arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
859/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. desember 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 19. janúar 2015 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Hæstaréttar 2. desember 2014 í máli nr. 784/2014 var því slegið föstu að fullnægt væri væri skilyrðum c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
8/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. janúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. janúar 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 10. janúar 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Verði fallist á kröfu um gæsluvarðhald krefst varnaraðili þess að sér verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi og skilyrðum 2. mgr. 98. gr. sömu laga um einangrun meðan á því stendur. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
94/2014

Með dómi héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var talið að lán sem S tók hjá forvera L ohf. hefði verið í íslenskum krónum, bundið með ólögmætum hætti við gengi erlendra gjaldmiðla og sú staðreynd að lánveitingin til handa S hefði verið fjármögnuð af forvera L ohf. með erlendu lánsfé fékk þeirri niðurstöðu ekki hnekkt. Þá var við úrlausn ágreinings um uppgjör milli aðilanna vegna endurreiknings hins ólögmæta gengistryggða láns lagt til grundvallar að L ohf. gæti ekki krafið S um viðbótargreiðslur vegna þegar greiddra vaxta aftur í tímann með skírskotun til þess að greiðsluseðlar L ohf. og forvera hans og fyrirvaralaus móttaka þeirra á greiðslum frá S, eða S ehf. fyrir hans hönd, jafngiltu fullnaðarkvittun vegna hlutaðeigandi greiðslna, svo og að virtum dómum Hæstaréttar 15. febrúar 2012 í máli nr. 600/2011 og 18. október sama ár í máli nr. 464/2012.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. febrúar 2014. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Lánasjóður sveitarfélaga ohf., greiði stefnda, Sveitarfélaginu Skagafirði, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
95/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem bú B ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu L hf. á grundvelli 5. tölul. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. febrúar 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 21. janúar 2014, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 getur lánardrottinn krafist þess að bú skuldara verði tekið til gjaldþrotaskipta að tilteknum skilyrðum fullnægðum. Frumskilyrði er að sá sem krefst gjaldþrotaskipta eigi lögvarða kröfu á hendur skuldara. Fallist er á með héraðsdómi að varnaraðili hafi sýnt nægilega fram á að svo sé. Eins og greinir í hinum kærða úrskurði beindi varnaraðili áskorun til sóknaraðila samkvæmt 5. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 með bréfi 26. mars 2013 sem birt var honum 9. apríl sama ár. Því erindi svaraði sóknaraðili með bréfi 15. sama mánaðar þar sem tilvist fjárkröfunnar var andmælt. Jafnframt var því hafnað að varnaraðili gæti krafist yfirlýsingar um gjaldfærni sóknaraðila samkvæmt fyrrgreindu ákvæði laganna. Þar sem sóknaraðili varð hvorki við áskoruninni né hefur sýnt fram á að hann sé allt að einu fær um að standa skil á skuldbindingum sínum þegar þær falla í gjalddaga eða verði það innan skamms tíma verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðili verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Byggingahúsið ehf., greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
96/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu E um að mál sem hún hugðist höfða á hendur L sætti flýtimeðferð

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. febrúar 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar 2014, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um flýtimeðferð í máli hennar á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að gefa út réttarstefnu til flýtimeðferðar í málinu.

Varnaraðili hefur ekki átt þess kost að láta málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
97/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. febrúar 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni allt til föstudagsins 7. mars 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og fram kemur í forsendum hins kærða úrskurðar er fram kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um háttsemi sem varðað getur við 211. gr., sbr. 20. gr. eða 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Er fallist á með héraðsdómi að hætta sé á að varnaraðili, sem er breskur ríkisborgari og búsettur í Bretlandi, kunni að koma sér undan málsókn vegna brotsins. Samkvæmt því og með vísan til 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
98/2014

Þrotabú B ehf. höfðaði skaðabótamál á hendur S, H, Á og B Ltd. Tekin var til greina krafa síðargreindu aðilanna um að þrotabúi B ehf. yrði gert að setja málskostnaðartryggingu vegna meðferðar málsins í héraði, sem ákveðin var að fjárhæð 2.000.000 krónur og skiptast skyldi jafnt milli S, H, Á og B Ltd.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu hver fyrir sitt leyti til Hæstaréttar með kærum 28. janúar 2014 og 31. sama mánaðar, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. janúar 2014, þar sem varnaraðila var gert að setja málskostnaðartryggingu að fjárhæð 2.000.000 krónur í formi peningagreiðslu eða bankaábyrgðar. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilinn S-kk-nf P-kk-nf krefst þess að krafa hans um að varnaraðila verði gert að setja málskostnaðartryggingu verði tekin til greina á þann veg að hún verði sérgreind til tryggingar á málskostnaði sóknaraðilans og að hún verði ákveðin aðallega að fjárhæð 4.000.000 krónur, en til vara lægri fjárhæðar. Einnig krefst hann kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila. Sóknaraðilarnir H-kk-nf E-kk-nf, Árný ehf. og Birken Ltd. krefjast þess að varnaraðila verði gert að setja hverjum þeirra málskostnaðartryggingu að fjárhæð 2.000.000 krónur, auk þess sem þeir krefjast hver fyrir sitt leyti málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ekki eru efni til að hnekkja mati héraðsdóms á fjárhæð málskostnaðartryggingar. Verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans að öðru leyti en því að samkvæmt 2. mgr. 132. gr. laga nr. 91/1991 skiptist fjárhæð tryggingarinnar jafnt milli sóknaraðila og þá hefst tveggja vikna frestur varnaraðila til að setja hana við uppsögu dóms þessa, hvort tveggja eins og í dómsorði greinir.

Málskostnaðar var ekki krafist í héraði af hálfu sóknaraðilanna H-kk-ef E-kk-ef, Árnýjar ehf. og Birken Ltd. og kemur krafa þeirra um málskostnað þar fyrir dómi því ekki til álita.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um fjárhæð málskostnaðartryggingar, sem varnaraðili, þrotabú B 230 ehf., skal setja innan tveggja vikna frá uppsögu dóms þessa og skiptist jafnt milli sóknaraðila, S-kk-ef P-kk-ef, H-kk-ef E-kk-ef, Árnýjar ehf. og Birken Ltd., þannig að í hlut hvers þeirra koma 500.000 krónur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
102/2015

Þ var sakfelldur fyrir brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni með því að hafa sett upp ræktunaraðstöðu fyrir og ræktað 204 kannabisplöntur að mestu í sölu- og dreifingarskyni. Var refsing hans ákveðin sex mánaða fangelsi en að virtum drætti á meðferð málsins var fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 2. febrúar 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og sakarkostnað. Að virtu umfangi þess brots sem ákærði er sakfelldur fyrir er refsing hans hæfilega ákveðin sex mánaða fangelsi.

Eins og rakið er í héraðsdómi varð veruleg töf á meðferð málsins, bæði hjá lögreglu og ákæruvaldi, sem ákærða verður ekki um kennt. Er málsmeðferðin í andstöðu við ákvæði 3. mgr. 18. gr. og 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Að því virtu verður frestað fullnustu refsingar ákærða eins og í dómsorði greinir.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, Þ-kk-nf B-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 533.369 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.
105/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu Ö var hafnað og staðfest sú afstaða slitastjórnar G hf. að taka kröfu Ö ekki inn á kröfuskrá þar sem henni hafði ekki verið lýst fyrr en eftir að kröfulýsingarfrestur samkvæmt 118. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. rann út.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. janúar 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. janúar 2015, þar sem kröfu sem sóknaraðili lýsti við slit varnaraðila var hafnað. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að krafa sín verði viðurkennd við slit varnaraðila með stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. sömu laga. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ö-kk-nf B-kk-nf, greiði varnaraðila, Glitni hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
107/2015

úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að tiltekið dómskjal yrði ekki lagt fram í máli Á á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. febrúar 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. febrúar 2015, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að tiltekið dómskjal yrði ekki lagt fram í máli sóknaraðila á hendur honum. Kæruheimild er í p. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að sóknaraðila verði „synjað um framlagningu dómskjals nr. 36 og þeirra gagna sem af því skjali leiða.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
108/2015

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. febrúar 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. febrúar 2015, þar sem staðfest var ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 4. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nálgunarbanni, eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti og verður því litið svo á að hann krefjist staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Að virtum gögnum málsins, sem rakin eru í hinum kærða úrskurði, verður fallist á með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum 4. gr. laga nr. 85/2011 til að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni, enda verður ekki talið að friðhelgi brotaþola verði vernduð með öðrum og vægari hætti, sbr. 1. mgr. 6. gr. laganna. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, O-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
109/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. febrúar 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. febrúar 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 16. febrúar 2015 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu um gæsluvarðhald hafnað, til vara að honum verði gert að sæta farbanni og úrræðum samkvæmt 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
10/2014

P var sakfelldur fyrir umboðssvik með því að hafa á tímabilinu janúar 2009 til mars 2011 notað kreditkort S án heimildar í 321 skipti til úttekta á reiðufé og kaupa á vörum og þjónustu. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að P hefði ekki áður hlotið refsingu en brotaandlagið hefði numið umtalsverðri fjárhæð og hann engan reka gert að því að bæta fyrir brot sitt. Var refsing hans ákveðin fangelsi í 12 mánuði en fullnustu 9 mánaða hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Bótakröfu S var vísað frá dómi á þeim forsendum að ekkert lægi fyrir um hvort S hefði endurgreitt þá fjármuni sem bótakrafan tók til né að honum hefði verið fengið málsóknarumboð til heimtu þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. desember 2013. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, til vara sýknu af henni, en að því frágengnu að hún verði lækkuð.

A hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Verður því litið svo á að hann krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærði hefur ekki með nokkru móti gert grein fyrir einstökum ráðstöfunum á fjármunum þeim, er málið varða, sem að stórum hluta voru úttektir hans á reiðufé úr hraðbönkum hér á landi. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða, heimfærslu til refsiákvæðis, refsingu hans, skilorðsbindingu hennar að hluta og sakarkostnað.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 19.412.025 krónur með nánar tilteknum vöxtum samkvæmt lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af tilgreindum fjárhæðum frá 1. janúar 2009 til greiðsludags. Af gögnum málsins verður hvorki ráðið að bótakrefjandi hafi endurgreitt þá fjármuni, sem krafan tekur til, né að honum hafi verið falið málsóknarumboð til innheimtu þeirra. Er aðild bótakrefjanda því svo vanreifuð að vísa verður kröfunni frá héraðsdómi.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en einkaréttarkröfu A, sem vísað er frá héraðsdómi.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 880.247 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef L. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 744.000 krónur.
110/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að Í hf. yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli félagsins á hendur L. Var ekki talið að leiddar hefðu verið líkur að því að Í hf. væri ófært um greiðslu málskostnaðar, sem félagið kynni að verða dæmt til að greiða í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. febrúar 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. janúar 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur sóknaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Landsvirkjun, greiði varnaraðila, Ístaki hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.