725/2010

K krafði O ehf. um bætur vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar hún féll aftur fyrir sig er hún var að smúla gólf í fiskvinnslusal að loknum vinnudegi 13. febrúar 2004. Byggði K á því að slysið yrði rakið til óforsvaranlegra vinnuaðstæðna hjá O ehf. sem aftur á móti taldi um óhappatilviljun og/eða eigin sök K að ræða. Slysið var ekki tilkynnt til V fyrr en 22. október sama ár. Féllst Hæstiréttur á með héraðsdómi að vanræksla O ehf. á lögboðinni skyldu hans á að tilkynna um slysið til V ætti að leiða til þess að lýsing K á málsatvikum, sem og þær upplýsingar er lægju fyrir í málinu, yrðu lagðar til grundvallar við úrlausn þess. Taldi Hæstiréttur að K hefði ekki sýnt fram á að aðstæður á vinnustað er hún slasaðist hefðu verið óvenjulegar eða þannig að af þeim stafaði sérstök hætta sem O ehf. hefði borið að koma í veg fyrir. Þá yrði ekki séð að fjarvera verkstjóra hefði leitt til aukinnar slysahættu fyrir K enda hefði hún verið vanur starfsmaður. Var talið ósannað að slys K hefði orðið vegna saknæmrar og ólögmætrar háttsemi O ehf. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsenda var staðfestur hinn áfrýjaði dómur um sýknu O ehf. af kröfum K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. desember 2010. Hún krefst þess að hinum áfrýjaða dómi verði hrundið og stefndi dæmdur til að greiða 3.051.723 krónur með 4,5% ársvöxtum af 1.336.025 krónum frá 13. febrúar 2004 til 24. júlí 2004, en af 4.518.101 krónu frá þeim degi til 30. maí 2006, en af 3.841.064 krónum frá þeim degi til 15. júní 2006, en af 3.051.723 krónum frá þeim degi til þingfestingardags, en með dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af þeirri fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefst félagið lækkunar á kröfu áfrýjanda og að málskostnaður verði felldur niður.

Áfrýjandi hefur stefnt Sjóvá-Almennum tryggingum hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómi að vanræksla stefnda á lögboðinni skyldu félagsins á að tilkynna um slysið til Vinnueftirlitsins eigi að leiða til þess að lýsing áfrýjanda á málsatvikum, sem og þær upplýsingar sem liggja fyrir í málinu, verði lagðar til grundvallar við úrlausn þess.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi hefur áfrýjandi ekki sýnt fram á að aðstæður á vinnustað, er hún slasaðist, hafi verið óvenjulegar eða þannig að af þeim hafi stafað sérstök hætta, sem stefnda hefði borið að koma í veg fyrir. Þá verður ekki séð að fjarvera verkstjóra hafi leitt til aukinnar slysahættu fyrir áfrýjanda við starf hennar, enda var hún vanur starfsmaður og hafði oft unnið að þrifum á vinnustaðnum. Þurfti hún því ekki sérstaka leiðsögn við verkið. Er samkvæmt þessu ósannað að slys áfrýjanda hafi orðið vegna saknæmrar og ólögmætrar háttsemi sem stefndi ber ábyrgð á. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, verður hann staðfestur.

Hvor málsaðila skal bera sinn kostnað af málinu, sbr. 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.