128/2001

G og V voru ákærðir fyrir að hafa staðið saman að innflutningi á 5007 töflum og 5,05 g af töflumulningi með fíkniefninu MDMA, sem ætlaðar voru til sölu hér á landi í ágóðaskyni. Var talið sannað að þeir hefðu sammælst um innflutning fíkniefnanna á Íslandi og unnið síðan saman að flutningi efnanna til landsins. Við ákvörðun refsingar þeirra var höfð hliðsjón af því að hvorugur hafði sætt refsingu fyrir brot á fíkniefnalöggjöf eða hegningarlögum og að hluti innfluttu efnanna var undir venjulegum styrkleika. Var refsing G ákveðin 7 ára fangelsi, en refsing V 5 ára fangelsi. Var litið til þess að þáttur V í brotinu var mun minni en þáttur G. Héraðsdómari mat framburð V trúverðugan og studdu gögn málsins framburð hans. Þá játaði V brot sitt skýlaust og aðstoðaði yfirvöld við að upplýsa brotið.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Málinu var skotið til Hæstaréttar 26. mars 2001 að ósk ákærðu en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins til sakfellingar samkvæmt ákæru og þyngingar refsingar.

Ákærði G-x-x J-x-x E-x-x krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð til muna.

Ákærði V-kk-nf Þ-kk-nf krefst mildunar refsingar.

I.

Í héraðsdómi er gerð grein fyrir málavöxtum og framburði ákærðu. Eins og þar kemur fram er ákærðu gefið að sök að hafa staðið saman að innflutningi á samtals 5.007 töflum og 5,05 g af töflumulningi með fíkniefninu MDMA (3,4 metýlendíoxýmetamfetamíni), sem ætlaðar voru til sölu hér á landi í ágóðaskyni. Ákærði G-x-x J-x-x tók á móti efninu af ónafngreindum manni í London og afhenti það ákærða V-kk-þgf, sem flutti efnið til landsins, en það fannst í farangri hans við komu hans frá London 24. júlí 2000.

Sýni úr ofangreindum fíkniefnum voru send til Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði. Í matsgerð J-kk-ef K-kk-ef dósents kemur fram, að töflurnar innihéldu metýlendíoxýmetýlamfetamínklóríð (MDMA-klóríð) og voru 71 mg - 96 mg í hverri töflu.

Af hálfu kærða G-x-x er því haldið fram, að ósannað sé að hann hafi átt þátt í skipulagningu eða fjármögnun fíkniefnanna eða staðið að innflutningi þeirra. Er í héraðsdómi lýst þeim hluta sakargifta, sem hann játar. Telur ákærði verknað sinn ekki falla undir íslenska refsilögsögu þar sem hann sé breskur ríkisborgari og verknaður hans framinn innan breskrar refsilögsögu.

Héraðsdómari hefur metið framburð ákærða G-x-x á þann veg, að hann sé ótrúverðugur og með ólíkindablæ, en framburður ákærða V-kk-ef aftur á móti trúverðugur og stöðugur í öllum meginatriðum. Hefur því mati ekki verið hnekkt. Fram er komið, að þeir sammæltust um innflutning fíkniefnanna á Íslandi og unnu síðan saman að flutningi efnanna til landsins. Er verknaður þeirra beggja réttilega heimfærður til 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 65/1974. Tilvitnun héraðsdóms til 2. tl. 1. mgr. 5. gr. hegningarlaga á hér ekki við.

II.

Við ákvörðun refsiviðurlaga ber þess að gæta í fyrsta lagi að ákærði V-kk-nf hefur hvorki hlotið refsingu fyrir brot á fíkniefnalöggjöfinni né sætt refsingum fyrir brot á hegningarlögum og ákærði G-x-x hefur ekki sætt refsingu svo að vitað sé. Í öðru lagi er til þess að líta að samkvæmt upplýsingum ákæruvaldsins var hluti innfluttu efnanna undir venjulegum styrkleika. Í þriðja lagi ber að gæta þess að ákærði V-kk-nf játaði brot sitt skýlaust og aðstoðaði yfirvöld við að upplýsa brotið, og þykir rétt að hann njóti góðs af því við ákvörðun refsingar, sbr. 8. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Síðast en ekki síst verður að líta til þáttar hvors hinna ákærðu í brotinu. Fram er komið að þáttur þeirra var mjög misjafn þótt þeir hafi staðið saman að því í skilningi 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði G-x-x hafði frumkvæði að ýmsu er laut að Lundúnaferð þeirra. Þannig pantaði hann í sínu nafni fyrir ákærða V-kk-þf gistingu á gistiheimilinu þar sem þeir bjuggu. Þá hefur ákærði G-x-x sagt að ákærði V-kk-nf hafi ekki verið öruggur með sig í heimsborginni og því komið með honum og sambúðarkonu hans í útsýnisferðir um borgina. Héraðsdómari mat framburð ákærða V-kk-ef trúverðugan en hann hefur borið að ákærði G-x-x hafi fjármagnað ferð sína og hafi ætlað að greiða sér 350.000 krónur fyrir að flytja inn efnið. Útskrift af bankareikningum ákærða G-kk-ef sýnir að honum var unnt að fjármagna ferðirnar og fíkniefnakaupin, en þeir eru sammála um að ákærði V-kk-nf var fjárvana. Fingraför ákærða G-x-x og einhvers óþekkts manns voru á umbúðum utan um fíkniefnin. Fingraför ákærða V-kk-ef fundust þar ekki, þótt efnunum hafi verið komið fyrir í farangri hans. Gögn málsins styðja því framburð ákærða V-kk-ef á flesta lund. Þykir hafið yfir vafa að miða megi við að frásögn hans sé rétt. Þótt þáttur hans í brotinu hafi verið nauðsynlegur og hann hafi sammælst við ákærða G-x-x um innflutninginn og brotið sé því alvarlegt, þykir refsing hans nægjanlega ákveðin 5 ára fangelsi. Refsing ákærða G-kk-ef er hins vegar hæfilega ákveðin 7 ára fangelsi í héraðsdómi, en um var að ræða innflutning á verulegu magni af hættulegu fíkniefni í ábataskyni.

Til frádráttar refsingu beggja ákærðu kemur gæsluvarðhald þeirra, eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákvörðun héraðsdóms um sakarkostnað og upptöku fíkniefna er staðfest.

Ákærðu greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, svo sem segir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði G-x-x J-x-x E-x-x sæti fangelsi í 7 ár.

Ákærði V-kk-nf Þ-kk-nf sæti fangelsi í 5 ár.

Til frádráttar refsivist ákærðu komi gæsluvarðhald, sem þeir hafa sætt, ákærði V-kk-nf frá 25. júlí 2000 og ákærði G-x-x frá 25. ágúst sama ár.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku fíkniefna og sakarkostnað eru staðfest.

Ákærði G-x-x greiði skipuðum verjanda sínum fyrir Hæstarétti, R-kk-þgf Á-kk-þgf H-kk-þgf hæstaréttarlögmanni, 150.000 krónur.

Ákærði V-kk-nf greiði skipuðum verjanda sínum fyrir Hæstarétti, B-kk-þgf N-kk-þgf hæstaréttarlögmanni, 150.000 krónur.

Allan annan kostnað af áfrýjun sakarinnar greiði ákærðu óskipt.