311/2006

G var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda. Fyrir lá að G greiddi fyrir útgáfu ákæru upp í hluta þeirra gjaldföllnu skattskulda sem ákæra tók til og var við ákvörðun refsingar litið til þess, sbr. 1. og 3. gr. laga nr. 134/2005. Brot G voru talin meiri háttar í skilningi 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing G þótti hæfilega ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 2 mánuði og var honum einnig gert að greiða sekt að fjárhæð 9.200.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. maí 2006 og krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að refsing verði felld niður, en til vara að héraðsdómur verði staðfestur.

Af hálfu ákæruvaldsins hefur verið lagt fyrir Hæstarétt yfirlit þar sem gerð er grein fyrir ráðstöfun innheimtumanns ríkissjóðs á greiðslum ákærða uppi í skuldir vegna vanskila á virðisaukaskatti og staðgreiðslu opinberra gjalda starfsmanna hans. Í greinargerð ákæruvaldsins segir að vangoldinn virðisaukaskattur vegna fimm þeirra tímabila sem ákæra lýtur að hafi verið greiddur að fullu eða verulegu leyti. Verður samkvæmt því miðað við að undanþága frá lágmarki fésektar samkvæmt 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, sem tekin var upp með 3. gr. laga nr. 134/2005, eigi við um skuldir vegna tímabilanna júlí-ágúst 1999, janúar-febrúar og mars-apríl 2000, svo og vegna maí-júní og nóvember-desember 2001, samtals að fjárhæð 3.972.494 krónur. Um skuldir vegna tímabilanna nóvember-desember 1999, svo og september-október og nóvember-desember 2000, sem nema samtals 4.361.711 krónum, gildir hins vegar sektarlágmark 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988. Af yfirlitinu verður ráðið að skuld vegna staðgreiðslu opinberra gjalda, að höfuðstól 592.003 krónur, hafi verið að fullu greidd þegar greiðsla á álagi vegna fyrri tímabila hefur verið metin sem innborgun á höfuðstól skuldarinnar og á undanþága frá lágmarki fésektar samkvæmt 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987, sem tekin var upp með 1. gr. laga nr. 134/2005, við um alla skuldina.

Samkvæmt framangreindu verða viðurlög vegna vanskila að fjárhæð 4.564.497 krónur ákveðin í samræmi við fyrrgreindar undanþágur 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 frá lágmarki fésektar. Á hinn bóginn gildir sektarlágmark greinanna um vanskil að fjárhæð 4.361.711 krónur. Að því virtu verða brot ákærða talin meiri háttar og varða þannig við 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ásamt 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987. Að því virtu að ákærði hefur ekki sætt refsingu svo að máli skipti og þegar horft er til ákvæða 70. gr. almennra hegningarlaga, er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 2 mánuði og verður hún skilorðsbundin eins og í dómsorði greinir. Þá verður ákærða gert að greiða sekt að fjárhæð 9.200.000 krónur, en um vararefsingu fer samkvæmt því, sem í dómsorði segir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Ákærði verður dæmdur til greiðslu áfrýjunarkostnaðar og eru þar meðtalin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, sem tiltekin eru með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 2 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum 2 árum frá uppsögu dóms þessa, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 9.200.000 krónur í sekt í ríkissjóð innan 4 vikna frá uppsögu þessa dóms, en sæti ella fangelsi í 5 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, 277.295 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur.