40/2017

Þb. M ehf. höfðaði mál á hendur S ehf., G, K og S og krafðist endurgreiðslu láns sem M ehf. hafði veitt S ehf. í tengslum við kaup félagsins á hlutum í A hf. árið 2007. S ehf. var hluthafi í M ehf. þegar lánssamningurinn var gerður. Eigandi S ehf. var G sem var jafnframt forstjóri M ehf. en hann undirritaði samninginn fyrir hönd beggja félaga. Deilt var um í málinu hvort lánið hefði verið í andstöðu við ákvæði 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Í héraðsdómi var krafa þb. M ehf. tekin til greina á hendur S ehf. einum, en undir rekstri málsins í héraði var bú S ehf. tekið til gjaldþrotaskipta. Ákvað þrotabú S ehf. að una niðurstöðu héraðsdóms og viðurkenna kröfu þb. M ehf. sem almenna kröfu í búið. Að gengnum héraðsdómi voru bú G, K og S tekin til gjaldþrotaskipta. Í dómi Hæstaréttar var talið að lánið hefði stangast á við 1. og 2. málslið 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 og að engin undaþáguákvæði þeirrar lagagreinar ættu við um það. Samkvæmt því hefði S ehf. borið að endurgreiða lánið með dráttarvöxtum samkvæmt 4. mgr. 79. gr. laganna. Ljóst væri að þb. M ehf. fengi aðeins lítinn hluta kröfu sinnar greiddan úr þrotabúi S ehf. og hefði þb. M ehf. því orðið fyrir tjóni vegna lánveitingarinnar. Talið var að krafa þb. M ehf. á hendur þb. G, þb. K og þb. S væri fallin niður að því marki sem hún væri reist á reglum um skaðabætur þar sem málið hafði ekki verið höfðað innan þeirra tímamarka sem kveðið var á um í þágildandi 110. gr. laga nr. 138/1994. Ákvæði 5. mgr. 79. gr. sömu laga, sem þb. M ehf. reisti kröfu sína meðal annars á, byggði hins vegar efni sínu samkvæmt á reglum fjármunaréttar um kröfuábyrgð en ekki reglum um skaðabætur. Hefði ábyrgðarkrafan stofnast eftir að bú S ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta og ljóst var að félagið myndi ekki geta endurgreitt lánið. Um fyrningu kröfunnar hefðu því gilt almennar reglur laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda, sbr. 2. málslið 28. gr. laganna. Krafa þb. M ehf. hefði því ekki verið fyrnd þegar málið var höfðað. Þar sem G undirritaði lánssamninginn fyrir bæði lánveitanda og lántaka var talið að hann hefði gert eða framkvæmt samninginn í skilningi 5. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994. Væri lánafyrirgreiðsla af þessum toga ekki hluti af daglegum rekstri einkahlutafélags samkvæmt 2. mgr. 44. gr. sömu laga og yrði því ekki tekin ákvörðun um hana án sérstakrar heimildar frá stjórn M ehf. Í málinu lægju engin gögn fyrir um hvernig staðið var að ákvörðuninni. Ársreikningur M ehf. fyrir árið 2007 bæri það hins vegar með sér að hafa verið samþykktur af K og S sem þáverandi stjórnarmönnum félagsins. Hefðu engin gögn verið lögð fram um að K eða S hefðu nokkru sinni gert athugasemdir við umrædda gerninga en þeir höfðu verið færðir í bókhald M ehf. Var því talið að K og S hefðu sem stjórnarmenn M ehf. með beinum eða óbeinum hætti veitt G heimild til að veita lánið. Var þb. G, þb. K og þb. S því óskipt gert að greiða þb. M ehf. umkrafða fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og A-kk-nf E. J-kk-nf landsréttardómari.

Aðaláfrýjandi þrotabú Milestone ehf. skaut málinu til Hæstaréttar 20. janúar 2017. Hann krefst þess að stefndu og gagnáfrýjanda verði óskipt gert að greiða sér 346.350 evrur, 419.229 svissneska franka, 28.046.557 japönsk jen og 134.445 bandaríkjadali með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 4. júní 2007 til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun 20. júní 2017 að fjárhæð 7.311.223 krónur. Þá krefst hann málskostaðar óskipt úr hendi þeirra í héraði og fyrir Hæstarétti.

Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms var bú G-kk-ef Ó-kk-ef tekið til gjaldþrotaskipta 14. september 2017. Þrotabúið hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti, en fyrir liggur að aðaláfrýjandi lýsti í þrotabúið þeirri kröfu sem höfð er uppi í máli þessu og hefur hún verið viðurkennd við gjaldþrotaskiptin.

Þá var bú K-kk-ef E-kk-ef W-kk-ef einnig tekið til gjaldþrotaskipta eftir uppkvaðningu héraðsdóms 16. apríl 2018. Samkvæmt yfirlýsingu skiptastjóra 28. apríl 2018 heldur þrotabúið ekki sjálft uppi þeim hagsmunum búsins sem deilt er um í málinu, en með vísan til 2. mgr. 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. veitti hann þrotamanninum heimild til að halda uppi vörnum í eigin nafni en til hagsbóta búinu. Þessi stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti úr hendi aðaláfrýjanda.

S-kk-nf W-kk-nf áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 6. mars 2017, en bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta 1. nóvember sama ár. Hefur þrotabúið tekið við aðild að málinu og krefst þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur um annað en málskostnað, en til vara að krafa aðaláfrýjanda verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefst gagnáfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Þrotabú Sátts ehf., sem var meðal stefndu í héraði, unir hinum áfrýjaða dómi.

I

1

Samkvæmt gögnum málsins var Milestone ehf. stofnað árið 1988. Munu hluthafar í félaginu í árslok 2007 hafa verið Leiftri Ltd. með 44,6% hlut, K-kk-nf E-kk-nf W-kk-nf með 28,2% og S-kk-nf W-kk-nf með 22,2%, en að öðru leyti Sáttur ehf. með 1,5% eignarhlut auk þess sem Milestone ehf. hafi átt eigin hluti sem námu 3,5% af heildarhlutafénu. Eins og nánar er rakið í dómi Hæstaréttar 28. apríl 2016 í máli nr. 74/2015 mun Leiftri Ltd. hafa verið skráð í fyrirtækjaskrá Bresku Jómfrúareyjanna 25. maí 2005 með hlutafé að nafnvirði 39.733 evrur og K-kk-nf þá átt sæti í stjórn félagsins ásamt fjórum öðrum mönnum. Munu hluthafar í félaginu í árslok 2007 hafa verið K-kk-nf með um 65% hlut og S-kk-nf með um 35% hlut. Sátu þeir tveir í stjórn Milestone ehf., K-kk-nf sem formaður en S-kk-nf sem meðstjórnandi. Þá var G-kk-nf Ó-kk-nf forstjóri félagsins, en hann hafði gegnt starfi framkvæmdastjóra frá 24. desember 2004 og var starfsheiti hans breytt 1. september 2006.

Meðal eigna Milestone ehf. í árslok 2007 voru allir eignarhlutir í Sjóvá-Almennum tryggingum hf. en fyrr á því ári mun fyrrnefnda félagið hafa eignast gegnum dótturfélag sitt, Racon Holdings AB, sænskt vátryggingafélag og fjárfestingarbanka, Invik & Co. AB, ásamt dótturfélögum þess félags víða erlendis, sem síðar var gefið heitið Moderna Finance AB. Einnig mun Milestone ehf. í árslok 2007 hafa átt 82,04% hlut í Askar Capital hf.

Milestone ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta 18. september 2009 og er frestdagur við skiptin 22. júní sama ár.

2

Sáttur ehf. var stofnað árið 2005 af G-kk-þgf Ó-kk-þgf og var hann eini hluthafinn í félaginu, en auk þess var hann stjórnarmaður þess og framkvæmdastjóri með prókúruumboð. K-kk-nf E-kk-nf W-kk-nf var varamaður í stjórn. Tilgangur félagsins var eignarhald, kaup og viðskipti með hlutabréf, hluti í félögum, önnur verðbréf og hvers kyns önnur fjárhagsleg verðmæti og skyldur rekstur.

Aðaláfrýjandi höfðaði mál þetta 8. og 9. nóvember 2010 og gerði þá kröfu á hendur gagnaðilum sínum, þar á meðal Sátti ehf., að þeim yrði gert að greiða sér þær fjárhæðir sem áður var getið. Með hinum áfrýjaða dómi var krafa aðaláfrýjanda tekin til greina á hendur Sátti ehf. einum, en undir rekstri málsins í héraði hafði bú félagsins verið tekið til gjaldþrotaskipta 26. október 2011. Að gengnum hinum áfrýjaða dómi lýsti skiptastjóri í þrotabúinu því yfir 24. febrúar 2017 að krafa aðaláfrýjanda samkvæmt dóminum væri viðurkennd við gjaldþrotaskiptin. Áður hafði Sáttur ehf. lýst kröfu í þrotabú Milestone ehf. vegna ógreidds arðs að fjárhæð 7.311.223 krónur og var sú krafa viðurkennd af skiptastjóra aðaláfrýjanda 20. júní 2017 jafnframt því að lýst var yfir skuldajöfnuði vegna kröfu aðaláfrýjanda á hendur þrotabúi Sátts ehf. Með þessu fékk aðaláfrýjandi þá innborgun á dómkröfu sína á hendur öðrum málsaðilum sem getið er um í framangreindri kröfugerð hans hér fyrir dómi. Þá er þess að geta að samkvæmt bréfi skiptastjóra í þrotabúi Sátts ehf. 24. febrúar 2017 munu vera óverulegar eignir í búinu og áætli hann að til greiðslu upp í kröfur komi að hámarki 7.500.000 krónur.

3

Í gögnum málsins kemur fram að fimm einkahlutafélög í eigu starfsmanna Milestone ehf. keyptu 4. júní 2007 samtals 17.000.000 hluti í Askar Capital hf. af Milestone ehf. fyrir samtals 340.000.000 krónur. Í tengslum við þau kaup gerðu einkahlutafélög þessi sama dag samninga við Milestone ehf. þar sem síðastnefnt félag veitti þeim lán að fjárhæð samtals 170.000.000 krónur, en svo virðist sem ætlast hafi verið til að fjárhæð hvers láns yrði í tilteknum hlutföllum talin vera í fjórum erlendum gjaldmiðlum. Átti hvert lán fyrir sig að bera svonefnda LIBOR vexti með tilteknu álagi og skyldi árlega leggja áfallna vexti við höfuðstól skuldar sem yrði greidd í einu lagi 31. desember 2009. Einn þessara samninga var milli Sátts ehf. og Milestone ehf. og tók hann til láns að fjárhæð 100.000.000 krónur. Óumdeilt er að 40% af þeirri fjárhæð hafi átt að vera í evrum eða sem svaraði 346.350 evrum, 30% í svissneskum frönkum eða 419.229 frankar, 20% í japönskum jenum eða 28.046.557 jen og 10% í bandaríkjadölum eða 134.445 dalir. Eru þetta sömu fjárhæðir og dómkrafa aðaláfrýjanda hljóðar á samkvæmt áðursögðu.

Eitt af þeim félögum sem keyptu eignarhluti í Askar Capital hf. var Lokkadís ehf., sem mun hafa verið í fullri eigu G-kk-ef Ó-kk-ef. Keypti Lokkadís ehf. nánar tiltekið 10.000.000 hluti af þeim 17.000.000 sem Milestone ehf. seldi í Askar Capital hf. með kaupsamningi 4. júní 2007 fyrir 200.000.000 krónur sem áttu að greiðast við undirritun samningsins. Undir hann ritaði G-kk-nf bæði fyrir hönd Milestone ehf. og Lokkadísar ehf. Eftir gögnum málsins verður að leggja til grundvallar að láninu sem Sáttur ehf. tók samkvæmt áðursögðu hjá Milestone ehf. hafi verið varið til að greiða helming þessa kaupverðs úr hendi Lokkadísar ehf. Í málinu er deilt um hvort þetta lán frá Milestone ehf. til Sátts ehf. hafi verið í andstöðu við ákvæði 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög.

Sama dag og síðastnefndir samningar voru gerðir var undirritaður samningur um kauprétt Milestone ehf. á þeim 10.000.000 hlutum í Askar Capital hf. sem Lokkadís ehf. hafði keypt. Sá samningur var undirritaður af G-kk-þgf bæði fyrir hönd Milestone ehf. og Lokkadísar ehf. Í samningnum var gert ráð fyrir að Milestone ehf. ætti kauprétt að öllum hlutunum ef G-kk-nf léti af störfum hjá félaginu fyrir 30. júní 2007 en upp frá þeim degi átti fjöldi hluta sem kauprétturinn náði til að lækka á nánar tiltekinn hátt eftir því sem G-kk-nf starfaði lengur hjá félaginu. Ef til nýtingar kaupréttar kæmi var ráðgert að kaupverðið næmi „uppreiknaðri stöðu láns tekið hjá Milestone, vegna kaupa á hlutunum, og uppreiknaðri stöðu láns tekið hjá Glitni Luxemburg”.

Fram kemur í gögnum málsins að skuld Sátts ehf. við Milestone ehf. samkvæmt lánssamningnum frá 4. júní 2007 hafi eftir bókhaldi síðarnefnda félagsins numið 136.383.402 krónum 18. september 2009 þegar bú þess var tekið til gjaldþrotaskipta.

II

1

Samkvæmt 1. málslið 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 er einkahlutafélagi hvorki heimilt að veita hluthöfum, stjórnarmönnum eða framkvæmdastjórum félagsins eða móðurfélagi þess lán né setja fyrir þá tryggingu. Óumdeilt er í málinu að Sáttur ehf. var hluthafi í Milestone ehf. þegar lánssamningurinn 4. júní 2007 að fjárhæð 100.000.000 krónur var undirritaður. Einnig er óumdeilt sem fyrr segir að eigandi Sátts ehf. var G-kk-nf Ó-kk-nf sem var á þessum tíma forstjóri Milestone ehf., sbr. 2. málslið 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994. Við mat á því hvort lán þetta geti hafa verið venjulegt viðskiptalán í skilningi 3. málsliðar 1. mgr. sömu lagagreinar og þar með undanþegið banni samkvæmt 1. málslið málsgreinarinnar er til þess að líta að af lögskýringargögnum er ljóst að með venjulegum viðskiptalánum sé átt við lán sem geti talist vera liður í viðskiptum viðkomandi félags eða venjubundin bæði í félaginu og almennt í slíkum félögum. Í málinu hafa engin gögn verið lögð fram sem renna stoðum undir að lán Milestone ehf. til Sátts ehf. 4. júní 2007 hafi getað talist vera liður í almennri starfsemi Milestone ehf. eða verið venjulegt í starfsemi þess eða annarra sambærilegra félaga. Upplýsingar um sams konar lánafyrirgreiðslu til félaga fjögurra annarra starfsmanna Milestone ehf. renna á engan hátt stoðum undir að lán af þessum toga hafi verið liður í almennri starfsemi félagsins. Engin gögn liggja auk þess fyrir um hvernig var staðið að ákvörðun um lánveitinguna, en eins og fyrr segir var lánssamningur undirritaður af G-kk-þgf fyrir hönd beggja þótt það lægi fyrir að lántaki væri félag í hans eigu þannig að gæta hefði þurft að ákvæði 48. gr. laga nr. 138/1994. Samkvæmt framangreindu verður ekki fallist á að umrætt lán geti talist vera venjulegt viðskiptalán í skilningi 3. málsliðar 1. mgr. 79. gr. sömu laga.

Samkvæmt 1. málslið 2. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 er einkahlutafélagi óheimilt að veita lán til að fjármagna kaup á hlutum í félaginu eða móðurfélagi þess. Samkvæmt 3. málslið sama ákvæðis gildir það þó ekki um kaup starfsmanna félagsins eða tengds félags á hlutum eða kaup á hlutum fyrir þá. Síðastnefnt undanþáguákvæði nær samkvæmt efni sínu eingöngu til lána til kaupa á hlutum í félaginu sjálfu eða móðurfélagi þess. Óumdeilt er að lánið sem málið varðar var ekki notað til kaupa á hlutum í Milestone ehf. eða móðurfélagi þess. Þegar af þeirri ástæðu getur þetta undanþáguákvæði ekki átt við um lánið.

Samkvæmt 7. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 verður bannákvæði 1. og 2. mgr. sömu lagagreinar ekki beitt um innlánsstofnanir eða aðrar fjármálastofnanir. Undir hvorugt þetta féll Milestone ehf. og getur undanþága þessi því heldur ekki átt við.

2

Með vísan til framangreinds verður lagt til grundvallar að lán Milestone ehf. til Sátts ehf. 4. júní 2007 hafi stangast á við 1. og 2. málslið 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 og eigi engin undanþáguákvæði þeirrar lagagreinar við um það. Samkvæmt því bar Sátti ehf. að endurgreiða lánið með dráttarvöxtum samkvæmt 4. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994. Eins og fyrr er rakið ákvað þrotabú Sátts ehf. að una héraðsdómi og viðurkenna kröfu aðaláfrýjanda á grundvelli hins áfrýjaða dóms sem almenna kröfu í búið. Í málinu liggur fyrir áðurnefnt bréf skiptastjóra 24. febrúar 2017 um að eignir í þrotabúi Sátts ehf. séu óverulegar og áætlað að í mesta lagi verði greiddar 7.500.000 krónur upp í lýstar kröfur sem allar séu almennar kröfur. Samkvæmt bréfinu námu heildarkröfur sem lýst var í búið 2.264.273.469 krónum, en viðurkennd krafa aðaláfrýjanda nam 365.846.261 krónu að frádreginni gagnkröfu þrotabús Sátts ehf. að fjárhæð 7.311.223 krónur. Samkvæmt framangreindu liggur fyrir að aðaláfrýjandi hefur orðið fyrir tjóni vegna lánveitingar Milestone ehf. til Sátts ehf., en ætla má að hann muni ekki fá greiddar nema innan við 1.200.000 krónur úr þrotabúinu upp í kröfu sína.

Stefndu ásamt gagnáfrýjanda hafa auk þess sem að framan greinir byggt á því að krafa aðaláfrýjanda sé fallin niður þar sem málið hafi ekki verið höfðað innan þeirra tímamarka sem kveðið var á um í 110. gr. laga nr. 138/1994 áður en sú lagagrein var felld niður með lögum nr. 68/2010. Ekki verður litið svo á að fallið hafi verið frá málsástæðu þessari þegar stefndu í héraði féllu í þinghaldi 20. desember 2011 frá kröfu um að málinu yrði vísað frá dómi. Um þetta verður að líta til þess að eins og 110. gr. laga nr. 138/1994 hljóðaði þegar Milestone ehf. veitti Sátti ehf. lánið 4. júní 2007 þurfti að höfða mál til heimtu skaðabóta eftir 108. eða 109. gr. laganna innan tveggja ára frá lokum þess reikningsárs sem viðkomandi ákvörðun eða athöfn var samþykkt eða gerð. Samkvæmt því hefði þurft að höfða slíkt mál eigi síðar en í árslok 2009. Eins og fyrr er rakið var mál þetta höfðað 8. og 9. nóvember 2010, en þá var málshöfðunarfrestur samkvæmt þágildandi 110. gr. laga nr. 138/1994 runninn út. Lög nr. 68/2010, sem felldu niður 110. gr. laga nr. 138/1994, tóku ekki gildi fyrr en 24. júní 2010 eða ríflega sex mánuðum eftir að málshöfðunarfresturinn var runninn út. Gat sá frestur því ekki lengst með þessari breytingu á lögum. Líta verður svo á að þegar frestur til málshöfðunar eftir áðurgildandi 110. gr. laga nr. 138/1994 var liðinn yrði kröfu einkahlutafélags um skaðabætur úr hendi stofnenda, stjórnarmanna eða framkvæmdastjóra þess ekki komið fram á öðrum grundvelli, sbr. dóm Hæstaréttar 7. desember 2011 í máli nr. 614/2011. Verður því að leggja til grundvallar að krafa aðaláfrýjanda í máli þessu sé fallin niður af þessum sökum að því marki sem hún hefur verið reist á reglum um skaðabætur. Er þess þá einnig að gæta að frá þessu getur ekki átt við undantekning sem áður var í 1. mgr. 110. gr. laga nr. 138/1994 um kröfur sem ættu rætur að rekja til refsiverðs verknaðar, enda liggja ekki fyrir upplýsingar um að nokkur hafi verið kærður fyrir refsiverða háttsemi í tengslum við lánveitinguna sem málið varðar.

3

Í héraðsdómsstefnu var um stoð fyrir kröfu aðaláfrýjanda á hendur stefndu og gagnáfrýjanda meðal annars vísað til 5. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994, þar sem kveðið er á um ábyrgð þeirra sem gerðu eða framkvæmdu ráðstöfun samkvæmt 1. mgr. eða 2. mgr. sömu lagagreinar á tapi sem hefur hlotist af ráðstöfuninni. Af endurriti úr þingbók í héraði má ráða að aðaláfrýjandi hafi jafnframt í munnlegum málflutningi byggt á því að stefndu og gagnáfrýjandi bæru ábyrgð á endurgreiðslu lánsins á grundvelli 5. mgr. 79. gr. laganna. Tekið var til andsvara gegn þessari málsástæðu í greinargerðum allra gagnaðila aðaláfrýjanda í héraði. Samkvæmt þessu verður lagt til grundvallar að þessi málsástæða komist að við meðferð málsins.

Ákvæði 5. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 byggir efni sínu samkvæmt á reglum fjármunaréttar um kröfuábyrgð en ekki reglum um skaðabætur. Af því leiðir að 110. gr. laga nr. 138/1994, sem kvað eins og fyrr greinir á um sérstakan málshöfðunarfrest vegna skaðabótakrafna, gildir ekki um slíka kröfu. Ábyrgðarkrafan stofnaðist eftir að bú Sátts ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta og ljóst varð að félagið myndi ekki geta endurgreitt lánið. Samkvæmt því gilda um fyrningu kröfunnar almennar reglur laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda, sbr. 2. málslið 28. gr. laganna. Af 7. gr. þeirra laga leiðir, sbr. 1. málslið 2. mgr. 5. gr., að krafan fyrnist á tíu árum. Mál þetta var eins og fyrr greinir höfðað 8. og 9. nóvember 2010 og því ótvírætt að krafa aðaláfrýjanda er ekki fyrnd.

Ábyrgð samkvæmt 5. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 nær til þeirra sem gerðu eða framkvæmdu ráðstöfun sem stangast á við 1. eða 2. mgr. sömu lagagreinar. Eins og fyrr segir undirritaði G-kk-nf Ó-kk-nf lánssamninginn fyrir bæði lánveitanda og lántaka og telst samkvæmt því hafa gert eða framkvæmt hann í skilningi 5. mgr. 79. gr. laganna. Lánið var eitt af fimm sem var veitt einkahlutafélögum í eigu starfsmanna Milestone ehf., í tengslum við kaup á eignarhlutum í Askar Capital hf. Lánafyrirgreiðsla af þessum toga getur ekki talist vera hluti af daglegum rekstri einkahlutafélags í skilningi 2. mgr. 44. gr. laga nr. 138/1994 og varð því ekki tekin ákvörðun um hana án sérstakrar heimildar frá stjórn Milestone ehf. Í málinu liggja engin gögn fyrir um hvernig var staðið að ákvörðuninni, en í málatilbúnaði G-kk-ef og Sátts ehf. fyrir héraðsdómi var vísað til þess að ákvörðun um sölu eignarhlutanna í Askar Capital hf. og tengda gerninga hafi verið tekin af stjórn Milestone ehf. Í málinu liggur fyrir ársreikningur Milestone ehf. fyrir árið 2007 sem ber með sér að hafa verið samþykktur 14. febrúar 2008 af K-kk-þgf E-kk-þgf W-kk-þgf og S-kk-þgf W-kk-þgf sem þáverandi stjórnarmönnum félagsins. Í skýrslu endurskoðenda, sem skiptastjóri aðaláfrýjanda aflaði um rannsókn á bókhaldi og fjárrekstri Milestone ehf. á tímabilinu 22. júní 2007 til 18. september 2009, kemur meðal annars fram að í bókhaldi félagsins hafi söluhagnaður verið bókfærður á rekstrarreikning þess vegna sölunnar á fyrrgreindum hlutum í Askar Capital hf. Hafa engin gögn verið lögð fram um að K-kk-nf eða S-kk-nf hafi nokkru sinni gert athugasemdir við framangreinda gerninga sem höfðu eins og fyrr segir verið færðir í bókhald félagsins. Með hliðsjón af öllu framangreindu verður lagt grundvallar að K-kk-nf og S-kk-nf hafi sem stjórnarmenn Milestone ehf. á umræddum tíma með beinum eða óbeinum hætti veitt G-kk-þgf heimild til að veita lánið og ganga frá þeim samningum sem voru samhliða gerðir við einkahlutafélög fjögurra annarra starfsmanna. Samkvæmt því ber stefndi þrotabú K-kk-ef E-kk-ef W-kk-ef og gagnáfrýjandi ásamt stefnda þrotabúi G-kk-ef Ó-kk-ef óskipta ábyrgð á kröfu aðaláfrýjanda samkvæmt 5. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994.

Samkvæmt framangreindu verður krafa aðaláfrýjanda tekin til greina eins og í dómsorði segir.

Stefndu og gagnáfrýjanda verður gert að greiða aðaláfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn er í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Stefndu, þrotabú G-kk-ef Ó-kk-ef og þrotabú K-kk-ef E-kk-ef W-kk-ef, og gagnáfrýjandi, þrotabú S-kk-ef W-kk-ef, greiði aðaláfrýjanda, þrotabúi Milestone ehf., óskipt 346.350 evrur, 419.229 svissneska franka, 28.046.557 japönsk jen og 134.445 bandaríkjadali með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 4. júní 2007 til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun 20. júní 2017 að fjárhæð 7.311.223 krónur.

Stefndu og gagnáfrýjandi greiði aðaláfrýjanda óskipt samtals 1.500.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.