arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
599/2017

Hafnað var kröfu X, Y og Z um að héraðsdómari viki sæti í máli Á gegn X, Y og Z.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 19. og 21. september 2017, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum síðarnefndan dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. september 2017, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að S-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari víki sæti í máli sóknaraðila gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að fyrrgreind krafa þeirra verði tekin til greina.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Það er meginregla sakamálaréttarfars að héraðsdómari getur leyst efnislega úr máli þótt dómur, sem hann hefur kveðið upp í því, hafi verið ómerktur af æðra dómi, enda er hann ekki bundinn af fyrri úrlausn sinni í málinu. Samkvæmt því verður ekki talið að ákvæði g. liðar 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008 standi almennt í vegi fyrir að héraðsdómari leysi að nýju úr máli þegar þannig háttar til. Undantekning er gerð frá fyrrgreindri meginreglu í niðurlagsákvæði 3. mgr. 208. gr. laganna, en þar er svo fyrir mælt að hafi héraðsdómur verið ómerktur fyrir þá sök að niðurstaða dómara um sönnunargildi munnlegs framburðar kunni að vera röng svo að einhverju skipti um úrslit máls megi þeir dómarar, sem skipa dóm í málinu við nýja meðferð þess í héraði, ekki vera hinir sömu og áður fór með það. Hafi héraðsdómur verið ómerktur af öðrum ástæðum er á hinn bóginn ekkert því til fyrirstöðu að sömu dómarar leggi dóm á málið að nýju, sbr. meðal annars dóma Hæstaréttar 4. júlí 2012 í máli nr. 466/2012, 2. nóvember 2012 í máli nr. 664/2012 og 12. apríl 2017 í máli nr. 232/2017. Samkvæmt þessu og þar sem varnaraðilar hafi ekki bent á önnur atvik eða aðstæður, sem geta verið til þess fallnar að draga óhlutdrægni héraðsdómarans með réttu í efa, sbr. g. lið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008, verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
59/2017

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 4. mgr., sbr. 5. mgr. 105., gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. janúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. janúar 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 10. febrúar 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að „Hæstiréttur hafni gæsluvarðhaldi“, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í 1. mgr. 67. gr. stjórnarskráinnar segir að engan megi svipta frelsi nema samkvæmt heimild í lögum. Í f. lið 1. mgr. 5. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, er gert ráð fyrir að heimilt sé að svipta mann frelsi sem vísa á úr landi. Í 4. mgr. 105. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga segir að beri nauðsyn til, í því skyni að tryggja framkvæmd ákvörðunar, sé heimilt að handtaka útlending og úrskurða í gæsluvarðhald samkvæmt lögum um meðferð sakamála eftir því sem við á. Þá segir í 5. mgr. 105. gr. sömu laga að gæsla skuli ekki ákveðin lengur en í tvær vikur og að gæslutíma megi því aðeins framlengja að útlendingurinn fari ekki sjálfviljugur úr landi og líkur séu á að hann muni annars koma sér undan framkvæmd ákvörðunar, sbr. 104. gr. laganna. Megi þá framlengja frestinn í allt að tvær vikur en þó ekki oftar en tvisvar.

Uppfyllt eru skilyrði 4. mgr., sbr. 5. mgr., 105. gr. laga nr. 80/2016 til þess að sóknaraðili sæti gæsluvarðhaldi eins og krafist er. Verður niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, G-kk-ef S-kk-ef Ó-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
5/2017

Staðfestur var sá hluti úrskurðar héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um forsjá og lögheimili drengsins A til bráðabirgða. Á hinn bóginn var vísað frá Hæstarétti kröfu K um að málinu yrði vísað frá héraðsdómi á þeim grundvelli að kæruheimild skorti fyrir þeirri kröfu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. janúar 2017. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. desember 2016, þar sem kröfu sóknaraðila um frávísun máls varnaraðila á hendur henni var hafnað og leyst úr ágreiningi um forsjá og lögheimili sonar aðila, A, til bráðabirgða. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 4. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fellt verði úr gildi ákvæði hins kærða úrskurðar um að lögheimili drengsins verði hjá varnaraðila til bráðabirgða. Þá krefst hún aðallega málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en til vara að kærumálskostnaður verði látinn niður falla.

Varnaraðili krefst þess að aðalkröfu sóknaraðila verði vísað frá Hæstarétti en að hinn kærði úrskurður verði að öðru leyti staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sá hluti úrskurðar héraðsdóms sem lýtur að forsjá barns aðila til bráðabirgða og lögheimili þess sætir kæru til Hæstaréttar á grundvelli 5. mgr. 35. gr. barnalaga. Með gagnályktun frá j. lið 143. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 1. mgr. 38. gr. barnalaga, brestur á hinn bóginn heimild til að kæra ákvæði hins kærða úrskurðar um að hafna frávísunarkröfu sóknaraðila. Að þessu gættu verður úrskurðurinn staðfestur, en rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Vísað er frá Hæstarétti kröfu sóknaraðila, K, um að máli þessu verði vísað frá héraðsdómi.

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
602/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. september 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. september 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 19. október 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
603/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu gegn X var hafnað. Í málinu krafðist sóknaraðili heimildar til húsleitar hjá varnaraðila og á lóð umhverfis húsið og að honum yrði gert ,,að afhenda“ sóknaraðila óskráðar hænur og tvo „óleyfishana“ sem hann héldi þar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki væri fullnægt lagaskilyrði fyrri málsliðar 3. mgr. 74. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála um að leit þjónaði augljósum rannsóknarhagsmunum. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. september 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. september 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um heimild til húsleitar hjá varnaraðila að [...] í Mosfellsbæ og á lóð umhverfis húsið og að honum verði gert „að afhenda“ sóknaraðila óskráðar hænur og tvo „óleyfishana“ sem hann haldi þar. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann „málsvarnarlauna“ úr ríkissjóði vegna meðferðar málsins í héraði og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt fyrri málslið 3. mgr. 74. gr. laga nr. 88/2008 er það skilyrði fyrir húsleit að rökstuddur grunur leiki á að framið hafi verið brot sem sætt getur ákæru og að sakborningur hafi verið þar að verki, enda séu augljósir rannsóknarhagsmunir í húfi. Ágreiningslaust er að hænsn þau, er um ræðir í málinu, séu haldin á heimili varnaraðila. Að því virtu er ekki fullnægt fyrrgreindu lagaskilyrði um að leit þjóni augljósum rannsóknarhagsmunum. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Eftir 1. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 eru ekki efni til að ákveða verjanda varnaraðila þóknun vegna meðferðar málsins í héraði. Þá verður kærumálskostnaður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. sömu laga.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
606/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. september 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. september 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 20. október 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
607/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. september 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. september 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 20. október 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að farbanni verði beitt í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
608/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. september 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. september 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 20. október 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að farbanni verði beitt í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
609/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli sóknaraðila gegn handhafa veðskuldabréfs, til ógildingar á veðskuldabréfinu á grundvelli XVIII. kafla laga nr. 91/1991, var vísað frá dómi án kröfu. Í úrskurði sínum tók héraðsdómur fram að ekki yrði annað ráðið af afriti veðskuldabréfsins en að skuldin samkvæmt því væri enn ógreidd. Þá yrði ekki séð að sóknaraðilar ættu rétt á að fá frumrit bréfsins afhent. Taldi héraðsdómur að ekki stoðaði fyrir sóknaraðila í þeim efnum að vísa til þess að þeir vissu ekki hver handhafi veðskuldabréfsins væri, enda viti skuldari eðli máls samkvæmt ekki hver sé kröfuhafi slíks bréfs nema hann gefi sig fram við skuldara á gjalddaga og sanni handhöfn sína. Hvað aðrar málsástæður og kröfur sóknaraðila varðaði taldi héraðsdómur að þær kæmust ekki að í ógildingarmáli sem rekið væri eftir XVIII. kafla laga nr. 91/1991. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. september 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum daginn eftir. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. september 2017, þar sem máli sóknaraðila á hendur handhafa veðskuldabréfs var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Eðli máls samkvæmt verður kærumálskostnaður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
612/2016

A var sakfelldur fyrir brot gegn umferðar-, vopna- og lögreglulögum með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti og undir áhrifum áfengis, ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu og haft í vörslum sínum fjaðrahníf. Var refsing ákærða ákveðin fangelsi í 75 daga auk þess sem áréttuð var ævilöng ökuréttarsvipting hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 29. ágúst 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Málatilbúnaður ákærða verður skilinn þannig að hann krefjist frávísunar málsins frá héraðsdómi af þeirri ástæðu að rannsókn þess hafi verið áfátt. Ákæruvaldið hefur metið rannsókn málsins fullnægjandi og á grunni hennar gefið út ákæru. Eins og ítrekað hefur verið slegið föstu í dómaframkvæmd Hæstaréttar sætir slík ákvörðun ekki endurskoðun dómstóla, en sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik honum í óhag hvíla á ákæruvaldinu, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt þessu verður kröfunni hrundið.

Svo sem greinir í héraðsdómi fannst fjaðurhnífur á ákærða er hann var handtekinn 29. mars 2014. Verður hann því sakfelldur fyrir það brot á vopnalögum nr. 16/1998, sem honum er gefið að sök og varðar við b. lið 2. mgr. 30. gr., sbr. 36. gr. laganna. Aftur á móti verður ákærði ekki sakfelldur fyrir að reyna að komast undan lögreglu á hlaupum, sbr. 3. mgr. 112. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða. Einnig verður staðfest niðurstaða dómsins um refsingu, sviptingu ökuréttar, upptöku og sakarkostnað.

Ákærða verður gert að greiða áfrýjunarkostnað málsins eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-x-x K-x-x, greiði áfrýjunarkostnað málsins, 12.814 krónur.
612/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu X um að A yrði gert að koma fyrir dóm við aðalmeðferð málsins og gefa vitnaskýrslu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Brotaþoli A skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. september 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. september 2017, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að brotaþoli A komi fyrir dóm við aðalmeðferð málsins og gefi vitnaskýrslu. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Brotaþolinn krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Hvorki sóknaraðili né varnaraðili hafa látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
616/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa A um að E og K yrðu borin út úr tiltekinni fasteign í eigu A. Fasteignin hafði verið seld A nauðungarsölu og hafði sýslumaður að ósk gerðarþola, E og K, ákveðið að þau gætu leigt eignina í allt að 12 mánuði gegn greiðslu ákveðinnar húsaleigu samkvæmt 6. tölul. 28. gr. laga nr. 91/1991 um nauðungarsölu. Vísaði héraðsdómur til þess að þrátt fyrir að ekki hefði verið gerður sérstakur skriflegur leigusamningur um afnotin yrði að telja ljóst þegar litið væri meðal annars til 9. og 10. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 að réttarsamband hefði stofnast milli aðila og að um samningssambandið giltu ákvæði fyrrnefndra laga. Var vísað til þess að A hefði verið rétt að krefja E og K um greiðslu leigugjalds með greiðsluáskorun í samræmi við ákvæði laga nr. 36/1994 og rifta samningnum í kjölfarið þar sem þau hefðu ekki orðið við kröfu um greiðslu. Þá kom fram að greiðsla sem innt hefði verið að hendi eftir að riftun hefði átt sér stað breytti engu um lögmæti riftunarinnar og rétt A til útburðar. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. september 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 3. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. september 2017, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sóknaraðilar verði með beinni aðfarargerð bornir út úr fasteigninni að Hvammsgerði 12 í Reykjavík, ásamt öllu því sem þeim tilheyrir. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðilar krefjast þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar greiði varnaraðila óskipt kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, E-kk-nf Þ-kk-nf og K-kvk-nf P-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðila, A-kk-þgf D-kk-þgf S-kk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
61/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var gert að koma fyrir dóm við aðalmeðferð máls Á gegn X og gefa skýrslu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Brotaþoli, A, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. janúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. janúar 2017, þar sem brotaþola var gert að koma fyrir dóm við aðalmeðferð máls sóknaraðila gegn varnaraðila og gefa skýrslu. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Brotaþoli krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Hvorki varnaraðili né sóknaraðili hafa látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
621/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. september 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. september 2017 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 26. október 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
625/2016

A var sakfelldur fyrir skilasvik, sbr. 2. og 4. tölulið 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa sem eigandi og stjórnarmaður D ehf. ráðstafað öllum vörubirgðum félagsins til DL ehf., sem einnig var í hans eigu, á þann hátt að ekki samrýmdist veðréttindum lánardrottins D ehf. í vörubirgðunum og fyrir óhæfilega lágt verð þannig að það skerti rétt sama lánadrottins til að öðlast fullnægju af eignum félagsins. Þá var hann sakfelldur fyrir skilasvik, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 250. gr. sömu laga, með því að hafa sem fyrrverandi eigandi og stjórnarmaður D ehf., sem þá hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta, og eigandi og stjórnarmaður félagsins Sp/F D ráðstafað flutningaskipi, sem þá var skráð eign síðargreinda félagsins, með þeim hætti að ekki fékkst samrýmst tryggingarréttindum þb. D ehf. yfir skipinu samkvæmt kyrrsetningargerð og miðaði að því að eignartilkall þb. D ehf. til skipsins eða krafa þess um endurgjald fyrir skipið kæmi lánadrottnum búsins ekki að notum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot A hefðu tekið til umtalsverðra verðmæta. Á hinn bóginn var horft til þess að hann hafði ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Var refsing A ákveðin fangelsi í átján mánuði en fullnustu fimmtán mánaða hennar var frestað skilorðsbundið í þrjú ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. ágúst 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing verði milduð.

Kostnaðarverð vörulagersins, sem fyrsti liður ákæru tekur til, eins og það er réttilega lagt til grundvallar í héraðsdómi, nam 84.891.550 krónum, en ekkert endurgjald skilaði sér fyrir lagerinn til veðhafans. Þá laut brot ákærða samkvæmt öðrum lið ákærunnar einnig að umtalsverðum verðmætum. Það brot var fullframið þegar ákærði stóð að ráðstöfun vélskipsins AXEL þannig að ekki fékkst samrýmst hagsmunum þrotabús Dregg ehf. Með vísan til þessa verður refsing ákærða ákveðin eins og í dómsorði greinir og er þá tekið tillit til þess tíma sem liðinn er frá því að brot ákærða voru framin. Að öðru leyti verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í átján mánuði en fresta skal fullnustu fimmtán mánaða af refsingunni og falli sá hluti hennar niður að liðnum þremur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 902.620 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, E-kk-ef H-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 744.000 krónur.