132/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu db. H um að bú B yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Hafði B með dómi héraðsdóms verið gert að greiða H skaðabætur samkvæmt einkaréttarkröfu H í sakamáli sem höfðað var á hendur B. Á grundvelli héraðsdómsins var gert árangurslaust fjárnám hjá B og í framhaldi af því þess krafist að bú hans yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Í dómi Hæstaréttar kom fram að db. H teldi sig með fyrrgreindum dómi héraðsdóms, sem ekki hafði verið hnekkt, eiga kröfu á hendur B. Samkvæmt því og þar sem fullnægt væri skilyrðum 1. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. yrði bú B tekið gjaldþrotaskipta. Breytti þar engu þótt héraðsdóminum hefði verið áfrýjað að því er varðaði einkaréttarkröfuna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. febrúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 7. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 8. febrúar 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að bú varnaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með héraðsdómi 7. júlí 2016 var varnaraðila gert að greiða H-kk-þgf B-kk-þgf 42.000.000 krónur í skaðabætur með nánar tilgreindum vöxtum samkvæmt einkaréttarkröfu hins síðarnefnda í sakamáli sem höfðað var á hendur varnaraðila. Samkvæmt yfirlýsingu varnaraðila um áfrýjun dómsins 4. nóvember 2016 var áfrýjunarstefna gefin út 10. nóvember sama ár, þar sem meðal annars kemur fram að varnaraðili krefjist þess að „einkaréttarkröfu verði hafnað.“

Á grundvelli héraðsdómsins var 4. október 2016 gert árangurslaust fjárnám hjá varnaraðila að kröfu H-kk-ef. Í framhaldi af því var þess krafist 25. sama mánaðar að bú varnaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta á grundvelli 1. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991. Varnaraðili leitaði 7. janúar 2017 eftir endurupptöku fjárnámsins, sbr. 1. mgr. 67. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, en beiðninni var synjað 9. febrúar sama ár.

H-kk-nf B-kk-nf lést 10. febrúar 2017 og hefur dánarbú hans tekið við aðild málsins, sbr. 2. mgr. 22. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Sóknaraðili telur sig með fyrrgreindum héraðsdómi, sem ekki hefur verið hnekkt, eiga kröfu á hendur varnaraðila. Samkvæmt því og þar sem fullnægt er skilyrðum 1. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 verður bú varnaraðila tekið til gjaldþrotaskipta. Breytir þar engu þótt héraðsdóminum hafi verið áfrýjað að því er varðar framangreinda einkaréttarkröfu, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 20. september 1926 í máli nr. 45/1926, sem birtur er í dómasafni réttarins það ár á blaðsíðu 387.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað, sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Bú varnaraðila, B-kk-ef A-kk-ef, er tekið til gjaldþrotaskipta.

Varnaraðili greiði sóknaraðila, dánarbúi H-kk-ef B-kk-ef, samtals 500.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.