arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
399/2002

B hf. höfðaði mál á hendur G til greiðslu á víxilskuld. Var víxillinn gefinn út og framseldur af G, en samþykktur af J hf. Var víxillinn til tryggingar á yfirdrætti á tékkareikningi í B hf. G krafðist sýknu á þeim grundvelli að B hf. hafi skort heimild til að fylla út víxileyðublaðið auk þess sem réttur B hf. hafi fallið niður fyrir vangeymslu. Með dómi héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var G gert að greiða B hf. stefnufjárhæðina með vísan til þess að B hf. hafi haft heimild til að rita útgáfudag og gjalddaga á víxileyðublaðið í samræmi við yfirlýsingu þar um, sem hafi verið fest við víxilinn. Væri ósannað B hf. hafi farið út fyrir heimild sína. Væru engin rök til að líta svo á að víxillinn hafi verið sýningarvíxill og víxilréttur B hf. því ekki fyrndur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 1. júlí 2002, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 14. ágúst sama árs. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 7. gr. laga nr. 38/1994, áfrýjaði áfrýjandi öðru sinni 27. ágúst 2002. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, G-kk-nf Á-kk-nf J-kk-nf, greiði stefnda, Búnaðarbanka Íslands hf., 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
401/2003

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að vísa faðernismáli X á hendur Y sjálfkrafa frá héraðsdómi þar sem skilyrðum 89. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til birtingar stefnu í Lögbirtingablaði var ekki fullnægt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir, G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. október 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 29. september 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var sjálfkrafa vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
403/2003

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Þ um að þvottavél, auk annars útbúnaðar og tengingar í eigu S og Á, yrði fjarlægð með beinni aðfarargerð úr nánar tilgreindu sameignarrými í kjallara húss þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. október 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. október sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. september 2003, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að þvottavél, auk annars útbúnaðar og tengingar í eigu sóknaraðila, yrði fjarlægð með beinni aðfarargerð úr nánar tilgreindu sameignarrými í kjallara húss þeirra að Guðrúnargötu 4 í Reykjavík. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðilar krefjast þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og að hafnað verði kröfu varnaraðila um heimild til aðfarargerðar. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Ágreiningur máls þessa lýtur að nýtingu sameignar í kjallara hússins að Guðrúnargötu 4 í Reykjavík í svonefndum miðstöðvarklefa. Í málinu liggur fyrir skiptasamningur frá 20. nóvember 1968, sem þinglýst var 3. febrúar 1969, þar sem fram kemur að sameiginleg eign og afnot séu af tröppum og forstofu, ásamt gangi í kjallara, miðstöðvarklefa, salerni og geymslu undir tröppum. Aðilar eru sammála um að umrætt herbergi hafi undanfarin ár verið nýtt sem geymsla undir reiðhjól og fleira. Í gögnum málsins kemur fram að varnaraðili hefur búið í húsinu frá því það var reist árið 1942, en sóknaraðilar hafi fest kaup á helmingi eignarinnar árið 2002. Fyrri hluta árs 2003 hafi sóknaraðilar komið sér upp þvottaaðstöðu í umræddu miðstöðvarherbergi með því að koma þar fyrir þvottavél ásamt tengingu auk annars búnaðar. Greinir aðila á um hvort sóknaraðilar hafi haft samþykki varnaraðila fyrir þessari breytingu á hagnýtingu sameignarinnar eins og áskilið er í 35. gr. og 36. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús.

Í 1. mgr. 36. gr. laga nr. 26/1994 segir að eiganda sé á eigin spýtur óheimilt að framkvæma nokkrar breytingar á sameign eða helga sér til einkanota tiltekna hluta hennar. Þá segir í 4. mgr. 35. gr. laganna að einstökum eigendum verði ekki fenginn aukinn og sérstakur réttur til hagnýtingar sameignar umfram aðra eigendur nema allir eigendur ljái því samþykki. Ekkert er fram komið í málinu sem styður þá fullyrðingu sóknaraðila að varnaraðili hafi samþykkt áðurnefnda nýtingu sóknaraðila á miðstöðvarklefanum. Með vísan til þess, sem rakið er hér að framan, verður talið að fullnægt sé skilyrðum 78. gr. laga nr. 90/1989, sbr. 3. mgr. 83. gr. sömu laga, til að aðfarargerðin nái fram að ganga. Verður úrskurður héraðsdóms því staðfestur um annað en málskostnað.

Rétt er að hver aðilanna beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
407/2002

X var ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa ráðist á A fyrir utan skemmtistað, slegið hann niður, sest klofvega yfir hann og slegið hann með bjórflösku, sem brotnaði við það, og slegið hann hnefahöggum svo A hlaut mar yfir vinstri augabrún, mar undir vinstra auga, bólgu á öllum hægri helmingi andlits og eymsli í kinnbeini og neðri kjálka og með því að beita brotinni flöskunni til að skera A þannig að hægra eyra var meira og minna tætt og eyrnavængur sundurskorinn, sbr. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 4 mánuði, en fullnustu hennar frestað og hún látin falla niður að liðnum 3 árum með hliðsjón af ungum aldri og sakaferli X. Þá var X gert að greiða A skaðabætur að fjárhæð 231.111 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir P-kk-nf K-x-x H-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 26. ágúst 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði látin niður falla eða hún skilorðsbundin.

Í málinu er ákærða gefin að sök líkamsárás 6. maí 2001 með því að hafa ráðist á A fyrir utan tiltekinn skemmtistað í Keflavík, slegið hann niður, sest klofvega yfir hann og slegið hann með bjórflösku, sem brotnað hafi við það, slegið hann hnefahöggum og skorið hann á hægra eyra með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir.

Fram er komið í málinu að skömmu áður en ákærði réðist á A hafði hann slegið ákærða með bjórflösku í ennið inni á skemmtistaðnum. Þegar litið er til þessa og að öðru leyti með vísan til forsendna hins árýjaða dóms þykir rétt að staðfesta niðurstöðu hans um refsingu ákærða og skaðabætur brotaþola til handa, þó þannig að rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar að öllu leyti og falli hún niður að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð.

Staðfest er ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 4 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 80.000 krónur.
408/2002

H, sem var framkvæmdastjóri A ehf., og A ehf. voru dæmd til greiðslu sektar fyrir brot á samkeppnislögum og lögum um vörumerki með því að hafa boðið til sölu og selt íslenskum aðila stuttermaboli, sem voru eftirlíkingar af framleiðsluvörum erlends fyrirtækis og höfðu verið framleiddir ólöglega með eftirlíkingum af vörumerkjum þess fyrirtækis og merkingum sem vísuðu til þeirra þannig að á varð villst.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 27. ágúst 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærðu verði þyngd og ákærðu Arnarvík, heildverslun ehf. verði gert að sæta upptöku á 335.094 krónum.

Ákærðu krefjast aðallega sýknu. Til vara krefjast þau að refsing verði milduð og krafa um upptöku ávinnings lækkuð. Þá krefjast þau þess að allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði.

Í málinu eru ákærða H-kvk-þgf gefin að sök brot á 178. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, 25. gr., sbr. 1. mgr. 57. gr. samkeppnislaga nr. 8/1993 og 4. gr., sbr. 2. mgr. 42. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki með því að hafa sem starfandi framkvæmdastjóri ákærða Arnarvíkur, heildverslunar ehf. boðið til sölu og selt Baugi hf. 22. júlí 1999 tiltekinn fjölda stuttermabola, sem verið hafi eftirlíkingar af framleiðsluvörum fyrirtækisins STUSSY INC., sem framleiddir hafi verið ólöglega með eftirlíkingum af vörumerkjum fyrirtækisins og merkingum sem vísað hafi til þeirra þannig að á yrði villst. Bolina hafi ákærði keypt í Hong Kong og flutt inn, eins og nánar er lýst í ákæru. Um refsiábyrgð hins ákærða félags er í ákæru vísað til 3. mgr. 57. gr. laga nr. 8/1993 og 3. mgr. 42. gr. laga nr. 45/1997.

Samkvæmt c. lið 3. mgr. 27. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 3. gr. laga nr. 84/1996 höfðar ríkissaksóknari opinbert mál ef um er að ræða brot á ákvæðum XVIII. - XXII. kafla almennra hegningarlaga, en 178. gr. er í XIX. kafla laganna. Segir í 4. mgr. 27. gr. fyrrgreindu laganna að feli háttsemi í sér annað eða önnur brot en tilgreind eru í 3. mgr. ákvæðisins, auk brots eða brota, sem þar eru greind, taki ríkissaksóknari ákvörðun um það hvort hann sjálfur höfði mál eða lögreglustjóri. Fyrir Hæstarétti var því lýst yfir af hálfu ákæruvalds að slík ákvörðun hafi ekki verið tekin af hálfu ríkissaksóknara. Brast ríkislögreglustjóra, sem gaf út ákæruna, því heimild til að höfða mál á hendur ákærða fyrir brot gegn 178. gr. almennra hegningarlaga. Þegar af þeirri ástæðu verður ákærði ekki sakfelldur fyrir brot á því ákvæði. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærðu greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærðu, H-kk-nf C-x-x og Arnarvík, heildverslun ehf., greiði óskipt allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda þeirra fyrir Hæstarétti, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.
409/2002

B og S, sem báðir stunduðu hrossabúskap, áttu saman stóðhest. Ákváðu þeir að slíta sameigninni og varð að ráði að hvor þeirra ritaði á miða mat sitt á verði fyrir hestinn, en sá sem mæti hann hærra keypti á því verði. S mat hestinn á fjórar milljónir króna. Af þessu tilefni gaf B út reikning á hendur S fyrir tveimur milljónum króna auk virðisaukaskatts. S var óskylt að greiða meira en tvær milljónir króna fyrir hestinn, enda bar að líta svo á að virðisaukaskattur væri innifalinn í verðinu þar sem annað var ekki sérstaklega tekið fram eða mátti leiða af atvikum við samningsgerðina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. september 2002. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 490.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 5. júní 2001 til 1. júlí sama árs, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, B-kk-nf V-kk-nf, greiði stefnda, S-kk-þgf B-kk-þgf, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
412/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að máli ákæruvaldsins á hendur honum yrði vísað frá dómi. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. október 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. október 2003, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að máli ákæruvaldsins á hendur honum yrði vísað frá dómi. Um kæruheimild vísar varnaraðili til 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að málinu verði vísað frá héraðsdómi og sér dæmdur málskostnaður.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt i. lið 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 sætir úrskurður héraðsdómara, þar sem synjað er um frávísun opinbers máls, ekki kæru til Hæstaréttar. Brestur þannig heimild til kæru úrskurðarins og verður málinu því sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
415/2002

B var ákærður fyrir brot gegnum lögum um virðisaukaskatt, lögum um tekjuskatt og eignarskatt, lögum um tekjustofna sveitarfélaga, lögum um bókhald og almennum hegningarlögum. B gekkst við brotunum. Var hann dæmdur til að sæta fangelsi í sex mánuði, sem var skilorðsbundið í tvö ár, og til að greiða 16.900.000 krónur í sekt til ríkissjóðs.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 26. ágúst 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess að refsing hans samkvæmt héraðsdómi verði milduð og skilorðsbundin.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, B-kk-nf E-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 75.000 krónur.
415/2003

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu M hf. um að því yrði veitt heimild til nauðasamningsumleitana var hafnað á þeim grundvelli að því hefði áður verið synjað um staðfestingu nauðasamnings innan þriggja ára fyrir frestdag, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 38. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. október 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. október 2003, þar sem J-kk-nf F-kk-nf héraðsdómari synjaði sóknaraðila af sjálfsdáðum um heimild til að leita nauðasamnings við lánardrottna sína. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að sér verði veitt heimild til nauðasamningsumleitana.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
41/2003

S, sem runnið hafði til í hálku á tröppum við vinnustað sinn, krafðist bóta af Í vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir við fallið. Talið var að aðstæður hafi ekki verið með þeim hætti að lögð yrði bótaábyrgð á vinnuveitanda S, en rekja mætti slysið til óhappatilviljunar.  Var Í því sýknað af öllum kröfum S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. janúar 2003. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.794.345 krónur með 2% ársvöxtum af 2.913.210 krónum frá 31. október 1996 til 23. febrúar 2000, af 1.794.345 krónum frá þeim degi til 15. september 2000, en dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar úr hendi áfrýjanda fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
420/2002

G var ákærður fyrir að hafa nauðgað stúlkunni X. Í héraðsdómi var framburður X talinn staðfastur og í heild trúverðugur en framburður G ekki fyllilega staðfastur. Í ljósi þess að X bar öll merki þess að hafa orðið fyrir verulegu áfalli í húsi G umræddan morgun þótti ekki varhugavert að leggja framburð hennar um málsatvik til grundvallar niðurstöðu málsins. Með hliðsjón af aldursmuni þeirra X og G, því að G var talsvert drukkinn, stærri og sterkari, var það mat dómsins að ekki væri til staðar neinn vafi á því að G hefði neytt aflsmunar til að ná fram vilja sínum. Var G því fundinn sekur um brot gegn 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var niðurstaða héraðsdóms um tveggja ára fangelsi og greiðslu miskabóta staðfest með þeirri athugasemd að framburður X væri í heild trúverðugur, sbr. myndband sem dómarar höfðu skoðað af skýrslu hennar fyrir dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 27. ágúst 2002 samkvæmt yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og miskabætur hækkaðar í 800.000 krónur.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvalds og frávísunar bótakröfu, en til vara að refsing verði milduð og bætur lækkaðar.

Eins og fram kemur í héraðsdómi var skýrsla brotaþola fyrir dómi tekin upp á myndband. Dómarar Hæstaréttar hafa skoðað myndband þetta og taka undir það með héraðsdómi, að framburður hennar sé í heild trúverðugur. Með þessari athugasemd og annars með skírskotun til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta hann um annað en vexti, sem dæmast eins og í dómsorði greinir.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins svo sem segir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf M-kk-nf E-kk-nf, skal sæta fangelsi í 2 ár.

Ákærði skal greiða X 604.500 krónur í skaðabætur með vöxtum af 600.000 krónum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. ágúst 2001 til 16. nóvember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 604.500 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað sakarinnar, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, S-kvk-ef K-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 80.000 krónur.
421/2002

J slasaðist er hann tók þátt í knattspyrnumóti á vegum sýslumannsembættisins á Akureyri. Til leiks mættu bæði lögreglumenn sem voru á vakt og þeir sem ekki voru á vakt meðan mótið fór fram. Var varanleg örorka J metin 10% eftir slysið. T hafnaði beiðni J um bætur vegna slyssins. Í máli sem J höfðaði á hendur T af þessu tilefni krafðist hann að viðurkenndur yrði réttur sinn til bóta á grundvelli 22. gr. laga nr. 117/1993 um almannatryggingar, aðallega vegna slyss við vinnu, sbr. a. lið 1. mgr. 24. gr. laganna, en til vara slyss við íþróttaiðkun, sbr. e. lið sömu lagagreinar. Aðalkröfu J var hafnað á þeirri forsendu að hann hafi ekki verið í vinnu í skilningi tilvitnaðs ákvæðis er hann slasaðist. Skipti ekki máli að mótið var haldið á vegum sýslumannsembættisins og að í kjarasamningi lögreglumanna væri mælt fyrir um að lögreglumenn skyldu teljast að störfum er þeir stunduðu íþróttir o.fl. á vegum félaga lögreglumanna. Þá var varakröfu J hafnað með vísan til þess að umrætt ákvæði almannatryggingalaga nái aðeins til þeirra sem verða fyrir slysum við iðkun íþrótta undir handleiðslu þjálfara innan vébanda skipulagðra íþróttahreyfinga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. september 2002. Hann krefst þess að viðurkenndur verði réttur sinn til bóta samkvæmt 22. gr. laga nr. 117/1993 um almannatryggingar vegna slyss, sem hann varð fyrir 14. janúar 1999, aðallega vegna slyss við vinnu, sbr. a. lið 1. mgr. 24. gr. laganna, en til vara slyss við íþróttaiðkun, sbr. e. lið sömu lagagreinar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
421/2003

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr., sbr. 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. október 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. október 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. desember 2003. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 8. júlí 2003 var varnaraðila gert að sæta fangelsi í sex ár fyrir fíkniefnalagabrot, en frá refsivistinni skyldi dragast gæsluvarðhald hans frá 20. júní til 6. júlí 1998, frá 22. desember 1998 til 26. janúar 1999 og frá 14. febrúar 2002 til dómsuppsögu. Ákærði óskaði áfrýjunar dómsins með yfirlýsingu 23. júlí 2003 og var áfrýjunarstefna gefin út 14. ágúst sama árs. Verður málflutningur fyrir Hæstarétti 10. nóvember nk. Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili þýskur ríkisborgari. Fram er komið að hann fór af landi brott til Þýskalands áður en tókst að birta honum ákæru vegna hluta þeirra sakargifta, sem komu til úrlausnar í fyrrnefndum dómi. Reyndist fyrst unnt að fá hann framseldan hingað til lands eftir að hann hafði verið handtekinn í Hollandi á síðasta ári. Með vísan til þessa er fullnægt skilyrðum b. liðar 1. mgr. 103. gr., sbr. 106. gr. laga nr. 19/1991 til áframhaldandi gæsluvarðhalds yfir varnaraðila, sbr. einnig dóm Hæstaréttar frá 14. júlí 2003 í máli nr. 270/2003. Þegar af þessum sökum verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.