310/2017

X var sakfelld fyrir fjárkúgun samkvæmt 251. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í félagi við dómfelldu Y haft fé af A með hótunum um að Y myndi leggja fram kæru hjá lögreglu gegn honum fyrir nauðgun ef hann greiddi þeim ekki nánar tilgreinda fjárhæð. X var jafnframt sakfelld fyrir tilraun til fjárkúgunar samkvæmt sömu lagagrein, sbr. 20. gr. laganna, með því að hafa í félagi við Y reynt að hafa fé af B með hótunum um að birta að öðrum kosti viðkvæmar upplýsingar sem gætu haft áhrif á stöðu hans. Við ákvörðun refsingar X, sem var ekki talin eiga sér neinar málsbætur, var litið til 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga þar sem brot hennar og tilraunarbrot voru framin í félagi við Y og þess að ásetningur X var styrkur og einbeittur, sbr. 6. tölulið 1. mgr. sömu lagagreinar. Á hinn bóginn var horft til þess að X hafði ekki áður gerst sek um refsiverða háttsemi. Að því virtu og með hliðjón af 77. gr. almennra hegningarlaga var refsing X ákveðin fangelsi í 12 mánuði en fullnustu níu mánaða refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X og Y gert að greiða A óskipt 1.300.000 krónur í skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 9. maí 2017 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur.

Ákærða krefst þess að hún verði sýknuð af I. kafla ákæru, en sakfelld fyrir hlutdeild í broti samkvæmt II. kafla hennar og refsing milduð. Þá krefst hún þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, en til að vara að hún verði lækkuð.

Brotaþoli, A, krefst þess aðallega að ákærðu verði gert að greiða sér 1.700.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði, en til vara að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu verði staðfest.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærðu samkvæmt ákæru héraðssaksóknara 31. október 2016 fyrir annars vegar fjárkúgun samkvæmt 251. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem henni er gefin að sök í I. kafla ákærunnar, og hins vegar tilraun til fjárkúgunar samkvæmt sömu lagagrein, sbr. 20. gr. sömu laga, eftir II. kafla hennar.

Við ákvörðun refsingar ákærðu, sem á sér engar málsbætur, verður litið til 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, þar sem brot hennar og tilraunarbrot voru framin í félagi við dómfelldu, Y, og þess að ásetningur ákærðu var styrkur og einbeittur, sbr. 6. tölulið 1. mgr. sömu lagagreinar. Á hinn bóginn verður tekið tillit til þess að ákærða hefur samkvæmt sakavottorði ekki áður gerst sek um refsiverða háttsemi. Að þessu virtu og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga verður refsing ákærðu staðfest, svo og skilorðsbinding hennar að hluta.

Ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærða verður dæmd til að greiða brotaþola málskostnað við að halda bótakröfu sinni fram hér fyrir dómi eins og í dómsorði greinir, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dæma ber ákærðu til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem verða ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærða, X, greiði A 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 1.124.392 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef Þ-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 992.000 krónur.