arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
15/2008

K taldist hvorki hafa sett fram röksemdir né lagt fram gögn sem réttlætt gætu þá röskun á lögmætu ástandi sem hún hafði viðhaft gagnvart barni sínu og M og var því fallist á beiðni hans um að fá barnið afhent sér með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. desember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9 og 18. janúar 2008. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 19. desember 2007, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um honum væri heimilt að fá dóttur málsaðila tekna úr umráðum sóknaraðila og afhenta sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að ofangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Eins og nánar er lýst í hinum kærða úrskurði var þar fallist á kröfu varnaraðila um að komið yrði á lögmætu ástandi varðandi hagi og búsetu barns aðila. Sóknaraðili hefur hvorki sett fram röksemdir né lagt fram gögn sem réttlætt geta þá röskun á lögmætu ástandi sem hún viðhafði gagnvart barni sínu og varnaraðila og standa lög því ekki til annars en að fallist verði á kröfu varnaraðila. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem nánar greinir í dómsorði.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Sóknaraðila, M, er heimilt að fá A tekna úr umráðum varnaraðila, K, og afhenta sér með beinni aðfarargerð.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.
160/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. mars 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 27. mars 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
161/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 106. gr. sömu laga,  var staðfestur, en gæsluvarðhaldinu var markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. mars 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti, en þó eigi lengur en til mánudagsins 30. júní 2008 klukkan 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í hinum kærða úrskurði felst að varnaraðila hafi verið gert að sæta gæsluvarðhaldi frá því hann lauk afplánun dóms 24. mars 2008 og allt að því til 30. júní 2008.

Sérstaklega ber að hraða meðferð opinbers máls, þegar ákærði sætir gæsluvarðhaldi meðan á henni stendur. Að þessu athuguðu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, en þó þannig að gæsluvarðhaldi verður markaður sá tími sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti, þó eigi lengur en til föstudagsins 30. maí 2008 klukkan 16.
162/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. mars 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 14. apríl 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
163/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur, en fallist á kröfu X um að gæsluvarðhaldið yrði ekki með takmörkunum samkvæmt e. lið 1. mgr. 108. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærðir eru tveir úrskurðir Héraðsdóms Reykjavíkur 23. mars 2008, þar sem varnaraðila var annars vegar gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 14. apríl 2008 kl. 16 en hins vegar var hafnað kröfu hans um að fyrirkomulag gæsluvarðhalds yrði ekki með takmörkunum á grundvelli e. liðar 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður um gæsluvarðhald verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og þá jafnframt að gæsluvarðhald verði án takmarkana samkvæmt e. lið 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða gæsluvarðhaldsúrskurðar en hefur ekki látið til sín taka kröfu varnaraðila um breytingu á tilhögun gæsluvarðhaldsvistar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar um gæsluvarðahald varnaraðila verður hann staðfestur. Með hliðsjón af því að sóknaraðili hefur ekki andmælt kröfu varnaraðila um breytingu á tilhögun gæsluvarðhalds er fallist á kröfu varnaraðila hvað þetta varðar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður um gæsluvarðhald varnaraðila, X, er staðfestur.

Fallist er á kröfu varnaraðila um að gæsluvarðhald verði án takmarkana samkvæmt e. lið 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.
165/2007

M og K gerðu með sér samning um fjárskipti vegna skilnaðar að borði og sæng sem staðfestur var hjá sýslumanni í september 2004. Með samningnum var vikið frá helmingaskiptareglu hjúskaparlaga nr. 31/1993. K krafðist ógildingar samningsins þar sem hann hefði verið bersýnilega ósanngjarn. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var tekið fram að fulltrúi sýslumanns hefði leiðbeint K um helmingaskiptaregluna en honum virst sem hún vildi ganga frá fjárskiptum á þann veg sem samningurinn kvað á um. Í ljósi yfirlýsingar aðila, sem dagsett var 1. september 2002, um vilja þeirra til að hlutdeild í nánar tilgreindri jörð yrði haldið utan skipta ef til skilnaðar kæmi, var talið að með fjárskiptasamningnum hefðu þau einungis verið að staðfesta það sem þegar hafði verið ákveðið um ráðstöfun þeirrar eignar. Í þessu ljósi og að teknu tilliti til efnis samningsins að öðru leyti um ráðstöfun eigna og skulda var ekki fallist á að samningurinn hefði verið bersýnilega ósanngjarn á þeim tíma sem hann var gerður, sbr. 2. mgr. 95. gr. hjúskaparlaga. Þá var ekki fallist á að víkja bæri samningnum til hliðar á grundvelli 36. gr. samningalaga nr. 7/1936. M var því sýknaður af kröfu K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. mars 2007. Hún krefst þess að samningur málsaðila um skilnaðarkjör vegna skilnaðar að borði og sæng, sem undirritaður var í viðurvist fulltrúa sýslumannsins í Borgarnesi [...] 2004, verði felldur úr gildi að öllu leyti. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 130. gr., sbr. 4. mgr. 128. gr. og 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Gjafsóknarkostnaður stefnda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, K, greiði 420.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti er renni í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefnda, M, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði þar með talin þóknun lögmanns hans 420.000 krónur.
166/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. mars 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 28. mars 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt endurrit skýrslu sem tekin var af varnaraðila hjá lögreglu 26. mars 2008 þar sem hann játar aðild að tveimur þeirra rána sem hann er grunaður um og nánar er lýst í hinum kærða úrskurði. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
169/2008

Talið var að K hefði lagt nægilega skýran grundvöll að máli sínu á hendur Í, D og S og ekki væru því efni til að vísa málinu frá vegna vanreifunar, en gögn sem þau síðarnefndu töldu vanhöld á að lögð hefðu verið fram af hálfu K töldust ekki varða grundvöll málsins heldur sönnun fyrir kröfu K á hendur þeim. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. mars 2008, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar, en til vara, verði úrskurðinum hrundið, að kærumálskostnaður falli niður.

Málatilbúnaður sóknaraðila verður vart skilinn á annan veg en að hann reisi kröfu sína á hendur varnaraðilum á að yfirdráttarheimild sem varnaraðilanum Ísrós ehf. hafði verið veitt á tilteknum tékkareikningi hafi fallið niður 31. janúar 2006. Við það hafi skapast sú staða að umræddur tékkareikningur hafi verið yfirdreginn umfram heimildir og ábyrgðaryfirlýsingar varnaraðilanna D-kvk-ef og S-kk-ef B-kk-ef við það orðið virkar. Fyrir héraðsdómi lágu gögn sem sóknaraðili telur vera í samræmi við og styðja framangreindar málsástæður. Gögn þau sem varnaraðilar telja að sóknaraðila hafi borið að leggja fram varða ekki grundvöll málsins heldur sönnun þess að hann eigi þá kröfu sem hann gerir í málinu. Samkvæmt þessu verður ekki annað séð en að sóknaraðili hafi lagt nægilega skýran grundvöll að máli sínu á hendur varnaraðilum og eru ekki efni til að vísa málinu frá dómi vegna vanreifunar. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilum verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilar, Ísrós ehf., D-kvk-nf S-kvk-nf og S-kk-nf B-kk-nf Ó-kk-nf, greiði óskipt sóknaraðila, Kaupþingi banka hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
16/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta farbanni samkvæmt b. lið 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. janúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. janúar 2008, þar sem varnaraðila var áfram bönnuð för frá Íslandi allt til mánudagsins 10. mars 2008, kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að honum verði gert að setja tryggingu, en ella að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er grunaður um brot sem talið er varða mikla hagsmuni og tengjast aðilum erlendis. Réttarbeiðnir hafa verið sendar til nokkurra landa vegna rannsóknar málsins og munu formleg svör ekki enn hafa borist frá Bandaríkjunum, Bretlandi og Filippseyjum. Eins og mál þetta er vaxið og stöðu rannsóknar þess er nú háttað má fallast á að enn sé þörf á að tryggja nærveru varnaraðila hér á landi í þágu rannsóknar málsins með farbanni. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
171/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. mars 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 14. apríl 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að beitt verði farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna úrskurðar héraðsdóms verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
174/2008

Með vísan til b. liðar 1. mgr. 27. gr., sbr. 1. mgr. 28. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, var fallist á kröfu B um að tveir synir A skyldu vistaðir utan heimilis hennar í sjö mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. mars 2008, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að vista tvo nafngreinda syni sóknaraðila utan heimilis hennar allt til 13. júní 2008. Kæruheimild er í 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila, en til vara að vistun sona hennar utan heimilis verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 150.000 krónur.
176/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. mars 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 14. apríl 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í gögnum sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt kemur fram að fjórir brotaþolar hafa við skýrslugjöf hjá lögreglu borið um að varnaraðili hafi verið meðal árásarmanna og hafa tveir þeirra borið að varnaraðili hafi verið vopnaður exi. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
184/2008

M höfðaði málið á hendur K til „greiðslu meðlagsskuldar“ vegna nánar tilgreinds tímabils. Reisti hann kröfu sína á því að A sonur hans og K hafi búið á heimili hans frá nánar tilgreindum tíma en K hefði ekki farið að greiða meðlag með honum fyrr en nokkru síðar. Talið var að M hefði ekki í málatilbúnaði sínum vísað til þess með hvaða hætti skylda K til greiðslu meðlags á umræddu tímabili hefði stofnast í samræmi við ákvæði þar um í barnalögum nr. 76/2003. Þótti því skorta samhengi milli framangreindrar málsástæðu hans og dómkröfu. Var málinu því vísað frá dómi af sjálfsdáðum, sbr.  e. liður 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála..

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. mars 2008, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Málavöxtum er lýst í hinum kærða úrskurði. Í máli þessu krefur sóknaraðili varnaraðila um „greiðslu meðlagsskuldar“ að fjárhæð 241.030 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Reisir hann kröfu sína á því að eldri sonur málsaðila, A, hafi búið á heimili sóknaraðila frá 25. nóvember 2003, en varnaraðili hafi ekki farið að greiða meðlag með drengnum fyrr en í mars 2005. Hún skuldi því meðlag frá 1. desember 2003 til febrúar 2005.

Í barnalögum nr. 76/2003 er kveðið á um með hvaða hætti meðlagsgreiðslur með barni skuli ákvarðaðar. Sóknaraðili hefur ekki í málatilbúnaði sínum vísað til þess að varnaraðila hafi með neinum þeim hætti er þar greinir verið gert skylt að greiða honum meðlag vegna drengsins fyrir umrætt tímabil. Málsástæða sú sem hann hefur uppi getur samkvæmt þessu ekki, án þess að meira komi til, leitt til þess að dómkrafa hans verði tekin til greina og skortir þannig samhengi milli málsástæðu hans og dómkröfu. Af þeim sökum verður ekki komist hjá því að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi með vísan til e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
188/2008

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu K um að héraðsdómarinn Á viki sæti í máli sem B hafði höfðað á hendur K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. mars 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari víki sæti í máli, sem varnaraðili hefur höfðað gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili setur fram kröfu sína með eftirfarandi hætti: „Þess er krafist að afskipti Héraðsdóms Reykjavíkur, og þar með taldir allir dómarar embættisins komi ekki á neinn hátt nálægt málum er snerta persónu þess er sett hefur fram þessa kröfu. Krafist er að óháðir aðilar skipi mann eða menn í stöðu dómara sem ekki er á neinn hátt tengdur Héraðsdómi Reykjavíkur. Þess er einnig krafist að Héraðsdómur Reykjavíkur greiði kæranda þóknun fyrir óþarfa vinnu við kærumálið.“

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í máli þessu er aðeins til úrlausnar hvort Á-kk-þgf M-kk-þgf héraðsdómara sé rétt að víkja sæti í málinu og kemur krafa sóknaraðila því aðeins til skoðunar að því marki.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Varnaraðili krefst ekki kærumálskostnaðar og verður hann því ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
189/2008

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu K um að héraðsdómarinn Á viki sæti í máli sem L hafði höfðað á hendur K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. mars 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að Á-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari víki sæti í máli, sem varnaraðili hefur höfðað gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili setur fram kröfu sína með eftirfarandi hætti: „Þess er krafist að afskipti Héraðsdóms Reykjavíkur, og þar með taldir allir dómarar embættisins komi ekki á neinn hátt nálægt málum er snerta persónu þess er sett hefur fram þessa kröfu. Krafist er að óháðir aðilar skipi mann eða menn í stöðu dómara sem ekki er á neinn hátt tengdur Héraðsdómi Reykjavíkur. Þess er einnig krafist að Héraðsdómur Reykjavíkur greiði kæranda þóknun fyrir óþarfa vinnu við kærumálið.“

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í máli þessu er aðeins til úrlausnar hvort Á-kk-þgf M-kk-þgf héraðsdómara sé rétt að víkja sæti í málinu og kemur krafa sóknaraðila því aðeins til skoðunar að því marki.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Varnaraðili krefst ekki kærumálskostnaðar og verður hann því ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.