arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
356/2008

F kærði úrskurð héraðsdóms um að hafna kröfu hans um að honum yrði heimilað að leiða tilgreint vitni í máli G gegn F. Hinn kærði úrskurður var kveðinn upp eftir að aðalmeðferð var hafin í máli aðila. Samkvæmt 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, nýtur synjun á kröfu um að leiða vitni fyrir dóm eftir að aðalmeðferð er hafin ekki kæruheimildar. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2008 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júní 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að honum yrði heimilað að leiða V-kk-þf K-kk-þf sem vitni í máli varnaraðila gegn sóknaraðila. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til b. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og honum heimilað að leiða vitnið fyrir dóm. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Hinn kærði úrskurður var kveðinn upp eftir að aðalmeðferð var hafin í máli aðila. Samkvæmt 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför fer um meðferð kæru í máli um aðfararbeiðni eftir sömu reglum og gilda um kæru í almennu einkamáli. Í 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 eru tæmandi taldir þeir úrskurðir héraðsdóms sem kæra má til Hæstaréttar eftir að aðalmeðferð máls er hafin. Úrskurður um synjun á kröfu um að leiða vitni fyrir dóm er ekki meðal þeirra. Samkvæmt þessu nýtur ekki kæruheimildar í málinu og verður því vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Fasteigna- og fyrirtækjasalan ehf., greiði varnaraðila, Geislum ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
357/2008

Í kærði úrskurð héraðsdómara þar sem tekin var til greina krafa B og M um frestun aðalmeðferðar um óákveðinn tíma eða þar til fyrir lægi úrlausn kröfu þeirra um að bú Í yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Ekki var talið að rökstuðningur í forsendum héraðsdómsins fullnægði þeirri kröfu sem felst í 3. mgr. 112. gr. laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og uppkvaðningar úrskurðar á ný.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2008 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júní 2008, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um frestun aðalmeðferðar í óákveðinn tíma eða þar til fyrir lægi úrlausn um kröfu þeirra um að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um að fresta málinu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Krafa sóknaraðila um málskostnað í héraði var ekki gerð í héraði við meðferð á þeim ágreiningi sem leyst er úr í hinum kærða úrskurði. Kemur hún því ekki til efnislegrar meðferðar fyrir Hæstarétti.

Í forsendum hins kærða úrskurðar er niðurstaða hans einungis rökstudd með eftirfarandi orðum: „Telja verður að niðurstaða dómsmáls um framkomna kröfu um gjaldþrotaskipti á búi stefnanda skipti máli um framhald máls þess sem hér er beiðst frestunar á.“ Hvorki er gerð fyrir því hvers vegna slík niðurstaða skipti máli né lagagrundvelli þess að fresta málinu á þessari forsendu. Þessi rökstuðningur fullnægir ekki þeirri kröfu sem telja verður að felist í 3. mgr. 112. gr. laga nr. 91/1991. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og uppkvaðningar úrskurðar á ný.

Eins og atvikum er háttað þykir rétt að fella niður kærumálskostnað.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og uppkvaðningar úrskurðar á ný.

Kærumálskostnaður fellur niður.
358/2008

Kærður var úrskurður Félagsdóms 19. júní 2008 þar sem máli J á hendur F var vísað frá dómi. J hafði leitaði úrlausnar félagsdóms til þess að fá hnekkt niðurstöðu kjörstjórnar F þannig að hann fengi full félagsréttindi til kosninga og kjörgengis við stjórnarkjör í apríl 2008. Deilt var um hvort F hafi brotið 2. gr. laga nr. 80/1938 með því að hafa neitað J um full félagsréttindi. Þar sem dómkrafa J laut að félagsréttindum hans vegna stjórnarkjörs í F, sem þegar hafði farið fram, hafði J ekki lengur lögvarða hagsmuni af úrlausn dómkröfunnar, eins og hún var sett fram. Var niðurstaða hins

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Félagsdóms 19. júní 2008, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. tölulið 67. gr. laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur, sbr. 3. gr. laga nr. 20/2001. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir Félagsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta fyrir Félagsdómi með stefnu 22. febrúar 2008, þar sem hann krafðist þess að „niðurstöðu kjörstjórnar stefnda verði hnekkt þannig að hann fái full félagsréttindi til kosninga og kjörgengis við stjórnarkjör 2008.“ Eins og greinir í hinum kærða úrskurði átti stjórnarkjöri í Félagi skipstjórnarmanna, sem dómkrafa sóknaraðila laut að, að ljúka 30. apríl 2008. Af stjórnarkjöri varð á hinn bóginn ekki, þar sem kjörstjórn félagsins leit svo á að aðeins hafi komið fram einn gildur framboðslisti áður en fresti til að skila framboði gegn honum lauk 30. janúar 2008 og hafi því verið sjálfkjörið í stjórnina. Eins og sóknaraðili hefur hagað orðalagi framangreindrar dómkröfu sinnar verður að staðfesta hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðila, Farmanna- og fiskimannasambandi Íslands vegna Félags skipstjórnarmanna, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
35/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. janúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. janúar 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. janúar 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 22. janúar 2008 og krefst þess aðallega að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 29. janúar 2008 kl. 16, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með dómi Hæstaréttar 16. janúar 2008 í máli nr. 20/2008 var varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til 22. janúar 2008. Sóknaraðili hefur ekki á fullnægjandi hátt skýrt ástæðu þess að sá tími hefur ekki dugað til rannsóknar á þeim atriðum málsins, sem hætta var talin á að varnaraðili gæti torveldað rannsókn á. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
361/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júlí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júlí 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 23. júlí 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að hann verði látinn sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
365/2008

Þ var ákærður fyrir að hafa ekið bifreið sinni of hratt miðað við aðstæður á röngum vegarhelmingi með þeim afleiðingum að hann lenti í árekstri við bifreið sem kom úr gagnstæðri átt og farþegi í þeirri bifreið lést, annar farþegi lamaðist á fótum, ökumaður þeirrar bifreiðar rifbrotnaði og marðist á brjóstkassa, kviðvegg og hné, auk þess sem farþegi í bifreið Þ lét lífið. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var talið sannað með vitnisburði tveggja vitna að Þ hefði í umrætt sinn ætlað sér að aka fram úr vörubifreið og í því skyni ekið yfir á rangan vegarhelming. Var akstur Þ talinn gáleysislegur og vítaverður miðað við þær aðstæður sem á vettvangi voru og varðaði brot hans við 215. og 219. gr. almennra hegningarlaga, auk nánar tilgreindra ákvæða umferðarlaga. Við mat á refsingu Þ var meðal annars litið til þess að hann hafði í alls níu skipti eftir umrætt slys verið staðinn að hraðakstri. Að þessu virtu þótti refsing hans hæfilega ákveðin 12 mánaða fangelsi en ekki þótti stætt á að skilorðsbinda refsingu Þ að hluta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. júní 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða og sviptingu ökuréttar en refsing hans þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að viðurlög verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Þ-kk-nf J-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 365.161 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur.
366/2008

Héraðsdómur vísaði máli G o.fl. gegn V o.fl. frá dómi á þeim grundvelli að aðild málsins, að því er varðarði jörðina H,  hafi ekki komist í réttan farveg fyrr en við endurupptöku málsins. Hæstiréttur felldi úrskurð héraðsdóms úr gildi. Vísað var til þess að aðild að málinu, er varðarði umrædda jörð, hafi komist í formlega réttan búning áður en málið gekk endanlega til dóms, auk þess sem fyrir hefði legið yfirlýsing af hálfu eigenda jarðarinnar um að hagsmuna þeirra hefði verið gætt við rekstur málsins frá upphafi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu máli þessu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2008 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 13. júní 2008, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði var hinn 13. desember 2006 móttekin til þinglýsingar skiptayfirlýsing um jörðina Huppahlíð, þar sem fram kemur að við skipti á dánarbúi Þ-kvk-ef S-kvk-ef hafi jörðin komið í hlut fimm barna hennar Ó-kvk-ef G-kvk-ef, B-kk-ef, J-kvk-ef H-kvk-ef, E-kvk-ef og H-kk-ef S-kk-ef H-hk-ef. Stefna var hins vegar birt 4. janúar 2007 á hendur dánarbúi Þ-kvk-ef fyrir eftirlifandi sambúðarmanni hennar H-kk-þgf B-kk-þgf, sem einnig var stefnt vegna jarðarinnar, og sagt að hann væri fyrirsvarsmaður dánarbúsins. Við þingfestingu málsins var bókað að mætt væri fyrir dánarbúið og H-kk-þf B-kk-þf vegna jarðarinnar. Málið var síðan, að því er þessa jörð varðar, rekið í nafni þessara aðila, þar til það var endurupptekið til munnlegs málflutnings á ný 29. maí 2008. Var þá bókuð yfirlýsing lögmanns eigenda jarðarinnar um að í stað dánarbúsins komi framangreind börn Þ-kvk-ef og H-kk-ef og jafnframt bókað eftir honum að hann hefði frá upphafi gætt hagsmuna þeirra. Var málið síðan tekið til dóms í lok þessa þinghalds.

Börn Þ-kvk-ef heitinnar voru aðilar að dánarbúi hennar þar til skiptum lauk á því. Þó að skiptum hafi lokið áður en málið var höfðað komst aðild að málinu að því er jörðina Huppahlíð varðar í formlega réttan búning áður en það gekk endanlega til dóms, auk þess sem þá lá fyrir yfirlýsing af hálfu barnanna um að hagsmuna þeirra hefði verið gætt við rekstur málsins frá upphafi. Voru við svo búið ekki efni til þess að vísa málinu frá dómi svo sem héraðsdómur gerði með hinum kærða úrskurði. Verður hann því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar.

Eins og málið er vaxið verða varnaraðilar ekki dæmdir til greiðslu kærumálskostnaðar. Fellur hann því niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar.

Kærumálskostnaður fellur niður.
367/2008

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. júlí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. júlí 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um áframhaldandi gæsluvarðhald yfir varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans en þó eigi lengur en til miðvikudagsins 13. ágúst 2008 kl. 16.00.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að honum verði bönnuð för í sveitarfélagið [...]. Að því frágengnu er þess krafist að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími en sóknaraðili krefst.

Varnaraðili hefur setið í gæsluvarðhaldi frá 3. apríl 2008, fyrst á grundvelli rannsóknarhagsmuna en með dómi Hæstaréttar 19. maí 2008 var fallist á að gæsluvarðhald yfir honum væri nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna samkvæmt 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Ákæra var gefin út á hendur honum 30. júní 2008 þar sem honum eru gefin að sök kynferðisbrot gagnvart sjö stúlkum sem fæddar eru á tímabilinu 1994 til 1998. Með ákærunni, sem hefur að geyma 22 ákæruliði, eru ætluð brot heimfærð til ákvæða 2. mgr. 200. gr., 1. og 2. mgr. 201. gr., 1. og 2. mgr. 202. gr. og 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá lýtur einn ákæruliður að vörslum myndefnis en það brot er talið varða við 4. mgr. 210. gr. sömu laga.

Samkvæmt 4. tölulið ákærunnar er varnaraðila gefið að sök að hafa í nokkur skipti haft samræði eða önnur kynferðismök við stjúpdóttur sína og eru þessi ætluðu brot hans talin varða við 1. mgr. 201. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga sem geta að gildandi lögum varðað fangelsi allt að 12 og 16 árum, sbr. 10. gr. og 11. gr. laga nr. 61/2007. Samkvæmt eldri lögum vörðuðu slík brot allt að 10 eða 12 ára fangelsi, sbr. 3. gr. og 4. gr. laga nr. 40/2003, sbr. áður 9. og 10. gr. laga nr. 40/1992. Samkvæmt framansögðu eru uppfyllt skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um að ætluð brot varnaraðila geti að lögum varðað 10 ára fangelsi.

Af gögnum málsins er nægilega fram komið að sterkur grunur sé um að varnaraðili hafi framið slík brot gagnvart stjúpdóttur sinni sem honum eru gefin að sök í 4. tölulið ákæru. Með hliðsjón af eðli þessara ætluðu brota eru uppfyllt skilyrði þess að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi vegna almannahagsmuna á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og krafa sóknaraðila tekin til greina.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans en þó eigi lengur en til miðvikudagsins 13. ágúst 2008 kl. 16.
371/2008

Úrskurður héraðsdóms um að A skyldi sviptur sjálfræði á grundvelli a. liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júlí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júlí 2008, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í 24 mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfu varnaraðila verði hafnað, en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og þóknun skipaðs talsmanns hans greidd úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda og talsmanns aðila vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, en þóknunin er ákveðin í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, E-kvk-ef B. H-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 300.000 krónur handa hvoru, greiðist úr ríkissjóði.
373/2008

Úrskurður héraðsdóms var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til málflutnings og úrskurðar að nýju, þar sem í honum hafði ekki verið tekin afstaða til tiltekinnar málsástæðu M.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 1. júlí 2008 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. júní 2008, þar sem leyst var úr nánar tilteknum ágreiningsefnum, sem risið höfðu við opinber skipti til fjárslita milli aðilanna vegna loka óvígðrar sambúðar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að við fjárskipti aðila verði ákveðið að málsaðilar eigi hvort um sig 50% í fasteignarhluta að X í Reykjavík og að kröfu varnaraðila um 50% eignarhlut í fyrirtækinu Y verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar héraðsdóms og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt fyrir Hæstarétti.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði byggir sóknaraðili kröfur sínar meðal annars á því að fljótlega eftir sambúðarslitin hafi komist á bindandi samkomulag milli aðila um skiptingu fasteignarhlutans að X í Reykjavík og skiptingu sameiginlegra skulda. Sé varnaraðili bundinn við samkomulagið. Við úrlausn málsins í héraði var ekki tekin afstaða til þessarar málsástæðu sóknaraðila. Er þetta í andstöðu við 4. mgr. 112. gr., sbr. 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem eiga við, sbr. 2. mgr. 131. gr. laga nr. 20/1991. Að þessu athuguðu verður ekki hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til málflutnings og úrskurðar á ný.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður varnaraðila ákveðst í samræmi við málskostnaðarreikning hennar eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og úrskurðar á ný.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður varnaraðila, K, greiðist úr ríkissjóði þar með talin þóknun lögmanns hennar 63.200 krónur.
375/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta farbanni samkvæmt b. lið 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júlí 2008, þar sem varnaraðila var áfram bönnuð för frá Íslandi allt til þriðjudagsins 9. september 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara krefst hann þess að honum verði gert að setja tryggingu fyrir nærveru sinni í stað farbanns, en að því frágengnu að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og rakið er í héraðsdómi hafa skýrslur verið teknar af vitnum í Bandaríkjunum vegna máls þessa og er beðið endurrita skýrslnanna til að unnt sé að bera þær undir varnaraðila. Þá hefur viðbótarréttarbeiðni verið send bandarískum og kanadískum stjórnvöldum vegna málsins, auk þess sem enn er beðið svara við réttarbeiðni sem send var breskum yfirvöldum. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
376/2007

Mál M gegn K var fellt niður að ósk M. K krafðist greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar hennar. Í samræmi við 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 var M gert að greiða málskostnað í ríkissjóð. Gjafsóknarkostnaður K fyrir réttinum greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. júlí 2007. Með tilkynningu 10. janúar 2008 óskaði hann eftir því að málið yrði fellt niður þar sem því hefði verið áfrýjað að liðnum áfrýjunarfresti. Óskaði hann eftir að málskostnaður fyrir Hæstarétti yrði felldur niður. Með bréfi 21. janúar 2008 tilkynnti stefnda að hún krefðist málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar hennar.

Með vísan c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Í samræmi við ákvæði 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjanda gert að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Gjafsóknarkostnaður stefndu fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, M, greiði í ríkissjóð málskostnað fyrir Hæstarétti 200.000 krónur.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 200.000 krónur.