429/2007

HJ taldi að samið hefði verið við ÓK, HR og H ehf. um að þau síðarnefndu myndu annast kaup á nánar tilgreindri bifreið fyrir sig frá Bandaríkjunum. Kvaðst hann hafa greitt umsamið kaupverð með því að millifæra tiltekna fjárhæð yfir á reikning kunningja síns B og að hann hefði síðan greitt kaupverðið inn á bankareikning ÓK. Hún og HR könnuðust ekki við að samið hefði verið um þessi viðskipti. Í héraði krafðist HJ aðallega að hann fengi bifreiðina afhenta sér og að ÓK, HR og H ehf. greiddu honum ákveðna fjárhæð í skaðabætur. Til vara krafðist hann endurgreiðslu á kaupverðinu. Í héraði var fallist á varakröfuna. HJ undi þessari niðurstöðu en ÓK, HR og H ehf. áfrýjuðu málinu og kröfðust sýknu. Enginn skriflegur samningur lá fyrir milli aðila. Ekki var talið að HJ hefði sýnt fram á að komist hefði á munnlegur samningur milli hans og áfrýjenda um kaup á bifreiðinni fyrir milligöngu B. Því lægi ekki fyrir að HJ væri réttur aðili að kröfu um endurgreiðslu þeirrar fjárhæðar sem B greiddi inn á reikning ÓK. Áfrýjendur voru því sýknaðir af kröfunni vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjendur skutu máli þessu til Hæstaréttar 16. ágúst 2007. Þau krefjast sýknu af kröfu stefnda auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsaðilar deila um hvort B-kk-nf Þ-kk-nf C-kk-nf hafi sjálfur átt í viðskiptum við áfrýjendur eða komið fram sem umboðsmaður stefnda þannig að stofnað hafi verið til samnings á milli áfrýjenda og stefnda.

Af hálfu stefnda er á því byggt að komist hafi á samningur milli hans og áfrýjenda fyrir milligöngu B-kk-ef Þ-kk-ef C-kk-ef um kaup á bifreið af gerðinni Cadillac Escalade. Samkvæmt gögnum málsins millifærði stefndi 1.714.000 krónur inn á reikning B-kk-ef Þ-kk-ef, sem aftur millifærði 1.686.000 krónur inn á reikning áfrýjanda Ó-kvk-ef og var skýring á færslunni tilgreind „escalade“. Bæði stefndi og B-kk-nf hafa borið að greiðslan hafi verið innt af hendi vegna kaupa á bifreið af gerðinni Cadillac Escalade. Þar sem bifreiðin hafi ekki verið afhent krefst stefndi endurgreiðslu á þeirri fjárhæð. Áfrýjendur kannast ekki við að hafa fengið vitneskju um framangreinda skýringu á greiðslunni og er ósannað í málinu að svo hafi verið.

Áfrýjendur krefjast sýknu á grundvelli aðildarskorts þar sem þau hafi ekki verið í samningssambandi við stefnda. Þau hafi ekki hvorki gert munnlegan eða skriflegan samning né haft önnur samskipti við stefnda um sölu á umræddri bifreið. B-kk-nf Þ-kk-nf hafi unnið að viðgerðum á bifreiðum fyrir þau á þessum tíma, hafi þau selt honum tvær bifreiðar og hann innt af hendi greiðslur til þeirra af því tilefni. Komið hafi til tals að selja honum einnig umrædda bifreið af gerðinni Cadillac Escalade en af því hafi ekki orðið. Af hálfu áfrýjanda er bent á að ljóst sé að B-kk-nf Þ-kk-nf hafi ætlað að kaupa bifreiðina og selja síðan stefnda hana. Benda þau á bréfaskipti, sem farið hafi fram á milli hans og stefnda, þar sem ráðið verði að B-kk-nf Þ-kk-nf sé að bjóða stefnda bifreiðina til kaups.

Óumdeilt er að ekki liggur fyrir skriflegur samningur milli aðila málsins um kaup á fyrrnefndri bifreið. Þá þykir stefndi ekki hafa fært sönnur á að komist hafi á munnlegur samningur milli hans og áfrýjenda um kaup á bifreiðinni fyrir milligöngu B-kk-ef Þ-kk-ef. Stefndi hefur því ekki sýnt fram á að hann sé réttur aðili að kröfu um endurgreiðslu þeirrar fjárhæðar sem B-kk-nf Þ-kk-nf greiddi áfrýjendum. Verða þeir því sýknaðir af kröfu stefnda vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Þar sem áfrýjendur létu undir höfuð leggjast að svara bréfum stefnda og gera honum grein fyrir viðhorfum sínum um að engir samningar hefðu verið gerðir á milli þeirra um kaup á bifreiðinni áður en málið var höfðað, verður hver aðila látinn beri sinn kostnað af rekstri málsins í héraði. Samkvæmt framangreindum úrslitum málsins verður stefndi með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 dæmdur til að greiða áfrýjendum sameiginlega málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjendur, Hverfisbær ehf., Ó-kvk-nf K-kvk-nf I-kvk-nf og H-kk-nf R-kk-nf, eru sýkn af kröfu stefnda, H-kk-ef I-kk-ef J-kk-ef.

Stefndi greiði áfrýjendum sameiginlega 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.