arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
700/2010

F höfðaði mál gegn L og gerði kröfu um vangoldin laun og dráttarvexti á þeim grunni að L hefði einhliða breytt starfshlutfalli hans úr 100% í 80% þann 1. júní 2006. Hvorki lá fyrir að F hefði veitt samþykki sitt fyrir þessari lækkun né að L hefði sagt upp starfshlutfalli F samkvæmt ráðningarsamningi. Í ljósi þessa var talið að einhliða breyting á starfshlutfalli F í tímaskráningarkerfi L hefði ekki verið lögmætur grundvöllur skerðingar á launum F frá 1. júní 2006 þar til F fór í tímabundið leyfi frá störfum 1. júlí 2007. F og L höfðu gert með sér samkomulag um leyfi F frá störfum frá þeim degi til 31. desember 2007. Með vísan til samkomulagsins var talið að F gæti ekki átt kröfu um laun fyrir 100%  starfshlutfall í leyfinu heldur einungis fyrir 80% starfshlutfall eins og þar var kveðið á um. Samkomulagið var ekki talið geta haft afturvirk áhrif en það var engu að síður talið skírskota til þeirra launakjara sem F hafði þegar leyfi hans hófst. Þótti samkomulagið bera með sér samþykki beggja aðila fyrir því að vinnuskylda F næmi 80% af fullri dagvinnu og að laun hans skyldu taka mið af því frá 1. júlí 2007 og að vinnuskylda og laun F myndu haldast í því hlutfalli eftir að hann kæmi aftur til starfa úr leyfi. Einnig var talið að miklu skipti að af framlögðum yfirlitum úr tímaskráningarkerfi L mætti ráða að eftir að F kom úr leyfi hefði hann dregið úr skráningu vinnustunda. Var því fallist á kröfu F varðandi vangoldin laun fyrir tímabilið frá 1. júní 2006 til 1. júlí 2007 en kröfum hans hafnað að öðru leyti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. desember 2010. Hann krefst þess að gagnáfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 4.485.704 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. júní 2006 til greiðsludags. Einnig að viðurkennt verði að gagnáfrýjanda sé óheimilt á grundvelli gildandi kjarasamnings og án samþykkis aðaláfrýjanda að greiða honum 80% laun fyrir 100% starf hans á augnlækningadeild gagnáfrýjanda samkvæmt ráðningarsamningi 7. nóvember 2000. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 24. febrúar 2011. Hann krefst aðallega sýknu af kröfum aðaláfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að héraðsdómur verði staðfestur og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Til samræmis við framangreinda dómkröfu gagnáfrýjanda verður hvor aðili látinn bera sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
703/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu D á hendur J, S og H var vísað frá dómi. Málið átti rætur að tekja til kaupa D á fasteign af J og S sem fasteignasalinn H á fasteignasölunni F ehf. hafði milligöngu um kaup á. Í málinu krafði D J, S og H um greiðslu skaðabóta vegna galla.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 10. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. nóvember 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, D-kvk-nf Á-kvk-nf, greiði varnaraðilunum J-kk-þgf K-kk-þgf G-kk-þgf og S-kvk-þgf G-kvk-þgf H-kvk-þgf samtals 100.000 krónur í kærumálskostnað og varnaraðilanum H-kk-þgf H-kk-þgf J-kk-þgf 100.000 krónur.
707/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að þrotabúi I ehf. yrði heimilað að leiða þrjú nafngreind vitni fyrir dóm til skýrslugjafar við aðalmeðferð í máli þess gegn M hf. Í héraðsdómi var talið að vitninu G væri ætlað að bera um umdeild málsatvik, vitnið M gæti upplýst um stefnu M hf. við hlutabréfakaup og vitninu S yrði ekki meinað að koma fyrir dóm til að staðfesta aðkomu sína að tilteknu skjali og svara spurningum varðandi efni þess. Var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. desember 2010, þar sem hrundið var mótmælum sóknaraðila gegn því að varnaraðila yrði heimilað að leiða þrjú nafngreind vitni fyrir dóm til skýrslugjafar við aðalmeðferð í máli sínu á hendur sóknaraðila. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði meinað að leiða þessi vitni fyrir dóm til skýrslugjafar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, MP banki hf., greiði varnaraðila, þrotabúi Icarusar ehf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
709/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem krafa S vegna vangoldinna launa var viðurkennd sem almenn krafa við slitameðferð S hf. en S var framkvæmdastjóri fjármála- og upplýsingatæknisviðs S hf. Um helstu hlutverk S sem framkvæmdastjóra sagði m.a. í ráðningarsamningi hans að hann skyldi stjórna daglegri starfsemi bankans í þeim málaflokkum sem undir fjármála- og upplýsingatæknisvið féllu samkvæmt skipuriti S hf. og í samræmi við stefnu og markmið bankans hverju sinni. Þá skyldi hann taka þátt í að móta stefnu S hf., markmið og áætlanir á sviðinu og hrinda þeim í framkvæmd. Í málinu var deilt um hvort störf S hefðu verið þess eðlis að hann félli undir undantekningarákvæði 3. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o. fl. eins og það hljóðaði þá en í ákvæðinu sagði að sá sem hefði með höndum framkvæmdastjórn félags eða stofnunar sem væri til gjaldþrotaskipta nyti ekki forgangsréttar fyrir kröfum sínum sem ella hefði verið skipað í réttindaröð samkvæmt 1., 2., eða 3. tölulið 1. mgr. 112. gr. laganna. Í héraðsdómi var talið ljóst að S hefði haft raunverulega yfirmannsstöðu með höndum hjá S hf. Var hann talinn falla undir fyrrgreint undantekningarákvæði og hafnað að viðurkenna kröfu hans sem forgangskröfu. Í ljósi fyrrgreindrar starfslýsingar S í ráðningarsamningi hans og S hf. og með vísan til forsendna hins kærða úrskurður var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. nóvember 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að krafa hans að fjárhæð 4.518.978 krónur yrði viðurkennd sem forgangskrafa við slit varnaraðila, en krafan viðurkennd sem almenn krafa. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og framangreind krafa hans tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar auk kærumálskostnaðar.

Í ráðningarsamningi sóknaraðila 14. janúar 2008 er lýst þeim verkefnum sem starfi hans í þágu varnaraðila fylgdu. Í ljósi þeirrar starfslýsingar og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar að öðru leyti verður talið að þágildandi ákvæði 3. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 taki til kröfu sóknaraðila. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
70/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 15. febrúar 2011, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
713/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu H ehf. var vísað frá dómi  í máli sem félagið hafði höfðað gegn P hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Frekari gögn bárust réttinum eftir það. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. nóvember 2010, þar sem kröfu sóknaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og málsmeðferð héraðsdóms ómerkt frá og með þinghaldi þann 17. september 2010, en til vara krefst hann að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 712/2010, sem kveðinn var upp fyrr í dag, var staðfestur úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila í þessu máli í þrotabú KBK. ehf., en ágreiningur málsaðila hér stendur um kröfu varnaraðila á hendur þrotabúinu. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Húsaviðhald og viðgerðir ehf., greiði varnaraðila, Pharma ehf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
714/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu H ehf. var vísað frá dómi í máli sem félagið hafði höfðað gegn J. Í málinu krafðist H. ehf. þess að kröfum sem J. hafði lýst í þrotabú K ehf. yrði hafnað. Fyrirsvarsmaður H ehf., B, var annar eigenda K ehf. Í dómi Hæstaréttar var með vísan til niðurstöðu í máli nr. 712/2010, sem kveðinn var upp sama dag, staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar með vísan til forsendna hans þar sem talið var að H ehf. hefði ekki lengur lögvarinn rétt til að mótmæla afstöðu skiptastjóra til viðurkenningar kröfu sem annar kröfuhafi hefði gert af þeirri ástæðu að hann væri ekki lengur kröfuhafi í þrotabú K ehf., sbr. 1. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Frekari gögn bárust réttinum eftir það. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. nóvember 2010, þar sem kröfu sóknaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og málsmeðferð héraðsdóms ómerkt frá og með þinghaldi þann 17. september 2010, en til vara krefst hann að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 712/2010, sem kveðinn var upp fyrr í dag, var staðfestur úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila í þessu máli í þrotabú KBK ehf., en ágreiningur málsaðila hér stendur um kröfu varnaraðila á hendur þrotabúinu. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Húsaviðhald og viðgerðir ehf., greiði varnaraðila, J-kk-þgf G-kk-þgf I-kk-þgf, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
715/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu H ehf. var vísað frá dómi í máli sem félagið hafði höfðað gegn J. Í málinu krafðist H. ehf. þess að kröfum sem J. hafði lýst í þrotabú K ehf. yrði hafnað. Fyrirsvarsmaður H ehf., B, var annar eigenda K ehf. Í dómi Hæstaréttar var með vísan til niðurstöðu í máli nr. 712/2010, sem kveðinn var upp sama dag, staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar með vísan til forsendna hans þar sem talið var að H ehf. hefði ekki lengur lögvarinn rétt til að mótmæla afstöðu skiptastjóra til viðurkenningar kröfu sem annar kröfuhafi hefði gert af þeirri ástæðu að hann væri ekki lengur kröfuhafi í þrotabú K ehf., sbr. 1. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Frekari gögn bárust réttinum eftir það. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. nóvember 2010, þar sem kröfu sóknaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og málsmeðferð héraðsdóms ómerkt frá og með þinghaldi þann 17. september 2010, en til vara krefst hann að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 712/2010, sem kveðinn var upp fyrr í dag, var staðfestur úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila í þessu máli í þrotabú KBK ehf., en ágreiningur málsaðila hér stendur um kröfu varnaraðila á hendur þrotabúinu. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Húsaviðhald og viðgerðir ehf., greiði varnaraðila, J-kk-þgf G-kk-þgf I-kk-þgf, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
716/2010

E var ákærð fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa staðið að innflutningi til landsins á 19.750 ml af vökva sem innihélt amfetamínbasa ætlaðan til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. Vökvanum hafði verið komið fyrir í eldsneytistanki bifreiðar í Litháen, sem E kom með á skipi til landsins. Þótti E hafa með ósannindum, röngum og misvísandi framburði, sem hún hafði ítrekað orðið uppvís að, reynt að hindra lögreglu í að upplýsa um brotið og afvegaleiða rannsóknina eftir fremsta megni. Talið var að henni hefði ekki getað dulist að verulegu magni fíkniefna hefði verið komið fyrir í eldsneytistanki bifreiðarinnar. Var neitun E um aðild hennar að brotinu hafnað og hún sakfelld fyrir þá háttsemi sem henni var gefin að sök í ákæru. Við ákvörðun refsingar var litið til þess mikla magns af mjög sterkum fíkniefnum sem E flutti í bifreið sinni og þótti refsing hennar hæfilega ákveðin 8 ára fangelsi. Þá voru gerð upptæk 19.750 ml af vökva sem innhélt amfetamínbasa og bifreið E sem notuð var til að flytja fíkniefnin til landsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 20. desember 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um annað en refsingu ákærðu, sem verði þyngd.

Ákærða krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð og hafnað kröfu um upptöku bifreiðarinnar IZ-NE947.

Að virtu því, sem greinir í röksemdum hins áfrýjaða dóms fyrir sakfellingu ákærðu, gat henni ekki dulist að verulegu magni fíkniefna hafi verið komið fyrir í eldsneytistanki bifreiðarinnar, sem hún kom með á skipi til landsins 17. júní 2010. Með þessari athugasemd verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærða verður dæmd til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærða, E-x-x N-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 473.905 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur
717/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur lögreglustjóranum L var vísað frá dómi en í málinu krafðist A að L yrði gert að afhenda sér gögn um rannsókn sakamáls á hendur sér. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að í lokamálslið 1. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála sé tekið fram að bera megi undir dómara synjun lögreglu um að verða við beiðni verjanda um að fá afrit af öllum skjölum máls eða aðstöðu til kynna sér gögn í því en meðferð máls um það efni fari eftir fyrirmælum XV. kafla laganna. Kröfur A verði af þessum sökum ekki bornar upp í einkamáli sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með vísan til 2. mgr. 24. gr. laganna var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. desember 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta á hendur varnaraðila með stefnu 8. júní 2010, þar sem gerð var „krafa um afhendingu gagna og upplýsinga er varða rannsókn í máli lögreglu nr. [...] og/eða [...] eftir því sem snertir stefnanda“, en í 11 liðum var síðan í framhaldi af þessum orðum tilgreint að hverju þessi gögn og upplýsingar ættu að snúa. Af héraðsdómsstefnu verður ráðið að gagnvart sóknaraðila hafi ekki komið til saksóknar á grundvelli þessarar rannsóknar. Í greinargerð varnaraðila fyrir héraðsdómi var því meðal annars borið við að öll gögn, sem varðað hafi sóknaraðila og ætlaðan hlut hans að þessum málum, hafi 9. júlí 2009 verið afhent honum og verjanda hans við rannsóknina.

Samkvæmt 1. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal verjandi jafnskjótt og unnt er fá afrit af öllum skjölum máls, sem varða skjólstæðing hans, svo og aðstöðu til að kynna sér önnur gögn í því. Í lokamálslið þessa lagaákvæðis er tekið fram að bera megi undir dómara synjun lögreglu um að verða við beiðni um þetta, en meðferð máls um það efni fer eftir fyrirmælum XV. kafla sömu laga. Að því leyti, sem kröfur sóknaraðila í þessu máli eru í því horfi að afstöðu mætti taka til þeirra fyrir dómi, verða þær af þessum sökum ekki bornar upp í einkamáli, sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt 2. mgr. 24. gr. sömu laga verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
71/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu F um að dómari viki sæti í skuldamáli sem hann hafði höfðað gegn K og S. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið að ekkert væri fram komið sem gæfi tilefni til að draga óhlutdrægni dómara í efa og ekki hefðu verið færð fram rök fyrir því að dómarinn bæri óvildarhug eða kala til lögmanns F.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. janúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. janúar 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari viki sæti í máli sem sóknaraðili hefur höfðað gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurðurinn verði felldur úr gildi og dómaranum verði gert að víkja sæti í málinu. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, F-kk-nf Þ-kk-nf, greiði varnaraðilum, K-kk-þgf I-kk-þgf og S-kk-þgf E-kk-þgf L-kk-þgf, 100.000 krónur hvorum í kærumálskostnað.