594/2006

Áfrýjendur kröfðust þess að felld yrði úr gildi ákvörðun byggingarfulltrúa G um að veita E leyfi til framkvæmda við smíði einbýlishúss í G. Áfrýjendur báru fyrir sig að húsið uppfyllti ekki ákveðin atriði í skilyrðum byggingarskilmála og að G hefði brotið gegn fyrirmælum 10. til 14. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 við meðferð málsins, þar sem ólögmæt og ómálefnanleg sjónarmið hefðu ráðið útgáfu byggingarleyfisins. Ekki var talið að áfrýjendur hefðu sýnt fram á að byggingarleyfið hefði verið gefið út í andstöðu við byggingarskilmála eða ákvæði stjórnsýslulaga og voru G og E sýknaðir af kröfu áfrýjenda.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 17. nóvember 2006. Þau krefjast þess að felld verði úr gildi ákvörðun byggingarfulltrúa stefnda Garðabæjar 22. október 2004, sem staðfest var í bæjarstjórn 5. nóvember sama ár, um að veita stefnda E-kk-þgf P-kk-þgf T-kk-þgf leyfi til framkvæmda við smíði húss að Brekkuási 11 í Garðabæ. Þá krefjast áfrýjendur málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi stefndu.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti hafa áfrýjendur fallið frá dómkröfu, sem þau gerðu í héraði, um að felld yrði úr gildi samþykkt bæjarstjórnar stefnda Garðabæjar 6. febrúar 2003 um breytingar á skipulagsskilmálum fyrir Hraunsholt að því er varðar fasteign stefnda E-kk-ef P-kk-ef að Brekkuási 11. Einnig hafa áfrýjendur fallið frá varakröfu á hendur stefnda Garðabæ um að viðurkennt yrði með dómi að hann bæri fébótaábyrgð gagnvart þeim vegna tjóns, sem þau hafi orðið fyrir sem eigendur fasteignanna Brúnáss 16 og 18 út af framangreindri samþykkt 6. febrúar 2003, sem hafi falið í sér að nýtingarhlutfall við byggingu einbýlishúsa, þar sem aðstæður og skilmálar hafi leyft fleiri hæðir en eina, hafi verið aukið úr 0,4 í 0,5. Að gerðum þessum breytingum á dómkröfum bera áfrýjendur fyrir sig að hús á lóð stefnda E-kk-ef P-kk-ef að Brekkuási 11 hafi orðið hærra en skipulagsskilmálar hafi heimilað, húsið hafi ekki verið lagað að landi eins og skilmálarnir hafi áskilið, svalir á því nái út fyrir byggingarreit á lóðinni án þess að aðstæður þar leyfi, flái á malarfyllingu í átt að mörkum lóða stefnda E-kk-ef P-kk-ef og áfrýjenda hafi orðið brattari en skilmálarnir heimili og húsið sé ekki í samræmi við ákvæði þeirra um einbýlishús á 1½ hæð, sem að auki hafi ekki mátt reisa á malarfyllingu sem hafi tekið af landhalla. Auk þessa hafi stefndi Garðabær brotið gegn fyrirmælum 10. til 14. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 við meðferð málsins og látið ólögmæt og ómálefnaleg sjónarmið ráða útgáfu byggingarleyfis til stefnda E-kk-ef P-kk-ef gegn hagsmunum áfrýjenda, sem njóti verndar af grenndarreglum, ákvæðum skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997 og 72. gr. stjórnarskrárinnar. Í hinum áfrýjaða dómi er gerð nánari grein fyrir þessum málsástæðum áfrýjenda, en þeirri, sem síðast var getið, var í héraði einkum hreyft í tengslum við kröfu, sem ekki er gerð fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms, þar sem leyst er úr framangreindum málsástæðum áfrýjenda, verður ekki komist hjá að staðfesta niðurstöðu hans. Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.