arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
236/2016

Kærumál. Rannsókn.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um heimild til að hefja myndbandsvöktun á grundvelli b. liðar 1. mgr. 82. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. mars 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 23. mars 2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um heimild til að hefja myndbandsvöktun á [...] á [...] og halda henni áfram til 20. apríl 2016. Kæruheimild er í i. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa verði tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki átt þess kost á að láta málið til sín taka, sbr. 1. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008.

Í kæru sóknaraðila segir að lögregla sé að „hefja rannsókn á fíkniefnamisferli sakbornings sem á þessu stigi er ekki á nokkurn hátt hægt að átta sig á hvað er yfirgripsmikil, enda frumrannsókn ný hafin.“ Að þessu gættu verður staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að ekki hafi verið sýnt fram á að fyrir hendi séu skilyrði samkvæmt 2. mgr. 83. gr. laga nr. 88/2008 til þess að verða við kröfu sóknaraðila. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
239/2016

Samkvæmt endurriti úr nauðungarsölubók sýslumanns var nauðungarsala á fasteign J og S tekin fyrir 7. október 2014. Í skjalinu var ekkert bókað um að fram hafi komið boð í eignina og var því litið svo á að ekki hafi orðið af byrjun uppboðs á henni samkvæmt 32. og 33. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Var því talið að uppboð á eigninni hafi ekki byrjað innan hins lögbundna eins árs frests sem kveðið væri á um í 2. mgr. 27. gr. laga nr. 90/1991. Nauðungarsalan var því felld úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 29. mars 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 12. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. mars 2016, þar sem felld var úr gildi nauðungarsala á fasteign varnaraðila að Blikanesi 13 í Garðabæ, sem fram fór 21. september 2015. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðilar krefjast þess að nauðungarsalan verði staðfest. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Arion banki hf. og Lífeyrissjóður starfsmanna ríkisins, greiði óskipt varnaraðilum, J-kk-þgf R. B-kk-þgf og S-kvk-þgf G. G-kvk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
23/2016

Í málinu krafðist B þess að húsfélaginu G yrði gert að greiða kostnað sem hafði hlotist af framkvæmdum við endurnýjun þakglugga í risíbúð B að Grettisgötu 6. Taldi húsfélagið að aðrir sameigendur ættu ekki að taka þátt í kostnaðnum þar sem B hefði sjálf ráðist í framkvæmdirnar án samþykkis húsfundar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt fundargerð frá húsfundi hefðu fundarmenn ekki lagst gegn framkvæmdum við endurnýjun þakglugga á íbúð B og bókað að þeir tækju þátt í þeim kostnaði sem húsfélaginu bæri. Þá var tiltekið að þar sem B barst ekki svar húsfélagsins við fyrirspurn sinni um hvort henni væri óhætt að hefja framkvæmdir hafi hún mátt ganga út frá því að ekkert stæði því í vegi að hún gæti hafist handa við þær. Samkvæmt þessu var héraðsdómur staðfestur um að húsfélaginu bæri að greiða kostnað sem féll á það vegna framkvæmdanna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. janúar 2016. Hann krefst sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt fundargerð frá húsfundi áfrýjanda 30. maí 2011 lögðust fundarmenn ekki gegn framkvæmdum við endurnýjun þakglugga á íbúð stefndu í samræmi við tilboð sem fyrir fundinum lágu og var bókað að þeir tækju þátt í þeim kostnaði sem húsfélaginu bæri. Stefndu var send fundargerðin og bar formaður húsfélagsins fyrir dómi að stefnda hafi sent sér tölvubréf, þar sem hún spurðist fyrir um hvort sér væri óhætt að hefja framkvæmdir við endurnýjun þakglugganna í samræmi við framangreinda samþykkt á húsfélagsfundinum. Er ágreiningslaust að stefndu barst ekki svar húsfélagsins við fyrirspurn sinni. Stefnda mátti því ganga út frá að ekkert stæði því í vegi að hún gæti hafist handa um framkvæmdir á þakgluggunum. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Um málskostnað fyrir Hæstarétti fer eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Húsfélagið Grettisgötu 6, greiði stefndu, B-kvk-þgf B-kvk-þgf G-kvk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
240/2016

G hóf störf hjá V ehf. í janúar 2014 og starfaði þar fram í ágúst sama ár er ráðningarsamningi hans var fyrirvaralaust sagt upp. Var ástæða uppsagnarinnar að G hefði án heimildar sent úr vinnupóstfangi sínu í einkanetfang sitt viðkvæmar trúnaðarupplýsingar um rekstur V ehf. og þannig gerst brotlegur í starfi. Í málinu krafðist G bóta vegna uppsagnarinnar. Með hliðsjón af skýrslugjöf aðila og vitna fyrir dómi, eðli þeirra gagna sem G hafði sent og atvikum málsins að öðru leyti var ekki fallist á með V ehf. að G hefði brotið gegn ráðningarsamningi sínum með þeim hætti að heimilt hefði verið að víkja honum úr starfi fyrirvaralaust. Var því talið að G ætti rétt til bóta vegna uppsagnarinnar sem næmi fjárhæð þeirra launa er hann hefði haft á uppsagnartíma ráðningarsamningsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. mars 2016. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsatvikum er lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Áfrýjandi heldur því fram að þau gögn, sem stefndi sendi sér á eigið netfang í þeim tilgangi að eigin sögn að vinna með þau heima hjá sér, hafi haft að geyma viðkvæmar upplýsingar um rekstur áfrýjanda í samkeppni við aðra. Þessi gögn hafi stefndi sent sér án þess að hafa haft til þess heimild, enda hafi hann ekki haft aðgang að þeim öllum í tölvutæku formi á starfsstöð áfrýjanda. Eigi það sérstaklega við um töflureikningsskjöl á excel-formi með svonefndum venditöflum er hafi haft inni að halda reikningsformúlur sem sýnt hafi innkaupsverð, magntölur og framlegð. Stefndi kveðst á hinn bóginn hafa haft aðgang að gögnunum, þar á meðal síðastgreindum skjölum sem hann hafi sannanlega fengið send frá framkvæmdastjóra áfrýjanda. Til stuðnings staðhæfingu sinni hefur áfrýjandi vísað til skýrslu framkvæmdastjóra síns og vitnisburðar fyrrum starfsmanns síns fyrir héraðsdómi. Að teknu tilliti til þess hve sá framburður var óljós um þetta atriði og sökum þess að eins og málið er vaxið stendur það áfrýjanda nær en stefnda að færa sönnur á þessa staðhæfingu sína verður lagt til grundvallar, svo sem gert var í héraðsdómi, að stefndi hafi haft aðgang að þeim gögnum, sem hér um ræðir, í starfi sínu hjá áfrýjanda.

Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður ekki fallist á með áfrýjanda að stefndi hafi brotið gegn ráðningarsamningi sínum með þeim hætti að heimilt hafi verið að víkja honum úr starfi fyrirvaralaust. Þegar af þeirri ástæðu verður niðurstaða héraðsdóms staðfest, en ekki er um að ræða tölulegan ágreining milli málsaðila.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Viðarsúla ehf., greiði stefnda, G-kk-þgf E-kk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
243/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að sonur K skyldi vistaður utan heimilis í tvo mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. mars 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 7. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. mars 2016, þar sem sóknaraðila var heimilað að vista son varnaraðila, B, utan heimilis hennar í tvo mánuði frá uppkvaðningu úrskurðarins að telja. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að áðurnefndur sonur varnaraðila verði vistaður utan heimilis hennar í 12 mánuði frá uppkvaðningu hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað varnaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila, K, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, G-kvk-ef R-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 500.000 krónur.
244/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. mars 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 27. apríl 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að dvelja á viðeigandi stofnun, en að því frágengnu að varðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
245/2016

Í málinu krafðist K þess að samningur hennar við M um skilnaðarkjör yrði felldur úr gildi. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið að K hefði hvorki tekist að sýna fram á að aðstöðumunur hefði verið með aðilum við skiptin né að hún hefði verið beitt þrýstingi eða hótunum af M eða börnum þeirra. Í þessu ljósi og að teknu tilliti til efnis samningsins að öðru leyti um ráðstöfun eigna og skulda var ekki fallist á að samningurinn hefði verið bersýnilega ósanngjarn á þeim tíma sem hann var gerður, sbr. 2. mgr. 95. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Þá var ekki fallist á að víkja bæri samningnum til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var M sýknaður af kröfu K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 22. janúar 2016. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 9. mars 2016 og var áfrýjað öðru sinni 1. apríl sama ár. Áfrýjandi krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur, en til vara að samningur sinn við stefnda um skilnaðarkjör frá 9. nóvember 2012, sem þau staðfestu fyrir sýslumanninum á [...] 14. sama mánaðar, verði felldur úr gildi að því er varðar fjárskipti þeirra. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi reisir kröfu sína um ómerkingu hins áfrýjaða dóms á því að aðalmeðferð málsins í héraði hafi farið fram í þinghaldi 10. mars 2015, þar sem báðir aðilarnir hafi gefið skýrslu og þrjú vitni, málið hafi verið munnlega flutt og það dómtekið. Dómur hafi þó ekki verið felldur á málið í framhaldi af því, heldur hafi það verið flutt munnlega öðru sinni 14. október 2015 og hinn áfrýjaði dómur síðan kveðinn upp 23. sama mánaðar. Telur áfrýjandi að ekki hafi nægt að flytja málið munnlega að nýju, heldur hefði borið að „endurtaka aðalmeðferðina fyrst svo langur tími var liðinn“, svo sem segir í greinargerð hennar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal dómur kveðinn upp svo fljótt sem auðið er, en hafi mál verið munnlega flutt skuli það gert innan fjögurra vikna frá því að það er dómtekið. Verði því ekki komið við skuli málið flutt á ný nema dómari og aðilar telji það óþarft. Þegar af hljóðan orða þessa lagaákvæðis leiðir að með því er eingöngu áskilið að munnlegur málflutningur fari aftur fram við þessar aðstæður, en ekki að aðalmeðferð verði endurtekin í heild. Er það og í samræmi við áralanga dómaframkvæmd Hæstaréttar. Aðalkröfu áfrýjanda er því hafnað.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, K, greiði stefnda, M, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
246/2016

Ágreiningur aðila snerist um sölu á dótturfélagi LSRH sem samþykkt var á hluthafafundi félagsins með atkvæðum ALMC hf. en gegn mótmælum V ehf. Sá síðarnefndi var eigandi 6,9% hlutafjár félagsins og taldi að dótturfélagið hafi verið selt á undirverði. Í máli þessu var krafist staðfestingar á kyrrsetningu á fjármunum á reikningum LSRH. LSRH krafðist frávísunar málsins og taldi að V ehf. hefði með hluthafasamkomulagi og kaupréttarsamningi samið um að ágreiningur sem þessi ætti ekki undir almenna dómstóla heldur gerðardóm. Með vísan til þeirra röksemda sem komu fram í dómi Hæstaréttar í máli nr. 247/2016 var talið að ágreiningur vegna tiltekinna krafna V ehf. ætti undir gerðardóm og var þeim því vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. mars 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 13. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. mars 2016, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila og fleirum var að hluta vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið í heild til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fyrir Hæstarétti hefur sóknaraðili fallið frá kröfum á hendur B-kk-þgf Þ-kk-þgf H-kk-þgf, B-kvk-þgf H-kvk-þgf K-kvk-þgf og G-kk-þgf V-kk-þgf G-kk-þgf. Þá tefldi sóknaraðili, auk þeirra málsástæðna sem afstaða var tekin til í hinum kærða úrskurði, fram í greinargerð til Hæstaréttar nýjum málsástæðum, sem ekki fá komist að hér fyrir dómi, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991.

Mælt er fyrir um það í 2. gr. laga nr. 53/1989 um samningsbundna gerðardóma að hafi mál verið höfðað fyrir almennum dómstólum um ágreiningsefni, sem á undir gerðardóm samkvæmt gildum gerðarsamningi, skuli ekki vísa því frá dómi nema krafa komi fram um það. Varnaraðili krafðist þess í greinargerð til héraðsdóms að máli þessu yrði vísað frá dómi. Að því gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Viti ehf., greiði varnaraðila, LS Retail Holding ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
247/2016

Ágreiningur aðila snerist um sölu á dótturfélagi LSRH sem samþykkt var á hluthafafundi félagsins með atkvæðum ALMC hf. en gegn mótmælum V ehf. Sá síðarnefndi var eigandi 6,9% hlutafjár félagsins og taldi að dótturfélagið hafi verið selt á undirverði. ALMC hf. o.fl. kröfðust frávísunar málsins og töldu að V ehf. hefði með hluthafasamkomulagi og kaupréttarsamningi samið um að ágreiningur sem þessi ætti ekki undir almenna dómstóla heldur gerðardóm. V ehf. hélt fram ýmsum málsástæðum til stuðnings því að heimilt væri að reka mál þetta fyrir almennum dómstólum. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, var rakið að gerðardómsákvæði framangreindra samninga uppfylltu áskilnað laga nr. 53/1989 um samningsbundna gerðardóma. Dómurinn taldi einnig vafalaust að ákvæðin fælu ekki aðeins í sér heimild, heldur skyldu til þess að leita úrlausnar gerðardóms um ágreining sem samningarnir tækju til. Þá vísaði dómurinn til þess að ágreiningur málsins félli samkvæmt efni sínu undir gerðarsamning aðilanna og var ekki fallist á málsástæður V ehf. til stuðnings því að víkja ætti frá ákvæðum hans. Loks var ekki fallist á að gerðardómsmeðferð ágreiningsins veitti ekki fullnægjandi réttarvernd eða væri í andstöðu við réttláta málsmeðferð. Samkvæmt þessu var talið að ágreiningur aðila ætti undir gerðardóm og var máli V ehf. því vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. mars 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 13. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. mars 2016, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Mælt er fyrir um það í 2. gr. laga nr. 53/1989 um samningsbundna gerðardóma að hafi mál verið höfðað fyrir almennum dómstólum um ágreiningsefni, sem á undir gerðardóm samkvæmt gildum gerðarsamningi, skuli ekki vísa því frá dómi nema krafa komi fram um það. Varnaraðilar kröfðust þess í greinargerðum til héraðsdóms að máli þessu yrði vísað frá dómi. Að því gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Viti ehf., greiði varnaraðilum, ALMC hf., Anchorage Capital Group LLC, A-x-x S-x-x B-x-x, B-kvk-þgf H-kvk-þgf K-kvk-þgf, B-kk-þgf Þ-kk-þgf H-kk-þgf, C-x-x M. P-x-x, G-kk-þgf V-kk-þgf G-kk-þgf, Hoxton (Lux) S.à r.l., LS Retail Holding ehf. og Ó-kk-þgf P-kk-þgf, hverjum um sig 75.000 krónur í kærumálskostnað.
251/2016

BK krafðist þess að fá dóttur M afhenta sér með beinni aðfarargerð á grundvelli laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl. Talið var að M hefði haldið stúlkunni hér á landi með ólögmætum hætti í skilningi 11. gr. laganna. Undir rekstri málsins hafði sálfræðingur hins vegar verið fenginn til að kanna afstöðu stúlkunnar sem var á fimmtánda aldursári. Kom þar fram eindreginn vilji hennar til að dvelja áfram hjá föður sínum og að hún hefði nægan þroska til að meta hvað henni væri fyrir bestu. Að þessu gættu, svo og niðurstöðu könnunar barnaverndarnefndar hér á landi og gögnum frá grunnskóla hennar, var talið að ekki yrði litið framhjá eindregnum óskum stúlkunnar. Var kröfu BK um afhendingu stúlkunnar því hafnað á grundvelli 3. tl. 12. gr. laga nr. 160/1995.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 18. mars 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að dóttir varnaraðila, B, yrði tekin úr umráðum varnaraðila og fengin sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hans verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða kærumálskostnað, sem renni í ríkissjóð og verður nánar ákveðinn eins og segir í dómsorði. Um gjafsóknarkostnað varnaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Barnaverndarnefnd A, greiði 650.000 krónur í kærumálskostnað, sem renni í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður varnaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 650.000 krónur.
253/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem einum ákærulið á hendur X var vísað frá dómi. Hæstiréttur felldi hinn kærða úrskurð úr gildi og lagði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar þar sem formskilyrðum ákæru samkvæmt c. lið 1. mgr. 152. gr. var fullnægt í málinu, auk þess sem það heyrði undir efnishlið málsins hvort hótanir sem ákært var fyrir, væru refsiverðar samkvæmt 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. apríl 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. mars 2016, þar sem vísað var frá dómi 2. lið ákæru 22. desember 2015 í máli sem sóknaraðili hefur höfðað gegn varnaraðila. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili hefur ekki látið máli til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt c. lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 skal í ákæru greina svo glöggt sem verða má hver sú háttsemi er sem ákært er út af, hvar og hvenær brotið er talið framið, heiti þess að lögum og aðra skilgreiningu og loks heimfærslu þess til laga. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hafa fyrirmæli þessa lagaákvæðis verið skýrð svo að verknaðarlýsing í ákæru verði að vera það greinargóð og skýr að ákærði geti ráðið af henni hvaða refsiverð háttsemi honum gefin að sök og hvaða lagaákvæði hann er talinn hafa gerst brotlegur við.

Verknaðarlýsing framangreinds ákæruliðar er skýr. Þá er þar tilgreint hvar og hvenær brot eru talin hafa verið framin og við hvaða refsiákvæði þau varða. Formskilyrðum ákæru er því fullnægt. Það heyrir síðan undir efnishlið málsins hvort hótanir þær, sem ákært er fyrir, séu refsiverðar eftir 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka 2. lið ákærunnar til efnismeðferðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka 2. lið ákæru 22. desember 2015 til efnismeðferðar.