arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
248/2002

X óskaði eftir því að hafa lögmann sér til aðstoðar þegar héraðsdómari tæki skýrslu af sér vegna rannsóknar á mannshvarfi. Héraðsdómari kvað þá upp úrskurð um að lögmaðurinn skyldi víkja af dómþingi þar sem til stæði að yfirheyra X sem vitni. Væru ríkir hagsmunir af því að hann væri yfirheyrður án þess að lögmaður væri viðstaddur. Þá stæðu lög heldur ekki til þess að vitni, sem ekki væri jafnframt brotaþoli, hefði lögmann sér til aðstoðar við skýrslutöku á rannsóknarstigi. Í dómi Hæstaréttar segir að líta verði svo á að með úrskurði héraðsdómara hafi X verið meinað að hafa sér til aðstoðar lögmann við skýrslutökuna. Sé kæra því heimil samkvæmt 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. maí 2002, þar sem héraðsdómslögmanni, sem varnaraðili hafði óskað eftir að yrði viðstaddur skýrslutöku af sér, var gert að víkja af dómþingi. Líta verður svo á að með úrskurði héraðsdómara hafi varnaraðila verið meinað að hafa sér til aðstoðar lögmann við skýrslu varnaraðila, sem taka átti í þinghaldi 28. þessa mánaðar. Er kæra því heimil samkvæmt 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðili krefst þess að honum verði heimilað að hafa lögmann sinn viðstaddan þegar hann gefur skýrslu sem vitni fyrir dómi.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
252/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. maí 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 4. júní nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
253/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. maí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. maí 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni allt til föstudagsins 28. júní nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar kemur fram að ákæra var gefin út á hendur varnaraðila 29. þessa mánaðar og verður málið þingfest í dag í Héraðsdómi Reykjaness. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
254/2002

Áfrýjendur höfðuðu mál þetta gegn V í nóvember 2000. Sama dag höfðuðu þau jafnframt tvö önnur mál á hendur öðrum um samkynja sakarefni. Dómur gekk í héraði í öllum málunum 26. september 2001 og varð niðurstaða þeirra áfrýjendum í óhag. Skutu þau málunum til Hæstaréttar. Í dómum réttarins 13. júní 2002 í hinum tveimur málunum fengu áfrýjendur kröfum sínum framgengt að öðru leyti en því að málskostnaður var látinn falla niður í héraði og fyrir Hæstarétti. Sátt var gerð í málinu gegn V 27. september sama árs, þar sem V féllst á kröfu áfrýjenda um greiðslu stefnufjárhæðar fyrir héraðsdómi og dráttarvaxta, en um málskostnað tókst ekki sátt. Með því að efni þóttu til að fella niður málskostnað í þeim tveimur málum sem dæmd voru í Hæstarétti 13. júní 2002 var ekki ástæða til annars en að eins yrði farið að í þessu máli og var  málskostnaður felldur niður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 30. maí 2002. Sátt var gerð í málinu 27. september 2002, þar sem stefndi féllst á kröfu áfrýjenda um greiðslu stefnufjárhæðar fyrir héraðsdómi og dráttarvaxta, en um málskostnað tókst ekki sátt. Að fenginni þessari niðurstöðu krefjast áfrýjendur þess nú að stefnda verði gert að greiða þeim málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að áfrýjendur verði dæmd til að greiða sér málskostnað fyrir Hæstarétti, en til vara að hann verði felldur niður.

Áfrýjendur höfðuðu mál þetta gegn stefnda 20. nóvember 2000. Sama dag höfðuðu þau jafnframt tvö önnur mál á hendur öðrum um samkynja sakarefni. Dómur gekk í héraði í öllum málunum 26. september 2001 og varð niðurstaða þeirra áfrýjendum í óhag. Skutu þau málunum til Hæstaréttar. Í dómum réttarins 13. júní 2002 í hinum málunum, sem hlutu númerin 458/2001 og 459/2001, fengu áfrýjendur kröfum sínum framgengt að öðru leyti en því að málskostnaður var látinn falla niður í héraði og fyrir Hæstarétti. Sátt aðilanna í þessu máli var sýnilega gerð með tilliti til úrslita hinna málanna. Með því að efni þóttu til að fella niður málskostnað í þeim málum er ekki ástæða til annars en að eins verði farið að í þessu máli. Verða úrslit þessa máls því eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
255/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. maí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júní sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. maí 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. júlí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
256/2002

Héraðsdómari synjaði beiðni réttargæslumanns X um að kvaddur yrði til kunnáttumaður til aðstoðar dómaranum við skýrslutöku af X vegna kynferðisbrots gegn X af hálfu óþekktra manna. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að engin efni séu til að hnekkja ákvörðun dómarans um að nýta ekki þá heimild, sem felist í 7. mgr. 59. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 18. gr. laga nr. 36/1999 til að kveðja kunnáttumann sér til aðstoðar við skýrslutökuna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. maí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júní sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. maí 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að kvaddur yrði til kunnáttumaður til aðstoðar héraðsdómara við skýrslutöku af sóknaraðila samkvæmt a. lið 1. mgr. 74. gr. a laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 23. gr. laga nr. 36/1999. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991. Sóknaraðili krefst þess að kunnáttumaður verði kvaddur til aðstoðar héraðsdómara við skýrslutökuna.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Samkvæmt a. lið 1. mgr. 74. gr. a laga nr. 19/1991 ber lögreglu að leita atbeina dómara sem sér um að taka skýrslu af brotaþola ef rannsókn beinist að broti á XXII. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brotaþoli hefur ekki náð 18 ára aldri þegar rannsókn máls hefst. Með hinum kærða úrskurði hafnaði héraðsdómari því að neyta heimildar 7. mgr. 59. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 18. gr. laga nr. 36/1999 til að kveðja kunnáttumann sér til aðstoðar við skýrslutökuna. Engin efni eru til að hnekkja ákvörðun dómarans um að nýta ekki þá heimild, sem fellst í nefndu lagaákvæði. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
259/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júní 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júní 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 16. júlí nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
260/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júní 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júní 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 16. júlí nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
263/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem því var hafnað að Ó hefði brostið hæfi til að gera erfðaskrá eða að aðrir formgallar væru á henni svo ógildingu varði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 29. maí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. júní sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 21. maí 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að erfðaskrá Ó-kk-ef J-kk-ef frá 20. janúar 1999 yrði ekki metin gild við skipti á dánarbúi hans. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að umrædd erfðaskrá verði ekki lögð til grundvallar við skipti á dánarbúinu. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Eins og málið liggur fyrir verður ekki fallist á með sóknaraðilum að óvissa sé um að Ó-kk-þgf heitnum J-kk-þgf hafi verið nægilega ljóst efni erfðaskrár sinnar þegar hann undirritaði hana 20. janúar 1999 þannig að varðað geti ógildingu hennar. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað, en rétt er að aðilarnir beri hvert sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
26/2002

Málsaðilar deildu um lögmæti þeirrar ákvörðunar skattyfirvalda að færa Þ til tekna í skattframtali 1999 sem starfstengdar tekjur 153.750 krónur vegna kaupa hennar haustið 1998 á hlutabréfum í Landsbanka Íslands hf. á sérstökum starfsmannakjörum á genginu 1,25, en fjárhæðin nam mismuninum á verði bréfanna á því gengi og á genginu 1,9 sem almenningi bauðst á sama tíma. Varð ekki annað ráðið af gögnum málsins en að Þ hefðu boðist umrædd kjör vegna starfa hennar í þágu bankans. Þá þótti tvímælalaust að þau hlunnindi sem fólust í hinum sérstöku starfsmannakjörum yrðu metin til peningaverðs svo sem áskilið er í 1. mgr. 7. gr. laga um tekju- og eignarskatt. Var því talið að um skattskyld hlunnindi hafi verið að ræða sem réttilega hafi átt að færa sem tekjur hjá Þ samkvæmt 7. gr. laganna. Þótti 2. mgr. 58. gr. sömu laga, sem fjallar um óvenjuleg skipti í fjármálum, ekki breyta þeirri niðurstöðu. Þá var tekið fram að enda þótt skattyfirvöld hafi ítrekað lýst afstöðu sinni til skattlagningarinnar hafi Þ sannanlega verið veittur andmælaréttur að lögum áður en endanleg ákvörðun var um hana tekin og þótti ekkert benda til að andmælaréttur hafi aðeins verið til málamynda, líkt og Þ hafði haldið fram. Var kröfu Þ um ógildingu úrskurðar yfirskattanefndar því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. janúar 2002 og krefst þess að úrskurður yfirskattanefndar nr. 452/2000 frá 31. október 2000 verði felldur úr gildi og að stefndi greiði sér 58.948 krónur með dráttarvöxtum frá 1. ágúst 2000 til greiðsludags. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að kröfur verði lækkaðar og málskostnaður falli þá niður.

Svo sem í héraðsdómi greinir deila málsaðilar um lögmæti þeirrar ákvörðunar skattyfirvalda að færa áfrýjanda til tekna í skattframtali 1999 sem starfstengdar tekjur 153.750 krónur vegna kaupa hans haustið 1998 á hlutabréfum í Landsbanka Íslands hf. á sérstökum starfsmannakjörum á genginu 1,285, en fjárhæðin nam mismuninum á verði bréfanna á því gengi og á genginu 1,9 sem almenningi bauðst á sama tíma.

Áfrýjandi heldur því fram að andmælaréttur hans hafi í raun aðeins verið til málamynda, þar sem gögn málsins beri með sér að skattyfirvöld hafi tekið ákvörðun sína í máli hans áður en málsmeðferð hófst. Á þetta verður ekki fallist. Enda þótt skattyfirvöld hafi ítrekað lýst afstöðu sinni til skattlagningarinnar var áfrýjanda sannanlega veittur andmælaréttur að lögum áður en endanleg ákvörðun var um hana tekin og er ekkert sem bendir til að hann hafi aðeins verið til málamynda.

Með þessari athugasemd og með vísan til forsendna héraðsdóms að öðru leyti ber að staðfesta hann.

Eftir atvikum er rétt að hvor aðila beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
275/2002

G lenti í umferðarslysi á Reykjanesbraut í desember 1997 og slasaðist allnokkuð. Aðilar málsins deildu um hvort greiða skyldi bætur fyrir varanlega örorku G samkvæmt 5.-7. gr. eða 8. gr. skaðabótalaga. G hafði lokið grunnskólanámi vorið 1995 og eftir það unnið víða. Hún hafði ekki unnið lengi á hverjum stað og haft lágar vinnutekjur fyrir slysið. Atvinnusaga G, fyrir og eftir slysið, þótti ekki benda til þess að G hafi stefnt að föstu starfi eða að hún hafi haft í huga að afla hærri tekna en hún hafði gert fyrir slysið. Hún hafi því nýtt vinnugetu sína á annan hátt. Var ekki fallist á með G að þær aðstæður væru fyrir hendi að bætur til hennar skyldi ákvarða eftir reglu 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Þar sem G höfðu þegar verið greiddar bætur samkvæmt 8. gr. laganna voru stefndu sýknaðir af kröfu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. júní 2002. Hún krefst þess að stefndu verði í sameiningu dæmd til að greiða sér 1.322.404 krónur með 2% ársvöxtum frá 27. desember 1997 til 30. júní 2001, en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí sama árs og samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvert sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti. Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málkostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, G-kvk-ef L-kvk-ef Ö-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningslaun lögmanns hennar, 200.000 krónur.
276/2002

Á krafðist viðurkenningar á riftun á samningi hennar og Þ um bifreiðakaup og skaðabóta á grundvelli þess að bifreiðin hefði verið haldin verulegum göllum og að beitt hefði verið svikum við kaupin. Tekið var fram að Á og tveir menn á hennar vegum, sem tóku sér góðan tíma í að kynna sér ástand bifreiðarinnar, hefðu átt að sjá að eitthvað væri athugavert við topp bifreiðarinnar og umbúnað framrúðu en sprunga í henni gaf sérstakt tilefni til frekari athugunar. Þá var ritað í afsalið að bifreiðasali hefði vakið athygli kaupanda á þeim möguleika að fá óháðan aðila til að meta ástand bifreiðarinnar en það lét Á farast fyrir. Með vísan til 47. gr. kaupalaga nr. 39/1922 gat Á því ekki borið fyrir sig galla á bifreiðinni. Var því hvorki fallist á kröfu Á um riftun né skaðabætur og Þ því sýknaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 14. júní 2002. Hún krefst þess aðallega, að viðurkennd verði riftun hennar á samningi aðila 17. júlí 2000 um kaup á bifreiðinni HR 170, Toyota Landcruiser árgerð 1986, og stefnda verði gert að greiða sér skaðabætur, 141.281 krónu, auk endurgreiðslu kaupverðs, 500.000 krónur, samtals 641.281 krónu. Til vara krefst hún skaðabóta úr hendi stefnda, 555.510 krónur, og til þrautavara afsláttar, 200.000 krónur. Í öllum tilvikum er krafist dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá stefnubirtingardegi, 23. júlí 2001, til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Á-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf, greiði stefnda, Þ-kk-þgf K-kk-þgf, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
280/2002

H var ákærður fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti. Játaði hann brot sitt. H hafði margoft áður verið sakfelldur fyrir sams konar brot og ákæra í málinu tók til, auk annarra brota á umferðarlögum og þótti verða að líta til þessa sakaferils H við ákvörðun refsingar. Með broti sínu rauf H skilyrði reynslulausnar sem honum hafði verið veitt á samtals 200 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar sem honum hafði verið gert að sæta með dómum Hæstaréttar 24. febrúar 2000 og Héraðsdóms Reykjaness 7. apríl sama árs. Var refsing H fyrir brot hans er ákæran í máli þessu laut að og óafplánuð refsing samkvæmt fyrrnefndum dómum ákveðin í einu lagi í héraðsdómi. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísun til forsendna héraðsdóms var niðurstaða hans um 12 mánaða fangelsisrefsingu H staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. júní 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Ákærða er gefið að sök að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti 18. júlí 2001 og játaði hann brot sitt fyrir dómi. Hefur hann margoft áður verið sakfelldur fyrir sams konar brot og ákæra í málinu tekur til, auk annarra brota á umferðarlögum, eins og nánar er rakið í héraðsdómi. Við ákvörðun refsingar verður að líta til þessa sakaferils ákærða, sbr. 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. og 72. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með broti sínu rauf ákærði skilyrði reynslulausnar, sem honum var veitt 23. maí 2001 á samtals 200 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar, sem honum var gert að sæta með dómum Hæstaréttar 24. febrúar 2000 og Héraðsdóms Reykjaness 7. apríl sama árs. Var refsing ákærða fyrir brot hans nú og óafplánuð refsing samkvæmt fyrrnefndum dómum ákveðin í einu lagi í héraðsdómi, sbr. 42. gr. og 60. gr. almennra hegningarlaga með áorðnum breytingum. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, H-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 60.000 krónur.
281/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að F ehf. skyldi tekið til gjaldþrotaskipta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júní 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. maí 2002, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og hafnað kröfu varnaraðila um að bú sóknaraðila verði tekið til gjaldþrotaskipta. Þá krefst hann þess að sér verði dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Fallast ber á það með héraðsdómara að árangurslaus fjárnámsgerð hjá sóknaraðila 26. nóvember 2001 verði lögð til grundvallar úrskurði um gjaldþrotaskipti á búi hans, enda hefur hann hvorki sýnt fram á að gerðin hafi gefið ranga mynd af fjárhag hans né að hann sé fær um að standa full skil á skuldbindingum sínum, sbr. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða kærumálskostnað eins og í dómorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Frjáls fjölmiðlun ehf., greiði varnaraðila, Sparisjóði Hafnarfjarðar, 60.000 krónur í kærumálskostnað.