347/2010

S kærði úrskurð héraðsdóms um að L hf. yrði með beinni aðfarargerð afhent bifreið í vörslum S. Hafði L hf. rift bílasamningi milli aðila þar sem S hafði ekki staðið skil á leigugreiðslum. Í málinu hélt S því fram að L hf. hefði verið óheimilt að gengistryggja leigugreiðslur hennar í bílasamningnum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt gögnum málsins hefði S gert L hf. grein fyrir því hvaða fjárhæð hún hefði talið sér skylt að greiða, meðal annars í bréfi til L hf., þar sem hún taldi sig hafa ofgreitt. Fólst í því afstaða hennar um að henni bæri ekki skylda til að greiða umkrafðar afborganir þar sem ætluð ofgreiðsla kæmi þar á móti. Hæstiréttur hefði nú með dómi í máli nr. 153/2010 komist að þeirri niðurstöðu að óheimilt hefði verið að binda greiðslur af samningnum við gengi erlendra gjaldmiðla. Var því fallist á það með S að slík óvissa hefði verið um ætluð vanskil hennar við riftun samnings aðila, að ekki væri uppfyllt skilyrði 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför til að leyfa hina umbeðnu aðfarargerð. Var kröfu L hf. því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. maí 2010, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að bifreið af gerðinni Citroen C4, árgerð 2006, með fastanúmerið LV-329, yrði tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila og fengin varnaraðila. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur haldið því fram að óheimilt hafi verið að gengistryggja leigugreiðslur í bílasamningi hennar og varnaraðila 29. febrúar 2008. Varnaraðili krafði hana um greiðslur með gengistryggingu í samræmi við ákvæði samningsins. Samkvæmt gögnum málsins gerði sóknaraðili varnaraðila grein fyrir því hvaða fjárhæðir hún hefði talið sér skylt að greiða, meðal annars í bréfi 16. október 2009, þar sem hún taldi sig hafa ofgreitt varnaraðila vegna samningsins 324.799 krónur. Fólst í þessu sú afstaða að henni bæri ekki skylda til að greiða umkrafðar afborganir þar sem ætluð ofgreiðsla ætti að koma þar á móti. Varnaraðili féllst ekki á sjónarmið sóknaraðila og rifti samningnum með símskeyti 10. nóvember 2009.

Hæstiréttur hefur nú með dómi 16. júní 2010 í máli nr. 153/2010 komist að þeirri niðurstöðu að óheimilt hafi verið að binda greiðslur af samningum, eins og þeim sem hér er fjallað um, við gengi erlendra gjaldmiðla. Með hliðsjón af því verður fallist á með varnaraðila að slík óvissa hafi verið um ætluð vanskil hennar við riftun samnings málsaðila að ekki séu uppfyllt skilyrði 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför til að leyfa hina umbeðnu aðfarargerð. Verður krafa varnaraðila því hafnað.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu varnaraðila, Lýsingar hf., um að bifreið af gerðinni Citroen C4, árgerð 2006, með fastanúmeri LV-329, verði tekin með beinni aðfaragerð úr vörslum sóknaraðila, S-kvk-ef H-kvk-ef, og fengin honum.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 200.000 krónur í kærumálskostnað.