arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
350/2003

Í og Landssamband lögreglumanna gerðu með sér samkomulag 13. júlí 2001. Með samkomulaginu og eftirfarandi stofnanasamningi 21. nóvember sama ár var tekin upp ný skipan á hækkunum launa lögreglumanna vegna starfsaldurs. Áður hafði verið litið til allra starfa, sem viðkomandi hafði haft með höndum fyrir ríki eða sveitarfélög, en með hinni nýju skipan var horfið að því að meta aðeins lögreglustörf til starfsaldurs, nema um annað væri sérstaklega samið. Deilt var um það hvort starfsreynsla hjá ríki og sveitarfélögum, við önnur störf en lögreglustörf, ætti að hafa áhrif á röðun lögreglumanna í nýtt launakerfi. Stefndu fimm lögreglumenn Í til greiðslu vangoldinna launa og áttu sömu sjónarmið við í öllum málunum. Talið var að lögreglumenn yrðu ekki sviptir þeim áunnu réttindum, sem þeir höfðu öðlast í samræmi við fyrri aðferð við útreikning starfsaldurs til launa, nema skýrt væri kveðið á um það í samningi. Þar sem orðalag bókunar samningsaðila um þetta efni við stofnanasamninginn var ekki afdráttarlaust voru kröfur lögreglumannanna teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. september 2003. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Þrepahækkun launa í eldri kjarasamningi lögreglumanna við áfrýjanda vegna annarra starfa en lögreglustarfa verður að meta til áunninna réttinda þeirra. Þótt ákveðið hafi verið að hverfa frá þeirri tilhögun með nýjum kjarasamningi og sérstökum stofnanasamningi á árinu 2001 verða þessi áunnu réttindi ekki tekin af lögreglumönnum nema með ótvíræðu samningsákvæði. Ekki er skýrt, hvort orðalaginu „viðurkenndur starfsaldur“ í hinni umdeildu bókun með stofnanasamningnum hafi einungis verið ætlað að taka til starfa í lögreglu eða annarra starfa að auki, og greinir aðila á um það. Eins og hér stendur á verður áfrýjandi að bera halla af þeim óskýrleika.

Með þessari athugasemd og annars með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn verður í einu lagi, eins og nánar greinir í dómsorði. Við ákvörðun málskostnaðar er litið til þess, að á báðum dómstigum hafa fjögur samkynja mál verið flutt samhliða þessu máli.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, H-kk-þgf L-kk-þgf, samtals 200.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
351/2003

Í og Landssamband lögreglumanna gerðu með sér samkomulag 13. júlí 2001. Með samkomulaginu og eftirfarandi stofnanasamningi 21. nóvember sama ár var tekin upp ný skipan á hækkunum launa lögreglumanna vegna starfsaldurs. Áður hafði verið litið til allra starfa, sem viðkomandi hafði haft með höndum fyrir ríki eða sveitarfélög, en með hinni nýju skipan var horfið að því að meta aðeins lögreglustörf til starfsaldurs, nema um annað væri sérstaklega samið. Deilt var um það hvort starfsreynsla hjá ríki og sveitarfélögum, við önnur störf en lögreglustörf, ætti að hafa áhrif á röðun lögreglumanna í nýtt launakerfi. Stefndu fimm lögreglumenn Í til greiðslu vangoldinna launa og áttu sömu sjónarmið við í öllum málunum. Talið var að lögreglumenn yrðu ekki sviptir þeim áunnu réttindum, sem þeir höfðu öðlast í samræmi við fyrri aðferð við útreikning starfsaldurs til launa, nema skýrt væri kveðið á um það í samningi. Þar sem orðalag bókunar samningsaðila um þetta efni við stofnanasamninginn var ekki afdráttarlaust voru kröfur lögreglumannanna teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. september 2003. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Þrepahækkun launa í eldri kjarasamningi lögreglumanna við áfrýjanda vegna annarra starfa en lögreglustarfa verður að meta til áunninna réttinda þeirra. Þótt ákveðið hafi verið að hverfa frá þeirri tilhögun með nýjum kjarasamningi og sérstökum stofnanasamningi á árinu 2001 verða þessi áunnu réttindi ekki tekin af lögreglumönnum nema með ótvíræðu samningsákvæði. Ekki er skýrt, hvort orðalaginu „viðurkenndur starfsaldur“ í hinni umdeildu bókun með stofnanasamningnum hafi einungis verið ætlað að taka til starfa í lögreglu eða annarra starfa að auki, og greinir aðila á um það. Eins og hér stendur á verður áfrýjandi að bera halla af þeim óskýrleika.

Með þessari athugasemd og annars með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn verður í einu lagi, eins og nánar greinir í dómsorði. Við ákvörðun málskostnaðar er litið til þess, að á báðum dómstigum hafa fjögur samkynja mál verið flutt samhliða þessu máli.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefndu, S-kvk-þgf K-kvk-þgf J-kvk-þgf, samtals 200.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
352/2003

Í og Landssamband lögreglumanna gerðu með sér samkomulag 13. júlí 2001. Með samkomulaginu og eftirfarandi stofnanasamningi 21. nóvember sama ár var tekin upp ný skipan á hækkunum launa lögreglumanna vegna starfsaldurs. Áður hafði verið litið til allra starfa, sem viðkomandi hafði haft með höndum fyrir ríki eða sveitarfélög, en með hinni nýju skipan var horfið að því að meta aðeins lögreglustörf til starfsaldurs, nema um annað væri sérstaklega samið. Deilt var um það hvort starfsreynsla hjá ríki og sveitarfélögum, við önnur störf en lögreglustörf, ætti að hafa áhrif á röðun lögreglumanna í nýtt launakerfi. Stefndu fimm lögreglumenn Í til greiðslu vangoldinna launa og áttu sömu sjónarmið við í öllum málunum. Talið var að lögreglumenn yrðu ekki sviptir þeim áunnu réttindum, sem þeir höfðu öðlast í samræmi við fyrri aðferð við útreikning starfsaldurs til launa, nema skýrt væri kveðið á um það í samningi. Þar sem orðalag bókunar samningsaðila um þetta efni við stofnanasamninginn var ekki afdráttarlaust voru kröfur lögreglumannanna teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. september 2003. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Þrepahækkun launa í eldri kjarasamningi lögreglumanna við áfrýjanda vegna annarra starfa en lögreglustarfa verður að meta til áunninna réttinda þeirra. Þótt ákveðið hafi verið að hverfa frá þeirri tilhögun með nýjum kjarasamningi og sérstökum stofnanasamningi á árinu 2001 verða þessi áunnu réttindi ekki tekin af lögreglumönnum nema með ótvíræðu samningsákvæði. Ekki er skýrt, hvort orðalaginu „viðurkenndur starfsaldur“ í hinni umdeildu bókun með stofnanasamningnum hafi einungis verið ætlað að taka til starfa í lögreglu eða annarra starfa að auki, og greinir aðila á um það. Eins og hér stendur á verður áfrýjandi að bera halla af þeim óskýrleika.

Með þessari athugasemd og annars með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn verður í einu lagi, eins og nánar greinir í dómsorði. Við ákvörðun málskostnaðar er litið til þess, að á báðum dómstigum hafa fjögur samkynja mál verið flutt samhliða þessu máli.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, M-kk-þgf H-kk-þgf, samtals 200.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
353/2003

Í og Landssamband lögreglumanna gerðu með sér samkomulag 13. júlí 2001. Með samkomulaginu og eftirfarandi stofnanasamningi 21. nóvember sama ár var tekin upp ný skipan á hækkunum launa lögreglumanna vegna starfsaldurs. Áður hafði verið litið til allra starfa, sem viðkomandi hafði haft með höndum fyrir ríki eða sveitarfélög, en með hinni nýju skipan var horfið að því að meta aðeins lögreglustörf til starfsaldurs, nema um annað væri sérstaklega samið. Deilt var um það hvort starfsreynsla hjá ríki og sveitarfélögum, við önnur störf en lögreglustörf, ætti að hafa áhrif á röðun lögreglumanna í nýtt launakerfi. Stefndu fimm lögreglumenn Í til greiðslu vangoldinna launa og áttu sömu sjónarmið við í öllum málunum. Talið var að lögreglumenn yrðu ekki sviptir þeim áunnu réttindum, sem þeir höfðu öðlast í samræmi við fyrri aðferð við útreikning starfsaldurs til launa, nema skýrt væri kveðið á um það í samningi. Þar sem orðalag bókunar samningsaðila um þetta efni við stofnanasamninginn var ekki afdráttarlaust voru kröfur lögreglumannanna teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. september 2003. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Þrepahækkun launa í eldri kjarasamningi lögreglumanna við áfrýjanda vegna annarra starfa en lögreglustarfa verður að meta til áunninna réttinda þeirra. Þótt ákveðið hafi verið að hverfa frá þeirri tilhögun með nýjum kjarasamningi og sérstökum stofnanasamningi á árinu 2001 verða þessi áunnu réttindi ekki tekin af lögreglumönnum nema með ótvíræðu samningsákvæði. Ekki er skýrt, hvort orðalaginu „viðurkenndur starfsaldur“ í hinni umdeildu bókun með stofnanasamningnum hafi einungis verið ætlað að taka til starfa í lögreglu eða annarra starfa að auki, og greinir aðila á um það. Eins og hér stendur á verður áfrýjandi að bera halla af þeim óskýrleika.

Með þessari athugasemd og annars með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn verður í einu lagi, eins og nánar greinir í dómsorði. Við ákvörðun málskostnaðar er litið til þess, að á báðum dómstigum hafa fjögur samkynja mál verið flutt samhliða þessu máli.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, P-kk-þgf B-kk-þgf, samtals 200.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
35/2004

X var ákærður fyrir fíkniefnalagabrot. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu X og með vísan til 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 var jafnframt staðfest að hann skyldi sæta fangelsi í tvo mánuði. Hins vegar var dráttur við rannsókn málsins og meðferð þess hjá ákæruvaldi ekki talinn svo verulegur að hann réttlætti að refsingin yrði bundin skilorði, svo sem gert hafði verið í héraði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. janúar 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu og að refsing verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu.

Af gögnum málsins er ekki ljóst í hvaða hverfi Kaupmannahafnar fíkniefnin, sem mál þetta snýst um, voru keypt. Að þessu athuguðu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og sakarkostnað, sem ákærða var gert að greiða. Þegar litið er til þáttar hans í innflutningi fíkniefnanna til landsins og 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994, verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um að ákærði sæti fangelsi í tvo mánuði.

Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 3. apríl 1997 var ákærði dæmdur í fangelsi í 45 daga, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir fíkniefnalagabrot. Brot ákærða, sem hér er fjallað um, var framið í janúar 2002. Beindist rannsókn málsins að þætti hans og sjö annarra manna í innflutningi á fíkniefnum til landsins 13. janúar 2002 og öðru fíkniefnalagabroti, sem varðaði innflutning fíkniefna til landsins síðar sama mánaðar. Var ákæra gefin út á hendur ákærða og mönnum þessum 22. júlí 2003. Þegar framangreint er virt svo og horft til dómafordæma verður þessi dráttur við rannsókn málsins og meðferð þess hjá ákæruvaldi ekki talinn svo verulegur að hann réttlæti að refsing ákærða, sem eins og fyrr segir hefur áður gerst sekur um fíkniefnalagabrot, verði bundin skilorði. Frá refsingunni skal draga 18 daga gæsluvarðhald ákærða.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, skal sæta fangelsi í tvo mánuði, en til frádráttar komi gæsluvarðhald hans í 18 daga.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.000 krónur.
364/2003

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 16. september 2003 að fengnu áfrýjunarleyfi og krefjast sýknu af kröfu gagnáfrýjanda. Þau krefjast og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 17. nóvember 2003. Hún krefst þess að aðaláfrýjendur verði dæmd til að greiða sér 200.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 19. febrúar 2001 til 1. júlí sama árs og samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Málið var tekið til dóms í héraði við lok aðalmeðferðar 24. mars 2003. Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 25. apríl sama árs, en ekki var þá sótt þing af hálfu málsaðila. Var þá liðinn frestur samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að kveða upp dóm í málinu án þess að það yrði munnlega flutt á ný eða að aðilar þess og héraðsdómari væru samdóma um að það væri óþarft. Vegna þessa verður ekki hjá því komist að ómerkja sjálfkrafa hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að aðilar beri hver sinn kostnað af þessum þætti málsins fyrir Hæstarétti.

D ó m s o r ð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
366/2003

Deilt var um túlkun samnings um starfslok K hjá Í. Í taldi að í samningnum hefði falist að laun vegna unninnar yfirvinnu, auk þóknunar fyrir nefndarstörf K, skyldu falla niður vegna hærri fastra launa og fastrar yfirvinnu, sem hann fengi í staðinn með samningnum. Þessu mótmælti K og krafðist þess að bakfærsla Í á launum til hans yrði dæmd ólögmæt. Talið var að Í bæri sönnunarbyrði fyrir því að samið hefði verið við K á þann hátt sem Í byggði á. Þar sem Í þótti ekki hafa tekist sú sönnunarfærsla var umrædd bakfærsla talin ólögmæt. Aðrar kröfur K voru lækkaðar með vísan til þess að Í hafði ofgreitt honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. september 2003. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu gagnáfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að krafan verði lækkuð og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Héraðsdómi var gagnáfrýjað 25. nóvember 2003. Gagnáfrýjandi krefst þess að viðurkennt verði að bakfærsla launa hans frá aðaláfrýjanda samkvæmt launaseðli nr. 16-2001, samtals að fjárhæð 2.093.990 krónur, hafi verið ólögmæt og að aðaláfrýjanda verði gert að endurgreiða honum 480.935 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 96.187 krónum frá 1. febrúar 2002 til 1. mars sama árs, af 192.374 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama árs, af 288.561 krónu frá þeim degi til 1. maí sama árs, af 384.748 krónum frá þeim degi til 1. júní 2002 og af 480.935 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Gagnáfrýjandi krefst staðfestingar héraðsdóms um málskostnað í héraði. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Aðaláfrýjandi verður dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, íslenska ríkið, greiði gagnáfrýjanda, K-kk-þgf S. G-kk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
367/2003

K var sakfelldur fyrir brot gegn 9., sbr. 23. gr., laga nr. 57, 1996 um umgengni um nytjastofna sjávar með því að hafa vanrækt þá skyldu sína að halda afla aðgreindum og láta vigta hverja tegund sérstaklega. Þótti refsing K hæfilega ákveðin 450.000 króna sekt til ríkissjóðs.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. ágúst 2003 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði eins væg og lög leyfa.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og greiðslu sakarkostnaðar. Að virtu ákvæði 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994, verður jafnframt staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu ákærða.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, K-kk-nf Ó-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, A-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.
368/2004

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur. Þá var einnig staðfestur úrskurður héraðsdóms um tilhögun á gæslu X.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. september 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærðir eru tveir úrskurðir Héraðsdóms Reykjaness 2. september 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 15. október 2004 kl. 16 og staðfest var ákvörðun sóknaraðila um að gæsluvarðhaldið yrði með þeim takmörkunum, sem heimilaðar eru í 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Málin voru sameinuð með ákvörðun réttarins 6. september 2004. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðili krefst þess að hinir kærðu úrskurðir verði felldir úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurðir héraðsdómara verði staðfestir.

Með vísan til forsendna úrskurðar héraðsdóms verður á það fallist að skilyrðum 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi allt til 15. október 2004 kl. 16.

Úrskurður héraðsdóms um tilhögun á gæslu varnaraðila verður staðfestur. Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinir kærðu úrskurðir eru staðfestir.
374/2003

H slasaðist í umferðarslysi 4. apríl 1997 og viðurkenndi V bótaskyldu vegna slyssins. Deilt var um bótafjárhæð og að hve miklu leyti tjón H varð rakið til fyrrgreinds slyss en ekki tveggja annarra slysa, sem H hafði orðið fyrir. Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, sýknaði V af kröfu H þar sem félagið hefði að fullu staðið H skil á bótum vegna slyssins og var sú niðurstaða staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. september 2003. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 8.289.114 krónur með vöxtum af nánar tilteknum fjárhæðum, fyrst 2% ársvöxtum frá 4. apríl 1997 til 30. apríl 2000, síðan dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001, en loks dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
375/2003

B starfaði sem bátsmaður á fiskiskipi í eigu N. Stöðvaðist skipið vegna vélarbilunar um tveggja og hálfs mánaðar skeið og fékk B greidda kauptryggingu á því tímabili, en taldi sig eiga rétt til meðallauna næstliðins árs. Talið var að stöðvun skipsins hafi verið vegna óviðráðanlegra ytri atvika og að B hafi fengið laun sín greidd í samræmi við kjarasamninga. Var N sýknað af kröfu hans um frekari launagreiðslur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 24. september 2003. Hann krefst þess að stefndi greiði 1.255.022 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 15. apríl 2000 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags og málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Heklu hf. er stefnt til réttargæslu en engin krafa er gerð á hendur fyrirtækinu. Fyrir Hæstarétti hefur það ekki látið málið til sín taka.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, B-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnda, Nesfiski ehf., 100.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
376/2003

B starfaði sem 1. vélstjóri á fiskiskipi í eigu N. Stöðvaðist skipið vegna vélarbilunar um tveggja og hálfs mánaðar skeið og fékk B greidda kauptryggingu á því tímabili, en taldi sig eiga rétt til meðallauna næstliðins árs. Talið var að stöðvun skipsins hafi verið vegna óviðráðanlegra ytri atvika og að B hafi fengið laun sín greidd í samræmi við kjarasamninga. Var N sýknað af kröfu hans um frekari launagreiðslur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 24. september 2003. Hann krefst þess að stefndi greiði 1.207.341 krónu auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 15. apríl 2000 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Jafnframt krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Heklu hf. er stefnt til réttargæslu en engin krafa er gerð á hendur fyrirtækinu. Fyrir Hæstarétti hefur það ekki látið málið til sín taka.

Með vísan til forsenda héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, B-kk-nf J. E-kk-nf, greiði stefnda, Nesfiski ehf., 100.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.