96/2012

B ehf. krafði L og S um greiðslu vegna vinnu við byggingu sumarhúss. Byggði B ehf. á því að starfsmenn þeir sem unnu við verkið hafi verið starfsmenn SC ehf. sem framselt hafi B ehf. kröfuna. L og S héldu því fram að samið hafi verið persónulega við fyrirsvarsmann B ehf. og að með greiðslu inn á reikning hans og vinnuframlagi S hafi þessi viðskipti verið að fullu uppgerð. Í Hæstarétti var ekki talið að B ehf. hefði sýnt fram á að stofnast hefði réttarsamband milli SC ehf. sem félagið kvaðst leiða rétt sinn frá og L og S vegna þeirrar kröfu sem B ehf. hafði uppi í málinu. Þegar af þeirri ástæðu var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu L og S með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. febrúar 2012. Hann krefst þess aðallega að stefndu greiði sér óskipt 16.547.520 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. apríl 2009 til greiðsludags en til vara 6.500.000 krónur með sömu vöxtum frá 16. desember 2010 til greiðsludags. Í báðum tilvikum krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eftir að hinn áfrýjaði dómur gekk var nafni áfrýjanda breytt, en félagið hét áður Sola Verktak ehf.

Málavextir eru raktir skilmerkilega í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar kemur fram hófu stefndu byggingu sumarhúss í landi Heiðarbæjar í Bláskógarbyggð í júlí 2007. Til verksins, sem að mestu var unnið á því ári, voru meðal annarra fengnir erlendir starfsmenn að tilstuðlan fyrirsvarsmanns áfrýjanda, S-kk-ef H-kk-ef Ó-kk-ef. Ekki var gerður skriflegur samningur um verkið. Áfrýjandi byggir á því að starfsmennirnir hafi innt þessa vinnu af hendi sem starfsmenn Sola Capital ehf. Kveður áfrýjandi kröfu sína tilkomna vegna ógreiddra launa starfsmannanna við smíði hússins, en Sola Capital ehf., sem hafi verið móðurfélag áfrýjanda, hafi framselt félaginu kröfuna. Stefndu halda því á hinn bóginn fram að samið hafi verið við S-kk-þf H-kk-þf persónulega um að hann útvegaði umrædda starfsmenn til byggingar hússins þegar þeir væru ekki í öðrum verkefnum. Með greiðslu 4. janúar 2008 á 1.500.000 krónum, sem óumdeilt er að inntar voru af hendi inn á persónulegan reikning S-kk-ef H-kk-ef, og vinnuframlagi stefnda S-kk-ef í þágu þess fyrrnefnda hafi þessi viðskipti verið að fullu uppgerð.

Samkvæmt gögnum málsins var Sola Capital ehf. eignarhaldsfélag sem hafði ekki með höndum verktakastarfsemi. Fullyrðing áfrýjanda um að stefndu hafi samið við Sola Capital ehf. um vinnu starfsmannanna við sumarhúsið er engum haldbærum gögnum studd. Þykir sú staðreynd að greiðsla vegna sumarhússins var innt af hendi inn á persónulegan reikning fyrirsvarsmanns áfrýjanda áðurnefndan dag renna stoðum undir þá fullyrðingu stefndu að samið hafi verið um vinnu hinna erlendu starfsmanna við byggingu sumarhússins við S-kk-þf H-kk-þf persónulega. Samkvæmt öllu framansögðu hefur áfrýjandi ekki sýnt fram á að stofnast hafi réttarsamband milli Sola Capital ehf., sem áfrýjandi kveðst leiða rétt sinn frá, og stefndu vegna þeirrar kröfu sem félagið hefur uppi í málinu. Verður því þegar af þeirri ástæðu, með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms.

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir. Við ákvörðun málskostnaðar verður litið til þess að málskot þetta er að ófyrirsynju, sbr. 131. gr., sbr. og 166. gr., laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Bláhnjúkur ehf., greiði stefndu, L-kvk-þgf G-kvk-þgf og S-kk-þgf J-kk-þgf, sameiginlega 700.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.