arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
327/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga, sbr. c. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að hvorki væri fullnægt skilyrðum c. né d. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli þeirra laga. Þá var ekki talið að X hefði verið gert að dvelja á ákveðnu afmörkuðu svæði áður en látið var reyna á gæsluvarðhald, svo sem áskilið væri í 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. maí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 6. júní 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Að virtum gögnum málsins er hvorki fullnægt skilyrðum c. né d. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli þeirra laga svo sem krafist er.

Samkvæmt 7. mgr. 29. gr. laga um útlendinga nr. 96/2002, sbr. 18. gr. laga nr. 86/2008 um breyting á þeim lögum, er heimilt að úrskurða útlending í gæsluvarðhald samkvæmt reglum laga nr. 88/2008, eftir því sem við á ef hann sýnir af sér hegðun sem gefur til kynna að af honum stafi hætta. Einnig getur lögregla lagt fyrir hann að tilkynna sig eða halda sig á ákveðnu afmörkuðu svæði. Fyrrgreind tilvísun í reglur laga nr. 88/2008 felur það eitt í sér að um meðferð máls fer samkvæmt þeim lögum eftir því sem við á, sbr. dóm Hæstaréttar 17. desember 2013 í máli nr. 781/2013.

Varnaraðili er meðal annars sakaður um líkamsárás 30. janúar 2014 og hótunarbrot 25. mars sama ár. Er fyrrnefnda brotið talið varða við 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og hið síðara 233. gr. sömu laga. Þá er hann sakaður um að hafa sýnt starfsmanni Landspítalans ógnandi hegðun 9. maí 2014. Samkvæmt þessu er fullnægt því skilyrði 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 að varnaraðili hafi sýnt af sér hegðun sem gefur til kynna að af honum stafi hætta.

Í athugasemdum með 18. gr. frumvarps til áðurnefndra laga nr. 86/2008 um breyting á 29. gr. laga nr. 96/2002, segir meðal annars að nauðsynlegt sé í tilvikum eins og því er hér um ræðir að lögregla geti lagt fyrir viðkomandi útlending að dvelja á ákveðnu afmörkuðu svæði áður en látið yrði reyna á gæsluvarðhald. Með „afmörkuðu svæði“ sé til dæmis átt við tiltekinn bæjarhluta, gistiheimili eða aðra aðstöðu sem komið yrði upp fyrir þá útlendinga sem um ræði. Til þessa úrræðis hefur ekki verið gripið af hálfu sóknaraðila. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
328/2014

Kært var ákvæði í úrskurði héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að ógilt yrði ákvörðun þinglýsingarstjóra um að hafna leiðréttingu á þinglýsingu afsals A hf. á fasteign A. Bú A hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu A hf. með úrskurði héraðsdóms 21. janúar 2010. Á veðhafafundi 13. mars 2012 hafði tilboði A hf. í fasteign A verið tekið og afsali þinglýst nokkru síðar. A hélt því hins vegar fram að með móttöku umboðsmanns skuldara á umsókn hennar um greiðsluaðlögun 30. júní 2011 hefði hún komist í greiðsluskjól og að A hf. hefði eftir greint tímamark verið óheimilt að ráðast í frekari aðgerðir til innheimtu á kröfu sinni. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, kom fram að við uppkvaðningu úrskurðar héraðsdóms um gjaldþrotaskiptin hefði ný lögpersóna tekið við eignarhaldinu á umræddri fasteign og yfirlýsing um gjaldþrotaskiptin færð í fasteignabók vegna hennar. Þinglýsingarstjóra hefði því verið rétt að þinglýsa afsalinu, sem var undirritað af skiptastjóra fyrir hönd búsins. Hvorki umsókn A um greiðsluaðlögun tæplega einu og hálfu ári eftir að bú hennar var tekið til gjaldþrotaskipta né þinglýsing athugasemdar umboðsmanns skuldara vegna umsóknarinnar fengi nokkru breytt um þá niðurstöðu. Því yrði ekki hróflað við þinglýsingu afsalsins.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kært er ákvæði í úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 23. apríl 2014 þar sem hafnað var þeirri kröfu sóknaraðila að ógilt yrði úrlausn þinglýsingarstjórans í Hafnarfirði um að hafna leiðréttingu á þinglýsingu afsals 24. október 2013 á fasteignina Klausturhvamm 20 í Hafnarfirði. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreint ákvæði hins kærða úrskurðar verði fellt úr gildi og framangreind úrlausn þinglýsingarstjóra ógilt. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest hið kærða ákvæði hans svo sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Staðfest er ákvæði hins kærða úrskurðar um að hafna leiðréttingu á þinglýsingu afsals 24. október 2013 vegna fasteignarinnar Klausturhvamms 20 í Hafnarfirði.

Sóknaraðili, A-kvk-nf T-kvk-nf M-kvk-nf, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
332/2014

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ekki var talið fullnægt skilyrði ákvæðisins um að ætla mætti að X myndi torvelda rannsókn málsins með því að hafa áhrif á vitni færi hann frjáls ferða sinna.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. maí 2014 sem barst réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. maí 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 20. maí 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem rakið er í hinum kærða úrskurði er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa 12. maí 2014 veist að brotaþola á bílastæði við heimili hennar að [...] í [...] með ofbeldi og hótunum og reynt að færa hana inn í bifreið sína. Er brotið talið varða við 217. gr., 226. gr., sbr. 20. gr. og 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Krafist er gæsluvarðhalds yfir varnaraðila á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 þar sem ætla megi að hann muni torvelda rannsókn málsins með því að hafa áhrif á vitni fari hann frjáls ferða sinna.

Lögregla hefur tekið skýrslu af brotaþola og varnaraðila. Þótt ekki hafi verið kannað hvort einhver vitni kunni að hafa verið að atvikinu verður ekki talið að það eða aðrir rannsóknarhagsmunir leiði til þess að fullnægt sé skilyrðum til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Hinn kærði úrskurður verður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
333/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Litháen var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. maí 2014, þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 28. febrúar sama ár um að framselja varnaraðila til Litháen. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í greinargerð sóknaraðila fyrir Hæstarétti komu fram athugasemdir um þá fjárhæð þóknunar sem réttargæslumanni varnaraðila var ákvörðuð í hinum kærða úrskurði og var að mati sóknaraðila of há. Í greinargerðinni var á hinn bóginn ekki gerð sérstök krafa um endurskoðun réttarins á ákvörðun þóknunar svo sem heimilt er samkvæmt 4. mgr. 195. gr., sbr. 4. mgr. 199. gr. laga nr. 88/2008, sbr. til hliðsjónar dóma Hæstaréttar 30. apríl 2010 í máli nr. 259/2010 og 2. febrúar 2014 í máli nr. 135/2014. Þegar af þeirri ástæðu getur sá hluti hins kærða úrskurðar ekki komið til endurskoðunar hér fyrir rétti.

Í framsalsbeiðni litháískra dómsmálayfirvalda 29. nóvember 2013 kemur glögglega fram hvers eðlis brot það er sem varnaraðili er grunaður um og með henni fylgdi endurrit þeirra lagaákvæða sem háttsemin er talin varða við, sbr. 2. mgr. 12. gr. laga nr. 13/1984. Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, G-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.
337/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2014 sem barst réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. maí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 10. júní 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að honum verði gert að halda sig á ákveðnum stað eða innan ákveðins svæðis.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærðar úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
340/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. maí 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sæti áframhaldandi gæsluvarðhaldi. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreind krafa hans tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
341/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. maí 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sæti áframhaldandi gæsluvarðhaldi. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreind krafa hans tekin til greina.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
342/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. maí 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sæti áframhaldandi gæsluvarðhaldi. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreind krafa hans tekin til greina.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur, til vara að beitt verði vægari úrræðum en gæsluvarðhaldi en að því frágengnu að því verði markaður skemmri rími en krafist er.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
343/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. maí 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sæti áframhaldandi gæsluvarðhaldi. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreind krafa hans tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
344/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. maí 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sæti áframhaldandi gæsluvarðhaldi. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreind krafa hans tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
345/2014

B, sem ráðinn var í skiprúm hjá Þ hf. á tilgreindu tímabili með ellefu tímabundnum ráðningarsamningum, höfðaði mál á hendur Þ hf. þegar tímabundin hans ráðning hans rann út. Krafðist B skaðabóta sem svöruðu til launa í einn mánuð og bar því við að hann hefði átt rétt til launa í uppsagnarfresti sem því nam. Hvorki var talið að B hefði öðlast slíkan rétt við lok tímabundinnar ráðningar hans, né heldur að ítrekuð ráðningin hefði brotið í bága við lög nr. 139/2003 um tímabundna ráðningu starfsmanna. Var Þ hf. því sýknaður af kröfu B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. maí 2014. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.757.152 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. maí 2013 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi var áfrýjandi ráðinn í skipsrúm hjá stefnda á tímabilinu 12. apríl 2011 til 27. janúar 2013 með ellefu tímabundnum ráðningarsamningum. Krefst áfrýjandi þess að stefnda verði gert að greiða sér skaðabætur sem svara til launa í einn mánuð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest sú niðurstaða hans að áfrýjandi hafi ekki átt rétt á uppsagnarfresti þegar tímabundin ráðning hans rann út 27. janúar 2013. Verður krafa hans því ekki reist á þeirri málsástæðu.

Í annan stað byggir áfrýjandi á því að ítrekuð ráðning hans tímabundið hafi brotið í bága við lög nr. 139/2003 um tímabundna ráðningu starfsmanna og því eigi hann rétt til skaðabóta úr hendi stefnda eftir 8. gr. laganna. Samkvæmt 1. mgr. 5. gr. þeirra er óheimilt að framlengja eða endurnýja tímabundinn ráðningarsamning þannig að hann vari samfellt lengur en í tvö ár. Eins og áður getur stóð ráðning áfrýjanda hjá stefnda skemur en það. Þegar af þeirri ástæðu er þessi málsástæða áfrýjanda haldlaus, enda takmarka lögin ekki heimild til að gera tímabundna ráðningarsamninga á tveggja ára tímabili. Samkvæmt þessu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
34/2014

D höfðaði mál gegn V hf. og krafðist viðurkenningar á rétti sínum til greiðslu bóta úr kjarasamningsbundinni slysatryggingu launþega hjá V hf. vegna vinnuslyss sem hún varð fyrir sem starfsmaður skóla. Talið var ósannað að V hf. hefði verið kunnugt um slysið fyrr en liðinn var ársfrestur samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga. V hf. var því sýknað af kröfum D.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. janúar 2014. Hún krefst þess að viðurkenndur verði réttur sinn til greiðslu bóta úr kjarasamningsbundinni slysatryggingu launþega hjá stefnda vegna vinnuslyss sem hún varð fyrir 20. janúar 2009 sem starfsmaður Vatnsendaskóla í Kópavogi. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í 1. mgr. 124. gr. laga um vátryggingarsamninga nr. 30/2004 er kveðið á um að sá sem rétt eigi til bóta samkvæmt slysatryggingu, sjúkratryggingu eða heilsutryggingu með eða án uppsagnarréttar glati þeim rétti ef krafa er ekki gerð um bætur til félagsins innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem hún er reist á.

Áfrýjandi gekkst á slysdegi, 20. janúar 2009, undir skoðun á slysadeild og greindist þá með brot á hægri ökkla með nokkurri „valgus“ stöðu, en tiltölulega lítil aðlögun var í brotinu að öðru leyti. Áfrýjandi var sett í göngugips, en við endurkomu fjórum og hálfri viku síðar fann hún til töluverðra eymsla og þá var bólga í ökklanum sem og óbreytt lega í brotinu. Var talið rétt að áfrýjandi yrði í gipsi tvær vikur í viðbót og að hún færi í sjúkraþjálfun eftir það. Hún leitaði 4. nóvember 2009 til S-kk-ef B-kk-ef, sérfræðings í bæklunarskurðlækningum, og samkvæmt vottorði hans 11. desember sama ár um skoðunina var hún erfið þar sem ökklinn var mjög þrútinn. Voru þá liðnir rúmlega níu mánuðir frá því slysið átti sér stað. Að framansögðu virtu verður að telja að áfrýjandi hafi fengið vitneskju um þau atvik, sem krafa hennar er reist á, þegar hún leitaði til fyrrgreinds sérfræðings.

Samkvæmt almennum sönnunarreglum hvílir á áfrýjanda að sýna fram á hvenær tilkynning um slys það, sem mál þetta er sprottið af, barst stefnda. Gegn andmælum stefnda er ósannað að honum hafi verið kunnugt um slysið fyrr en 27. júní 2011, er lögmaður áfrýjanda spurðist fyrir um hjá stefnda hvort það hefði verið tilkynnt honum. Var þá liðinn sá ársfrestur sem kveðið er á um í 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað verður staðfest.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
350/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfum vegna innstæðufjár sem R lýsti við slit L hf. var skipað í réttindaröð sem almennum kröfum samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Vísað var til þess að þótt fyrirmæli 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki leiddu til þess að kröfum vegna innstæðufjár yrði skipað í réttindaröð sem forgangskröfum samkvæmt 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991, hvíldi á kröfuhafa fortakslaus skylda til að tilgreina við kröfulýsingu hverrar stöðu krafist væri að krafa hans nyti við slit, en R hafði um þetta skírskotað til 113. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. maí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. apríl 2014, þar sem kröfu er sóknaraðili lýsti við slit varnaraðila að fjárhæð 9.979.113 evrur var skipað í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreindri kröfu hans verði skipað í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að í dómum Hæstaréttar 6. september 2012 í máli nr. 506/2012, 23. janúar 2013 í máli nr. 763/2012, 12. apríl 2013 í máli nr. 182/2013 og 18. nóvember 2013 í máli nr. 708/2013 hefur ítrekað verið skorið úr ágreiningi sem lýtur að sömu atriðum og til úrlausnar eru í máli þessu. Málskot þetta er því að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Robein Leven N.V., greiði varnaraðila, LBI hf., 750.000 krónur í kærumálskostnað.
354/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu J um að allir dómarar við Héraðsdóm Reykjavíkur vikju sæti í máli Í hf. á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. maí 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að allir dómarar við Héraðsdóm Reykjavíkur vikju sæti í máli varnaraðila á hendur honum. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreind krafa hans tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til þess sem rakið er í hinum kærða úrskurði eru engin efni til að verða við kröfu sóknaraðila. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.