258/2008

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn stjúpbarnabarni sínu og annarri stúlku, sbr. 2. mgr. 201. gr. og 1. og 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þótti framburður stúlknanna trúverðugur en framburður X ekki. Var X sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Við ákvörðun refsingar hans var litið til þess að brot hans voru trúnaðarbrot og beindust að stúlkum sem honum var beint eða óbeint treyst fyrir þegar þær voru litlar. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár. Þá þótti X með háttsemi sinni hafa bakað sér skyldu til greiðslu miskabóta til stúlknanna sem ákveðnar voru 500.000 og 900.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. apríl 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þyngingar á refsingu. Þá er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða A 1.000.000 krónur og B 1.200.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. júní 2003 til 29. júlí 2007, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og dæmdar bætur lækkaðar.

Samkvæmt beiðni ákærða voru geðlæknarnir dr. P-kk-nf M-kk-nf og N-kvk-nf B-kvk-nf dómkvödd 12. september 2008 sem yfirmatsmenn til að meta geðheilbrigði ákærða. Matsgerð þeirra frá 28. nóvember 2008 hefur verið lögð fyrir Hæstarétt. Í niðurstöðum hennar kemur fram að yfirmatsmenn sjái engin merki geðveiki, andlegs vanþroska eða hrörnunar, rænuskerðingar eða annars samsvarandi ástands hjá ákærða, sem gæti hafa gert hann ófæran um að stjórna gerðum sínum á þeim tíma er hann framdi brot sín, sbr. 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá sjá yfirmatsmenn ekki neitt það samkvæmt 16. gr. sömu laga sem komið gæti í veg fyrir að refsing beri árangur. Yfirmatsmenn taka fram að líklegt megi telja að ákærði geti verið hættulegur börnum, sérstaklega ókynþroska stúlkum, en barnagirnd sé almennt ekki álitin „vel meðhöndlanlegt ástand“.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður ákvæði hans um refsingu ákærða staðfest. Þá verður með vísan til forsendna héraðsdóms staðfest niðurstaða hans um bætur handa A, en þegar litið er til þeirra erfiðleika, sem B hefur eftir gögnum málsins átt við að stríða og að hluta til verða raktir til brots ákærða, eru bætur til hennar hæfilega ákveðnar 900.000 krónur. Ákvörðun héraðsdóms um upphafstíma almennra vaxta og dráttarvaxta af þessum bótum verður staðfest.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákvæði héraðsdóms um refsingu ákærða, X, greiðslu úr hendi hans til A og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði B 900.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 21. desember 2003 til 29. júlí 2007, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 1.222.465 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef L. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 435.750 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur.