125/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú F ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu Í hf. Bankinn hafði með vísan til 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. skorað á F ehf. að lýsa því yfir með skriflegum hætti innan þriggja vikna frá móttöku áskorunarinnar að félagið væri fært um að greiða tiltekna gjaldfallna skuld innan skamms tíma. F ehf. sinnti ekki þessari áskorun og ekki varð fundin stoð fyrir því í gögnum málsins hvort og að hvaða marki fjárkrafa sú sem lá til grundvallar kröfu bankans um gjaldþrotaskipti væri tryggð með veði í fasteign félagsins. Að þessu virtu, og þar sem F ehf. hafði hvorki orðið við áskorun bankans né sýnt fram á að hann væri allt að einu fær um að standa full skil á skuldbindingum sínum þegar þær féllu í gjalddaga eða yrði það innan skamms, var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. febrúar 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. febrúar 2014, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði krafðist varnaraðili 13. ágúst 2013 úrskurðar héraðsdóms um að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Var krafan á því reist að sóknaraðila hefði verið send áskorun 29. janúar 2013 samkvæmt 5. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um að greiða skuld að fjárhæð 105.258.153 krónur samkvæmt skuldabréfi útgefnu af sóknaraðila til varnaraðila 7. júlí 2010, upphaflega að fjárhæð 79.000.000 krónur. Skuldabréfið var „verðtryggt skuldabréf, án trygginga“ með jöfnum afborgunum. Óumdeilt er að lán þetta hefur verið í vanskilum frá 1. mars 2011. Eins og greinir í hinum kærða úrskurði sinnti sóknaraðili því ekki að svara áskorun varnaraðila.

Andmæli sóknaraðila við kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti eru einkum á því reist að fjárkrafa sú sem liggur til grundvallar kröfunni sé nægilega tryggð með veði á 2. veðrétti í fasteign sóknaraðila að Selhellu 5 í Hafnarfirði og vísar hann um það til 3. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991. Þessu hefur varnaraðili andmælt og jafnframt vísað til þess að skuldir sóknaraðila við sig hafi í janúar 2014 numið alls 350.568.140 krónum en fasteignamatsverð þeirrar eignar sem um ræðir er samkvæmt gögnum málsins 220.450.000 krónur.

Samkvæmt fyrirliggjandi þinglýsingarvottorði 27. febrúar 2013 hvíla á 1. til 4. veðrétti fasteignarinnar tryggingarbréf varnaraðila. Ekki verður fundin stoð fyrir því í gögnum málsins hvort og að hvaða marki fjárkrafa sú sem liggur til grundvallar kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti sé tryggð með veði í fasteigninni, sbr. 1. tölulið 3. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991, en sönnun um það atriði hvílir á sóknaraðila. Að þessu virtu og þar sem sóknaraðili varð hvorki við framangreindri áskorun varnaraðila né hefur sýnt fram á að hann sé allt að einu fær um að standa full skil á skuldbindingum sínum þegar þær falla í gjalddaga eða verði það innan skamms tíma verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Framleiðslan ehf., greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.