164/2006

J var sakfelldur fyrir þrjár líkamsárásir og vörðuðu tvær þeirra við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en hin þriðja við 1. mgr. 217. gr. sömu laga. Hann var jafnframt sakfelldur fyrir brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni. Með vísan til 8. töluliðar 74. gr. og með hliðsjón af 75. gr. almennra hegningarlaga, svo og með vísan til forsendna héraðsdóms fyrir refsingu J að öðru leyti, þótti mega ákveða refsingu hans fangelsi í níu mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 9. mars 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða en að refsing hans verði þyngd. Fallið er frá kröfu um greiðslu skaðabóta til C þar sem ákærði hefur gert hana upp.

Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til nýrrar meðferðar. Hann krefst þess til vara að sakargiftum samkvæmt I. og II. kafla ákæru verði vísað frá héraðsdómi en að hann verði ella sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins, en til þrautavara, að refsing hans verði milduð.

Krafa ákærða um ómerkingu héraðsdóms er reist á því að héraðsdómur hafi átt að vera fjölskipaður samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ákvæðið felur í sér heimild til að ákveða að þrír héraðsdómarar skipi dóm í máli ef sýnt þykir að niðurstaða kunni að verulegu leyti að ráðast af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi. Ekki er tilefni til að hnekkja mati héraðsdóms að þessu leyti. Kröfu ákærða er því hafnað.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota hans til refsiákvæða.

Svo sem nánar greinir í héraðsdómi voru brot ákærða gegn 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 framin í júlí, október og desember 2004. Brot ákærða samkvæmt ákæruliðum II. og III. voru bæði framin að morgni sunnudags í íbúð fyrrum sambúðarkonu hans og barnsmóður. Hún var brotaþoli í því fyrra en nefndur C í því síðara. Í báðum tilvikum kom ákærði á heimili stúlkunnar en þá voru þar fyrir í svefnherbergi sinn hvor maðurinn. Viðbrögð ákærða við þessu voru mikil afbrýðisemi, heift og reiði og bar stúlkan fyrir dómi að hún hafi alveg skilið það. Eftir uppsögu héraðsdóms náði ákærði sáttum við brotaþolann C og hefur verið lögð fyrir Hæstarétt yfirlýsing hans um að þeir ákærði hafi sæst vegna átaka þeirra 12. desember 2004 og ákærði gert upp bætur vegna tjóns hans. Þegar til þessa er litið þykir með vísan til 8. töluliðar 74. gr. og hliðsjón af 75. gr. almennra hegningarlaga og þess að ákærði hefur ekki áður gerst sekur um brot gegn þeim lögum, svo og með vísan til forsendna héraðsdóms fyrir refsingu ákærða að öðru leyti, mega ákveða refsingu hans fangelsi í níu mánuði. Ekki þykir unnt að skilorðsbinda hana að neinu leyti.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku fíkniefna og sakarkostnað skulu vera óröskuð. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, J-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi níu mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku fíkniefna og sakarkostnað eru staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 246.437 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.