312/2008

D sem hafði starfað fyrir Á ehf. stefndi félaginu til greiðslu vangreiddra launa. Taldi hann að félagið hafi ekki greitt laun að fullu og ekki orlofslaun, orlofsuppbót og desemberuppbót. Þá hafi félagið greitt dagvinnulaun vegna yfirvinnu. Fyrir Hæstarétti féllst Á ehf. á kröfur D um orlofslaun, orlofsuppbót og desemberuppbót, auk hluta þeirrar yfirvinnu sem D krafðist. Á ehf. hélt því hins vegar fram að félagið hefði greitt tvær innborganir inn á laun D, að draga ætti hækkaða húsaleigu frá launum D, að hluti yfirvinnu eins tímabils teldist til dagvinnu á því næsta og að ekki ætti að greiða full laun fyrir hluta tímans. Þá hafði Á ehf. uppi gagnkröfur á hendur D vegna brotthlaups úr starfi og notkunar á internettengingu. Lagt var til grundvallar að skriflegur ráðningarsamningur D hafi falið í sér ráðningu í fast starf og ætti hann því rétt á fullum launum fyrir dagvinnu án tillits til tímamælinga á viðverustundum hans. Ekki var fallist á að Á ehf. hafi verið heimilt að hækka húsaleigu einhliða. Talið var að málsástæða Á ehf. um að hluti yfirvinnustunda teldist til dagvinnu á næsta vinnutímabili hafi komið of seint fram, en hún hafi ekki verið höfð uppi í héraði, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá var ósannað að stefndi hafi hlaupið með ólögmætum hætti úr vinnu, enda væri tjón vegna þess ósannað. Gagnkrafa vegna notkunar á internettengingu var ekki talin geta komið til frádráttar kröfu D gegn mótmælum hans, með vísan til 1. gr. laga um greiðslu verkkaups nr. 28/1930. Þá var talið ósannað að greitt hafi verið meira inn á kröfuna en D hafði viðurkennt. Voru kröfur D teknar til greina að fullu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. júní 2008. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi fallist á kröfu stefnda um orlofsuppbót, desemberuppbót og orlofslaun af ógreiddum launum svo og yfirvinnu vegna apríl, maí, júní og október 2006. Þá hefur hann einnig fallist á að greiða stefnda 16,17 yfirvinnustundir auk orlofs vegna júlí sama ár. Áfrýjandi hefur ekki gert skýra grein fyrir þeirri fjárhæð sem þessi viðurkenning tekur til en hún nemur samtals um 240.000 krónum.

Skriflegur ráðningarsamningur stefnda hjá áfrýjanda 23. maí 2006 felur í sér ráðningu í fast starf og verður túlkaður á þann hátt að stefndi hafi átt rétt á fullum launum fyrir dagvinnu án tillits til tímamælingar á viðverustundum hans.

Áfrýjandi hefur hafnað að greiða stefnda 24,75 yfirvinnustundir í júlímánuði 2006 auk orlofs. Fyrir Hæstarétti byggir hann þessa afstöðu á þeirri málsástæðu að samkvæmt launaseðli fyrir þennan mánuð hefðu þessar yfirvinnustundir átt að falla undir launatímabilið 21. júlí til 20. ágúst 2006 og teljist þær til dagvinnu á því tímabili. Þessa sérstöku málsástæðu hafði áfrýjandi ekki uppi í héraði og kemur hún því ekki til álita, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Samkvæmt því sem að framan greinir en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Krafa stefnda um málskostnað fyrir Hæstarétti verður að öllu leyti tekin til greina eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Álfasteinn ehf., greiði stefnda, D-x-x M-x-x, 473.228 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.