596/2013

H varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi á árinu 2007. Ekki var ágreiningur um bótaskyldu og greiddi V hf. henni bætur í tvígang, annars vegar á árinu 2009 og hins vegar á árinu 2012 þar sem örorka H af völdum slyssins hefði orðið meiri en lagt hefði verið til grundvallar á árinu 2009. Í báðum tilvikunum var við útreikning bóta til handa H vegna varanlegrar örorku stuðst við undantekningarreglu 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og miðað við heildarlaun hennar á árinu 2007, en H hafði lokið arkitektanámi á árinu 2005 og gegnt starfi á þeim vettvangi frá árinu 2006. Var þetta í samræmi við kröfu H þegar fyrri greiðslan var innt af hendi. H krafðist þess að við útreikning bóta fyrir varanlega örorku yrði miðað við  meðaltekjur arkitekta og verkfræðinga á árinu 2007. Var ekki fallist á með H að hægt væri að að túlka fyrirvara sem gerður hafði verið við uppgjör bóta á árinu 2009 svo að í honum fælist fyrirvari varðandi viðmiðunartekjur við útreikning bótanna. Yrði að líta svo á að H væri bundin við þessa forsendu bótauppgjörs, sem stuðst hefði við dómaframkvæmd varðandi aðstæður sem þessar. Var V hf. því sýknað af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. september 2013. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér aðallega 13.967.755 krónur en til vara 12.592.904 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 1. nóvember 2007 til 6. febrúar 2012 og dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum innborgunum 1. september 2009 á 5.503.810 krónum og 19. mars 2012 á 3.062.176 krónum. Að þessu frágengnu krefst hún þess að stefnda verði gert að greiða sér 4.655.918 krónur og til vara 4.197.635 krónur með sömu vöxtum og áður greinir að frádreginni fyrrnefndri innborgun 19. mars 2012. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi á málið rætur að rekja til þess að áfrýjandi varð fyrir líkamstjóni vegna umferðarslyss 22. maí 2007, en að fengnu örorkumati 8. ágúst 2009 gekk hún 1. september sama ár til uppgjörs á bótum úr hendi stefnda. Í því uppgjöri var lagt til grundvallar við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku að stuðst yrði við undantekningarreglu 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og miðað við heildarlaun áfrýjanda á árinu 2007 í stað meðaltals launa hennar síðustu þrjú almanaksár fyrir slysið, en áfrýjandi hafði lokið arkitektanámi erlendis 2005 og gegnt starfi á þeim vettvangi hér á landi frá 2006. Að fengnu áliti örorkunefndar 28. desember 2011, þar sem talið var að örorka áfrýjanda af völdum slyssins hafi orðið meiri en áður var lagt til grundvallar, greiddi stefndi henni frekari bætur 19. mars 2012, en miðaði aftur sömu tekjur og áður greinir. Í þessum uppgjörum var beitt tekjuviðmiðun, sem studdist við dómaframkvæmd varðandi aðstæður sem þessar. Með þeirri athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður felldur niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.