708/2010

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu hans sem almenna kröfu við slit Í hf. S reisti kröfu sína á hluthafasamningi sem þáverandi framkvæmdastjóri D hf., síðar Í hf., gerði af hálfu félagsins þar sem S keypti hlutafé í dótturfélagi D hf. en S var framkvæmdastjóri þess félags. Í samningnum var valréttarákvæði sem veitti S heimild til að selja D hf. þá hluti sem hann keypti af félaginu á tilteknu verði og að liðnum ákveðnum tíma. Talið var að umrætt ákvæði teldist óvenjuleg og mikils háttar ákvörðun í skilningi 2. mgr. 68. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög og slíkar ráðstafanir gæti framkvæmdastjóri ekki gert nema samkvæmt sérstakri heimild stjórnar félagsins. Óumdeilt var í málinu að ekki var að finna í fundargerðum stjórnar félagsins bókun um að framkvæmdastjóranum hafi verið veitt heimild til að gera samninginn fyrir þess hönd og var síðari vitnisburður stjórnarmanns um þetta ekki fullnægjandi. Var umboð framkvæmdastjórans til samningsgerðarinnar því talið ósannað. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Reykjavíkur 10. desember 2010 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. desember 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að krafa hans að fjárhæð 64.694.700 krónur yrði viðurkennd sem almenn krafa við gjaldþrotameðferð varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á framangreinda kröfu hans. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 14. desember 2010 og krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur um annað en málskostnað. Hann krefst málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Atvikum málsins er lýst í hinum kærða úrskurði. Svo sem þar greinir gerði þáverandi framkvæmdarstjóri Dagsbrúnar hf., sem síðar fékk heitið Íslensk afþreying hf., af hálfu félagsins, hluthafasamninginn 2. apríl 2006 sem sóknaraðili reisir kröfu sína á. Er óumdeilt í málinu að ekki sé að finna í fundargerðum stjórnar félagsins bókun um að framkvæmdarstjóranum hafi verið veitt umboð til að gera samninginn fyrir þess hönd. Stjórn hlutafélags hefur það hlutverk samkvæmt 1. mgr. 68. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög að annast um skipulag félags og ber ábyrgð á að „starfsemi sé jafnan í réttu og góðu horfi“. Framkvæmdastjóri annast daglegan rekstur félagsins samkvæmt 2. mgr. 68. gr. laganna. Þessi heimild nær þó ekki til ráðstafana sem eru „óvenjulegar eða mikils háttar.“ Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að gerð hluthafasamningsins við sóknaraðila hafi fallið undir þessa skilgreiningu laganna. Til þess að framkvæmdarstjóra hlutafélags teljist heimilt að gera slíkan samning verður að sýna fram á að stjórn þess hafi, á þeim tíma sem um ræðir, falið honum umboð til þess. Síðari vitnisburður fyrrverandi stjórnarmanns um þetta er ekki fullnægjandi.

Þegar af þeirri ástæðu að ósannað er að framkvæmdarstjórinn hafi haft umboð til þess að gera umræddan samning við sóknaraðila verður hinn kærði úrskurður staðfestur. Samkvæmt þessum úrslitum málsins verður sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað sem ákveðst í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðili, S-x-x D-x-x, greiði varnaraðila, þrotabúi Íslenskrar afþreyingar hf., málskostnað í héraði og kærumálskostnað, samtals 500.000 krónur.