arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
630/2011

Felld var úr gildi ákvörðun innanríkisráðherra um að X skyldi framseldur til Póllands.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. nóvember 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. nóvember 2011, þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðherra 6. september sama ár um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði hafa pólsk yfirvöld krafist framsals á varnaraðila vegna ætlaðra fjársvika í janúar 2001. Sú háttsemi sem varnaraðila er gefin að sök í heimalandi sínu myndi hér á landi varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við slíku broti liggur allt að sex ára fangelsi og því fyrnist sök á 10 árum, sbr. 3. tölulið 1. mgr. 81. gr. sömu laga.

Samkvæmt 1. mgr. 9. gr. laga nr. 13/1984 er framsal óheimilt ef sök er fyrnd samkvæmt íslenskum lögum. Þegar beiðni berst frá ríki sem tekur þátt í Schengen-samstarfinu skulu lög þess ríkis gilda um rof fyrningarfrests, sbr. 2. mgr. sömu greinar. Pólland á aðild að nefndu samstarfi og gilda því lög þess lands um rof sakarfyrningar. Af hálfu ákæruvaldsins hafa verið lögð fram gögn um reglur pólskra refsilaga þar sem fram kemur að fyrningarfrestur rofnar og lengist um 10 ár við ákvörðun yfirvalda um að bera grunaðan mann sökum. Ákvörðun af því tagi lá í síðasta lagi fyrir 30. september 2009 þegar gefin var út handtökuskipun í Póllandi á hendur varnaraðila. Samkvæmt því stendur fyrning sakar ekki í vegi fyrir framsali.

Af ákvörðun innanríkisráðherra 6. september 2011 verður ekki ráðið að metnir hafi verið annars vegar hagsmunir pólskra yfirvalda af því að fá varnaraðila framseldan með tilliti til grófleika brotsins sem beiðnin er reist á og hversu langt er um liðið síðan það var framið og hins vegar hagsmunir varnaraðila af því að synjað verði framsals. Verður talið að ráðherra beri að leggja mat á þessi atriði þegar hann leysir úr því hvort mannúðarástæður standi framsali í vegi, sbr. 7. gr. laga nr. 13/1984. Vegna þessa annmarka á ákvörðun ráðherra verður hún felld úr gildi.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákvörðun innanríkisráðherra 6. september 2011 um framsal varnaraðila, X, til Póllands er felld úr gildi.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 180.000 krónur.
633/2011

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem B var heimilað að vista tvö börn A utan heimilis um tveggja mánaða skeið frá tilteknum tíma. Áður en dómur gekk í Hæstarétti lauk þeim tíma sem B var heimilað að vista börn A utan heimilis. Hafði A því ekki lengur lögvarða hagsmuni af að fá hnekkt niðurstöðu hins kærða úrskurðar og var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem barst héraðsdómi 23. nóvember 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. nóvember 2011, þar sem staðfestur var úrskurður varnaraðila 4. október 2011 um að B og C skyldu vistuð á heimili á vegum varnaraðila í allt að tvo mánuði frá og með 4. október 2011 að telja. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og „öllum kröfum varnaraðila um vistun barna sóknaraðila utan heimilis verði hafnað þannig að honum verði fengin forsjá barna sinna að nýju.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með hinum kærða úrskurði var fallist á að tvö börn sóknaraðila skyldu vistuð á heimili á vegum varnaraðila í allt að tvo mánuði frá og með 4. október 2011 að telja. Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá hnekkt niðurstöðu hins kærða úrskurðar um heimild varnaraðila til vistunar barna sóknaraðila utan heimilis hans. Málinu verður því vísað frá Hæstarétti.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 300.000 krónur.
634/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um nýja aðalmeðferð í máli ákæruvaldsins gegn honum. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. nóvember 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. nóvember 2011, þar sem kröfu varnaraðila um nýja aðalmeðferð í máli sóknaraðila gegn honum var hafnað. Um kæruheimild vísar varnaraðili til d. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með hinum kærða úrskurði hafnaði héraðsdómur framangreindri kröfu varnaraðila. Í 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 eru tæmandi taldar heimildir til kæru eftir að aðalmeðferð máls er hafin. Þar er ekki að finna heimild til að kæra úrskurð með því efni sem hér um ræðir. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
635/2011

kærði úrskurð héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli sem hún hafði höfðað gegn Sýslumanninum á Selfossi, A hf., S, LÍ hf., Á og Í til ógildingar á nauðungarsölu á fasteign hennar. Byggði héraðsdómur niðurstöðu sína á því að fjögurra vikna frestur til málshöfðunar samkvæmt 1. mgr. 80. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu hefði verið liðinn þegar málið var höfðað, en við þær aðstæður yrði ekki leitað úrlausnar um gildi nauðungarsölunnar án samþykkis gagnaðila SG, en þeir hefðu ekki veitt slíkt samþykki. Þótti því óhjákvæmilegt að vísa málinu frá dómi. Fyrir Hæstarétti krafðist SG þess meðal annars að rétturinn tæki málið „til efnislegrar meðferðar“ og kvæði upp „úrskurð“ í því. Um þá kröfu sagði í dómi Hæstaréttar ekki væri á færi réttarins að taka til efnismeðferðar mál sem vísað hefði verið frá héraðsdómi. Gæti krafan því ekki komið frekar til álita í málinu. Staðfesti Hæstiréttur hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. nóvember 2011, sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 11. nóvember 2011, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila til að fá fellda úr gildi nauðungarsölu á fasteign hennar að Eyjaseli 6 í Sveitarfélaginu Árborg, sem seld var við uppboð 5. apríl sama ár. Kæruheimild er í 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess aðallega að „úrskurði Héraðsdóms Suðurlands ... verði breytt á þann veg að Hæstiréttur Íslands taki málið til efnislegrar meðferðar og kveði upp úrskurð“, en til vara að „því verði vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar ... og lagður verði efnislegur dómur á málið þar.“ Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn sýslumaðurinn á Selfossi krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Aðrir varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka.

Skilja verður framangreindar dómkröfur sóknaraðila svo að hún krefjist þess aðallega að Hæstiréttur taki efnislega til úrlausnar kröfu hennar um að áðurnefnd nauðungarsala verði ógilt, en til vara að úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins verði felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka það til efnismeðferðar. Aðalkrafa sóknaraðila getur ekki komið frekar til álita, enda er ekki á færi Hæstaréttar að taka til efnismeðferðar mál, sem vísað hefur verið frá héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
639/2010

V og Þ voru sakfelldir fyrir brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, með því að hafa staðið að umfangsmikilli ræktun á kannabisplöntum í sölu- og dreifingarskyni og haft í vörslum sínum 493 kannabisplöntur, 2.806,9 g af kannabislaufum og 10,98 g af hassi. Hæstiréttur staðfesti dóm héraðsdóms um sakfellingu ákærðu, en refsing beggja var ákveðin fangelsi í 14 mánuði. Sakarferill ákærðu, hvors um sig, auk umfangs og eðlis brotsins voru ekki talin gefa tilefni til þess að skilorðsbinda refsingu þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. nóvember 2010 í samræmi við yfirlýsingar ákærðu um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði, V-kk-nf H-kk-nf, krefst þess að refsing hans verði milduð.

Ákærði, Þ-kk-nf J-kk-nf T-kk-nf, krefst þess að refsing hans verði milduð.

Eftir að dómur gekk í héraði gekkst ákærði Þ-kk-nf undir tvær lögreglustjórasáttir fyrir umferðarlagabrot. Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti var ákærða Þ-kk-þgf skipaður nýr verjandi, S-kk-nf H-kk-nf hæstaréttarlögmaður, í stað S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns. Hafði hinn síðarnefndi þá skilað til Hæstaréttar greinargerð fyrir hönd ákærða.

Með hinum áfrýjaða dómi voru ákærðu fundnir sekir um brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni með því að hafa, eins og þar segir nánar, staðið að umfangsmikilli ræktun á kannabisplöntum í sölu- og dreifingarskyni. Brot ákærðu varðar við 2. gr., sbr. 4. gr., 5. gr. og 6. gr. laganna. Í héraðsdómi eru rakin þau atriði sem helst skulu hafa áhrif á refsingu ákærðu. Með vísan til þess verður refsing hvors ákærðu um sig ákveðin fangelsi í 14 mánuði. Þá er fallist á með héraðsdómi að sakarferill ákærðu hvors um sig, umfang og eðli brotsins gefi ekki tilefni til að skilorðsbinda refsingu ákærðu. Ákvæði héraðsdóms um upptöku eru ekki til endurskoðunar og standa þau óröskuð sem og ákvæði um sakarkostnað.

Eftir þessum úrslitum og með vísan til 1. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður kostnaður við áfrýjun felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðra verjenda ákærðu sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að ákærðu, V-kk-nf H-kk-nf og Þ-kk-nf J-kk-nf T-kk-ef, sæti hvor um sig fangelsi í 14 mánuði.

Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði þar með talin málsvarnarlaun skipaðra verjenda ákærðu, hæstaréttarlögmannanna H-kk-ef B-kk-ef 251.000 krónur, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef 125.500 krónur og S-kk-ef H-kk-ef 188.250 krónur.
639/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. nóvember 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. nóvember 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 7. desember 2011 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili hefur til rannsóknar mál er varða ætluð refsiverð brot framin á árunum 2004 til 2008 í starfsemi A hf. Felast brotin í ætlaðri skipulagðri og kerfisbundinni markaðsmisnotkun og ætluðum umboðssvikum í tengslum við lánveitingar bankans til viðskiptavina hans vegna fjármögnunar hlutabréfakaupa í bankanum.

Gögn málsins bera með sér að hin ætlaða brotastarfsemi taki yfir langt tímabil og rannsókn málanna sé yfirgripsmikil. Þótt langt sé um liðið frá því brotin eigi að hafa verið framin er til þess að líta að til rannsóknar eru flóknir fjármálagerningar, gríðarlegir fjárhagslegir hagsmunir sem tengjast þeim og margir eiga að hafa komið að málum, eftir atvikum með skipulögðum hætti. Í greinargerð sóknaraðila segir að við rannsóknina hafi komið fram mikið af gögnum og upplýsingum sem ekki hafi áður verið gerð opinber en verði borin undir sakborninga og vitni í skýrslutökum. Þá kemur og fram í gögnum málsins að mikið beri á milli í framburðum sakborninga og vitna sem yfirheyrð hafa verið um hin ætluðu refsiverðu brot.

Á það er fallist með héraðsdómi að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili, sem samkvæmt gögnum málsins var forstöðumaður verðbréfamiðlunar A hf. frá júní 2005 fram í október 2008, hafi framið brot sem tilgreind eru í hinum kærða úrskurði og geta varðað allt að sex ára fangelsi ef sönnuð eru. Samkvæmt því sem að framan er rakið og að virtum gögnum málsins er fallist á með héraðsdómi að skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. og b. liðar 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 séu fyrir hendi og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
63/2011

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X, sem veitt hafði verið reynslulausn á grundvelli 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, skyldi afplána 480 daga eftirstöðvar refsingar, enda taldist kominn fram sterkur grunur um að X hefði framið brot er varðað gæti allt að sex ára fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. janúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. janúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að afplána 480 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að „Hæstiréttur hafni alfarið kröfu Lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu um afplánun reynslulausnar.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fram er kominn sterkur grunur um að varnaraðili hafi, eftir að hann hlaut reynslulausn þá sem í hinum kærða úrskurði greinir, rofið skilorð reynslulausnarinnar með því að fremja brot sem varðað geta sex ára fangelsi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
640/2011

Úrskurður héraðsdóms um að Y skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. desember 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. nóvember 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 7. desember 2011 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili hefur til rannsóknar mál er varða ætluð refsiverð brot framin á árunum 2004 til 2008 í starfsemi A hf. Felast brotin í ætlaðri skipulagðri og kerfisbundinni markaðsmisnotkun og ætluðum umboðssvikum í tengslum við lánveitingar bankans til viðskiptavina hans vegna fjármögnunar hlutabréfakaupa í bankanum.

Gögn málsins bera með sér að hin ætlaða brotastarfsemi taki yfir langt tímabil og rannsókn málanna sé yfirgripsmikil. Þótt langt sé um liðið frá því brotin eigi að hafa verið framin er til þess að líta að til rannsóknar eru flóknir fjármálagerningar, gríðarlegir fjárhagslegir hagsmunir sem tengjast þeim og margir eiga að hafa komið að málum, eftir atvikum með skipulögðum hætti. Í greinargerð sóknaraðila segir að við rannsóknina hafi komið fram mikið af gögnum og upplýsingum sem ekki hafi áður verið gerð opinber en verði borin undir sakborninga og vitni í skýrslutökum. Þá kemur og fram í gögnum málsins að mikið beri á milli í framburðum sakborninga og vitna sem yfirheyrð hafa verið um hin ætluðu refsiverðu brot.

Á það er fallist með héraðsdómi að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili, sem var bankastjóri A hf. frá 1. maí 2007 og fram í október 2008, hafi framið brot sem tilgreind eru í hinum kærða úrskurði og geta varðað allt að sex ára fangelsi ef sönnuð eru. Samkvæmt því sem að framan er rakið og að virtum gögnum málsins er fallist á með héraðsdómi að skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. og b. liðar 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 séu fyrir hendi og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 1. mgr. 217. gr. og 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
641/2011

Úrskurður héraðsdóms um að Z skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. nóvember 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. nóvember 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 7. desember 2011 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili hefur til rannsóknar mál er varða ætluð refsiverð brot framin á árunum 2004 til 2008 í starfsemi A hf. Felast brotin í ætlaðri skipulagðri og kerfisbundinni markaðsmisnotkun og ætluðum umboðssvikum í tengslum við lánveitingar bankans til viðskiptavina hans vegna fjármögnunar hlutabréfakaupa í bankanum.

Gögn málsins bera með sér að hin ætlaða brotastarfsemi taki yfir langt tímabil og rannsókn málanna sé yfirgripsmikil. Þótt langt sé um liðið frá því brotin eigi að hafa verið framin er til þess að líta að til rannsóknar eru flóknir fjármálagerningar, gríðarlegir fjárhagslegir hagsmunir sem tengjast þeim og margir eiga að hafa komið að málum, eftir atvikum með skipulögðum hætti. Í greinargerð sóknaraðila segir að við rannsóknina hafi komið fram mikið af gögnum og upplýsingum sem ekki hafi áður verið gerð opinber en verði borin undir sakborninga og vitni í skýrslutökum. Þá kemur og fram í gögnum málsins að mikið beri á milli í framburðum sakborninga og vitna sem yfirheyrð hafa verið um hin ætluðu refsiverðu brot.

Á það er fallist með héraðsdómi að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili, sem var frá upphafi árs 2007 framkvæmdastjóri markaðsviðskipa A hf. og sat í framkvæmdastjórn bankans frá maí 2008, hafi framið brot sem tilgreind eru í hinum kærða úrskurði og geta varðað allt að sex ára fangelsi ef sönnuð eru. Samkvæmt því sem að framan er rakið og að virtum gögnum málsins er fallist á með héraðsdómi að skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. og b. liðar 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 séu fyrir hendi og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
643/2010

X var sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, sbr. 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa ráðist á A og skellt höfði hans í gegnum glerrúðu með þeim afleiðingum að hann hlaut skurði á höfði og líkama. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna, var refsing ákærða ákveðin fangelsi í átta mánuði, en fullnustu sex mánaða af refsingunni var frestað. Ekki þótti fært að skilorðsbinda refsinguna að öllu leyti þar sem ákærði hafði áður gerst sekur um ofbeldisbrot. Þá var ákærði dæmdur til að greiða A nánar tilgreindar skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 1. nóvember 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu ákærða, en að refsing verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af refsikröfu ákæruvaldsins, en til vara mildunar á refsingu. Þá krefst hann aðallega frávísunar á einkaréttarlegri kröfu A, en til vara að hann verði sýknaður af henni.

Fyrir héraðsdómi gerði A einkaréttarkröfu, sem fallist var á með þeim hætti, sem fram kemur í dómsorði hins áfrýjaða dóms. Af hans hálfu hefur ekki verið óskað endurskoðunar á þeirri niðurstöðu fyrir Hæstarétti og verður hún því staðfest, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna, verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 331.821 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.
644/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. nóvember 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. nóvember 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 8. desember 2011 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á það sem segir í hinum kærða úrskurði að upplýst sé um atvik sem tengi varnaraðila svo við ætlaða skotárás að kvöldi 18. nóvember 2011 að slá megi því föstu að fyrir liggi rökstuddur grunur um þátttöku hans í verknaðinum. Verður því fallist á að vegna rannsóknarhagsmuna skuli varnaraðili sæta gæsluvarðhaldi eins og greinir í hinum kærða úrskurði. Verður niðurstaða hans því staðfest.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.