334/2010

G sagði ráðningarsamningi sínum við E ehf. upp 2. janúar 2009 með þriggja mánaða fresti og voru starfslok ráðgerð 30. apríl sama ár. Á uppsagnarfrestinum fékk E ehf. í hendur gögn sem hann taldi sýna að G hefði, ásamt sex öðrum starfsmönnum, brotið alvarlega gegn starfsskyldum sínum. Vegna þessa var G boðaður á fund fjögurra yfirmanna E ehf. 5. febrúar 2009 og í kjölfarið var honum gert að yfirgefa vinnustaðinn. Þann 26. febrúar sama ár óskaði E ehf. eftir því við G að hann mætti til vinnu á ný og ynni út uppsagnarfrestinn, en G taldi sér það ekki skylt þar sem honum hefði verið vikið úr starfi. G höfðaði mál þetta gegn E ehf. til heimtu launa út uppsagnarfrest. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að E ehf. hefði staðið næst að tryggja sönnun fyrir því að G hefði verið gert ljóst á fundinum 5. febrúar 2009 að til þess gæti komið að hann yrði kallaður aftur til starfa á uppsagnarfresti, enda viðbúið að G gæti að öðrum kosti með réttu litið svo á að ráðningarsambandi þeirra hafi þar verið slitið. Slíka sönnun hefði E ehf. ekki tryggt sér og yrði því staðfest niðurstaða héraðsdóms um að honum bæri að greiða G laun til enda uppsagnarfrests.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. júní 2010. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins réði stefndi sig til starfa hjá áfrýjanda 6. júlí 2005, en sá fyrrnefndi sagði ráðningarsamningnum upp 2. janúar 2009 með þriggja mánaða fresti og voru ráðgerð starfslok 30. apríl sama ár. Á uppsagnarfrestinum mun áfrýjandi hafa fengið í hendur gögn, sem hann taldi sýna að stefndi ásamt sex öðrum starfsmönnum hafi brotið alvarlega gegn starfskyldum sínum, og boðaði hann stefnda af því tilefni til fundar 5. febrúar 2009. Í aðilaskýrslu fyrir héraðsdómi kvaðst stefndi hafa þar verið sakaður um að hafa „stolið trúnaðargögnum“ og verið „beðinn um að játa“. Hann kvað sér hafa verið vikið úr starfi á fundinum og minntist ekki að gerður hafi verið áskilnaður um að hann kynni að verða kallaður aftur til starfa á uppsagnarfresti, en þarna hafi verið „frekar mikil geðshræring“ og hann myndi ekki nánar eftir þessu. Fyrir héraðsdómi gaf jafnframt skýrslu framkvæmdastjóri þjónustusviðs áfrýjanda, sem staddur var á sama fundi ásamt þremur öðrum yfirmönnum hjá félaginu. Hann lýsti því meðal annars að á fundinum hafi stefnda verið tjáð að ekki væri óskað eftir að hann mætti til vinnu á meðan félagið væri að kanna nánar hvernig það myndi „verja hagsmuni“ sína vegna trúnaðarbrota starfsmanna. Önnur gögn liggja ekki fyrir í málinu um hvað fór fram á þessum fundi. Fram er komið að eftir fundinn var stefnda gert að yfirgefa vinnustaðinn og afhenda síma, sem hann hafi haft til afnota í starfi, auk þess sem tekin var úr sambandi nettenging fyrir tölvu hans. Þá sendi sýslumaðurinn í Reykjavík boðun til stefnda 13. febrúar 2009 vegna fram kominnar beiðni áfrýjanda um að lögbann yrði lagt meðal annars við því að stefndi hæfi störf hjá nánar tilgreindu félagi, svo og að hann hefði samband við viðskiptamenn áfrýjanda eða starfsmenn þeirra. Þegar þetta er virt verður að líta svo á að staðið hafi áfrýjanda næst að tryggja sönnur fyrir því að stefnda hafi þrátt fyrir þetta verið gert ljóst á fundinum að til þess gæti komið að hann yrði kallaður aftur til starfa á uppsagnarfresti, enda viðbúið að stefndi gæti að öðrum kosti með réttu litið svo á að ráðningarsambandi þeirra hafi þar verið slitið. Slíka sönnun tryggði áfrýjandi sér ekki og verður því staðfest niðurstaða héraðsdóms um að honum beri að greiða stefnda laun til enda uppsagnarfrests. Samkvæmt málflutningi stefnda fyrir Hæstarétti fékk hann á uppsagnarfrestinum greiddar úr fæðingarorlofssjóði 82.114 krónur, sem draga eigi frá fjárhæð kröfu hans. Því til samræmis og með því að kröfu stefnda um vexti hefur ekki sérstaklega verið mótmælt verður héraðsdómur staðfestur á þann hátt, sem nánar greinir í dómsorði.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, EJS ehf., greiði stefnda, G-kk-þgf Þ-kk-þgf H-kk-þgf, 1.239.926 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. febrúar 2009 til greiðsludags.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað verður staðfest.

Áfrýjandi greiði stefnda 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.