667/2009

L féll fram af rampi á móttökustöð S fyrir úrgang er hún hugðist kasta sorpi í þar til gerðan gám. Krafðist L skaðabóta úr hendi S vegna tjóns sem hún varð við það. Laut deila aðila að því hvort lækka ætti bætur til L vegna eigin sakar hennar. Í dómi Hæstaréttar var meðal annars vísað til þess að um kröfur til fyrirkomulags og öryggis á móttökustöðvum S yrði að miða við að almenningi væri skylt að farga úrgangi þar og að viðskipavinum væri sjálfum ætlað að færa úrgang úr bifreiðum sínum, flokka hann og setja í viðeigandi gáma. Kröfur samkvæmt lögum nr. 46/1980, um aðbúnað og hollustuhætti á vinnustöðum, væru lágmarkskröfur á stöðum sem þessum þar sem almenningi væri ætluð för auk starfsmanna. Þá segir meðal annars í dómi Hæstaréttar að ekki hefðu verið sérstakar fallvarnir á rampinum þar sem slys L átti sér stað og að gulmálaður kantur meðfram brún hans hefði frekar verið til þess fallinn að auka líkur á slysi. Var ekki talið að L yrði gefin sök á slysinu og héraðsdómur staðfestur um bótaskyldu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. nóvember 2009. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann lækkunar á dæmdri fjárhæð samkvæmt hinum áfrýjaða dómi og að málskostnaður falli niður.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefnda varð fyrir slysi á athafnasvæði áfrýjanda við Dalveg 1 í Kópavogi 22. október 2005. Málvöxtum er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Áfrýjandi viðurkennir bótaskyldu á því tjóni sem stefnda varð fyrir við slysið. Enginn tölulegur ágreiningur er í málinu en aðila greinir á um hvort lækka eigi bætur til stefndu vegna eigin sakar hennar.

Áfrýjandi rekur móttökustöðvar fyrir úrgang á höfuðborgarsvæðinu. Þær kröfur sem gera verður til fyrirkomulags og öryggis á þessum stöðvum verður að miða við að almenningi er skylt að farga úrgangi þar og viðskiptavinum er ætlað sjálfum að færa úrgang úr bifreiðum sínum, flokka hann og setja í viðeigandi gáma. Þá verður að miða við að kröfur samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað og hollustuhætti á vinnustöðum og reglugerðum settum með stoð í þeim lögum séu lágmarkskröfur á stöðum sem þessum þar sem almenningi er ætluð för auk starfsmanna.

Slysið 22. október 2005 varð með þeim hætti að stefnda, sem var að losa sorp úr bifreið sinni, féll niður af svonefndum rampi þegar hún gekk meðfram bifreiðinni með rusl í fanginu. Á þeim stað er hún féll hafði gámur verið fjarlægður til losunar. Meðfram brún rampsins var 15 cm hár og 15 cm breiður gulmálaður steinsteyptur kantur en ekki voru sérstakar fallvarnir þar meðan á losun gáma stóð. Af myndum af vettvangi verður ráðið að breidd rampsins hafi ekki verið meiri en svo að fjarlægð á milli bifreiðar stefndu og gulmálaðs kantsins á brún rampsins hafi verið innan við einn metri, en þá leið þurfti stefnda að ganga til að losa sig við ruslið. Við þessar aðstæður verður að ætla að ruslið sem stefnda hélt á hafi byrgt henni sýn niður á við og hún því ekki séð gulmálaðan kantinn. Hann hafi því frekar verið til þess fallinn að auka líkur á slysi við að um hann yrði hrasað en að minnka þær. Þegar þetta er haft í huga verður stefndu ekki gefin sök á slysinu. Hinn áfrýjaði dómur verður því staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera órasakaður.

Áfrýjandi, Sorpa bs., greiði stefndu, L-kvk-þgf M-kvk-þgf, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.