arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
222/2015

X var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið yfir löglegum hámarkshraða, sviptur ökurétti og óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa áfengis og ávana- og fíkniefna, en í blóði hans mældist vínandamagn, kókaín og tetrahýdrókannabínól. Við ákvörðun viðurlaga komu til athugunar sátt og viðurlagaákvörðun sem ákærða höfðu verið gerð vegna brota gegn umferðarlögum. Var refsing ákærða ákveðin sekt að fjárhæð 550.000 krónur að viðlagðri vararefsingu og hann sviptur ökurétti í tvö ár

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 17. mars 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd en staðfest niðurstaða héraðsdóms um ævilanga sviptingu ökuréttar.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara refsimildunar.

Samkvæmt því sem fram er komið í héraði er sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir og er þar réttilega færð til refsiákvæða.

Ákærði gekkst undir sáttargerð við lögreglustjóra 22. nóvember 2011 vegna brota gegn 1. mgr., sbr. 3. mgr., 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og 1. mgr. 48. gr. sömu laga, þar sem honum var gerð sekt að fjárhæð 120.000 krónur. Þá var honum í Héraðsdómi Reykjavíkur gerð viðurlagaákvörðun 10. apríl 2014 vegna brota gegn 1. mgr., sbr. 3. mgr., 37. gr. umferðarlaga og 1. mgr., sbr. 2. mgr., 45. gr. sömu laga. Var ákærða gerð sekt að fjárhæð 160.000 krónur og hann sviptur ökurétti í 8 mánuði frá 10. apríl 2014 að telja. Með dómi Héraðsdóms Suðurlands 1. ágúst 2014 var ákærði dæmdur til 30 daga fangelsisrefsingar og hann sviptur ökurétti ævilangt vegna brota gegn 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga og 1. mgr., sbr. 2. mgr., 45. gr. a. sömu laga. Með dómi Hæstaréttar í dag, 18. júní 2015, í máli nr. 568/2014 var héraðsdómurinn ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Kemur héraðsdómurinn því ekki til athugunar við ákvörðun viðurlaga ákærða nú, en það gera áðurgreind sátt og viðurlagaákvörðun.

Að þessu virtu verður refsing ákærða ákveðin sekt að fjárhæð 550.000 krónur að viðlagðri vararefsingu eins og í dómsorði greinir og hann sviptur ökurétti í tvö ár eins og nánar greinir í dómsorði.

Málskostnaðarákvörðun héraðsdóms verður staðfest.

Samkvæmt 1. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærða gert að greiða helming áfrýjunarkostnaðar, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda, sem ákveðast að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Ákærði, Þ-kk-nf J-kk-nf, greiði 550.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa, en sæti ella fangelsi í 30 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í tvö ár frá 12. mars 2015 að telja.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði helming áfrýjunarkostnaðar málsins, sem í heild er 383.119 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur.
224/2015

Í hinum áfrýjaða dómi héraðsdóms var kröfu M um lögskilnað frá K hafnað þar sem ekki hafði verið leitað sátta með málsaðilum, svo sem skylt væri samkvæmt 2. mgr. 42. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Með vísan til sáttavottorðs prests, sem M lagði fram við meðferð málsins fyrir Hæstarétti, var talið að skilyrðum 42. gr. laganna, einkum 6. mgr. hennar, væri fullnægt. Var því fallist á kröfu M.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. mars 2015 og krefst þess að sér verði veittur lögskilnaður frá stefndu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst sýknu af kröfu áfrýjanda. Þá krefst hún þess að sér verði veittur lögskilnaður frá áfrýjanda „á skilnaðarskilmálum og skilnaðarkjörum“ eins og kveðið er á um í drögum að samningi sem hún hefur lagt fyrir Hæstarétt.

Krafa stefndu um að lögskilnaður verði veittur á grundvelli breyttra skilnaðarkjara, sem lýst er í framangreindu skjali, er ekki meðal þeirra sem dæmt verður um í hjúskaparmáli sem þessu, sbr. 113. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Verður kröfunni því vísað frá héraðsdómi.

Mál þetta höfðar áfrýjandi í því skyni að honum verði veittur lögskilnaður frá stefndu. Hún hefur ekki andmælt þeirri kröfu, en telur að það eigi þó ekki að gera á grundvelli þeirra skilmála sem ákveðnir voru í tengslum við skilnað þeirra að borði og sæng. Héraðsdómur hafnaði kröfu áfrýjanda. Var sú niðurstaða reist á því að héraðsdómara bæri samkvæmt 3. mgr. 117. gr. hjúskaparlaga að gæta óhjákvæmilegra lagaskilyrða við úrlausn málsins og með því að ekki hefði verið leitað sátta með málsaðilum, svo sem skylt væri samkvæmt 2. mgr. 42. gr. laganna, yrði stefnda sýknuð af kröfu áfrýjanda um lögskilnað.

Áfrýjandi hefur með bréfi 5. júní 2015 lagt fyrir Hæstarétt sáttavottorð prests frá 26. maí sama ár þar sem fram kemur að sátta hafi árangurslaust verið leitað með aðilum málsins. Í 6. mgr. 42. gr. hjúskaparlaga er mælt fyrir um að sáttatilraun prests skuli að jafnaði fara fram á síðustu sex mánuðum áður en mál er höfðað eða sett fram krafa um skilnað að borði og sæng eða lögskilnað fyrir sýslumanni, en í síðasta lagi áður en skilnaður er veittur. Samkvæmt framansögðu liggur nú fyrir sáttavottorð prests sem fullnægir skilyrðum 42. gr. laganna. Verður því fallist á kröfu áfrýjanda um lögskilnað.

Ákvörðun héraðsdóms um skyldu til greiðslu málskostnaðar verður staðfest. Við ákvörðun málskostnaðarins er tekið tillit til þess að stefnda flutti mál sitt sjálf þar fyrir dómi og hefur haft nokkurn kostnað af því að halda uppi vörnum. Verður fjárhæð málskostnaðarins staðfest.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Dómsorð:

Kröfu stefndu, K, um að henni verði veittur lögskilnaður frá áfrýjanda, M, á skilnaðarkjörum sem kveðið er á um í drögum að samningi sem hún hefur lagt fyrir Hæstarétt, er vísað frá héraðsdómi.

Áfrýjanda, M, er veittur lögskilnaður frá stefndu, K.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
225/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S um að dómari málsins viki sæti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. mars 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. mars 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að S-kvk-nf H-kvk-nf héraðsdómari viki sæti í málinu. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sína taka fyrir Hæstarétti.

Ekki liggja fyrir atvik eða aðstæður, sem valda því að héraðsdómarinn verði talin vanhæf til að fara með framangreint mál vegna ákvæðis g. liðar 5. gr. laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
231/2015

L hf. höfðaði mál á hendur M til riftunar á nánar tilgreindum greiðslum sem L hf. innti af hendi árið 2008. Við meðferð málsins í héraði fór M fram á að dómkvaddur yrði maður til að meta réttaráhrif viðskipta málsaðila samkvæmt enskum rétti þar sem hann taldi að þarlendar réttarreglur ættu að hafa þýðingu fyrir úrslit málsins, sbr. síðari málslið n. liðar 2. mgr. 99. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki og 30. gr. tilskipunar nr. 2001/24/EB um endurskipulagningu og slit lánastofnana. Í fyrrgreindu ákvæðinu er tekið fram að löggerningur verði ekki ógiltur ef sá sem hag hefur af því að slíkur löggerningur haldi gildi sínu leggur fram fullnægjandi sönnun um að um löggerninginn eigi að gilda lög annars ríkis og að þar sé ekki að finna ógildingarreglu sem tekur til þess tilviks sem um ræðir. Í hinum kærða úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans og að teknu tilliti til forsendna dóms Hæstaréttar í máli nr. 228/2015, var fallist á beiðni M um dómkvaðningu matsmanns.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. mars 2015 þar sem fallist var á beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar og að teknu tilliti til forsendna dóms Hæstaréttar í máli nr. 228/2015, sem kveðinn er upp samhliða þessum dómi, verður úrskurðurinn staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, LBI hf., greiði varnaraðila, Merrill Lynch International, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
234/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Í ehf. gegn A hf. var vísað frá dómi með vísan til þess að sá tímafrestur sem fram kæmi í 80. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, til að leita úrlausnar héraðsdómara um gildi nauðungarsölu, hefði verið liðinn og þar sem Í ehf. hefði ekki lýst því yfir við fyrirtöku sýslumanns á nauðungarsölunni að

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. mars 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 6. mars 2015 þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila gegn varnaraðila varðandi nauðungarsölu á fasteigninni Hallkelshólum í Grímsnes- og Grafningshreppi. Kæruheimild er í 1. mgr. 79. gr. og 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar, svo og að kæran „fresti aðgerðum á grundvelli hins kærða úrskurðar við hina umþrættu úthlutun söluverðs“. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
248/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu R um að launakrafa hans yrði viðurkennd sem forgangskrafa í þrotabú M ehf. samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að ljóst væri að R hefði verið ráðinn til starfa sem framkvæmdastjóri hjá fyrirtækinu M ehf. Engar haldbærar sannanir hefðu verið færðar fram um að R hefði í raun ekki stýrt daglegum rekstri félagsins. Framburður R um að enginn hefði verið yfir hann settur í fyrirtækinu, eigandi þess hefði stórum hluta árs dvalið erlendis og hann hefði komið fram út á við sem framkvæmdastjóri fyrirtækisins þótti allt renna stoðum undir það að starf hans hefði verið þess eðlis að 3. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 tæki til þess. Var krafan því viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. mars 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. mars 2015 þar sem kröfu sóknaraðila var skipað í réttindaröð við gjaldþrotaskipti varnaraðila sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreindri kröfu verði skipað í réttindaröð við skiptin sem forgangskröfu samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst hann aðallega málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en til vara að kærumálskostnaður falli niður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, R-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, þrotabúi Marmetis ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
254/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta afplánun á 220 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar, sem honum hafði verið veitt reynslulausn á. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. apríl 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. apríl 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta afplánun á 220 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar samkvæmt dómum Héraðsdóms Reykjavíkur [...] 2014, [...] 2012 og [...] 2011, sem honum var veitt reynslulausn á til tveggja ára frá 12. febrúar 2015. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal í skriflegri kæru til héraðsdómara greint frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæran er reist á. Í kæru varnaraðila var ekki gerð grein fyrir þeim ástæðum sem hún var reist á. Varð ekki bætt úr þeim ágalla með síðar tilkomnum tölvupóstum til héraðsdóms og Hæstaréttar. Kæran fullnægir því ekki skilyrðum fyrrgreinds lagaákvæðis og verður málinu samkvæmt því vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
267/2015

Í hinum kærða úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var máli K hf. gegn Á vísað frá dómi þar sem ekki yrði séð hvernig 147. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sem krafa K hf. um greiðslu úr hendi Á var byggð á, gæti átt við þær aðstæður sem málið væri sprottið af. Þá hefði skaðabótakrafa K hf. á hendur Á einnig verið vanreifuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. apríl 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. mars 2015, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að hinn kærði úrskurður verði ómerktur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og getur framangreind varakrafa hans því ekki komið til álita fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Kaupþing hf., greiði varnaraðila, Á-kk-þgf G-kk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
270/2014

K ehf. var gert að greiða spænska félaginu S skuld samkvæmt nánar tilgreindum reikningum, vegna skófatnaðar sem fyrrgreinda félagið hafði pantað frá hinu síðargreinda, að teknu tilliti til afsláttar sem K ehf. var talið eiga rétt á sökum galla að því marki sem S hafði viðurkennt hann. K ehf. var ekki talið hafa tekist sönnun um galla á skófatnaði umfram það sem S hafði gengist við, né heldur að félagið ætti rétt til skaðabóta úr hendi S vegna ætlaðrar óheimillar smásölu S á skóm með vörumerki K ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. apríl 2014. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi hefur áfrýjandi borið fyrir sig að stefnufjárhæð sé mun hærri en nemi þeim 41.973.67 evrum sem stefndi hafi krafist greiðslu á með tölvuskeyti 31. október 2011. Í gögnum málsins er tölvuskeyti frá starfsmanni stefnda 27. október 2011 til starfsmanns áfrýjanda þar sem greint var frá þeim skuldum sem gjaldfallnar voru 12. sama mánaðar. Samtala þeirra reikninga nemur ofangreindri fjárhæð, sem einnig kom fram í tölvuskeyti milli sömu starfsmanna 31. október 2011. Reikningar sem þar er getið voru allir gefnir út á tímabilinu 27. júní 2011 til 12. ágúst sama ár. Verður því fallist á þá niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að skýrt sé að innheimtubréf þessi vísuðu til reikninga sem eldri voru en 60 daga, en fælu ekki í sér viðurkenningu stefnda á því að heildarskuld áfrýjanda við hann næmu framangreindri fjárhæð.

Af gögnum málsins verður ráðið að í sumum tilvikum óskaði áfrýjandi eftir því að varan yrði send tilgreindum erlendum verslunum, en ekki hefur verið sýnt fram á annað en að hann hafi verið kaupandi vörunnar og borið ábyrgð á greiðslu hennar gagnvart stefnda.

Með þessum athugasemdum verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Kron ehf., greiði stefnda, Sapena Trading Company SL 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
270/2015

Fjölskyldu- og velferðarnefnd B krafðist þess að A yrði svipt forsjá dóttur sinnar. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að fullnægt væri skilyrðum a. og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 til að A yrði svipt forsjá stúlkunnar enda hefðu önnur vægari úrræði verið reynd án árangurs, sbr. 2. mgr. sömu greinar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að eftir að hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp hefði A aflað yfirmatsgerðar tveggja sálfræðinga. Í henni hefði verið komist að þeirri niðurstöðu að A væri ófær um að sinna daglegri umönnun og uppeldi dóttur sinnar. Þá kæmi þar fram að A hefði ekki ráðið að neinu leyti úr fíkni- og hegðunarvanda sem hún hefði strítt við frá barnsaldri. Samkvæmt þessu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. apríl 2015. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og að málskostnaður á báðum dómstigum falli niður.

Eftir að hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp aflaði áfrýjandi yfirmatsgerðar tveggja sálfræðinga. Í henni er komist að þeirri niðurstöðu að áfrýjandi sé ófær um að sinna daglegri umönnun og uppeldi dóttur sinnar. Áfrýjandi hafi strítt við fíkn og hegðunarvandkvæði frá barnsaldri og ekki verði séð að hún hafi ráðið að neinu leyti úr þeim vanda sínum. Einnig er komist að þeirri niðurstöðu að áfrýjandi hafi takmarkaðan skilning á þörfum telpunnar.

Að virtum niðurstöðum yfirmatsgerðar og öðrum gögnum málsins verður fallist á það með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum a. og d. liða 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 til að áfrýjandi verði svipt forsjá dóttur sinnar. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður ekki dæmdur, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði segir. ms verður hann staðefsturs leyti með vnaverndarlaga nr. 80/2002

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar 700.000 krónur.
271/2014

K ehf. var gert að greiða spænska félaginu S skuld samkvæmt nánar tilgreindum reikningum, vegna skófatnaðar sem fyrrgreinda félagið hafði pantað frá hinu síðargreinda. K ehf. var ekki talið hafa tekist sönnun um galla á skófatnaði umfram það sem S hafði gengist við, né heldur að félagið ætti rétt til skaðabóta úr hendi S vegna ætlaðrar óheimillar smásölu S á skóm með vörumerki K ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. apríl 2014. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi voru aðilar í viðskiptasambandi þar sem áfrýjandi pantaði skó hjá stefnda, sem var spænskur skóframleiðandi. Áfrýjandi hefur haldið því fram að einungis hluti þeirra reikninga sem krafa stefnda byggist á, sé útgefinn á sig og eigi stefndi því ekki kröfu á hendur sér vegna þeirra viðskipta. Af gögnum málsins verður ráðið að í sumum tilvikum óskaði áfrýjandi eftir því að varan yrði send tilgreindum erlendum verslunum, en ekki hefur verið sýnt fram á annað en að hann hafi verið kaupandi vörunnar og borið ábyrgð á greiðslu hennar gagnvart stefnda.

Með þessum athugasemdum verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Kron ehf., greiði stefnda, S-x-x S-x-x SL, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.