407/2003

E deildi við vinnuveitandann T um launaútreikning. Að málatilbúnaði E virtum þótti málið svo vanreifað af hans hálfu að óhjákvæmilegt var að vísa því sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. október 2003 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 276.082 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. febrúar 2000 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður falli niður.

Samkvæmt því, sem fram er komið í málinu, hóf áfrýjandi störf á árinu 1993 sem kennari hjá stefnda, sem þá hét Tækniskóli Íslands, og hafði meðal annars með höndum umsjón og kennslu í tveimur námsgreinum, sem nefndar voru upplýsingatækni I og II. Hann kveður laun sín vegna þessara starfa hafa verið ákveðin eftir sérstakri reiknireglu, þar sem lýst hafi verið hvernig umreikna ætti fjölda fyrirlestra og verklegra tíma eftir kennslumati til vinnustunda, sem greitt yrði fyrir. Vísar hann til þess að reiknireglan hafi komið fram í bréfi til hans 18. nóvember 1998 frá deildarstjóra rekstrardeildar stefnda. Upp frá því hafi átt að ákveða laun hans samkvæmt því, sem í bréfinu greindi, en þó með breytingu, sem tengdist því að vægi áðurnefndra kennslugreina í námi hafi verið aukið úr 2,5 einingum í 3 einingar haustið 1999. Af þeim sökum hafi honum borið að fá greitt 11,03% álag á laun, sem hann hafi og fengið á haustönn 1999. Þessi greiðsla hafi á hinn bóginn fallið niður á vorönn 2000.

Í héraðsdómsstefnu greinir frá því að áfrýjandi reisi málsókn þessa á því að honum beri að fá laun úr hendi stefnda samkvæmt reiknireglunni, sem fram kom í áðurnefndu bréfi 18. nóvember 1998, með þeirri breytingu að við launin legðist 11,03% álag, sem áfrýjandi kveður hafa verið staðfest með bókun á deildarstjórnarfundi rekstrardeildar stefnda 8. maí 2000. Í stefnunni er sundurliðað hvernig áfrýjandi telur að reikna hefði átt laun hans vegna vorannar 2000 og haustannar á sama ári. Á fyrrnefndu önninni hafi reiknaðar vinnustundir hans átt réttilega að teljast 1.099,3, en umrætt 11,03% álag hafi svarað til 121,3 vinnustunda og heildarfjöldi þeirra því átt að vera 1.220,6. Hann hafi á hinn bóginn fengið greitt fyrir 1.078,4 vinnustundir eða 142,2 færri en rétt hefði verið. Á haustönn 2000 hafi hann verið í leyfi, en þó átt að fá nokkurn hluta launa eftir sérstöku samkomulagi við þann, sem leysti hann þá af í starfi. Í stefnunni er því lýst hvernig áfrýjandi telur að rétt hefði verið að reikna út laun sín samkvæmt samkomulaginu, en að meðtöldu 11,03% álagi hefði hann átt að fá greitt fyrir 157,7 vinnustundir. Á þessu tímabili hafi stefndi greitt honum fyrir 168,8 vinnustundir, sem hafi þannig verið ofreiknaðar um 11,1. Telur áfrýjandi sig samkvæmt þessu eiga ógreidd laun fyrir 131,1 vinnustund og sé fjárhæð þeirra sú, sem krafa hans í málinu hljóðar á.

Í málatilbúnaði áfrýjanda er ekki að sjá aðrar skýringar á ágreiningi um útreikning launa hans en þær, sem varða rétt hans til að fá fyrrnefnt 11,03% álag reiknað ofan á vinnustundir. Samkvæmt framangreindri sundurliðun áfrýjanda á því hvernig rétt hefði verið að reikna út laun hans kemur álag þetta á hinn bóginn ekki heim og saman við þann fjölda vinnustunda, sem hann telur sig vanhaldinn um laun fyrir. Um önnur deiluatriði varðandi útreikning launanna liggja engar viðhlítandi skýringar fyrir af hendi áfrýjanda, en stefndi heldur því fram, svo sem í héraðsdómi greinir, að áfrýjandi hafi fengið vegna annarra orsaka meira greitt en honum hefði með réttu borið. Þegar þetta er virt er málið svo vanreifað af hálfu áfrýjanda að óhjákvæmilegt er að vísa því sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.