305/2008

M höfðaði mál gegn K og krafðist þess að honum yrði einum dæmd forsjá sonar þeirra. Eftir að kröfu hans um bráðabirgðaforsjá var hafnað felldi hann málið einhliða niður. M hafði áður höfðað mál gegn K og krafist forsjá sonarins, sem ekki náði fram að ganga. Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal stefnandi greiða málskostnað ef mál er fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efndi skyldu, sem hann er krafinn um í máli. Að virtum öllum atvikum var M dæmdur til að greiða 500.000 krónur í málskostnað í héraði sem renna skyldi í ríkissjóð. Ákvæði hins kærða úrskurðar um gjafsóknarkostnað var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. maí 2008, þar sem felldur var niður málskostnaður og kveðið á um gjafsóknarkostnað sóknaraðila í máli varnaraðila gegn sóknaraðila, sem varnaraðili felldi niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða málskostnað, sem renni í ríkissjóð, og að þóknun lögmanns hennar samkvæmt gjafsóknarleyfi verði dæmd í samræmi við framlagðan málskostnaðarreikning.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili höfðaði mál gegn sóknaraðila með stefnu 5. júní 2007 og krafðist þess að honum yrði einum dæmd forsjá sonar þeirra. Hann fór þess jafnframt á leit að honum yrði falin til bráðabirgða forsjá sonarins þar til endanlegur dómur gengi í málinu. Undir rekstri málsins voru teknar skýrslur af drengnum og féll úrskurður héraðsdóms um forsjá til bráðabirgða 28. mars 2008. Var kröfu varnaraðila hafnað. Í þinghaldi 30. apríl 2008 lýsti varnaraðili yfir að hann felldi málið niður. Hann hafði áður höfðað mál gegn sóknaraðila á árinu 2006 þar sem gerð var krafa um forsjá sonarins, sem ekki náði fram að ganga. Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 skal stefnandi greiða málskostnað ef mál er fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efni skyldu, sem hann er krafinn um í máli. Að virtum öllum atvikum verður varnaraðili dæmdur til að greiða málskostnað í héraði, sem er hæfilega ákveðinn 500.000 krónur og rennur í ríkissjóð.

Sóknaraðili krefst þess í annan stað að þóknun lögmanns hennar verði dæmd í samræmi við framlagðan málskostnaðarreikning, sem taki mið af tímaskráningu þeirrar vinnu, sem lögð hafi verið í málið. Samkvæmt hinum kærða úrskurði var þóknun lögmanns hennar ákveðin 1.494.000 krónur. Í kæru sóknaraðila er tekið fram að í fjárhæð málskostnaðarreiknings felist allur málskostnaður vegna „forsjármálsins og þeirra mála sem því tengdust“, en meðal þeirra er getið um farbannsmál og kröfur um nálgunarbann og afskipti barnaverndaryfirvalda. Fyrir liggur að ágreiningur málsaðila hefur birst með ýmsum hætti, en ekki verður fallist á með sóknaraðila að kostnaður vegna mála sem „tengdust“ dómsmálinu, sem til úrlausnar var, falli undir gjafsóknarleyfi sóknaraðila. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar um gjafsókn sóknaraðila staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, en hans er ekki krafist af hálfu sóknaraðila.

Dómsorð:

Varnaraðili, M, greiði 500.000 krónur í málskostnað, sem renni í ríkissjóð.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um gjafsóknarkostnað er staðfest.

Kærumálskostnaður fellur niður.