arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
436/2004

K gerði samning 6. september 2001 um kaup á hluta úr jörðinni H en þinglýsti honum ekki. Eftir þetta tímamark gáfu þinglýstir eigendur jarðarinnar út tvö tryggingarbréf til S samtals að fjárhæð 140.000.000 króna og var bréfunum þinglýst á jörðina. Ágreiningur málsaðila laut að því hvort tryggingarbréfin fengju hrundið rétti K samkvæmt hinum óþinglýsta kaupsamningi. Þar sem fram hafði komið í aðilaskýrslu fyrirsvarsmanns S að hann kannaðist við nafn K af þeim kaupsamningum um spildur úr jörðinni sem lagðir hafi verið fyrir S þegar gengið var frá lánafyrirgreiðslu þeirri sem var grundvöllur tryggingarbréfanna gat S ekki talist grandlaus um efni kaupsamningsins og gekk réttur K því framar rétti S, sbr. 2. mgr. 29. gr. þinglýsingarlaga nr. 39/1978. Var S því dæmdur til að aflétta umræddum veðböndum af spildunni. Taldist það ekki standa þessari niðurstöðu í vegi, eða breyta neinu í lögskiptum aðila þótt veðrétti S yrði ekki endanlega aflýst af spildunni fyrr en henni hefði verið skipt úr jörðinni með samþykki viðeigandi stjórnvalda.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. nóvember 2004 og krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfu stefnda en til vara, að honum verði aðeins gert að létta veðböndum samkvæmt tryggingarbréfum dagsettum 7. september 2001 að höfuðstól 120.000.000 krónur og 20. nóvember sama ár að höfuðstól 20.000.000 krónur „af umdeildri spildu stefnda á jörðinni Hvammi, Skorradalshreppi, sbr. kaupsamning stefnda og Eignarhaldsfélagsins Hvammskógs ehf. dags. 6. september 2001, gegn því að stefndi greiði kaupverð tilgreindrar landspildu til áfrýjanda.“ Hann krefst og málkostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Sparisjóður Mýrasýslu, greiði stefnda, K-kk-þgf S-kk-þgf, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
438/2004

H var sakfelldur fyrir ölvunarakstur og akstur án ökuréttar og gekkst hann við sakargiftum. Var H sviptur ökurétti ævilangt og gert að sæta fangelsi í 9 mánuði, en um var að ræða margítrekuð brot.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 25. október 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, H-kk-nf V-kk-nf H-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 75.000 krónur.
442/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. október 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. október 2005 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi til föstudagsins 2. desember 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
446/2005

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að barn A skyldi vistast utan heimilis í tólf mánuði með heimild í 1. mgr. 28. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. október 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. september 2005 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila og barn sóknaraðila vistað utan heimilis hennar til 1. mars 2006. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. Barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og hafnað verði kröfu varnaraðila um vistun barns sóknaraðila utan heimilis en til vara að vistuninni verði markaður skemmri tími. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum. Sóknaraðili gerir og kröfu um endurmat á gjafsóknarkostnaði í héraði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá mótmælir hann kröfu sóknaraðila um málskostnað, en gerir ekki kröfu um kærumálskostnað.

Málavöxtum er lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram hefur sóknaraðili verið í áfengismeðferð. Af nýjum gögnum sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt sést að sóknaraðili mun hafa lokið þeirri áfengismeðferð 29. september sl. og hafið nær strax áfengisneyslu að nýju. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Að virtu umfangi málsins þykir ekki ástæða til að hrófla við ákvörðun héraðsdóms um gjafsóknarkostnað sóknaraðila í héraði.

Um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, R-kk-ef Á-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, 100.000 krónur.
452/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. október 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. október 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 28. október 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að gæsluvarðhaldsúrskurðurinn verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að samkvæmt gögnum málsins liggi fyrir rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi átt aðild að innflutningi á umtalsverðu magni fíkniefna. Telja verður að ætluð háttsemi hans geti varðað fangelsi, ef sakir sannast. Í greinargerð sinni til Hæstaréttar hefur sóknaraðili skýrt hvaða rannsóknaraðgerðir séu fyrirhugaðar á næstu dögum. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms, er fallist á að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi þann tíma sem í hinum kærða úrskurði greinir. Verður hann því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
455/2004

B var sakfelldur fyrir fiskveiðibrot, með því að hafa veitt grásleppu á óskráðum báti sínum í fiskveiðilandhelgi Íslands, án almenns leyfis til veiða í atvinnuskyni og leyfis til grásleppuveiða. Bar B fyrir sig að hafa róið í netlögum jarðarinnar B, en til þess hafi hann haft leyfi landeigenda. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að löggjafanum væri heimilt að vernda nytjastofna í fiskveiðilandhelginni og stuðla að hagkvæmri nýtingu þeirra, með því að banna landeigendum veiðar úr þeim innan netlaga sem utan nema með sérstöku leyfi. Var B gert að greiða 400.000 króna sekt í ríkissjóð og sæta upptöku á jafnvirði þeirra grásleppuhrogna sem hann hafði selt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 8. nóvember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, B-kk-nf G-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, R-kk-ef A-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur.
456/2004

X var dæmdur í sex mánaða fangelsi vegna brots á 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en með hliðsjón af persónulegum högum hans og atvikum öllum þótti rétt að skilorðsbinda refsinguna að fullu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. nóvember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess að refsing sú, sem honum var gerð í héraðsdómi, verði milduð og hún öll skilorðsbundin.

Samkvæmt sakavottorði ákærða var hann dæmdur til greiðslu sektar á árinu 2000 fyrir brot gegn 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en það brot var framið áður en ákærði náði 18 ára aldri og hefur því ekki ítrekunaráhrif sbr. 1. mgr. 71. gr. þeirra laga. Þá gekkst ákærði á árinu 2001 undir dómsátt fyrir umferðarlagabrot.

Máli þessu er einvörðungu áfrýjað um ákvörðun viðurlaga, en eins og sönnunarfærslu var háttað við aðalmeðferð málsins í héraði ber að leggja til grundvallar framburð ákærða um málsatvik. Verður því við það miðað að brotaþoli hafi ýtt við ákærða áður en ákærði veitti honum það högg sem í ákæru greinir. Á það er fallist með héraðsdómi að ákærði hafi ekki haft neitt tilefni til að ráðast á brotaþola og að árásin hafi verið hrottafengin, en tilviljun ein ráðið því að brotaþoli varð ekki fyrir alvarlegra líkamstjóni en raun ber vitni. Einnig er fallist á þau sjónarmið sem rakin eru í héraðsdómi ákærða til hagsbóta við ákvörðun refsingar. Að auki er komið fram að ákærði, sem er 23 ára gamall, hefur nýlega stofnað heimili, lokið námi í iðn sinni og hyggur á frekara nám. Þegar litið er til þessa þykir rétt að staðfesta refsiákvörðun héraðsdóms, þó þannig að fresta skal fullnustu refsingarinnar að öllu leyti og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð.

Staðfest eru ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað.

Eftir þessum úrslitum skal ákærði greiða 2/3 hluta áfrýjunarkostnaðar málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 6 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði 2/3 hluta áfrýjunarkostnaðar málsins sem að öðru leyti greiðist úr ríkissjóði. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, L-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, eru ákveðin 250.000 krónur.
456/2005

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að skilyrði væru til þess að X sætti í gæsluvarðhaldi takmörkunum samkvæmt e. lið 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. október 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. október 2005, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að fyrirkomulag gæsluvarðhalds yrði ekki með takmörkunum samkvæmt e. lið 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að fyrrgreindum takmörkunum verði aflétt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
457/2004

Þótt F hefði játað þá háttsemi sem honum var gefin að sök þegar við yfirheyrslu hjá lögreglu leið hátt á annað ár frá því að rannsókn lauk og þar til ákæra á hendur honum var gefin út. Taldist þessi dráttur málsins vítaverður og brjóta í bága við meginreglu 1. mgr. 133. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og vera í andstöðu við 70. gr. stjórnarskrárinnar. Þrátt fyrir þetta var ekki annað unnt en að staðfesta refsiákvörðun héraðsdóms, sem byggði á löngum sakarferli F.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 9. nóvember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem í greinargerð krefst staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms.

Ákærði hefur játað brot samkvæmt ákæru. Hann krefst aðallega að sér verði ekki gerð sérstök refsing, en til vara að hún verði milduð.

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa við annan mann brotist inn á heimili í Garðabæ og haft þaðan með sér verðmæti, sem talin eru hafa numið 2.002.000 krónum. Var innbrotið tilkynnt 20. nóvember 2002 og var ákærði handtekinn af lögreglunni í Keflavík 22. sama mánaðar með hluta þýfisins í fórum sínum. Hann var yfirheyrður af lögreglunni í Hafnarfirði strax sama dag og gekkst þá við brotinu. Af gögnum málsins verður ekki annað séð en að rannsókn þess hafi lokið í janúar 2003. Eftir þetta hafi ekkert gerst í málinu fyrr en lögreglustjórinn í Hafnarfirði gaf út ákæru 1. september 2004. Þessi dráttur málsins á rannsóknarstigi er vítaverður og hefur ekki verið skýrður. Þótt þetta brjóti í bága við meginreglu 1. mgr. 133. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og sé í andstöðu við 70. gr. stjórnarskrárinnar verður að staðfesta héraðsdóm með vísan til forsendna hans.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, F-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.
458/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. október 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. nóvember 2005. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. október 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. nóvember 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að gæsluvarðhaldsúrskurðurinn verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
459/2005

T tók þátt í samningskaupaferli sem O stofnaði til vegna byggingar orkuvers á Hellisheiði. T taldi að O hefði ekki farið að réttum reglum við samningskaupaferlið og bar ágreininginn undir kærunefnd útboðsmála, sem starfar samkvæmt lögum nr. 94/2001 um opinber innkaup. Komst nefndin að þeirri niðurstöðu í úrskurði að það væri álit hennar að O hefði bakað sér skaðabótaskyldu gagnvart T og einnig kvað nefndin á um skyldu O til að greiða T kostnað vegna flutnings málsins fyrir nefndinni. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að vísa bæri frá dómi af sjálfsdáðum kröfu T að því marki sem hún fæli í sér kröfu um ógildingu á áliti kærunefndarinnar á skaðabótaskyldu O gagnvart T, enda væri álit nefndarinnar ekki bindandi fyrir málsaðila að lögum. Gætu þeir því ekki haft lögvarða hagsmuni af því að fá slíkri álitsgerð hnekkt með dómi, sbr. dóm Hæstaréttar 17. nóvember 2005 í máli nr. 182/2005.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. október 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. nóvember sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. október 2005, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila um ógildingu úrskurðar kærunefndar útboðsmála 4. desember 2004 að því er varðaði álit hennar um að sóknaraðili væri skaðabótaskyldur gagnvart varnaraðila vegna kostnaðar hans við að undirbúa tilboð og að taka þátt í nánar tilgreindum samningskaupum sóknaraðila. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfuna til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðili krefst kærumálskostnaðar.

Úrskurður kærunefndar útboðsmála, sem hefur að geyma álitsgerð hennar um skaðabótaskyldu samkvæmt 2. mgr. 81. gr. laga nr. 94/2001 um opinber innkaup, hefur ekki áhrif að lögum gagnvart aðilum máls. Geta þeir því ekki haft lögvarða hagsmuni af því að fá slíkri álitsgerð hnekkt með dómi, sbr. dóm Hæstaréttar 17. nóvember 2005 í máli nr. 182/2005. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
45/2005

Skilyrðum var talið fullnægt til að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. og 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála meðan mál hans var til meðferðar hjá ríkissaksóknara og fyrir æðra dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. febrúar 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. febrúar 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 24. júní 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 18. janúar 2005 var varnaraðili dæmdur til að sæta fangelsi í sjö ár og sex mánuði meðal annars vegna tilraunar til manndráps auk líkamsárása. Með tilkynningu til ríkissaksóknara 31. janúar 2005 lýsti varnaraðili yfir áfrýjun dómsins. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
463/2005

H sagði upp aksturssamningi við nokkra starfsmenn sína, félagsmenn F, en tekið var fram að ekki væri verið að segja upp ráðningarsamningum þeirra.  Leiddi þetta til þess að verulegur hluti starfsmannanna hættu störfum. Í kjölfar samningaviðræðna réðu umræddir starfsmenn sig flestir til starfa að nýju. H veitti þeim starfsmönnum sem ekki höfðu sagt upp fjárhagslega umbun að verðmæti 13.900 krónur, vegna þess aukna vinnuálags sem þeir urðu fyrir á því tímabili sem starfsstöðvar H voru undirmannaðar vegna þessa. Þetta taldi F ólögmætan gerning og stefndi H fyrir Félagsdóm. Vísaði F til laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur til stuðnings málsókn sinni en byggði ekki nema öðrum þræði á lögum nr. 94/1986 um kjarasamninga opinberra starfsmanna. Í úrskurði Félagsdóms var talið að hvorugur málsaðila gæti verið aðili að dómsmáli fyrir dóminum á grundvelli laga nr. 80/1938 og yrði ekki á því byggt að sakarefnið heyrði undir dóminn með vísan til þeirra laga. Var málinu því vísað frá Félagsdómi. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að H nyti ekki hæfis til að eiga aðild að málinu og yrði krafa F því talin beinast að Í fyrir hönd H. Með þeirri athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hans var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. október 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. nóvember sl. Kærður er úrskurður Félagsdóms 21. október 2005, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 67. gr. laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur með áorðnum breytingum. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Heilsugæslan í Reykjavík nýtur ekki hæfis til að eiga aðild að máli þessu og verður krafa sóknaraðila því talin beinast að íslenska ríkinu fyrir hennar hönd. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Félag íslenskra hjúkrunarfræðinga, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 150.000 krónur í kærumálskostnað.