150/2005

H var sakfelld fyrir hafa brotið gegn 2. mgr. 6. gr. og 62. gr. laga nr. 32/2005 um miðlun vátrygginga, sbr. 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa sem framkvæmdastjóri H ehf. staðið fyrir því að hafin var miðlun vátrygginga fyrir hönd félagsins í 34 tilvikum árið 1999 án starfsleyfis. Hún var ennfremur sakfelld fyrir umboðssvik, sbr. 249. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa á frá október 1999 til janúar 2000 staðið fyrir því að tveimur erlendum tryggingafélögum voru sendar 23 umsóknir um tryggingar í nafni H ehf., sem þáði umboðslaun fyrir, þó að tryggingatakarnir hefðu veitt starfsmönnum V ehf. umboð til þeirrar ráðstöfunar. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að eftir uppkvaðningu héraðsdóms hafði lögum verið breytt þannig að viðurlög við þeim brotum, sem H hafði gerst sek um samkvæmt I. lið ákæru, voru orðin vægari en áður var. Þá var óumdeilt að hún hafði bætt allt það tjón, sem leiddi af brotum hennar, auk þess sem verulegur dráttur varð á rannsókn málsins og ákvörðun um saksókn. Með hliðsjón af þessu þótti hæfileg refsing vera skilorðsbundið fangelsi í 3 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 31. mars 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærðu verði þyngd.

Ákærða krefst sýknu.

Í I. kafla ákæru er ákærðu gefið að sök að hafa með nánar tiltekinni háttsemi brotið gegn ákvæðum 3. mgr. 81. gr., sbr. 99. gr. laga nr. 60/1994 um vátryggingastarfsemi með áorðnum breytingum. Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms voru ákvæði þessi felld úr gildi, en í stað þeirra er nú komin 2. mgr. 6. gr. og 62. gr. laga nr. 32/2005 um miðlun vátrygginga. Samkvæmt síðastnefndri lagagrein varða brot, sem ákærðu eru gefin að sök í I. kafla ákæru, sektum eða fangelsi allt að einu ári. Samkvæmt 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ber að fella dóm á málið að þessu leyti eftir ákvæðum laga nr. 32/2005. Með þessari athugasemd verður niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærðu staðfest með vísan til forsendna hans.

Við ákvörðun refsingar ákærðu verður að taka tillit til þess að viðurlög við slíkum brotum, sem hún gerðist sek um samkvæmt I. kafla ákæru, eru að lögum nú orðin vægari en áður var. Óumdeilt er að ákærða hefur bætt allt tjón, sem leiddi af brotum hennar. Að teknu tilliti til þessa, svo og þess verulega dráttar, sem varð á rannsókn málsins og ákvörðun um saksókn, er refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi 3 mánuði. Skal sú refsing bundin skilorði eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærða greiði sakarkostnað í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun á báðum dómstigum, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærða, H-kvk-nf M-kvk-nf, sæti fangelsi 3 mánuði. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 2 árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða greiði sakarkostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 813.034 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns í héraði, B-kk-ef M-kk-ef R-kk-ef héraðsdómslögmanns, 498.000 krónur, og fyrir Hæstarétti, H-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur.