104/2002

S var ákærður fyrir eignaspjöll, tilraun til nauðgunar og nauðgun. Hafði hann ruðst inn til konunnar A, sem hann hafði áður átt í sambandi við, brotið þar húsmuni, reynt að þröngva henni til kynmaka með ofbeldi í eldhúsi hennar, og þröngvað henni til holdlegs samræðis nokkru síðar í svefnherbergi íbúðarinnar. S játaði að hafa valdið spjöllum á húsmunum í íbúð A en kvaðst hafa átt munina sjálfur. Þeirri viðbáru S var hafnað og var hann sakfelldur fyrir eignaspjöll. S viðurkenndi einnig að hafa valdið A áverkum í eldhúsi íbúðarinnar og að hafa reynt að hafa þar við hana samræði. Staðhæfing S um að A hafi viljað hafa við hann kynmök í eldhúsinu þótti fjarstæð í ljósi þess sem fyrir lá um það sem á undan var gengið. Var frásögn A um að S hefði reynt að neyða sig til kynmaka talin trúverðug, og í samræmi við áverkana sem á henni voru og önnur sýnileg sönnunargögn. Var A sakfelldur fyrir tilraun til nauðgunar. Þá hafði S einnig viðurkennt að hafa haft samræði við A í svefnherbergi hennar nokkru síðar en bar að það hafi verið með fullum vilja A. Framburður S þótti að þessu leyti fjarstæður en frásögn A trúverðug í sjálfu sér og í samræmi við það sem vitni höfðu eftir henni um atvikið. Var því byggt á frásögn A og talið sannað að S hafi beitt hana ofbeldi og ofbeldishótunum og þröngvað henni með því til samræðis. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að S ruddist inn á A og 8 ára gamlan son hennar og braut gegn A þótt hann vissi af barninu á heimilinu. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest um tveggja ára fangelsisrefsingu. A voru dæmdar 500.000 krónur í miskabætur, auk bóta fyrir munatjón.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. febrúar 2002 að tilhlutan ákærða en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða, þyngingar á refsingu og greiðslu skaðabóta að fjárhæð 1.120.000 krónur.

Ákærði krefst aðallega sýknu af sakargiftum samkvæmt II. og III. kafla ákæru og verði honum einvörðungu gerð vægasta refsing, er lög leyfa, fyrir brot í I. kafla ákærunnar. Þá verði skaðabótakröfu brotaþola vísað frá dómi. Til vara krefst ákærði mildunar á refsingu og lækkunar á bótakröfu.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms er fallist á sakarmat hans og ákvörðun um refsingu ákærða, sbr. 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Með hliðsjón af málsgögnum og dómaframkvæmd þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 500.000 krónur. Um bætur fyrir munatjón er þess að gæta, að í héraði virðist kröfu um þær ekki hafa verið andmælt tölulega af hálfu ákærða og verður niðurstaða héraðsdóms um þann þátt staðfest. Samtals nema skaðabætur því 620.000 krónum og skulu þær bera dráttarvexti frá 27. ágúst 2001, er mánuður var liðinn frá því að krafa var sett fram.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest að öðru leyti en því, að þóknun réttargæslumanns þykir hæfilega ákveðin 100.000 krónur.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf P-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í tvö ár.

Ákærði greiði A 620.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. ágúst 2001 til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest að öðru leyti en því, að þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef L-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skal vera 100.000 krónur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað sakarinnar, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, J-kk-ef M-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 50.000 krónur.