219/2011

R kærði úrskurð héraðsdóms þar sem kröfu sem hann hafði lýst við slit L hf. var hafnað. Málið átti rætur að rekja til samnings sem R gerði við L hf. um eignastýringu. Við fall L hf. var stærstur hluti eignasafns R í Peningabréfum Landsbankans ISK, og fékk R greidd 68,8% af virði eignar sinnar. Í málinu hélt R því fram að hann hefði gefið fyrirmæli til L hf. um innlausn á fjármunum sínum með tölvupósti fjármálastjóra R 30. september 2008 en það hefði ekki verið gert. Í úrskurði héraðsdóms var ekki fallist á að í tölvupóstinum hefðu falist fyrirmæli R um innlausn á fjármunum hans. Þá var ákvörðun stjórnar LV hf. fyrir opnun markaða 6. október 2008, um að loka fyrir viðskipti með hlutdeildarskírteini í peningamarkaðssjóðum félagsins, talin hafa verið í samræmi við reglur sjóðsins og lög nr. 30/2003 um verðbréfasjóði og fjárfestingarsjóði. Eftir slit sjóðsins og fullnaðargreiðslu ætti R ekki rétt til frekari greiðslu frá LV hf. Þá ætti hann ekki heldur neina slíka kröfu á hendur L hf. enda hefði virði eignar hans í umræddum peningamarkaðssjóði verið greitt honum að fullu við slit sjóðsins. Yrði ekki fallist á að L hf. hefði í vörslum sínum fé sem svaraði til mismunar á innlausnarvirði hlutdeildarskírteina R 6. október 2008 og þess sem greitt var við slit peningamarkaðssjóðsins. Enn síður væri uppi sú staða að slíkt fé væri sérgreint í vörslum L hf. í formi peninga. Engin skilyrði væru því til að fallast á að R gæti á grundvelli 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. krafist afhendingar mismunarins frá L hf. í skjóli eignarréttar yfir peningum í vörslum hans. Þá var ekki heldur fallist á að krafa R nyti rétthæðar samkvæmt 112. gr. eða 113. gr. sömu laga. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar litið væri til málatilbúnaðar R og framlagðra gagna af hans hálfu yrði ekki fallist á að hann hefði í þessu máli sýnt nægilega fram á að skaðabótaskylda L hf. hefði stofnast. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. mars 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila að fjárhæð 227.093.512 krónur, sem hann lýsti við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að framangreindri kröfu hans verði raðað í réttindaröð samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 „sem sértökukröfu utan skuldaraðar“, til vara sem forgangskröfu „samkvæmt 1. og 2. mgr. 112. gr. sömu laga“ en að því frágengnu sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laganna. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og kærumálskostnaðar.

Skýra ber 1. mgr. 177. gr. laga nr. 21/1991 svo að sóknaraðila hafi verið heimilt að koma að varakröfum sínum í málinu, sbr. til hliðsjónar dóma Hæstaréttar 26. janúar 2011 í málunum nr. 672/2010 og 673/2010. Þegar litið er til málatilbúnaðar sóknaraðila og framlagðra gagna af hans hálfu verður ekki fallist á að hann hafi í þessu máli sýnt nægilega fram á að skaðabótaskylda varnaraðila hafi stofnast. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Reykjanesbær, greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.