arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
279/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili, sem kveðst nú vera X, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Áður var hún með dómi Hæstaréttar 21. júní 2005 dæmd til að sæta gæsluvarðhaldi, en þá kvaðst hún heita [...].

Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. júní 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 30. júní 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að henni verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa framið brot, sem geta varðað hana fangelsisrefsingu samkvæmt 155. gr. og 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
27/2005

Á var sakfelldur fyrir brot á 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því  að hafa haft samfarir við stúlkuna Y þegar hún var á 13. aldursári. Var hann dæmdur í 12 mánaða fangelsi og til að greiða Y 500.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 11. janúar 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu fyrir ákæruefni 1. töluliðar ákæru en þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara að refsing verði milduð. Hvað bótakröfu varðar krefst hann þess aðallega að henni verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður og til þrautavara að hún verði lækkuð.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Á-kk-nf F-kk-nf Á-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.
281/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur. Vísað var frá Hæstarétti kröfu X um breytingu á tilhögun gæsluvarðhaldsvistar þar sem ekki varð séð að slík krafa hefði verið borin undir héraðsdómara.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 23. júní 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 30. júní 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess, þurfi hann að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi, að tilhögun gæsluvarðhaldsvistar verði breytt þannig að takmörkunum samkvæmt b., c. og d. liðum 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 verði aflétt. Einnig krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur. Ekki verður séð að krafa varnaraðila um breytingu á tilhögun gæsluvarðhaldsvistar hafi verið borin undir héraðsdóm samkvæmt 75. gr. laga nr. 19/1991 og verður henni því vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kröfu varnaraðila, X, um breytingu á tilhögun gæsluvarðhaldsvistar er vísað frá Hæstarétti.
282/2005

S veitti Ú lán með veði í fiskiskipi félagsins með þeim skilmálum að veðið næði einnig til fiskveiðiheimilda skipsins. Fiskiskipið fórst og í máli sem Ú höfðaði á hendur tryggingafélagi skipsins til heimtu vátryggingabóta var tryggingafélagið sýknað. Bú Ú var tekið til gjaldþrotaskipta og seldi skiptastjóri veiðiheimildirnar. S lýsti kröfu í þrotabúið og krafðist þess í málinu að krafa hans yrði viðurkennd sem veðkrafa samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o. fl. en því hafnaði skiptastjóri. Með vísan til 4. mgr. 3. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð var talið að þar sem óheimilt hefði verið að veðsetja fiskveiðiheimildir  skipsins hafi veðréttur S ekki getað náð til þeirra eftir að skipið fórst og gæti krafa hans ekki fengið stöðu í réttindaröð samkvæmt 111. gr. nefndra laga en yrði með réttu skipað í röð almennra krafna samkvæmt 113. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júní 2005, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að tvær nánar tilteknar kröfur að fjárhæð samtals 15.202.230 krónur, sem hann lýsti við gjaldþrotaskipti varnaraðila 29. apríl og 3. maí 2004, fengju að njóta þar stöðu í réttindaröð samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að fyrrnefndar kröfur hans verði viðurkenndar sem veðkröfur við gjaldþrotaskiptin, svo og að sér verði dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sparisjóður Vestmannaeyja, greiði varnaraðila, þrotabúi Útgerðarfélags Bjarma ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
287/2005

Talið var að skilyrði 2. mgr. 44. gr. b. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  væru uppfyllt til að skipunar réttargæslumanns við rannsókn opinbers máls, sbr. 2. mgr. 44. gr. c. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærð er ákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 22. júní 2005, þar sem synjað var kröfu varnaraðila um að dómari skipaði henni réttargæslumann við rannsókn opinbers máls á grundvelli 2. mgr. 44. gr. c. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 2. mgr. 44. gr. b. sömu laga. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991.

Varnaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að skipa S-kvk-þgf K-kvk-þgf hæstaréttarlögmann réttargæslumann hennar við rannsókn lögreglu á ætluðu „heimilisofbeldi“ gagnvart henni.

Lögreglustjórinn í Reykjavík krefst staðfestingar hinnar kærðu ákvörðunar.

Í máli þessu hefur varnaraðili kært fyrrum sambúðarmann sinn fyrir líkamsárás 25. febrúar 2005 á þáverandi heimili þeirra. Heldur hún því fram að hún hafi mátt sæta ofbeldi af hans hálfu mestan sambúðartíma þeirra. Auk framangreinds atviks hafi hún tvisvar séð ástæðu til að kalla lögreglu á vettvang vegna ofbeldis sambúðarmannsins. Hann hefur við skýrslugjöf neitað sök. Lagt hefur verið fram vottorð slysa- og bráðadeildar Landspítala-háskólasjúkrahúss vegna áverkanna 25. febrúar 2005 og jafnframt skýrslur Miðstöðvar um áfallahjálp, sem rekin er innan þess sviðs sjúkrahússins, um viðtöl við varnaraðila varðandi ætlað ofbeldi þann dag og fjórum sinnum áður.

Skilyrði þess að fá sér tilnefndan réttargæslumann við lögreglurannsókn samkvæmt 44. gr. b. laga nr. 19/1991 er að ætla megi að brotaþoli hafi orðið fyrir verulegu tjóni á líkama eða andlegu heilbrigði af völdum brots og hann hafi að mati lögreglu þörf fyrir sérstaka aðstoð réttargæslumanns til þess að gæta hagsmuna sinna. Á þessu stigi málsins verður ekkert fullyrt um til hverrar niðurstöðu rannsókn lögreglu leiðir og hvort hún muni beinast eingöngu að líkamsárás 25. febrúar 2005. Ljóst er hins vegar að sí endurtekið ofbeldi innan heimilis er til þess fallið að valda þeim sem fyrir því verður verulegu tjóni á andlegu heilbrigði sínu. Samkvæmt skýrslum heilbrigðisstarfsfólks hefur verið kvartað undan fleiri árásum. Af framangreindu leiðir að telja verður að skilyrði ákvæðis 44. gr. b. laga nr. 19/1991 til skipunar réttargæslumanns séu uppfyllt. Hin kærða ákvörðun er því felld úr gildi og krafa varnaraðila tekin til greina.

Dómsorð:

Hin kærða ákvörðun er felld úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að skipa S-kvk-þgf K-kvk-þgf hæstaréttarlögmann réttargæslumann varnaraðila, Y, við lögreglurannsókn út af ætluðu ofbeldi gagnvart henni á heimili hennar og fyrrum sambúðarmanns.
28/2005

J gerðist sekur um að færa bifreið sína milli akreina í sömu akstursstefnu, án þess að gefa stefnuljós og án þess að gæta nægilega að umferð annarra ökutækja í sömu átt á þeirri akrein sem hann ók yfir á. Ók hann þar í veg fyrir bifhjól með þeim afleiðingum að árekstur varð með ökutækjunum og ökumaður bifhjólsins kastaðist af hjólinu og slasaðist. Ekki þóttu efni til að svipta J ökurétti. Var refsing J ákveðin 30 daga fangelsi auk sektar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. desember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af kröfu ákæruvalds um sviptingu ökuleyfis og að refsing hans verði milduð.

Samkvæmt 1. mgr. 101. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum skal svipta mann rétti til að stjórna vélknúnu ökutæki ef hann hefur orðið sekur um mjög vítaverðan akstur slíks ökutækis eða ef telja verður, með hliðsjón af eðli brotsins eða annars framferðis hans sem ökumanns vélknúins ökutækis, varhugavert að hann stjórni vélknúnu ökutæki. Ákærði gerðist sekur um að færa bifreið sína milli akreina í sömu akstursstefnu, án þess að gefa stefnuljós og án þess að gæta nægilega að umferð annarra ökutækja í sömu átt á þeirri akrein sem hann ók yfir á með þeim afleiðingum sem í héraðsdómi greinir. Með þessu gerðist hann sekur um gálausan akstur, en háttsemi hans verður ekki talin mjög vítaverð í skilningi nefnds lagaákvæðis. Það eru því ekki efni til að svipta hann ökurétti.

Að teknu tilliti til fordæma Hæstaréttar verður refsing ákærða hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi, skilorðsbundin á þann hátt sem greinir í dómsorði, auk greiðslu 80.000 króna sektar í ríkissjóð og komi 18 daga fangelsi í stað sektarinnar greiðist hún ekki innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins.

Með vísan til 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála verður áfrýjunarkostnaður málsins lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, sem verða ákveðin svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, J-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði 80.000 krónur í sekt í ríkissjóð og komi 18 daga fangelsi í stað sektarinnar, greiðist hún ekki innan 4 vikna frá uppkvaðningu dómsins.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, G-kk-ef Ó-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.
291/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur. Krafa X, um að aflétt yrði takmörkunum samkvæmt e. lið 1. mgr. 108. gr. sömu laga, var tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærðir eru tveir úrskurðir Héraðsdóms Reykjavíkur 29. júní 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 13. júlí 2005 kl. 16 og staðfest var ákvörðun sóknaraðila um að varðhaldið yrði með þeim takmörkunum, sem heimilaðar eru í e. lið 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Málin voru sameinuð með ákvörðun réttarins 1. júlí 2005. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðili krefst þess að gæsluvarðhaldsúrskurðurinn verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess að gæslan verði án takmarkana samkvæmt e. lið 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hinna kærðu úrskurða.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður á það fallist að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi þann tíma sem greinir í hinum kærða úrskurði og verður hann því staðfestur.

Varnaraðila var í þinghaldi kynnt að gæsluvarðhald hans yrði með takmörkunum samkvæmt b., c., d. og e. liðum 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991. Krafðist hann þess þá að gæsluvarðhald hans yrði án takmarkana samkvæmt e. lið ákvæðisins. Kvað héraðsdómari upp úrskurð, þar sem þeirri kröfu var hafnað. Ekki verður talið að sóknaraðili hafi fært fyrir því fullnægjandi rök að takmarkanir á heimild varnaraðila til að fylgjast með fjölmiðlum séu nauðsynlegar í þágu rannsóknar málsins til viðbótar þeim takmörkunum sem felast í b., c. og d. liðum fyrrnefndrar lagagreinar. Verður hinn kærði úrskurður sem þetta varðar því felldur úr gildi.
295/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili, sem kveðst vera X, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum næsta dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. júní 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 21. júlí 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
296/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili, sem kveðst vera X, líberískur ríkisborgari, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum næsta dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. júní 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 21. júlí 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að henni verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Varnaraðili var áður með dómum Hæstaréttar 21. og 28. júní 2005 dæmd til að sæta gæsluvarðhaldi, en í fyrra sinnið kvaðst hún heita [...].

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
297/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli d. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júlí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. júlí 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 29. júlí 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
298/2003

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. ágúst 2003. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 4.144.598 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 1. janúar 1999 til 1. júlí 2001 en samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málið var tekið til dóms í héraði við lok aðalmeðferðar 31. mars 2003. Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 5. maí sama ár. Var þá liðinn frestur samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að kveða upp dóm í málinu án þess að það yrði munnlega flutt á ný eða að aðilar þess og héraðsdómari væru samdóma um að það væri óþarft. Vegna þessa verður ekki hjá því komist að ómerkja sjálfkrafa hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að aðilar beri hvor sinn kostnað af þessum þætti málsins fyrir Hæstarétti.

D ó m s o r ð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
298/2005

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að óheimilt væri að fara með barn málsaðila úr landi meðan forræðismál milli þeirra væri til meðferðar fyrir dóminum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. júlí sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. júní 2005, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að óheimilt væri að fara með barn hans og sóknaraðila úr landi að óloknu forsjármáli sem rekið er fyrir héraðsdómi milli þeirra. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að úrskurði héraðsdóms verði hrundið þannig að hafnað verði kröfu varnaraðila um að kveðið verði á um að óheimilt sé að fara með barn málsaðila úr landi meðan forsjármál þeirra sé til meðferðar hjá dómstólum. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
299/2005

Í málinu lá fyrir að S hafði gert H gagntilboð um kaup á tiltekinni fasteign, sem sá síðarnefndi samþykkti innan áskilins frests. Hafði því komist á bindandi kaupsamningur um fasteignina. S hafði ekki rift samningnum eða sýnt fram á að samningurinn væri bundinn fyrirvara um atvik, sem ekki hefði gengið eftir, sbr. 8. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Var því fallist á kröfu H um að S yrði borinn út af fasteigninni gegn því að H greiddi kaupverð hennar með þeim skilmálum, sem greindi í hinu samþykkta gagntilboði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. júlí 2005. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júní 2005, þar varnaraðila var heimilað með nánar tilteknum skilyrðum að fá sóknaraðila borinn með beinni aðfarargerð úr húseigninni Kárastíg 12 í Reykjavík. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfum varnaraðila verði vísað frá dómi eða þeim hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, þó þannig að fellt verður niður ákvæði hans um frávísun á tilgreindum efnisþætti í kröfu varnaraðila sem ekki á við í málinu.

Það athugist að ekki voru efni til að taka aðilaskýrslu af varnaraðila í héraði svo sem gert var. Þá átti heldur ekki við að taka vitnaskýrslu af fasteignasalanum, sem hafði milligöngu um kaupin, sbr. 1. mgr. 83. gr. og 2. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en frávísunarþátt úrskurðarorðsins.

Sóknaraðili, S-kk-nf I-kk-nf T-kk-nf, greiði varnaraðila, H-kk-þgf Þ-kk-þgf B-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.