453/2005

Deilt var um fjárhæð tveggja reikninga, sem I ehf. hafði sent A vegna breytinga, sem hann hafði óskað eftir að gerðar yrðu á bifreið sinni. Við gerð reikninganna var lagt til grundvallar að vinnustundir við verkið hefðu verið 498. Í dómi héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, var litið til matsgerðar dómkvadds manns, sem m.a. taldi eðlilegan fjölda vinnustunda við verkið vera 435. Tímafjöldinn var þó lækkaður í 383 stundir af ákveðnum ástæðum. Fallist var á þá afstöðu héraðsdóms að I ehf. hefði ekki gert fullnægjandi grein fyrir þeim miklu breytingum, sem urðu á verkinu, og þeim aukakostnaði, sem af því leiddi, í samræmi við kröfu 31. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Hins vegar þótti ekki efni til að lækka vinnustundafjölda I ehf. sökum þess að félagið myndi framvegis njóta reynslunnar af þessu verki. Þar sem matsgerðinni hafði ekki verið hnekkt var hún lögð til grundvallar en rétt þótti að lækka þann fjölda vinnustunda, sem þar var ákveðinn, um 20 stundir. Átti I ehf. því rétt á að fá nánar tiltekna fjárhæð fyrir verkið og var A dæmdur til að greiða félaginu eftirstöðvar skuldarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 26. október 2005. Hann krefst þess aðallega, að stefndi greiði sér 968.660 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 31. janúar 2004 til greiðsludags, en til vara 686.294 krónur með sömu vöxtum og í aðalkröfu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er lýst í héraðsdómi deila málsaðilar um kostnað vegna breytinga og viðgerðar áfrýjanda á bifreið stefnda á árinu 2003, en verk það, sem upphaflega var beðið um, varð umfangsmeira en ella hefði verið, vegna breytinga sem áður höfðu verið gerðar á bifreiðinni.

Áfrýjandi sendi stefnda tvo reikninga vegna verksins 20. október 2003 og 31. desember sama ár, samtals að fjárhæð 3.468.660 krónur. Meðan á verkinu stóð greiddi stefndi 500.000 krónur, þegar hann sótti bifreiðina í júlí 2003 greiddi hann 1.000.000 krónur og í nóvember sama ár 1.000.000 krónur, eða samtals 2.500.000 krónur. Er aðalkrafa áfrýjanda mismunur þessa, 968.660 krónur. Áfrýjandi krefst greiðslu fyrir 498 vinnustundir og er tímagjald hans 4.482 krónur á klukkustund.

Samkvæmt matsgerð dómkvadds manns 15. september 2004 var eðlilegur heildarkostnaður verksins talinn vera 3.021.221 króna. Miðar hann við að ekki hefði þurft fleiri en 435 vinnustundir til að ljúka verkinu, og er tímagjald hans 4.275 krónur á klukkustund.

Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, hafði framangreinda matsgerð, sem talin var ítarlega og fagmannlega unnin, til hliðsjónar við úrlausn málsins. Að því er varðaði mat á vinnustundum var litið til þess að reynsla forsvarsmanns áfrýjanda af bifreiðabreytingum hefði átt að leiða til þess að hann áttaði sig fljótlega á því, að bakfæra þyrfti það, sem áður hafði verið unnið við bifreiðina. Þá þótti ósannað að áfrýjandi hefði gert stefnda skýra grein fyrir umfangi verksins og hversu mikið það myndi kosta. Við mat á þeim tíma, sem farið hafði í hönnunarvinnu taldi héraðsdómur að fyrirsvarsmaður áfrýjanda myndi njóta í starfi sínu þeirrar reynslu, sem hann hafi fengið af þessu verki, þótt þessi tegund bifreiðar væri sjaldgæf hér á landi. Tímafjöldi samkvæmt matsgerð var samkvæmt framansögðu lækkaður í 383 stundir. Tímagjald áfrýjanda, 4.482 krónur á klukkustund, var talið vera innan eðlilegra marka, og lagði héraðsdómur það til grundvallar.

Í 31. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup segir, að hafi seljandi þjónustu áskilið sér fyrirvara um verð og í ljós komi að það muni hækka verulega skuli seljandinn tilkynna neytanda án tafar og óska eftir fyrirmælum um verkið. Fallist er á með héraðsdómi, að áfrýjandi hafi ekki gert fullnægjandi grein fyrir þeim miklu breytingum sem urðu á verki hans og þeim aukakostnaði sem af því leiddi og verði hann að bera halla af því. Aftur á móti eru ekki efni til að lækka vinnustundafjölda áfrýjanda sökum þess, að hann muni í starfi sínu njóta þeirrar reynslu, sem hann fékk af þessu verki. Matsgerð sú, sem fyrir liggur og ekki hefur verið hnekkt, ákvað vinnustundafjöldann 435 klukkustundir. Samkvæmt því, sem að framan greinir, þykir rétt að lækka þann fjölda um 20, þannig að áfrýjandi fái greitt fyrir 415 vinnustundir á tímagjaldinu 4.482 krónur, eða 1.860.030 krónur. Ekki er deilt um efniskostnað, 1.236.624 krónur, þannig að áfrýjandi á rétt á að fá greiddar 3.096.654 krónur fyrir verk sitt. Stefndi hefur þegar greitt 2.500.000 krónur, og eru eftirstöðvarnar 596.654 krónur, sem stefndi er dæmdur til að greiða með vöxtum, svo sem greinir í dómsorði.

Staðfest er ákvæði héraðsdóms um málskostnað, þar með talinn matskostnaður.

Stefndi greiði áfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti, eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Stefndi, A-kk-nf B-kk-nf, greiði áfrýjanda, Icecool ehf., 596.654 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 31. janúar 2004 til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað er staðfest.

Stefndi greiði áfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti, 250.000 krónur.