762/2014

B krafðist skaðabóta, aðallega úr hendi S en til vara Í, vegna líkamstjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir vegna mistaka í læknismeðferð sem hann sætti í framhaldi af slysi sem hann hefði orðið fyrir. Var málinu vísað frá héraðsdómi sökum vanreifunar, en í niðurstöðu Hæstaréttar var m.a. vísað til þess að verulegur misbrestur hefði verið á því af hálfu B að hann tilgreindi til fullnaðar frá dómkröfu sinni í héraðsdómsstefnu, auk þess sem í málsástaæðum hans hefði ekki verið tekin bein afstaða til þess hvort einstakir liðir ættu að koma kröfunni til frádráttar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. nóvember 2014, þar sem „kröfum“ sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði leitar sóknaraðili með máli þessu bóta aðallega úr hendi varnaraðilans Sjúkratrygginga Íslands og til vara varnaraðilans íslenska ríkisins vegna líkamstjóns, sem hann kveðst hafa orðið fyrir vegna mistaka í læknismeðferð sem hann sætti í framhaldi af slysi 11. október 2010. Í greinargerð fyrir Hæstarétti hefur varnaraðilinn íslenska ríkið gert þá athugasemd að ranghermt sé í hinum kærða úrskurði að ekki sé deilt í málinu um bótaskyldu og er sú athugasemd í ljósi málatilbúnaðar varnaraðilans fyrir héraðsdómi á rökum reist.

Í héraðsdómsstefnu beinir sóknaraðili kröfum um bætur að varnaraðilum án þess að tilgreina á nokkurn hátt greiðslur, sem hann hafi notið úr hendi þriðja manns vegna fyrrgreinds líkamstjóns og koma ættu til frádráttar fjárhæð krafna hans samkvæmt 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Sóknaraðili ber því við að í skattframtölum, sem liggi fyrir í málinu, komi fram upplýsingar um greiðslur til sín úr lífeyrissjóðum, en venja sé fyrir því að vátryggingafélög annist útreikninga á slíkum frádrætti eftir gögnum sem þessum þegar kröfum um skaðabætur vegna líkamstjóns sé beint að þeim. Þessi viðbára getur engu breytt um það að á sóknaraðila sem tjónþola hvílir ekki aðeins skylda til að greina til fullnaðar í héraðsdómsstefnu frá dómkröfu sinni, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, þar á meðal jöfnum höndum þeim atriðum, sem horfa henni til hækkunar og lækkunar, heldur einnig að taka í málsástæðum sínum beina afstöðu til þess hvort einstakir liðir eigi að koma þar til frádráttar. Á þessu er verulegur misbrestur í málatilbúnaði sóknaraðila. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann með þessum athugasemdum staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað og gjafsóknarkostnað eru staðfest.

Sóknaraðili, B-kk-nf P-kk-nf, greiði varnaraðilum, Sjúkratryggingum Íslands og íslenska ríkinu, hvorum fyrir sig 200.000 krónur í kærumálskostnað.