552/2012

T lýsti kröfu við slit sparisjóðsins S en T hafði séð um rekstur ýmiss konar tölvu- og upplýsingakerfa fyrir S. Talið var að samningar aðila hefðu fallið niður þegar S var skipuð slitastjórn en krafa T var vegna tímabils sem hófst eftir það tímamark. Var því ekki fallist á kröfu T að þessu leyti, enda töldust hvorki hafa komist á nýir samningar milli aðila né eldri samningar verið framlengdir. Þá var ekki fallist á með T að S bæri að greiða fyrir hýsingu T á gögnum úr tölvukerfum S þann tíma sem Fjármálaeftirlitið taldi að varðveita þyrfti gögnin til framtíðar. Vísað var til þess að þótt S bæri ábyrgð á varðveislu gagnanna hefði þess ekki verið óskað af hálfu slitastjórnar S að T hýsti þau í samræmi við fyrirmæli Fjármálaeftirlitsins. Kröfu T var því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júlí 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júlí 2012, þar sem hafnað var nánar tilteknum kröfum, sem sóknaraðili hafði lýst við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að þrjár kröfur hans verði viðurkenndar við slit varnaraðila með stöðu í réttindaröð samkvæmt 3. tölulið 110. gr. laga nr. 21/1991, í fyrsta lagi krafa að fjárhæð 193.429.806 krónur, í öðru lagi krafa aðallega að fjárhæð 35.267.640 krónur en til vara 22.436.888 krónur og í þriðja lagi krafa aðallega að fjárhæð 439.532.635 krónur en til vara 300.518.496 krónur. Sóknaraðili krefst þess einnig að fyrstnefndu kröfurnar tvær beri dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum, í fyrra tilvikinu frá 1. ágúst 2009 en í því síðara frá 1. febrúar 2010. Til vara krefst hann þess að sömu kröfur verði viðurkenndar við slit varnaraðila með stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. fyrrnefndra laga, en að því frágengnu að þær verði viðurkenndar með öðrum lægri fjárhæðum. Í öllum tilvikum krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur, en til vara að kröfur sóknaraðila, að því marki sem þær kunni að verða teknar til greina, verði látnar njóta stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Í hinum kærða úrskurði kemur fram að ágreiningur aðilanna snýst um hvort sóknaraðili eigi kröfur á hendur varnaraðila á grundvelli samninga þeirra um tölvuþjónustu, annars vegar kröfu um greiðslu á uppsagnarfresti og hins vegar endurgjald fyrir svonefnda hýsingu gagna frá varnaraðila eftir að samningunum hafi verið sagt upp. Í málatilbúnaði sóknaraðila fyrir Hæstarétti er því sérstaklega borið við að hluti af kröfum hans, að fjárhæð 12.224.231 króna, eigi rætur að rekja til þjónustu, sem hann hafi veitt varnaraðila áður en uppsagnarfrestur á samningum þeirra hófst. Í greinargerð sóknaraðila fyrir héraðsdómi kom að vísu fram að hluti af kröfu hans vegna tiltekinna þjónustuliða tæki „að mestu til uppsagnartímabils“ samkvæmt samningunum, en einnig „til tímabila fyrir það tímamark.“ Í greinargerðinni var þess ekki getið nánar hvaða hluti kröfunnar hafi fallið til fyrir uppsögn samninganna og verður það ekki ráðið af gögnum málsins. Þar var heldur ekki reifað hvaða áhrif þetta gæti haft varðandi viðurkenningu á hluta af kröfu sóknaraðila. Verður því að líta svo á að málsástæða um þetta hafi í reynd ekki komið fram fyrir héraðsdómi og getur hún ekki komist að fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að þessu virtu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að eftir að aðilarnir lögðu fram greinargerðir fyrir Hæstarétti hvor fyrir sitt leyti lagði sóknaraðili fram svonefndar athugasemdir til að svara málatilbúnaði í greinargerð varnaraðila og lagði sá síðarnefndi einnig fram athugasemdir fyrir sitt leyti í kjölfarið. Fyrir þessum skriflega málflutningi aðilanna er engin lagaheimild og er hann aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Teris, greiði varnaraðila, Sparisjóði Reykjavíkur og nágrennis hf., 500.000 krónur í kærumálskostnað.