58/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli M hf. gegn A var vísað frá dómi. Talið var að reikningsyfirlit sem M hf. hafi lagt fram í málinu væri nægilega glöggt til að A gæti gert sér grein fyrir kröfunni og tekið til varna. Þá var komið fram að A hafði mótmælt uppgjöri M hf. á viðskiptum þeirra. Hafði M hf. gert leiðréttingar af því tilefni sem A hafði ekki gert athugasemdir við fyrr en eftir að málið var höfðað. Var því talið að M hf. hafi lagt nægilega skýran grundvöll að máli sínu á hendur A og ekki væru efni til að vísa málinu frá dómi. Hins vegar var krafa M hf. um dráttarvexti ekki talin uppfylla skilyrði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 þar sem ekki kom fram sú vaxtaprósenta sem krafa var gerð um og frávik 11. gr. laga nr. 38/2001 áttu ekki við. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi um annað en dráttarvaxtakröfu M hf. og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. janúar 2010, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt héraðsstefnu höfðaði sóknaraðili mál þetta til heimtu skuldar varnaraðila vegna viðskipta þeirra 12. janúar 2007 til 24. febrúar 2009. Er þar vísað til almennra markaðsskilmála fyrir viðskiptamenn sóknaraðila sem varnaraðili hafi undirritað og sérstaklega vísað til kafla þeirra um skuldajöfnuð og gjaldfellingu. Þá lagði sóknaraðili fram yfirlit sem sýnir hreyfingar á viðskiptareikningi varnaraðila frá 12. janúar 2007 til 24. febrúar 2009. Á yfirlitinu má sjá um hvaða viðskipti var að ræða hverju sinni og í hvaða gjaldmiðli.

Sóknaraðili reisir kröfu sína á því að hann hafi í stefnu í héraði greint svo glöggt sem unnt væri málsástæður þær sem málsóknin sé reist á og önnur atvik sem þurft hafi að greina til þess að samhengi málsástæðna yrði ljóst. Krafan á hendur varnaraðila sé reist á reikningsyfirliti sem sýni þau viðskipti sem aðilar hafi átt undanfarin ár og hvaða viðskipti sé um að ræða. Enginn ágreiningur hafi verið milli aðila fyrir málshöfðun um hvernig varnaraðili hafi stofnað til viðskipta sinna hjá sóknaraðila og því hafi enga nauðsyn borið til að leggja fram gögn um slíkt. Þegar varnir hafi komið fram er lutu að þessu hafi sóknaraðili leitast við að leggja umrædd gögn fram, en héraðsdómari synjað framlagningu þeirra.

Talið verður að áðurnefnt yfirlit sé nægilega glöggt til að varnaraðili geti gert sér grein fyrir kröfunni og tekið til varna. Þá er komið fram að varnaraðili mótmælti uppgjöri sóknaraðila á viðskiptum þeirra. Sóknaraðili gerði leiðréttingar af því tilefni sem varnaraðili gerði ekki athugasemdir við fyrr en eftir að málið var höfðað. Samkvæmt framangreindu verður ekki annað séð en að sóknaraðili hafi lagt nægilega skýran grundvöll að máli sínu á hendur varnaraðila og eru ekki efni til að vísa málinu frá dómi vegna vanreifunar.

Sóknaraðili hefur krafist dráttarvaxta ,,samkvæmt eins mánaðar EURIBOR millibankavöxtum, eins og þeir eru ákveðnir á hverjum tíma og birtir kl. 11 að morgni að staðartíma í Brussel á Reuterskjá EURIBOR01, auk 7,5% vaxtaálags, frá 24. febrúar 2009 til greiðsludags.“ Samkvæmt d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, eins og það ákvæði hefur verið skýrt í dómaframkvæmd, ber meðal annars að tilgreina, svo glöggt sem verða má, þá vaxtaprósentu sem krafa er gerð um. Í 11. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu er heimilað frávik frá þessu á þann veg að sé mál höfðað til heimtu peningakröfu og krafist vaxta með tilvísun til 4. eða 8. gr. eða dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. má dæma slíka vexti, enda þótt hundraðshluti þeirra sé ekki tilgreindur í stefnu. Krafa sóknaraðila um dráttarvexti uppfyllir ekki þessi skilyrði og verður staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun hennar frá héraðsdómi.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi um annað en dráttarvaxtakröfu sóknaraðila, MP banka hf., og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, A-x-x J-x-x V-x-x, greiði sóknaraðila 200.000 krónur í kærumálskostnað.