76/2004

Í forsendum héraðsdóms var ekki tekin rökstudd afstaða til tiltekins þáttar í kröfum J. Þótti héraðsdómur af þeim sökum haldinn slíkum annmörkum að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hann og var málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 17. febrúar 2004. Hún krefst þess aðallega að viðurkennt verði með dómi að ákvörðun stefnda 20. júlí 2001 um niðurlagningu stöðu áfrýjanda sé ógild og að stefndi greiði henni 1.789.067 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. september 2000 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hún þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 2.635.901 krónu með dráttarvöxtum af nánar tilgreindum fjárhæðum með sama hætti og í aðalkröfu. Að því frágengnu krefst áfrýjandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 609.718 krónur með dráttarvöxtum af nánar tilgreindum fjárhæðum með sama hætti og í aðal- og varakröfu. Þá krefst hún í öllum tilvikum málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að fjárkröfur áfrýjanda verði lækkaðar og málskostnaður látinn niður falla.

Áfrýjandi er hjúkrunarfræðingur. Eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi starfaði hún á því sviði frá 1977, fyrst á Kleppspítala og síðar á geðdeild Landsspítala. Fór áfrýjandi í námsleyfi í ágúst 1998 og í framhaldi af því í launalaust leyfi til að stunda meistaranám í heilbrigðisfræðum. Hóf hún störf að nýju í ágúst 2000 á Landsspítala-háskólasjúkrahúsi. Hafði þá komið til framkvæmda nýtt launakerfi á grundvelli kjarasamnings og svonefndra aðlögunarsamninga. Í upphafi árs 2000 var starfsemi Sjúkrahúss Reykjavíkur og Ríkisspítala sameinuð undir nafni stefnda. Urðu í framhaldi þess miklar skipulagsbreytingar á starfseminni. Með bréfi 20. júlí 2001 var áfrýjanda tilkynnt að ákveðið hefði verið að breyta starfi hennar og verksviði með nánar tilgreindum hætti. Áfrýjandi féllst ekki á þessar breytingar og taldi í bréfi 23. ágúst sama árs að í þeim fælist í raun niðurlagning fyrra starfs. Þann 23. nóvember sama árs ritaði hún stefnda annað bréf. Kom þar fram að þar sem engin formleg viðbrögð hafi borist við fyrra bréfinu hafi hún gegnt sínu fyrra starfi með óbreyttum hætti og myndi gera það áfram. Stefndi ritaði áfrýjanda bréf 20. desember 2001. Var þar vísað til framagreindra bréfa áfrýjanda og tekið fram að stefndi féllist ekki á að áfrýjandi gegndi áfram fyrra starfi sínu með óbreyttum hætti. Því verði að líta svo á að áfrýjandi hafi með bréfi sínu 23. nóvember 2001 tekið einhliða ákvörðun um að fara ekki að löglegum fyrirmælum stefnda. Sé því litið svo á að áfrýjandi hafi látið af störfum.

Í stefnu til héraðsdóms krafðist áfrýjandi þess aðallega að viðurkennt yrði með dómi að ákvörðun stefnda 20. júlí 2001 um niðurlagningu stöðu áfrýjanda yrði dæmd ógild og stefndi yrði jafnframt dæmdur til að greiða sér 1.789.067 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Til vara krafðist áfrýjandi þess að stefndi yrði dæmdur til að greiða sér 2.635.901 krónu með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Fjárkröfur áfrýjanda voru tvíþættar bæði í aðal- og varakröfu. Taldi hún annars vegar að staða hennar hafi verið lögð niður með framangreindum aðgerðum stefnda og gerði af þeim sökum fjárkröfur á hendur honum vegna nánar greindra tímabila eftir að hún hætti störfum. Hins vegar krafði hún stefnda um vangreidd laun fyrir tímabilið frá því að hún hóf aftur störf hjá stefnda eftir áðurnefnt leyfi og þar til hún hætti störfum, það er fyrir tímabilið ágúst 2000 til desember 2001. Þessi síðari þáttur var eins í aðal- og varakröfu. Taldi áfrýjandi annars vegar að sér hefði verið raðað ranglega í launaflokk og hins vegar að ranglega hefði verið af sér tekin greiðsla fyrir óunna yfirvinnu, sem hún hefði notið í áratug. Nam þessi þáttur jafnt í aðal- sem varakröfu hennar 609.718 krónum. Var hann studdur sjálfstæðum málsástæðum, sem voru óháðar því hvort fallist yrði á hinn þátt kröfugerðar áfrýjanda, sem byggði á þeirri forsendu að staða hennar hafi verið lögð niður. Tók stefndi sérstaklega til varna í héraði um þennan þátt krafna áfrýjanda.

Í forsendum héraðsdóms er ekki tekin rökstudd afstaða til þess þáttar í kröfum áfrýjanda, sem nánar er lýst hér að framan og lýtur að vangreiddum launum fyrir tímabilið ágúst 2000 til desember 2001. Er héraðsdómur af þeim sökum haldinn slíkum annmörkum að ekki verður hjá því komist að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.