307/2008

I krafðist bóta úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í umferðarslysi, en V var vátryggjandi bifreiðarinnar. Meginágreiningur aðila snérist um mat á afleiðingum slyssins fyrir heilsu I. Í málinu hafði verið aflað þriggja matsgerða og greindi málsaðila á um hvaða matsgerð skyldi leggja til grundvallar við mat á miska- og örorkustigi. Krafðist I þess fyrir Hæstarétti að héraðsdómur yrði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný, þar sem héraðsdómara hefði borið að nýta heimild í 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og kveðja tvo meðdómsmenn með sérkunnáttu í læknisfræði til að leggja dóm á ágreining málsaðila. V mótmælti þessu og taldi að úrlausnarefnið hefði snúist um sönnun á afleiðingum slyssins sem héraðsdómari hefði verið einfær um að meta. Taldi Hæstiréttur að það hefði verið brýnt að héraðsdómari kveddi til sérfróða meðdómsmenn til að leggja mat á þessi atriði og spyrja þá sérfróðu álitsgjafa sem komu fyrir dóminn við aðalflutning málsins, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991. Var því fallist á kröfu I um ómerkingu hins áfrýjaða dóms og málinu vísað heim til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. júní 2008. Hún krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný. Til vara krefst hún þess nú að stefnda verði gert að greiða sér 12.690.487 krónur með 4,5% ársvöxtum af 1.069.725 krónum frá 6. janúar 2005 til 16. október 2007, af 9.086.773 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2008, af 12.690.487 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2008 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, að frádregnum innborgunum 11. september 2006 að fjárhæð 3.388.511 krónur og 31. desember 2007 að fjárhæð 500.000 krónur. Að því frágengnu krefst áfrýjandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 8.521.622 krónur með 4,5% ársvöxtum af 1.069.725 krónum frá 6. janúar 2005 til 27. maí 2007, af 4.917.908 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2008, af 8.521.622 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2008, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags, að frádregnum sömu innborgunum og greinir í varakröfu. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði eins og málið hafi ekki verið gjafsóknarmál og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu krefst áfrýjandi bóta úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í umferðarslysi 5. janúar 2005, en stefndi var vátryggjandi bifreiðarinnar. Meginágreiningur málsaðila snýst um mat á afleiðingum slyssins fyrir heilsu áfrýjanda. Stefndi greiddi henni bætur 13. september 2006, samtals að fjárhæð 3.631.029 krónur, en við greiðsluna var gerður fyrirvari af hálfu áfrýjanda meðal annars um að mat „gefi ekki rétta mynd af afleiðingum slyssins.“ Svo sem lýst er í hinum áfrýjaða dómi reisir áfrýjandi kröfu sína um bætur fyrir varanlegan miska á matsgerð tveggja dómkvaddra matsmanna 24. maí 2007 sem mátu hann til 15 stiga. Kröfuna um bætur fyrir varanlega örorku reisir áfrýjandi á matsgerð þriggja matsmanna, sem dómkvaddir voru sem yfirmatsmenn til að endurskoða niðurstöðu fyrrgreindrar matsgerðar um varanlega örorku áfrýjanda. Komust þeir í matsgerð 16. október 2007 að þeirri niðurstöðu að varanlega örorkan væri 25% en undirmatsmenn höfðu metið hana 12%. Stefndi byggir kröfu sína um sýknu á matsgerð tveggja lækna, sem málsaðilar höfðu leitað sameiginlega til, en í matsgerð 16. ágúst 2006 höfðu þeir metið varanlegan miska áfrýjanda til 8 stiga og varanlega örorku 8%. Greiðsla stefnda 13. september 2007 var byggð á þessari síðastgreindu matsgerð og telur stefndi að tjón áfrýjanda hafi þar með verið að fullu bætt. Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á sjónarmið stefnda um þetta og hann sýknaður af kröfum áfrýjanda.

Kröfu sína um ómerkingu héraðsdóms byggir áfrýjandi á því að héraðsdómara hafi borið, eins og ágreiningi málsaðila var háttað, að nýta heimild í 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og kveðja tvo meðdómsmenn með sérkunnáttu í læknisfræði til að leggja dóm á ágreining málsaðila um afleiðingar slyssins fyrir heilsu áfrýjanda og þar með miska- og örorkustig, sem miða beri bætur til hennar við. Stefndi mótmælir þessu og telur að úrlausnarefnið hafi snúist um sönnun á afleiðingum slyssins sem héraðsdómari hafi verið einfær um að meta.

Af málsgögnum er ljóst að ágreiningur málsaðila snýst meðal annars um hvort einkenni í mjóbaki og streitueinkenni verði rakin til slyssins. Til þess að réttilega yrði leyst úr þessum atriðum í héraði var brýnt að héraðsdómari kveddi til sérfróða meðdómsmenn til að leggja mat á þau og spyrja þá sérfróðu álitsgjafa sem komu fyrir dóminn við aðalflutning málsins, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991. Vegna þessa annmarka á meðferð málsins verður fallist á aðalkröfu áfrýjanda um ómerkingu hins áfrýjaða dóms og verður málinu vísað heim til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

Miðað við þessa niðurstöðu og með hliðsjón af kröfugerð málsaðila fyrir Hæstarétti verður stefndi dæmdur til að greiða áfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og er málinu vísað heim til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

Stefndi, Vátryggingafélag Íslands hf., greiði áfrýjanda, I-kvk-þgf S-kvk-þgf S-kvk-þgf, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.