arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
125/2003

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að ákæruvaldinu væri heimilt að spyrja nafngreint vitni að því hvort það áliti að tilteknar myndir, sem P var sakaður um að hafa falsað eða látið falsa, gætu verið eftir föður vitnisins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. apríl 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. apríl 2003, þar sem sóknaraðila var heimilað að spyrja nafngreint vitni að því hvort það áliti að tilteknar myndir, sem varnaraðili hefur verið sakaður um að hafa falsað eða látið falsa, geti verið eftir föður vitnisins, J-kk-þf S-kk-þf listmálara. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ætla verður að varnaraðili kæri í því skyni að fá úrskurð héraðsdóms felldan úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
126/2003

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. apríl 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. apríl 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 1. maí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt greinargerð sóknaraðila mun varnaraðili hafa dvalið hér á landi þann 14. mars sl. og í för með honum hafi þá verið nafngreindur maður með bandarískt vegabréf. Hafi maður þessi haldið til Bandaríkjanna tveimur dögum síðar og framvísað við komuna þangað stolnu bandarísku vegabréfi, sem varnaraðili sé talinn hafa útvegað honum, og maðurinn beðið um pólitískt hæli þar í landi. Verið sé að rannsaka þennan þátt málsins nánar í samvinnu við þarlend lögregluyfirvöld. Þá séu rannsóknarlögreglumenn nýkomnir heim frá Þýskalandi, þar sem meðal annars farmiðakaup varnaraðila hafi verið rannsökuð nánar. Enn sé unnið að skýrslutökum yfir Kínverjunum fjórum, sem komu hingað til lands 25. mars sl. Fallast verður á það með sóknaraðila að hætta sé á því að varnaraðili geti haft áhrif á vitni og hugsanlega meðseka í málinu. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
128/2003

Í hinum áfrýjaða dómi var tekin til greina krafa S um að ógiltur yrði úrskurður ráðuneytis um að hafna endurskoðun tiltekinnar ákvörðunar sýslumanns. Málið hafði eingöngu verið höfðað á hendur Í vegna fyrrgreinds úrskurðar ráðuneytisins, sem æðra stjórnvalds á málskotsstigi innan stjórnsýslunnar. Hafði það því ekki lögvarinna hagsmuna að gæta af niðurstöðu málsins og var aðild þess óþörf. Var þætti áfrýjanda í málinu því vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 7. apríl 2003. Hann krefst sýknu af öllum kröfum stefnda og greiðslu málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsatvik eru rakin í héraðsdómi. Með honum var vísað sjálfkrafa frá dómi aðalkröfu stefnda um að undirlandskiptagerð 15. október 1982 milli jarðanna Tungu og Túnsbergs annars vegar og Meðalheims hins vegar yrði dæmd ógild. Varakrafa stefnda var hins vegar tekin til greina en hún var um að ógiltur yrði úrskurður dóms- og kirkjumálaráðuneytis 29. mars 1999 um að hafna endurskoðun ákvörðunar sýslumannsins á Akureyri 9. september 1998 um að neita að kveðja yfirlandskiptanefnd til starfa á ný og ljúka landskiptum jarðanna. Var því fallist á þá málsástæðu stefnda að beiðni um yfirlandskiptagerð hefði verið sett fram innan 6 mánaða frá þeim degi er undirlandskipti fóru fram, sbr. 5. gr. landskiptalaga nr. 46/1941. Þannig hafi umrædd beiðni markað málinu áframhaldandi farveg eftir ákvæðum landskiptalaga. Var það niðurstaða dómsins að sýslumanni hafi borið að kveðja yfirlandskiptanefnd til starfa á ný og framkvæma landskipti jarðanna.

Áfrýjanda var eingöngu stefnt vegna úrskurðar dóms- og kirkjumálaráðuneytis en ráðuneytið var samkvæmt framansögðu í þessu tilviki æðra stjórnvald á málskotsstigi innan stjórnsýslunnar, sbr. 26. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Hann hafði hins vegar ekki lögvarinna hagsmuna að gæta af niðurstöðu málsins. Var aðild hans óþörf. Er ekki heldur nein réttarfarsleg nauðsyn á að gefa áfrýjanda kost á að láta málið til sín taka. Verður þætti hans í málinu því vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af þessum þætti málsins í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Þætti áfrýjanda, íslenska ríkisins, í máli þessu er vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
129/2003

Aðilar gerðu með sér samning um rekstur tveggja skóverslana í Reykjavík, þar sem meðal annars var kveðið á um að H sæi um rekstur þeirra, en Í legði til innréttingar sem yrðu í eigu hans. Eftir að H hafði rift samningnum vegna ætlaðra vanefnda Í á samningunum, krafðist Í þess að fá tiltekna lausafjármuni tekna úr vörslum H með innsetningargerð. Óumdeilt var að Í ætti þá lausafjármuni, sem krafa félagsins laut að. Þá var talið að H hafi í málatilbúnaði sínum ekki vísað til neinna atvika sem að lögum gætu leitt af sér haldsrétt henni til handa í umræddum munum. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms, þar sem fallist var á kröfu Í um að félaginu yrði heimilað að fá nánar tiltekna lausafjármuni tekna úr vörslum H með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. mars 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. apríl sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. mars 2003, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá nánar tiltekna lausafjármuni tekna úr vörslum sóknaraðila með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um heimild til aðfarargerðar verði hafnað. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Eins og greinir í úrskurði héraðsdómara er óumdeilt að varnaraðili eigi þá lausafjármuni, sem hann leitar eftir að fá tekna úr vörslum sóknaraðila með innsetningargerð. Sóknaraðili hefur ekki í málatilbúnaði sínum vísað til neinna atvika, sem að lögum gætu leitt af sér haldsrétt henni til handa í munum þessum. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kvk-nf H-kvk-nf, greiði varnaraðila, Íslenska skófélaginu ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
12/2003

Málatilbúnaður stefnenda braut svo mjög í bága við meginreglur laga nr. 91/1991 um skýran og glöggan málatilbúnað, að ekki varð hjá því komist að vísa málinu frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. janúar sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 11. desember 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur, en til vara að honum verði hrundið. Í báðum tilvikum krefjast þau þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka kröfu þeirra til efnismeðferðar. Til ítrustu vara krefjast sóknaraðilar þess að málskostnaður í héraði verði felldur niður, en að því frágengnu verði hann lækkaður og þeim „tildæmdur málskostnaður í héraði”.

Varnaraðilar kærðu úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 27. desember 2002. Þeir krefjast þess að úrskurðurinn verði staðfestur um annað en málskostnað, sem verði hækkaður frá því, sem þar var ákveðið. Þá krefjast varnaraðilar kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðilar verða dæmd til að greiða varnaraðilum málskostnað í héraði og kærumálskostnað, sem er ákveðinn handa hverjum varnaraðila fyrir sig í einu lagi eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðilar, J-kk-nf J-kk-nf, S-kvk-nf S-kvk-nf og Jón Jóhannsson ehf., greiði í sameiningu varnaraðilum, Holtabúinu ehf., G-kk-þgf A-kk-þgf J-kk-þgf og S-kk-þgf G-kk-þgf J-kk-þgf, hverjum fyrir sig samtals 250.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.
130/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem fallist var á kröfu L um að felld yrðu úr gildi tvö fjárnám, sem gerð höfðu verið hjá honum fyrir kröfum LV. Var fallist á með héraðsdómara að ekki yrði séð að sýslumaður hafi við framkvæmd fjárnámanna, haft undir höndum nægar upplýsingar um nánar tilgreinda fasteign og veðskuldir, sem á henni hvíldu, til að leggja á raunhæfan hátt mat samkvæmt 2. mgr. 38. gr. laga nr. 90/1989 á það hvort eignin gæti nægt til fullnustu kröfum LV. Samkvæmt því var hinn kærði úrskurður staðfestur og fjárnámin felld úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. mars 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. apríl sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. mars 2003, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að felld yrðu úr gildi tvö fjárnám, sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði hjá honum 28. október 2002 fyrir kröfum sóknaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að fjárnám þessi verði staðfest og sér dæmdur málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

Með vísan til þess, sem greinir í forsendum hins kærða úrskurðar, verður að fallast á með héraðsdómara að ekki verði séð að sýslumaður hafi við framkvæmd fjárnámanna, sem málið varðar, haft undir höndum nægar upplýsingar um fasteignina Breiðumörk 1c í Hveragerði og veðskuldir, sem á henni hvíldu, til að leggja á raunhæfan hátt mat samkvæmt 2. mgr. 38. gr. laga nr. 90/1989 á það hvort eignin gæti nægt til fullnustu kröfum sóknaraðila. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Lífeyrissjóður verzlunarmanna, greiði varnaraðila, Lykilhótelum hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
134/2003

Aðilar deildu um úthlutun söluverðs bátsins S, sem sýslumaðurinn í Stykkishólmi seldi við nauðungarsölu í september 2002. E hélt því fram að hann væri eigandi tiltekinna aflaheimilda bátsins samkvæmt samningi við SÍ, eiganda hans, og bæri að fá úthlutað til sín svo miklu af söluverði skipsins, sem næmi hlutfalli óveðsettra veiðiheimilda af söluverði þess. Talið var, að samkvæmt lögum um samningsveð yrði aflahlutdeild ekki skilin frá veðsettu fiskiskipi nema með þinglýstu samþykki þeirra sem veðréttindi ættu í viðkomandi skipi. Í málinu lægi fyrir að aflahlutdeild í tilgreindum tegundum, sem E undanskildi við sölu skipsins til SÍ, hefði ekki verið skilin frá bátnum og því fylgt honum þegar honum var ráðstafað við nauðungarsöluna. Hvað sem liði réttindum E samkvæmt kaupsamningi um bátinn væri ljóst að E nyti ekki hlutbundinna tryggingarréttinda í bátnum, sem gætu komið til greina við úthlutun söluverðsins. Samkvæmt þessu var staðfest niðurstaða héraðsdóms, um að hafna kröfu E um að frumvarpi sýslumanns yrði breytt á þann veg að E fengi úthlutun af söluverði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. mars 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. apríl sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 18. mars 2003, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Stykkishólmi 2. desember 2002 um að láta standa óbreytt frumvarp 29. október sama árs til úthlutunar á söluverði fiskiskipsins Sigmundar SH 369 við nauðungarsölu. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að frumvarpi sýslumanns verði breytt á þann veg að hann fái úthlutað aðallega 15.438.680 krónum af söluverði skipsins, en til vara annarri lægri fjárhæð. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Samfélag Ísfirðinga ehf., sem átti aðild að málinu við hlið sóknaraðila fyrir héraðsdómi, hefur ekki látið það til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, dánarbú E-kk-ef K-kk-ef, greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
135/2003

J krafði Í um skaðabætur vegna meintra mistaka við læknismeðferð á árinu 1991. Héraðsdómur var kveðinn upp rúmum fjórum vikum eftir að málið hafði verið dómtekið. Var ekki leitað eftir því hvort aðilarnir væru samþykkir því að dómur yrði felldur á málið án þess að það yrði munnlega flutt á ný. Varð því sjálfkrafa að ómerkja dóminn og vísa málinu heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsuppsögu að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. apríl 2003. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Til vara krefst hann þess að gagnáfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 22.635.963 krónur ásamt nánar tilgreindum ársvöxtum frá 23. ágúst 1991 til 29. júní 1999, en með dráttarvöxtum samkvæmt 10. gr. vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst aðaláfrýjandi í báðum tilvikum málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði málinu 18. júní 2003. Hann krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum aðaláfrýjanda og að honum verði gert að greiða málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara krefst hann verulegrar lækkunar stefnufjárhæðarinnar og að málskostnaður verði látinn niður falla.

Málið var tekið til dóms í héraði við lok aðalmeðferðar 18. desember 2002. Dómur var kveðinn upp 20. janúar 2003. Samkvæmt þessu leið lengri tími en fjórar vikur frá því að málið var dómtekið þar til dómur var kveðinn upp. Samkvæmt síðari málslið 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála bar vegna þessa dráttar að flytja málið á ný, nema dómari og aðilar teldu það óþarft. Málið var ekki flutt að nýju og verður ekkert ráðið af gögnum þess um að aðilum hafi verið gefinn kostur á því. Þá verður ekki séð að aðilarnir hafi lýst yfir að þess gerðist ekki þörf. Vegna þessa verður sjálfkrafa að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að aðilar beri hvor sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
139/2003

A krafði K um bætur vegna meintra mistaka Ö við tannlæknismeðferð 2. nóvember 1995. Ö var látinn og sat K í óskiptu búi. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið sannað að sýkingar sem A hafði átt við að stríða í kjölfar tannlæknismeðferðar hjá Ö hafi mátt rekja til leifa af mátefni sem Ö notaði við meðferðina. Hins vegar var talið að mátefnið hafi orðið eftir fyrir óhapp. Mátefnið hafi setið eftir í þröngri sprungu og óvíst að hægt hefði verið að sjá það úr munnholi. A leitaði til háls- nef- og eyrnalæknis í upphafi árs 1996 og fann hann leifar efnisins. Ekki tókst hins vegar að fjarlægja það að fullu fyrr en í ágúst 1998. Var talið að sterkar líkur væru fyrir því að ef efnisleifarnar hefðu verið fjarlægðar þegar þær fundust í upphafi árs 1996, eða strax í kjölfarið, hefði A ekki orðið fyrir því heilsutjóni sem síðar hafi orðið. Því var talið ósannað að tjón hafi verið afleiðing meintrar vanrækslu Ö við tannlæknismeðferðina og var K því sýknuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. apríl 2003 og krefst viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna tjóns er hann hafi orðið fyrir í læknismeðferð og í kjölfar meðferðar hjá E-kk-þgf B-kk-þgf P-kk-þgf tannlækni árið 1995. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur stefnt Tryggingamiðstöðinni hf. til réttargæslu.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðila beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

P-kk-nf K-x-x H-kk-nf telur óhjákvæmilegt að dæma áfrýjanda til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
13/2003

T ehf. og D ehf. gerðu með sér skriflegan verksamning um að sá síðarnefndi tæki að sér tilgreinda jarðvinnu fyrir þann fyrrnefnda og skyldi verkinu vera að fullu lokið 1. apríl 2001. Þar sem verklok drógust til 18. maí 2001 dró T ehf., með vísan til ákvæða verksamningsins um dagsektir, 900.000 krónur frá lokagreiðslu sinni til D ehf. Deildu aðilarnir um réttmæti þessarar ákvörðunar. Fallist var á að D ehf. hefði borið samkvæmt viðbótarsamningi aðilanna að ljúka verkinu 12. apríl 2001, að því undanskildu sem ekki hefði verið unnt að ljúka vegna frosta. Var fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, að verkinu hefði mátt ljúka að fullu eigi síðar en 7. maí 2001 og að eftir þann tíma hefði T ehf. mátt beita umsömdum dagsektum samkvæmt ákvæði verksamningsins. Var T ehf. því gert að greiða D ehf. 625.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. janúar 2003 og krefst þess að verða sýknaður af öllum kröfum stefnda og að sér verði dæmdur málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Greint er frá málsatvikum í héraðsdómi. Eins og þar kemur fram nýtur takmarkaðra gagna um samskipti aðila á verktíma og aðeins voru haldnir tveir verkfundir. Síðari fundurinn var haldinn 3. apríl 2001, þremur dögum eftir umsamin verklok. Fundargerð þess fundar var aðeins undirrituð fyrir hönd áfrýjanda, en á honum varð samkomulag um framlengingu á verktíma vegna magnaukningar í klöpp, en ekki var ákveðinn dagafjöldi í því sambandi. Fyrir Hæstarétt hefur verið lagður tölvupóstur frá starfsmanni stefnda til umsjónarmanns áfrýjanda með verkinu 8. apríl 2001 þar sem kemur fram ósk um framlengingu allt til 28. apríl 2001 vegna magnaukningar í klöpp og vegna frosta. Í orðsendingu nr. 7 11. apríl 2001, sem undirrituð er af umsjónarmanninum, segir að verklok vegna klappar færist fram til 12. apríl 2001. Hins vegar segir að þetta eigi ekki við um það, sem ekki hafi verið unnt að ljúka vegna frosta, þ.e. þjöppun fyllingar. Geti lokaúttekt verksins ekki farið fram fyrr en þjöppun sé lokið og viðeigandi próf hafi farið fram.

Að þessu athuguðu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, verður hann staðfestur.

Dæma ber áfrýjanda til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Tækja Tækni ehf., greiði stefnda, Dráttarbílum ehf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
141/2003

Í samræmi við játningu T var hann sakfelldur fyrir þjófnað. Rauf hann með broti sínu skilorð eldri dóms, sem var tekinn upp og dæmdur með samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og refsing tiltekin í einu lagi eftir reglum 77. gr. sömu laga. Ekki þótti fært að skilorðsbinda refsingu T og var hann dæmdur í 12 mánaða fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. apríl 2003 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin að öllu leyti eða að hluta.

Í héraðsdómi var gæsluvarðhald, sem ákærði sætti frá 16. nóvember 1999 til 14. desember sama árs, ranglega sagt hafa hafist 14. nóvember 1999. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til röksemda héraðsdóms er fallist á að refsing ákærða sé þar hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði og að ekki séu nú efni til að skilorðsbinda refsinguna.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að frá refsingu ákærða, T-kk-ef E-kk-ef P-x-x, dragist gæsluvarðhald hans frá 16. nóvember 1999 til 14. desember sama árs.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 80.000 krónur.
142/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem máli M á hendur S var vísað frá dómi. Þóttu þeir annmarkar vera á málatilbúnaði M að taka bæri til greina kröfu S um frávísun málsins, með vísan til e. og f. liðar 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. apríl 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. mars 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hnekkt og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnislegrar úrlausnar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Mýrargata 26 ehf., greiði varnaraðila, Sparisjóði Kópavogs, 150.000 krónur í kærumálskostnað.