629/2011

D kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans á hendur S hf. var vísað frá dómi á grundvelli 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar sagði að D byggði mál sitt á 7. mgr. 18. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 1. gr. laga nr. 151/2010, en þar væri berum orðum kveðið á um „sjálfstæðan rétt“ skuldara gagnvart kröfuhafa. Af þessu leiddi að réttindi sem D kynni að eiga á hendur S hf. samkvæmt nefndu ákvæði laga nr. 38/2001 teldust ekki óskipt með rétti annarra skuldara í skilningi 18. gr. laga nr. 91/1991. Á hinn bóginn féllst Hæstiréttur á það með S hf. að stefna fullnægði ekki þeim kröfum sem gerðar væru í d. og e. liðum 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Reykjavíkur 17. nóvember 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. nóvember 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Atvikum málsins er lýst í hinum kærða úrskurði. Svo sem þar greinir varðar mál þetta kröfu um endurgreiðslu fjár vegna tveggja gengistryggðra lánssamninga sem tengjast bifreiðakaupum sóknaraðila í febrúar og maí 2008. Sóknaraðili seldi báðar bifreiðarnar síðar sama ár og voru lánssamningarnir þá yfirteknir af kaupendum þeirra. Þar sem skuldaraskipti urðu á samningunum reynir á 7. mgr. 18. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 1. gr. laga nr. 151/2010. Sóknaraðili byggir mál sitt á þessu ákvæði, en í því er berum orðum kveðið á um „sjálfstæðan rétt“ skuldara gagnvart kröfuhafa vegna breytinga á höfuðstól gengistryggðra lána í tilvikum þar sem skuldaraskipti hafa orðið á lánssamningum. Af þessu leiðir að réttindi sem sóknaraðili kann að eiga samkvæmt nefndu ákvæði laga nr. 38/2001 teljast ekki óskipt með rétti annarra skuldara í skilningi 18. gr. laga nr. 91/1991. Verður því ekki fallist á kröfu varnaraðila um frávísun málsins á þessum grundvelli.

Í kröfum sóknaraðila um vexti og dráttarvexti er hundraðshluti vaxta ekki tilgreindur. Við þessa kröfugerð er heldur ekki fullnægt skilyrðum 11. gr. laga nr. 38/2001 og verður því þessum þætti kröfugerðarinnar vísað frá héraðsdómi, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 19. febrúar 2010 í máli nr. 58/2010. Kröfu um frávísun byggir varnaraðili einnig á því að dómkröfur sóknaraðila séu vanreifaðar og óljósar auk þess sem málsatvikalýsing í stefnu sé vanreifuð. Í stefnu eru málavextir lítt reifaðir. Þannig er ekki gerð grein fyrir þeim lánssamningum sem málið varða og heldur ekki þeim afborgunum sem sóknaraðili telur að gefi tilefni til endurgreiðslu úr hendi varnaraðila. Þá skortir á að sóknaraðili geri grein fyrir grundvelli krafna sinna og hann skýrir ekki í stefnunni útreikning á þeim. Verður því fallist á með varnaraðila að stefnan fullnægi ekki þeim kröfum sem gerðar eru í d. og e. liðum 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest og sóknaraðila gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, D-kk-nf T-kk-nf S-x-x P-kk-nf, greiði varnaraðila, SP Fjármögnun hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.