622/2007

L var sakfelld fyrir þjófnað og fíkniefnalagabrot, en sýknuð af ákæru um tilraun til þjófnaðar. Með brotunum rauf hún skilorð dóms frá 30. júní 2005, þar sem hún hlaut 4 mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir þjófnað. Í samræmi við 60. gr. almennra hegningarlaga var þessi dómur tekinn upp og bæði málin dæmd í einu lagi. Við mat á refsingu þótti ekki hægt að fullyrða að ákærða hefði hlotið dóm 26. september 2005 í Danmörku og því ekki tækt að líta til heimildarákvæðis 2. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar. Þá voru fjórir íslenskir dómar sem ákærða hlaut fyrir þjófnað allir skilorðsbundnir og því ekki fallist á það með héraðsdómi að ákveða skyldi L refsingu með vísan til 255. gr. sömu laga. Var refsing L ákveðin fangelsi í fimm mánuði en talið var að skilorðsrefsing myndi ekki bera árangur gagnvart henni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 26. október 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærða krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Í 1. tölulið ákæru er ákærðu gefin að sök þjófnaður og tilraun til þjófnaðar með því að hafa 29. apríl 2006 farið í heimildarleysi inn í sameign og geymslu í íbúðarhúsnæði að Hringbraut 58 í Reykjavík „stolið geisladiskastandi að verðmæti kr. 5.000 og reynt að stela antikljósakrónu, gardínum, skálum, saumavél og grímum, samtals að verðmæti kr. 40.000 krónur sem ákærða hafði týnt saman en komið var að henni á vettvangi.“

Með vísan til forsendna héraðsdóms er sannað að ákærða er sek um þjófnað með því að hafa stolið umræddum geisladiskastandi úr sameign hússins.

Ákærða kveðst ekki hafa brotist inn í læsta geymslu í umræddu húsi heldur hafa falið sig bak við hurð þar eftir að hún heyrði umgang. Neitar ákærða að hafa tekið ýmsa muni til í geymslunni í því skyni að stela þeim. Eins og greinir í héraðsdómi kom lögregla að ákærðu þar sem hún var stödd í geymslu í húsinu. Aðspurð fyrir dómi kvaðst eigandi geymslunnar telja að hún hafi verið læst, það væri hún oftast, en komst þó svo að orði að það væru „kannski einhverjar 7% líkur á að hún hafi ekki verið í lás.“ Af framburði lögreglumanna verður ekki fullyrt að ákærða hafi komist inn í geymsluna með því að fara inn um glugga á henni. Verður því að miða við frásögn ákærðu um að geymslan hafi verið ólæst umrætt sinn. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var haft eftir eiganda geymslunnar að búið hefði verið „að róta í geymslunni“ en einskis væri saknað. Það var hins vegar ekki fyrr en 19. júní 2006 er lögregla hafði símsamband við eiganda geymslunnar að fram kom hjá honum að munir þeir sem tilgreindir eru í ákæru hefðu umrætt sinn verið færðir til í geymslunni og var þá jafnframt nefnt að þeir hefðu verið settir í svarta plastpoka. Engin rannsókn hafði farið fram hjá lögreglu á vettvangi um þetta atriði. Að þessu öllu virtu og með vísan til 45. gr. og 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála er ósannað að ákærða hafi ætlað að taka umrædda muni ófrjálsri hendi og verður hún því sýknuð af þessum hluta ákærunnar.

Þá er fallist á með héraðsdómi að sannað sé að ákærða hafi gerst sek um fíkniefnalagabrot með því að hafa í umrætt sinn haft í fórum sínum 1,46 grömm af amfetamíni, eins og greinir í 2. tölulið ákæru. Fram er komið að efnið var í duftformi og breytir ójós framburður bróður ákærðu um að hann noti ýmis efni í töfluformi að læknisráði ekki þessari niðurstöðu.

Með framangreindri háttsemi sinni hefur ákærða unnið sér til refsingar samkvæmt 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 5. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni. Sakarferill ákærðu er réttilega rakinn í hinum áfrýjaða dómi að öðru leyti en því að ákæruvaldið lýsti yfir því við flutning málsins fyrir Hæstarétti að ekki væri hægt að fullyrða að ákærða hefði hlotið þann dóm sem á að hafa gengið 26. september 2005 í Danmörku. Því verður ekki litið til heimildarákvæðis 2. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar ákærðu. Þá ber að líta til þess að þeir fjórir íslensku dómar er ákærða hlaut fyrir þjófnað voru allir skilorðsbundnir og er ekki fallist á með héraðsdómi að ákærða skuli ákveðin refsing með vísan til 255. gr. almennra hegningarlaga. Hins vegar er skilorðsbundin refsing ákærðu samkvæmt dómi 30. júní 2005 réttilega tekin upp í héraðsdómi og dæmd með þeirri refsingu sem ákærðu var gerð. Að öllu virtu er refsing ákærðu ákveðin fangelsi í fimm mánuði. Verður að telja að skilorðsrefsing beri ekki árangur gagnvart ákærðu.

Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað er staðfest. Ákærðu verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærða, L-kvk-nf M-kvk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal óraskað.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 298.417 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.

if !supportEmptyParas endif