183/2005

H seldi B og E tvö hross, sem S taldi sig eiga. S krafðist þess að eignarréttur hans á hrossunum yrði viðurkenndur. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að hross gætu verið í vörslu annarra en eigenda þeirra um lengri eða skemmri tíma. Því hefðu vörslur H ekki gefið slíkar vísbendingar um eignarrétt hans að hrossunum áður en hann seldi þau að sönnunarbyrði yrði felld á S um rétt hans yfir þeim. Ekki var talið að áfrýjendum hefði tekist að sanna að H hafi keypt hrossin af S. Þá hófst hann þegar handa við að endurheimta hrossin þegar hann varð þess var að þau höfðu verið seld. Var eignarréttur S að hrossunum því viðurkenndur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 2. maí 2005 og krefjast þess að þau verði sýknuð af kröfu stefnda og þeim dæmdur málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi höfðaði málið gegn áfrýjendum og H-kk-þgf J-kk-þgf, viðsemjanda þeirra, sem einnig tók til varna en felldi niður þingsókn áður en málið var tekið til aðalmeðferðar í héraði. Eftir uppsögu héraðsdóms kom H-kk-nf fyrir dóm í Héraðsdómi Reykjaness og gaf aðilaskýrslu í málinu, sem hefur verið lögð fyrir Hæstarétt. Þar kemur fram að hann kvaðst hafa eignast hestana tvo með sama hætti og önnur hross sem hann hafi keypt af stefnda, sem væri að hann hafi fengið að borga þau þegar honum hentaði. Þessi viðskipti hafi alltaf farið fram þeirra í milli án þess að neitt væri um þau skjalfest, eins og mjög algengt sé í hrossakaupum, og engin skylda sé til þess að umskrá hross, þótt þannig þyrfti það að vera.

Fyrir héraðsdómi lýsti áfrýjandinn B-kk-nf J-kk-þgf því að H-kk-nf hafi leigt af þeim hesthús, þar sem hann hafi sett hin umdeildu hross þegar hann fékk þau frá stefnda. Þar hafi hrossin verið fóðruð, hirt og þjálfuð og þar hafi þau verið er H-kk-nf seldi áfrýjendum þau á árinu 2001. Samkvæmt þessu hafa vörslur hrossanna verið hjá H-kk-þgf og áfrýjendum allt frá því hann fékk þau frá stefnda á árinu 2000.

Fram hefur komið af hálfu stefnda, án þess að því hafi sérstaklega verið andmælt af hálfu áfrýjenda, að algengt sé að hross séu afhent öðrum til þjálfunar, tamningar og ýmissar umhirðu og vörslu. Þannig geti hross verið í vörslum annarra en eigenda þeirra um lengri eða skemmri tíma. Þegar til þessa er litið geta vörslur hrossanna ekki einar út af fyrir sig gefið slíkar vísbendingar fyrir eignarrétti H-kk-ef að þeim áður en kaup hans og áfrýjenda voru gerð að sönnunarbyrði verði felld á stefnda um rétt sinn yfir hrossunum. Verður því að fallast á með stefnda að við þessar aðstæður verði áfrýjendur að sanna að H-kk-nf hafi keypt hrossin af stefnda. Gegn andmælum stefnda hefur sú sönnun ekki tekist. Þegar jafnframt er litið til þess að stefndi hafi fyrst á árinu 2002 fengið að vita það frá H-kk-þgf að hann hafi selt áfrýjendum hrossin og hafist handa í framhaldi af því að endurheimta þau verður hann ekki talinn hafa glatað rétti fyrir tómlæti. Vegna þessa verður hinn árýjaði dómur staðfestur um annað en málskostnað.

Rétt er að málskostnaður milli aðila falli niður á báðum dómstigum.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað að því er varðar áfrýjendur B-kk-þf J-kk-þf J-kk-þf og E-kvk-þf E-kvk-þf.

Málskostnaður milli stefnda, S-kk-ef B-kk-ef, og áfrýjenda fellur niður á báðum dómstigum.