319/2006

H varð fyrir umferðarslysi 20. maí 2000, þar sem hann slasaðist. Ágreiningur aðila stóð um hvort hið bótaskylda vátryggingafélag T hefði að fullu gert upp við H, sem var vélstjóri á frystitogara, bætur vegna varanlegrar örorku og atvinnutjóns. Ekki var talið að við hámarksbætur samkvæmt 4. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sem uppgjör við H var miðað við, bæri að bæta 6% álagi vegna skyldu vinnuveitanda til framlags í lífeyrissjóð hans. Var tjón H vegna varanlegrar örorku því talið að fullu bætt. Að því er varðaði bætur fyrir tímabundið atvinnutjón H var fallist á með T að miða bæri þær bætur við hlutfallið 231/300 af óskertum staðgengilslaunum fyrir allar veiðiferðir á tímabilinu frá slysdegi að stöðugleikapunkti, enda lá fyrir að H hefði í fullri vinnu á þessu tímabili aðeins notið þessa hlutfalls vegna svonefnd frítúrakerfis hjá vinnuveitanda sínum. Jafnframt var fallist á með T að lækka bæri staðgengilslaunin, sem við var miðað, um 30% þar sem H hafði verið metinn til 30% varanlegrar örorku vegna slysa sem hann varð fyrir eftir að viðmiðunartímabilið, sem atvinnutjónið var miðað við, var liðið. Loks var talið að frá bótum H fyrir atvinnutjón skyldi draga tiltekna fjárhæð vegna réttar hans til slysadagpeninga hjá Tryggingastofnun ríkisins á þessu tímabili. Var T því sýknað af öllum kröfum H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut til Hæstaréttar með áfrýjunarstefnu 13. júní 2006 dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar sama ár, og með áfrýjunarstefnu 3. júlí 2006 dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 4. apríl sama ár. Fyrir Hæstarétti hafa málin verið sameinuð.

Áfrýjandi krefst þess að stefndu verði dæmd til að greiða honum óskipt 14.947.821 krónu með 4,5% ársvöxtum af 11.089.720 krónum frá 20. maí 2000 til 31. ágúst 2001, en af 14.947.821 krónu frá þeim degi til 1. febrúar 2002, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af sömu fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 723.708 krónum 31. desember 2000, 651.764 krónum 31. ágúst 2001, 232.208 krónum 3. ágúst 2002, 2.000.000 krónum 28. september 2002, 2.588.374 krónum 14. október 2002 og 5.537.486 krónum 14. október 2004. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar hinna áfrýjuðu dóma og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Áfrýjandi varð fyrir umferðarslysi 20. maí 2000, þar sem hann slasaðist. Er ekki ágreiningur um bótaskyldu stefnda Tryggingamiðstöðvarinnar hf. vegna slyssins. Málsaðila greinir hins vegar á um hvort þessi stefndi hafi að fullu gert upp við áfrýjanda bætur vegna varanlegrar örorku og bætur fyrir atvinnutjón. Er ágreiningsefnum lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Að því er snertir bætur fyrir varanlega örorku heldur áfrýjandi því fram að við hámarksbætur samkvæmt 4. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sem uppgjör til hans var miðað við, beri að bæta 6% álagi vegna skyldu vinnuveitanda til framlags í lífeyrissjóð hans. Í nefndu ákvæði er ákveðið hámark árslauna sem miða skal við þegar bætur fyrir varanlega örorku eru metnar. Í 1. mgr. 7. gr. laganna er kveðið svo á að til árslauna teljist framlag vinnuveitanda til lífeyrissjóðs. Verður því ekki fallist á málflutning áfrýjanda hér að lútandi og verður dómur Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2006 staðfestur um sýknu stefndu af kröfum áfrýjanda. Rétt þykir einnig að staðfesta dóminn um að fella niður málskostnað milli málsaðila.

Vísað er til forsendna héraðsdóms 4. apríl 2006 um að lok tímabils bóta til áfrýjanda fyrir atvinnutjón skuli vera svonefndur stöðugleikapunktur sem aðilar eru sammála um að hafi verið 31. ágúst 2001. Í héraðsdómi var fallist á sjónarmið stefnda um að miða beri bætur fyrir atvinnutjón áfrýjanda við hlutfallið 231/300 af óskertum staðgengilslaunum fyrir allar veiðiferðir á tímabilinu frá slysdegi til 31. ágúst 2001. Í málinu liggur fyrir að áfrýjandi hefði í fullri vinnu á þessu tímabili aðeins notið þessa hlutfalls vegna svonefnds frítúrakerfis hjá vinnuveitanda sínum Granda hf. en áfrýjandi hefur ekki mótmælt útreikningi hlutfallsins. Verður því fallist á þessa niðurstöðu. Ennfremur verður fallist á að lækka beri staðgengilslaunin, sem við er miðað, um 30% þar sem áfrýjandi hafði verið metinn til 30% varanlegrar örorku vegna slysa sem hann varð fyrir, eftir að viðmiðunartímabilið, sem atvinnutjónið er miðað við, var liðið. Loks hefur áfrýjandi mótmælt réttmæti þess er stefndi Tryggingamiðstöðin hf. dró frá bótum til hans fyrir atvinnutjón 179.896 krónur vegna réttar hans til slysadagpeninga hjá Tryggingastofnun ríkisins á þessu tímabili. Fyrir liggur að áfrýjandi hefur ekki fengið þessar bætur greiddar, þó að hann hafi átt rétt á þeim. Það getur þó engu máli skipt um ákvörðun bóta honum til handa úr hendi stefndu, þar sem áfrýjanda ber skylda til að takmarka tjón sitt eftir föngum og þar með talið að leita eftir þeim bótum sem hann kann að eiga rétt á hjá öðrum. Er því fallist með stefndu á réttmæti þessa frádráttar.

Samkvæmt því sem nú hefur verið rakið verður dómur Héraðsdóms Reykjavíkur 4. apríl 2006 um sýknu stefndu staðfestur. Þá þykir einnig rétt að staðfesta niðurstöðu dómsins um málskostnað.

Samkvæmt þessum úrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinir áfrýjuðu dómar skulu vera óraskaðir um sýknu stefndu, N-kk-ef S-kk-ef, B-kvk-ef V-kvk-ef og Tryggingamiðstöðvarinnar hf., af kröfum áfrýjanda, H-kk-ef B-kk-ef, og um málskostnað.

Áfrýjandi greiði stefndu 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.