arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
86/2010

sem fallist var á kröfu ríkislögreglustjórans um haldlagningu á inneignum á bankareikningum hjá sænskum banka í eigu þeirra og tveggja einstaklinga. Með bréfi ríkislögreglustjórans var upplýst að sænskum yfirvöldum hafi verið send réttarbeiðni með ósk um liðsinni þeirra við að framfylgja hinum kærða úrskurði en þau hafi hafnað beiðninni. Talið var að þar sem  úrskurðinum yrði ekki framfylgt stæði á eins og um ræðir í 4. mgr., sbr. 3. mgr., 192. gr. laga nr. 88/2008. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 12. febrúar 2010 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. febrúar 2010 þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um haldlagningu á inneignum á nánar tilgreindum bankareikningum í eigu varnaraðila og fleiri hjá Skandinaviska Enskilda Banken, Stokkhólmi í Svíþjóð. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi að því er varðar haldlagningu sóknaraðila á fyrrnefndum inneignum þeirra. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst þess nú að máli þessu verði vísað frá Hæstarétti.

Með bréfi ríkislögreglustjóra til Hæstaréttar 25. febrúar 2010 er upplýst að efnahagsbrotadeild hans hafi sent sænskum yfirvöldum réttarbeiðni með ósk um liðsinni þeirra við að framfylgja hinum kærða úrskurði. Sænsk yfirvöld hafi hafnað beiðninni og verði hinum kærða úrskurði því ekki framfylgt. Stendur þannig eins á og um ræðir í 4. mgr., sbr. 3. mgr., 192. gr. laga nr. 88/2008 og ber að vísa máli þessu frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður varnaraðila, X og Y, 100.000 krónur til hvors greiðist úr ríkissjóði.
89/2010

X var gefið að sök umferðarlagabrot með því að hafa ekið undir áhrifum fíkniefna og án þess að hafa ökuskírteini meðferðis. Með dómi héraðsdóms var X sakfelld og dómur lagður á málið að henni fjarstaddri samkvæmt heimild í 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt 2. mgr. 161. gr. sömu laga gat X ekki áfrýjað slíkum dómi, en þess í stað leitað endurupptöku eftir reglum XXIX kafla laganna. Var málinu því vísað frá Hæstarétti án kröfu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf dómstjóri.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. febrúar 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun að fengnu áfrýjunarleyfi 9. febrúar 2010. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar á sakfellingu, að refsing verði milduð og sviptingu ökuréttar markaður skemmri tími.

Ákærða krefst þess að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi verði milduð og sviptingu ökuréttar verði markaður skemmri tími.

Með ákæru 15. október 2009 var ákærðu gefið að sök umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum fíkniefna og án þess að hafa ökuskírteini meðferðis. Ákærða mætti ekki til þings við meðferð málsins í héraði. Var dómur lagður á málið að henni fjarstaddri samkvæmt heimild í 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála þar sem henni var gerð sektarrefsing og svipting ökuréttar. Ákærðu var birtur dómurinn 10. desember 2009. Umsókn hennar um áfrýjunarleyfi var eins og áður segir samþykkt með bréfi réttarins 9. febrúar 2010. Samkvæmt 2. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008 getur ákærða ekki áfrýjað slíkum dómi, en þess í stað verður leitað endurupptöku eftir reglum XXIX. kafla laganna. Samkvæmt þessu ber að vísa málinu frá Hæstarétti án kröfu.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, sem ákveðin verða að viðbættum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Allur áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talinn málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.
8/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 13. janúar 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að hafnað verði kröfu um einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
90/2010

Ákæruvaldið krafðist þess að A og B fréttamönnum yrði gerð réttarfarssekt fyrir að skýra opinberlega frá því sem gerðist í lokuðu þinghaldi án leyfis dómara. Talið var að samkvæmt 1. mgr. 222. gr. laga nr. 88/2008 ákveði dómari sektir samkvæmt reglum XXXV. kafla laganna af sjálfsdáðum. Ákveði hann að leggja á réttarfarssekt geri hann það með úrskurði sem sæti  kæru til Hæstaréttar samkvæmt y. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008. Ekki sé í lögum gert ráð fyrir að málsaðili geri kröfu um réttarfarssekt. Skorti því lagaskilyrði fyrir að hinn kærði úrskurður væri kveðinn upp. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. febrúar 2010 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. febrúar 2010 í máli ákæruvaldsins gegn D-x-x T-x-x, D-x-x S-x-x, G-x-x L-x-x, S-x-x U-x-x, T-x-x J-x-x og S-kk-þgf G. H-kk-þgf þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðilum skyldi gerð réttarfarssekt. Ætla verður að sóknaraðili styðji kæru sína við y. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að varnaraðilum verði gerð réttarfarssekt.

Varnaraðilar krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur, en að því frágengnu að varnaraðilum verði gerð eins „væg refsing“ og lög leyfa. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Samkvæmt 1. mgr. 222. gr. laga nr. 88/2008 ákveður dómari sektir samkvæmt reglum XXXV. kafla laganna af sjálfsdáðum. Ákveði hann að leggja á réttarfarssekt gerir hann það með úrskurði sem sæta myndi kæru til Hæstaréttar samkvæmt y. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008. Ekki er í lögum gert ráð fyrir að málsaðili geri kröfu um réttarfarssekt. Skorti því lagaskilyrði fyrir að hinn kærði úrskurður yrði kveðinn upp og verður kærumáli þessu vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
91/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. febrúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. febrúar 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 17. mars 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
95/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var endurupptöku á máli þar sem  A var úrskurðaður gjaldþrota. Beiðni A var ekki talin uppfylla kröfur 2. málsliðar 1. mgr. 138. gr. laga nr. 91/1991 og var hinn kærði því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. febrúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 27. janúar 2010, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um endurupptöku á máli um töku bús hans til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í q. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að endurupptaka framangreint mál og að gjaldþrotaúrskurður yfir honum frá 4. nóvember 2009 verði þar með ógiltur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í 2. málslið 1. mgr. 138. gr. laga nr. 91/1991 er kveðið á um hvert vera skuli efni beiðni um endurupptöku máls í héraði. Beiðni sóknaraðila 12. janúar 2010 uppfyllir ekki þessar kröfur lagaákvæðisins. Með vísan til þess verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
96/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að ekkert kæmi fram til skýringar verulegri hækkun skulda síðastliðið ár. Samkvæmt 1. mgr. 63. gr. c., sbr. 1. tölulið 34. gr., laga nr. 21/1991 verði m.a. að koma fram í beiðni um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar viðhlítandi greinargerð um hvað hafi valdið skuldastöðu þess er eftir henni leiti. Með því að þessi annmarki væri á málatilbúnaði A yrði að hafna beiðninni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 9. febrúar 2010, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að henni yrði veitt heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að fallist verði á beiðni hennar um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar, en til vara að málinu verði vísað heim í hérað til meðferðar að nýju. Þá krefst hún kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Í hinum kærða úrskurði er gerð grein fyrir tekjum sóknaraðila undanfarin ár og helstu skuldum sem á henni hvíla. Meðal gagna málsins er skattframtal sóknaraðila vegna ársins 2008 þar sem fram kemur að skuldir hennar í lok þess hafi verið 15.525.203 krónur. Í greiðsluáætlun sóknaraðila samkvæmt 2. mgr. 63. gr. c. laga nr. 21/1991, sbr. 2. gr. laga nr. 24/2009, sem tekur mið af stöðu hennar 29. janúar 2010, kemur á hinn bóginn fram að skuldir hennar nemi 24.791.642 krónum. Samanburður á þessum gögnum leiðir í ljós að á þessu rúmlega eins árs tímabili hækkuðu skuldir sóknaraðila við Íslandsbanka hf., sem sundurgreindar voru í fjóra liði, um 456.626 krónur. Þá hækkuðu skuldir við Arion banka hf. um 4.244.929 krónur. Stofnað var til nýrrar skuldar við NBI hf. sem samkvæmt greiðsluáætlun nemur 1.193.300 krónum og við Kreditkort hf. samtals 409.687 krónum. Á þessu tímabili lækkaði skuld sóknaraðila við SP-Fjármögnun hf. um 275.340 krónur, en skuld við Lánasjóð íslenskra námsmanna hækkaði um 3.058.730 krónur. Í greiðsluáætlun er jafnframt getið um ýmsar lausaskuldir að fjárhæð samtals 178.507 krónur. Samkvæmt þessu hækkuðu skuldir sóknaraðila um samtals 9.266.439 krónur á tímabilinu frá 1. janúar 2009 til 29. janúar 2010. Þótt augljós ástæða sé fyrir hækkun skulda við Lánasjóð íslenskra námsmanna kemur ekkert fram til skýringar á verulegri hækkun skulda að öðru leyti, einkum við Arion banka hf. og NBI hf. Samkvæmt 1. mgr. 63. gr. c., sbr. 1. tölulið 34. gr. laga nr. 21/1991 verður meðal annars að koma fram í beiðni um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar viðhlítandi greinargerð um hvað hafi valdið skuldastöðu þess sem eftir henni leitar. Með því að þessi annmarki er á málatilbúnaði sóknaraðila verður að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
97/2010

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. febrúar 2010 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. febrúar 2010 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 9. mars 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins er rannsókn lögreglu á ætluðu broti varnaraðila lokið. Hann hefur um nokkra hríð sætt gæsluvarðhaldi á grundvelli rannsóknarhagsmuna, sbr. a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, en hann var handtekinn við komu til landsins 14. desember 2009 grunaður um innflutning fíkniefna. Reyndist hann vera með í vörslum sínum 3.736,11 g af efni sem líkist amfetamíni en er ekki á skrá yfir ávana- og fíkniefni sem bönnuð eru á íslensku yfirráðasvæði. Hann hefur hins vegar játað hjá lögreglu að hafa ætlað að flytja til landsins 1 kg af kókaíni. Þótt fallast megi á með sóknaraðila að fram sé kominn sterkur grunur um að varnaraðili hafi haft í hyggju að fremja brot er varðað gæti við 1. mgr. 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, þá þykja almannahagsmunir ekki krefjast þess að hann sæti áfram gæsluvarðhaldi eins og atvikum er háttað. Eru skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 fyrir því að úrskurða varnaraðila í gæsluvarðhald ekki uppfyllt og verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
98/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt fjárræði á grundvelli a. liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. febrúar 2010, þar sem sóknaraðili var að kröfu varnaraðila svipt fjárræði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og að skipuðum talsmanni þeirra verði dæmd þóknun úr ríkissjóði.

Varnaraðilar eru dætur sóknaraðila, sem mun sitja í óskiptu búi eftir látinn föður þeirra. Sóknaraðili veitti syni sínum og hálfbróður varnaraðila svokallað „óafturkallanlegt allsherjarumboð“ 12. nóvember 2008 „til að sjá um öll mín mál“, eins og greinir síðan nánar í umboðinu. Þar var jafnframt tekið fram að afturkallað væri umboð sóknaraðila til varnaraðilans B, sem ráða má að hafi verið veitt annað hvort 11. október 2008 eða 10. nóvember sama ár. Fjárhagslegar ráðstafanir hálfbróður varnaraðila á grundvelli umboðsins munu síðar hafa leitt til ágreinings milli hans og varnaraðila.

Í hinum kærða úrskurði greinir frá læknisvottorði, sem þar var lagt til grundvallar niðurstöðu um að fallast á kröfu varnaraðila um að sóknaraðili yrði svipt fjárræði. Fyrir Hæstarétti hefur sóknaraðili leitast við að sýna fram á að vottorðið uppfylli ekki þær kröfur, sem gerðar séu til slíkrar sönnunargagna í 11. gr. lögræðislaga. Í vottorðinu, sem er dagsett 20. janúar 2010, segir meðal annars að sóknaraðili sé andlega skert með einkenni heilabilunar og hafi borið á gleymsku, verulegum ranghugmyndum, kvíða og spennu og hún sé illa áttuð. Þá telur læknirinn, sem er yfirlæknir á hjúkrunarheimili þar sem sóknaraðili dvelur, hana vera ófæra um að taka ábyrgð á eigin fjármálum vegna veikinda sinna. Læknirinn gaf skýrslu fyrir dómi þar sem hann staðfesti vottorðið og lýsti jafnframt yfir að tilgangslaust væri að leiða sóknaraðila fyrir dóm til skýrslugjafar. Verjanda sóknaraðila gafst þar jafnframt kostur að leggja spurningar fyrir vitnið. Engir annmarkar hafa verið í ljós leiddir sem draga úr gildi nefnds sönnunargagns. Fallist verður á að skilyrði séu fyrir hendi samkvæmt a. lið 4. gr. lögræðislaga til að taka kröfu varnaraðila til greina. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, M-kk-ef B-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns og skipaðs talsmanns varnaraðila, L-kvk-ef V. J-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur til hvors, greiðist úr ríkissjóði.
9/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. janúar 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 12. janúar 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
104/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að felld yrði niður sameiginleg forsjá hans og K og að honum yrði falin forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða þar til forsjármál þeirra yrði til lykta leitt. Jafnframt var hafnað varakröfu M um að börn aðila dveldu viku í senn hjá foreldrum sínum að jöfnu. Þá var kveðið á um að lögheimili barnanna yrði hjá K, umgengni og meðlagsgreiðslur. Ekki naut gagna við í málinu er sýnt gætu fram á hæfni M og K til að annast um börn sín og að mati dómsins voru börnin of ung til þess að unnt væri að kanna og meta vilja þeirra til þess hjá hvoru foreldranna þau vildu helst búa. Ljóst væri að bæði M og K bæru hag barna sinna mjög fyrir brjósti. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið að á meðan forsjármál aðila væri rekið fyrir dóminum þjónaði það ekki hagsmunum barnanna að taka þau úr umsjá móður og að slík ráðstöfun væri til þess fallin að raska hag barnanna enn meir og stuðlaði að frekara ójafnvægi í lífi þeirra. Byggðist niðurstaðan einnig á skýrum og afdráttarlausum vilja K til að viðhalda tengslum barnanna við M með ríkulegri umgengni þeirra við hann.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. febrúar 2011, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða, umgengni við þau og greiðslu meðlags. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst að sér verði falin forsjá barnanna til bráðabirgða, varnaraðila verði gert að greiða einfalt meðlag með hvoru barni og henni dæmd umgengni í samræmi við hinn kærða úrskurð. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
105/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 16. mars 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann „kærumálskostnaðar, að mati dóms, fyrir meðferð máls fyrir héraðsdómi og fyrir Hæstarétti Íslands.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þrátt fyrir dóm Hæstaréttar 14. febrúar 2011 í máli nr. 88/2011, sem einnig varðar gæsluvarðhald varnaraðila, er af hans hálfu nú gerð samskonar krafa um málskostnað og gerð var í því máli. Í forsendum þess dóms komu fram athugasemdir Hæstaréttar um kröfugerðina sem hefðu átt að leiða til þess að hún yrði ekki endurtekin orðrétt nú. Ekki eru fremur en þá skilyrði til að fallast á slíka kröfu, sbr. 38. gr. og 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.