273/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að við opinber skipti til fjárslita milli M og K vegna hjónaskilnaðar ætti SS rétt á að fá greidda tiltekna fjárhæð utan skipta samkvæmt 104. gr. hjúskaparlaga en að öðru leyti færi um fjárslitin eftir 103. gr. sömu laga. Kröfum SS um efnislega úrlausn dómkrafna sem vísað hafði verið frá dómi í hinum kærða úrskurði var vísað frá Hæstarétti. Þá var vísað frá héraðsdómi kröfu SGÓ um húsaleigu þar sem hún þótti ekki studd viðhlítandi gögnum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. apríl 2006, þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningsefnum varðandi opinber skipti til fjárslita milli aðilanna vegna hjónaskilnaðar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að dæmt verði að við fjárslitin skuli beitt helmingaskiptareglu 103. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993, en að öðru leyti verði hinn kærði úrskurður staðfestur um annað en málskostnað, sem varnaraðila verði gert að greiða henni í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti 11. maí 2006. Hann krefst þess að dæmt verði að við fjárslit milli aðilanna skuli vikið frá helmingaskiptareglu 103. gr. hjúskaparlaga á þann hátt að eignarhlutur hans í fasteigninni A verði aðallega talinn 80% á móti 20% eignarhlut varnaraðila og til vara 75% á móti 25%, en að því frágengnu að eignarhlutur hans verði talinn nema meira en helmingi í hlutföllum samkvæmt ákvörðun dómsins. Í öllum tilvikum verði þó litið svo á að „aðilar beri helmingsábyrgð hvort á áhvílandi lánum.“ Varnaraðili krefst þess einnig að sóknaraðila verði gert að endurgreiða sér „helming af mánaðarlegum afborgunum af áhvílandi íbúðarlánasjóðslánum á fasteigninni A frá 15. ágúst 2004 þar til uppgjör fer fram milli aðila, með dráttarvöxtum frá 14. nóvember 2005 til greiðsludags“, svo og „fasteignagjöld, gjöld vegna lögboðinna trygginga og húseigendatryggingar í þeim hlutföllum sem úrskurðað verður að skiptin skuli byggjast á, með dráttarvöxtum frá 14. nóvember 2005.“ Að auki krefst varnaraðili þess að sóknaraðila verði gert að greiða sér 130.000 krónur með dráttarvöxtum frá síðastnefndum degi. Hann krefst jafnframt málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Með hinum kærða úrskurði var vísað frá dómi framangreindum kröfum varnaraðila, sem lutu að öðru en því að við fjárslit aðilanna yrði vikið frá meginreglu 103. gr. hjúskaparlaga að því er varðar fasteignina að A. Varnaraðili krefst þess ekki fyrir Hæstarétti að úrskurður héraðsdómara verði að þessu leyti felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka þessar kröfur til efnismeðferðar, heldur leitar varnaraðili nú dóms um þær að efni til. Með því að heimild brestur til málskots í slíku skyni verður þessum kröfum varnaraðila vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að sóknaraðili eigi við fjárslitin rétt á að fá greiddar utan skipta 7.687.722 krónur vegna fasteignar aðilanna að A, en að öðru leyti fari um fjárslitin eftir því, sem segir í 103. gr. hjúskaparlaga.

Í úrskurði héraðsdómara var fallist á með sóknaraðila að hún ætti tilkall til mánaðarlegrar greiðslu að fjárhæð 70.000 krónur úr hendi varnaraðila frá 1. október 2004 í húsaleigu vegna afnota hans af fyrrnefndri fasteign. Krafa sóknaraðila, sem að þessu lýtur, er ekki studd neinum viðhlítandi gögnum. Þegar af þeirri ástæðu verður henni vísað frá héraðsdómi.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað verður staðfest, en rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Vísað er frá Hæstarétti kröfum varnaraðila, M, um greiðslu úr hendi sóknaraðila, K.

Fellt er úr gildi ákvæði hins kærða úrskurðar um að lagt skuli til grundvallar við fjárslit milli aðilanna að varnaraðili skuldi sóknaraðila 70.000 krónur fyrir hvern mánuð frá 1. október 2004 að telja og er kröfu sóknaraðila, sem að þessu lýtur, vísað frá héraðsdómi.

Að öðru leyti skal hinn kærði úrskurður vera óraskaður.

Kærumálskostnaður fellur niður.