504/2016

T gerði ráðningarsamning við V hf. árið 2011 og samkvæmt honum var gagnkvæmur uppsagnarfrestur þrír mánuðir. V hf. gaf út svokallað erindisbréf 2012 til handa T sem regluverði samkvæmt leiðbeinandi tilmælum F nr. 5/2011 um stöðu og regluvörslu fjármálafyrirtækja. Deildu aðilar um hvort uppsagnarfrestur T færi eftir ráðningarsamningi hennar eða fyrrnefndum tilmælum F en þau kváðu á um lengri uppsagnarfrest. Var tekið fram að samkvæmt athugasemdum við 2. mgr. 8. gr. laga nr. 87/1998 hefðu tilmæli F ekki lagastoð í hefðbundnum skilningi og væru því ekki skuldbindandi á sama hátt og ákvæði reglugerða og reglna sem settar hefðu verið með heimild í lögum. Var því talið að það leiddi af lögmætisreglunni að F hafi ekki getað með tilmælum sínum vikið til hliðar ákvæði ráðningarsamnings aðila um þriggja mánaða uppsagnarfrest. Var því V hf. sýknað af kröfu T

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. júlí 2016. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 5.691.390 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. júní 2014 til greiðsludags, að frádregnum innborgunum 2. júní sama ár að fjárhæð 224.380 krónur, 1. júlí sama ár að fjárhæð 289.062 krónur, 1.ágúst sama ár að fjárhæð 289.062 krónur, 1. september sama ár að fjárhæð 242.205 krónur, 1. október sama ár að fjárhæð 185.976 krónur og 3. nóvember sama ár 185.976 krónur. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í héraði studdi áfrýjandi kröfu sína meðal annars þeim rökum að stefndi hefði staðið ólöglega að uppsögn hennar úr starfi. Hér fyrir dómi hefur áfrýjandi fallið frá þeirri málsástæðu.

Málsatvikum er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar greinir hóf áfrýjandi störf sem lögfræðingur og regluvörður hjá stefnda 1. febrúar 2011 og undirritaði ráðningarsamning samdægurs. Í 12. gr. samningsins kom fram að gagnkvæmur uppsagnarfrestur væri þrír mánuðir. Stefndi gaf út svokallað erindisbréf 23. febrúar 2012 til handa áfrýjanda sem regluverði samkvæmt leiðbeinandi tilmælum Fjármálaeftirlitsins nr. 5/2011 um stöðu og verksvið regluvörslu fjármálafyrirtækja. Í erindisbréfinu var meðal annars skilgreint í hverju starf áfrýjanda sem regluvarðar fólst og tekið fram að regluvörður starfaði sjálfstætt, en sækti vald sitt til stjórnar stefnda sem staðfesti formlega ráðningu áfrýjanda með erindisbréfinu. Í því voru engin ákvæði um ráðningarkjör hennar.

Í 2. mgr. 8. gr. laga nr. 87/1998 um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi segir að Fjármálaeftirlitinu sé heimilt að gefa út og birta opinberlega almenn leiðbeinandi tilmæli um starfsemi eftirlitsskyldra aðila, enda varði málefnið hóp eftirlitsskyldra aðila. Í athugasemdum með frumvarpi til laga nr. 11/2000 sem breyttu umræddri lagagrein sagði um ákvæðið að slík leiðbeinandi tilmæli hefðu ekki lagastoð í hefðbundnum skilningi og væru því ekki skuldbindandi á sama hátt og ákvæði reglugerða og reglna sem settar væru með sérstakri heimild í lögum. Það leiðir af lögmætisreglunni að Fjármálaeftirlitið gat ekki, með leiðbeinandi tilmælum sínum nr. 5/2011, vikið til hliðar ákvæði ráðningarsamnings aðila um þriggja mánaða gagnkvæman uppsagnarfrest. Þá breytti erindisbréf til handa áfrýjanda 23. febrúar 2012, sem gefið var út samkvæmt fyrrgreindum leiðbeinandi tilmælum Fjármálaeftirlitsins, engu um ráðningarkjör áfrýjanda, þar á meðal ákvæðinu um uppsagnarfrest.

Samkvæmt framansögðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur um annað en málskostnað.

Rétt er að málskostnaður falli niður á báðum dómstigum.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.