352/2006

H krafðist þess að Á yrði gert að veita dómkvöddum matsmanni aðgang að bílskúr að M til að meta hann til verðs. Með úrskurði héraðsdóms var kröfunni vísað frá þar sem talið var að skýra yrði 3. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála svo að aðeins matsmaður gæti leitað atbeina dómara til að fá aðgang að því sem matsgerð lýtur að. Í dómi Hæstaréttar var talið að H hefði lögvarða hagsmuni af því að fara þessa leið til að leitast við að fá lokið matsgerð samkvæmt beiðni sinni, án tillits til þess hvort matsmaður gæti í skjóli ákvæðisins notið sjálfstæðrar heimildar í þessum efnum. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfu H til efnislegrar meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júní 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. júlí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júní 2006, þar sem kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að veita dómkvöddum matsmanni aðgang að bílskúr að Mávahlíð 43 í Reykjavík til að meta hann til verðs var „vísað frá dómi.“ Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfu hans til efnislegrar meðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti. Getur krafa hans um málskostnað í héraði því ekki komið til álita fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili fékk á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur 1. júlí 2005 dómkvaddan matsmann til að meta til verðs bílskúr í eigu varnaraðila á lóðinni að Mávahlíð 43. Samkvæmt matsbeiðni leitaði sóknaraðili matsgerðar án þess að dómsmál hafi áður verið höfðað til að fá staðreynt verðmæti bílskúrsins, sem hann taldi sig hafa öðlast kauprétt að samkvæmt ákvæði 22. gr. a. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús, sbr. 5. gr. laga nr. 136/1995. Fyrir liggur að varnaraðili hefur neitað að veita matsmanninum aðgang að bílskúrnum til að framkvæma matið. Af þeim sökum krafðist sóknaraðili með bréfi 1. mars 2006 úrskurðar héraðsdómara um skyldu varnaraðila til að veita þennan aðgang svo að ljúka mætti matsgerð. Þeirri kröfu var vísað frá dómi með hinum kærða úrskurði.

Samkvæmt 3. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991, sem sóknaraðili vísaði til um heimild fyrir áðurgreindri kröfu sinni, er þeim, sem hefur umráð þess sem matsgerð lýtur að, skylt að veita matsmanni aðgang að því nema hann megi skorast undan vitnaskyldu um matsatriði eða sé óheimilt að bera vitni um það. Án tillits til þess hvort matsmaður geti í skjóli þessa ákvæðis notið sjálfstæðrar heimildar í þessum efnum hefur sóknaraðili lögvarða hagsmuni af því að fara þessa leið til að leitast við að fá lokið matsgerð samkvæmt beiðni sinni. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfu sóknaraðila til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og er lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfu sóknaraðila, H-kk-ef J. I-kk-ef, til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðili, Á-kk-nf H-kk-nf, greiði sóknaraðila 100.000 krónur í kærumálskostnað.