366/2009

T var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, fæddri 1992, með því að hafa í nokkur skipti á árunum 2004 fram til í apríl 2007 við nánar tilgreindar aðstæður káfað utan klæða á brjóstum, lærum og kynfærum hennar og látið hana snerta kynfæri T utan klæða. Voru brot hans sem framin voru fram að því að stúlkan varð 14 ára talin varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en brot hans eftir að hún náði þeim aldri við 209. gr. sömu laga. Með héraðsdómi var T jafnframt sakfelldur fyrir að hafa tvívegis í júní 2007 tælt stúlkuna til annarra kynferðismaka en samræðis með því að hafa notfært tilteknar aðstæður hennar, aldurs- og þroskamun. Fyrir héraðsdómi játaði hann þessi brot að því undanskildu að hann neitaði að hafa sett gervilim í leggöng stúlkunnar og látið hana hafa við sig munnmök. Ekki var talið sannað að hann hefði sett gervilim í leggöng A. Með vísan til forsendna héraðsdóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu fyrir aðra háttsemi T, sem lýst var í síðari kafla ákærunnar. Voru brot hans talin varða við 3. mgr. 202. gr., 199. gr. og 209. gr. almennra hegningarlaga. Var T gert að sæta fangelsi í 18 mánuði og voru miskabætur A til handa ákveðnar 800.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. júní 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða en refsing hans þyngd.

A krefst þess að ákvæði héraðsdóms um bætur verði staðfest.

Ákærði krefst sýknu af I. kafla ákæru og þeim hluta II. kafla er lýtur að því að hann hafi sett gervilim í leggöng A og látið hana hafa við sig munnmök. Án tillits til niðurstöðu um þá kröfu krefst hann þess að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess að bætur til A verði lækkaðar.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, fæddri [...] 1992, með því að hafa í nokkur skipti á árunum 2004 fram til apríl 2007 við nánar tilgreindar aðstæður káfað utan klæða á brjóstum, lærum og kynfærum hennar og látið hana snerta kynfæri ákærða utan klæða, eins og lýst er í I. kafla ákæru. Ákærði hefur neitað þessum sakargiftum. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest sakfelling ákærða varðandi þennan kafla ákæru. Brot hans sem framin voru fram að því að stúlkan varð 14 ára varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, eins og ákvæðið hljóðaði áður en því var breytt með lögum nr. 61/2007, en brot hans eftir að hún náði þeim aldri við 209. gr. fyrrnefndu laganna.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði jafnframt sakfelldur samkvæmt II. kafla ákæru fyrir að hafa tvívegis í júní 2007 tælt stúlkuna til annarra kynferðismaka en samræðis með því að hafa notfært tilteknar aðstæður hennar, aldurs- og þroskamun. Í fyrra sinnið hafi hann káfað utan klæða á brjóstum og lærum stúlkunnar, fengið hana til að setja fingur í leggöng og fróað sjálfum sér fyrir framan hana, sbr. 1. tölulið, en í það síðara káfað á brjóstum stúlkunnar utan klæða, nuddað kynfæri hennar, sett fingur og gervilim í leggöng hennar, látið stúlkuna hafa við sig munnmök og fróa sér, sbr. 2. tölulið. Fyrir héraðsdómi játaði ákærði þessi brot að því undanskildu að hann neitaði að hafa sett gervilim í leggöng stúlkunnar og að hafa látið hana hafa við sig munnmök. Stúlkan hefur borið í tveimur skýrslum, sem hún gaf fyrir héraðsdómi, að ákærði hafi sett gervilim í leggöng hennar. Hins vegar hefur vætti hennar um aðdraganda þess tekið miklum breytingum í skýrslum hennar fyrir dómi, svo og um það hvenær ákærði gaf henni tækið. Ýmist kveður hún ákærða hafa notað tækið seinni hluta sumars 2009, um haustið eftir að hún var byrjuð í skóla sama ár eða rétt fyrir jól. Þegar þetta er virt og gegn staðfastri neitun ákærða allt frá upphafi verður ekki talið sannað að hann hafi gerst sekur um þessa háttsemi. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu fyrir aðra háttsemi ákærða, sem lýst er í þessum kafla ákæru. Þau brot hans að setja fingur upp í leggöng stúlkunnar, láta hana hafa við sig munnmök og fróa sér varða við 3. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga með áorðnum breytingum. Sú háttsemi hans að káfa á stúlkunni utan klæða á brjóstum og lærum og að nudda kynfæri hennar er heimfærð undir 199. gr. laganna og það brot að fróa sér fyrir framan stúlkuna varðar við 209. gr. laganna.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður litið til 77. gr. almennra hegningarlaga og þess að brot hans samkvæmt II. kafla voru framin eftir 3. apríl 2007, þegar lög nr. 61/2007 tóku gildi, en með þeim var breytt til hækkunar refsimörkum 2. og 3. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um refsingu ákærða og sakarkostnað.

Að virtum atvikum málsins og þeim afleiðingum, sem brot ákærða hefur haft á stúlkuna eru miskabætur henni til handa ákveðnar 800.000 krónur, sem bera vexti eins og í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um refsingu ákærða, T-kk-ef Ó-kk-ef Þ-kk-ef, og sakarkostnað.

Ákærði greiði A 800.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. júlí 2007 til 22. ágúst 2008, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 593.339 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef E. H-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.