arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
171/2016

Úrskurður héraðsdóms, um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. og d. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómarinn H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. mars 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 30. mars 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að honum verði gert að sæta farbanni.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði er varnaraðili undir rökstuddum grun um frelsissviptingu og kynferðisbrot gagnvart eiginkonu sinni, sbr. 1. mgr. 194. gr. og 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og brot gegn 209. gr. sömu laga og barnaverndarlögum nr. 80/2002 gagnvart ungum syni sínum.

Með hinum kærða úrskurði var því hafnað að fullnægt væri lagaskilyrðum til að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Aftur á móti var krafa sóknaraðila tekin til greina með vísan til c. og d. liða 1. mgr. sömu greinar. Fyrir Hæstarétti krefst sóknaraðili staðfestingar úrskurðarins á þeim grundvelli.

Að frátöldum þeim brotum sem rannsókn þessa máls lýtur að liggja ekki fyrir viðhlítandi upplýsingar um brotaferil varnaraðila, en hann er erlendur ríkisborgari og mun hafa verið búsettur hér á landi frá árinu 2013. Að því gættu hefur sóknaraðili ekki leitt í ljós að ætla megi að varnaraðili muni halda áfram brotum meðan máli hans er ekki lokið. Er því ekki fullnægt skilyrðum c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Af hálfu sóknaraðila hefur ekki í samræmi við meðalhófsreglu í 3. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 verið leitað annarra og vægari úrræða en gæsluvarðhalds yfir varnaraðila til að vernda brotaþola gagnvart honum, svo sem með því að grípa til ráðstafana eftir lögum nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Samkvæmt d. lið 1. mgr. 95. gr. laganna verður sakborningi gert að sæta gæsluvarðhaldi ef telja má það nauðsynlegt til að verja aðra fyrir árásum hans. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hafa verið gerðar ríkar kröfur til þeirrar hættu sem talin er stafa af sakborningi svo honum verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á þessum grundvelli. Sóknaraðili hefur ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að svo hátti til í málinu. Er þetta lagaskilyrði til gæsluvarðhalds því heldur ekki uppfyllt. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
172/2016

Kærumál. Frávísunarúrskurður staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli J gegn Í var vísað frá dómi. Krafðist J viðurkenningar á því að Í hefði bakað sér skaðabótaskyldu með því að hafa ekki samþykkt tilnefningu flugfélagsins E á honum í stöðu yfirmanns þjálfunar áhafna samkvæmt ráðningarsamningi hans við flugfélagið. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var talið að J hefði hvorki leitt nægilegar líkur að því að hann hefði orðið fyrir tjóni né hver tengsl þess væru við atvik máls, eins og áskilið væri samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. febrúar 2016 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 er heimilt að höfða mál til að leita viðurkenningardóms um kröfu, enda hafi aðili lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands. Áskilnaður ákvæðisins um lögvarða hagsmuni hefur í dómum Hæstaréttar verið skýrður svo að sá sem höfðar mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni auk þess að gera grein fyrir því í hverju tjón hans felist og hver tengsl þess séu við atvik máls. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að sóknaraðili hafi hvorki leitt nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni né hver tengsl þess séu við atvik málsins. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf A-kk-nf F-kk-nf, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
174/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr., sbr. b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 1. mars 2016, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi á meðan máli hans er ólokið, þó eigi lengur en til föstudagsins 22. apríl 2016. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að hann haldi frelsi sínu gegn því að hann setji tryggingu, en að því frágengnu að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins var varnaraðili ökumaður bifreiðar 26. desember 2015 sem lenti í árekstri við bifreið sem kom úr gagnstæðri átt á einbreiðri brú yfir [...] við [...]. Við áreksturinn lést ökumaður þeirrar bifreiðar. Ákæra á hendur varnaraðila var gefin út 22. febrúar 2016, þar sem honum var gefið að sök brot gegn 215. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, auk brota gegn umferðarlögum nr. 50/1987. Brot ákærða getur varðað allt að sex ára fangelsi, sbr. 215. gr. almennra hegningarlaga.

Málið var þingfest 26. febrúar 2016 og óskaði varnaraðili þá eftir fresti til að taka afstöðu til ákæru. Við fyrirtöku málsins 4. mars sama ár neitaði ákærði sök. Gerði hann jafnframt kröfu um að dómari málsins viki sæti í því, þar sem draga mætti óhlutdrægni hans í efa, sbr. g. lið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008. Aðalmeðferð var ákveðin 21. mars 2016.

Farbann er þvingunarráðstöfun og má af þeim sökum ekki standa lengur en nauðsynlegt er miðað við eðli og umfang máls. Þá er það einnig skilyrði fyrir beitingu farbanns að rannsókn sé fram haldið án tafa sem ekki verða réttlættar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við og hefur meðferð málsins verið hraðað eftir því sem kostur er, sbr. 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008. Varnaraðili er erlendur ríkisborgari sem kom til Íslands sem ferðamaður og hefur engin tengsl við landið. Með vísan til framangreinds er fullnægt skilyrðum 1. mgr. 100. gr., sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að banna varnaraðila brottför af landinu og kemur ákvæði 101. gr. laga nr. 88/2008 um heimild sakbornings til að halda frelsi sínu gegn því að hann setji tryggingu ekki til álita. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur, en ætla má að meðferð málsins í héraði verði lokið á þeim tíma sem farbanni varnaraðila hefur verið markaður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
175/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. mars 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 11. mars 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
176/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. mars 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 11. mars 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
177/2016

Hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þess í stað var hann látinn sæta farbanni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 4. mars 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 1. apríl 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Til þess að fallist verði á kröfu um gæsluvarðhald á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 þarf að liggja fyrir sterkur grunur um afbrot sem varðað getur 10 ára fangelsi og brotið vera þess eðlis að gæsluvarðhald teljist nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Þótt fyrir liggi rökstuddur grunur um brot gegn 227. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 er varhugavert á þessu stigi málsins að slá því föstu að sterkur grunur sé til staðar um slíkt brot. Verður því ekki fallist á að framlengt verði gæsluvarðhald yfir varnaraðila með vísan til 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Í ljósi málsatvika og þar sem varnaraðili er erlendur ríkisborgari verður þess í stað beitt heimild í 1. mgr. 100. gr., sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr., laga nr. 88/2008 og ákveðið að varnaraðila skuli bönnuð för frá Íslandi þann tíma sem gæsluvarðhaldi var ætlað að gilda samkvæmt hinum kærða úrskurði.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för frá Íslandi allt til föstudagsins 1. apríl 2016 klukkan 16.
178/2016

T var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið ítrekað í höfuð A og líkama, m.a. með riffli og eða riffilsjónauka, með þeim afleiðingum að A hlaut tvíbrot í neðri kjálka, skurð á vinstri hlið höfuðs og mar víðsvegar um bak og síður. Við ákvörðun refsingar var litið til þess líkamsárásin hefði verið sérstaklega hættuleg sem beinst hefði að höfði og hefðu áverkar A verið mjög alvarlegir. Á hinn bóginn var horft til þess að T hafði ekki áður hlotið refsidóm og að nokkur dráttur hafði orðið á málinu. Var refsing T ákveðin fangelsi í fimmtán mánuði en fullnustu tólf mánaða hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var T gert að greiða A miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. febrúar 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og einkaréttarkröfu vísað frá dómi. Til vara krefst hann þess að refsing hans verði milduð og hann sýknaður af einkaréttarkröfu eða hún lækkuð.

Brotaþoli, A, krefst staðfestingar héraðsdóms.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða brotaþola 150.000 krónur í málskostnað við að halda kröfu sinni fram hér fyrir dómi, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, T-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf, greiði brotaþola, A, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, 527.186 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Á-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.
179/2016

V var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa á nánar tilgreindan hátt ráðist á nágranna sinn inni í íbúð hennar og veitt henni tilgreinda áverka. Var refsing V ákveðin fangelsi í 60 daga en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í þrjú ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 1. mars 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing verði milduð.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi er ákærða gefin að sök líkamsárás 24. janúar 2015 með því að hann hafi á nánar tiltekinn hátt ráðist á nafngreindan nágranna sinn inni í íbúð hennar í fjöleignarhúsi og veitt henni tilgreinda áverka. Af framburði vitnis, sem var statt á gangi framan við íbúðir ákærða og hlutaðeigandi konu umrætt sinn, er sannað að hann hafi ráðist inn í íbúð hennar og lokað dyrum á eftir sér. Af framburði sama vitnis og tveggja íbúa í húsinu er jafnframt sannað að í framhaldi af því hafi komið til átaka inni í íbúðinni. Í héraðsdómi er gerð grein fyrir áverkum, sem konan bar í framhaldi af þessum atvikum samkvæmt vottorði læknis á bráðamóttöku, en það vottorð var staðfest fyrir dómi. Þótt ekki verði slegið föstu hvernig ákærði bar sig nánar að inni í íbúðinni er að virtu framangreindu fallist á með héraðsdómi að ákærði hafi gerst sekur um líkamsárás, sem varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, V-kk-nf N-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 816.771 krónu, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 806.000 krónur.
181/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 2. mars 2016 þar sem varnaraðila var gert að afplána 360 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar samkvæmt dómum Héraðsdóms Reykjavíkur [...]. september 2013 og [...]. nóvember sama ár. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
182/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 2. mars 2016 þar sem varnaraðila var gert að afplána 143 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar samkvæmt dómum Héraðsdóms Reykjavíkur [...]. apríl 2014, [...]. júní 2015 og [...]. desember sama ár. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
183/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að héraðsdómara yrði ekki gert að víkja sæti í sakamáli. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. mars 2016, þar sem hafnað var kröfu hans um að sérfróður meðdómandi, H-kvk-nf S-kvk-nf B-kvk-nf, víki sæti eða taki ekki sæti í málinu. Um kæruheimild vísar varnaraðili til a. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að framangreind krafa sín verði tekin til greina, en til vara að „ákvörðun héraðsdómara, sem færð var til bókar við fyrirtöku málsins hinn 13. nóvember 2015, um að H-kvk-nf S-kvk-nf B-kvk-nf taki sæti í málinu sem sérfróður meðdómandi verði felld úr gildi.“

Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfum varnaraðila verði vísað frá dómi, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008 er dómari, þar á meðal meðdómsmaður, vanhæfur til að fara með mál ef uppfyllt er eitthvert þeirra skilyrða sem talin eru upp í stafliðum a. til g. í greininni. Þá er kveðið á um það í 2. mgr. greinarinnar að dómari skuli enn fremur víkja sæti í máli eftir útgáfu ákæru ef hann hefur fallist á kröfu um að ákærði sæti gæsluvarðhaldi samkvæmt 2. mgr. 95. gr. sömu laga. Er hér um tæmandi talningu að ræða á ástæðum þess að dómari sé vanhæfur til meðferðar máls. Af hálfu varnaraðila er ekki vísað til þessarar lagagreinar vegna kröfu hans um að hinn sérfróði meðdómsmaður víki sæti í málinu eða taki ekki sæti í því.

Eftir a. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 sætir úrskurður héraðsdómara um hvort hann víki sæti í máli kæru til Hæstaréttar, en þá kæruheimild ber að skýra til samræmis við 6. gr. laganna. Þar sem röksemdir varnaraðila fyrir kröfunni falla ekki undir þá lagagrein verður kæra hans hvorki reist á a. lið 1. mgr. 192. gr. né öðrum stafliðum málsgreinarinnar. Brestur þannig heimild fyrir kæru varnaraðila og verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
184/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. mars 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 30. mars 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði með vísan til 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 gert að dvelja í Hlaðgerðarkoti, að því frágengnu að honum verði með vísan til sama lagaákvæðis gert að dvelja á annarri viðeigandi stofnun, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður „hinn skemmsti tími.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
190/2016

Fallist var á kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómi og H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. mars 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. mars 2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 6. apríl 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili hefur til rannsóknar alvarlega hnífstunguárás sem átti sér stað aðfaranótt 6. mars 2016. Atlagan er talin varða við 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara er vísað til 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Getur brotið varðað allt að 16 ára fangelsi eða ævilöngu. Samkvæmt gögnum málsins var brotaþoli með stungusár neðarlega á baki sem olli rispu á lunga og fór djúpt inn í lifrina. Var brotaþoli í lífshættu þegar hann kom á slysadeild, þar sem hann gekkst undir bráðaaðgerð og er honum enn haldið sofandi. Varnaraðili hefur viðurkennt að hafa stungið brotaþola, en neitar að hafa haft ásetning til að valda honum fjörtjóni.

Varnaraðili er samkvæmt framansögðu undir sterkum grun um tilraun til manndráps eða sérstaklega hættulega líkamsárás. Samkvæmt því og með tilliti til almannahagsmuna er fallist á það með sóknaraðila að brotið sé þess eðlis að nauðsynlegt sé að tryggja að varnaraðili gangi ekki laus á meðan mál hans er til meðferðar. Er skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 því fullnægt fyrir því að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 6. apríl 2016 klukkan 16.