737/2013

S höfðaði mál á hendur L hf. og dró einkum í efa lögmæti verðtryggingarákvæðis skuldabréfs, sem L hf. gaf út til hans, þar sem fjárhæð skuldabréfsins var bundin vísitölu neysluverðs samkvæmt heimildum laga nr. 38/2001. Undir meðferð málsins í héraði beiddist S þess að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins á nánar tilgreindum atriðum og var úrskurður héraðsdóms um úrlausn þeirrar beiðni kærður til Hæstaréttar. Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins á nánar tilgreindu atriði um skýringu á tilskipun 87/102/EBE um samræmingu á lögum og stjórnsýslufyrirmælum aðildarríkjanna varðandi neytendalán með síðari breytingum, svo og nánar tilgreindum atriðum um skýringu á tilskipun 93/13/EBE um óréttmæta skilmála í neytendasamningum sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 8. október 2013 í máli nr. 489/2013. Hafnað var beiðni S um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins á nánar tilgreindum atriðum er vörðuðu skýringu á tilskipun 2004/39/EB um markaði fyrir fjármálagerninga, með skírskotun til þess að útgáfa þess skuldabréfs, sem málið varðaði, fæli ekki í sér nein þau atriði sem gætu talist til verðbréfaviðskipta í merkingu tilskipunarinnar eða laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti og því væri þýðingarlaust fyrir úrlausn málsins að leita ráðgefandi álits um fyrrgreind atriði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. október 2013 þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tilgreind atriði er lúta í fyrsta lagi að skýringu á tilskipun ráðsins 87/102/EBE frá 22. desember 1986 um samræmingu á lögum og stjórnsýslufyrirmælum aðildarríkjanna varðandi neytendalán eins og henni var breytt með tilskipunum 90/88/EBE og 98/7/EB, og í öðru lagi að skýringu á tilskipun ráðsins 93/13/EBE frá 5. apríl 1993 um óréttmæta skilmála í neytendasamningum. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði breytt á þá leið að til viðbótar þeim spurningum sem héraðsdómur féllst á að leita ráðgefandi álits um verði einnig aflað ráðgefandi álits um eftirfarandi spurningar: „1. Telst skuldabréf, sem er einhliða samið af fjármálafyrirtæki, og einstaklingur gefur út og selur fjármálafyrirtækinu í tengslum við lánveitingu fjármálafyrirtækisins til einstaklingsins, fjármálagerningur sem heyrir undir tilskipun 2004/39/EB? 2. Ef svarið við fyrstu spurningunni er jákvætt, þá er spurt hvort slíkt skuldabréf, tengt vísitölu neysluverðs á þann hátt að höfuðstóll skuldarinnar breytist í takt við breytingar á vísitölu neysluverðs, ýmist til hækkunar eða lækkunar, þannig að höfuðstóll getur hækkað umfram upphaflegan höfuðstól, sé með „innbyggðri afleiðu“ sem fellur ekki undir heimildarákvæði 6. mgr. 19. gr. tilskipunar 2004/39/EB, sem heimilar fjárfestingarfyrirtækjum að veita viðskiptavinum sínum fjárfestingarþjónustu, án þess að krefja viðskiptavininn um upplýsingar skv. 5. mgr. sömu greinar, til þess að meta hvort fjárfestingarþjónustan eða afurðin hæfi umræddum viðskiptavini?“ Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í kröfugerð sóknaraðila felst að hann krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar að öðru leyti en því að til viðbótar þeim spurningum sem héraðsdómari féllst á að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um komi tvær nánar tilgreindar spurningar og leitað ráðgefandi álits um þær. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á það mat héraðsdóms að ekki hafi þýðingu fyrir úrlausn málsins að afla ráðgefandi álits um skýringu á ákvæðum tilskipunar 2004/39/EB. Verður því ekki aflað ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um þær viðbótarspurningar sem fram koma í kröfugerð sóknaraðila hér fyrir dómi. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Málskostnaður dæmist ekki í þessum þætti málsins.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.