383/2015

B ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði að fjármögnunarleigusamningur hans og L hf. væri að efni til lánssamningur og að ákvæði hans um tengingu greiðslna við gengi nánar tiltekinna erlendra gjaldmiðla væri ólögmætt og óskuldbindandi fyrir hann. Hélt B ehf. því fram að aðilar hefðu samið sérstaklega um það í upphafi að B ehf. myndi eignast hið leigða í lok lánstíma gegn tiltekinni greiðslu. Því til stuðnings vísaði B ehf. meðal annars til tölvubréfs frá fyrrum starfsmanni L hf. þar sem fram kom tiltekið lokagjald og yfirlýsingar L ehf. um fjármögnun til þriðja manns, en þar kæmi fram að B ehf. yrði afsalshafi að samningnum uppgreiddum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þess hefði hvorki verið getið í samningnum að B ehf. myndi eignast hið leigða í lok lánstíma né að hann ætti rétt á að leysa það til sín gegn tiltekinni greiðslu. Hefði B ehf. ekki sannað gegn andmælum L hf. að um slíkt hefði verið samið. Í því tilliti gætu engu breytt slík áform aðila í aðdraganda þess að samningurinn var gerður. Þar sem samningurinn væri um fjármögnunarleigu var ekki talið að ákvæði laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu girtu fyrir að heimilt hefði verið að semja um að leigugjaldið tæki mið af gengi erlendra gjaldmiðla. Var L ehf. því sýknaður af kröfu B ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 5. júní 2015. Hann krefst þess að viðurkennt verði að fjármögnunarleigusamningur aðila frá 27. júní 2006 sé að efni til lánssamningur og að ákvæði hans um tengingu greiðslna við gengi nánar tiltekinna erlendra gjaldmiðla sé ólögmætt og óskuldbindandi fyrir áfrýjanda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Aðila máls þessa greinir á um það hvort fjármögnunarleigusamningur þeirra frá 27. júní 2006 sé lánssamningur, sem óheimilt sé að binda við gengi erlendra mynta eða leigusamningur.

Hæstiréttur hefur ítrekað fjallað um samninga með sömu skilmálum og samningur sá, sem um ræðir í þessu máli, og komist að þeirri niðurstöðu að þeir væru leigusamningar en ekki lánssamningar. Áfrýjandi telur öðru máli gegna í þessu máli en þeim, sem fyrri dómar Hæstaréttar taka til, þar sem aðilar hafi samið sérstaklega um það í upphafi að áfrýjandi myndi eignast hið leigða í lok lánstíma gegn tiltekinni greiðslu. Því til stuðnings vísar áfrýjandi meðal annars til tölvubréfs 9. júní 2006 frá fyrrverandi starfsmanni stefnda til áfrýjanda, þar sem fram komi tiltekið lokagjald, og yfirlýsingar stefnda um fjármögnun 12. júní 2006 til þriðja manns, en þar kæmi skýrlega fram að áfrýjandi yrði afsalshafi að samningnum uppgreiddum.

Svo sem greinir í héraðsdómi var þess hvorki getið í fjármögnunarleigusamningi aðila að áfrýjandi myndi eignast hið leigða í lok lánstíma né að hann ætti rétt á að leysa það til sín gegn tiltekinni greiðslu. Hefur áfrýjandi ekki sannað, gegn andmælum stefnda, að um slíkt hafi verið samið. Í því tilliti geta engu breytt áform aðila í þeim efnum í aðdraganda þess að samningurinn var gerður, sbr. dóm Hæstaréttar 14. janúar 2015 í máli nr. 324/2015.

Áfrýjandi byggir einnig á því að það sé grundvallaratriði í þessu máli að andlag fjármögnunarleigusamningsins sé fasteignir en ekki lausafé. Óumdeilt er að andlag fjármögnunarleigusamnings geti bæði verið fasteignir og lausafé, sbr. dóm réttarins 13. október 2014 í máli nr. 648/2014.

Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Búlandshöfði ehf., greiði stefnda, Lýsingu hf., 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.