arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
207/2006

Úrskurður héraðsdóms um X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. apríl 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 5. maí 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

if !supportEmptyParas endif
208/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði áfram bönnuð för úr landi á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en banninu var markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. apríl 2006, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði bönnuð för frá Íslandi allt til miðvikudagsins 14. júní 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði féllst Hæstiréttur með dómi 7. mars 2006 í máli nr. 126/2006 á kröfu sóknaraðila um að varnaraðili skyldi sæta farbanni til 12. apríl 2006 vegna fíkniefnabrots sem hann er grunaður um. Var þetta rökstutt með því að nauðsynlegt væri að tryggja nærveru varnaraðila til að ljúka mætti frágangi á rannsókn máls hans og taka ákvörðun um hvort af saksókn yrði. Nú liggur fyrir að þann 23. mars 2006 var gefin út ákæra á hendur varnaraðila og að mál gegn honum verði þingfest í Héraðsdómi Reykjavíkur 24. apríl 2006.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrði séu nú til að framlengja farbann varnaraðila. Á hinn bóginn er ljóst, að sérstaka skyldu ber til að hraða rannsókn og meðferð sakamála, þar sem sakborningar sæta þvingunaraðgerðum meðan á stendur. Með vísan til þessa verður hinn kærði úrskurður staðfestur en þó þannig að farbanni verður markaður sá tími sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för frá Íslandi þar til dómur gengur í máli hans, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 31. maí 2006 kl. 16.
210/2006

Í málinu deildu aðilar um mörk landsvæðis, sem tekið hafði verið eignarnámi úr landi jarðarinnar V. Talið var að Þ ætti lögvarða hagsmuni af því að fá skorið úr þrætu þessari og töldust ákvæði 2. mgr. 14. gr. laga nr. 58/1998 ekki standa því í vegi, þótt íslenska ríkið gerði kröfu til þess í máli fyrir óbyggðanefnd að hluti hins umdeilda svæðis yrði talið þjóðlenda. Þá þótti ákvæði 2. mgr. 18. gr. ekki eiga við í málinu. Var kröfu R um frávísun málsins því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. apríl 2006, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með 1. gr. laga nr. 57/1942 um heimild fyrir Reykjavíkurbæ til þess að taka eignarnámi hluta af landi jarðarinnar Vatnsenda í Seltjarnarneshreppi var bæjarstjórn Reykjavíkur leyft að taka spildu úr jörðinni eignarnámi til að auka við fyrirhugað friðland bæjarins. Fyrir liggur að þessarar heimildar var neytt og afsal gefið út 7. júní 1951 fyrir spildunni, sem talin var alls 689 hektarar að stærð, en hún er á svæði, sem nú er kennt við Heiðmörk. Samkvæmt kröfugerð sóknaraðila í héraði snýst deila aðila um hvar syðri mörk þessarar spildu liggja. Sóknaraðili á lögvarða hagsmuni af því að fá skorið úr um ágreininginn, en niðurstaða héraðsdóms mun aðeins binda aðila þessa máls. Samkvæmt a. lið 7. gr. laga nr. 58/1998 um þjóðlendur og ákvörðun marka eignarlanda, þjóðlendna og afrétta, er það á verksviði óbyggðanefndar, að skera úr um hvaða land teljist til þjóðlendna og ákvarða mörk þeirra og eignarlanda. Á meðan landsvæði er til slíkrar umfjöllunar hjá óbyggðanefnd verður ágreiningur um þessi mörk ekki borinn undir dómstóla, sbr. 2. mgr. 14. gr. sömu laga. Hin umdeildu mörk liggja að hluta innan þess svæðis sem íslenska ríkið gerir kröfu um að úrskurðað verði þjóðlenda. Deila aðila er hins vegar ekki um mörk eignarlanda og þjóðlendu og mun niðurstaða efnisþáttar málsins ekki varða störf óbyggðanefndar, sbr. 1. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Á ákvæði 2. mgr. 14. gr. laga nr. 58/1998 því ekki við hér. Reynir þar heldur ekki á aðild annarra samkvæmt 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðili skal greiða sóknaraðila kærumálskostnað svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, Reykjavíkurborg, greiði sóknaraðila, Þ-kk-þgf H-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
215/2006

Ágreiningur málsins laut að túlkun á samningi er aðilar gerðu 1. september 2004 um kaup S á öllu hlutafé í L ehf. og TB ehf. J, E og Þ kröfðu S um eftirstöðvar umsamins kaupverðs en S krafðist þess að þeim yrði gert að þola lækkun á því á grundvelli 2. tl. 4. gr., sbr. 2. gr. samnings aðila. Í 4. gr. samningsins voru gerðar ýmsar forsendur og fyrirvarar við hann, m.a. að fram færi kostgæfnisathugun og birgðamat. Samkvæmt 2. og 3. gr. samningsins var talið ljóst að ekki hafi átt að greiða kaupverð né afhenda hið selda fyrr en að uppfylltum umræddum fyrirvörum og forsendum. Því hafi borið að túlka samninginn þannig að S hafi átt að gera kröfu um lækkun kaupverðsins á grundvelli 4. gr. hans áður en meginþorri kaupverðsins var inntur af hendi og hið selda afhent honum. Hann var talinn bera hallann af því að svo var ekki gert og krafa J, E og Þ því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 22. febrúar 2006. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 5. apríl sama ár og áfrýjaði hann öðru sinni 19. apríl 2006. Hann krefst þess aðallega að stefndu verði dæmd til að greiða sér 30.110.555 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. nóvember 2004 til greiðsludags. Til vara krefst hann þess að stefndu verði dæmd til að greiða sér 23.036.601 krónu með sömu dráttarvöxtum. Þess er krafist að dæmd fjárhæð komi til skuldajafnaðar við kröfu stefndu um greiðslu á eftirstöðvum kaupverðs samkvæmt samningi aðila, en að öðru leyti til sjálfstæðs dóms um greiðslu til áfrýjanda. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Ekki er fram komið að áfrýjandi hafi freistað þess að fá viðbótarfrest til greiðslu kaupverðs í því skyni að kanna betur fyrirvara og forsendur umrædds samningsins. Reynir því ekki á það í máli þessu hvort honum hefði verið það unnt. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Skauti ehf., greiði stefndu, J-kk-þgf P-kk-þgf G-kk-þgf, E-kk-þgf I-kk-þgf G-kk-þgf og Þ-kvk-þgf A-kvk-þgf, samtals 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
218/2006

L var sakfelldur fyrir að hafa slegið í botn flösku sem X var að drekka úr með þeim afleiðingum að tennur hennar brotnuðu og einnig fyrir að hafa veitt henni nokkur högg í andlitið. Þótti refsing hans hæfilega ákveðin tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 29. mars 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds sem krefst nú staðfestingar á refsingu.

Ákærði krefst aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað, til vara krefst hann sýknu en að því frágengnu að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, L-kk-nf F-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 239.238 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, L-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.
219/2006

H var gefið að sök að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti í fimm skipti á tímabilinu frá 5. desember 2005 til 21. janúar 2006. Hann játaði brot sín og var í héraði dæmdur í 18 mánaða fangelsi. Var sú refsing staðfest í Hæstarétti. Við ákvörðun refsingarinnar var höfð hliðsjón af löngum sakaferli H, þess að áfengismagn í blóði hans var verulegt í öll skiptin og um hættubrot var að ræða, sem ákærði virtist leggja í vana sinn að fremja, en einnig til þess að hann gekkst við brotunum, sbr. 6. tölulið 1. mgr. 70. gr., 72. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 .

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 7. apríl 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Ákærða er gefið að sök að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti í fimm skipti á tímabilinu frá 5. desember 2005 til 21. janúar 2006. Hann játaði brot sín. Ákærði á að baki samfelldan brotaferil frá árinu 1983. Hann hefur hlotið 25 refsidóma fyrir nytjastuldi, brot gegn valdstjórninni, þjófnaði, líkamsárásir, fíkniefnabrot, fjársvik, tékkalagabrot og ýmis umferðalagabrot, þar af 22 sinnum fyrir ölvun við akstur og 21 sinni fyrir akstur sviptur ökurétti eða án ökuréttinda. Hann var hins vegar síðast sakfelldur fyrir hegningarlagabrot í janúar 1998. Eftir að hinn áfrýjaði dómur gekk, var hann með dómi 22. mars 2006 sakfelldur í héraði fyrir óvarlegan akstur undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti, en var ekki gerð sérstök refsing í því máli þar sem um hegningarauka var að ræða við hinn áfrýjaða dóm auk 12 mánaða fangelsisdóms frá 17. október 2005 og tveggja mánaða fangelsisdóms frá 17. nóvember sama ár, í báðum tilvikum var um ölvunarakstur og akstur sviptur ökurétti að ræða. Brot þau sem hér eru til umfjöllunar voru öll framin eftir að þeir dómar féllu.

Við ákvörðun refsingar verður að líta til framangreinds sakaferils ákærða, þess að áfengismagn í blóði hans var verulegt í öll skiptin og um hættubrot var að ræða, sem ákærði virðist leggja í vana sinn að fremja, en einnig til þess að hann gekkst við brotunum, sbr. 6. tölulið 1. mgr. 70. gr., 72. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Fyrir þeirri fullyrðingu verjanda, að ákærði hafi tekist á við áfengissýki sína og leitað til sálfræðings og geðlæknis í afplánun, sem hann hóf 16. mars sl., eru hins vegar engin gögn í málinu. Þegar allt þetta er virt og með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, H-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 136.844 krónur þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.
223/2006

Héraðsdómari ákvað að heimila ákæruvaldinu að leiða tvö nafngreind vitni í máli sem höfðað hafði verið gegn X fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hæstiréttur felldi þessa ákvörðun úr gildi með vísan til þess að dómaranum hefði borið að kveða upp úrskurð í stað þess að taka ákvörðun, sbr. 2. mgr. 61. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf B-kvk-nf H-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærð er ákvörðun Héraðsdóms Reykjaness 25. apríl 2006 um að heimila ákæruvaldinu að leiða tvö nafngreind vitni í máli þess á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og að kröfu sóknaraðila um vitnaleiðsluna verði hafnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hinnar kærðu ákvörðunar.

Lögreglustjórinn í Keflavík gaf út ákæru í málinu á hendur varnaraðila 22. nóvember 2005 fyrir ætlað brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Með bréfi til héraðsdómara 18. apríl 2006 mótmælti varnaraðili því að sóknaraðili fengi að leiða tvö tilgreind vitni í málinu. Við aðalmeðferð 25. apríl 2006 krafðist sóknaraðili þess að honum yrði heimilað að leiða vitnin fyrir dóm. Varnaraðili mótmælti því og vísaði til áðurnefnds bréfs síns. Heimilaði héraðsdómur vitnaleiðsluna með hinni kærðu ákvörðun.

Samkvæmt 2. mgr. 61. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 1. mgr. 134. gr. laganna, ber héraðsdómi að úrskurða ágreining um atriði sem varða vitni. Var ekki fært að taka afstöðu til ágreinings aðila með ákvörðun, heldur bar að kveða upp úrskurð samkvæmt 2. mgr. 134. gr. laga nr. 19/1991 um ágreiningsefnið. Verður því ekki komist hjá því að fella ákvörðun héraðsdóms úr gildi og leggja fyrir hann að kveða upp úrskurð um ágreining málsaðila.

Það athugist að rétt hefði verið að héraðsdómur tæki afstöðu til ágreinings aðila áður en til aðalflutnings málsins kom.

Dómsorð:

Hin kærða ákvörðun er felld úr gildi.
225/2006

K krafði R um greiðslu fjárhæðar sem nam því tapi sem R hafði beðið af tveimur skiptasamningum sem hann gerði við K. Þar sem samningsskyldur aðila voru tíundaðar í umræddum samningum var ekki fallist á að K hefði brotið gegn 17. gr. þágildandi laga nr. 13/1996 um verðbréfaviðskipti. Þá var ekki talið að K hefði brotið gegn fyrirmælum 15. gr. sömu laga um að gæta þess að viðskiptamenn njóti jafnræðis. Þar sem R hafði með undirritun á samningana staðfest að hann hefði kynnt sér eðli þeirra og aflað sér sérfræðiráðgjafar þriðja aðila var ekki talið að hann gæti nú þegar hann hefði orðið fyrir tapi haldið því fram að hann hefði ekki skilið þá. Þá var ekki talið sýnt fram á að K hefði vanrækt upplýsingaskyldu sína gagnvart R og var þvert á móti talið að viðskipti aðila hefðu verið í samræmi við ákvæði laga nr. 13/1996. Jafnframt hlyti R að hafa gert sér grein fyrir því að viðskiptum sem þessum fylgdi áhætta. Að öllu virtu var ekki fallist á að K hefði með framgöngu sinni í viðskiptum aðila bakað R tjón og bæri því ábyrgð á tapi hans vegna samninganna. Þá var ekki talið að umræddir samningar væru ógildir með vísan til 31. og 33. gr. laga nr. 7/1936 eða að víkja bæri þeim til hliðar á grundvelli 36. og 36. gr. a. - d. sömu laga. Var krafa K því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. apríl 2006. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Ekki verður talið að ákvæði laga nr. 121/1994 um neytendalán taki til þeirra samninga aðila sem um er deilt í máli þessu. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu í héraði.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Áfrýjandi, R-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnda, Kaupþingi banka hf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
226/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur. Þá var einnig staðfestur úrskurður héraðsdóms um að tilhögun á gæslu X sætti takmörkunum samkvæmt e. lið 1. mgr. 108. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kærum 26. apríl 2006, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærðir eru tveir úrskurðir Héraðsdóms Reykjavíkur 26. apríl 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 9. maí 2006 kl. 16 og hafnað var kröfu hans um að takmörkunum samkvæmt e. lið 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála yrði aflétt. Málin voru sameinuð með ákvörðun Hæstaréttar 28. apríl 2006. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði gæsluvarðhaldsúrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þurfi hann að sæta gæsluvarðhaldi krefst hann þess að vistin verði án þeirra takmarkana sem greinir í e. lið 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hinna kærðu úrskurða.

Sóknaraðili hefur lagt nokkur viðbótargögn fyrir Hæstarétt.

Með vísan til forsendna hinna kærðu úrskurða verða þeir staðfestir.

Dómsorð:

Hinir kærðu úrskurðir eru staðfestir.
228/2005

Mál M gegn R og Í og gagnsök var fellt niður að ósk aðila, sem jafnframt voru sammála um að leggja það í dóm um málskostnað. Talið var rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti félli niður og að gjafsóknarkostnaður M fyrir réttinum greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. júní 2005. Gagnáfrýjandinn Reykjavíkurborg áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 27. júlí 2005 og gagnáfrýjandinn íslenska ríkið 10. ágúst sama árs. Með bréfi 15. desember 2005 lýstu aðilarnir því yfir að samkomulag hefði tekist um að fella málið niður fyrir Hæstarétti og féllu gagnáfrýjendur frá kröfu um málskostnað úr hendi aðaláfrýjanda. Aðaláfrýjandi krefst málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt hér fyrir dómi.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 166. gr. sömu laga eins og henni var breytt með 20. gr. laga nr. 38/1994, er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Gjafsóknarkostnaður aðaláfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður aðaláfrýjanda, M-kk-ef S-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 150.000 krónur.
228/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. laga nr. 91/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf B-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. apríl 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 9. júní 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í greinargerð sóknaraðila í héraði kemur fram að rannsókn málsins sé á lokastigi. Unnið sé að gerð greinargerðar rannsóknara samkvæmt 2. málslið 1. mgr. 77. gr. laga nr. 19/1991 en málsgögn verði því næst send ríkissaksóknara til viðeigandi meðferðar.

Fallist er á að fyrir hendi sé sterkur grunur um að varnaraðili hafi framið brot, sem að lögum getur varðað allt að 12 ára fangelsi, sbr. 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
231/2006

Ekki var fallist á kröfu X um að dómari opinbers máls viki sæti á grundvelli 6. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, af þeim ástæðum að hann hefði í dómi í öðru máli lagt mat á trúverðugleika X sem vitnis.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. apríl 2006, sem barst réttinum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. apríl 2006 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari viki sæti í máli, sem sóknaraðili hefur höfðað gegn varnaraðila og tveimur öðrum mönnum. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að dómarinn víki sæti í málinu.

Sóknaraðili hefur sent Hæstarétti athugasemdir sínar, en gerir ekki kröfu í málinu.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.