85/2014

Með dómi héraðsdóms var Þ sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa staðið að innflutningi á 1049,72 g af kókaíni, 2,59 g af tóbaksblönduðu kannabisefni og 2,33 g af hassi og umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Undir rekstri málsins fyrir Hæstarétti óskaði Þ eftir því að dómkvaddur yrði matsmaður til að meta sakhæfi sitt. Voru niðurstöður hennar í megindráttum þær að Þ væri sakhæfur og að geðræn einkenni hans útilokuðu ekki að refsing kæmi að gagni. Að virtu því mati og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var niðurstaða héraðsdóms staðfest um sakfellingu Þ og honum gert að sæta fangelsi í 18 mánuði. Þá var hann sviptur ökurétti í 12 mánuði og gerð upptæk þau fíkniefni sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 31. janúar 2014. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega að honum verði ekki gerð refsing, en til vara að hún verði milduð.

Undir rekstri málsins fyrir Hæstarétti óskaði ákærði dómkvaðningar matsmanns sem falið yrði að meta sakhæfi ákærða, sbr. 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, eða hvort að ætla mætti, með hliðsjón af andlegu heilsufari hans, að refsing myndi bera árangur, sbr. 1. mgr. 16. gr. sömu laga. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 28. nóvember 2014 var S-kk-nf P-kk-nf P-kk-nf geðlæknir dómkvaddur til þess að framkvæma matið. Hann skilaði matsgerð sinni 11. desember 2014, en megin niðurstöður hans voru þær að ákærði væri sakhæfur samkvæmt 15. gr. almennra hegningarlaga og geðræn einkenni hans útilokuðu ekki að refsing kæmi að gagni, sbr. 16. gr. sömu laga. Að teknu tilliti til þessarar niðurstöðu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu, heimfærslu til refsiákvæða, upptöku á haldlögðum fíkniefnum og sviptingu ökuréttinda ákærða.

Í hinum áfrýjaða dómi er ranglega á því byggt að ákærði hafi ekki áður sætt refsingu en með hliðsjón af því að langt er um liðið síðan ákærða var síðast gerð refsing hafa fyrri brot hans ekki áhrif við ákvörðun refsingar. Skal sú refsing sem honum var gerð með hinum áfrýjaða dómi standa óröskuð.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að rannsókn þess þáttar málsins sem varðar fíkniefnalagabrot ákærða sýnist að mestu hafa verið lokið í ársbyrjun 2012. Þrátt fyrir það var ekki ákært í málinu fyrr en 12. júlí 2013. Þá er þess jafnframt að gæta að áfrýjunarstefna var sem áður segir gefin út 31. janúar 2014, en fram er komið að Héraðsdómur Reykjaness sendi 17. febrúar sama ár dómsgerðir í málinu til ríkissaksóknara, sem afhenti ekki Hæstarétti málsgögn fyrr en 17. október 2014. Engar haldbærar skýringar hafa komið fram á framangreindum og ítrekuðum drætti sem er aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 886.943 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.