127/2001

V var gerð refsing fyrir að hafa skotið tvö hreindýr án þess að veiðieftirlitsmaður fylgdi honum, án þess að hafa veiðileyfi og án þess að hafa fengið útgefið veiðikort. Hins vegar var ekki fallist á kröfu ákæruvaldsins um að V skyldi sæta upptöku á riffli og fylgibúnaði, enda vörðuðu brot gegn reglugerð, sem sett var með stoð í lögum nr. 64/1994 um veiðar á villtum fuglum og villtum spendýrum, aðeins sektum eða fangelsi þegar verknaðurinn var framinn. Af þeim sökum þótti ekki unnt að byggja á upptökuheimild laga nr. 64/1994.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 29. mars 2001 að fengnu áfrýjunarleyfi í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess að fjárhæð sektar verði lækkuð og hann sýknaður af kröfum ákæruvaldsins um upptöku skotvopns og fylgihluta.

Með ákæru 30. nóvember 2000 var ákærði borinn sökum um að hafa í ágúst á sama ári skotið tvo hreindýrstarfa á Skjöldólfsstaðaheiði, Norður-Héraði, án þess að vera í fylgd eftirlitsmanns með hreindýraveiðum, án þess að hafa veiðileyfi fyrir dýrunum, án þess að hafa fengið útgefið veiðikort og án þess að hafa endurnýjað skotvopnaleyfi sitt. Voru brotin talin varða við 14. gr., sbr. 19. gr. laga nr. 64/1994 um vernd, friðun og veiðar á villtum fuglum og villtum spendýrum, sbr. lög nr. 100/2000, svo og 1. mgr., 2. mgr. og 3. mgr. 10. gr. sbr. 14. gr. reglugerðar nr. 452/2000 um stjórn hreindýraveiða. Vegna síðasttalda liðsins í upptalningu sakargifta í ákæru var ennfremur vísað til nánar tilgreindra ákvæða í vopnalögum nr. 16/1998 með áorðnum breytingum. Var þess krafist að ákærði yrði dæmdur til refsingar og honum gert að sæta upptöku á skotvopni því, sem hann notaði við veiðarnar ásamt fylgihlutum.

Við þingfestingu málsins 19. desember 2000 framvísaði ákærði gildu leyfi fyrir skotvopni því, sem um ræðir í málinu. Var þá af hálfu ákæruvalds fallið frá þeim lið ákæru að hann hefði ekki endurnýjað skotvopnaleyfi sitt og jafnframt að honum yrði refsað með vísan til heimildar í vopnalögum. Gekkst ákærði að öðru leyti við sakargiftum og var málinu síðan lokið samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Var honum gerð refsing og jafnframt að sæta upptöku riffils og fylgibúnðar á grundvelli þeirra ákvæða laga nr. 64/1994 og reglugerðar nr. 452/200, sem vísað var til í ákæru.

Fram er komið í málinu að verð á veiðileyfi fyrir einum hreindýrstarfi á því veiðisvæði, sem hér um ræðir, hafi á veiðitíma hreindýra 1. ágúst til 15. september 2000 numið 90.000 krónum. Með háttsemi sinni braut ákærði ýmis ákvæði, sem lúta að stjórn hreindýraveiða. Að öllu þessu virtu verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu ákærða fyrir brotin, svo og ákvæði hans um vararefsingu.

Vegna kröfu ákæruvalds um að ákærða verði gert að sæta upptöku á skotvopni og fylgihlutum með því er til þess að líta að samkvæmt 14. gr. reglugerðar nr. 452/2000 vörðuðu brot gegn henni eingöngu sektum eða fangelsi. Ákvæðinu var síðar breytt með reglugerð nr. 243/2001 um breyting á reglugerð nr. 452/2000 um stjórn hreindýraveiða, þar sem heimilað var meðal annars að gera upptæk til ríkissjóðs veiðitæki, sem notuð hafa verið við framkvæmd brots. Þótt mælt sé svo fyrir í 3. mgr. 19. gr. laga nr. 64/1994 að gera megi upptæk til ríkissjóðs veiðitæki, sem notuð hafa verið við framkvæmd brots gegn lögunum og reglum, sem settar eru samkvæmt þeim, sbr. einnig 1. mgr. sömu greinar, verður þeim viðurlögum ekki beitt hér fyrst sérstök refsiákvæði voru tekin upp í 14. gr. reglugerðarinnar án þess að slíkra viðurlaga væri getið. Verður ákærði því sýknaður af kröfu ákæruvalds um þetta efni, sbr. einnig dóm Hæstaréttar 8. febrúar 2001 í máli nr. 432/2000.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, V-kk-nf S-kk-nf, greiði 200.000 krónur í sekt innan fjögurra vikna frá uppsögu þessa dóms, en sæti ella fangelsi í 30 daga.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, Ó-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 70.000 krónur.