í rekstrarverkfræði og leggi nú stund á meistaranám í orkuverkfræði. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf E-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 234.042 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
49/2014

Á krafði V hf. um skaðabætur úr sjúkra- og slysatryggingarlið forsjármannstryggingar sem vinnuveitandi Á hafði keypt og hann var rétthafi að, vegna líkamstjóns sem Á varð fyrir í árekstri í mars 2003. Talið var að Á hefði eigi síðar en í júlí 2007 mátt vera ljóst að hann hefði hlotið varanlegt heilsutjón við slysið, þegar hann fékk vottorð læknis þar um. Á því tímamarki var Á talinn hafa haft tilefni til að hefjast handa við fullnustu kröfu sinnar, en lagt var til grundvallar að það hefði verið unnt að gera fyrir árslok 2007. Tók fjögurra ára fyrningarfrestur samkvæmt 29. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga, sem talin voru eiga við um atvik málsins, því að líða 1. janúar 2008 og var hann liðinn er Á höfðaði mál sitt á hendur V hf. í nóvember 2012. Var V hf. því sýknaður af kröfu Á.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. janúar 2014. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 998.620 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. febrúar 2009 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í niðurstöðum matsgerðar læknanna G-kk-ef B-kk-ef og R-kk-ef J-kk-ef 15. desember 2008, sem rakin er í hinum áfrýjaða dómi, sagði að tímabært væri að leggja mat á varanlegt heilsutjón áfrýjanda vegna þess slyss sem hann varð fyrir 30. apríl 2003. Þá sagði að heilsufar áfrýjanda hafi orðið stöðugt 30. júlí 2003. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest sú niðurstaða hans að áfrýjanda hafi eigi síðar en í júlí 2007 mátt vera ljóst að hann hefði hlotið varanlegt heilsutjón við slysið samkvæmt vottorði heimilislæknis. Í vottorðinu kom fram að hann hefði þá, fjórum árum eftir slys, enn veruleg óþægindi bæði í hálsi, höfði og mjóhrygg. Þá sagði einnig í vottorðinu: „Ekki er séð fram á að veruleg breyting verði á þessum einkennum hans úr þessu.“ Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Á-kk-nf B-kk-nf Á-kk-nf, greiði stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
4/2014

Kærður var úrskurður þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi og einangrun meðan á því stæði. Gæsluvarðhaldsvist X leið undir lok eftir að úrskurður héraðsdóms var kærður til Hæstaréttar 31. desember 2013, eigi síðar en 4. janúar 2014. Var málinu því vísað frá réttinum, sbr. 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. janúar 2014. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. desember 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til laugardagsins 4. janúar 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Þar sem gæsluvarðhaldsvist varnaraðila samkvæmt hinum kærða úrskurði leið undir lok eigi síðar en laugardaginn 4. janúar 2014 klukkan 16 verður málinu vísað frá Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.