618/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni samkvæmt b. lið 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi meðan á meðferð máls vegna framsalsbeiðni á hendur honum stendur, þó eigi lengur en til mánudagsins 10. desember 2007, kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

I.

Hinn 6. september 2007 barst beiðni frá dómsmálayfirvöldum í Litháen, heimalandi varnaraðila, um að hann skyldi framseldur þangað vegna þátttöku í fimm þjófnaðarbrotum þar í landi. Í Héraðsdómi Reykjavíkur var varnaraðili 11. september 2007 úrskurðaður í gæsluvarðhald til 1. október 2007 í því skyni að tryggja nærveru hans meðan krafan um framsal væri til meðferðar. Þessi úrskurður var felldur úr gildi með dómi Hæstaréttar 13. september 2007 í máli nr. 470/2007 en varnaraðila þess í stað bönnuð brottför frá landinu. Varnaraðili mun hafa sætt farbanni frá þeim tíma.

Dómsmálaráðherra ákvað 8. október 2007 að fallast á beiðni um framsal. Þeirri ákvörðun skaut varnaraðili til dómstóla. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 22. október 2007 var synjað kröfu varnaraðila um að felld yrði úr gildi fyrrgreind ákvörðun dómsmálaráðherra um framsal. Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar. Tefldi hann meðal annars fram þeim rökum að í ákvæði 1. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984, þar sem fram koma skilyrði fyrir framsali, væri ekki miðað við refsiramma sambærilegs íslensks lagaákvæðis og þess sem viðkomandi á að hafa brotið gegn í Litháen, líkt og sóknaraðili heldur fram. Þess í stað þyrftu dómstólar að meta hvaða refsingu varnaraðila yrði gert að sæta að íslenskum lögum fyrir þau tilgreindu brot sem framsalskrafa væri reist á. Í dómi Hæstaréttar 12. nóvember 2007 í málinu nr. 569/2007 kom fram að til meðferðar væru hjá lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu fjögur mál vegna ætlaðra brota varnaraðila hér á landi. Um væri að ræða þjófnað, eignaspjöll, umferðarlagabrot og fíkniefnalagabrot. Þótti málatilbúnaður sóknaraðila vera með þeim hætti að hann gæti aldrei leitt til þeirrar niðurstöðu sem hann krafðist. Af þeirri ástæðu var framangreind ákvörðun dómsmálaráðherra um framsal varnaraðila felld úr gildi, en jafnframt tekið fram að ekki þyrfti að taka afstöðu til áðurnefnds álitaefnis um skýringu á 1. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984.

Hinn 9. nóvember 2007 gekkst varnaraðili undir viðurlagaákvörðun í Héraðsdómi Reykjaness fyrir þjófnað, eignaspjöll og umferðarlagabrot. Upplýsingar um þessa afgreiðslu málsins munu hafa borist ríkissaksóknara 12. nóvember 2007. Hinn 13. nóvember 2007 tók dómsmálaráðherra á ný ákvörðun um að framselja skyldi varnaraðila til Litháen. Varnaraðili hefur kært þá ákvörðun til Héraðsdóms Reykjavíkur sem hefur málið til meðferðar.

II.

Samkvæmt 1. mgr. 15. gr. laga nr. 13/1984 má við rannsókn vegna framsalsbeiðni beita þeim þvingunaraðgerðum sem lög um meðferð opinberra mála heimila við rannsókn sambærilegra sakamála. Framangreindum þvingunaraðgerðum má beita uns úr því er skorið hvort framsal skuli fram fara og síðan þangað til framsal er framkvæmt sé það heimilað. Samkvæmt þessu og með vísan til b. liðar 1. mgr. 103. gr., sbr. 110. gr. laga nr. 19/1991, þykir mega fallast á framkomna kröfu sóknaraðila um farbann meðan framsalsbeiðnin er til meðferðar hjá dómstólum til þess tíma sem greinir í hinum kærða úrskurði. Verður hann því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.