arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
358/2014

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. maí 2014 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 12. maí 2014 um að varnaraðili skuli sæta nálgunarbanni eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili var yfirheyrður hjá lögreglu 13. maí 2014 og játaði að hafa hótað fyrrum sambýliskonu sinni eignaspjöllum og að hafa viðhaft nánar tiltekin ummæli við hana, en í þeim fólst meðal annars hótun um íkveikju. Samkvæmt þessu og með hliðsjón af gögnum málsins er fallist á með sóknaraðila að fullnægt sé skilyrðum a. og b. liðar 4. gr. laga nr. 85/2001 um heimild til að beita varnaraðila nálgunarbanni, enda er ekki sennilegt að friðhelgi brotaþola verði vernduð á annan hátt, sbr. 6. gr. sömu laga. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, Þ-kvk-ef H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
359/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X, Y og Z  um dómkvaðningu matsmanna í máli sem ákæruvaldið höfðaði á hendur X, Y, Z, Þ, Æ, Ö, R, S og T vegna ætlaðra brota gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940 og lögum nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðilarnir H-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf, S-kk-nf E-kk-nf og I-kk-nf H-kk-nf skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. maí 2014, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að dómkveðja tvo óvilhalla, hlutlausa og sérfróða menn til nánar tiltekinna skoðunar- og matsstarfa. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fyrstu tvær spurningar í matsbeiðni lúta að því annars vegar hvort myndast hafi „almenn venja“ með hlutabréf í Landsbanka Íslands hf., Kaupþingi banka hf. og Glitni banka hf., á meðan hlutabréf þessara banka og forvera þeirra voru skráð í Kauphöll, sem fólst í því að þeir hafi átt viðskipti með eigin bréf. Hins vegar hvort myndast hafi „almenn venja“ á markaði með hlutabréf um að markaðsaðilar hafi leitað til deildar eigin viðskipta viðkomandi viðskiptabanka í því skyni að kaupa eða selja mikið magn hlutabréfa í viðkomandi banka. Svör við þessum spurningum geta ekki varpað ljósi á þá háttsemi, sem varnaraðilum er gefin að sök í ákæru, enda getur sú venjubundna framkvæmd sem þeir hyggjast leiða í ljós með matinu, ekki firrt þá refsiábyrgð lögum samkvæmt verði sök talin sönnuð. Slíkt mat er því tilgangslaust til sönnunar í máli þessu, sbr. 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008. Aðrar matsspurningar lúta að gagnaöflun en ekki mati samkvæmt 1. mgr. 128. gr. sömu laga. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
35/2014

Mál E gegn V hf. var fellt niður fyrir Hæstarétti að ósk þess fyrrnefnda, en aðilar gerðu kröfu hvor á hendur hinum um málskostnað. Þótti rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti félli niður, en að gjafsóknarkostnaður E yrði greiddur úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. janúar 2014. Með bréfi til réttarins 1. september 2014 tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá áfrýjun málsins. Jafnframt óska aðilar málsins eftir því að dómur gangi um málskostnað og gjafsóknarkostnað, en hvor aðila um sig gerir kröfu um málskostnað fyrir Hæstarétti úr hendi hins. Áfrýjandi gerir málskostnaðarkröfu fyrir sitt leyti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt fyrir réttinum.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, E-kk-ef Ó-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 300.000 krónur.
360/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi M og K er risið hafði við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna loka óvíðgrar sambúðar. Kæra barst ekki héraðsdómi fyrr en að liðnum kærufresti og samkvæmt því var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. apríl 2014 sem barst héraðsdómi 25. sama mánaðar og réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. apríl 2014, þar sem hafnað var kröfum sóknaraðila um viðurkenningu á helmingshlutdeild hennar í nánar tilgreindum fasteignum, ökutækjum og verðbréfum í eigu varnaraðila við opinber skipti til fjárslita vegna loka óvígðrar sambúðar málsaðila, og vísað frá dómi kröfu hennar um viðurkenningu á hlutdeild í öðrum eignum varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að ákvæði hins kærða úrskurðar um frávísun hluta málsins verði fellt úr gildi. Þess er og krafist, að því marki sem efnislega var leyst úr kröfum sóknaraðila, að viðurkenndur verði helmingshlutur hennar í framangreindum eignum. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt endurriti úr þingbók Héraðsdóms Reykjavíkur var sótt þing af hálfu beggja aðila við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar 9. apríl 2014. Eins og áður greinir er kæra sóknaraðila dagsett 22. apríl 2014, en árituð um móttöku af héraðsdómi 25. sama mánaðar. Var þá liðinn sá tveggja vikna frestur til að kæra úrskurðinn sem áskilinn er í 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991. Samkvæmt því verður málinu sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
361/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. maí 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 20. júní 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði var mál höfðað á hendur varnaraðila með ákæru 20. mars 2014 og var það dómtekið 15. maí sama ár. Því stendur 4. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 ekki í vegi þess að varnaraðila verði gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi þótt það hafi staðið lengur en í tólf vikur. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
362/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem faðernismáli A á hendur B, C, D og E var vísað frá dómi þar sem ekki var uppfyllt skilyrði 1. mgr. 10. gr. barnalaga nr. 76/2003.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. maí 2014, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði höfðaði sóknaraðili, sem fædd er 1978, mál þetta til viðurkenningar á að nafngreindur maður, sem nú er látinn, sé faðir sinn. Í greinargerð varnaraðila í héraði féllust þeir á að fram færi mannerfðafræðileg rannsókn til að staðreyna faðerni sóknaraðila. Í málinu liggur fyrir að á árinu 1979 var sóknaraðili ættleidd af stjúpforeldrum sínum og stendur sú ráðstöfun óhögguð. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að ekki séu uppfyllt réttarfarsskilyrði II. kafla barnalaga nr. 76/2003 fyrir kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Þá verður staðfest ákvæði úrskurðarins um málskostnað, en um þóknun lögmanns sóknaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti fer eins og í dómorði greinir, sbr. 11. gr. barnalaga.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun lögmanns sóknaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 100.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
367/2014

Þ ehf. krafði M ehf. um greiðslu á fjórum reikningum vegna mjólkurkaupa síðarnefnda félagsins í janúar 2012. M ehf. viðurkenndi að félagið skuldaði umkrafða fjárhæð en hélt því á hinn bóginn fram að viðsemjandi félagsins hefði verið V ehf. en ekki Þ ehf. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að á árinu 2011 hefði M ehf. keypt mjólk af V ehf. og hefði síðarnefnda félagið jafnframt flutt vöruna til M ehf. og sent reikninga vegna viðskiptanna. Hefði Þ ehf. ekki sýnt fram á að komist hefði á samkomulag um að viðskiptin á árinu 2012, sem deilt var um í málinu, hefðu verið á milli Þ ehf. og M ehf. líkt og fyrrnefnda félagið hélt fram. Var M ehf. því sýknað af kröfunni á grundvelli aðildarskorts.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. maí 2014. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 2.186.137 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 515.185 krónum frá 2. janúar 2012 til 8. sama mánaðar, af 1.081.616 krónum frá þeim degi til 15. sama mánaðar, af 1.543.989 krónum frá þeim degi til 23. sama mánaðar, en 2.186.137 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Samkvæmt 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ber að líta svo á að hann krefjist staðfestingar héraðsdóms. Áfrýjanda var með bréfi Hæstaréttar 11. júlí 2014 veittur frestur til 23. sama mánaðar í því skyni að ljúka gagnaöflun í málinu. Til samræmis við fyrrgreint lagaákvæði er kveðinn upp dómur í málinu án munnlegs málflutnings.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður dæmist ekki fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
368/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr.  95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. maí 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 24. júní 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
371/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. maí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 25. júní 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
372/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S hf. o.fl. um að teknar yrðu skýrslur af nánar tilgreindum einstaklingum vegna kröfu um að haldi á gögnum yrði aflétt.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. maí 2014 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að nánar tilgreindir einstaklingar yrðu leiddir sem vitni fyrir dóm vegna kröfu um að haldi á gögnum yrði aflétt. Kæruheimild er í f. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að þeim verði heimilað að leiða vitnin fyrir dóm.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á það með héraðsdómi að skýrslur af þeim vitnum, sem varnaraðilar óska eftir að leidd verði fyrir dóm, séu þýðingarlausar við mat á kröfu þeirra um hvort haldlagningu á gögnum verði aflétt, sbr. 3. mgr. 106. gr. og 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
373/2014

L hf. krafðist þess að félaginu yrði með beinni aðfarargerð afhentir nánar tilteknir lausafjármunir sem Í ehf. hafði í sínum vörslum samkvæmt þremur samningum aðilanna um fjármögnunarleigu. Ágreiningur aðilanna laut að því hvort samningarnir teldust hafa verið um leigu eða lán og þar með háðir banni 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 og vexti og verðtryggingu við því að fjárhæð láns í íslenskum krónum verði bundin við gengi erlends gjaldmiðils. Í hinum kærða úrskurði, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, var talið að samningarnir væru leigusamningar en ekki lánssamningar, sem klæddir hefðu verið í búning leigusamninga. Ákvæði VI. kafla laga nr. 38/2001 girtu þannig ekki fyrir að aðilunum hefði verið heimilt að semja um að leigugjald í viðskiptum þeirra tæki mið af breytingum á gengi erlends gjaldmiðils. Þá lægi fyrir að Í ehf. hefði verið í slíkum vanskilum að L hf. hefði verið heimilt að rifta samningunum. Var því staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um heimild L hf. til að fá munina tekna úr vörslum Í ehf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. maí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. maí 2014, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að nánar tilteknir lausafjármunir yrðu teknir með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila og fengnir sér. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um aðfarargerð verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íslensk erfðagreining ehf., greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
375/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. maí 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 3. júní 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og honum ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
379/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stæði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júní 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. júní 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhald allt til föstudagsins 6. júní 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
382/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu F um að barn sem laut forsjá A yrði vistað utan heimilis hennar í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. maí 2014, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sonur sóknaraðila, C, verði vistaður utan heimilis hennar í sex mánuði frá 14. maí 2014 að telja. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að vistun utan heimilis verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 250.000 krónur.
391/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem mál Í hf. á hendur H var fellt niður og Í hf. gert að greiða H málskostnað tilgreindrar fjárhæðar. H kærði úrskurðinn til Hæstaréttar og krafðist til endurskoðunar á málskostnaðarákvörðun héraðsdóms, en að virtum atvikum málsins taldi rétturinn hann hafa verið hæfilega ákveðinn

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. maí 2014 þar sem mál varnaraðila á hendur sóknaraðila var fellt niður og varnaraðila gert að greiða sóknaraðila 130.000 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að ,,hinum kærða úrskurði verði hrundið og breytt og varnaraðili dæmdur til greiðslu málskostnaðar sóknaraðila að skaðlausu, eða að mati dómsins.“ Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði féll dómur í málinu í héraði 5. júní 2013, en hann var ómerktur með dómi Hæstaréttar 20. mars 2014 í máli nr. 673/2013 og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar á ný. Jafnframt var málskostnaður fyrir Hæstarétti felldur niður og tekið fram að krafa sóknaraðila um málskostnað í héraði kæmi til afgreiðslu þar þegar dómur yrði lagður á málið. Var sá kostnaður ákveðinn með hinum kærða úrskurði.

Með úrskurði héraðsdóms var varnaraðila gert að greiða sóknaraðila 130.000 krónur í málskostnað en í úrskurðinum segir að þá hafi ekki verið tekið tillit til reglna um virðisaukaskatt. Eins og greinir í dómi Hæstaréttar 24. mars 1997 í máli nr. 119/1997, sem birtur er í dómasafni réttarins það ár á bls. 1106, verður málskostnaður samkvæmt ákvæðum XXI. kafla laga nr. 91/1991 dæmdur einum málsaðila úr hendi annars til að bæta þeim fyrrnefnda að fullu eða nokkru kostnað hans af rekstri dómsmáls. Þegar sú fjárhæð er ákveðin í niðurstöðu dómsúrlausnar verður meðal annars að líta til raunverulegs eða áætlaðs kostnaðar aðilans af flutningi málsins, sbr. a. lið 1. mgr. 129. gr. sömu laga, þar á meðal kostnaðar sem hann kann að þurfa að bera vegna virðisaukaskatts af endurgjaldi fyrir þjónustu lögmanns síns samkvæmt lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Að þessu gættu og með vísan til þess að milli aðila var rekið samkynja mál þar sem varnaraðila var gert að greiða sóknaraðila 300.000 krónur í málskostnað, sbr. dóm réttarins 26. maí 2014 í máli nr. 291/2014, þykir sá málskostnaður sem ákveðinn var með hinum kærða úrskurði hæfilegur. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Rétt er að aðilar beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.