arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
30/2003

K krafðist þess að felldar yrðu úr gildi kyrrsetningar Í í eignarhluta S í nánar tilgreindri fasteign, en S var fyrrverandi eiginmaður K. Áður höfðu verið kveðnir upp dómar í héraðsdómi í tveimur málum Í gegn S, þar sem kröfur Í gegn honum höfðu verið teknar til greina og jafnframt staðfestar þær kyrrsetningargerðir, sem krafa K laut að. Talið var að áðurnefndir dómar í málum Í gegn S fælu í sér bindandi úrslit milli aðila þeirra mála um sakarefnið, sem þar var dæmt að efni til, sbr. 1. og 2. mgr. 116. gr. laga um meðferð einkamála. Þessi réttaráhrif dómanna næðu hins vegar ekki til máls K gegn Í, en K hafi ekki verið aðili að kröfugerð í fyrrnefndu málunum. Var hinn kærði úrskurður um frávísun málsins því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. janúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. desember 2002, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Hún krefst einnig kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í hinum kærða úrskurði greinir frá því að 5. júní 2002 hafi verið kveðnir upp dómar í Héraðsdómi Reykjavíkur í tveimur málum varnaraðila gegn S-x-x P-x-x M-x-x, fyrrum eiginmanni sóknaraðila. Hafi kröfur varnaraðila gegn honum verið teknar þar til greina og jafnframt staðfestar kyrrsetningargerðir, sem krafa sóknaraðila þessa máls tekur til. Reisir sóknaraðili málsókn sína á heimild í 40. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl.

Áðurnefndir dómar í málum varnaraðila gegn S-x-x P-x-x M-x-x fela í sér bindandi úrslit milli aðila þeirra mála um sakarefnið, sem þar var dæmt að efni til, sbr. 1. mgr. og 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Þessi réttaráhrif dómanna ná ekki til þessa máls, en sóknaraðili var ekki aðili að kröfugerð í fyrrnefndu málunum. Verður hinn kærði úrskurður samkvæmt því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Verður varnaraðila jafnframt gert að greiða kærumálskostnað, eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi. Lagt er fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, Íslandsbanki hf., greiði sóknaraðila, K-kvk-þgf Ó-kvk-þgf, 60.000 krónur í kærumálskostnað.
311/2003

J og K kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu þrotabús Þ um að hnekkja ákvörðun sýslumanns og honum gert að breyta frumvarpi sínu um úthlutun söluverðs tiltekinnar fasteignar við nauðungarsölu á þann veg að engu yrði úthlutað til J af andvirði eignarhluta þrotabúsins í fasteigninni. Hafði J lýst kröfu samkvæmt veðskuldabréfi útgefnu af Þ til handhafa sem K hafði áritað um samþykki sitt, sem hann kvaðst hafa fengið afhent vegna skulda Þ og K við sig. Talið var að málatilbúnaður J og K væri í heild mjög ótrúverðugur. Hefði þrotabúinu tekist að gera líklegt að útgáfa umrædds veðskuldabréfs væri málamyndagerningur og skyldi því ekki úthlutað upp í þá kröfu sem J hefði uppi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar hvort með sinni kæru 6. ágúst 2003, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júlí 2003, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að hnekkt yrði ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 17. desember 2002 og honum gert að breyta frumvarpi sínu 12. nóvember sama árs um úthlutun söluverðs fasteignarinnar Fannafoldar 21 í Reykjavík við nauðungarsölu á þann veg að engu af því yrði úthlutað til sóknaraðilans J-kk-ef T-kk-ef af andvirði eignarhluta varnaraðila í fasteigninni. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðilinn J-kk-nf krefst þess að áðurnefnt frumvarp sýslumanns verði lagt óbreytt til grundvallar við úthlutun söluverðs fasteignarinnar. Sóknaraðilinn K-kvk-nf T-kvk-nf krefst aðallega þess sama, en til vara að úrskurður héraðsdómara verði ómerktur og lagt fyrir hann að leysa efnislega úr varakröfu, sem hún gerði fyrir héraðsdómi. Báðir sóknaraðilar krefjast jafnframt kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðilum gert óskipt að greiða sér kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, J-kk-nf T-kk-nf og K-kvk-nf T-kvk-nf, greiði í sameiningu varnaraðila, þrotabúi Þ-kk-ef V. Þ-kk-ef, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
313/2003

Í héraðsdómi var X sýknaður af ákæru um nauðgun. Byggði niðurstaða dómsins, sem skipaður var þremur héraðsdómurum, einkum á mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi. Var talið að þó að ákæruvaldið hafi bent á nokkurn veikleika í mati héraðsdómara á framburði kæranda yrði ekki sagt að líkur væru komnar fram fyrir því að niðurstaða dómsins kynni að vera röng svo nokkru skipti og þar sem önnur gögn málsins töldust ekki veita óræka sönnun fyrir sekt X var niðurstaða héraðsdóms staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 7. ágúst 2003 af hálfu ákæruvaldsins einvörðungu að því er varðar efni ákæru 14. febrúar 2003. Ákæruvaldið krefst sakfellingar og refsiákvörðunar.

Ákærði krefst staðfestingar héraðsdóms.

Málsatvikum er lýst í héraðsdómi. Þar eru rakin helstu atriði skýrslu um réttarlæknisfræðilega skoðun á kæranda, sem fram fór á neyðarmóttöku, ásamt frásögn hennar þar af atburðum og lýsingu á sjáanlegum áverkum. Fyrir Hæstarétti er af hálfu ákæruvaldsins sérstaklega vísað til dómsframburðar læknis þess sem gerði skýrsluna um hvernig hún sé unnin. Er andmælt ályktun héraðsdóms um ósamræmi í frásögn kæranda af atvikum málsins sem meðal annars sé dregin af frumskýrslu hennar hjá lögreglu og skýrslu læknisins af frásögn hennar. Bent er á að hún hafi ekki haft tækifæri til að staðfesta orðalag þessara skýrslna. Fallast má á það að þessar skýrslur séu ekki til þess fallnar að reisa á þeim niðurstöðu um ósamræmi í framburði, sbr. og 1. mgr. 48. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, þótt þær geti að einhverju leyti verið hafðar til hliðjónar við það mat. Hins vegar verður ekki séð að dómurinn, sem skipaður var þremur héraðsdómurum, hafi metið sönnunargildi framburðar brotaþola eingöngu út frá þessum gögnum heldur fremur af framburði hennar fyrir dómi.

Samkvæmt 4. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994, endurmetur Hæstiréttur ekki niðurstöðu héraðsdóms um sönnunargildi munnlegs framburðar sem þar er gefinn fyrir dómi. Þótt ákæruvaldið hafi svo sem að framan greinir bent á nokkurn veikleika í mati héraðsdóms á framburði kæranda verður ekki sagt að fram séu komnar líkur fyrir því að niðurstaða dómsins að þessu leyti kunni að vera röng svo að einhverju skipti þannig að fella beri hann úr gildi, sbr. 5. mgr. sama ákvæðis. Önnur gögn málsins veita ekki óræka sönnun fyrir sekt ákærða og ber því að staðfesta niðurstöðu héraðsdóms um sýknu hans af kröfum ákæruvaldsins, sbr. 45. og 46. gr. laga nr. 19/1991.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.
314/2003

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. ágúst 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. ágúst 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. ágúst 2003. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar kemur fram að lögreglu hafi tekist að tengja nokkra muni, sem voru haldlagðir við húsleit að [...], brotum sem varnaraðili er grunaður um og gerð er grein fyrir í úrskurði héraðsdóms. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
320/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins. Var málinu sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti þar sem kæra barst eftir að kærufrestur var liðinn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júlí 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. ágúst sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 7. júlí 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tiltekin atriði, sem varða mál hans á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið. Sóknaraðili krefst þess að „leitað verði ráðgefandi álits Efta-dómstólsins í málinu um túlkun tilskipunar nr. 1999/70/EB.“

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Hinn kærði úrskurður var sem áður segir kveðinn upp á dómþingi Héraðsdóms Suðurlands 7. júlí 2003. Ekki var sótt þing af hálfu aðilanna við uppkvaðningu úrskurðarins, en málið var tekið fyrir á ný í þinghaldi 10. sama mánaðar, þar sem fram kom af hálfu sóknaraðila að hann hygðist kæra úrskurðinn til Hæstaréttar. Sóknaraðili hafði því að minnsta kosti á þeim tíma fengið vitneskju um efni úrskurðarins. Samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994, verður að líta svo á að tveggja vikna frestur sóknaraðila til að kæra úrskurðinn hafi byrjað að líða þann dag. Kæra barst ekki Héraðsdómi Suðurlands fyrr en 28. júlí 2003 og var kærufrestur því liðinn þegar hún kom fram. Samkvæmt því verður málinu sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
327/2003

Vara- og þrautavarakröfu Í hf. var vísað frá dómi þar sem þær þóttu fela í sér málsástæður fyrir aðalkröfu félagsins en ekki sjálfstæða kröfugerð, auk þess sem þær hefðu að engu leyti verið reifaðar eða skýrðar í stefnu, en það var í andstöðu við meginreglu laga nr. 91/1991 um glöggan málatilbúnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. ágúst 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. ágúst 2003, þar sem vísað var frá dómi varakröfu og þrautavarakröfu sóknaraðila í máli hans á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka varakröfu hans og þrautavarakröfu til efnismeðferðar ef aðalkrafa hans í málinu verður ekki tekin til greina. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Flugstöð Leifs Eiríkssonar hf. krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér kærumálskostnað.

Varnaraðilinn samkeppnisráð krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íslenskur markaður hf., greiði varnaraðilum, Flugstöð Leifs Eiríkssonar hf. og samkeppnisráði, hvorum fyrir sig 100.000 krónur í kærumálskostnað.
32/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu F um að G yrði gert að setja málskostnaðartryggingu í máli, sem hann höfðaði gegn F. Samkvæmt gögnum málsins var þrisvar sinnum í september og desember 2002 gert árangurslaust fjárnám hjá G. Var ekki talið að hann hafi hnekkt líkum, sem þessi fjárnám veittu fyrir því að hann væri ófær um að greiða málskostnað, yrði sá kostnaður felldur á hann í máli aðilanna. Var G því gert að setja málskostnaðartryggingu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. janúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. desember 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að setja málskostnaðartryggingu í máli, sem hann höfðaði gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í málinu. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í málinu krefst varnaraðili þess að sóknaraðili verði dæmdur til að greiða sér skuld að fjárhæð 523.558 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt reikningi, sem varnaraðili gaf út í febrúar 2001 fyrir verklaunum úr hendi sóknaraðila. Samkvæmt gögnum málsins var þrisvar sinnum í september og desember 2002 gert árangurslaust fjárnám hjá varnaraðila. Hann hefur ekki hnekkt líkum, sem þessi fjárnám veita fyrir því að hann sé ófær um að greiða málskostnað, verði sá kostnaður felldur á hann í máli aðilanna. Með vísan til b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 verður varnaraðila því gert að setja innan fjögurra vikna frá uppsögu þessa dóms tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar að fjárhæð 200.000 krónur í því formi, sem héraðsdómari metur gilt.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Varnaraðila, G-kk-þgf J-kk-þgf, ber innan fjögurra vikna frá uppsögu þessa dóms að setja tryggingu að fjárhæð 200.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur sóknaraðila, Fasteignafélaginu Stoðum hf.

Kærumálskostnaður fellur niður.
334/2002

S rifti kaupsamningi við E vegna vanefnda og krafðist vangildisbóta. Byggði S á því að E hefði veitt rangar og blekkjandi upplýsingar um eiginleika hins selda auk þess að leyna mikilvægum upplýsingum sem hefðu verið ákvörðunarástæða S fyrir kaupunum. Hefðu forsendur hans fyrir kaupunum því brostið vegna augljósra og verulegra vanefnda E á samningnum. Talið var ósannað að E og eiginmaður hennar hefðu fyrir gerð kaupsamningsins veitt rangar og blekkjandi upplýsingar um eiginleika fasteignarinnar eða leynt mikilvægum upplýsingum um eignina. Væri þvert á móti upplýst að S hefði verið kunnugt um takmarkanir á veitingu frekari byggingarleyfa af skipulagsástæðum og mátti vera ljóst að vegna vatnsverndarsjónarmiða yrðu vart leyfðar nýjar byggingar á lóðinni. Hefði fasteignin því hvorki verið haldin göllum í skilningi 1. mgr. 42. gr. laga nr. 39/1922 um lausafjárkaup né skort einhverja áskilda kosti á þeim tíma er kaupin gerðust í skilningi 2. mgr. Var E því sýknuð af kröfum S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. júlí 2002 og krefst þess aðallega að staðfest verði riftun hans 9. janúar 2001 á kaupsamningi 25. maí 1999 um fasteignina Vatnsendablett 134 í Kópavogi og að stefnda verði dæmd til að endurgreiða sér 12.076.543 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 og 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. maí 1999 til greiðsludags gegn því að áfrýjandi létti af 1. veðrétti eignarinnar veðskuldabréfi Sparisjóðs Reykjavíkur og nágrennis frá 16. ágúst 2000, upphaflega að fjárhæð 1.800.000 krónur. Til vara krefst hann þess að stefnda verði dæmd til að greiða sér í skaðabætur eða afslátt 5.500.000 krónur ásamt dráttarvöxtum eins og í aðalkröfu greinir. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Dæma ber áfrýjanda til greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf S-kk-nf, greiði stefndu, E-kvk-þgf M-kvk-þgf, 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
336/2003

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. ágúst 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. ágúst 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 26. september 2003. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar kemur fram að brot þau, sem varnaraðili er grunaðar um og gerð er grein fyrir í úrskurði héraðsdóms, séu enn á rannsóknarstigi. Þrátt fyrir þetta er ekki gerð krafa um að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi með vísan til a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðili hefur neitað aðild að mörgum þessara brota. Hins vegar ber til þess að líta að tekist hefur að tengja muni, sem fundust við húsleit að Q, sem mun vera dvalarstaður varnaraðila samkvæmt skýrslum vitna, við flest þeirra. Þá eru umrædd brot framin á skömmum tíma. Samkvæmt sakavottorði varnaraðila var hann 13. febrúar 2003 dæmdur í Héraðsdómi Reykjavíkur í sex mánaða fangelsi skilorðsbundið í þrjú ár fyrir nytjastuld. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
346/2002

Bifreið í eigu B skemmdist í umferðaróhappi. Var vátryggingarfélagið T hf. ekki talið hafa leitt nægar líkur að því að B, sem var ölvaður þegar óhappið átti sér stað, hefði sjálfur ekið bifreiðinni umrætt sinn. Var T hf. því dæmt til að greiða B bætur fyrir tjón á bifreiðinni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 26. júlí 2002. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi krefst stefndi þess að áfrýjanda verði gert að greiða sér kostnað af viðgerð skemmda, sem urðu á bifreið stefnda PZ 736 aðfaranótt 5. júlí 2000 þegar henni var ekið á umferðarmerki við Oddagötu á Skagaströnd, en hún var húftryggð hjá áfrýjanda. Stefndi, sem var ölvaður þegar atvik þetta gerðist, kveðst hafa verið farþegi í bifreiðinni, sem annar nafngreindur maður hafi ekið. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður ekki fallist á að áfrýjandi hafi leitt nægar líkur að því að stefndi hafi sjálfur ekið bifreiðinni umrætt sinn. Samkvæmt því verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Tryggingamiðstöðin hf., greiði stefnda, B-kk-þgf J-kk-þgf S-kk-þgf, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
358/2002

B hf. höfðaði mál á hendur E hf. til greiðslu á víxilskuld. Hafði E hf., sem hét þá J hf., afhent B hf. undirritað víxileyðublað á árinu 1994 vegna greiðslutrygginga bifreiða frá erlendum bifreiðaframleiðanda. E hf. krafðist sýknu meðal annars með vísan til þess að félagið væri ekki skuldari víxilsins heldur J hf., sem hafi keypt hvort tveggja nafn og rekstur fyrirtækisins á árinu 1997. Þá hafi B hf. skort heimild að fylla út víxileyðublaðið auk þess sem réttur B hf. hafi fallið niður fyrir vangeymslu. Í dómi héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var E hf. gert að greiða B hf. stefnufjárhæðina með vísan til þess að E hf. væri skuldari víxilsins samkvæmt víxilrétti og B hf. hefði haft heimild til að fylla út víxileyðublaðið að öðru leyti. Komust varnir E hf., sem lutu að lögskiptum að baki víxlinum, ekki að í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. ágúst 2002. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Eignarhaldsfélagið Jöfur hf., greiði stefnda, Búnaðarbanka Íslands hf., 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
359/2003

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu um að X yrði gert að sæta nálgunarbanni var hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. september 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 5. september 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta nálgunarbanni. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni í 6 mánuði.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar kemur fram að varnaraðili hafi ekki flutt lögheimili sitt. Þrátt fyrir það hefur sóknaraðili ekki gert sennilegt að rökstudd ástæða sé til að ætla að varnaraðili muni fremja afbrot eða raska á annan hátt friði Z og barna þeirra. Þá verður staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að málskostnaður varnaraðila verði greiddur úr ríkissjóði. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.