88/2012

P krafði V hf. um skaðabætur vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í starfi sínu hjá H hf. er hann var að hluta niður ketil úr járni með logskurði. H hf. var með ábyrgðartryggingu hjá V hf. Þegar ketillinn losnaði í sundur féll annar helmingur hans á vinstra læri P með þeim afleiðingum að hann hlaut slæmt lærbrot. Atvik þóttu óljós er tjónsatburðurinn varð og skorti mjög á lýsingu í stefnu um hvernig staðið var að verkinu. Taldi Hæstiréttur málatilbúnað áfrýjanda svo óglöggan og óljósan, án þess að úr því hefði verði bætt undir rekstri málsins í héraði, að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi án kröfu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. febrúar 2012. Hann krefst þess aðallega að stefndi greiði sér 10.042.731 krónu með 4,5% vöxtum af 1.308.900 krónum frá 19. febrúar 2008 til 19. ágúst sama ár, af 11.517.643 krónum frá þeim degi til 15. febrúar 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til 17. mars sama ár, en af 10.726.245 krónum frá þeim degi til 19. október 2011, en frá þeim degi af 10.042.731 krónu til greiðsludags. Til vara krefst hann þess að stefndi greiði sér 6.153.988 krónur með 4,5% vöxtum af 1.308.900 krónum frá 19. febrúar 2008 til 19. ágúst sama ár, af 7.628.900 krónum frá þeim degi til 15. febrúar 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til 17. mars sama ár, en af 6.837.502 krónum frá þeim degi til 19. október 2011, en frá þeim degi af 6.153.988 krónum til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málavextir eru þeir að áfrýjandi, sem er pólskur, kom hingað til lands árið 2007 og réði sig til starfa hjá Hringrás hf. Eftir að hafa starfað um skeið á Reyðarfirði kom hann til Reykjavíkur og hóf störf á athafnasvæði fyrirtækisins að Klettagörðum 9. Fyrsti starfsdagur áfrýjanda þar var 19. febrúar 2008, en þá var honum falið ásamt samstarfsmanni sínum, S-x-x A-x-x, sem einnig er pólskur, að hluta niður ketil úr járni með logskurði. Ketillinn, sem var sívalur að lögun, var mikill að umfangi og þungur. Þegar verkið var unnið lá ketillinn á hliðinni á jörðinni og var skorinn í tvennt eftir endilöngu. Við verkið slasaðist áfrýjandi þegar ketillinn losnaði í sundur og annar helmingur hans féll á vinstra læri áfrýjanda með þeim afleiðingum að hann hlaut slæmt lærbrot. Aflað var matsgerðar um líkamstjón áfrýjanda en niðurstöður hennar eru raktar í hinum áfrýjaða dómi. Vinnuveitandinn var með ábyrgðartryggingu hjá stefnda og er krafa áfrýjanda á hendur honum reist á 1. mgr. 44. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga.

Í stefnu til héraðsdóms segir að áfrýjandi og samstarfsmaður hans hafi verið að skera ketilinn þegar slysið varð. Einnig segir að áfrýjandi hafi þurft að færa sig og ganga milli ketilsins og stæðu af járnplönkum án þess að ráðið verði með vissu af þessari lýsingu hvort áfrýjandi hafi verið að logsjóða þegar slysið varð. Um þetta eða nánari tildrög slyssins var áfrýjandi ekki spurður þegar hann gaf aðilaskýrslu fyrir dómi. Aftur á móti kom fram í vætti S-x-x A-x-x að áfrýjandi hefði verið að logsjóða þegar slysið varð. Í hinum áfrýjaða dómi er lagt til grundvallar, í samræmi við það sem sagður er málatilbúnaður áfrýjanda, að hann hafi verið á gangi meðfram katlinum. Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi mótmælt því að þessi grundvöllur hafi verið lagður að málinu í stefnu. Til viðbótar við þessa ónákvæmni skortir mjög á lýsingu í stefnu hvernig nánar var staðið að verkinu. Í þeim efnum skiptir meðal annars máli hvort áfrýjandi hafi mátt vita að samstarfsmaðurinn hafði lokið sínu verki þannig að ketilinn hafi aðeins hangið saman á því hafti sem áfrýjandi átti eftir að sjóða í sundur. Þá kemur ekki fram hvort ketillinn hafi brotnað vegna eigin þunga eða hvort áfrýjandi hafi lokið við að sjóða hann í sundur. Að öllu þessu virtu var málatilbúnaður áfrýjanda svo óglöggur og óljós, án þess að úr því hafi verið bætt undir rekstri málsins í héraði, að óhjákvæmilegt er að vísa málinu frá héraðsdómi án kröfu.

Samkvæmt e. lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal í forsendum dóms greina helstu málsástæður aðila og réttarheimildir sem þeir byggja á. Er þetta í samræmi við þá meginreglu sem kemur fram í 3. mgr. sömu greinar að dómar eigi að vera stuttir og glöggir. Í hinum áfrýjaða dómi er látið við það sitja að taka upp í heild sinni stefnu og greinargerð í stað þess að dómari lýsi sjálfur málsástæðum aðila. Þannig hafa ratað inn í dóminn orðréttar tilvitnanir í skráðar reglur og fræðirit. Þetta fer í bága við fyrrgreindar lagareglur um hvernig standa beri að samningu dóma og er aðfinnsluvert.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.