832/2016

Þ höfðaði mál á hendur S hf. til heimtu launa og orlofs sem hann taldi sig eiga rétt á samkvæmt ráðningarsamningi eftir að hafa látið fyrirvaralaust af störfum hjá félaginu. Héraðsdómur taldi ósannað að Þ hefði verið heimilt að hætta fyrirvaralaust störfum hjá S hf. og halda samt rétti til launa í uppsagnarfresti og sýknaði S hf. af kröfum hans. Hæstiréttur féllst á það sem héraðsdómur lagði til grundvallar að þessu leyti en taldi hins vegar að S hf. hefði engin haldbær rök fært fram fyrir því að félaginu bæri ekki að greiða Þ það orlof sem hann hefði unnið til fyrir starfslok sín auk desemberuppbótar. Var S hf. því dæmt til að greiða Þ áunnið orlof og desemberuppbót en ekki var ágreiningur um fjárhæð þeirrar kröfu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. desember 2016. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 7.036.764 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. nóvember 2014 til 1. júní 2015, en af 7.036.764 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Þá krefst stefndi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi snýst ágreiningur aðila um hvort áfrýjandi eigi rétt til launa í uppsagnarfresti en hann lét fyrirvaralaust af störfum hjá stefnda 3. október 2014. Þá deila aðilar jafnframt um hvort áfrýjandi eigi óháð tilkalli til launa í uppsagnarfresti rétt til greiðslu áunnins orlofs auk desemberuppbótar miðað við framangreind starfslok.

Fallist er á það sem lagt er til grundvallar í hinum áfrýjaða dómi að áfrýjandi hafi ekki sýnt fram á að uppfyllt séu skilyrði 3. málsgreinar 9. liðar ráðningarsamnings síns við stefnda, sem dagsettur er 11. desember 2013, til að honum hafi verið unnt að láta fyrirvaralaust af störfum en halda jafnframt launum í uppsagnarfresti. Verður því hafnað kröfu áfrýjanda um laun í uppsagnarfresti ásamt orlofsfé af þeim launum og orlofs- og desemberuppbótum sem taki mið af þeim. Á hinn bóginn hefur stefndi engin haldbær rök fært fyrir því að honum beri ekki að greiða áfrýjanda orlof, sem hann hafði unnið til fyrir starfslok sín, auk desemberuppbótar. Við flutning málsins fyrir Hæstarétti kom fram að ekki sé ágreiningur með aðilum að fjárhæð þessara liða í kröfu áfrýjanda nemi með réttu samtals 995.891 krónu. Verður stefndi því dæmdur til þess að greiða honum þá fjárhæð með vöxtum svo sem nánar greinir í dómsorði en þeir verða látnir falla til frá þeim degi þegar mánuður var liðinn frá því að áfrýjandi gerði fyrst kröfu um greiðslu þessara fjárhæða.

Rétt er að málskostnaður falli niður í héraði en stefnda verði gert að greiða áfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Stefndi, Sindraportið hf., greiði áfrýjanda, Þ-kk-þgf A. P-kk-þgf, 995.891 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. júní 2015 til greiðsludags.

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Stefndi greiði áfrýjanda 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.