arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
419/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í 4 ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. júní 2017 þar sem sóknaraðili var sviptur lögræði í fjögur ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að lögræðissviptingunni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og verður hún ákveðin með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, G-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
425/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar ákvörðun sýslumanns um að láta standa óraskað frumvarp til úthlutunar á söluverði við nauðungarsölu á helmingshluta Á í fasteign í Hafnarfirði var breytt þannig að upp í kröfu A hf. í söluverðið skyldi greiðast 22.506.931 króna í stað 26.240.166 króna. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti kom meðal annars fram að andvirði eignarhlutar E í fasteigninni hefði verið ráðstafað inn á skuldina í mars 2015 og hefðu því áfallnir vextir frá apríl 2011 verið ófyrndir samkvæmt 3. gr. sbr. 1. mgr. 2. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda og andvirðinu ráðstafað til greiðslu þeirra og inn á höfuðstól lánsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 13. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. júní 2017, þar sem ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 8. september 2016, um að láta standa óraskað frumvarp 4. maí sama ár til úthlutunar á söluverði við nauðungarsölu á helmingshluta sóknaraðila í fasteigninni að Furuási 41 í Hafnarfirði, var breytt á þá leið að upp í kröfu varnaraðila í söluverðið skuli greiðast 22.506.931 króna í stað 26.240.166 króna. Kæruheimild er í 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess aðallega að frumvarpinu verði breytt á þá leið að hafnað verði kröfu varnaraðila um greiðslu af söluverði fasteignarinnar, en til vara að greiðslan verði lækkuð. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Á-kk-nf H-kk-nf Á-kk-nf, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
427/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að hafna beiðni S hf. um kyrrsetningu eigna H hf. til tryggingar fullnustu kröfu samkvæmt kaupsamningi sem aðilar höfðu gert með sér. Talið var að S hf. hefði ekki gert sennilegt að draga myndi mjög úr líkindum á að fullnusta fengist á kröfu hans eða fullnusta yrði verulega örðugri ef kyrrsetning næði ekki fram að ganga samkvæmt beiðni hans, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. Væru því ekki uppfyllt skilyrði fyrir því að kyrrsetning yrði gerð í eignum H hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 14. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júní 2017 þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 3. mars sama ár um að hafna kröfu sóknaraðila um kyrrsetningu á eignum varnaraðila til tryggingar kröfu að fjárhæð 219.714.953 krónur. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og lagt fyrir hann að kyrrsetja eignir varnaraðila sem nægi til tryggingar kröfu sóknaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvikum er réttilega lýst í hinum kærða úrskurði að öðru leyti en því að tekjur varnaraðila á árinu 2015, sem tilgreindar eru 417.053.572 krónur, munu eingöngu hafa fallið til á seinni helmingi ársins.

Varnaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt nokkur skjöl, meðal annars tvo lánssamninga sem hann gerði við Landsbankann hf. 18. júlí 2017. Samkvæmt þeim veitti bankinn honum lán til fimm ára að fjárhæð 7.000.000 evrur og til þriggja mánaða að fjárhæð 26.600.000 krónur. Meðal skjalanna var að auki endurskoðaður ársreikningur varnaraðila fyrir árið 2016 og árshlutauppgjör vegna fyrri helmings 2017. Þessi gögn renna frekari stoðum undir þá forsendu hins kærða úrskurðar að sóknaraðili hafi ekki gert það sennilegt að draga muni mjög úr líkum þess að hann fái fullnustu kröfu sinnar nái kyrrsetning ekki fram að ganga. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sindraportið hf., greiði varnaraðila, Hringrás hf., 500.000 krónur í kærumálskostnað.
428/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 10. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. júní 2017 þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í tólf mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingunni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og verður hún ákveðin með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
430/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem málskostnaður milli K og 101 A ehf. var felldur niður, en málið hafði verið fellt niður að kröfu 101 A ehf. með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, var tekið fram er varðaði málskostnaðarþátt málsins að málshöfðun 101 A ehf. hefði verið í samræmi við þær upplýsingar sem legið hefðu fyrir hjá opinberum aðila um lögheimilisskráningu K og að 101 A ehf. hefði ekki getað annað en treyst þeim upplýsingum. Þá hefði 101 A ehf. ekki getað séð fyrir þau atvik sem síðar urðu og leiddu til þess að lögheimilisskráningu K var breytt að því er virtist að ósk K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júní 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 11. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. júní 2017 þar sem málskostnaður á milli aðila var felldur niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að sóknaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Þar sem varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms af sinni hálfu kemur krafa hans um málskostnað í héraði ekki til umfjöllunar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Eftir atvikum er rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af meðferð málsins fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
431/2016

Eftir kröfu L hf. var mál hans á hendur L fellt niður fyrir Hæstarétti. Var L hf. dæmt til greiðslu málskostnaðar fyrir réttinum að kröfu L.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. júní 2016. Við munnlegan flutning málsins tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá áfrýjun þess, en dæmt yrði um málskostnað. Stefndi krefst málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, Landsbankinn hf., greiði stefnda, L-kk-þgf B-kk-þgf, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
432/2016

Ágreiningur aðila laut að því hvort U ehf. ætti rétt til skaðabóta vegna missis hagnaðar af því að ekki kom til kaupa hans á hlutum í S hf. í samræmi við samkomulagi við E ehf. árið 2010. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið að U ehf. hefði ekki tekist að færa sönnur á því að þeir sem komið hefðu að samkomulaginu fyrir hönd E ehf. hefðu haft umboð til þess að rita undir endanlegan kaupsamning um sölu hlutanna. Þá var litið svo á að U ehf. hefði af fúsum og frjálsum vilja tekið ákvörðun um að segja sig frá söluferlinu áður en bindandi kaupsamningur var gerður. Var því ekki fallist á með U ehf. að S og E ehf. hefðu sammælst um að standa ekki við samkomulagið. Voru S og E ehf. sýknuð af kröfum U ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. júní 2016. Hann krefst þess að gagnáfrýjendum verði sameiginlega gert að greiða sér aðallega 1.939.410.045 krónur, en til vara 1.810.146.562 krónur, í báðum tilvikum með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. apríl 2014 til 26. júlí sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi gagnáfrýjenda.

Gagnáfrýjendur áfrýjuðu héraðsdómi fyrir sitt leyti 17. ágúst 2016. Þeir krefjast hvor fyrir sig aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms um annað en málskostnað, til vara að málinu verði vísað frá héraðsdómi en að því frágengnu að fjárhæð kröfu aðaláfrýjanda verði lækkuð. Í öllum tilvikum krefjast gagnáfrýjendur málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Aðaláfrýjanda verður gert að greiða gagnáfrýjendum hvorum fyrir sig málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Aðaláfrýjandi, Ursus ehf., greiði gagnáfrýjendum, Eignasafni Seðlabanka Íslands ehf. og Seðlabanka Íslands, hvorum fyrir sig samtals 2.000.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
437/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L ehf. um að bú H ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta á þeim grundvelli að krafa L ehf. á grundvelli 1. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. yrði ekki byggð á árangurslausri kyrrsetningargerð sem fram fór eftir frestdag.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. júní 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að bú varnaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að bú varnaraðila verði tekið til gjaldþrotaskipta. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, LOB ehf., greiði varnaraðila, H96 ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
439/2016

S var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa á nánar tilgreindum tímabilum í starfi sínu sem framkvæmdastjóri og stjórnarmaður A ehf. látið hjá líða að standa ríkissjóði skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í rekstri A ehf., skilagrein vegna staðgreiðslu á lögmæltum tíma og opinberum gjöldum sem haldið var eftir af launum starfsmanna félagsins. Fram kom í málinu að vangoldinn virðisaukaskattur á því tímabili sem ákæran tók til hafði að verulegu leyti verið greiddur eftir eindaga hans. Var því talið að undanþága frá lágmarki fésektar samkvæmt 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 ætti við um þá skuld. Við ákvörðun refsingar S var litið til þess að honum hafði ekki áður verið gerð refsing auk þess sem horft var til þess óhæfilega dráttar sem orðið hafði á meðferð málsins. Var refsing S ákveðin fangelsi í 2 mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða 16.250.000 króna sekt í ríkissjóð og skyldi sjö mánaða fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd innan fjögra vikna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. júní 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Það athugist að Hæstarétti bárust málsgögn 17. febrúar 2017 en þá voru liðnir tæpir átta mánuðir frá því að dómsgerðir voru afgreiddar frá héraðsdómi til ríkissaksóknara. Ekki hafa verið gefnar haldbærar skýringar á þessum drætti, sem kemur til viðbótar þeim óútskýrða drætti sem varð á rannsókn málsins og saksókn, og er hann aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf H-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 782.795 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, Á-kk-ef Þ-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 744.000 krónur.
442/2016

A ehf. höfðaði mál til greiðslu reikninga vegna vinnu við borun eftir heitu vatni fyrir T ehf. á Bakkafirði. Deildu aðilar meðal annars um hvort verkið hefði verið unnið samkvæmt tilboði A ehf. eða ekki. Var talið ósannað að tekist hefði samningur milli aðila um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar í endurgjald fyrir verkið. Var vísað til meginreglu kröfuréttar, sbr. 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, að við slíkar aðstæður bæri verkkaupa að greiða það verð sem sanngjarnt væri miðað við vinnuframlag, gæði verks, efniskaup og annað sem þýðingu hefði. Var talið að T ehf. hefði ekki sannað að umkrafið verð A ehf. hefði verið ósanngjarnt og krafa A ehf. því tekin til greina

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. júní 2016. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fallist er á þá niðurstöðu héraðsdóms að ósannað sé að tekist hafi samningur með aðilum um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar í endurgjald fyrir það verk sem stefndi vann í þágu áfrýjanda og mál þetta snýst um. Það er meginregla kröfuréttar, sem meðal annars kemur fram í 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, að við slíkar aðstæður beri verkkaupa að greiða það verð sem sanngjarnt er miðað við vinnuframlag, gæði verks, efniskaup og annað sem þýðingu hefur. Sönnunarbyrði fyrir því að umkrafið verð sé ósanngjarnt hvílir á þeim sem heldur slíku fram. Engin slík sönnun liggur fyrir í málinu. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Toppfiskur ehf., greiði stefnda, Alvari ehf., 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
442/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júlí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. júlí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 2. ágúst 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með hinum kærða úrskurði var varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli síðari málsliðar c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 7. desember 2016 var varnaraðili sakfelldur meðal annars fyrir líkamsárás og þjófnað. Voru brot hans talin varða við 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var honum gert að sæta fangelsi í 45 daga, en fullnusta refsingarinnar bundin almennu skilorði í tvö ár.

Fallist er á það með héraðsdómi að rökstuddur grunur leiki á því að varnaraðili hafi með háttsemi þeirri sem honum er gefin að sök, rofið í verulegum atriðum skilyrði sem honum voru sett með fyrrgreindum dómi. Er því fullnægt skilyrðum síðari málsliðar c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur um annað en lengd varðhaldsins. Verður því markaður tími til 24. júlí 2017, en þá verða liðnir 45 dagar frá því að varnaraðila var fyrst gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, sbr. dóm Hæstaréttar 13. júní 2017 í máli nr. 368/2017.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi til 24. júlí 2017 klukkan 16.
444/2016

R starfaði samkvæmt tímabundnum ráðningarsamningi við V við landvörslu í Lónsöræfum. R og V deildu um hvort R ætti rétt á fjarvistaruppbót til viðbótar við laun sín samkvæmt kjarasamningi SGS. Var talið að samkvæmt orðanna hljóðan yrði ákvæðið skilið svo að það ætti við um tímabundin störf á vinnustað, þar á meðal vinnustað sem teldist fastur í skilningi samningsins, svo lengi sem vinnustaðurinn væri í óbyggðum þar sem ekki væri unnt að sækja hann frá heimili eða fasti aðstöðu vinnuveitanda í byggð. Vara krafa R því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma K-kk-nf A-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. júní 2016 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Vatnajökulsþjóðgarður, greiði stefndu, R-kvk-þgf E-kvk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
446/2017

Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem máli milli G ehf. og GCM hf. var að hluta vísað frá dómi að því er varðaði kröfu G ehf. um að GCM hf. yrði bannað að nota heitið Gamma í atvinnustarfsemi til að auðkenna vöru- og þjónustu sem vörumerkjaskráning nr. 552/2010 tæki til í flokki 36. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var með vísan til forsendna í Hæstarétt, kom fram að krafa G ehf. hefði ekki verið rökstudd með því að GCM hf. hefði notað heitið í atvinnustarfsemi eða hygðist gera það. Var því talið að G hf. hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um kröfuna og var henni því vísað frá dómi, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 21. sama mánaðar. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júní 2017, þar sem máli milli aðilanna var að hluta vísað frá dómi að því er varðar kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði bannað að nota á nánar tiltekinn hátt heitið GAMMA í atvinnustarfsemi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að þetta ákvæði í dóminum verði fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka ofangreinda kröfu til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að ákvæði héraðsdómsins um frávísun málsins að hluta verði staðfest og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest ákvæði hans um frávísun málsins að hluta.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákvæði héraðsdóms um frávísun málsins að hluta er staðfest.

Sóknaraðili, Gamma ehf., greiði varnaraðila, GAMMA Capital Management hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.