arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
76/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Á um að þrjú nafngreind vitni gæfu skýrslu með fjarfundabúnaði. Í dómi Hæstaréttar kom fram að umrædd vitni væru ætlaðir brotaþolar í máli Á gegn X sem neitað hefði sakargiftum. Í greinargerð Á kæmi fram að ljóst væri að úrslit málsins réðust af framburði þeirra. Í því ljósi yrði þeirri undantekningu frá meginreglunni um milliliðalausa sönnunarfærslu sem fælist í fyrri málslið 4. mgr. 116. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála ekki beitt í málinu. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. janúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. janúar 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að þrjú nafngreind vitni gefi skýrslu með fjarfundarbúnaði. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og heimilað að umrædd vitni gefi skýrslu með fjarfundarbúnaði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með ákæru 17. desember 2013 höfðaði ríkissaksóknari sakamál á hendur varnaraðila fyrir ætluð brot gegn þremur konum 30. mars sama ár, en þær eru allar erlendir ríkisborgarar og horfnar af landi brott. Eru brotin annars vegar talin varða við 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en til vara við 209. gr. sömu laga og hins vegar við 225. gr. laganna.

Í 4. mgr. 116. gr. laga nr. 88/2008 segir að sé vitni statt fjarri þingstað eða ef sérstakt óhagræði er fyrir það að koma fyrir dóm, geti dómari ákveðið að skýrsla verði tekin af því á dómþingi eða gegnum síma eða annað fjarskiptatæki, enda verði skýrslutöku hagað þannig að allir sem eru staddir á dómþingi heyri orðaskipti við vitnið. Jafnframt er tekið fram að heimild þessari verði ekki beitt ef ætla megi að úrslit máls geti ráðist af framburði vitnisins.

Vitni þau sem sóknaraðili óskar eftir að gefi skýrslu með fjarfundarbúnaði eru ætlaðir brotaþolar í máli því sem höfðað hefur verið gegn varnaraðila, en hann neitar sakargiftum. Í greinargerð sóknaraðila hér fyrir dómi kemur fram að ljóst sé að úrslit málsins geti ráðist af framburði vitnanna. Í því ljósi og með skírskotun til síðari málsliðar 4. mgr. 116. gr. laga nr. 88/2008 verður þeirri undantekningu frá meginreglunni um milliliðalausa sönnunarfærslu, sem felst í fyrri málslið málsgreinarinnar, ekki beitt um skýrslugjöf umræddra vitna. Ber því að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
778/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. nóvember 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 8. desember 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðahaldinu verði markaður skemmri tími. Jafnframt krefst hann þess, verði honum gert að sæta gæsluvarðhaldi, að tilhögun þess verði þannig að takmörkunum samkvæmt c., d. og e. lið 99. gr. laga nr. 88/2008 verði aflétt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur ekki borið undir héraðsdóm kröfu sína um tilhögun gæsluvarðhalds og kemur hún því ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
779/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. nóvember 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni á meðan mál hans er til meðferðar í Héraðsdómi Reykjavíkur, en þó ekki lengur en til 15. janúar 2015 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að setja tryggingu, en að því frágengnu að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga, verður sakborningi því aðeins gert að sæta farbanni að rökstuddur grunur sé um að hann hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við. Að virtum gögnum málsins er varnaraðili undir rökstuddum grun um brot gegn 209. gr. og 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en ákæra á hendur honum var gefin út 29. ágúst 2014. Aðalmeðferð málsins hófst 27. nóvember 2014 en var frestað til 12. desember sama ár vegna forfalla vitnis. Brot gegn fyrrgreindum ákvæðum geta varðað fangelsisrefsingu. Þá skiptir ekki máli hvort refsing við ætluðu broti kunni að verða skilorðsbundin, en í 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 er ekki vísað til 3. mgr. 95. gr. þeirra. Er því fullnægt skilyrðum 1. mgr. sömu greinar til að fallast megi á kröfu sóknaraðila. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
77/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stæði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. janúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 31. janúar 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. febrúar 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að hann verði úrskurðaður í farbann í stað gæsluvarðhalds. Þá krefst varnaraðili að hann verði úrskurðaður til vistunar á heilbrigðisstofnun í stað fangelsis, en til vara að honum verði ekki gert að sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að ástæða sé til að mæla fyrir um vistun hans á sjúkrahúsi eða annarri viðeigandi stofnun í stað gæsluvarðhalds, svo sem heimilt er að gera samkvæmt 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
782/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sem M ehf. lýsti við slit F hf. og K hafði fengið framselda. Var krafan reist á ætlaðri skaðabótaskyldu F hf. vegna nauðungarsölu á fasteign í eigu M ehf. Var talið að krafa K hefði ekki verið höfð uppi í tæka tíð þegar henni var lýst fyrir slitastjórn F hf., enda hefði þá verið liðinn frestur 88. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu til að bera mál til heimtu bóta vegna nauðungarsölu undir héraðsdóm.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. nóvember 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að viðurkennd yrði krafa, sem Miðstöðin ehf., eignarhaldsfélag, lýsti við slit Frjálsa hf. og sóknaraðili hefur fengið framselda. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Skilja verður kröfugerð sóknaraðila svo að hann krefjist þess að við slitin verði viðurkennd krafa sín að fjárhæð 16.995.503 krónur, aðallega með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. febrúar 2009 til greiðsludags, en til vara með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. sömu laga frá 9. febrúar 2009 til 18. febrúar 2013 og dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags. Verði kröfunni skipað í réttindaröð samkvæmt 3. tölulið 110. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K-kk-nf B-kk-nf, greiði varnaraðila, Dróma hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
783/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sem M ehf. lýsti við slit F hf. og K hafði fengið framselda. Var krafan reist á ætlaðri skaðabótaskyldu F hf. vegna nauðungarsölu á fasteign í eigu M ehf. Var talið að krafa K hefði ekki verið höfð uppi í tæka tíð þegar henni var lýst fyrir slitastjórn F hf., enda hefði þá verið liðinn frestur 88. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu til að bera mál til heimtu bóta vegna nauðungarsölu undir héraðsdóm.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. nóvember 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að viðurkennd yrði krafa, sem Miðstöðin ehf., eignarhaldsfélag, lýsti við slit Frjálsa hf. og sóknaraðili hefur fengið framselda. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Skilja verður kröfugerð sóknaraðila svo að hann krefjist þess að við slitin verði viðurkennd krafa sín að fjárhæð 3.262.734 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. febrúar 2009 til greiðsludags og verði henni skipað í réttindaröð samkvæmt 3. tölulið 110. gr. laga nr. 21/1991 Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K-kk-nf B-kk-nf, greiði varnaraðila, Dróma hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
784/2014

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. nóvember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. nóvember 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 22. desember 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í hinum kærða úrskurði eru rakin fjölmörg mál þar sem varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um háttsemi sem getur varðað fangelsisrefsingu. Með dómi Hæstaréttar 29. ágúst 2014 í máli nr. 575/2014 var hafnað kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Frá uppkvaðningu dómsins eru til rannsóknar hjá sóknaraðila þrjú ný mál þar sem varnaraðili er undir rökstuddum grun um brot sem fangelsisrefsing liggur við, þar á meðal þjófnaðarbrot 8. október 2014 og líkamsárás 25. nóvember sama ár. Að þessu virtu er fullnægt skilyrðum c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Hinn kærði úrskurður verður því felldur úr gildi og krafa sóknaraðila tekin til greina eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 22. desember 2014 klukkan 16.
785/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem úrskurður BR um að dóttir A yrði vistuð á heimili á vegum BR í tvo mánuði var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. nóvember 2014, þar sem staðfestur var úrskurður varnaraðila 14. október 2014 um að dóttir sóknaraðila skyldi vistuð á heimili á vegum varnaraðila í tvo mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á það með héraðsdómi að skilyrði hafi verið til þess að vista dóttur sóknaraðila, C, á heimili á vegum varnaraðila í tvo mánuði frá 14. október 2014 að telja, samkvæmt heimild í b. lið 1. mgr. 27. gr. laga nr. 80/2002.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 250.000 krónur.
787/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þrotabús M um að M yrði gert að afhenda eignarhluti sína í þremur nánar tilgreindum einkahlutafélögum þar sem ekki væri fullnægt skilyrðum 3. mgr. 82. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. nóvember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. nóvember 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að afhenda eignarhluti sína í þremur nánar tilgreindum einkahlutafélögum. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa hans verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega frávísunar málsins frá Hæstarétti en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur engin haldbær rök fært fram fyrir kröfu sinni um að málinu verði vísað frá Hæstarétti og verður henni því hafnað.

Málsatvikum er skilmerkilega lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram leikur vafi á að varnaraðili sé eigandi hluta í þeim nánar tilgreindu einkahlutafélögum sem dómkrafa sóknaraðila lýtur að. Ný gögn sem sóknaraðili hefur lagt fram við meðferð málsins fyrir Hæstarétti fá þeim vafa ekki eytt. Samkvæmt þessu er fallist á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að ekki sé fullnægt skilyrðum 3. mgr. 82. gr. laga nr. 21/1991 til að verða við kröfu sóknaraðila um afhendingu umræddra eignarhluta og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Eftir framangreindum úrslitum verður sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, þrotabú M-kk-ef M-kk-ef, greiði varnaraðila, M-kk-þgf M-kk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
788/2013

K og M deildu um forsjá tveggja dætra sinna en K féll frá áfrýjun málsins. Með dómi Hæstaréttar var málskostnaður fyrir réttinum felldur niður en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður M greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. desember 2013. Með bréfi 1. apríl 2014 féll hún frá áfrýjun. Stefndi krefst málskostnaðar úr hendi áfrýjanda án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt fyrir réttinum.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er málið fellt niður.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnda fyrir Hæstarétti greiðist úr eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnda, M, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 250.000 krónur.
78/2014

P varð fyrir slysi við störf hjá L ehf. og fékk greiddar bætur úr ábyrgðartryggingu félagsins hjá S hf. Í vátryggingarsamningi L ehf. og S hf. var eigin áhætta vátryggingataka ákveðin 1.500.000 krónur og greindi P og síðarnefnda félagið á um hvort heimilt hefði verið að draga þá fjárhæð frá útreiknuðum skaðabótum til P. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti með vísan til forsendna, sagði að réttur P til bóta úr hendi S hf. væri leiddur af vátryggingarsamningi L ehf. og S hf. og gæti ekki orðið ríkari en þar væri kveðið á um. Sú ályktun fengi ennfremur stoð í 44. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga, þar sem fram kæmi að tryggingarfélag geti ekki einungis haft uppi sömu mótbárur gegn kröfu tjónþola og hinn vátryggði, heldur einnig aðrar mótbárur svo fremi sem þær eigi ekki rót að rekja til háttsemi vátryggðs eftir að vátryggingaratburður varð. Í athugasemdum við frumvarp það er varð að lögum nr. 30/2004 væri þannig sérstaklega vikið að því að tryggingarfélag geti borið fyrir sig ákvæði í vátryggingarsamningi um eigin áhættu hins vátryggða. S hf. hefði því verið rétt að taka tillit til eigin áhættu P sem nam fyrrgreindri fjárhæð við uppgjör bótanna.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. febrúar 2014. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.500.000 krónur með 4,5% vöxtum frá 16. október 2006 til 10. nóvember 2006, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti, án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, P-kk-ef R-kk-ef E-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 450.000 krónur.
790/2014

Við opinber skipti á dánarbúi C kom upp ágreiningur milli málsaðila varðandi eignarhlut B, sambýliskonu C, í eignum sem skráðar voru á nafn C. Taldi A, dóttir C, að allar eignir ættu að koma til skipta en B taldi að hún ætti helming eigna á móti dánarbúi C. Í hinum kærða úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, var talið að B hefði sýnt fram á það að með henni og C hefði verið svo rík fjárhagsleg samstaða að líta yrði á allar eignir þeirra sem eina heild í sameign þeirra beggja. Við það mat var einkum horft til þess að eignir þær sem skráðar voru á nafn C við andlát hans mynduðust nánast allar á 36 ára sambúðartíma þeirra en engar eignir voru skráðar á nafn B. Þá var höfð hliðsjón af vætti vitnis um ástæður þess af hverju þau töldu ekki sameiginlega fram til skatts, um stofnun og eignarhlut B í nánar tilgreindu sameignarfélagi og hvernig fé úr félaginu hefði verið ráðstafað. Þá var litið til þess að B ritaði í tvígang undir veðskjöl sem maki, hún tók í eigin nafni lán hjá lífeyrissjóði sínum með veði í fasteign skráða á nafn C og að þau gerðu sameiginlega og gagnkvæma erfðaskrá. Kröfu A var því hafnað og þess í stað viðurkennt að við skipti á dánarbúi C teljist nánar tilgreindar eignir að jöfnu í sameign B og dánarbúsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 14. nóvember 2014, þar sem leyst var úr nánar tilteknum ágreiningi málsaðila, sem reis við opinber skipti á dánarbúi C. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að við skipti á dánarbúinu komi tveir þriðju hlutar eigna búsins í hennar hlut. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að tilteknar eignir verði taldar sameign hennar og C að jöfnu. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, B, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
792/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem Í hf. var heimilað að fá nánar tilgreinda bifreið tekna með beinni aðfarargerð úr vörslum Þ.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. nóvember 2014, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá bifreiðina PI 801 af gerðinni Land Rover Range Rover Sport tekna úr vörslum sóknaraðila og fengna sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um heimild til aðfarargerðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.