arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
758/2017

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. desember 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. desember 2017 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 15. desember 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og a. liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga. Samkvæmt fyrrgreinda ákvæðinu verður sakborningur aðeins úrskurðaður í gæsluvarðhald ef fram er kominn rökstuddur grunur um að hann hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við og ætla megi að sakborningur muni torvelda rannsókn málsins svo sem með því að afmá merki eftir brot, skjóta undan munum ellegar hafa áhrif á samseka eða vitni. Fallist er á með héraðsdómi að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um brot gegn XXIII. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þannig að fullnægt sé fyrra skilyrði 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að hann sæti gæsluvarðhaldi. Á hinn bóginn er til þess að líta að nú hefur verið tekin skýrsla af brotaþola og allsendis óljóst af kröfugerð sóknaraðila hvaða frekari vitnaskýrslur á eftir að taka þannig að varnaraðili geti torveldað rannsókn málsins gangi hann laus. Að þessu virtu verður ekki talið að rannsóknarhagsmunir standi til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi.

Samkvæmt a. lið 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 er heimilt að handtaka útlending og færa hann í gæsluvarðhald ef ekki liggur fyrir hver útlendingurinn er, hann neitar að gefa upp hver hann er eða ef rökstuddur grunur er um að hann gefi rangar upplýsingar um hver hann er. Sóknaraðili kveðst hafa upplýsingar um að varnaraðili sé mögulega ekki sá sem hann kveðist vera, án þess að nokkur gögn um þá staðhæfingu liggi fyrir í málinu. Hefur sóknaraðili þannig ekki sýnt fram á að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa gefið rangar upplýsingar um hver hann er þannig að fullnægt sé framangreindu skilyrði til að honum verði gert að sæta gæsluvarðhaldi.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
759/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. nóvember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 29. nóvember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 27. desember 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Hæstaréttar 8. nóvember 2017 í máli nr. 700/2017 var því slegið föstu að fullnægt væri skilyrðum til þess að varnaraðili skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Þar sem ekkert er fram komið í málinu sem fær haggað þeirri niðurstöðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
761/2016

M og K voru sammála um að fara áfram sameiginlega með forsjá fjögra barna sinna en deildu um hvar lögheimili þeirra ætti að vera og hvernig umgengni skyldi háttað. Komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að lögheimili dætranna tveggja yrði hjá M en sonanna hjá K og að börnin A, B og C skyldu dveljast viku og viku í senn hjá hvoru foreldri. Eftir uppsögu dómsins aflaði M matsgerðar, meðal annars um hagi og aðstæður barnanna og hvaða áhrif breyting á búsetu þeirra hefði haft fyrir börnin í kjölfar hins áfrýjaða dóms. Í dómi Hæstaréttar var talið að af matsgerðinni yrði helst hægt að álykta að breytingarnar sem hefðu orðið á högum barnanna hefðu verið þeim til góðs. Með vísan til þess og forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf. I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. nóvember 2016. Hann krefst þess að lögheimili barna aðila, A, B, C og D, verði hjá sér og að stefndu verði gert að greiða einfalt meðlag með börnunum. Þá krefst hann þess að ákvörðun héraðsdóms um umgengni barnanna við stefndu verði endurskoðuð. Loks krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eftir uppsögu hins áfrýjaða dóms aflaði áfrýjandi matsgerðar um hagi og aðstæður barna málsaðila, vilja barnanna til búsetu hjá foreldrum, hvaða áhrif breyting á búsetu þeirra hafi haft fyrir börnin í kjölfar hins áfrýjaða dóms og hvort og þá hvaða áhrif það hafi haft á börnin að stefnda sé enn í tengslum við fyrrum sambýlismann sinn.

Til þess að framkvæma hið umbeðna mat var dómkvödd 12. janúar 2017 E sálfræðingur og lá matsgerð hennar fyrir 6. febrúar sama ár. Í niðurstöðum matsgerðarinnar kom fram að frá því að héraðsdómur var kveðinn upp hafi umgengni barnanna við málsaðila verið vikuskipt. Matsmaður hafi átt viðtöl við þrjú elstu börnin, sem lýst hafi ánægju með núverandi fyrirkomulag með vikuskiptri umgengni og ekki óskað eftir breytingu á högum sínum. Báðum stúlkunum liði nú vel og að sögn kennara eldri drengsins hafi hann tekið miklum framförum, bæði í þroska og líðan, og tengdu þeir það við aukna umgengni hans við móður. Þá hafi kennarar yngri drengsins engan mun merkt á hegðun hans. Jafnframt hafi enginn kennaranna fundið mun á líðan barnanna eftir því hjá hvoru foreldri þau dvelja. Af ofangreindu væri helst hægt að álykta að þær breytingar, sem orðið hafi á högum barnanna undanfarið, hafi verið þeim til góðs. Að lokum kom fram í viðtölum matsmanns við stúlkurnar að fyrrum sambýlismaður stefndu væri ekki í neinum tengslum við fjölskylduna og að þær teldu hana ekki vera lengur í sambandi við hann. Væri stefnda í einhverju sambandi við manninn virtist það ekki trufla dæturnar og þá líklega ekki drengina.

Með hliðsjón af framansögðu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
761/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi meðan mál hans er til meðferðar hjá dómstólum, en þó eigi lengur en til föstudagsins 29. desember 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
763/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli D ehf. gegn Í til ógildingar á úrskurði yfirskattanefndar og úrskurði ríkisskattsstjóra var vísað frá dómi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að breyting ríkisskattstjóra á skattalegu eigin fé D ehf. hefði engin áhrif haft á gjöld D ehf. og var því fallist á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að D ehf. hefði ekki sýnt fram á að hann hefði lögvarða hagsmuni af því að fá efnisdóm um kröfu sína á hendur Í. Þá var talið engu breyta þótt hluthafar D ehf. kynnu að telja sig hafa lögvarinna hagsmuna að gæta. Var því hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. nóvember 2017, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var skattalegt eigið fé sóknaraðila vegna auðlegðarskatts hækkað úr 1.063.223.798 krónum í 5.275.417.051 krónu með úrskurði ríkisskattstjóra 17. febrúar 2016. Í úrskurðinum kom fram að breytingin leiddi ekki til gjaldabreytinga hjá sóknaraðila, en gæti leitt til endurákvörðunar viðbótarauðlegðarskatts hjá hluthöfum hans.

Þar sem framangreind breyting hafði engin áhrif á gjöld sóknaraðila, hvorki á gjaldárinu 2013 né til frambúðar, verður fallist á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að sóknaraðili hafi ekki sýnt fram á að hann hafi lögvarða hagsmuni af því að fá efnisdóm um kröfu sína á hendur varnaraðila. Þá getur engu breytt þótt hluthafar sóknaraðila kunni að telja sig hafa lögvarinna hagsmuna að gæta, þar sem úrskurður ríkisskattstjóra tekur eingöngu til sóknaraðila og þeir eiga ekki aðild að máli þessu. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Samkvæmt 4. tölulið 4. gr. reglna nr. 677/2015 um kærumálsgögn í einkamálum, sem settar voru með stoð í 6. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991, skal koma fram stutt hlutlæg greining á ágreiningsefnum kærumálsins og efni héraðsdómsmálsins. Við gerð kærumálsgagna hefur sóknaraðili ekki farið eftir þessari reglu, en þar eru í löngu máli reifaðar málsástæður hans og lagarök, án hlutlægrar greiningar á ágreiningsefni málsins, sem laut eingöngu að því hvort vísa bæri málinu frá dómi vegna skorts á lögvörðum hagsmunum. Er þetta aðfinnsluvert.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Dalsnes ehf., greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
765/2016

X var sakfelldur fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist að systur sinni A með nánar tilgreindum afleiðingum. Með vísan til læknisvottorðs sem lá fyrir í málinu var ekki talið að viðbrögð X hefðu helgast af neyðarvörn sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga.Við ákvörðun refsingar var litið til 3. mgr. 70. gr. fyrrnefndra laga og refsing X ákveðin fangelsi í 60 daga en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. nóvember 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi leitaði brotaþoli á slysa- og bráðadeild Landspítalans 12. janúar 2016, en þá voru liðnir tveir dagar frá þeim atvikum sem málið er sprottið af. Í læknisvottorði 15. mars sama ár, sem ritað var af sérfræðingi á deildinni, kom fram að tveir marblettir á stærð við fingurgóma hefðu sést á báðum upphandleggjum brotaþola. Einnig hefði verið rauður blettur undir vinstra kjálkabarði, um 2x3 cm að stærð, sem líktist nuddsári. Þá hefðu verið þreifieymsli í vöðvum beggja vegna hryggsúlu á hálsi, yfir herðavöðvum og í vöðvum beggja vegna hryggsúlu niður eftir efri hluta brjósthryggjar. Í niðurlagi vottorðsins kom fram að áverkar brotaþola gætu samrýmst því að gripið hefði verið harkalega um upphandleggi hennar og einnig gæti nuddsár á höku samrýmst frásögn hennar um að hún hefði verið tekin hálstaki aftan frá. Læknirinn, sem ritaði vottorðið, gaf skýrslu fyrir dómi og staðfesti þetta álit sitt. Að þessu virtu verður ekki talið að viðbrögð ákærða í umrætt sinn hafi getað helgast af neyðarvörn, sbr. 12. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða.

Þegar brotið var framið var ákærði búsettur á heimili brotaþola, en hún er systir hans. Við ákvörðun refsingar ber því að líta til 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu gættu verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu ákærða.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað verða staðfest.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 511.745 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.
766/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. desember 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. desember 2017 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 15. desember 2017 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og sér verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á það með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi þann tíma sem krafist er og að hann sæti einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. sömu laga. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
769/2017

Kærður var sá hluti dóms héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi einum ákærulið í ákæru í máli Á gegn X þar sem verknaðarlýsingu brots var ekki að finna í ákæruliðnum, sbr. c. liður 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með vísan til forsendna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. desember 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 11. sama mánaðar. Kærður er sá hluti dóms Héraðsdóms Vesturlands 4. desember 2017 þar sem ákærulið 2 í máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í a. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að ákvæði dómsins um að vísa ákæruliðnum frá dómi verði fellt úr gildi og lagt verði fyrir héraðsdóm að taka hann til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar á framangreindu ákvæði hins kærða dóms og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest ákvæði hans um að vísa framangreindum ákærulið frá dómi.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun verjanda varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Staðfest er ákvæði héraðsdóms um frávísun máls þessa að hluta.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun verjanda varnaraðila, T-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 248.000 krónur.
76/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á því stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. febrúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. febrúar 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 16. febrúar 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ,,felldur úr gildi eða ómerktur“, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og verði án takmarkana.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Engin haldbær rök hafa verið færð fram til stuðnings kröfu varnaraðila um ómerkingu hins kærða úrskurðar, sem staðfestur verður með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
770/2016

K höfðaði mál á hendur L hf. og krafðist þess að ógiltur yrði veðréttur L hf. í eignarhluta hennar í fasteign sem hún átti með eiginmanni sínum í jöfnum hlutföllum. Deildu aðilar um hvort K hefði með undirritun sinni á tryggingarbréf sem eiginmaður hennar gaf út, samþykkt veðsetningu síns eignarhluta í fasteigninni eða einungis samþykkt veðsetningu eignarhluta eiginmanns síns. Fyrir lá að K hafði ritað nafn sitt í reit fyrir samþykki maka skuldara og maka þinglýsts eiganda, en ekki var gert ráð fyrir undirritun hennar sem þinglýsts eiganda fasteignarinnar í bréfinu. Héraðsdómur féllst á kröfu K um ógildingu veðréttarins, meðal annars með vísan til þess að undirritun K á tryggingarbréfið bæri ekki með sér að hún hefði samþykkt veðsetningu síns eignarhluta í fasteigninni og þá veittu önnur gögn málsins ekki vísbendingu um að það hefði verið ætlun hennar. Hins vegar bæri undirritun hennar með sér að hún hefði samþykkt veðsetningu eignarhluta eiginmanns síns samkvæmt ákvæðum hjúskaparlaga. Hæstiréttur staðfesti dóm héraðsdóms með þeirri athugasemd að þó nær hefði verið að krefjast viðurkenningar á því að veðréttur hefði ekki stofnast í öndverðu hefði kröfugerð K ekki valdið vandkvæðum fyrir L hf. að taka til varna í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. nóvember 2016. Hann krefst sýknu af kröfum stefndu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi reisir stefnda málatilbúnað sinn á því að hún hafi ekki samþykkt að setja sinn eignarhluta í fasteigninni Lyngbraut 11, Garði að veði með undirritun sinni á tryggingarbréf útgefnu 27. apríl 2006 að fjárhæð 74.000 svissneskir frankar, 6.700.000 japönsk jen, 47.000 evrur og 363.000 norskar krónur. Að því gættu að tryggingarbréf þetta hvílir á 1. veðrétti eignarinnar verður talið að stefnda geti leitað eftir ógildingu veðréttarins í eignarhluta sínum. Er einnig til þess að líta að þessi kröfugerð stefndu hefur ekki valdið vandkvæðum fyrir áfrýjanda að taka til varna í málinu þótt nær lagi hefði verið að krefjast viðurkenningar á því að veðréttur hefði ekki stofnast í öndverðu. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Landsbankinn hf., greiði stefndu, K-kvk-þgf S-kvk-þgf M-kvk-þgf, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
771/2016

Þ höfðaði mál á hendur L hf. og krafðist þess að ógiltur yrði veðréttur L hf. í eignarhluta hans í fasteign sem hann átti með eiginkonu sinni í jöfnum hlutföllum. Deildu aðilar um hvort Þ hefði með undirritun sinni á tryggingarbréf sem eiginkona hans gaf út, samþykkt veðsetningu síns eignarhluta í fasteigninni eða einungis samþykkt veðsetningu eignarhluta eiginkonu sinnar. Fyrir lá að Þ hafði ritað nafn sitt í reit fyrir samþykki maka skuldara, en ekki var gert ráð fyrir undirritun hans sem þinglýsts eiganda fasteignarinnar í bréfinu. Héraðsdómur féllst á kröfu Þ um ógildingu veðréttarins, meðal annars með vísan til þess að undirritun hans á tryggingarbréfið bæri ekki með sér að hann hefði samþykkt veðsetningu síns eignarhluta í fasteigninni og þá veittu önnur gögn málsins ekki vísbendingu um að það hefði verið ætlun hans. Hins vegar bæri undirritun hans með sér að hann hefði samþykkt veðsetningu eignarhluta eiginkonu sinnar samkvæmt ákvæðum hjúskaparlaga. Hæstiréttur staðfesti dóm héraðsdóms með þeirri athugasemd að þó nær hefði verið að krefjast viðurkenningar á því að veðréttur hefði ekki stofnast í öndverðu hefði kröfugerð Þ ekki valdið vandkvæðum fyrir L hf. að taka til varna í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. nóvember 2016. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi reisir stefndi málatilbúnað sinn á því að hann hafi ekki samþykkt að setja sinn eignarhluta í fasteigninni Laut 26, Grindavík að veði með undirritun sinni á tryggingarbréf útgefnu 16. ágúst 2005 að fjárhæð 17.600.000 japönsk jen og 200.000 svissneskir frankar. Að því gættu að tryggingarbréf þetta hvílir á 1. veðrétti eignarinnar verður talið að stefndi geti leitað eftir ógildingu veðréttarins í eignarhluta sínum. Er einnig til þess að líta að þessi kröfugerð stefnda hefur ekki valdið vandkvæðum fyrir áfrýjanda að taka til varna í málinu þótt nær lagi hefði verið að krefjast viðurkenningar á því að veðréttur hefði ekki stofnast í öndverðu. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Landsbankinn hf., greiði stefnda, Þ-kk-þgf M-kk-þgf S-kk-þgf, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.