arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
442/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 3. mgr. 97. gr. sömu laga, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kk-nf G-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 18. júlí 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá er krafist „hæfilegra málsvarnarlauna til skipaðs verjanda varnaraðila.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
444/2011

R var ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa í félagi við Y ráðist á A, rifið hann á fætur þar sem hann sat við borð og slegið hann í andlit, höfuð og líkama. Var R sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en ekki talið sannað að hann hefði slegið A hnefahöggum í líkama. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að skýrslutaka af vitnum við aðalmeðferð í málinu, sem áður höfðu gefið skýrslu hjá lögreglu, hafi verið í samræmi við ákvæði laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og eðlilegt að vitnisburður þeirra hjá lögreglu hefði eftir atvikum verið lagður til grundvallar við úrlausn málsins í héraði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. júlí 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Samkvæmt 2. og 3. mgr. 122. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skulu spurningar lagðar fyrir vitni um atvik máls við meðferð þess fyrir héraðsdómi áður en skýrsla, sem það hefur gefið hjá lögreglu um sakarefnið, er kynnt fyrir því. Ef vitnið staðfestir það, sem eftir því er haft í slíkri skýrslu, verður dómur reistur á þeim vitnisburði samkvæmt 1. mgr. 111. gr. sömu laga, eftir mati dómara á sönnunargildi hans, sbr. 1. mgr. 109. gr. þeirra.

Sú aðferð, sem að framan greinir, var viðhöfð við aðalmeðferð í málinu þegar skýrsla var tekin fyrir héraðsdómi af þeim vitnum sem áður höfðu gefið skýrslu hjá lögreglu. Vegna þess að skýrslutakan hjá lögreglu átti sér stað tiltölulega skömmu eftir að ætlað brot ákærða hafði verið framið var eðlilegt að sá vitnisburður yrði eftir atvikum lagður til grundvallar við úrlausn málsins í héraði.

Í málinu hafa verið lögð fram læknisvottorð þar sem lýst er líkamsáverkum á ákærða og A í kjölfar átakanna á skemmtistaðnum Spot aðfaranótt 29. nóvember 2009. Samkvæmt vottorðunum voru verulegir áverkar á A, en nánast engir áverkar voru sjáanlegir á ákærða.

Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, R-kk-nf Ö-kk-nf A-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 268.151 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
446/2012

þar sem hafnað var að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tilgreind atriði í tengslum við mál B og K hf. sem rekið var fyrir héraðsdómi. Taldi Hæstiréttur að ekki yrði séð að svör EFTA-dómstólsins við þeim spurningum sem B vildi fá svarað gætu haft þýðingu við úrlausn málsins. Brystu því skilyrði samkvæmt 1. gr. laga nr. 21/1994 til að óskað yrði eftir ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins í málinu. Með vísan til þessa staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júní 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tilgreind atriði í tengslum við mál sem þar er rekið milli aðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins á þeim álitaefnum sem krafa sóknaraðila lýtur að. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í hinum kærða úrskurði er lýst efni þeirra samninga sem sóknaraðili reisir kröfur sínar á hendur varnaraðila á og framkvæmd þeirra. Fallist er á það mat sem fram kemur í úrskurðinum, að ekki verði séð að svör EFTA-dómstólsins við þeim spurningum, sem sóknaraðili vill fá svarað og þar eru greindar, geti haft þýðingu við úrlausn málsins. Brestur því skilyrði samkvæmt 1. gr. laga nr. 21/1994 til að óska ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins í málinu á þeim spurningum. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, BNAP S.A.R.L., greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
447/2011

Dómur héraðsdóms um sakfellingu X var ómerktur, enda höfðu ekki þrír héraðsdómarar skipað dóm við nýja meðferð málsins í kjölfar þess að fyrri héraðsdómur hafði verið ómerktur með vísan til 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. júlí 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, til vara að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, en að því frágengnu að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný.

Mál þetta var höfðað á hendur ákærða með ákæru ríkislögreglustjóra 19. nóvember 2009 og var það þingfest 16. desember sama ár. Ákærði neitaði sök. Að undangenginni aðalmeðferð var dómur felldur á málið 21. apríl 2010, þar sem ákærði var sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Af þess hálfu var dóminum áfrýjað 19. maí 2010, en með dómi Hæstaréttar 24. febrúar 2011 í máli nr. 325/2010 var héraðsdómurinn ómerktur og meðferð málsins frá upphafi aðalmeðferðar 22. mars 2010. Málið var tekið fyrir á ný í héraðsdómi 29. apríl 2011 og dómtekið að lokinni aðalmeðferð 16. júní sama ár. Í hinum áfrýjaða dómi, sem kveðinn var upp 30. júní 2011 af einum héraðsdómara, var ákærði sakfelldur samkvæmt ákæru og dæmdur til að sæta fangelsi í tvö ár.

Í dómi Hæstaréttar 24. febrúar 2011 var rakið efni nánar tiltekinna gagna, sem lögð höfðu verið fram við fyrri meðferð málsins í héraði en héraðsdómur hafði ekki tekið tillit til við úrlausn þess. Vegna þessa var litið svo á að ætla yrði að niðurstaða í dóminum um sönnunarmat kynni að vera röng svo að einhverju skipti við úrlausn málsins og var hann því ómerktur „með vísan til 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008“ um meðferð sakamála. Samkvæmt 3. málslið þess lagaákvæðis skulu þrír héraðsdómarar skipa dóm í máli við nýja meðferð þess þegar fyrri héraðsdómur hefur verið ómerktur á grundvelli ákvæðisins. Þessa var ekki gætt þegar mál þetta kom öðru sinni til meðferðar í héraði og úr því var leyst. Af þeim sökum er óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og meðferð málsins frá og með þinghaldi 14. júní 2011 og vísa því enn á ný heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins verður felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur ásamt meðferð málsins frá og með þinghaldi 14. júní 2011 og er málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun G-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda ákærða, 627.500 krónur.
447/2012

X var gert að víkja úr þinghaldi á meðan tvö vitni gæfu skýrslu þar sem talið var að nærvera hans við við skýrslugjöfina gæti bæði orðið þeim sérstaklega íþyngjandi og haft áhrif á framburð þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kk-nf G-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júní 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. júní 2012, þar sem hafnað var kröfu um að ákærði víki úr þinghaldi meðan brotaþolar gefa skýrslu. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að ákærða verði vikið úr þingsal meðan brotaþolar gefa skýrslu við aðalmeðferð, enda verði séð til þess að ákærði geti fylgst með skýrslutökunni um leið og að dómari leggi fyrir vitnin spurningar óski ákærði þess, sbr. 3. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008.

Brotaþolar, A og B, kærðu einnig úrskurðinn fyrir sitt leyti 22. júní 2012 og gera sömu kröfu og sóknaraðili.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 1. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008 getur dómari að kröfu ákæranda eða vitnis ákveðið að ákærða verði vikið úr þinghaldi meðan það gefur skýrslu telji dómari að nærvera ákærða geti orðið vitninu sérstaklega til íþyngingar og haft áhrif á framburð þess. Af vottorðum sálfræðinga um andlega hagi brotaþola verður ráðið að nærvera ákærða við skýrslugjöf geti bæði orðið brotaþolum sérstaklega íþyngjandi og haft áhrif á framburð þeirra. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi. Þess skal gætt að ákærði geti fylgst með skýrslutökunum um leið og þær fara fram, og að lagðar verði fyrir vitnin þær spurningar sem ákærði óskar, sbr. 3. mgr. áðurnefndrar lagagreinar.

Dómsorð:

Víkja ber ákærða, X, úr þinghaldi þegar vitnin A og B, gefa skýrslu.
448/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 19. júlí 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að beitt verði vægari úrræðum, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
449/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 19. júlí 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
450/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að krafa sem C lýsti í slitabú K hf., nyti rétthæðar eftir 114. gr. laga nr. 21/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. júní 2012, sem barst Héraðsdómi Reykjavíkur þann dag en Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júní 2012, þar sem kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila var hafnað og staðfest að krafa sóknaraðila nyti rétthæðar eftir 114. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðili krefst þess að krafa hans að fjárhæð 24.085.622 evrur verði við slit varnaraðila viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laganna. Þá krefst hann „kærumálskostnaðar fyrir héraðsdómi og Hæstarétti“.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kæra þessi er án nægilegs tilefnis. Með hliðsjón af a. lið 1. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991 verður tekið tillit til þess við ákvörðun kærumálskostnaðar sem sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila með þeirri fjárhæð sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Credit Suisse International, greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 600.000 krónur í kærumálskostnað.
452/2012

Úrskurður héraðsdóms, þar sem héraðsdómari vék sæti í máli X o.fl., var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kk-nf G-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júní 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. júní 2012, þar sem S-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari vék sæti í máli sóknaraðila gegn varnaraðilum að kröfu varnaraðilans X. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnisúrlausnar.

Varnaraðilinn X krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar, en aðrir varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði var höfðað sakamál á hendur varnaraðilanum X með ákæru 1. júní 2012 fyrir ærumeiðingar og brot gegn valdstjórninni með því að hafa með nánar tilgreindum hætti veist að héraðsdómara við sama dómstól og sá dómari, sem kvað upp hinn kærða úrskurð, starfar við. Sakargiftir í því máli gátu ekki valdið því að héraðsdómari væri vanhæfur til að fara með og dæma það mál, sem hér er til meðferðar, en það er alls óskylt hinu fyrrnefnda. Hinn kærði úrskurður verður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.
460/2011

X var ákærður fyrir nauðgun með því að hafa á dvalarstað sínum þröngvað A til munnmaka, samræðis og endaþarmsmaka með ofbeldi. Framburður A fékk stuðning í læknisfræðilegum gögnum og þóttu lýsingar vitna á ástandi A eftir samskipti þeirra X ekki samræmast framburði X um A hefði verið samþykk því að eiga við hann kynferðismök eða að X hefði haft réttmæta ástæðu til að ætla að svo hefði verið. Þótti framburður X ótrúverðugur og var hann sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var vísað til 1., 2. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og þótti refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 4 ár. Litið var til einbeitts brotavilja X, alvarleika brotsins og þeirra líkamlegu áverka og vanlíðan sem A hlaut af brotinu. X var einnig gert að greiða A 1.200.000 krónur ásamt vöxtum í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. júní 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um annað en refsingu ákærða, sem verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu og að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 1.800.000 krónur auk vaxta eins og dæmdir voru í héraði.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæðis.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður litið til einbeitts brotavilja hans, sbr. 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, auk þeirra atriða sem um getur í héraðsdómi og er hún ákveðin fangelsi í 4 ár. Að öðru leyti verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf T-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 4 ár.

Ákvæði héraðsdóms um bætur og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 711.487 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.
463/2012

M og K deildu um forsjá tveggja barna sinna og umgengni við þau. K hafði frá uppkvaðningu dóms í fyrra forsjármáli þeirra farið ein með forsjá barnanna og í málinu freistaði M þess að fá hnekkt því fyrirkomulagi. Að virtri matsgerð dómkvadds manns og öðrum gögnum málsins var talið að M hefði ekki sýnt fram á að hagsmunir barnanna stæðu til þess að forsjá þeirri yrði breytt, sbr. 2. mgr. 34. gr. barnalaga nr. 76/2003, heldur var það talið þjóna hagsmunum barnanna betur að K færi áfram með forsjá þeirra. Var því ekki fallist á kröfu M um að forsjá barnanna skyldi færast frá K til M, en á hinn bóginn var mælt fyrir um umgengni barnanna við hann.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. júní 2012. Hann krefst þess að sér verði falin forsjá barna aðila, A og B, og stefndu gert að greiða einfalt meðlag með þeim frá dómsuppsögu til 18 ára aldurs. Einnig krefst hann þess að umgengni barnanna við það foreldri, sem þau búi ekki hjá, verði ákveðin með dómi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað stefndu fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 500.000 krónur.
467/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Þ-kk-nf Ö-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júní 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, en þó eigi lengur en til miðvikudagsins 25. júlí 2012 klukkan 24. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni eða halda sig innan ákveðins svæðis eða á ákveðnum stað, sbr. 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurðar er staðfestur.
468/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Þ-kk-nf Ö-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, en þó eigi lengur en til „fimmtudagsins 1. nóvember kl. 16:00.“ Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 1. nóvember 2012 klukkan 16.
469/2012

E húsfélag kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli þess gegn K var vísað frá dómi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að höfuðstóll endanlegrar kröfu húsfélagsins hefði numið 38.117 krónum. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 yrði beitt um kæruna, sbr. 4. mgr. 150. gr. sömu laga en þegar málið var kært hafi áfrýjunarfjárhæðin verið 705.325 krónur. Þar sem krafan náði ekki þeirri fjárhæð var málinu vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. júní 2012, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til j. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili höfðaði málið í héraði til heimtu ætlaðrar skuldar varnaraðila vegna hlutdeildar hans í tilgreindum kostnaði sem sóknaraðili stofnaði til. Höfuðstóll endanlegrar dómkröfu hans í héraði er, eins og lýst er í hinum kærða úrskurði, 38.117 krónur. Hann krefst auk þess dráttarvaxta og staðfestingar á lögveðsrétti í íbúð varnaraðila, auk málskostnaðar. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 verður beitt um kæru þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. laganna. Þegar málið var kært til Hæstaréttar var áfrýjunarfjárhæð 705.325 krónur. Samkvæmt þessu brestur skilyrði til kæru í málinu og ber að vísa því sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.