326/2011

H o.fl. kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem máli þeirra gegn Í hf. var vísað frá dómi. Í málinu gerðu H o.fl., með vísan til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sameiginlega kröfu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu Í hf. gagnvart þeim hverjum fyrir sig vegna atvika í rekstri Í, sem þeir töldu að hefðu valdið sér fjártjóni. Í reisti frávísunarkröfu sína m.a. á því að H o.fl. væri ekki heimilt að sækja mál þetta í félagi þar sem kröfur þeirra ættu ekki sameiginlegan uppruna. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að mismunandi atvik, sem varði hvern og einn þeirra sérstaklega, kynnu að hafa  áhrif við mat á skaðabótaábyrgð Í. Athuga yrði réttarstöðu hvers aðila sjálfstætt við mat á hugsanlegri skaðabótaskyldu Í. Skilyrðum 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 væri því ekki fullnægt. Með því að Í hefði m.a. byggt frávísunarkröfu sína á þessum grundvelli bæri þegar af þeirri ástæðu að staðfesta hinn kærða úrskurð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-ef S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Reykjavíkur 16. maí 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. maí 2011, þar sem máli þeirra á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem rakið er í hinum kærða úrskurði reisir varnaraðili frávísunarkröfu sína meðal annars á því að sóknaraðilum sé ekki heimilt að sækja mál þetta í félagi þar sem kröfur þeirra eigi ekki sameiginlegan uppruna. Til þess að samlagsaðild sé heimil samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 þurfi dómkröfur að eiga rætur að rekja til sama atviks, aðstöðu eða löggernings. Ella skuli vísa máli frá dómi að kröfu gagnaðila.

Sóknaraðilar voru allir eigendur hlutdeildarskírteina í Sjóði 9 - peningamarkaðsbréf hjá Glitni banka hf., sem rekinn var af varnaraðila, þar til sjóðnum var slitið 30. október 2008. Í málinu gera þeir með vísan til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 sameiginlega kröfu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu varnaraðila gagnvart þeim hverjum fyrir sig vegna atvika í rekstri framangreinds sjóðs, sem þeir telja að hafi valdið sér fjártjóni. Atvik að baki kröfu hvers þeirra eru hins vegar að öðru leyti mismunandi. Þannig munu hlutdeildarskírteini þeirra vera keypt á mismunandi tímum og þá eftir fyrirmælum hvers og eins þeirra. Kunna mismunandi atvik, sem varða hvern og einn þeirra sérstaklega, að hafa áhrif við mat á skaðabótaábyrgð varnaraðila á þeim grundvelli sem sóknaraðilar miða kröfu sína við.

Af því sem að framan greinir er ljóst að athuga verður réttarstöðu hvers sóknaraðila sjálfstætt við mat á hugsanlegri skaðabótaskyldu varnaraðila gagnvart þeim og að skilyrðum 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um samlagsaðild er því ekki fullnægt. Með því að varnaraðili hefur meðal annars byggt frávísunarkröfu sína á þessum grundvelli ber þegar af þeirri ástæðu að staðfesta hinn kærða úrskurð.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, H-kvk-nf A-kvk-nf I-kvk-nf, R-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf M-kk-nf, Ó-kk-nf F-kk-nf, M-kk-nf Á-kk-nf, S-kk-nf H-kk-nf, M-kvk-nf H-kvk-nf, F-kk-nf B-kk-nf, G-kvk-nf G-kvk-nf og Álnabær ehf., greiði hvert um sig 30.000 krónur til varnaraðila, Íslandssjóða hf., í kærumálskostnað.