470/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu H um ógildingu á úthlutun til L hf., Í hf. og A hf. af nauðungarsöluandvirði fasteignar H. Í dómi héraðsdóms var tekið fram að H hefði einn verið þinglýstur eigandi fasteignarinnar og að eiginkona hans hefði áritað veðskuldabréfin um samþykki sitt eins og áskilið væri í 1. mgr. 60. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Þá hefðu kröfur L hf. og A hf. verið byggðar á lánum sem hefðu verið bundin gengi erlendra mynta með þeim hætti að það fór í bága við 14., sbr. 13. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og hefðu allar kröfurnar verið endurreiknaðar samkvæmt fyrirmælum laga nr. 38/2001. Í dómi Hæstaréttar kom fram að lán L hf.,sem krafa bankans byggði á, hefði verið lán í erlendri mynt sem ekki fór gegn ákvæðum síðastefndu laga. Að því virtu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 2. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. júlí 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um ógildingu á úthlutun til varnaraðila af nauðungarsöluandvirði fasteignarinnar Kvistalands 9 í Reykjavík. Sóknaraðili krefst þess aðallega hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og „kröfulýsingar og úthlutun skv. frumvarpi sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu til varnaraðila ... vegna nauðungarsölu, sem fram fór hinn 20. júní 2016 á Kvistalandi 9, Reykjavík, verði ógiltar og ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um úthlutun skv. frumvarpi dags. 11. nóv. 2016, verði ómerkt.“ Til vara krefst sóknaraðili þess að krafa varnaraðila, Íslandsbanka hf., „kröfulýsingu og úthlutun til hans“ samkvæmt fyrrnefndri nauðungarsölu verði lækkuð úr 6.795.539 krónum í 3.815.257 krónur. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar en að auki krefst varnaraðilinn Arion banki hf. málskostnaðar í héraði. Sá varnaraðili hefur ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti og kemur síðastnefnd krafa því ekki til álita hér fyrir dómi.

Varakrafa sóknaraðila byggir á því að veðskuldabréf útgefið af varnaraðila Íslandsbanka hf. 30. ágúst 2004, sem krafa bankans byggir á, hafi verið í íslenskum krónum og bundið gengi erlendra mynta með þeim hætti að í bága færi við 14. gr., sbr. 13. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og að haga bæri endurútreikningi höfuðstóls lánsins samkvæmt því. Eins og rakið er í héraðsdómi var um að ræða skuld reista á skuldabréfi, sem samkvæmt yfirskrift þess var í erlendum gjaldmiðlum og þar sem fjárhæð skuldarinnar var skýrlega tilgreind í fimm erlendum myntum, sem sagt var að væru jafnvirði tiltekinnar fjárhæðar í íslenskum krónum. Form og efni skuldaskjalsins bar því ótvírætt með sér að um væri að ræða lán í hinum tilgreindu erlendu myntum. Var því um lán að ræða í erlendri mynt sem ekki fór gegn ákvæðum laga nr. 38/2001.

Í niðurstöðu úrskurðarins er ranglega tilgreint inn á hvaða kröfur varnaraðilans Arion banka hf. var úthlutað af söluverði fasteignar sóknaraðila. Af gögnum málsins verður ráðið að krafa varnaraðilans vegna skuldabréfs útgefnu 16. júní 2005 sem hvíldi á 7. veðrétt eignarinnar hafi verið greidd að fullu og að greitt hafi verið 2.864.490 krónur upp í kröfu vegna skuldabréfs útgefnu 31. janúar 2007 sem hvíldi á 8. veðrétt eignarinnar.

Samkvæmt framansögðu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kk-nf B-kk-nf, greiði varnaraðilum, Landsbankanum hf., Íslandsbanka hf. og Arion banka hf., hverjum um sig, 120.000 krónur í kærumálskostnað.