122/2007

B, skiptastjóri þrotabús Ó, krafði skiptabeiðanda, G ehf., um greiðslu nánar tilgreindrar fjárhæðar vegna ógreidds kostnaðar af skiptunum. Ekki var talið að þessi krafa yrði sótt í dómsmáli, sem rekið væri eftir reglum XXIV. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti, sbr. 173. gr. sömu laga, enda hefði G ehf. ekki samþykkt það eins og áskilið væri í 172. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. mars sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. febrúar 2007, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila vegna ágreinings um greiðslu skiptakostnaðar í þrotabúi Ó-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins var bú Ó-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef tekið til gjaldþrotaskipta samkvæmt kröfu varnaraðila með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 26. nóvember 2001. Sama dag var sóknaraðili, sem er starfandi hæstaréttarlögmaður, skipaður til að gegna starfi skiptastjóra í þrotabúinu. Óumdeilt er að varnaraðili hafði þá lagt fram tryggingu fyrir greiðslu skiptakostnaðar að fjárhæð 150.000 krónur, sbr. 2. mgr. 67. gr. laga nr. 21/1991. Fyrir liggur að sóknaraðili gaf meðal annars út innköllun í þrotabúið, gerði skrá um lýstar kröfur, þar sem afstaða var þó ekki tekin til viðurkenningar þeirra, tók skýrslu af þrotamanninum, gerði leit að eignum í þinglýstum heimildum og hjá viðskiptabönkum og rannsakaði gögn, sem vörðuðu álitaefni um riftanlegar ráðstafanir þrotamannsins, auk þess að halda alls fimm skiptafundi í mars og apríl 2002. Með þessum aðgerðum fundust bankareikningar, sem lokað var með greiðslu til þrotabúsins á samtals 346 krónum, en aðrar eignir komu ekki fram. Í bréfi til varnaraðila 30. ágúst 2002 greindi sóknaraðili frá því að hann hafi komist að þeirri niðurstöðu að ekki væru efni til að gera frekari athugun á ráðstöfunum þrotamannsins eða leita riftunar á þeim, en kröfuhafar, sem færu með tæplega 90% lýstra krafna, hefðu lýst þeirri afstöðu við sóknaraðila að þeir vildu ekki bera kostnað af slíkum aðgerðum. Af gögnum málsins verður ekki ráðið að sóknaraðili hafi aðhafst nokkuð frekar vegna skiptanna fyrr en hann ritaði á ný bréf til varnaraðila 22. desember 2005, þar sem greint var frá því að á skorti að tryggingarfé vegna skiptanna hrykki fyrir útgjöldum þrotabúsins og áföllnum kostnaði af störfum sóknaraðila, sem hafi meðal annars tengst athugunum á ráðstöfunum þrotamannsins, sem varnaraðili hafi óskað eftir. Með bréfi 20. janúar 2006 hafnaði varnaraðili að greiða meiri kostnað af skiptunum en sem næmi tryggingarfé úr hendi hans. Í framhaldi af því urðu frekari bréfaskipti milli aðilanna og hélt sóknaraðili jafnframt fjóra skiptafundi í janúar og febrúar 2006 vegna ágreinings um hvort varnaraðila væri skylt að bera áfallinn skiptakostnað. Sóknaraðili taldi þennan kostnað samtals 600.951 krónu, þar af 585.773 krónur vegna starfa hans, en að frádregnu tryggingarfé og fyrrgreindum innistæðum af bankareikningum næmi ógreiddur kostnaður 450.605 krónum. Ekki tókst að jafna þennan ágreining og leitaði sóknaraðili 24. ágúst 2006 í nafni þrotabúsins úrlausnar Héraðsdóms Reykjavíkur um hann. Fyrir héraðsdómi krafðist þrotabúið þess að „ákveðin verði með úrskurði sú fjárhæð skiptakostnaðar til 26. janúar 2006 er skiptabeiðandi beri ábyrgð á, - aðallega sem kr. 600.951, en til vara aðra lægri fjárhæð að mati dómsins og kveðið verði á um greiðsluskyldu skiptabeiðanda á þeim kostnaði.“ Mál þetta var þingfest af þessu tilefni 15. september 2006. Samkvæmt ósk sóknaraðila og með samþykki varnaraðila var í þinghaldi 29. sama mánaðar gerð breyting á aðild að málinu, þannig að sóknaraðili kæmi þar í stað þrotabúsins. Við munnlegan flutning málsins 29. janúar 2007 var dómkrafa sóknaraðila orðuð á þann veg að varnaraðila yrði gert að greiða honum aðallega 600.951 krónu, en til vara lægri fjárhæð. Með hinum kærða úrskurði var málinu sem fyrr segir vísað frá dómi.

Eins og ráðið verður af framangreindu leitar sóknaraðili í máli þessu greiðslu á þeirri fjárhæð, sem hann telur skorta á að þrotabú Ó-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef geti staðið skil á kostnaði af gjaldþrotaskiptunum, en kröfu um þá greiðslu beinir sóknaraðili að varnaraðila sem skiptabeiðanda á grundvelli 2. mgr. 66. gr. laga nr. 21/1991. Samkvæmt 173. gr. sömu laga verður krafa þessi, sem þrotabúið á að réttu lagi að fara með, ekki sótt í dómsmáli, sem rekið er eftir ákvæðum XXIV. kafla laganna, enda hefur varnaraðili ekki samþykkt það, sbr. 172. gr. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.