108/2001

J leitaði til lögmannsstofunnar A sf. í nóvember 1990 um að gæta hagsmuna hans vegna tveggja krafna, sem tilheyrðu honum. Fyrir báðum þessum kröfum hafði JP sett að veði fasteign sína með 10. veðrétti. Var fasteignin seld nauðungarsölu í júlí 1993 án þess að J fengi nokkuð greitt af söluverði hennar. J taldi að mistök og aðgerðaleysi lögmanna á lögmannsstofunni hafi leitt til þess að hann hafi ekki fengið kröfurnar greiddar. Vegna þessa höfðaði J mál á hendur A sf. og eigendum félagsins. Hæstiréttur taldi að J hafi í reynd falið A sf. verkið og lögmannsstofan jafnframt tekið það að sér, en báðir þá gengið út frá því að verkinu yrði sinnt þar af einhverjum einum eða fleiri lögmönnum, sem hver fyrir sig hefði nægilegt málflutningsumboð í því skyni og bæri þá ábyrgð á sínum þætti í verkinu ásamt málflutningsstofunni sem slíkri. Var kröfu lögmannsstofunnar og eigenda hennar um sýknu vegna aðildarskorts því hafnað. Hæstiréttur féllst á að annmarkar hafi verið á verki lögmannsstofunnar að því leyti að H lögmaður hafi krafist nauðungaruppboðs með beiðnum, sem hafi ekki verið rétt úr garði gerðar, og tafið framgang þess með því að afturkalla þær ekki og krefjast uppboðs að nýju. Jafnframt hafi lögmannsstofan vanrækt að leggja fram í þágu J nýjar beiðnir um nauðungarsölu haustið 1992. Aftur á móti hafi J ekki sýnt fram á að hann hafi orðið fyrir fjártjóni vegna framangreindra atriða, og þá hvert það tjóni gæti verið. Þá taldi Hæstiréttur aðrar málsástæður J ekki leiða til þess að taka bæri til greina kröfu hans um skaðabætur. Voru lögmannsstofan og eigendur hennar því sýknuð af kröfu J.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. mars 2001. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Til vara krefst hann þess að stefndu verði sameiginlega gert að greiða sér 8.257.740 krónur, en til þrautavara 2.166.633 krónur, í báðum tilvikum með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 8. júlí 1993 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast þess að héraðsdómur verði staðfestur og áfrýjandi dæmdur til að greiða þeim málskostnað fyrir Hæstarétti.

Málið var flutt skriflega eftir ákvörðun Hæstaréttar samkvæmt 3. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 15. gr. laga nr. 38/1994, en sú ákvörðun var tekin að fram kominni ósk áfrýjanda um þetta efni, sem stefndu hreyfðu ekki athugasemd við.

I.

Samkvæmt gögnum málsins leitaði áfrýjandi til stefndu Almennu málflutningsstofunnar sf. í nóvember 1990 um að gæta hagsmuna hans vegna tveggja krafna, sem tilheyrðu honum. Var önnur þeirra samkvæmt skuldabréfi að fjárhæð 1.140.000 krónur, sem Ess hf. gaf út 10. júní 1990 til handhafa, en Á-kk-nf S-x-x V-kk-nf, E-kk-nf E-kk-nf og J-kk-nf P-kk-nf gengust í sjálfskuldarábyrgð fyrir. Hin krafan var samkvæmt víxli að fjárhæð 3.100.000 krónur, útgefnum af J-kk-þgf P-kk-þgf 25. júlí 1990 og ábektum af honum ásamt G-kvk-þgf S-kvk-þgf, en samþykktum til greiðslu af Ess hf. 10. ágúst 1990. Fyrir báðum þessum kröfum hafði J-kk-nf P-kk-nf gefið út tryggingarbréf 15. nóvember 1990 til handhafa, þar sem hann setti að veði fasteign sína að Kleppsvegi 86 í Reykjavík með 10. veðrétti. Í bréfinu var kveðið á um að selja mætti eignina á nauðungaruppboði án dóms eða aðfarar ef vanskil yrðu á skuldinni, sem það veitti tryggingu fyrir.

Með tveimur stefnum, sem voru gefnar út 16. janúar 1991, höfðaði stefndi J-kk-nf S-kk-nf mál í nafni áfrýjanda til greiðslu fyrrgreindra krafna. Voru stefnurnar áritaðar um aðfararhæfi 19. febrúar sama árs. Af gögnum málsins verður ekki ráðið að neitt hafi verið aðhafst frekar um innheimtu á kröfunum fyrr en 26. ágúst 1991, þegar fjárnám mun hafa verið gert fyrir þeim í fasteigninni að Kleppsvegi 86. Sama dag gerði stefndi H-kk-nf J-kk-nf beiðnir í nafni áfrýjanda um nauðungaruppboð á fasteigninni. Í beiðnunum var vísað til fjárnáms sem heimild til að leita uppboðs. Á uppboðsþingi 8. október 1991 mótmælti uppboðsþoli að uppboð næði fram að ganga á grundvelli þessara beiðna. Var uppboðinu, sem fleiri veðhafar höfðu þó gert kröfu um, slegið á frest meðan leyst var úr þeim mótmælum. Þeim var hrundið með úrskurði uppboðsréttar Reykjavíkur 14. janúar 1992, en með dómi Hæstaréttar 29. september 1992, sem birtur er í dómasafni þess árs á bls. 1473, var fallist á þau. Sú niðurstaða var reist á því að endurrit fjárnámsgerða hefðu ekki fylgt uppboðsbeiðnunum, eins og mælt var fyrir um í 6. gr. þágildandi laga nr. 57/1949 um nauðungaruppboð. Eftir þetta leituðu stefndu ekki á ný nauðungarsölu á fasteigninni til fullnustu á kröfum áfrýjanda.

Að gengnum síðastnefndum dómi Hæstaréttar tók sýslumaður fyrir að byrja uppboð á fasteigninni 4. desember 1992. Þann dag var uppboðinu frestað til 28. sama mánaðar og fór það þá fram. Í lok uppboðsins var ákveðið að því yrði fram haldið á eigninni sjálfri 22. janúar 1993. Af því mun hins vegar ekki hafa orðið, þar sem ekki var mætt til uppboðsins af hálfu gerðarbeiðanda og nauðungarsalan felld af þeim sökum niður. Að þessu gerðu munu þrír veðhafar í fasteigninni hafa krafist nauðungarsölu á ný. Leiddu beiðnir þeirra til þess að uppboð byrjaði aftur á eigninni 16. júní 1993 og var því fram haldið 8. júlí sama árs. Við framhald uppboðsins átti fulltrúi stefndu hæsta boð í fasteignina fyrir hönd áfrýjanda, að fjárhæð 10.700.000 krónur. Stefndu halda því fram að árangurslaust hafi verið reynt að ná sambandi við áfrýjanda bæði fyrir og eftir þetta uppboð, meðal annars með því að senda símskeyti á lögheimili hans. Þegar það hafi ekki borið árangur hafi þeir ekki átt annars kost en að falla frá boðinu og sýslumaður þá ákveðið að taka næst hæsta boði í eignina, sem var að fjárhæð 10.600.000 krónur. Áfrýjandi staðhæfir á hinn bóginn að hann hafi veitt stefndu upplýsingar um ferðir sínar á umræddum tíma. Við uppboðið lögðu stefndu fram í nafni áfrýjanda kröfulýsingar í söluverðið, annars vegar vegna kröfunnar á grundvelli skuldabréfsins frá 10. júní 1990 og hins vegar vegna kröfunnar samkvæmt víxlinum, sem var í gjalddaga 10. ágúst sama árs. Var fyrrnefnda krafan þar sögð nema 2.333.035 krónum, en sú síðarnefnda 5.924.705 krónum. Í frumvarpi sýslumanns 28. júlí 1993 til úthlutunar á söluverði fasteignarinnar var gert ráð fyrir að 906.716 krónur kæmu í hlut áfrýjanda til greiðslu upp í þessar kröfur. Ágreiningur reis milli áfrýjanda og tveggja annarra veðhafa í fasteigninni um þessa úthlutun. Lauk þeim ágreiningi með dómi Hæstaréttar 24. janúar 1994, sem er birtur í dómasafni þess árs á bls. 110. Leiddi niðurstaða dómsins til þess að ekkert kom í hlut áfrýjanda af söluverðinu.

Aðilum málsins ber ekki saman um hvernig samskiptum þeirra var háttað fyrir og eftir nauðungarsöluna. Áfrýjandi heldur því fram að stefndu hafi bæði veitt honum rangar upplýsingar og látið hjá líða að skýra honum frá ákvörðunum, sem hafi snert málið. Stefndu mótmæla þessu og fullyrða að áfrýjandi hafi sjálfur fylgst vel með gangi málsins og verið gerð grein fyrir lyktum þess um leið og samband hafi náðst við hann á árinu 1993. Af gögnum málsins verður ekki séð að áfrýjandi hafi kvartað yfir fyrrgreindum störfum stefndu í sína þágu fyrr en haustið 1996.

II.

Með bréfi 13. september 1996 krafðist áfrýjandi skaðabóta úr hendi stefnda H-kk-ef J-kk-ef vegna mistaka og aðgerðaleysis við innheimtu á áðurnefndum kröfum hans. Stefndi hafnaði kröfunni með bréfi 17. sama mánaðar. Í framhaldi af því gerði hann áfrýjanda reikninga fyrir þóknun vegna innheimtu á kröfunum og útlögðum kostnaði. Af þessu tilefni kvartaði áfrýjandi yfir viðskiptum sínum við stefndu til Lögmannafélags Íslands. Stjórn félagsins tók afstöðu til erindis áfrýjanda með álitsgerð 25. mars 1997.

Að fengnu áliti stjórnar Lögmannafélags Íslands mun áfrýjandi í júní 1997 hafa höfðað mál á hendur stefndu, þar sem hann krafðist skaðabóta fyrir það tjón, sem hann taldi mistök þeirra og aðgerðaleysi hafa leitt til. Að frumkvæði áfrýjanda mun málið hafa verið fellt niður 24. nóvember 1997. Hann höfðaði aftur mál um sömu kröfu á hendur stefndu 24. júní 1998. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 16. júní 1999 var málinu vísað frá héraðsdómi og staðfesti Hæstiréttur þann úrskurð með dómi 24. ágúst 1999, sem birtur er í dómasafni þess árs á bls. 3109. Samhliða þessu höfðaði stefnda Almenna málflutningsstofan sf. mál gegn áfrýjanda 10. júní 1997 til heimtu skuldar samkvæmt fyrrgreindum reikningum frá 3. október 1996. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 6. apríl 1998 var því máli vísað frá dómi. Áfrýjandi kærði þann úrskurð til Hæstaréttar, en með dómi 8. maí 1998, sem birtur er í dómasafni þess árs á bls. 1793, var málinu vísað frá Hæstarétti. Hinn 3. nóvember 1998 höfðaði stefnda á nýjan leik mál á hendur áfrýjanda út af sama sakarefni. Lauk málinu með dómi Hæstaréttar 21. júní 2001, þar sem áfrýjandi var sýknaður á þeim grundvelli að krafa stefndu væri fyrnd.

III.

Í máli þessu krefst áfrýjandi skaðabóta úr hendi stefndu á þeim grunni að mistök þeirra og aðgerðaleysi við innheimtu á þeim kröfum, sem áður er getið, hafi leitt til þess að þær fengust ekki greiddar. Áfrýjandi heldur því fram að stefndu hafi átt að sjá til þess að kröfurnar greiddust á sem skemmstum tíma með því að fasteignin að Kleppsvegi 86 yrði seld á nauðungaruppboði. Í stað þess að beiðast uppboðs á grundvelli tryggingarbréfsins frá 15. nóvember 1990, þar sem veðréttur var veittur í fasteigninni fyrir kröfum áfrýjanda, hafi stefndu höfðað mál til heimtu þeirra. Þegar stefndu hafi loks krafist uppboðs 26. ágúst 1991 hafi það verið gert á grundvelli fjárnáma, sem gerð voru fyrir kröfum áfrýjanda sama dag. Stefndu hafi láðst að láta endurrit fjárnámsgerðanna fylgja beiðnunum og uppboðsþoli af þeim sökum krafist þess að synjað yrði um framgang uppboðsins. Í stað þess að falla frá beiðnunum og leggja fram nýjar hafi stefndu haldið þeim til streitu. Þessi mistök stefndu hafi leitt til þess að rétthærri veðkröfur hafi hækkað vegna áfallandi vaxta meðan deilt var um gildi beiðnanna fyrir dómstólum. Eftir dóm Hæstaréttar 29. september 1992 hafi stefndu hvorki lagt fram nýjar beiðnir né haft önnur afskipti af málinu. Þannig hafi stefndu ekki mótmælt því að nauðungarsala færi fram á grundvelli upphaflegra beiðna annarra veðhafa, sem hafi lögum samkvæmt verið fallnar niður. Þetta hafi leitt til þess að rétthærri veðhafar hafi notið vaxta af kröfum sínum umfram það, sem rétt hefði verið eftir ákvæðum þágildandi laga nr. 23/1901 um forgangsrétt veðhafa fyrir vöxtum. Vegna þessa hafi rétthærri veðkröfur hækkað svo mjög að ekkert hafi komið í hlut áfrýjanda þegar eignin var loks seld nauðungarsölu 8. júlí 1993. Þá hafi stefndu látið hjá líða að tilkynna áfrýjanda um að uppboði á fasteigninni yrði fram haldið þann dag. Af þessum sökum hafi stefndu komið í veg fyrir að hann tryggði greiðslu krafna sinna með því að leysa eignina til sín. Jafnframt hafi stefndu gert öðrum veðhöfum grein fyrir því að þeir myndu verja kröfu áfrýjanda með því að bjóða í eignina allt að 18.800.000 krónur. Þetta hafi komið í veg fyrir að aðrir veðhafar byðu í eignina og leitt til tjóns fyrir áfrýjanda.

Krafa stefndu um staðfestingu héraðsdóms er aðallega reist á því að þá beri að sýkna vegna aðildarskorts, sbr. 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Að auki halda stefndu fram að áfrýjandi hafi upphaflega óskað eftir því að stefndi H-kk-nf J-kk-nf fylgdist með afdrifum beiðna, sem þá voru komnar fram um nauðungaruppboð á fasteigninni að Kleppsvegi 86, og lýsti kröfu í uppboðsandvirðið ef til þess kæmi. Sökum tengsla við uppboðsþolann hafi áfrýjandi ekki viljað að stefndi krefðist uppboðs í hans nafni. Þegar málið hafi dregist á langinn hafi aftur á móti verið ákveðið að beiðast uppboðs í nafni áfrýjanda. Uppboðsþoli hafi hins vegar mótmælt kröfunni og borið ágreininginn undir dómstóla. Vegna þessa hafi orðið tafir á uppboðinu án þess að við stefndu sé að sakast. Að gengnum dómi Hæstaréttar 29. september 1992 hafi sýslumaður ákveðið að nauðungarsala færi fram 4. desember sama árs, en í samræmi við vilja áfrýjanda hafi stefndu ekki krafist nauðungarsölu í hans nafni. Af ástæðum óviðkomandi stefndu hafi enn orðið tafir á að nauðungarsala færi fram, en að endingu orðið af því 8. júlí 1993. Fyrir þann tíma hafi árangurslaust verið reynt að ná tali af áfrýjanda. Í samræmi við óskir áfrýjanda hafi verið boðið í eignina, en síðan verið óhjákvæmilegt að falla frá boðinu þegar ekki hafi náðst í hann. Þannig beri áfrýjandi einn sök á hugsanlegu tjóni sínu.

IV.

Áfrýjandi hefur engin haldbær rök fært fyrir aðalkröfu sinni um ómerkingu hins áfrýjaða dóms og heimvísun málsins. Verður kröfunni samkvæmt því hafnað.

Svo sem áður greinir leitaði áfrýjandi í nóvember 1990 eftir þjónustu lögmanns til innheimtu á þeim kröfum, sem um ræðir í málinu. Þótt ætla verði af því, sem fram er komið, að áfrýjandi hafi þá borið þetta erindi sitt upp við stefnda H-kk-þf J-kk-þf, þar sem hann var við störf hjá Almennu málflutningsstofunni sf., verður að líta til þess að verkið, sem áfrýjandi vildi fá leyst af hendi, var í eðli sínu einfalt. Er ekkert í málinu, sem bent gæti að öðru leyti til þess að áfrýjandi hafi gagngert ætlast til að þessi stefndi sinnti verkinu í einu og öllu sjálfur. Verður og að líta til þess að aðrir lögmenn, sem störfuðu við málflutningsstofuna, komu jafnframt að einstökum þáttum í þessu verki, en af gögnum málsins er sýnt að áfrýjanda hafi að minnsta kosti að einhverju leyti verið þetta ljóst. Að verki loknu var gerður reikningur fyrir því á hendur áfrýjanda í nafni Almennu málflutningsstofunnar, en ekki neins ákveðins lögmanns, sem þar starfaði. Að þessu gættu verður að leggja til grundvallar að áfrýjandi hafi í reynd falið Almennu málflutningsstofunni sf. verkið og hún jafnframt tekið það að sér, en báðir þá gengið út frá því að verkinu yrði sinnt þar af einhverjum einum eða fleiri lögmönnum, sem hver fyrir sig hefði nægilegt málflutningsumboð í því skyni og bæri þá ábyrgð á sínum þætti í verkinu ásamt málflutningsstofunni sem slíkri. Fallist verður á með héraðsdómara að Almennu málflutningsstofuna sf., sem áfrýjandi fól þetta verk í upphafi, megi skoða sem sömu persónu að lögum og þá, sem ber sama heiti og er stefnt í máli þessu. Fyrir liggur í málinu að stefndu H-kk-nf J-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf og R-kk-nf K-kk-nf séu sameigendur að hinu stefnda félagi og beri ótakmarkaða ábyrgð á skuldbindingum þess. Samkvæmt þessu verður enginn af stefndu sýknaður í málinu vegna aðildarskorts.

Varakrafa og þrautavarakrafa áfrýjanda eru sem fyrr segir reistar á því að stefndu hafi gert mistök og sýnt af sér aðgerðaleysi við innheimtu á kröfum hans og þannig valdið því að þær hafi ekki fengist greiddar. Í málinu greinir aðilana meðal annars á um það með hvaða hætti stefndu hafi borið að gæta hagsmuna áfrýjanda vegna þeirra krafna, sem voru tryggðar með 10. veðrétti í fasteigninni Kleppsvegur 86 í Reykjavík. Í erindi áfrýjanda til Lögmannafélags Íslands 30. október 1996 kvaðst hann hafa afhent stefnda H-kk-þgf J-kk-þgf skuldabréfið og víxilinn, sem áður er getið, og tekið það sérstaklega fram að hann óskaði aðeins eftir því að stefndi „fylgdist með uppboðsmeðferð þeirri, sem þegar var hafin á eigninni Kleppsvegi 86 og setti inn kröfulýsingu í uppboðsandvirðið þegar og ef til lokauppboðs kæmi.“ Hafi skuldarar samkvæmt framangreindum viðskiptabréfum farið fram á greiðslufrest og veitt þess vegna tryggingu fyrir þeim með fasteignaveði svo ekki þyrfti að beita innheimtuaðgerðum að svo stöddu. Hafi stefnda H-kk-þgf verið fullkunnugt um vilja áfrýjanda til að sýna biðlund og harðar innheimtuaðgerðir af hans hálfu „ástæðulausar og óæskilegar“ á þessu stigi. Af þessari lýsingu atvika er áfrýjandi bundinn, þótt hann hagi henni nú í ýmsum atriðum á annan veg. Samkvæmt því verður ekki litið svo á að stefndu hafi gert mistök eða sýnt af sér vanrækslu með því að hefja ekki aðgerðir við innheimtu á kröfum áfrýjanda fyrr en raun varð á.

Málatilbúnaður áfrýjanda er sem fyrr greinir öðrum þræði reistur á því að stefndi H-kk-nf hafi gert mistök með því að krefjast nauðungaruppboðs með beiðnum, sem hafi ekki verið rétt úr garði gerðar, og tafið framgang þess með því að afturkalla þær ekki og krefjast uppboðs að nýju. Enn fremur hafi stefndi vanrækt að leggja fram í þágu áfrýjanda nýjar beiðnir um nauðungarsölu eftir að fyrrgreindur dómur Hæstaréttar gekk 29. september 1992. Fallast má á með áfrýjanda að í þessum atriðum hafi verið annmarkar á verki stefnda, sem hafi meðal annars valdið verulegum töfum á framgangi nauðungaruppboðs og síðar nauðungarsölu. Af slíkum töfum var augljós hætta á að kröfur, sem stóðu framar kröfum áfrýjanda í röð veðréttinda í fasteigninni að Kleppsvegi 86, myndu hækka og rýra að sama skapi tryggingarréttindi hans. Til þess verður hins vegar að líta að áfrýjandi hefur ekki lagt fram nein haldbær gögn um hvert hafi verið verðmæti fasteignarinnar eða samanlögð fjárhæð rétthærri veðskulda á einhverjum þeim tíma, sem unnt hefði verið að ná fram nauðungaruppboði eða nauðungarsölu á henni ef engra mistaka hefði gætt. Að þessu athugðu hefur áfrýjandi ekki sýnt fram á að hann hafi orðið fyrir fjártjóni, sem stefndu gætu borið ábyrgð á vegna framangreindra atriða, og þá hvert það tjón gæti verið.

Varakrafa áfrýjanda er enn fremur reist á því að hann hefði fengið kröfur sínar að fullu greiddar ef stefndu hefðu sinnt því að tilkynna honum um boð í nafni hans á uppboði 8. júlí 1993 og honum þannig gefist kostur á að eignast fasteignina að Kleppsvegi 86. Þessu til stuðnings vísar áfrýjandi til þess að fasteignasali hafi talið markaðsverð eignarinnar vera um 20.000.000 krónur í byrjun árs 1993. Sem fyrr segir var fasteignin seld við uppboðið 8. júlí 1993 á 10.600.000 krónur. Samkvæmt gögnum málsins gerði veðhafi, sem þar keypti eignina, á henni nokkrar endurbætur og virðist hafa selt hana aftur á árinu 1994 fyrir 14.200.000 krónur. Í fyrirliggjandi yfirliti, sem mun stafa frá þeim veðhafa, kemur fram að hagnaður hans af þessum viðskiptum hafi þegar upp var staðið orðið 118.523 krónur án þess að tillit væri tekið til vaxtakostnaðar. Áfrýjandi hefur ekki með matsgerð eða á annan viðhlítandi hátt sýnt fram á að hann hefði sjálfur getað hagnast með kaupum á eigninni frekar en sá, sem keypti hana við nauðungarsöluna. Verður því ekki fallist á þessa málsástæðu áfrýjanda.

Með vísan til þess, sem að framan greinir, og með því að áfrýjandi hefur ekki fært haldbær rök fyrir öðrum málsástæðum, sem hann heldur fram til stuðnings varakröfu sinni, verður henni hafnað.

Um þrautavarakröfu áfrýjanda er þess að gæta að ekki verður annað ráðið af gögnum málsins en að nauðungaruppboði á fasteigninni að Kleppsvegi 86 hafi í heild verið frestað 8. október 1991, þegar uppboðsþoli mótmælti framgangi þess vegna annmarka á uppboðsbeiðnum stefnda H-kk-ef J-kk-ef í þágu áfrýjanda, og allt þar til ágreiningur um þetta hafði verið leiddur til lykta með dómi Hæstaréttar 29. september 1992. Eftir gildistöku laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu 1. júlí 1992 bar sýslumanninum í Reykjavík að fara með þetta uppboð sem nauðungarsölu, sbr. 3. mgr. 95. gr. laganna, og hefja aftur aðgerðir við hana af sjálfsdáðum að gengnum nefndum dómi, sbr. 5. mgr. 22. gr. þeirra. Svo sem áður greinir fylgdi sýslumaður þessum lagafyrirmælum, enda byrjaði hann uppboð á fasteigninni 28. desember 1992 samkvæmt reglum V. kafla laga nr. 90/1991 að undangenginni ákvörðun um það 4. sama mánaðar. Með þessu héldu fyrirliggjandi beiðnir um nauðungaruppboð, sem borist höfðu í tíð eldri laga, gildi sínu sem beiðnir um nauðungarsölu, enda var þeim fylgt fram svo tímanlega, sem áskilið var í 4. mgr. 96. gr. laga nr. 90/1991, sbr. 2. mgr. 27. gr. sömu laga. Þótt nauðungarsalan hafi síðan sem fyrr segir fallið niður 22. janúar 1993, var á ný leitað nauðungarsölu á fasteigninni langt innan þeirra fresta, sem mælt er fyrir um í 2. mgr. 12. gr. laga nr. 90/1991, enda var fasteignin seld að endingu 8. júlí 1993. Af þessum sökum glötuðu þeir veðhafar, sem stóðu framar áfrýjanda í veðröð og höfðu haldið kröfum sínum fram við nauðungaruppboðið á fasteigninni og síðan fyrri og síðari nauðungarsölu hennar, ekki þeim forgangsrétti til vaxta, sem þeir nutu samkvæmt ákvæðum laga nr. 23/1901. Áfrýjandi hefur ekki sýnt fram á að nokkur annar en þeir, sem þetta gæti átt við um, hafi fengið úthlutað af söluverði fasteignarinnar greiðslu á vöxtum, sem réttur stóð ekki til samkvæmt síðastnefndum lögum. Verður jafnframt að líta til þess að í áðurgreindu máli, sem dæmt var í Hæstarétti 24. janúar 1994, var að nokkru marki leyst úr því hvort áfrýjandi gæti fengið kröfu rétthærri veðhafa lækkaða á þeim forsendum, sem hér um ræðir, og var því hafnað. Eru því engin efni til að fallast á þrautavarakröfu hans.

Samkvæmt framansögðu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Eftir þessum úrslitum málsins verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, J-kk-nf A. T-kk-nf, greiði stefndu, H-kk-þgf J-kk-þgf, J-kk-þgf S-kk-þgf, R-kk-þgf K-kk-þgf og Almennu málflutningsstofunni sf., hverjum fyrir sig 75.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.