arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
278/2012

X var sakfelld fyrir að hafa deytt barn sitt undir eins og það var fætt. Var X talin sakhæf, meðal annars að virtum tveimur matsgerðum dómkvaddra manna, en hún var á hinn bóginn talin hafa verið í veikluðu eða rugluðu hugarástandi er atvik málsins gerðust. Brot X var talið varða við 212. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og var refsing hennar ákveðin fangelsi í þrjú ár. Hæstiréttur vísaði einkaréttarkröfu A, barnsföður X, frá héraðsdómi þar sem krafan fullnægði ekki áskilnaði 2. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála er henni var fyrst komið á framfæri við ákæruvaldið og hún var of seint fram komin er henni var í réttu horfi komið á framfæri við meðferð málsins í héraði, sbr. 1. mgr. 173. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 3. apríl 2012. Hann krefst þess að ákærða verði sakfelld fyrir brot gegn 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og refsing hennar þyngd.

Ákærða krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, til vara að refsing verði milduð, en að því frágengnu að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur. Þá krefst hún þess að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara sýknu af henni.

A hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Er því litið svo á að hann krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærðu, heimfærslu brots hennar til refsiákvæðis og sakarkostnað, en refsing hennar er ákveðin fangelsi í 3 ár.

Í hinum áfrýjaða dómi var ákærðu gert að greiða A 600.000 krónur í miskabætur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum. Eftir gögnum málsins var þessari kröfu komið á framfæri við ákæruvaldið meðan á rannsókn málsins stóð með tölvubréfi 27. október 2011, en ákæra var gefin út 31. sama mánaðar. Eins og krafa var sett þar fram fullnægði hún ekki áskilnaði 2. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Kröfunni var öðru sinni komið á framfæri við meðferð málsins fyrir héraðsdómi 28. febrúar 2012 og þá í réttu horfi, en hún var þá of seint fram komin, sbr. 1. mgr. sömu lagagreinar. Verður kröfunni af þeim sökum vísað frá héraðsdómi.

Ákærða verður dæmd til að greiða helming áfrýjunarkostnaðar málsins, þar á meðal af málsvarnarlaunum verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði, en að öðru leyti greiðist áfrýjunarkostnaður úr ríkissjóði.

Dómsorð:

Ákærða, X, sæti fangelsi í 3 ár, en til frádráttar komi gæsluvarðhald, sem hún sætti frá 3. til 7. júlí 2011.

Einkaréttarkröfu A er vísað frá héraðsdómi.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærða greiði helming áfrýjunarkostnaðar málsins, sem er samtals 594.519 krónur að meðtöldum málsvarnarlaunum skipaðs verjanda ákærðu, S-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 502.000 krónur.
27/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Ú og Þ á hendur S og J var vísað frá dómi, á þeim grundvelli að við þingfestingu málsins í héraði hefði stefna og málatilbúnaður Ú og Þ ekki fullnægt áskilnaði 1. mgr. 80. gr. og 1. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem barst héraðsdómi 30. desember 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 9. janúar 2012. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 20. desember 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðilar höfðuðu mál á hendur varnaraðilum 21. janúar 2011. Í stefnu gerðu þau aðallega kröfu um skaðabætur að fjárhæð 50.000.000 krónur, en til vara um afslátt sömu fjárhæðar. Í stefnunni kom fram að kröfurnar ættu rót að rekja til kaupsamnings málsaðila um jörð og hafi umsamið kaupverð hennar verið 41.000.000 krónur. Ekki var gerð frekari grein fyrir kröfufjárhæðum, sem námu hærri upphæðum en kaupverðið, en tekið var fram að gerður væri áskilnaður um breytingu á kröfugerð og nánari sundurliðun þegar fyrir lægi niðurstaða matsgerðar sem aflað yrði undir rekstri málsins.

Að þessu virtu er fallist á með héraðsdómara að hvorki stefnan né málatilbúnaður sóknaraðila við þingfestingu málsins í héraði hafi fullnægt áskilnaði 1. mgr. 80. gr. og 1. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991, sbr. dóma Hæstaréttar 18. mars 2010 í máli nr. 413/2009 og 15. júní sama ár í máli nr. 307/2010. Varðar þessi annmarki frávísun málsins og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til forsendna hans.

Eftir þessum úrslitum verða sóknaraðilar dæmd til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Ú-kk-nf S-kk-nf og Þ-kvk-nf Þ-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðilum, S-kk-þgf R-kk-þgf A-kk-þgf og J-kvk-þgf H-kvk-þgf, hvorum um sig 125.000 krónur í kærumálskostnað.
281/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. apríl 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. apríl 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 30. apríl 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendan hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
282/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. apríl 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 20. apríl 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi uns dómur Hæstaréttar gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til föstudagsins 15. júní 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
283/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. apríl 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 18. apríl 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til 16. maí 2012 klukkan 14.30. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur hlotið tuttugu og fjóra refsidóma frá árinu 1994, síðast 29. júní 2011. Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði eru nú til rannsóknar hjá lögreglu tíu brot sem varnaraðili er undir rökstuddum grun um að eiga aðild að og fangelsisrefsing er lögð við. Þegar af þessum ástæðum og með vísan til c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest. Er því ekki þörf á að taka afstöðu til kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald á grundvelli 2. mgr. sama lagaákvæðis.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
288/2012

R lýsti kröfu við slit L hf. á grundvelli tiltekinna viðskipta sem R óskaði eftir við L hf. 3. október 2008, á grundvelli samnings aðilanna um eignastýringu, en R taldi að viðskipti þessi hefðu átt að fara fram eigi síðar en 6. sama mánaðar. Um var að ræða viðskipti um innlausn hlutdeildarskírteina í svonefndum peningabréfum L hf. og að andvirði þeirra yrði nýtt til kaupa á svonefndum sparibréfum L hf. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem kröfu R var hafnað, einkum með vísan til þess að L hf. hefði upplýst R um fyrirhugaða framkvæmd viðskiptanna án þess að R hreyfði andmælum við því, en viðskiptin komu síðan aldrei til framkvæmda vegna lokunar markaða.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2012, sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. apríl 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipt o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu hans að fjárhæð 1.402.572.940 krónur verði skipað í réttindaröð við slit varnaraðila sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Reykjavíkurborg, greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
291/2012

K mótmælti því að fasteign í hans eigu yrði seld nauðungarsölu að kröfu L. Sýslumaður tók ákvörðun um að halda nauðungarsölunni á fasteigninni áfram og lýsti K því yfir að hann bæri málið undir héraðsdóm. Talið var að L hefði mótmælt því að K fengi að leita úrlausnar héraðsdóms um ákvörðun sýslumanns, sbr. 4. mgr. 22. gr. laga nr. 90/1991. Var kröfu K því vísað frá dómi með vísan til 1. mgr. 74. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. apríl 2012, sem barst héraðsdómi sama dag, og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 3. apríl 2012, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að hrundið yrði ákvörðun sýslumannsins á Hvolsvelli 14. mars sama ár um að nauðungarsala fari fram á nánar tiltekinni fasteign hans. Kæruheimild er í 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Af endurriti úr nauðungarsölubók sýslumannsins á Hvolsvelli frá 14. mars 2012, þar sem tekin var fyrir krafa varnaraðila á hendur sóknaraðila, má ráða að gerðarbeiðandi hafi andmælt því að gerðarþoli fengi að leita úrlausnar héraðsdóms um þá ákvörðun sýslumanns að nauðungarsölu á fasteign gerðarþola skyldi fram haldið. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilar beri hvor sinn kærumálskostnað.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
293/2012

Kærður var úrskurður þar sem fallist var á kröfu X ehf. um að fellt yrði úr gildi hald á inneign á tilteknum bankareikningi. Hæstiréttur felldi hinn kærða úrskurð úr gildi, með vísan til þess að rannsókn málsins væri lokið, ágreiningslaust væri að bankainnstæðan væri til komin vegna þeirra atvika sem til rannsóknar voru og að ákæra hefði verið gefin út í málinu þar sem gerð væri krafa um upptöku hinna haldlögðu fjármuna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. apríl 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. apríl 2012, þar sem felld var úr gildi ákvörðun ríkislögreglustjóra 15. janúar 2010 um að leggja hald á inneign varnaraðila á tilteknum bankareikningi, upphaflega að fjárhæð 92.150.336 krónur. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti verði felldur niður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Atvikum máls er lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram hófst rannsókn máls þessa hjá ríkislögreglustjóra 15. janúar 2010. Sama dag ákvað ríkislögreglustjóri að leggja hald á inneign varnaraðila að fjárhæð 92.150.336 krónur í MP banka hf. til tryggingar upptöku ávinnings í sakamáli á hendur fyrirsvarsmönnum varnaraðila og varnaraðila sjálfum, ef til sakamáls kæmi. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 10. maí 2010 og dómi Hæstaréttar 21. sama mánaðar í máli nr. 301/2010 var ákvörðun ríkislögreglustjóra staðfest. Varnaraðili beindi þeirri kröfu til Héraðsdóms Reykjavíkur með bréfi 28. mars 2012 að framangreind ákvörðun ríkislögreglustjóra um haldlagningu yrði felld úr gildi en nú á öðrum grunni.

Samkvæmt gögnum málsins er lögreglurannsókn lokið og var ákæra gefin út 16. apríl 2012 á hendur Y fyrirsvarsmanni X ehf. fyrir brot gegn þeim ákvæðum almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sem nánar greinir í hinum kærða úrskurði. Þá beinist ákæra einnig að varnaraðila og er í henni gerð krafa um að honum verði gert að sæta upptöku hinna haldlögðu fjármuna. Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði hafa alllöng hlé orðið á rannsókn málsins og er fallist á með héraðsdómi að ekki hafi komið fram af hálfu sóknaraðila haldbærar skýringar á þeim hléum. Til þess er á hinn bóginn að líta sem rakið er í forsendum dóms Hæstaréttar í máli nr. 301/2010 að ágreiningslaust er að bankainnstæðan sem málið varðar er til komin vegna þeirra atvika sem til rannsóknar voru. Ákæra í málinu hefur samkvæmt framansögðu þegar verið gefin út og er í ákæruskjali gerð krafa um upptöku hinna haldlögðu fjármuna. Að þessu virtu er fallist á með ákæruvaldinu að ekki séu efni til að fella haldlagningu þá er um ræðir í málinu úr gildi.

Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
294/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána 600 daga eftirstöðvar fangelsisrefsinga, sem honum hafði verið veitt reynslulausn á, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2012 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. apríl 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta afplánun á 600 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar samkvæmt dómum Hæstaréttar 28. apríl 2005 og 2. apríl 2009, sem honum var veitt reynslulausn á með ákvörðun Fangelsismálastofnunar 27. ágúst 2011. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að málinu verði vísað heim í hérað til nýrrar meðferðar en til vara að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Krafa varnaraðila um heimvísun málsins er reist á því að héraðsdómari hafi verið vanhæfur til að fara með málið sökum þess að hann hafi áður fallist á að ákærði sætti gæsluvarðhaldi af sama tilefni á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Til stuðnings þessu vísar varnaraðili til 2. mgr. 6. gr. laganna og þeirra röksemda sem búa að baki því ákvæði. Þegar af þeirri ástæðu að dómarinn hefur ekki gert varnaraðila að sæta gæsluvarðhaldi á þessum grundvelli er krafan haldlaus og verður henni hafnað.

Fallist er á það með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 til að varnaraðila verði gert að afplána eftirstöðvar refsingar samkvæmt fyrrgreindum dómum Hæstaréttar. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
295/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Y skyldi gert að afplána 900 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar, sem honum hafði verið veitt reynslulausn á, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2012 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. apríl 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta afplánun á 900 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar samkvæmt dómi Hæstaréttar 16. júní 2005, sem honum var veitt reynslulausn á með ákvörðun Fangelsismálastofnunar 6. ágúst 2009. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á það með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 til að varnaraðila verði gert að afplána eftirstöðvar refsingar samkvæmt fyrrgreindum dómi Hæstaréttar. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
296/2012

Úrskurður héraðsdóms, þar sem A hf. var heimilað að fá KJ og KA borin með beinni aðfarargerð út úr fasteign, var staðfestur að því er KJ varðar. Var málinu hins vegar vísað frá Hæstarétti að því er varðar KA, þar sem KJ hafði ekki umboð til að fara með málið fyrir dómi fyrir hennar hönd, sbr. 1. mgr. 2. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Málinu var skotið til Hæstaréttar með kæru 18. apríl 2012, sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. apríl 2012, þar sem varnaraðila var heimilað að fá sóknaraðila borin með beinni aðfarargerð út úr fasteigninni Hesthömrum 8 í Reykjavík. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að greiða málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Að kæru í máli þessu stóð sóknaraðilinn K-kk-nf K-kk-nf J-kk-nf, sem kvaðst þar flytja „málið sjálfur fyrir mig og eiginkonu mína K-kvk-þf A-kvk-þf“, og undirritaði hann kæruna einn. Án tillits til þess að ekkert liggur fyrir um hvort sóknaraðilanum K-kk-þgf hafi verið veitt umboð til þessarar ráðstöfunar verður að gæta að því að samkvæmt 1. mgr. 2. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn gat K-kvk-nf ekki falið honum að fara með málið fyrir dómi fyrir sína hönd. Verður því að líta svo á að sóknaraðilinn K-kk-nf standi einn að málskoti þessu og vísa málinu frá Hæstarétti að því er K-kvk-þf A-kvk-þgf varðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann látinn standa óraskaður.

Sóknaraðilanum K-kk-þgf verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti að því er sóknaraðila K-kvk-þf A-kvk-þf varðar.

Hinn kærði úrskurður skal vera óraskaður.

Sóknaraðili K-kk-nf K-kk-nf J-kk-nf greiði varnaraðila, Arion banka hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
297/2012

B var sakfelldur fyrir líkamsárás, fjársvik, nytjastuld og brot gegn vopnalögum. Með vísan til þess að B hefði allt frá árinu 1975 hlotið mikinn fjölda refsidóma, aðallega fyrir brot gegn hegningarlögum, staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um 18 mánaða fangelsisrefsingu B, greiðslu skaðabóta og upptöku á hníf sem lögregla lagði hald á, en við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að B hefði með háttsemi sinni rofið skilorð reynslulausnar, sbr. 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 13. mars 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur.

Ákærði krefst aðallega sýknu af I., II., og III. kafla ákæru, en til vara að refsing hans verði milduð. Þá krefst hann þess að skaðabótakröfu A verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Brotaþoli, A, hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Verður því litið svo á að hann krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína, sbr. 1. mgr. 208 gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi voru ákærði, A og B öll verulega undir áhrifum áfengis er atvik gerðust sem um ræðir í I. kafla ákæru. Er framburður þeirra ekki á eina lund og verður því ekki fullyrt nákvæmlega um atburðarásina. Að virtum framburði þeirra og öðrum gögnum málsins sem rakin eru í héraðsdómi er þó sannað að ákærði réðist á A og veitti honum þá áverka er greinir í ákæru og læknisvottorði sem staðfest hefur verið fyrir dómi. Á hinn bóginn er ekkert fram komið í málinu sem styður fullyrðingu ákærða um að A hafi veist að honum að fyrra bragði. Er framangreind háttsemi ákærða réttilega heimfærð til refsiákvæðis í ákæru. Þá verður niðurstaða héraðsdóms um háttsemi ákærða samkvæmt öðrum köflum ákærunnar staðfest með vísan til forsendna.

Ákærði hefur með brotum sínum unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 218. gr., 1. mgr. 259. gr. og 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 36. gr. vopnalaga nr. 16/1998. Samkvæmt framlögðu sakavottorði hefur ákærði allt frá árinu 1975 hlotið mikinn fjölda refsidóma, aðallega fyrir ýmis hegningarlagabrot. Að því virtu og með vísan til þeirra sjónarmiða sem í héraðsdómi greinir verður niðurstaða hans um refsingu ákærða staðfest.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur, upptöku og sakarkostnað verða einnig staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðast að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins 248.679 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 225.900 krónur.