532/2005

I var ákærður fyrir fjárdrátt í opinberu starfi með því að hafa sem framkvæmdastjóri Fjórðungssambands Vestfirðinga dregið sér samtals rúmlega 17 milljónir króna af bankareikningi sambandsins. I viðurkenndi fjárdráttarbrot en mótmælti því að hafa verið í opinberu starfi. Fallist var á þá niðurstöðu héraðsdóms að I hefði í fyrrnefndu starfi sínu verið opinber starfsmaður, meðal annars með vísan til 86. gr. sveitarstjórnarlaga. Þótti refsing hans hæfilega ákveðin 12 mánaða fangelsi. Þar af voru níu mánuðir skilorðsbundnir, en I hafði játað brot sitt og bætt það tjón er af hlaust, auk þess sem hann hafði ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 1. desember 2005. Hann krefst þess að niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða verði staðfest en refsing hans þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að refsiákvörðun héraðsdóms verði staðfest, en til vara að refsing verði milduð og hún skilorðsbundin.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 247. gr., sbr. 138. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa sem framkvæmdastjóri Fjórðungssambands Vestfirðinga á tímabilinu frá 8. janúar 2002 til og með 17. september 2003 dregið sér í 135 tilvikum samtals 17.189.294 krónur af bankareikningi Fjórðungssambandsins.

Samkvæmt 86. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 45/1998 geta sveitarfélög stofnað til staðbundinna landshlutasamtaka sveitarfélaga er vinni að hagsmunamálum íbúa í hverjum landshluta. Fjórðungssamband Vestfirðinga er slík landshlutasamtök. Að þessu gættu verður fallist á það með vísan til forsendna héraðsdóms að ákærði hafi í starfi sínu sem framkvæmdastjóri Fjórðungssambandsins talist opinber starfsmaður í skilningi 138. gr. og 141. gr. a. laga nr. 19/1940, sbr. 6. gr. laga nr. 54/2003.

Með vísan til forsendna héraðsdóms og þess að brot ákærða var stórfellt þar sem hann dró sér samtals rúmlega 17 milljónir króna í 135 tilvikum á greindu tímabili þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

Ákærði hefur játað brot sitt, hann hefur að fullu bætt það tjón er af hlaust og ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Að þessu virtu verður hluti refsingar hans bundinn skilorði, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, I-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði, en fresta skal fullnustu 9 mánaða af þeirri refsivist og sá hluti hennar falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms ef ákærði heldur almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 273.452 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 249.000 krónur.