1/2006

A krafðist skaðabóta úr hendi R, O og S þar sem tilboð hans í útboði hefði verið metið ógilt með ólögmætum hætti. Í héraði var fallist á að tilboð A hefði verið í verulegum atriðum  í ósamræmi við útboðslýsingu og því verið ógilt frá upphafi. Þá var talið að tilboðið hefði verið metið ógilt með formlega réttum hætti, en A byggði á því að dómnefnd R, O og S hefði ekki haft vald til þess. Fyrir Hæstarétti gerði A kröfu um ómerkingu héraðsdóms þar sem héraðsdómara hefði borið að kveðja til sérfróða meðdómendur til að meta hvort teikningar og tilboð hans hefðu verið í ósamræmi við útboðsskilmála. Þá hefði ekki verið tekin afstaða til málsástæðu hans sem laut að því að fyrirtækið Í hefði haft forskot á aðra þátttakendur í hinu umdeilda útboði. Ekki voru talin rök til að hnekkja því mati héraðsdómara að ekki hefði verið þörf á sérkunnáttu í dóminn, enda byggðist niðurstaða héraðsdóms ekki á úrlausn um efni sem sérkunnáttu var þörf um. Þar sem komist var að þeirri niðurstöðu í forsendum héraðsdóms að tilboð A hefði verið ógilt frá upphafi og ákvörðun um að hafna því verið lögmæt var ekki talin þörf á að héraðsdómari fjallaði sérstaklega um framangreinda málsástæðu, enda þegar af þeirri ástæðu ekki unnt að fallast á bótakröfu A. Að þessu athuguðu var héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. janúar 2006. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju, en til vara að stefndu verði dæmdir óskipt til að greiða 11.654.963 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. september 2004 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi stefndu.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti

Áfrýjandi reisir kröfu sína um ómerkingu héraðsdóms á því að héraðsdómara hafi borið að kveðja til sérfróða meðdómendur til að meta hvort teikningar og tilboð hans hafi verið í ósamræmi við útboðsskilmála þá sem lýst er í hinum áfrýjaða dómi. Þá hafi héraðsdómari ekki tekið afstöðu til málsástæðu áfrýjanda sem laut að því að Ístak hf. hafi haft forskot á aðra þátttakendur í hinu umdeilda útboði.

Samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála gat héraðsdómari kvatt til meðdómsmenn ef hann taldi þurfa sérkunnáttu í dóminn. Hann hefur ekki talið þess þörf og eru ekki rök til að hnekkja því mati, enda byggist niðurstaða héraðsdóms ekki á úrlausn um efni sem sérkunnáttu var þörf um. Í forsendum héraðsdóms er komist að þeirri niðurstöðu að tilboð áfrýjanda hafi verið ógilt frá upphafi og að ákvörðun um að hafna því hafi verið lögmæt. Var þegar af þeirri ástæðu ekki unnt að fallast á bótakröfu áfrýjanda, enda ekki uppfyllt skilyrði 1. mgr. 84. gr. laga nr. 94/2001 um opinber innkaup, þar sem segir að bjóðandi þurfi að sanna að hann hafi átt raunhæfa möguleika á að verða valinn af kaupanda og möguleikar hans hafi skerst við brotið sem hann byggir kröfu sína á. Var því ekki þörf á að héraðsdómari fjallaði sérstaklega um framangreinda málsástæðu áfrýjanda. Verður krafa hans um ómerkingu hins áfrýjaða dóms því samkvæmt framansögðu ekki tekin til greina. Að þessu athuguðu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu upp í málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Atafl hf., greiði stefndu, Reykjavíkurborg og Orkuveitu Reykjavíkur, sameiginlega 300.000 krónur og stefnda, Símanum hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.