60/2001

A kærði þá ákvörðun héraðsdóms að banna honum för frá Íslandi allt til 2. apríl 2001. A var sakaður um að hafa ráðist á karlmann og veitt honum tvö stungusár með hnífi. A, sem var alsírskur ríkisborgari, var atvinnulaus og átti ekki fjölskyldu hér á landi. Þá hafði hann um nokkurn tíma haft hug á að halda af landi brott. Fallist var á að nauðsynlegt væri að tryggja nærveru hans til að ljúka mætti rannsókn málsins og taka ákvörðun um hvort af saksókn yrði. Voru því talin fyrir hendi skilyrði til að neyta heimildar í 110. gr. laga nr. 19/1991 til að banna A för úr landi. Var hin kærða ákvörðun því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. febrúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærð er ákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 12. febrúar 2001, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til mánudagsins 2. apríl nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun héraðsdómara verði staðfest.

Varnaraðili var handtekinn 5. janúar 2001, grunaður um að hafa fyrr þann dag ráðist á R-x-x A-kk-þf A-x-x fyrir utan veitingastaðinn Hróa Hött í Faxafeni í Reykjavík og veitt honum tvö stungusár með hnífi. Varnaraðila, sem neitar sök, var með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2001, sem var staðfestur með dómi Hæstaréttar 9. sama mánaðar, gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 6. febrúar 2001. Þann dag var gæsluvarðhald yfir varnaraðila framlengt með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur allt til 6. mars nk. Með dómi Hæstaréttar 9. febrúar 2001 var sá úrskurður felldur úr gildi. Sóknaraðili krafðist 12. sama mánaðar að varnaraðila yrði bönnuð för úr landi allt til 2. apríl nk. Sú krafa var tekin til greina með hinni kærðu ákvörðun.

Í áðurnefndum dómi Hæstaréttar 9. febrúar sl. var ekki fallist á með sóknaraðila að þörf væri á gæsluvarðhaldi yfir varnaraðila vegna rannsóknar á sakargiftum á hendur honum. Þá var heldur ekki fallist á að skilyrði væru til gæsluvarðhalds samkvæmt b. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 þótt varnaraðili sé erlendur ríkisborgari, sem hvorki stundi atvinnu né eigi fjölskyldu hér á landi. Var því og hafnað að ákvæði 2. mgr. sömu lagagreinar gæti átt um kröfu sóknaraðila. Af þeim sökum var úrskurður héraðsdóms um gæsluvarðhald felldur úr gildi. Með þessu var hins vegar ekki tekin afstaða til þess hvort til greina kæmi að beita öðrum og léttbærari aðgerðum til að takmarka frelsi varnaraðila, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar í dómasafni 1995, bls. 2377. Verður því ekki fallist á mótmæli varnaraðila á þessum grunni gegn kröfu sóknaraðila um farbann.

Fyrir liggur að varnaraðili er alsírskur ríkisborgari. Hann hefur ekki andmælt áðurgreindum staðhæfingum sóknaraðila um að hann hafi hvorki atvinnu né fjölskyldu hér á landi. Í málinu liggja fyrir gögn, sem hníga að því að hann hafi um nokkurn tíma haft hug á að halda af landi brott. Fallast verður á með sóknaraðila að nauðsynlegt sé að tryggja nærveru varnaraðila til að ljúka megi rannsókn málsins og taka ákvörðun um hvort af saksókn verði. Samkvæmt þessu eru fyrir hendi skilyrði til að neyta heimildar í 110. gr. laga nr. 19/1991 til að banna varnaraðila för úr landi. Verður hin kærða ákvörðun því staðfest.

Dómsorð:

Hin kærða ákvörðun er staðfest.