495/2010

D, G og P voru ásamt Þ og Æ sakfelldir í héraði fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa staðið saman að innflutningi á samtals 1.594,43 g af kókaíni til Íslands frá Spáni ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. G var jafnframt sakfelldur fyrir peningaþvætti. P játaði aðild sína í málinu en gerði kröfu fyrir Hæstarétti um mildun refsingar sem tekin var til greina og hann dæmdur í tveggja ára fangelsi. D neitaði sök en í málinu lágu meðal annars fyrir skýrslur um efni hljóðritaðra símtala milli hans og P og var talið að sekt hans í málinu væri sönnuð. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu D og fangelsisrefsingu í fjögur ár og sex mánuði, en í henni voru meðtaldar eftirstöðvar refsingar samkvæmt fyrri dómi, sem D hafði fengið reynslulausn af. G neitaði sök, á öllum stigum málsins. Í upphafi beindist rannsókn málsins að honum einum og var sími hans hlustaður í nokkurn tíma. Þá lá fyrir að þau fíkniefni sem um ræddi í málinu höfðu verið flutt með bifreið sem G hafði haft afnot af. Í framburði Æ hjá lögreglu  bar hann því við að G hafi beðið hann um fá mann til að flytja fíkniefnin hingað til lands sem Æ hafi gert. Fyrir dómi lýsti Æ atvikum á annan veg og bar því við að hann og P hafi staðið saman að skipulagi innflutningsins. Í dómi Hæstaréttar var talið að þó fullt tilefni væri til að draga þessa frásögn í efa yrði ekki fram hjá því horft að fyrir dómi hefði enginn borið um hlut G að innflutningnum, sem Æ hafi einn lýst í lögregluskýrslu. Samkvæmt þessu væri ekki hafið yfir skynsamlegan vafa að G hafi átt þátt að innflutningi fíkniefnanna og var hann sýknaður af þeim sökum. Niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu hans fyrir peningaþvætti var hins vegar staðfest og refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 11. ágúst 2010 í samræmi við yfirlýsingar ákærðu, D-kk-ef G-kk-ef, G-kk-ef A-kk-ef G-kk-ef og P-kk-ef J-kk-ef J-kk-ef, um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um annað en refsingu ákærðu D-kk-ef og G-kk-ef A-kk-ef, sem verði þyngd.

Ákærðu D-kk-nf og G-kk-nf A-kk-nf krefjast aðallega ómerkingar héraðsdóms, til vara sýknu en að því frágengnu að refsing verði milduð. Þá krefst ákærði G-kk-nf A-kk-nf þess einnig að „hafnað verði kröfu ákæruvaldsins um eignaupptöku.“

Ákærði P-kk-nf J-kk-nf krefst þess að refsing verði milduð.

Með hinum áfrýjaða dómi voru auk ákærðu þeir Þ og Æ sakfelldir í málinu og þeim gerð fangelsisrefsing, en þeir una dómi.

I

Ákærði D-kk-nf reisir kröfu sína um ómerkingu héraðsdóms meðal annars á því að í niðurstöðu dómsins um sakfellingu hans sé lagt til grundvallar að hann hafi verið í reglulegu sambandi við ákærða G-kk-þf A-kk-þf, en skýrt hafi komið fram í gögnum málsins og undir rekstri þess að þeir hafi hvorki þekkst né talað saman. Telur ákærði D-kk-nf héraðsdóm hafa villst á sér og M, sem nefndur hafi verið í skýrslum og ákærði G-kk-nf A-kk-nf hafi verið í reglulegu sambandi við. Fyrir Hæstarétti hefur af hálfu ákæruvaldsins verið tekið undir þessa ábendingu og vísað í framburð lögreglumanna fyrir héraðsdómi um að ákærði D-kk-nf hafi á þeim tíma sem rannsókn málsins stóð yfir verið í sambandi við áðurnefndan Æ og ákærða P-kk-þf J-kk-þf en ekki ákærða G-kk-þf A-kk-þf. Rannsóknin, sem staðið hafi yfir í langan tíma, hafi ekki beinst að ákærða D-kk-þgf fyrr en þann dag sem sakborningar voru handteknir. Samkvæmt þessu er óumdeilt að ákærði D-kk-nf hafi ekki verið í sambandi við ákærða G-x-x A-kk-þf meðan á rannsókn lögreglu stóð í máli þessu. Til þessa verður að líta við mat á því hvort sakir á hendur ákærða D-kk-þgf séu sannaðar, en ekki eru efni til að ómerkja hinn áfrýjaða dóm af þessari ástæðu.

Ákærði G-kk-nf A-kk-nf reisir kröfu sína um ómerkingu héraðsdóms á því að dómurinn hefði átt að vera fjölskipaður með vísan til 4. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ennfremur að mat héraðsdóms á sönnunargildi munnlegs framburðar hans og Æ sé rangt, sbr. 3. mgr. 208. gr. laganna. Um þetta er þess að gæta að í fyrrnefnda lagaákvæðinu felst heimild en ekki skylda til að þrír héraðsdómarar skipi dóm í máli þegar svo stendur á sem þar greinir. Eins og atvikum er hér háttað verður ekki litið svo á að niðurstaða þess geti að verulegu leyti ráðist af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar og getur skipan héraðsdóms því ekki leitt til ómerkingar dómsins. Um mat héraðsdóms á sönnunargildi munnlegs framburðar verður fjallað í niðurstöðu um sakfellingu.

II

Samkvæmt skýrslum ávana- og fíkniefnadeildar lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu 11. ágúst og 11. og 18. september 2009 höfðu henni á þrjá vegu borist upplýsingar um að til stæði að flytja til landsins allt að 40 kg af sterku kókaíni frá Suður-Ameríku. Ákærði G-kk-nf A-kk-nf hefði með höndum skipulag og stjórn á þessu hér á landi í samstarfi við hóp manna, en hann hefði ítrekað komið við sögu við rannsókn fíkniefnabrota og stæði í tengslum við marga, sem eins væri ástatt um. Ekki væri ljóst hvernig fíkniefnin ættu að berast til landsins, en upplýsingar bentu til að þau væru jafnvel þegar á leið hingað. Í skýrslunni 11. ágúst 2009 var ákærði G-kk-nf A-kk-nf sagður vera staddur erlendis í tengslum við væntanlegan innflutning. Lögregla teldi því nauðsynlegt að símar í notkun hans yrðu tengdir til hlustunar, en í því skyni mun hafa verið aflað dómsúrskurðar 13. sama mánaðar. Í skýrslunni frá 18. september 2009 var greint frá því að komnar væru fram upplýsingar, meðal annars með símhlustunum, um að Æ tengdist fyrirhuguðum innflutningi og væri í miklum samskiptum við ákærða G-kk-þf A-kk-þf, en líklega ætti Æ að geyma fíkniefnin eftir að þau væru komin til landsins og dreifa þeim. Í héraðsdómi er nánar rakið hvernig lögreglu voru heimilaðar frekari hleranir, myndatökur og notkun eftirfararbúnaðar fram til vors 2010. Þar á meðal fékk hún heimild í mars til að hlera síma Þ, sem talið var að myndi flytja fíkniefnin til landsins, og í apríl til að koma fyrir búnaði til hlustunar og eftirfarar í farangri Þ, sem kom til landsins í flugi frá Alicante á Spáni 10. þess mánaðar.

Í héraðsdómi er jafnframt greint frá því að lögregla hafi fylgst með komu Þ til landsins fyrrnefndan dag, farangri hans og för að [...] í Reykjavík, svo og að hún hafi hlustað á símtal hans nokkrum mínútum eftir komuna þangað við ákærða P-kk-þf J-kk-þf, sem þá hafi haft samband við ákærða D-kk-þf og þeir mælt sér mót. Lögregla hafi síðan fylgst með því þegar ákærðu P-kk-nf J-kk-nf og D-kk-nf fóru á bifreið þess síðarnefnda B að heimili Þ við [...], ákærði P-kk-nf J-kk-nf hafi farið inn til Þ og komið þaðan út stuttu síðar með ferðatösku, sem hann hafi sett í farangursgeymslu bifreiðarinnar. Þaðan hafi ákærði D-kk-nf ekið þessari bifreið og ákærði P-kk-nf J-kk-nf bifreiðinni C að [...] í Reykjavík, þar sem ferðataskan hafi verið færð yfir í síðarnefndu bifreiðina, sem ákærði D-kk-nf hafi síðan ekið að [...] og skilið þar eftir. Þaðan hafi ákærði D-kk-nf ekið bifreiðinni B að [...], þar sem hann hafi hitt Æ. Þeir hafi síðan farið saman á bifreiðinni A að [...], þar sem þeir hafi opnað farangursgeymslu bifreiðarinnar C, hreyft við töskunni án þess að taka hana og lokað geymslunni á ný. Við svo búið hafi þeir haldið brott á bifreiðinni A, sem lögregla hafi stöðvað skammt frá mótum Kringlumýrarbrautar og Miklubrautar, þar sem þeir hafi verið handteknir. Ákærði D-kk-nf hafi þá verið með umslag á sér, sem í hafi verið 1.000.000 krónur í seðlum, og 108.000 krónur í reiðufé í veski sínu. Í framhaldi af þessu hafi Þ og ákærði P-kk-nf J-kk-nf verið handteknir á heimilum sínum, en í farangursgeymslu bifreiðarinnar C, sem þá hafi enn verið við [...], hafi lögregla fundið ferðatösku, sem í voru tvær minni, og í þeim falið verulegt magn af kókaíni. Ákærði G-kk-nf A-kk-nf mun á þessum tíma hafa verið erlendis, en var handtekinn við komu til landsins 15. apríl 2010. Í kjölfar handtöku var þeim öllum gert að sæta gæsluvarðhaldi.

III

Í skýrslu, sem Æ gaf hjá lögreglu 5. maí 2010, kom meðal annars fram að ákærði G-kk-nf A-kk-nf hafi beðið hann um að fá mann til að flytja fíkniefni hingað til lands, en ákærði D-kk-nf hafi þá þegar verið búinn að greina Æ frá því að Þ væri reiðubúinn til slíks. Á nánar tiltekinn hátt hafi síðan Æ haft milligöngu milli þessara tveggja ákærðu til að hrinda þessu í framkvæmd. Í skýrslum hjá lögreglu 13. og 20. apríl 2010 greindi ákærði P-kk-nf J-kk-nf meðal annars frá því að maður, sem hafi farið með honum að heimili Þ að kvöldi 10. sama mánaðar í því skyni að sækja fíkniefni, hafi verið sá, sem hafi beðið sig um að útvega burðardýr, afhent sér peninga ásamt miða með upplýsingum og símkorti fyrir burðardýrið og tekið svo við fíkniefnunum. Þennan mann vildi ákærði P-kk-nf J-kk-nf ekki nafngreina. Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi skýrðu Æ og ákærði P-kk-nf J-kk-nf á annan veg frá að þessu leyti við aðalmeðferð málsins, þar sem hvorugur kannaðist við að ákærði D-kk-nf hefði átt slíkan hlut að máli. Án tillits til þess verður að gæta að því að fyrir liggja í málinu skýrslur um efni hljóðritaðra símtala milli ákærðu D-kk-ef og P-kk-ef J-kk-ef 10. apríl 2010, þar sem þeir mæltu sér mót í beinu framhaldi af samtali þess síðarnefnda við Þ, svo og af símtali, sem ákærði P-kk-nf J-kk-nf átti síðan við annan mann, þar sem hann ræddi greinilega um ákærða D-kk-þf sem „gaurinn sem ég er að vinna fyrir“. Hér að framan er lýst hvernig lögregla fylgdist með því þegar þessir tveir ákærðu fóru að kvöldi 10. apríl 2010 saman í bifreið að heimili Þ, ákærði P-kk-nf J-kk-nf kom þaðan út með ferðatösku og setti í bifreiðina, ákærði D-kk-nf ók henni þaðan og ákærði P-kk-nf J-kk-nf annarri bifreið að [...], þar sem taskan var flutt milli bifreiðanna, en þaðan hélt ákærði D-kk-nf brott á bifreiðinni, sem taskan var þá komin í. Þá bifreið skildi ákærði D-kk-nf eftir við [...], kom síðan á [...] einn síns liðs heim til Æ, en þaðan fóru þeir saman á enn annarri bifreið að [...], þar sem þeir gættu að töskunni og héldu síðan brott án þess að taka hana. Þegar þetta er virt er hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði D-kk-nf hafi átt þann hlut að máli, sem honum er gefinn að sök í 3. lið I. kafla ákæru. Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi hefur ákærði D-kk-nf gengist við þeim sökum, sem hann er borinn í V. kafla ákæru. Samkvæmt þessu verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu hans.

IV

Eins og áður kom fram beindist rannsókn lögreglu upphaflega að ákærða G-kk-þgf A-kk-þgf einum, en á grundvelli þess, sem greindi í skýrslu hennar 11. ágúst 2009, mun hafa fengist úrskurður héraðsdóms um heimild til að hlusta síma hans. Þegar rannsókn hafði síðan staðið yfir í rúman mánuð til viðbótar mun grunur hafa verið kominn upp um að Æ ætti hlut að málinu, en í áðurnefndri skýrslu lögreglu 18. september 2009 var þess getið að um þetta væru komnar fram upplýsingar, meðal annars með símhlustunum. Fyrir Hæstarétti liggja ekki gögn, sem styðja þetta frekar.

Tveir lögreglumenn, sem unnu að rannsókn málsins, báru fyrir héraðsdómi að maður að nafni E hafi verið grunaður um aðild að því, meðal annars með því að hafa afhent Þ fíkniefnin, sem um ræðir, í Alicante á Spáni. Í málinu liggur fyrir skýrsla lögreglu 6. apríl 2010 um fjögur símtöl, sem Þ hafi átt við ónafngreindan íslenskan mann meðan sá fyrrnefndi var í umrætt sinn staddur á Spáni. Kemur þar fram að sex lögreglumenn, sem hafi hlýtt á þessi símtöl, hafi talið sig þekkja rödd E sem viðmælanda Þ og var þess getið að lögreglumennirnir hafi „allir unnið að eða komið að rannsóknum mála þar sem E hefur átt hlut að máli og við vinnu þeirra mála hlustað á fjölda samtala þar sem E ræðir í síma við hina ýmsu aðila.“ Endurrit af hljóðupptökum af þessum símtölum eru meðal gagna málsins, en í þeim kemur fram að Þ mælti sér mót við viðmælanda sinn. Í skýrslu fyrir héraðsdómi kvaðst Þ hafa fengið fé hjá ákærða P-kk-þgf J-kk-þgf til að afhenda manni í Alicante, sem hann hafi gert og fengið tösku frá þeim manni í staðinn, en áður hafi þeir ræðst við í síma og mælt sér mót. Þ vildi ekki tjá sig frekar um þennan mann, hvorki hjá lögreglu né fyrir dómi. Rannsókn lögreglu leiddi í ljós að á árinu 2009 voru samtals 3.299.900 krónur færðar af bankareikningum ákærða G-kk-ef A-kk-ef til E, þar af tæpur helmingur á síðustu dögum ársins, en fyrir héraðsdómi kvaðst ákærði þekkja E vel og hafa gert það lengi, auk þess að hafa verið í miklum samskiptum við Æ í mars og apríl 2010. Um þetta er þess að gæta að ekkert liggur frekar fyrir um hugsanlega aðild E að innflutningi fíkniefnanna, sem um ræðir í málinu, og getur hún því ekki talist sönnuð. Samskipti ákærða G-kk-ef A-kk-ef við hann og tengsl þeirra á milli geta því ekki staðið til þess að sanna að ákærði sé sekur um þá háttsemi, sem 1. liður I. kafla ákæru tekur til.

Við rannsókn lögreglu kom einnig fram að ákærði G-kk-nf A-kk-nf hafi notað bifreiðina C frá 1. til 8. apríl 2010. Fíkniefnin, sem um ræðir í málinu, voru sem fyrr segir flutt í þeirri bifreið 10. sama mánaðar og fundust að endingu í henni. Til þess verður þó að líta að óumdeilt er að ákærði hafi á þeim tíma verið erlendis og virðist Æ þá hafa haft bifreiðina til afnota. Við húsleit í geymslu á heimili föður ákærða G-kk-ef A-kk-ef fannst sams konar ferðataska og notuð var við innflutning fíkniefnanna. Innviðir þeirrar tösku höfðu verið brotnir upp og fundust þar leifar af kókaíni, en eins hafði verið búið um fíkniefnin í þessu máli. Þótt fyrir liggi að ákærði G-kk-nf A-kk-nf hafi haft aðgang að þessari geymslu verður ekki ályktað svo að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að það varpi á hann sök í máli þessu.

Svo sem fyrr segir kom meðal annars fram í skýrslu sem Æ gaf hjá lögreglu 5. maí 2010 að ákærði G-kk-nf A-kk-nf hafi beðið sig um að fá mann til að flytja fíkniefni hingað til lands og hafi sá fyrrnefndi útvegað Þ til þess fyrir milligöngu ákærða D-kk-ef, en viðstaddur þessa skýrslugjöf var verjandi Æ. Þá greindi ákærði P-kk-nf J-kk-nf frá því fyrir lögreglu 13. og 20. apríl 2010 að ónafngreindur maður, sem slegið er föstu hér að framan að hafi verið ákærði D-kk-nf, hafi beðið sig um að útvega burðardýr, afhent sér peninga og fleira fyrir burðardýrið og tekið svo við fíkniefnunum. Eins og áður segir lýstu Æ og ákærði P-kk-nf J-kk-nf atvikum á annan veg við aðalmeðferð málsins, sá fyrrnefndi meðal annars með því kveða ákærða G-kvk-nf A-kvk-nf ekki hafa átt hlut að máli. Aðspurður um skýringar á frásögn sinni um þetta hjá lögreglu sagði Æ: „Já ég hérna, ég er 2 vikur í einangrun og hérna, síðan er ég í lausagæslu og þá er kominn framburður á mig í öðru sambærilegu máli sem er hérna bara lygi og hérna lögreglumenn koma og tala við mig án lögmanns og eru að pressa mikið á mig en hérna, ég á, ég hef ekkert meira um málið að segja. Síðan er ég settur aftur í einangrun og hérna, sem ég skil nú ekki alveg af hverju og hérna, það er bara pressað rosa á mig og hérna. Þú veist ég var bara ein taugahrúga þarna og hérna ég bara gerði mér ekki grein fyrir hvað ég var að segja í rauninni.“ Í skýrslum sínum við aðalmeðferð málsins kváðust Æ og ákærði P-kk-nf J-kk-nf hafa tveir saman lagt á ráðin um innflutning fíkniefnanna. Gagnstætt því höfðu þeir í skýrslum, sem þeir gáfu lögreglu meðan þeir sættu einangrun í gæsluvarðhaldsvist, sagst ekki þekkjast og mun ekkert hafa komið fram við undanfarandi rannsóknaraðgerðir lögreglu um tengsl þeirra á milli. Þótt fullt tilefni sé til að draga í efa frásögn Æ og ákærða P-kk-ef J-kk-ef um að þeir hafi staðið saman að skipulagi innflutningsins verður ekki fram hjá því horft að fyrir dómi hefur enginn borið um hlut ákærða G-kk-ef A-kk-ef að þessum innflutningi, sem Æ var einn um að lýsa í lögregluskýrslu.

Þegar allt framangreint er virt er ekki unnt að telja hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði G-kk-nf A-kk-nf hafi átt þann hlut að máli, sem lýst er í 1. lið I. kafla ákæru. Hann verður því sýknaður af þeim sökum.

V

Í IV. kafla ákæru er ákærða G-kk-þgf A-kk-þgf gefið að sök peningaþvætti eins og þar er lýst. Gögn þau sem lágu til grundvallar greiningu á fjármálum ákærða, sem lýst er í héraðsdómi, hafa verið lögð fyrir Hæstarétt. Ákvæði 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 10/1997, eins og það hljóðandi fyrir breytingu með 7. gr. laga nr. 149/2009, var skýrt svo að þótt áskilið væri að um ávinning væri að ræða af broti samkvæmt almennum hegningarlögum yrði með tilliti til eðlis og tilgangs ákvæðisins ekki gerð sú krafa að nákvæmlega lægi fyrir hvert brotið væri, heldur yrði að meta í ljósi atvika hverju sinni hvort sýnt væri nægilega fram á að ávinningur væri ekki af lögmætum toga, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 8. nóvember 2001 í máli nr. 200/2001. Í athugasemdum með frumvarpi, sem leiddi til breytinga á 264. gr. almennra hegningarlaga með lögum nr. 149/2009, sagði að þær raski í engu þeirri skýringu á 1. mgr. 264. gr. sem fram kæmi í nefndum dómi Hæstaréttar, en með rýmkun á gildissviði ákvæðisins væri á því byggt að sömu sjónarmið skyldu lögð til grundvallar þegar metið væri hvort ávinningur stafaði af broti samkvæmt öðrum refsilögum en almennum hegningarlögum. Ákærði G-kk-nf A-kk-nf hefur engar skýringar gefið á þeim verulega mun sem leiddur hefur verið í ljós á ráðstöfunartekjum hans og skráðum tekjum árið 2009 og fram í mars 2010. Að þessu gættu og með vísan til forsendna héraðsdóms verður niðurstaða hans um sakfellingu ákærða G-kk-ef A-kk-ef í þessum kafla ákæru staðfest og er háttsemin þar rétt færð til refsiákvæða.

VI

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um refsingu ákærða D-kk-ef, en refsing ákærða P-kk-ef J-kk-ef ákveðin fangelsi í tvö ár. Með dómi þessum er ákærði G-kk-nf A-kk-nf sýknaður af sökum samkvæmt 1. lið I. kafla ákæru, en á hinn bóginn sakfelldur samkvæmt IV. kafla hennar. Refsing hans fyrir þá háttsemi, sem þar greinir, er hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár.

Með vísan til forsendna héraðsdóms er staðfest niðurstaða hans um upptöku á samtals 1.629,12 g af kókaíni, 6,23 g af kannabisefni og 3 millilítrum af stungulyfi sem hefur að geyma anabólíska stera. Samkvæmt 1. mgr. og 3. mgr. 69. gr. b. almennra hegningarlaga, sbr. 2. gr. laga nr. 149/2009, má gera upptæk verðmæti í eigu einstaklings, sem gerst hefur sekur um brot sem fallið er til að hafa í för með sér verulegan ávinning og varðar að minnsta kosti sex ára fangelsi, enda sýni hann ekki fram á að verðmætanna hafi verið aflað á lögmætan hátt. Með vísan til þeirra atriða, sem greinir í forsendum hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða G-kk-ef A-kk-ef fyrir brot samkvæmt IV. kafla ákæru, telst þessum skilyrðum fullnægt fyrir upptöku á 4.675.370 krónum og skartgripum að verðmæti 2.000.000 krónur, sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins, og verður héraðsdómur því staðfestur að þessu leyti.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða óröskuð að því er varðar aðra en ákærða G-kvk-nf A-kvk-nf, en honum verður gert að greiða helming þóknunar verjenda sinna með þeim fjárhæðum, sem þar greinir. Af framlögðu yfirliti verður ekki annað ráðið en að sakarkostnaður, sem lagður var með héraðsdómi óskipt á ákærðu, tengist sakargiftum í I. kafla ákæru. Með því að ákærði G-kk-nf A-kk-nf er sýkn af þeim sakargiftum verður honum ekki gert að greiða hlut í þeim kostnaði.

Um áfrýjunarkostnað fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir, en málsvarnarlaun verjenda ákærðu eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um refsingu ákærða D-kk-ef G-kk-ef, en þó þannig að til frádráttar henni kemur gæsluvarðhald, sem hann hefur sætt frá 11. apríl 2010.

Ákærði G-kk-nf A-kk-nf G-kk-nf sæti fangelsi í 2 ár, en til frádráttar þeirri refsingu kemur gæsluvarðhaldsvist hans frá 16. apríl 2010.

Ákærði P-kk-nf J-kk-nf J-kk-nf sæti fangelsi í 2 ár, en til frádráttar þeirri refsingu kemur gæsluvarðhald, sem hann hefur sætt frá 11. apríl 2010.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku eru staðfest.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð að öðru leyti en varðandi ákærða G-kvk-nf A-kk-nf, sem greiði helming málsvarnarlauna verjenda sinna eins og þau voru ákveðin með hinum áfrýjaða dómi.

Ákærði D-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur.

Ákærði G-kk-nf A-kk-nf greiði helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, sem alls eru ákveðin 502.000 krónur, en að öðru leyti greiðist þau úr ríkissjóði.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða P-kk-ef J-kk-ef fyrir Hæstarétti, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur, greiðast úr ríkissjóði.

Ákærði D-kk-nf greiði annan áfrýjunarkostnað málsins, 102.548 krónur, þar af 51.274 krónur óskipt með ákærða G-kk-þgf A-kk-þgf.