arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
749/2013

P höfðaði mál gegn L hf. og krafðist þess að felld yrði úr gildi veðsetning eignarhluta hans í jörð samkvæmt veðskuldabréfi sem gefið var út af bróður P. Í dómi Hæstaréttar kom fram að P hefði ekki sannað að samkomulag um veðsetningu á jörðinni hefði falið í sér brot gegn góðum viðskiptavenjum eða verið ósanngjarnt gagnvart stefnanda í skilningi 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, um boð og ógilda löggerninga eða ákvæða laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Með vísan til ákvæðis í veðskuldabréfinu var talið að greiðslumat hefði verið kynnt P og að það hefði verið undir honum sjálfum komið að óska eftir að kynna sér efni þess sérstaklega áður en hann veitti samþykki fyrir veðsetningu fasteignar sinnar. Einnig var hafnað málsástæðum P er lutu að því að honum hefðu ekki verið kynnt réttaráhrif undirritunar sinnar á veðskuldabréfið sem hann hefði haft litla burði til að átta sig á. Þá hefði P ekki sýnt fram á að forsendur veðsetningarinnar hefðu brostið. Var L hf. sýknaður af kröfum P.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. nóvember 2013. Hann krefst þess að felld verði úr gildi veðsetning eignarhluta hans í jörðinni Galtalæk í Rangárþingi ytra, landnúmer 164973, til tryggingar skuld J-kk-ef S-kk-ef við stefnda samkvæmt veðskuldabréfi útgefnu 20. október 2006 að höfuðstól 3.500.000 krónur og að allar skuldbindingar áfrýjanda samkvæmt veðskuldabréfinu verði felldar úr gildi. Þá krefst áfrýjandi þess að stefnda verði gert að aflétta veðskuldabréfinu af eignarhluta áfrýjanda í jörðinni innan 15 daga frá dómsuppsögu að viðlögðum 50.000 króna dagsektum frá þeim tíma þar til aflétting fer fram. Loks er krafist málskostnaðar fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, sem ákveðin er eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, P-kk-ef S-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 400.000 krónur.
749/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákveðið var að öll þinghöld í máli sem Á hafði höfðað gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, skyldu háð fyrir luktum dyrum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. nóvember 2014, þar sem ákveðið var að þinghöld í málinu skyldu háð fyrir luktum dyrum. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að öll þinghöld í málinu verði háð í heyranda hljóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í máli þessu er varnaraðila gefið að sök kynferðisbrot með því að hafa tiltekinn dag haft samband símleiðis við konu og heitið henni tilgreindri greiðslu fyrir vændi. Er brotið talið varða við 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en þar segir að hver sem greiðir eða heitir greiðslu eða annars konar endurgjaldi fyrir vændi skuli sæta sektum eða fangelsi allt að einu ári.

Samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar skal dómþing háð í heyranda hljóði nema dómari ákveði annað lögum samkvæmt til að gæta velsæmis, allsherjarreglu, öryggis ríkisins eða hagsmuna málsaðila. Eftir 1. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 er meginregla laganna í samræmi við fyrrnefnt stjórnarskrárákvæði, en þar er mælt fyrir um undantekningar frá henni í stafliðum a. til g., sem skýra verður þröngt. Í a. lið málsgreinarinnar er kveðið á um heimild til að þinghald fari fram fyrir luktum dyrum til hlífðar sakborningi, brotaþola, vandamanni þeirra, vitni eða öðrum sem málið varðar. Með hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að þinghöld í málinu skyldu vera lokuð til hlífðar brotaþola, sem varnaraðili væri sakaður um að kaupa vændi af. Þá var í úrskurðinum vísað til stöðu seljanda í viðskiptum sem þessum og þess yfirlýsta markmiðs löggjafans að ábyrgðin á viðskiptunum hvíldi eftirleiðis á herðum kaupanda en ekki seljanda. Að lokum var þar skírskotað til d. liðar fyrrgreindrar málsgreinar.

Fallist er á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að með tilliti til hagsmuna þeirrar konu, sem málið varðar, sé fullnægt skilyrðum a. liðar 1. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um að þinghöld í málinu verði háð fyrir luktum dyrum til hlífðar henni. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
74/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var synjað um skipun réttargæslumanns. Í dómi Hæstaréttar kom fram að brot það sem X væri gefið að sök að hafa framið gegn A væri samkvæmt ákæru talið varða við 1. mgr. 217. gr. og 225. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og yrði að öllu virtu talið til þess fallið að valda verulegu tjóni á andlegu heilbrigði A. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að skipa A réttargæslumann.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Brotaþoli, A, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. janúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 24. janúar 2014 þar sem brotaþola var synjað um skipun réttargæslumanns. Kæruheimild er í e. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þess er krafist að lagt verði fyrir héraðsdómara að skipa B-kk-þf H-kk-þf hæstaréttarlögmann réttargæslumann brotaþola.

Hvorki sóknaraðili né varnaraðili hafa látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði var mál þetta höfðað með ákæru 12. desember 2013 á hendur varnaraðila fyrir að hafa með ofbeldi veist að brotaþola 10. maí sama ár þar sem hann sat á bekk í [...] með því að taka um höfuð hans, maka og troða saur í andlit hans og munn og því næst slá hann tvisvar til þrisvar í höfuð og líkama. Er þetta talið varða við 1. mgr. 217. gr. og 225. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við þingfestingu málsins 16. janúar 2014 neitaði varnaraðili sök og hafnaði einkaréttarkröfu sem brotaþoli hefur uppi í málinu. Í þinghaldinu krafðist brotaþoli þess að sér yrði skipaður réttargæslumaður en þeirri kröfu var hafnað með hinum kærða úrskurði.

Samkvæmt 2. mgr. 41. gr. laga nr. 88/2008 er lögreglu skylt eftir ósk brotaþola að tilnefna honum réttargæslumann ef rannsókn beinist meðal annars að broti gegn XXIII. eða XXIV. kafla almennra hegningarlaga og ætla má að brotaþoli hafi orðið fyrir verulegu tjóni á líkama eða andlegu heilbrigði af völdum brotsins. Jafnframt er það skilyrði fyrir tilnefningu réttargæslumanns eftir þessari málsgrein að brotaþoli hafi að mati lögreglu þörf fyrir sérstaka aðstoð réttargæslumanns til að gæta hagsmuna sinna í málinu. Eftir að mál hefur verið höfðað og skilyrði eru til að tilnefna réttargæslumann samkvæmt 2. mgr. 41. gr. laganna skipar dómari brotaþola réttargæslumann, sbr. 1. mgr. 42. gr. þeirra.

Sú háttsemi, sem varnaraðila er gefin að sök og lögð er refsing við í XXIII. og XXIV. kafla almennra hegningarlaga, verður að öllu virtu talin til þess fallin að valda verulegu tjóni á andlegu heilbrigði brotaþola. Krafa hans verður því tekin til greina og lagt fyrir héraðsdómara að skipa honum réttargæslumann.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að skipa brotaþola, A, réttargæslumann.
750/2014

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. nóvember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. nóvember 2014 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 13. sama mánaðar um að varnaraðili skuli sæta nálgunarbanni eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili, sbr. 1. gr. laga nr. 39/2012. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að nálgunarbannið taki ekki til sonar hans, en að því frágengnu að nálgunarbanninu verði markaður skemmri tími. Í öllum tilvikum krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
753/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu D ehf. og S ehf. um dómkvaðningu matsmanns var hafnað. Í kæru var ekki getið þeirra ástæðna sem kæran var reist á og var hún því ekki í samræmi við c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Úr þessum annmarka varð ekki bætt þótt málsástæðum D ehf. og S ehf. hefði verið gerð skil í greinargerð fyrir Hæstarétti. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. nóvember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. nóvember 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að umbeðin dómkvaðning fari fram. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili reisir frávísunarkröfu sína á því að kæra sóknaraðila fullnægi ekki áskilnaði 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991.

Í kæru sóknaraðila sagði það eitt að úrskurðurinn væri kærður í því skyni að honum yrði hnekkt og að samþykkt yrði krafa sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns til að svara tilgreindum spurningum. Loks var tekið fram í kærunni að greinargerð yrði skilað til Hæstaréttar.

Samkvæmt c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 skal í kæru til Hæstaréttar meðal annars greina ástæður sem hún er reist á. Þessa gættu sóknaraðilar í engu, en úr þeim annmarka var ekki bætt þótt málsástæðum þeirra hafi verið gerð skil í greinargerð hér fyrir dómi. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti, sbr. meðal annars dóma réttarins 2. september 2011 í málum nr. 377/2011 og 388/2011.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðilar, Datacell ehf. og Sunshine Press Productions ehf., greiði varnaraðila, Valitor hf., óskipt 350.000 krónur í kærumálskostnað.
754/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa A hf. um að félaginu væri heimilt að fá A og V borin út úr tilgreindri fasteign í sinni eigu með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 19. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. nóvember 2014, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sér yrði heimilað að fá sóknaraðila, ásamt öllu því sem þeim tilheyrir, borin út úr fasteigninni Klausturhvammi 20 í Hafnarfirði, fastanúmer 207-6968, með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðilar krefjast þess að kröfu varnaraðila um aðfarargerð verði hafnað. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, A-kvk-nf T-kvk-nf M-kvk-nf og V-kk-nf B-kk-nf, greiði óskipt varnaraðila, Arion banka hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
755/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. nóvember 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 8. desember 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um brot sem varðar fangelsisrefsingu samkvæmt 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
756/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. nóvember 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 8. desember 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að sér verði ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um brot sem varðar fangelsisrefsingu samkvæmt 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
758/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um kröfu sem L hf. lýsti við gjaldþrotaskipti á þrotabúi Ö. L hf. krafðist þess að staðfest yrði að hann nyti veðréttar í tiltekinni fasteign þrotabús Ö á grundvelli tryggingarbréfs og viðauka við það, til tryggingar skuldum K ehf. við sig svo og að krafa sem hann lýsti í búið á grundvelli þessa nyti stöðu í réttindaröð samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991. Í úrskurði héraðsdóms var rakið að umrædd fasteign hefði samkvæmt tryggingarbréfinu staðið ásamt öðrum fasteignum til tryggingar skuldum Ö ehf. og hefði Ö ritað undir það sem þinglýstur eigandi þeirrar fasteignar. Með viðauka við tryggingarbréfið um skuldskeytingu skyldi bréfið standa til tryggingar skuldum K ehf. í stað Ö ehf. Voru í viðaukanum talin upp sömu veðandlög og í tryggingarbréfinu en Ö ritaði ekki undir bréfið sem þinglýstur eigandi fasteignarinnar. Taldi héraðsdómur hvorki sannað að til hafi staðið að fasteignin stæði, eftir gerð viðaukans, til tryggingar skuldum K ehf. né að Ö hefði gefið samþykki fyrir því að svo yrði. Hefði því ekki stofnast til gilds veðréttar í fasteigninni til tryggingar skuldum K ehf. með útgáfu viðaukans. Var kröfum L hf. því hafnað. Var úrskurður héraðsdóms staðfestur í Hæstarétti með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. nóvember 2014, þar sem leyst var úr ágreiningi um kröfu sem sóknaraðili lýsti við gjaldþrotaskipti varnaraðilans þrotabús A-kk-ef E-kk-nf Þ-kk-ef. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að að staðfest verði að hann njóti þriðja veðréttar í fasteign varnaraðilans að Lundi í Þingeyjarsveit, fastanúmer 223-1713, á grundvelli tilgreinds tryggingarbréfs og viðauka við það, til tryggingar skuldum Kistumels ehf. við sig. Hann krefst þess jafnframt að krafa sín í bú þessa varnaraðila, á grundvelli tryggingarbréfsins og viðaukans við það, verði samþykkt með stöðu í réttindaröð samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Hinn kærði úrskurður verður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Landsbankinn hf., greiði varnaraðilum, þrotabúi A-kk-ef E-kk-ef Þ-kk-ef og Fikti ehf., hvorum um sig 200.000 krónur í kærumálskostnað.
767/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni S hf. um dómkvaðningu matsmanna. L hf. hafði höfðað mál á hendur S hf. vegna endurgreiðslu tveggja lánssamninga. Með matsbeiðni óskaði S hf. eftir dómkvaðningu tveggja sérfróðra og óvilhallra manna til að svara þremur spurningum er lutu að því hvenær L hf. hafi verið rétt og skylt að ráðleggja S hf. að selja tiltekin verðbréf. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, sagði m.a. að í sjálfu sér væri ljóst hvað meta ætti og hvað S hf. hygðist sanna með matsgerðinni. Þá yrði því ekki haldið fram að bersýnilega óþarft væri að meta þau atriði sem matsbeiðnin lyti að. Á hinn bóginn væru tvær spurninganna leiðandi um atriði sem lagalegur ágreiningur stæði um og dómara bæri að leggja mat á samkvæmt 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Væru ekki forsendur til að dómkveðja sérfróða matsmenn til að svara þeim, sbr. 2. mgr. 60. gr. og 1. málslið 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991. Þá leiddi þriðja spurningin af svari við hinum tveimur. Bæri því að hafna dómkvaðningu matsmanna á grundvelli fyrirliggjandi matsbeiðni.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. nóvember 2013 þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að dómkveðja tvo sérfróða og óvilhalla menn til að svara nánar tilteknum spurningum. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Soffanías Cecilsson hf., greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
768/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu G hf. í gagnsök í máli S hf. á hendur G hf., um að rift yrði kaupsamningi málsaðila um nánar tilgreinda eignarhluti í tveimur eignarhaldsfélögum og að kröfu G hf. um endurgreiðslu samkvæmt kaupsamningnum, með skírskotun til þess að liðinn hefði verið málshöfðunarfrestur samkvæmt 1. mgr. 148. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, er krafan var fyrst höfð uppi í greinargerð G hf. í héraði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. nóvember 2013 þar sem aðalkröfu sóknaraðila í gagnsök í máli varnaraðila á hendur honum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og héraðsdómara verði gert að taka til efnismeðferðar aðalkröfu sóknaraðila í gagnsök um ,,að rift verði kaupsamningi aðila 28. maí 2008 um nánar greinda eignarhluti í Eikarhaldi ehf. og Fasteignafélagi Íslands og að [varnaraðila] verði gert að endurgreiða [sóknaraðila] kr. 6.870.696.065“ ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. apríl 2013 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að ákvæði héraðsdóms um frávísun verði staðfest. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Glitnir hf., greiði varnaraðila, Stoðum hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
769/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu G hf. í gagnsök í máli S hf. á hendur G hf., um að rift yrði kaupsamningi málsaðila um nánar tilgreinda eignarhluti í eignarhaldsfélagi og að kröfu G hf. um endurgreiðslu samkvæmt kaupsamningnum, með skírskotun til þess að liðinn hefði verið málshöfðunarfrestur samkvæmt 1. mgr. 148. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, er krafan var fyrst höfð uppi í greinargerð G hf. í héraði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. nóvember 2013 þar sem aðalkröfu sóknaraðila í gagnsök í máli varnaraðila á hendur honum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og héraðsdómara verði gert að taka til efnismeðferðar aðalkröfu sóknaraðila í gagnsök um ,,að rift verði kaupsamningi aðila 1. ágúst 2008 um FL Holding ehf. og að varnaraðila ... verði gert að endurgreiða [sóknaraðila] 64.886.000“ sterlingspund með nánar tilgreindum dráttarvöxtum frá 30. apríl 2013 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að ákvæði héraðsdóms um frávísun verði staðfest. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Glitnir hf., greiði varnaraðila, Stoðum hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.