arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
745/2009

K kærði úrskurð héraðsdómara þar sem mál hans gegn B var fellt niður er hann mætti ekki til þinghalds. K sendi símskeyti, eftir að honum barst boðun til þinghaldsins, þar sem hann tilkynnti um forföll annan dag sem var liðinn. Talið var að héraðsdómara hafi verið rétt þegar honum barst skeytið að kanna hvort um misskilning hafi verið að ræða af hálfu K og hvort ætlun hans hafi verið að tilkynna forföll í þinghaldinu, eða að minnst kosti að senda honum á ný boðun í þinghaldið. Þar sem héraðsdómari gætti ekki að þessu var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. desember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. desember 2009, þar sem mál sóknaraðila gegn varnaraðila var fellt niður. Kæruheimild er í k. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Mál þetta var tekið fyrir í héraðsdómi Reykjavíkur 27. nóvember 2009. Sótti sóknaraðili þá ekki þing og var málið fellt niður með úrskurði 1. desember sama ár. Sóknaraðili hafði verið boðaður til þinghalds þennan dag með símskeyti 19. nóvember sem hann tók við næsta dag. Þann 23. nóvember sendi hann héraðsdómara símskeyti um að honum hefði verið fyrirmunað að mæta við fyrirtöku málsins 18. nóvember vegna veikinda. Hann hefur lagt fram læknisvottorð um veikindi sín þann dag. Fyrir Hæstarétt hefur sóknaraðili lagt fram nýtt læknisvottorð 17. desember 2009 þar sem meðal annars segir: „Misritun varð í læknisvottorði dags. 23.11.2009 þar sem stendur 18.11. en á að vera 27.11.“ Jafnframt kemur fram að sóknaraðili hafi átt við alvarleg veikindi að stríða og þess vegna ekki getað mætt fyrir dóm.

Símskeyti sóknaraðila barst héraðsdómi nokkrum dögum eftir boðun til þinghalds 27. nóvember þar sem hann tilkynnti um forföll sín 18. nóvember. Hvorki verður séð af endurriti úr þingbók né öðrum gögnum málsins að málið hafi verið tekið fyrir þann dag, en samkvæmt endurriti úr þingbók var því frestað 7. október ótiltekið og næst tekið fyrir 27. nóvember. Í símskeyti sóknaraðila krefst hann þess „að málið verði tekið upp aftur“, en þá hafði það ekki verið fellt niður. Telja verður að héraðsdómara hefði verið rétt þegar honum barst skeytið að kanna hvort um misskiling hafi verið að ræða af hálfu sóknaraðila og hvort ætlun hans hafi verið að tilkynna forföll við fyrirtökuna 27. nóvember eða að minnsta kosti að senda honum á ný boðun í þinghaldið. Þar sem héraðsdómari gætti ekki að þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður fellur niður.
754/2009

R var sakfelld fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis og svipt ökuréttindum. Hún hafði tvívegis verið svipt ökurétti tímabundið vegna ölvunaraksturs og í báðum tilvikum hafði vínandamang í blóði hennar mælst meira en

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 17. desember 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærðu verði þyngd og svipting ökuréttar staðfest.

Ákærða krefst þess að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi verði milduð og að sviptingu ökuréttar verði markaður skemmri tími.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi var meðal annars gerð sú krafa í ákæru að ,,ákærða verði dæmd til refsingar og til að sæta sviptingu ökuréttar“ samkvæmt tilgreindum lagaákvæðum. Við þingfestingu málsins var bókað að ákæruvald óskaði eftir ,,breytingu á ákæru þannig að ökuréttarsvipting taki gildi 2. janúar 2014.“ Breyting þessi hefur ekki þýðingu við úrlausn málsins.

Ákærða játaði brot sitt. Sakaferli hennar er nægilega lýst í héraðsdómi. Samkvæmt því hefur hún tvívegis verið svipt ökurétti tímabundið vegna ölvunaraksturs, í seinna skiptið í fjögur ár frá 2. janúar 2010. Í báðum tilvikum mældist vínandamagn í blóði hennar meira en 2.50‰. Verður hún því svipt ökurétti ævilangt, sbr. 3. mgr. 101. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Ákærða verður einnig dæmd samkvæmt 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga til fangelsisrefsingar, 45 daga, en ekki eru lagaskilyrði til að dæma hana jafnframt til greiðslu sektar.

Ákvörðun héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærða, R-kvk-nf B-kvk-nf J-kvk-nf, sæti fangelsi í 45 daga.

Ákærða er svipt ökurétti ævilangt.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað í héraði skal vera óraskað.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 265.894 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
758/2009

G hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu V um að G hf. skyldi afhenda honum gögn sem fylgt hafi kröfulýsingu skilanefndar G hf.  í þrotabú F hf. Þá kærði V hluta úrskurðarins þar sem hafnað var kröfu hans um að þrotabúið skyldi afhenda honum sömu gögn. Talið var að V hafi ekki sýnt fram á lögvarða hagsmuni af því að fá afhent gögn úr þrotabúi F hf. Þá var talið að G hf. gæti ekki neitað afhendingu gagnanna með því að bera fyrir sig bankaleynd samkvæmt 1. mgr. 58. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Því ákvæði væri ætlað að vernda persónulega og viðskiptalega hagsmuni þeirra er ættu viðskipti við fjármálafyrirtæki. Þrotabú F hf. væri gjaldþrota og hefði lýst því yfir að það tæki enga afstöðu til þess hvort G hf. veitti V aðgang að gögnunum. Var því fallist á kröfu V um að G hf. skyldi afhenda honum umbeðin gögn en hafnað að þrotabú F hf. skyldi afhenda honum sömu gögn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. desember 2009, þar sem fallist var á kröfu varnaraðilans V-kk-ef B-kk-ef um að sóknaraðili skuli afhenda honum gögn sem fylgt hafi kröfulýsingu skilanefndar Glitnis banka hf. í þrotabú Fons hf., en kröfurnar voru nr. 13-19 á kröfuskrá þrotabúsins. Í úrskurðinum var sömu kröfu á hendur þrotabúi Fons hf. hafnað. Kæruheimild er í d. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og hafnað kröfu varnaraðilans V-kk-ef B-kk-ef um afhendingu gagna sem fylgt hafi kröfulýsingu skilanefndar Glitnis banka hf. í þrotabú Fons hf. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn V-kk-nf B-kk-nf kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 21. desember 2009. Hann krefst þess að varnaraðilanum þrotabúi Fons hf. verði gert að afhenda honum fylgiskjöl krafna nr. 13-19 á kröfuskrá þrotabús Fons hf. ,,með því fororði, að persónulegar upplýsingar um einstaklinga og önnur fyrirtæki óskyld málsaðilum og fram koma í skjölum þessum verði afmáð.“ Þá krefst hann þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur um skyldu sóknaraðila til að afhenda gögn. Ennfremur krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn þrotabú Fons hf. krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ákvæði 1. mgr. 58. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki varðandi þagnarskyldu starfsmanna þeirra og annarra sem vinna verk í þeirra þágu er ætlað að vernda persónulega og viðskiptalega hagsmuni þeirra er viðskipti eiga við þau. Eins og tekið er fram í skýringum við ákvæðið í athugasemdum sem fylgdu frumvarpi því er varð að lögum nr. 161/2002 er beiting þess ávallt háð mati, sem dómstólar framkvæma, sé málum skotið til þeirra. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
75/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli S gegn A hf. var vísað frá dómi. Krafðist S þess í málinu að fá greiddan út helming eignasafns í eignastýringu hjá A hf. sem hún taldi sig eiga tilkall til. Talið var að mál sem rekið væri til staðfestingar á kyrrsetningu sem sýslumaður hafði framkvæmt hjá eiginmanni S í eignasafninu gæti ekki staðið því í vegi að S fengi með dómi skorið úr um kröfu sína sem hún byggði á því að hún ætti helmingshlut í eignasafninu, enda væri hún ekki aðili að málinu milli A hf. og eiginmanns hennar. Hvorki ákvæði 18. né 94. gr. laga nr. 91/1991 stæðu því í vegi að hún gæti höfðað mál til að freista þess að ná fram kröfu sinni. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. febrúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. febrúar 2010, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í máli þessu krefst sóknaraðili greiðslu á fjárhæð sem nemur verðmæti helmings hluta eignastýringarsafns í fjárvörslu hjá varnaraðila, sem hún telur að hún eigi tilkall til eins og nánar er lýst í hinum kærða úrskurði. Deila aðilar málsins meðal annars um hvort eiginmaður sóknaraðila eða þau bæði séu skráðir eigendur safnsins. Varnaraðili, sem þá hét Nýi Kaupþing banki hf., höfðaði mál með stefnu 21. ágúst 2009 á hendur eiginmanni sóknaraðila til staðfestingar á kyrrsetningu sýslumannsins í Hafnarfirði 18. ágúst 2009 á öllu eignasafninu. Sú málshöfðun getur ekki staðið því í vegi að sóknaraðili fái með dómi skorið úr um kröfu sína sem byggir á því að hún eigi helmingshlut í eignasafninu, enda er hún ekki aðili að áðurgreindu dómsmáli milli varnaraðila og eignmanns síns. Hvorki ákvæði 18. gr. né 94. gr. laga nr. 91/1991 standa því í vegi að hún geti höfðað mál til að freista þess að ná fram kröfu sinni. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðili verður dæmdur til að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, Arion banki hf., greiði sóknaraðila, S-kvk-þgf R-kvk-þgf S-kvk-þgf 200.000 krónur í kærumálskostnað.
761/2009

P krafðist skaðabóta úr hendi K og S vegna tjóns sem hann varð fyrir er snjóflóð féll á bifreið K, sem var kyrrstæð, með þeim afleiðingum að hún færðist til hliðar þannig að P varð á milli hennar og annarrar bifreiðar. P höfðaði mál þetta á hendur K, eiganda bifreiðarinnar, og S, ábyrgðartryggjanda hennar. Talið var að eins og atvikum máls var háttað væru ekki skilyrði til þess að leggja hlutlæga bótaábyrgð á K og S á grundvelli umferðarlaga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. desember 2009. Hann krefst þess að stefndu verði gert að greiða óskipt honum 9.098.625 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 5. apríl 2006 til 2. ágúst 2008, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara er þess krafist að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Óumdeilt er að bifreiðin UM 149 var kyrrstæð er snjóflóð féll á hana. Samkvæmt gögnum málsins, meðal annars ljósmyndum sem teknar voru á vettvangi, er ekki annað fram komið en að hún hafi vegna snjóflóðs kastast til hliðar á bifreiðina Í 5282 þannig að áfrýjandi varð á milli bifreiðanna með þeim afleiðingum sem lýst er í héraðsdómi. Með þessari athugasemd verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, P-kk-nf Ó-kk-nf Á-kk-nf, greiði stefndu K-kvk-þgf Ö-kvk-þgf G-kvk-þgf og Sjóvá Almennum tryggingum hf. samtals 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
763/2009

P, starfsmaður Fóðurblöndunnar, var sakfelldur fyrir þjófnaðarbrot með því að hafa tekið 15 tonn af gölluðum áburði hjá fyrirtækinu og nýtt í eigin þágu án þess að greiða fyrir hann. Var brotið talið varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir tvö fjárdráttarbrot með því að hafa í tvö skipti móttekið greiðslu að fjárhæð 100.000 krónur í hvort sinn inn á reikning sinn fyrir barnafjórhjól, sem kaupendur fengu send, án þess að hafa gert skil á peningum við Fóðurblönduna, eigenda þeirra. Voru brotin talin varða við 247. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing P ákveðin þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. desember 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, P-kk-nf V-kk-nf V-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 405.980 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.
764/2009

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Fram kom að samkvæmt 1. mgr. 63. gr. a laga nr. 21/1991 væri það skilyrði fyrir því að maður geti leitað nauðasamnings til greiðsluaðlögunar að hann sýni fram á að hann sé og verði um fyrirséða framtíð ófær um að standa í skilum með skuldbindingar sínar. Talið var að A ætti í greiðsluerfiðleikum en fyrirsjáanlegt væri hins vegar að tekjur hennar myndu aukast á næsta ári. Þegar litið væri til þeirra tekjuaukningar og upphæða skulda A væri óhjákvæmilegt að líta svo á að greiðsluerfiðleikar A væru tímabundnir. Að þessu virtu yrði að hafna beiðni A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 15. desember 2009, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að henni yrði veitt heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Kæruheimild er í 2. mgr. 63. gr. d., sbr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. með áorðnum breytingum. Sóknaraðili krefst þess að sér verði heimilað að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
765/2009

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Fram kom að A hafi flutt til Danmerkur án þess að hafa fengið vinnu eða eiga rétt á atvinnuleysisbótum þar í landi. Hann hafi fengið vinnu eftir tvo til þrjá mánuði, en safnað skuldum fram að því. Með því að flytja til annars lands án þess að hafa vinnu eða aðrar tekjur hafi A mátt vera það ljóst að hann væri að taka fjárhagslega áhættu, enda hafi hann ekki vitað hvort hann fengi vinnu í Danmörku eða hvenær og á hvaða kjörum.  Hafi A stofnað þar til skulda í algjörri óvissu um hvort hann gæti greitt þær til baka. Talið var að með þessu hafi A tekið fjárhagslega áhættu sem ekki hafi verið í samræmi við fjárhagsstöðu hans á þeim tíma sem til fjárskuldbindinganna hafi verið stofnað, sbr. 2. tl. 1. mgr. 63. gr. d. laga nr. 21/1991.  Yrði því að hafna beiðni A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 15. desember 2009, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að honum yrði veitt heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Kæruheimild er í 2. mgr. 63. gr. d., sbr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. með áorðnum breytingum. Sóknaraðili krefst þess að sér verði heimilað að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
773/2009

M kærði úrskurð héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli hans gegn F, húsfélagi o.fl. Talið var að eins og kröfugerð M væri fram sett væri verið að krefja dóminn um álit á ýmsu lögfræðilegu efni, en það sé í andstöðu við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Dómkröfurnar hafi ekki fullnægt skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laganna. Þá væri lýsing málsástæðna ekki gagnorð og skýr, sbr. e. lið 1. mgr. sömu greinar. Samhengi málsástæðna og dómkrafna væri óljóst, svo og sakarefnið, og ekki gerð grein fyrir því hvaða kröfur væru gerðar á hendur hverjum og einum stefndu. Einungis væri heimilt að stefna mörgum aðilum ef dómkröfurnar ættu rætur að rekja til sama atviks, aðstöðu eða löggernings, sbr. 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991. Væri því skilyrði ekki fullnægt í málinu. Ekki var talið að úr þessu yrði bætt við efnismeðferð málsins. Var málinu því vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. desember 2009, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af kæru sóknaraðila verður ráðið að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðilum, Fornhaga 11-17, húsfélagi, Húseigendafélaginu, D-kk-þgf S-kk-þgf, G-kvk-þgf M-kvk-þgf, G-kk-þgf S-x-x R-kk-þgf, G-kvk-þgf H-kvk-þgf Ó-kvk-þgf, K-kvk-þgf M-kvk-þgf J-kvk-þgf, R-kvk-þgf J-kvk-þgf B-kvk-þgf, Þ-kk-þgf B-kk-þgf og Þ-kk-þgf E-kk-þgf, hverjum fyrir sig 20.000 krónur í kærumálskostnað.
7/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 3. febrúar 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess að honum verði ekki gert að sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
85/2010

Fallist var á kröfu lögreglu um að X, sem veitt hafði verið reynslulausn, á grundvelli 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, skyldi afplána 540 daga eftirstöðvar refsingar, enda taldist kominn fram sterkur grunur um að X hefði framið brot varðað gæti allt að 6 ára fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. febrúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. febrúar 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að afplána 540 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar sem hann hlaut með dómum Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar og 23. september 2008 og Héraðsdóms Reykjaness 30. apríl 2008. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila verði gert að afplána 540 daga eftirstöðvar refsingar samkvæmt framangreindum dómum.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðila var veitt reynslulausn á fyrrgreindum eftirstöðum fangelsisrefsingar 2. september 2009. Í ákvörðuninni Fangelsismálastofnunar um það segir til samræmis við 2. mgr. 64. gr. laga nr. 49/2005, að skilyrði hennar séu: ,,Að aðili gerist ekki sekur um nýtt brot á reynslutímanum.“ Varnaraðili hefur játað fyrir lögreglu að hafa gerst sekur um fimm brot, sem falla undir 244. gr., 248. gr. og 259. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og er grunaður um eitt brot að auki gegn 244. gr. sömu laga, sem hann hefur ekki viljað tjá sig um. Er með þessu fullnægt skilyrðum 2. mgr. 65. gr. laga nr. 40/2005 um að hann hafi á reynslutíma rofið gróflega almenn skilyrði reynslulausnarinnar og að fyrir liggi sterkur grunur um að hann hafi framið brot sem varðað getur sex ára fangelsi. Verður samkvæmt þessu fallist á kröfu sóknaraðila.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal afplána 540 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar sem hann hlaut með dómum Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar og 23. september 2008 og Héraðsdóms Reykjaness 30. apríl 2008.