7/2012

S varð fyrir líkamstjóni er hann stökk yfir steinvegg við Fylkisheimilið og niður á steinsteypta stétt. Í viðurkenndi bótaskyldu og hafði greitt S skaðabætur sem námu ¾ hlutum af tjóni hans en taldi að S ætti sjálfur að bera ¼ hluta tjónsins vegna eigin sakar. Ljóst þótti að S hefði umrætt sinn verið undir áhrifum áfengis. Taldi Hæstiréttur að S hefði sýnt af sér verulegt gáleysi er hann tók þá hvatvísu ákvörðun að hlaupa í áttina að húsinu og stökkva yfir vegginn án þess að aðgæta hvernig aðstæður væru handan veggjarins. Þótti rétt að hann yrði látinn bera fjórðung tjóns síns sjálfur. Ekki voru talin efni til að beita lækkunarheimild í 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Var Í því sýknað af kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kvk-nf B-kvk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 5. janúar 2012. Hann krefst aðallega sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að kröfur stefnda verði lækkaðar og að málskostnaður verði látinn niður falla.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í málinu er ekki deilt um skaðabótaábyrgð áfrýjanda og hefur hann greitt stefnda skaðabætur sem nema ¾ af tjóni hans. Telur áfrýjandi að stefndi eigi sjálfur að bera ¼ hluta tjónsins vegna eigin sakar. Snýst meginágreiningur aðila um ætlaða eigin sök stefnda.

Atvik málsins eru að mestu óumdeild og eru þau rakin í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar kemur fram slasaðist stefndi er hann stökk yfir steinvegg sem frá honum séð var 72 cm hár. Hinum megin reyndist veggurinn vera 3,82 m niður á steinsteypta stétt og féll stefndi þar niður. Ástæðu þess að hann stökk yfir vegginn kveður stefndi hafa verið þá að hann hafi ætlað að stytta sér leið.

Í málinu liggur fyrir lögregluskýrsla 25. september 2005 sem gerð var í kjölfar slyssins. Þar er haft eftir þremur nafngreindum vitnum að stefndi hafi slegist í för með þeim á leið þeirra á dansleik í Fylkisheimilinu. Hafi stefndi spurt þá hvort þeir vissu hvar Fylkisheimilið væri og þeir sagst vera á leið þangað. Hafi þeir boðið stefnda að að ganga með sér þangað. Þegar þeir hafi séð húsið og stutt hafi verið eftir af leiðinni hafi þeir horft á eftir stefnda þar sem hann hafi tekið á rás, hlaupið að aðalinnganginum og stokkið upp á umræddan vegg og þeir séð á eftir honum niður. Vitnin komu ekki fyrir dóm en stefndi lagði lögregluskýrsluna fram við þingfestingu málsins í héraði og hefur því sem haft var eftir vitnunum ekki verið andmælt. Verður því við það að miða að aðdragandi slyssins hafi verið sá sem vitnin lýstu.

Í lögregluskýrslu af stefnda, sem tekin var 6. október sama ár, kvaðst hann vita að hann hafi verið talsvert ölvaður en ekki gera sér grein fyrir hversu mikið hann hefði drukkið um kvöldið. Fyrir dómi sagði hann aðspurður um hvort hann hafi verið ölvaður þetta kvöld: „Já ég var búinn að fá mér eitthvað í glas.“ Af þessu þykir ljóst að stefndi var umrætt sinn undir áhrifum áfengis.

Þegar myndir þær sem teknar voru á slysstað eru skoðaðar sést að húsið, sem er á tveimur hæðum, stendur í halla og blasir við að veggurinn sem er áfastur við húsið er mun hærri en sá hluti hans sem sneri að stefnda. Stefndi, sem var ókunnugur aðstæðum, tók þá hvatvísu ákvörðun að hlaupa í áttina að húsinu og stökkva yfir vegginn án þess að aðgæta hvernig aðstæður voru handan veggjarins. Verður að telja að stefndi hafi með þessu sýnt af sér verulegt gáleysi. Verður hann því látinn bera fjórðung tjóns síns sjálfur. Ekki eru efni til að beita lækkunarheimild í 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 í málinu.

Með vísan til þess sem hér var rakið verður áfrýjandi sýknaður af kröfu stefnda, en rétt þykir að málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Íþróttafélagið Fylkir, skal vera sýkn af kröfu stefnda, S-kk-ef R-kk-ef E-kk-ef, í málinu.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.