496/2015

Ó var sakfelldur fyrir sérlega hættulega líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið A í hnakkann með glerflösku og slegið hann í höfuð og búk með tómum bjórkút. Þá var B sakfelldur fyrir að hafa í sama skiptið slegið og skallað C í höfuðið og var brot hans talið varða við 1. mgr. 217. gr. sömu laga. Hins vegar var talið ósannað að þeir hefðu ásamt X gerst sekir um annað brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og í það skiptið veist að D og E með ítrekuðum hnefahöggum og flösku í höfuðið. Að auki var X sýknaður af enn öðru broti gegn síðargreinda ákvæðinu. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að B hafði ekki áður gerst brotlegur við lög og þótti refsing hans hæfilega ákvörðuð 200.000 króna sekt í ríkissjóð. Þá hafði Ó hlotið ákærufrestun á árinu 2010 fyrir þjófnað. Var refsing hans ákveðin fangelsi í 6 mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Loks var Ó og B gert að greiða A og C nánar tilgreindar miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. júlí 2015 af hálfu ákæruvaldsins og 29. júlí sama ár í samræmi við yfirlýsingu ákærða Ó-kk-ef um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess aðallega að ákærðu verði sakfelldir fyrir þá háttsemi sem þeim er gefin að sök í I. kafla ákæru 29. október 2014, en til vara að sá hluti héraðsdóms verði ómerktur. Jafnframt verði sá hluti héraðsdóms ómerktur er varðar sakargiftir á hendur ákærða X í II. kafla ákæru. Þá krefst ákæruvaldið þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærðu B-kk-ef og Ó-kk-ef samkvæmt ákæru 17. nóvember 2014 og refsing þeirra verði þyngd.

Ákærði X krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa.

Ákærði B-kk-nf krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa.

Ákærði Ó-kk-nf krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms að öðru leyti en því að hann krefst þess að málinu verði heimvísað vegna ákæru 17. nóvember 2014, til vara að hann verði sýknaður en að því frágengnu að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst hann þess aðallega að bótakröfu verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður af henni en að því frágengnu að hún verði lækkuð.

Brotaþoli, A, hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti og verður því litið svo á að hann krefjist þess að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

I

Varakröfu sína um ómerkingu héraðsdóms, að því er varðar sakargiftir á hendur ákærðu í I. kafla ákæru 29. október 2014, byggir ákæruvaldið á því að niðurstaða héraðsdóms um mat á sönnunargildi munnlegs framburðar sé rangt auk þess sem þörf sé á því að taka skýrslu fyrir dómi af brotaþolum sem ekki gáfu skýrslu fyrir héraðsdómi. Ákæruvaldið kaus hvorki að leiða þessi vitni fyrir dóm við aðalmeðferð málsins í héraði né eftir að dómurinn var kveðinn upp og verður það að bera hallann af því. Hefur ekkert komið fram sem styður það að mat héraðsdóms á munnlegum framburði ákærðu og vitna hvað þennan þátt varðar sé rangt svo einhverju skipti við úrlausn málsins, sbr. 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008, og verður ómerkingarkröfu þessari því hafnað.

Þá krefst ákæruvaldið ómerkingar á þeim hluta hins áfrýjaða dóms sem lýtur að sakargiftum á hendur ákærða X í II. kafla ákærunnar 29. október 2014. Reisir ákæruvaldið kröfu sína á því að mat héraðsdómara á sönnunargildi munnlegs framburðar sé rangt og vísar meðal annars til þess að öll vitni hafi við rannsókn málsins hlotið nafnleynd og þau vitni sem komu fyrir dóminn undir nafni hafi breytt framburði sínum. Eru engin haldbær rök til að draga í efa mat héraðsdóms á sönnunargildi framburðar þessara vitna og verður ómerkingarkröfunni því hafnað.

Ákærði Ó-kk-nf krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur hvað varðar sakargiftir á hendur honum samkvæmt ákæru 17. nóvember 2014. Má af málatilbúnaði hans ráða að sú krafa sé reist á því að niðurstaða héraðsdóms um mat á sönnunargildi framburðar ákærða og vitna sé rangt en ekkert hefur fram komið í málinu sem leitt getur til þess að þetta mat héraðsdóms verði dregið í efa. Verður kröfu ákærða um ómerkingu því hafnað.

II

Ákæruvaldið gerir athugasemdir við niðurstöðu hins áfrýjaða dóms hvað snertir I. kafla ákæru 29. október 2014 og telur að mat héraðsdóms á sönnunargögnum málsins, þar á meðal framburði ákærða og vitna, sé rangt og sakfella beri ákærðu fyrir þau brot sem þeim eru þar gefin að sök. Vísar ákæruvaldið til fyrirliggjandi upptaka úr eftirlitsmyndavélum frá vettvangi sem styðji sakfellingu. Við skoðun á umræddum upptökum er hins vegar ljóst að þær eru fjarri því að vera skýrar og verður ekki af þeim ráðið að atburðarás hafi verið með þeim hætti sem lýst er í ákæru. Að þessu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Með vísan til 2. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 verður allur áfrýjunarkostnaður málsins felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðra verjenda ákærðu sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða X, J-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur, verjanda ákærða B-kk-ef K-kk-ef, K-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur og verjanda ákærða Ó-kk-ef A-kk-ef, T-kk-ef A-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur.