arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
219/2005

V var ákærður fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti. V átti talsverðan sakarferil að baki. Var umrætt brot hans framið eftir að hann var dæmdur fyrir sams konar brot auk minni háttar umferðarlagabrota með dómi héraðsdóms 14. október 2004, sem staðfestur var um sakfellingu hans með dómi Hæstaréttar 3. mars 2005, þar sem V var dæmdur í sex mánaða fangelsi. Var refsing V í málinu hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 17. maí 2005 að ósk ákærða og í samræmi við yfirlýsingu hans um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Brot ákærða er framið eftir að hann var dæmdur fyrir sams konar brot auk minni háttar umferðarlagabrota með dómi Héraðsdóms Reykjaness 14. október 2004, sem staðfestur var um sakfellingu ákærða með dómi Hæstaréttar 3. mars 2005 í máli nr. 445/2004. Með honum var ákærði dæmdur í sex mánaða fangelsi. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um refsingu ákærða.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um refsingu ákærða, V-kk-ef G-kk-ef B-kk-ef.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 249.000 krónur, sem er málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, á báðum dómstigum.
223/2005

X var ákærður fyrir nauðgun með því að hafa með ofbeldi og hótunum þröngvað A til samræðis á heimili hans. X neitaði sök og kvað þau hafa sammælst um að A kæmi til hans umrætt kvöld til þess að hafa samfarir í síðasta sinn. Kom fram hjá honum að A hefði haft allt frumkvæði að samræði þeirra umrætt kvöld. Talið var að framburður X um tilefni heimsóknar A og samskipti þeirra væri mjög ótrúverðugur. Vitnisburður A um málsatvik þótti hins vegar trúverðugur og álitið að framburður tveggja vinkvenna hennar, en önnur þeirra sá A m.a. hlaupa grátandi og ekki fullklædda út úr húsi X, og framburður læknis, sem tók á móti henni á neyðarmóttöku, renndi stoðum undir frásögn hennar. V-x-x því sakfelldur fyrir brot á 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og var hæfileg refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Þá var hann dæmdur til að greiða A 700.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 17. maí 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og honum gert að greiða A 1.000.000 krónur með vöxtum eins og í héraðsdómi greinir.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæðis. Að teknu tilliti til þeirra atriða, sem greinir í héraðsdómi og varða ákvörðun refsingar, er hún hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Þá verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um miskabætur og vexti af þeim.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun og þóknun réttargæslumanns, sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 2 ár og 6 mánuði.

Héraðsdómur skal vera óraskaður um miskabætur.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 1.153.146 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns í héraði, G-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 373.500 krónur, og fyrir Hæstarétti, K-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur, svo og þóknun réttargæslumanns brotaþola í héraði, S-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttaréttarlögmanns, 124.500 krónur, og fyrir Hæstarétti, S-kvk-ef K-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.
224/2005

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem Þ var gert að setja 300.000 króna málskostnaðartryggingu í máli sem búið hafði höfðað á hendur I, G og H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. maí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. maí 2005, þar sem sóknaraðila var gert að setja tryggingu að fjárhæð 300.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila um málskostnaðartryggingu, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð í 250.000 krónur eða „aðra lægri fjárhæð að mati Hæstaréttar.“ Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða þeim kærumálskostnað.

Samkvæmt gögnum málsins var bú fyrirtækisins Útifána-silkiprents þjónustu ehf. tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 3. október 2003 og lýsti sóknaraðili kröfu í búið. Skiptastjóri hafnaði kröfunni og á skiptafundi í þrotabúinu 9. febrúar 2005 var ákveðið að vísa ágreiningi um hana til Héraðsdóms Reykjavíkur með vísan til 171. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Á umræddum fundi óskuðu varnaraðilar eftir því að eiga aðild að ágreiningsmálinu, sbr. 3. mgr. 171. gr. laga nr. 21/1991, en þeir höfðu með kaupsamningi 24. október 2003 keypt mestan hluta eigna þrotabúsins. Að þessu athuguðu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, þrotabú S-kk-ef R-kk-ef, greiði varnaraðilum, Icedent ehf., G-kk-þgf I-kk-þgf Á-kk-þgf og H-kk-þgf G-kk-þgf, hverjum fyrir sig 50.000 krónur í kærumálskostnað.
225/2005

G kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu hennar um að Í yrði gert að draga til baka tiltekin gögn, sem Í hafði lagt fram í máli G á hendur sér. Talið var að heimilt skorti til að kæra úrskurðinn og var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. maí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. maí 2005, þar sem héraðsdómari hafnaði kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að draga til baka sjúkraskrár vegna barnsfæðinga sóknaraðila 1980 og 1985, sem hann hafði lagt fram í máli sóknaraðila á hendur sér. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að varnaraðila verði gert að draga umrædd gögn út úr málinu. Þá krefst hún kærumálskostnaðar eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Gjafsókn sóknaraðila er bundið við rekstur máls í héraði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eru tæmandi taldar heimildir til að kæra til Hæstaréttar úrskurði, sem ganga undir rekstri einkamáls í héraði. Þar er ekki getið heimildar til að kæra úrskurði um það sem mál þetta varðar. Samkvæmt því brestur heimild til kæru í málinu, sem verður þannig vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
226/2005

G hafði undirgengist víxilskuldbindingu í viðskiptum við S til tryggingar skuld þriðja manns. Fyrir lá að höfuðstóll skuldarinnar hafði verið greiddur niður um rúmar þrjár milljónir. Jafnframt hafði G greitt S tæpar tvær milljónir, sem G taldi að ætti að ganga inn á höfuðstól skuldarinnar, og þar með hefði hann verið greiddur að því marki, sem víxillinn átti að tryggja. S var ekki talinn hafa hrundið þessu þannig að nægilega væri sýnt fram á að hann nyti heimildar til að leita fjárnáms á grundvelli víxilsins. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna fjárnámsbeiðni S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. maí 2005, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Keflavík 10. febrúar sama ár um að hafna beiðni sóknaraðila um fjárnám hjá varnaraðila. Kæruheimild er í 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess, að ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og lagt fyrir hann að ljúka gerðinni í samræmi við aðfararbeiðni. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í máli þessu leitar sóknaraðili heimildar til að fá gert fjárnám hjá varnaraðila á grundvelli víxils, sem nánar er lýst í hinum kærða úrskurði, en óumdeilt er að varnaraðili gekkst undir víxilskuldbindingu þessa í viðskiptum við sóknaraðila til tryggingar skuld þriðja manns. Samkvæmt 17. gr. víxillaga nr. 93/1933 getur varnaraðili haft uppi gagnvart sóknaraðila mótbárur, sem varða lögskipti þeirra að baki þessari skuldbindingu. Fyrir liggur að höfuðstóll skuldarinnar, sem víxillinn átti að tryggja að hluta, hefur verið greiddur niður um 3.024.442 krónur. Jafnframt hefur varnaraðili greitt sóknaraðila 1.975.558 krónur, sem varnaraðili telur að ganga eigi inn á höfuðstól skuldarinnar, og þar með hafi hann verið greiddur að því marki, sem víxillinn átti að tryggja. Þessu hefur sóknaraðili ekki hrundið þannig að nægilega sé sýnt fram á að hann njóti heimildar til að leita fjárnáms á grundvelli víxilsins samkvæmt 8. tölulið 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sparisjóðurinn í Keflavík, greiði varnaraðila, Grágás ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif
22/2005

Í ágúst 2002 gerðu þær I og B sem leigusalar lóðarleigusamning við E um spildu úr jörðinni A. Deilt var um hvort þeim hafi verið sú ráðstöfun heimil. Hvað sem leið ágreiningi um eðli samnings um skipti jarðarinnar frá 1955, var ekki talið að M væri bundinn af þeim samningi. Var því talið að I og B hafi brostið heimild til að ráðstafa umræddri spildu úr óskiptu landi jarðarinnar og staðfest sú ákvörðun sýslumanns að afmá lóðarleigusamninginn úr þinglýsingarbókum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. janúar 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 22. desember 2004, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Borgarnesi 3. maí 2004 um að afmá úr þinglýsingabókum lóðarleigusamning 31. ágúst 2002 um spildu úr landi Akra í Borgarbyggð milli annars vegar sóknaraðila sem leigutaka og hins vegar I-kvk-ef J-kvk-ef og B-kvk-ef P-kvk-ef sem leigusala og stofnskjal 21. mars 2003 um sömu spildu. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, sbr. 1. gr. laga nr. 6/1992. Sóknaraðili krefst þess að felld verði úr gildi ákvörðun sýslumannsins að afmá framangreindan lóðaleigusamning og stofnskjal úr þinglýsingabókum. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar úrskurðar héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili skal greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og nánar greinir í dómsorði.
231/2005

Kærður var úrskurður Félagsdóms, þar sem kröfu S um að dómari í máli V gegn S viki sæti, var hafnað. Málinu var sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti þar sem kæruheimild skorti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. júní sama ár. Kærður er úrskurður Félagsdóms 20. maí 2005, þar sem kröfu sóknaraðila um að G-kk-nf S-kk-nf víki sæti sem dómari í málinu var hafnað. Kæruheimild telur hann vera í 69. gr. laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur, sbr. a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess, að dómarinn G-kk-nf S-kk-nf víki sæti í félagsdómsmálinu nr. 7/2005.

Varnaraðili krefst þess aðallega, að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara krefst hann staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Félagsdómi og kærumálskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Í 67. gr. laga nr. 80/1938 er að finna tæmandi talningu á þeim dómum og úrskurðum Félagsdóms, sem kæranlegir eru til Hæstaréttar. Þar er ekki að finna ákvæði um að unnt sé að kæra úrskurði Félagsdóms um hæfi einstakra dómara. Brestur því heimild til að vísa hinum kærða úrskurði til Hæstaréttar. Verður máli þessu því sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Samtök atvinnulífsins f.h. Landssambands íslenskra útvegsmanna f.h. Útvegsmannafélags Snæfellsness vegna Soffaníasar Cecilssonar hf., greiði varnaraðila, Vélstjórafélagi Íslands, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
232/2005

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að S væri heimilt að leiða tvö nafngreind vitni við aðalmeðferð í máli sem hún hafði höfðað gegn Í og H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 26. maí 2005, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. júní sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. maí 2005, þar sem fallist var á að varnaraðila væri heimilt að leiða tvö nafngreind vitni við aðalmeðferð í máli sem hún hefur höfðað gegn sóknaraðilum. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og synjað verði um heimild varnaraðila til að leiða umrædd vitni fyrir dóm.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmdir til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, íslenska ríkið og H-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðila, S-kvk-þgf R-kvk-þgf, samtals 100.000 krónur í kærumálskostnað.
236/2005

Sveitarfélagið R höfðaði mál gegn X þar sem það krafðist þess að X yrði svipt forsjá sonar síns. Svo fór að málið var fellt niður. R var hins vegar talið hafa haft fullt tilefni til málsóknarinnar, en ástæður þess að málið var fellt niður voru breyttir hagir X. Með því að R hafði náð markmiði sínu með málsókninni var málskostnaður felldur niður. Talið var að kostnaður vegna vinnu lögmanns X, sem samkvæmt tímaskýrslu fór í að fjalla um umgengni X við barn sitt, teldist til málskostnaðar og þar með gjafsóknarkostnaðar hennar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. maí 2005, þar sem kveðið var á um málskostnað í máli varnaraðila gegn sóknaraðila og það fellt niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að dæmdur verði hærri málskostnaður úr hendi varnaraðila en gert var í hinum kærða úrskurði og þóknun lögmanns hennar hækkuð. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur einnig kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og krefst þess aðallega að málskostnaður verði felldur niður, en til vara að að hann verði lækkaður.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði naut sóknaraðili gjafsóknar í máli þessu samkvæmt bréfi dómsmálaráðherra 14. júlí 2004. Sóknaraðili lagði fram málskostnaðarreikning ásamt tímaskýrslu, þar sem grein var gerð fyrir vinnustundum lögmanns hennar við rekstur málsins. Fallast má á með sóknaraðila að kostnaður vegna vinnustunda, sem samkvæmt tímaskýrslunni fóru í að fjalla um umgengni sóknaraðila við barn sitt, teljist til málskostnaðar samkvæmt g. lið 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991 og þar með gjafsóknarkostnaðar sóknaraðila samkvæmt 1. mgr. 127. gr. laganna. Að þessu virtu þykir þóknun lögmanns sóknaraðila hæfilega ákveðin 600.000 krónur sem greiðast skal með öðrum gjafsóknarkostnaði úr ríkissjóði.

Samkvæmt gögnum málsins hafði varnaraðili, þegar málið var höfðað, fullt tilefni til málshöfðunarinnar, sbr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Ástæður þess að málið var fellt niður voru breyttir hagir sóknaraðila. Þykir mega líta svo á að varnaraðili hafi náð markmiði sínu með málsókninni á þann veg að fella beri málskostnað milli aðila niður.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, X, í héraði greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar 600.000 krónur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
239/2005

S krafði Í um skaðabætur vegna þess að ekki hafði verið brugðist rétt við þegar móðir hans kom til mæðraskoðunar skömmu fyrir fæðingu hans. Kvaðst móðirin þar hafa sagt ljósmóðurinni, sem annaðist skoðunina, að hreyfingar fóstursins hefðu minnkað skyndilega, en henni verið tjáð að allt væri með eðlilegum hætti. S fæddist með keisaraskurði þremur dögum síðar og kom þá í ljós að naflastrengurinn var vafinn um háls hans auk þess sem „ekta“ hnútur var á honum. Greindist S með

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 7. júní 2005. Hann krefst þess, að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 24.938.600 krónur með nánar tilgreindum ársvöxtum frá 29. maí 1999 til 1. júlí 2001, vöxtum samkvæmt II. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til 12. júlí 2003, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti felldur niður.

Atvikum málsins er skilmerkilega lýst í héraðsdómi. Móðir áfrýjanda segist hafa kvartað um skyndilega minnkaðar hreyfingar fósturs, þegar hún kom til reglubundinnar mæðraskoðunar 26. maí 1993, en ekki hafi verið gripið til neinna aðgerða og henni tjáð að allt væri með eðlilegum hætti. Um þessa kvörtun er ekkert skráð í mæðraskrá, sem að öðru leyti er vel færð um vöxt fósturs og aðrar mælingar. Móðirin hringdi á kvennadeild Landspítalans undir miðnætti 28. maí og sagði að hún fyndi nánast engar hreyfingar. Var hún þá hvött til að koma þangað strax og var skráð í mæðraskrá eftir komu hennar, að hún hafi engar hreyfingar fundið í tvo daga. Áfrýjandi fæddist síðan með keisaraskurði kl. 4.46 þá um morguninn. Áfrýjandi telur að koma hefði mátt í veg fyrir fötlun hans ef rétt hefði verið staðið að skoðun og eftirliti við mæðraskoðunina 26. maí, en í stað þess hafi hún fengið rangar upplýsingar, sem hafi leitt til þess, að hún leitaði ekki ráðgjafar hjá Landspítalanum fyrr en síðla kvölds 28. maí.

Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, telur ósannað að önnur viðbrögð við mæðraskoðunina 26. maí 1993 hefðu skipt sköpum þar sem fullvíst megi telja, að skaði sá, sem áfrýjandi býr við, hafi átt sér stað í móðurkviði fyrr á meðgöngunni. Hefur þessu mati ekki verið hnekkt. Verður því að staðfesta dóminn með skírskotun til forsendna hans.

Rétt er, að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
23/2005

S hafði starfað um árabil við vatnsveitu sveitarfélagsins R þegar honum var tilkynnt að verkefni vatnsveitunnar yrðu flutt yfir til hlutafélagsins H en félagið var í eigu íslenska ríkisins og sjö sveitarfélaga, þar á meðal R. Var honum jafnframt boðið starf hjá H, sem hann þáði.  Tekið var fram að S myndi halda áunnum réttindum sínum í hinu nýja starfi. Með vísan til þess að viðurkennt var af hálfu R við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti að S hafi notið lakari lífeyriskjara eftir að hann hóf störf hjá H og þess að R hafði ekki sýnt fram á að S nyti sambærilegra ráðningarkjara og áður  í núverandi starfi var talið að líta yrði svo á að starf hans hafi verið lagt niður og ætti hann því rétt til biðlauna í tólf mánuði eins og hann gerði kröfu um. Var réttur S til biðlauna leiddur af kjarasamningi, sem vísaði um þetta atriði til 14. gr. laga nr. 38/1954 um réttindi og skyldur opinberra starfsmanna. Ekki var talið skipta máli um túlkun hans þótt lagaákvæðið hafi verið fellt úr gildi með lögum nr. 70/1996 þar sem réttur starfsmanna ríkisins til biðlauna var þrengdur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 17. janúar 2005. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar úr hendi stefnda í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við málflutning fyrir Hæstarétti var viðurkennt af hálfu áfrýjanda að sú breyting, sem varð á lífeyrisrétti stefnda við yfirtöku Hitaveitu Suðurnesja hf. á rekstri Vatnsveitu Reykjanesbæjar, hafi leitt til lakari lífeyrisréttinda fyrir stefnda. Áfrýjandi hefur ekki sýnt fram á, að starf það, sem stefndi gegnir nú, sé sambærilegt við fyrra starf hans að því er ráðningarkjör varðar. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta hann.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Reykjanesbær, greiði stefnda, S-kk-þgf G-kk-þgf Ó-kk-þgf, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.