arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
473/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli K og M vegna hjónaskilnaðar. Lagt var til grundvallar að nánar tilgreind hross og stóðhestur að hálfu skyldu koma til skipta samkvæmt 104. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Að auki skyldu folatollar vegna stóðhestsins koma til skipta að hálfu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 30. júní 2017, þar sem leyst var úr nánar tilteknum ágreiningi í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli aðilanna vegna hjónaskilnaðar. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að „hrossin A (50%), B, C, E, F, G, H, tryppi undan M og A fætt 2015, I, J, K og L [...] komi ekki til skipta við fjárslit aðila“ og að „hafnað verði ákvörðun skiptastjóra um að gjalda þurfi búinu hluta af folatollum vegna stóðhestsins A“. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
474/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S hf. um leiða tiltekið vitni til skýrslugjafar og afla þannig sönnunargagna fyrir dómi án þess að mál hefði verið höfðað. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að S hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að skilyrðum væri fullnægt til að beita undantekningarheimild 2. mgr. 77. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til sönnunarfærslu fyrir dómi án þess að mál hefði verið höfðað, sbr. síðari málslið 2. mgr. 78. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 30. júní 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fá að afla sönnunargagna fyrir dómi án þess að mál hafi verið höfðað með því að leiða nafngreint vitni til skýrslugjafar. Kæruheimild er í f. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að sér verði heimilað að leiða vitni þetta fyrir héraðsdóm til skýrslugjafar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem fram kemur í úrskurði héraðsdóms reisir sóknaraðili fyrrgreinda kröfu sína á síðari málslið 2. mgr. 77. gr. laga nr. 91/1991, en hann telji sönnunarfærslu þessa geta ráðið úrslitum um hvort hann láti verða af höfðun máls á hendur varnaraðila til heimtu skaðabóta vegna aðgerða þess síðarnefnda við rannsókn á ætluðum brotum sóknaraðila gegn lögum og reglum um gjaldeyrismál. Sóknaraðili hefur ekki í málatilbúnaði sínum fært viðhlítandi rök fyrir því að skilyrðum sé fullnægt til að beita undantekningarheimild þessa lagaákvæðis til sönnunarfærslu fyrir dómi án þess að mál hafi verið höfðað, sbr. síðari málslið 2. mgr. 78. gr. laga nr. 91/1991. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Samherji hf., greiði varnaraðila, Seðlabanka Íslands, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
475/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júlí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. júlí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. ágúst 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á að fullnægt sé skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
476/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júlí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. júlí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. ágúst 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Að virtum sakargögnum, sem lýst er í hinum kærða úrskurði, er varnaraðili undir sterkum grun um brot gegn 211. gr. eða 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem að lögum geta varðað 10 ára fangelsi. Þá er brotið þess eðlis að varðhald verður talið nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Er því fullnægt skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
477/2016

Aðilar deildu um hvort fimm lánveitingar sem gerðar voru á grundvelli lánssamnings hefðu verið lán í erlendri mynt eða lán í íslenskum krónum með ólögmætri gengistryggingu. Var tekið fram að í fyrrnefndum lánssamningi hefði hvorki verið að finna yfirlýsingu F ehf. um að hann stæði í skuld við bankann né að hann myndaði kröfuréttindi bankans á hendur F ehf. heldur hefði samningurinn aðeins sett ramma utan um lánsviðskipti milli þeirra. Var talið samkvæmt gögnum málsins að F ehf. hefði óskað eftir öllum lánshlutunum í tilgreindum erlendum gjaldmiðlum. Var því talið að lán F ehf. hefðu verið gild lán í erlendum gjaldmiðlum og Í hf. sýknað af kröfu F ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf hæstaréttardómari og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. júní 2016. Hann krefst þess að viðurkennt verði að fimm lánssamningar sem hann gerði við stefnda 20. desember 2004, 12. og 14. janúar og 23. febrúar 2005 og 10. apríl 2006, sem gerðir voru á grundvelli samnings 7. desember 2004 milli áfrýjanda og banka, er bar sama heiti og stefndi sem hefur samkvæmt ákvörðun Fjármálaeftirlitsins tekið yfir réttindi og skyldur bankans gagnvart áfrýjanda, séu lánssamningar í íslenskum krónum bundnir ólögmætri gengistryggingu í skilningi 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í hinum áfrýjaða dómi er lýst atvikum málsins og nánari grein gerð fyrir einstökum kröfuliðum.

Lánssviðskipti þau sem deilt er um í málinu eru grundvölluð á lánssamningi aðila 7. desember 2004. Heiti samningsins er „Lánssamningur (Lán í erlendum gjaldmiðlum)“. Ágreiningur aðila lýtur að því hvort einstaka lánveitingar eða ádrættir á grundvelli lánssamnings þessa hafi verið lán í íslenskum krónum sem bundin hafi verið ólögmætri gengistryggingu í skilningi 14. gr. laga nr. 38/2001 eða hvort um hafi verið að ræða lögmæt lán í erlendri mynt.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi dró áfrýjandi alls átta sinnum á lánssamninginn og lúta dómkröfur hans að fimm þeirra, nánar tiltekið 20. desember 2004, 12. og 14. janúar, 23. febrúar 2005 og 10. apríl 2006.

Um ádrátt 20. desember 2004, sem fyrsti kröfuliður lýtur að, hefur verið lagt fyrir Hæstarétt afrit af lánsumsókn. Þá hafa verið lögð fyrir Hæstarétt afrit af tölvupóstsamskiptum áfrýjanda og stefnda sem ætlað er að varpa ljósi á aðdraganda þriðju lánveitingarinnar. Samkvæmt þessu er ljóst að lánveitingar, sem varða fyrsta, þriðja, fjórða og fimmta lið í dómkröfum áfrýjanda, voru á grundvelli umsókna þar sem sótt var um lán með ádrætti á fyrrgreindan rammasamning um lánveitingar í erlendri mynt. Þá sýna bankaútskriftir, að lán sem önnur dómkrafa lýtur að voru í erlendri mynt og er það einnig í samræmi við rammasamninginn. Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Frosti ehf., greiði stefnda, Íslandsbanka hf., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
483/2016

Í málinu kröfðust HS og HT þess að fellt yrði úr gildi veð sem þau veittu í fasteign sinni með samþykki á veðskuldabréf útgefnu af syni HT og að L yrði gert að aflýsa því. Þá krafðist HT endurgreiðslu úr hendi L. Reistu þau kröfur sínar meðal annars á 1. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var talið að HS og HT hefðu ekki sýnt fram á að L hefði við lánveitingarnar vanrækt skyldur sínar samkvæmt lögum þeim og reglum sem um starfsemi hans giltu, meðal annars um að óska ekki eftir greiðslumati á lánsumsækjanda. Þá var vísað til þess að HS og HT hefðu ritað nafn sitt undir sérstakt skjal þar sem athygli þeirra var vakin á áhrifum vanskila og nauðsyn þess að þau bæru traust til lántakans. Var ekki talið ósanngjarnt af hálfu L að bera fyrir sig veðsetninguna og var L því sýknað af kröfum HS og HT

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 29. júní 2016. Þau krefjast þess að felldur verði úr gildi veðréttur sem þau veittu í fasteign sinni að Hamrabergi 9 í Reykjavík með undirritun á veðskuldabréf útgefnu af H-kk-þgf H-kk-þgf til stefnda 14. september 2007 og að stefnda verði gert að aflýsa veðskuldabréfinu. Þá krefst áfrýjandinn H-kk-nf T-kk-nf þess að stefnda verði aðallega gert greiða sér 2.594.287 krónur, en til vara 1.841.776 krónur, í báðum tilvikum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. september 2015 til greiðsludags. Loks krefjast áfrýjendur aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður verði felldur niður á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendum verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, H-kvk-nf E-kvk-nf S-kvk-nf og H-kk-nf T-kk-nf, greiði óskipt stefnda, Lífeyrissjóði verslunarmanna, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
483/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nauðungarvistun A var framlengd.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 4. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júlí 2017, þar sem nauðungarvistun sóknaraðila var framlengd í tólf vikur frá 22. sama mánaðar að telja. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila um framlengingu nauðungarvistunar, en til vara að henni verði markaður skemmri tími. Þá krefst sóknaraðili þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
484/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nauðungarvistun A var framlengd.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 4. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júlí 2017, þar sem nauðungarvistun sóknaraðila var framlengd í tólf vikur frá 21. sama mánaðar að telja. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila um framlengingu nauðungarvistunar, en til vara að henni verði markaður skemmri tími. Þá krefst sóknaraðili þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í úrskurði héraðsdóms er um atvik málsins meðal annars vísað til þess að fram komi í kröfu varnaraðila um framlengingu nauðungarvistunar að sóknaraðili hafi dvalið hér á landi sem [...] í talsverðan tíma. Rétt er að þetta hafi komið fram í kröfunni, en í skýrslu fyrir héraðsdómi kvaðst sóknaraðili hafa komið til landsins 7. júní 2017 og verður ekki annað séð en að það sé í samræmi við önnur gögn málsins. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
486/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 10. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. júlí 2017, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í tólf mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingunni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þóknunar til handa verjanda sínum fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og verður hún ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, Ó-kvk-ef H-kvk-ef G-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
487/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júlí 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. júlí 2017 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 22. ágúst 2017 klukkan 12. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 2. maí 2017 á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Eru honum gefin að sök fjölmörg brot á tímabilinu frá 17. október 2016 til 1. maí 2017, en á þeim tíma neytti hann fíkniefna. Vegna þess hve skammur tími er liðinn er fallist á með héraðsdómi að ætla megi að varnaraðili muni halda áfram brotum verði hann látinn laus áður en dómur verður lagður á mál hans. Við mat á því breytir engu þótt hann hafi sýnt af sér góða hegðun í gæsluvarðhaldsvistinni. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
48/2017

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. janúar 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. janúar 2017 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 16. sama mánaðar um að varnaraðili skuli sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 4. gr. og 6. gr. laga nr. 85/2011 til að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
490/2016

K krafðist skaðabóta úr ábyrgðartryggingu G ehf., sem félagið hafði tekið hjá S hf., vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir þegar iðnaðarhurð féll á hann en K hafði verið ásamt öðrum að loka iðnaðarhurð í verksmiðjuhúsi á Grundartanga sem hafði staðið föst í brautinni í hálfopinni stöðu um 170 cm frá jörðu. Hafði verkstjórinn B óskað eftir því símleiðis að K og samstarfsmaður hans færu til að sinna verkinu. Var talið að verkið hefði ekki verið þess eðlis að fyrir fram hefði mátt gera ráð fyrir að það væri flókið eða hættulegt jafnvel þó að ákveðin fallhætta kynni að vera til staðar þegar iðnaðarhurðir sætu fastar. Þá var ekki talið að verkstjórinn B hefði með athafnaleysi sínu sýnt af sér saknæma háttsemi eða að hann hefði brotið gegn starfsskyldum sínum. Hann hefði mátt treysta verkviti K og að hann myndi kalla eftir aðstoð eða ráðgjöf ef hann hefði talið slíkt þurfa. Þá var ekki talið að saknæmri háttsemi G ehf. væri fyrir að fara sem leiða ætti til skaðabótaskyldu. Voru G ehf. og S hf. því sýknuð af kröfu K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. júlí 2016. Hann krefst þess að stefndu verði gert að greiða sér óskipt 12.787.344 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. febrúar 2011 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verða stefndu sýknuð af kröfu áfrýjanda. Verður dómurinn staðfestur um annað en málskostnað sem felldur verður niður á báðum dómstigum.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
490/2017

F var sakfelldur fyrir brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa staðið að innflutningi á 1.950 ml af kókaíni ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um umtalsvert magn fíkniefna var að ræða. Hins vegar væri óljóst hvort F hefði eingöngu flutt efnin til landsins eða hvort hlutverk hans hefði verið annað og meira. Í þeim efnum yrði F að njóta vafans. Var refsing hans ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði auk þess sem fíkniefnin voru gerð upptæk.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 25. júlí 2017 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað, til vara að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, en að því frágengnu að refsing hans verði milduð.

Ákærði krefst ómerkingar hins áfrýjaða dóms á þeirri forsendu, að héraðsdómur hefði átt að vera fjölskipaður samkvæmt 4. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála þar sem niðurstaða málsins ráðist af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi. Framangreint ákvæði réttarfarslaga felur í sér heimild en ekki skyldu til að kveðja tvo aðra héraðsdómara til setu í dómi með sér og ræðst nauðsyn þess af aðstæðum hverju sinni. Ljóst er að sakfelling héraðsdóms í máli þessu ræðst ekki eingöngu af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi enda var ákærði handtekinn við komuna til landsins með í fórum sínum fíkniefnin, sem liggja til grundvallar ákæru. Verður því ekki fallist á aðalkröfu ákærða.

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi er óljóst hvort ákærði hafi eingöngu flutt fíkniefnin til landsins eða hvort hlutverk hans hafi verið annað og meira. Í þeim efnum verður hann að njóta vafans. Með þessari athugasemd verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, F-x-x R-x-x S-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 637.962 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur.