arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
63/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákæruvaldinu var heimilað að leiða fyrir dóm sem vitni móður látins brotaþola og að skýrslutaka færi fram í gegnum síma.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðilarnir X, Y og Z skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 25. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. janúar 2012, þar sem sóknaraðila var heimilað að leiða fyrir dóm sem vitni A, móður brotaþolans B, og að skýrslutaka færi fram gegnum síma. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðilinn Þ hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Vitni því sem um ræðir er ekki ætlað að gefa skýrslu fyrir héraðsdómi um sérfræðileg atriði. Með þeirri athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
640/2012

Úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að Þ skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðu 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. október 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. október 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi og einangrun til fimmtudagsins 11. október 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi til kl. 16 fimmtudagsins 11. október 2012 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
643/2012

X kærði úrskurð héraðsdóms um að hann skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og 1. mgr. 15. gr. laga nr. 7/1962. Þar sem X hafði verið framseldur dönskum yfirvöldum var ljóst að það ástand, sem leiddi af hinum kærða úrskurði var þegar um garð gengið, og var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. október 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum daginn eftir. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. október 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns framsal hans til Danmerkur færi fram, þó eigi lengur en til fimmtudagsins 11. október 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að vægara úrræði verði beitt.

Eftir að málið barst Hæstarétti sendi sóknaraðili réttinum bréf 11. október 2012 þar sem upplýst var að framsal varnaraðila hefði farið fram fyrr í dag. Samkvæmt því er ljóst að það ástand, sem leitt hefur af hinum kærða úrskurði, er þegar um garð gengið. Málinu verður því vísað frá Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
647/2012

Hafnað var kröfu ákæruvaldsins um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundelli b. liðar 1. mgr. og 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Honum var aftur á móti gert að sæta farbanni samkvæmt 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. október 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. október 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 1. nóvember 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í kröfu lögreglu um gæsluvarðhald er varnaraðila gefin að sök líkamsárás aðfaranótt 12. október 2012 á horni Bankastrætis og Lækjargötu í Reykjavík með því að hafa barið aftur fyrir sig af miklu afli með skærum án þess að hafa nokkru um það skeytt hvar höggið myndi lenda eða hvaða tjóni það kynni að valda. Fyrir högginu varð A og hlaut hann 4 cm langan skurð ofarlega á enni auk tveggja minni skurða. Telur lögregla sterkan grun leika á að varnaraðili hafi framið brot sem varði við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með hinum kærða úrskurði var varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt því ákvæði verður sakborningur úrskurðaður í gæsluvarðhald ef sterkur grunur leikur á að hann hafi framið afbrot sem að lögum getur varðað 10 ára fangelsi, enda sé brotið þess eðlis að ætla megi varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Samkvæmt þessu er ekki nægilegt að tvö fyrstnefndu skilyrðin séu fyrir hendi svo gæsluvarðhald verði úrskurðað á grundvelli ákvæðisins, heldur verður brotið, sem sakborningi er gefið að sök, jafnframt að vera þess eðlis, með hliðsjón af atvikum máls hverju sinni, að frelsissvipting í formi gæsluvarðhalds sé nauðsynleg með tilliti til hagsmuna almennings. Að virtu því broti sem varnaraðila er gefið að sök verður ekki talið að sýnt hafi verið fram á að nauðsyn beri til að úrskurða varnaraðila í gæsluvarðhald með tilliti til almannahagsmuna svo sem áskilið er í fyrrgreindu ákvæði.

Krafa um gæsluvarðhald var einnig reist á því að fyrir hendi væru skilyrði b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að úrskurða varnaraðila í gæsluvarðhald þar sem ætla mætti að hann myndi reyna að komast úr landi fengi hann að ganga laus. Þótt varnaraðili sé ekki með lögheimili hér á landi eru ekki nægar ástæður til að gera honum að sæta svo íþyngjandi úrræði. Á hinn bóginn þykir í ljósi málsatvika og með vísan til 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 rétt að banna honum brottför af landinu þar til dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 1. nóvember 2012 klukkan 16.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för af landinu þar til dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 1. nóvember 2012 klukkan 16.
649/2011

X var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa ítrekað lagst upp í rúm við hlið A, sem þá var 14 ára, og strokið henni innan klæða og utan, ítrekað litið undir sæng hennar, og kysst hana. Brot X þóttu sönnuð og var hann sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var X fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 18. gr. áfengislaga nr. 75/1998, sbr. 27. gr. sömu laga, með því að hafa veitt A og B áfengi. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X brást gróflega trúnaðarskyldum sínum gagnvart A, hann hefði sýnt einbeittan brotavilja og að vanlíðan A vegna brotanna væri mikil. Var refsing X ákveðin fangelsi í 10 mánuði. Þá var honum gert að greiða A 600.000 krónur ásamt vöxtum í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 21. nóvember 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð. Þá er þess aðallega krafist að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hún verði lækkuð.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 1.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Með vísan til forsendna héraðsdóms er hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 609.449 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Ó-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.
649/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. október 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. október 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 13. nóvember 2012 klukkan 15. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að beitt verði vægari úrræðum samkvæmt 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008. Að því frágengnu verði gæsluvarðhaldi markaður skemmri tími. Að auki krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
650/2011

X var ákærður fyrir kynferðisbrot, framin á tilteknu árabili, gegn dóttur fyrrverandi sambýliskonu sinnar. Héraðsdómur taldi brotaþola hafa gefið trúverðuga skýrslu, en að líta bæri til þess að X, sem staðfastlega hefði neitað sök, væri ekki ótrúverðugur. Var það niðurstaða héraðsdóms að önnur gögn málsins styddu ekki nægilega við framburð brotaþola um að X hefði brotið gegn henni. Hefðu þannig ekki verið færðar viðhlítandi sönnur á, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að X hefði gerst sekur um þau brot sem honum voru gefin að sök og var hann því sýknaður. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með vísan til forsendna dómsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 3. nóvember 2011. Af hálfu ákæruvalds er þess aðallega krafist að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og hann dæmdur til refsingar, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað.

Ákærði krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákæruvaldið heldur því meðal annars fram fyrir Hæstarétti að mat héraðsdóms á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dóminum sé rangt og séu efni til að meta framburðinn svo að í honum felist lögfull sönnun um sekt ákærða. Niðurstaða fjölskipaðs héraðsdóms um sýknu ákærða af sakargiftum í málinu var einkum reist á mati dómsins á sönnunargildi framburðar við munnlega sönnunarfærslu fyrir dómi. Samkvæmt 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála getur Hæstiréttur ekki endurmetið þá niðurstöðu til sakfellingar ákærða, sbr. til hliðsjónar meðal annars dóma réttarins 17. september 2009 í máli nr. 19/2009, 1. október 2009 í máli nr. 141/2009, 11. febrúar 2010 í máli nr. 479/2009, 7. apríl 2011 í máli nr. 570/2010, 19. maí 2011 í máli nr. 571/2010, 16. júní 2010 í máli nr. 30/2010 og 20. desember 2011 í máli nr. 229/2011. Yrði fallist á málflutning ákæruvalds um rangt mat héraðsdóms á sönnunargildi framburðarins gæti það þannig að lögum ekki orðið til þess að aðalkrafa þess yrði tekin til greina, heldur myndi það samkvæmt 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 leiða til þess að héraðsdómur yrði ómerktur og málinu vísað heim til munnlegrar sönnunarfærslu á ný, svo sem varakrafa ákæruvalds kveður á um. Ekki eru efni til að fallast á að svo hátti til í máli þessu. Verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Eftir þessum úrslitum verður allur sakarkostnaður málsins lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins, samtals 486.623 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
655/2012

Úrskurður héraðsdóms um að fresta aðalmeðferð í máli L gegn A o.fl. var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. október 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. október 2012 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila og fleirum var frestað til mánudagsins 26. nóvember nk. kl. 13.15. Kæruheimild er í a. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess „að hinum kærða úrskurði verði hnekkt og lagt fyrir Héraðsdóm að taka málið fyrir sem fyrst til munnlegs flutnings.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Aðalmeðferð í máli þessu hófst 12. október 2012. Í þinghaldi þann dag óskaði sækjandi eftir að málinu yrði frestað í því skyni að afla upplýsinga til staðfestingar á framburði tiltekins manns er gefið hafði vitnaskýrslu þann dag. Af því tilefni var bókað í þingbók að framhald aðalmeðferðar færi fram mánudaginn 22. október 2012. Er aðalmeðferð var fram haldið þann dag var eftirfarandi bókað: „Í ljósi þess að fram kom í nýrri skýrslu ákærða [S] nafn þess aðila sem hann hefur ekki viljað upplýsa til þessa og hann bendir á sem skipuleggjanda innflutningsins eða í það minnsta var hann sá aðili sem bað hann um að fara í ferðina. Í þessu ljósi telur dómurinn að fram séu komnar upplýsingar sem eðli sínu samkvæmt geti leitt til framhaldsákæru í málinu og er í því sambandi vísað til 153. gr. laga um meðferð sakamála. Er málinu því frestað til mánudagsins 26. nóvember nk. kl. 13:15 í dómsal 1. Verjandi [A] mótmælir frestinum og krefst úrskurðar. Af hálfu sækjanda er þess krafist að málinu verði frestað til þess að kanna með rannsókn hvort tilefni er til framhaldsákæru í málinu. Verjandi [F] tekur undir með verjanda [A]. Verjandi [S] gerir engar athugasemdir við þennan frest.“ Í framhaldi af þessu var málið tekið til úrskurðar og upp kveðinn hinn kærði úrskurður.

Samkvæmt 1. mgr. 153. gr. laga nr. 88/2008 getur ákærandi breytt eða aukið við ákæru með útgáfu framhaldsákæru til að leiðrétta augljósar villur eða ef upplýsingar, sem ekki lágu fyrir þegar ákæra var gefin út, gefa tilefni til. Framhaldsákæru skal þá gefa út svo fljótt sem verða má eftir að þörfin á henni er kunn, en þó í síðasta lagi tveimur vikum fyrir aðalmeðferð máls samkvæmt 166. gr. laganna, nema ákærði samþykki að það sé gert síðar. Ákvæði þetta er fortakslaust hvað tímafrest varðar og voru því ekki skilyrði að lögum til að fresta aðalmeðferð málsins sem hafin var eins og að framan er lýst. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er úr gildi felldur.
657/2011

U var sakfelldur í héraði fyrir umferðarlagabrot og nytjastuld en sýknaður af ákæru fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þar sem óvarlegt þótti að telja sannað að af háttsemi hans hafi hlotist þær afleiðingar sem greindi í ákæru. Í Hæstarétti þótti játning U um að hafa sparkað fótum undan A hins vegar samrýmast nægilega öðrum gögnum málsins til að leggja mætti hana til grundvallar dómi og var U sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940. Ekki þótti skilyrði fyrir beitingu ákvæðisins að sannað væri að líkamsárás hafi leitt til beinna líkamsáverka þess sem fyrir árás varð. Þessi breyting á héraðsdómi hafði ekki áhrif á refsingu U sem þar var ákveðin.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. nóvember 2011 og krefst þess aðallega að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákærum og refsing þyngd en til vara að héraðsdómur verði ómerktur og málinu heimvísað.

Ákærði krefst þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur en til vara að líkamsárás sem honum er gefin að sök samkvæmt ákæru 22. júní 2011 verði heimfærð undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu. Þá krefst ákærði þess aðallega að einkaréttarkröfu A verði vísað frá héraðsdómi, til vara að ákærði verði sýknaður af kröfunni, en að því frágengnu að krafan verði lækkuð.

Einkaréttarkröfu A var vísað frá héraðsdómi og er sú afgreiðsla ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti.

Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi hefur ákærði viðurkennt að hafa sparkað í fætur brotaþola á þann hátt sem lýst er í ákæru en neitað að af því hafi leitt það líkamstjón á brotaþola sem þar greinir. Fallist verður á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að ekki sé sannað að atferli ákærða hafi haft greindar afleiðingar. Hins vegar þykir játning ákærða um að hafa sparkað fótum undan brotaþola nægilega samrýmast öðrum gögnum málsins til að leggja megi hana til grundvallar dómi. Verður ákærði því sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, en ekki er skilyrði fyrir beitingu ákvæðisins að sannað sé að líkamsárás hafi leitt til beinna líkamsáverka þess sem fyrir árás verður. Þessi breyting á héraðsdómi þykir ekki eiga að valda þyngingu á þeirri refsingu sem þar var ákveðin.

Með vísan til þess sem að framan greinir verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um refsingu ákærða og sakarkostnað. Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti sem verður ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Ó-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.
658/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A ehf. á hendur H var vísað frá dómi. A ehf. byggði kröfu sína á reikningi vegna söluþóknunar en ekki var skýrt í stefnu hvert söluandlagið var. Í stefnu var hvorki gerð grein fyrir aðild A ehf. að málinu né réttarsambandi aðila. Þótt ætla mætti að söluandlagið hefði verið bifreið var ekkert í málatilbúnaði A ehf. sem studdi það. Hvergi kom fram hver væri eigandi umræddrar bifreiðar og enga skýringu var að finna á kostnaði við öflun gagna sem jafnframt var tilgreindur á reikningi. Þá var engin skýring á tilvitnunum A ehf. til laga. Þar sem málatilbúnaður A ehf. þótti ekki uppfylla ákvæði e. liðar 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var málinu vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. október 2012 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. október 2012 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar. Í báðum tilvikum er krafist kærumálskostnaðar.

Ekki eru efni til að verða við aðalkröfu varnaraðila. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Aðalumboðið ehf., greiði varnaraðila, H-kk-þgf K-kk-þgf Þ-kk-þgf, 180.000 krónur í kærumálskostnað.
660/2012

I ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta. I ehf. sótti ekki þing í héraði þegar krafa um gjaldþrotaskipti var þar til meðferðar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að allt frá dómi Hæstaréttar 9. desember 1992 í máli nr. 427/1992, hafi ítrekað verið slegið föstu í dómum réttarins að skýra bæri kæruheimild í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. með hliðsjón af 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þannig yrði úrskurður um gjaldþrotaskipti ekki kærður til Hæstaréttar ef útivist hefði orðið af hálfu skuldara í héraði, heldur yrði hann að leita endurskoðunar slíks úrskurðar með kröfu um endurupptöku máls fyrir héraðsdómi samkvæmt 1. mgr. 137. gr. síðarnefndu laganna. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. október 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 2. október 2012, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að bú sóknaraðila skyldi tekið til gjaldþrotaskipta. Af hálfu sóknaraðila er ekki vísað til kæruheimildar. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Ekki var sótt þing af hálfu sóknaraðila er málið var tekið fyrir á dómþingi 2. október 2012 og var málið tekið til úrskurðar þá þegar og hann kveðinn upp sama dag. Eins og greinir í dómi Hæstaréttar 17. ágúst 2012 í máli nr. 475/2012 hefur allt frá dómi réttarins 9. desember 1992 í máli nr. 427/1992, sem birtur er á blaðsíðu 2028 í dómasafni réttarins það ár, ítrekað verið slegið föstu í dómum réttarins að skýra verði kæruheimild í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. með hliðsjón af 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þannig verði úrskurður um gjaldþrotaskipti ekki kærður til Hæstaréttar ef útivist hefur orðið af hálfu skuldarans í héraði, heldur verði hann að leita endurskoðunar slíks úrskurðar með kröfu um endurupptöku máls fyrir héraðsdómi samkvæmt 1. mgr. 137. gr. síðarnefndu laganna. Af þeim sökum brestur heimild til kæru máls þessa og verður því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.