169/2009

H ók austur yfir Hellisheiði í febrúar 2006 er P ók úr gagnstæðri átt, en fór yfir á rangan vegarhelming, þar sem árekstur varð milli bifreiðanna. P reyndist hafa verið ölvuð við akstur. Báðar bifreiðarnar voru vátryggðar hjá T og var óumdeilt að T bæri fébótaábyrgð á líkamstjóni H vegna slyssins. Aðilar málsins deildu um uppgjör bóta T til H, en að fengnu yfirmati gerði T honum boð um uppgjör í  júlí 2008. H felldi sig ekki við uppgjör á þeim grunni, sem T bauð, en tók við fjárhæðinni með fyrirvara. Til úrlausnar fyrir Hæstarétti var ágreiningur um ákvörðun bóta til H fyrir varanlega örorku, sem laut einungis að viðmiðunarlaunum við útreikning þeirra eftir reglum 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, og fjárhæð miskabóta samkvæmt 26. gr. sömu laga, svo og málskostnað. H bar því við að meðalatvinnutekjur hans þrjú síðustu almanaksárin fyrir slysdag, ákveðnar eftir reglum 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, gæfu ekki rétta mynd af þeim tekjum, sem hann hefði haft í framtíðinni ef slysið hefði ekki borið að höndum, þar sem hann hefði lengst af starfað á því tímabili í Noregi, en eftir heimkomu til Íslands á árinu 2005 hefði hann mátt vænta hærri tekna en hann hefði haft af fyrri störfum. Væri því fullnægt skilyrðum 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga til að meta árslaun hans eftir öðrum mælikvarða. Talið var að H hefði ekki sýnt fram á að atvinnutækifæri húsasmiða í Noregi hefðu verið lakari eða laun þeirra almennt lægri en þau voru hér á landi. Þá hefði hann lagt fram mjög ófullkomin gögn um tekjur sínar á árunum 2003 til 2005. Ekki væri því hægt að álykta að meðaltekjur H á tímabilinu hefðu vegna óvenjulegra aðstæðna verið ómarktækar um líklegar tekjur í framtíðinni. Varð því að ákveða fjárhæð skaðabóta til H vegna varanlegrar örorku með tilliti til lágmarkstekna samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Óumdeilt var að þær bætur hefðu verið réttilega ákveðnar í boði T um uppgjör og var því hafnað kröfu H um viðbótargreiðslu. Við ákvörðun miskabóta var litið til þess að tjón H hefði stafað af stórfelldu gáleysi ökumanns, sem var óhæfur til að stjórna bifreið sökum ölvunar. Að teknu tilliti til dómaframkvæmdar Hæstaréttar þótti hæfilegt að dæma T, Í, eiganda bifreiðarinnar sem P ók, og dánarbú P til að greiða H 500.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 15. apríl 2009. Þau krefjast þess að fjárhæðin, sem þeim var gert að greiða stefnda með hinum áfrýjaða dómi, verði lækkuð og málskostnaður felldur niður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur á þann hátt að áfrýjendum verði gert að greiða sér 4.954.746 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 31. ágúst 2007 til 3. október sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst stefndi þess að ákvæði héraðsdóms um málskostnað og gjafsóknarkostnað verði staðfest og áfrýjendum gert að greiða sér málskostnað fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt hér fyrir dómi.

I

Samkvæmt gögnum málsins var stefndi, sem er fæddur 1953 og húsasmiður að mennt, búsettur í Svíþjóð frá 1990 til 2000 og Noregi frá því ári til 2005, þegar hann flutti til Íslands. Hann mun hafa unnið við smíðar á tímabilinu, sem hann var búsettur í Noregi, og síðan hér á landi frá október 2005 sem starfsmaður félags síns og sonar síns, Byggingafélagsins Eldgoðans ehf., sem sinnti á þeim tíma verkum sem undirverktaki fyrir annað félag. Þessu starfi mun stefndi hafa gegnt þegar hann ók til vinnu austur yfir Hellisheiði að morgni 12. febrúar 2006. Eftir sama vegi ók P-kvk-nf J-kvk-nf bifreið í eigu áfrýjandans Íþróttafélagsins Þrúðar úr gagnstæðri átt, en fór yfir á rangan vegarhelming, þar sem árekstur varð milli þeirrar bifreiðar og hinnar, sem stefndi ók. P-kvk-nf reyndist hafa verið ölvuð við akstur og mældist vínandi í blóðsýni 1,80‰. Báðar bifreiðirnar voru vátryggðar hjá áfrýjandanum Tryggingamiðstöðinni hf. Óumdeilt er að áfrýjendur beri fébótaábyrgð á líkamstjóni stefnda af völdum þessa slyss. Af þeim sökum greiddi áfrýjandinn Tryggingamiðstöðin hf. stefnda á tímabilinu frá 14. mars 2006 til 8. febrúar 2007 samtals 5.972.020 krónur, þar af 5.700.000 krónur upp í bætur fyrir örorku, miska og þjáningar, en 272.020 krónur vegna útlagðs kostnaðar.

Stefndi fékk 2. mars 2007 dómkvadda tvo menn til meta líkamstjón sitt, sem rakið yrði til þessa slyss. Í matsgerð þeirra 31. ágúst sama ár var komist að þeirri niðurstöðu að heilsufar stefnda eftir slysið hafi orðið stöðugt 15. júní 2007, hann hafi tímabundið verið óvinnufær frá slysdegi til þess dags og ætti vegna sama tímabils rétt til þjáningabóta, en þar af hafi hann verið rúmliggjandi í sex vikur. Varanlegur miski stefnda var metinn 20 stig, en varanleg örorka 25%. Samkvæmt beiðni stefnda mátu hinir dómkvöddu menn jafnframt fjártjón hans vegna tímabundinnar óvinnufærni og lögðu þeir til grundvallar að laun hans hafi verið samtals 1.370.185 krónur frá október 2005 til janúar 2006 eða að meðaltali um 342.500 krónur á mánuði. Samkvæmt því hafi tjón stefnda af þessum sökum orðið 5.580.000 krónur.

Stefndi höfðaði mál þetta 18. september 2007. Í héraðsdómsstefnu krafðist hann þess að áfrýjendum yrði gert að greiða sér samtals 23.292.193 krónur, sem hann sundurliðaði þannig að bætur fyrir tímabundið atvinnutjón næmu 5.580.000 krónum, þjáningar 568.987 krónum, varanlegan miska 1.304.326 krónum, varanlega örorku 9.138.880 krónum og annað fjártjón og sjúkrakostnað 1.100.000 krónum, auk 5.600.000 króna í miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 með áorðnum breytingum. Að auki krafðist stefndi nánar tiltekinna vaxta ásamt málskostnaði, en til frádráttar þessu öllu taldi hann að koma ættu samtals 5.300.000 krónur vegna innborgana áfrýjandans Tryggingamiðstöðvarinnar hf. Einstakir liðir í þessari kröfu voru studdir við niðurstöður matsgerðarinnar að því er varðar fjárhæð bóta fyrir tímabundið atvinnutjón, tímabil til grundvallar þjáningabótum og stig varanlegs miska og varanlegrar örorku. Viðmiðunarlaun að baki síðastnefnda kröfuliðnum fann stefndi með því að taka meðaltal launa sinna fyrir störf hér á landi fjóra síðustu almanaksmánuðina fyrir slysdag og framreikna það með launavísitölu til þess tíma, sem heilsufar hans taldist orðið stöðugt samkvæmt matsgerðinni, en um heimild til að beita þessari viðmiðun vísaði stefndi til 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga.

Undir rekstri málsins fyrir héraðsdómi fékk stefndi 29. janúar 2008 dómkvadda tvo menn til að meta annars vegar hver væri sjúkrakostnaður hans og annað fjártjón, sem rakið yrði til fyrrnefnds slyss, og hins vegar hverjar hefðu orðið líklegar framtíðartekjur hans í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga ef ekki hefði komið til slyssins. Sama dag fengu áfrýjendur dómkvadda þrjá yfirmatsmenn til að meta sömu atriði og greindi í matsgerðinni frá 31. ágúst 2007, en þó að frátalinni fjárhæð tjóns stefnda vegna tímabundinnar óvinnufærni. Matsgerðinni samkvæmt beiðni stefnda var lokið 18. apríl 2008. Að því er varðar sjúkrakostnað stefnda og annað fjártjón gerðu matsmennirnir sundurliðaða samantekt á útlögðum kostnaði hans samkvæmt gögnum, sem þegar lágu fyrir í málinu, þar á meðal vegna matsgerðarinnar frá 31. ágúst 2007, og var sá kostnaður samtals 1.080.983 krónur. Við þá fjárhæð bættu matsmenn 194.500 krónum vegna aksturs, sem reikningar voru ekki fyrir, og nam þessi liður því alls 1.275.483 krónum. Um líklegar framtíðartekjur stefnda tóku matsmennirnir mið af reikningum fyrir verktakastörf hans hér á landi frá október 2005 til janúar 2006, en samkvæmt þeim hafi verið greiddar 2.900 krónur fyrir hverja vinnustund. Að teknu tilliti til nánar tilgreindra útgjalda, sem tengist verktakastarfsemi af þessum toga, teldust tímalaun stefnda hafa verið 2.272 krónur. Á þeim grunni var komist að þeirri niðurstöðu að mánaðarlaun stefnda, framreiknuð með launavísitölu til þess dags sem heilsufar hans var talið hafa orðið stöðugt eftir slysið, hefðu numið 424.671 krónu. Yfirmatsgerð samkvæmt beiðni áfrýjenda var lokið 26. maí 2008. Samkvæmt samantekt í niðurlagi þeirrar matsgerðar var komist að sömu niðurstöðum og í undirmati, þó að frátöldu því að heilsufar stefnda þótti hafa orðið stöðugt 31. ágúst 2007, en ekki 15. júní sama ár.

Að fengnu yfirmati gerði áfrýjandinn Tryggingamiðstöðin hf. stefnda boð um uppgjör 17. júlí 2008. Í því var ekki tekið mið af þeirri áætlun tekna stefnda, sem kom annars vegar fram í matsgerð 31. ágúst 2007 í tengslum við fjárhæð tjóns vegna tímabundinnar óvinnufærni og hins vegar í matsgerð 18. apríl 2008 varðandi bætur fyrir varanlega örorku, heldur voru lögð til grundvallar lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Þá var ekki byggt á niðurstöðu síðarnefndu matsgerðarinnar um sjúkrakostnað stefnda og annað fjártjón, en þess í stað tekið fram að farið hefði verið yfir fyrirliggjandi gögn og á þeim grunni boðin sú fjárhæð, sem hér á eftir greinir. Að öðru leyti var tekið mið af yfirmatsgerð og stefnda boðnar í bætur 3.119.958 krónur vegna tímabundins atvinnutjóns, 673.400 krónur vegna þjáninga, 1.406.300 krónur vegna varanlegs miska, 3.344.923 krónur vegna varanlegrar örorku og 945.303 krónur vegna útlagðs kostnaðar. Frá þessum fjárhæðum samanlögðum, 9.489.884 krónum, voru dregnar innborganir áfrýjandans, sem sagðar voru alls 5.700.000 krónur, auk greiðslna til stefnda úr almannatryggingum, 630.000 krónur. Við mismuninn, 3.159.884 krónur, voru síðan lagðir vextir, 146.620 krónur, og innheimtuþóknun til lögmanns stefnda, 650.000 krónur, og hljóðaði því boðið upp á samtals 3.956.504 krónur. Stefndi felldi sig ekki við uppgjör á þessum grunni, en tók við þeirri fjárhæð með fyrirvara 18. júlí 2008.

Við aðalmeðferð málsins í héraði 8. janúar 2009 hafði verið lagt fram skjal með endanlegri kröfugerð stefnda. Samkvæmt því krafðist hann bóta vegna tímabundins atvinnutjóns með sömu fjárhæð og í héraðsdómsstefnu, 5.580.000 krónur, vegna þjáninga með sömu fjárhæð og í fyrrgreindu uppgjörsboði áfrýjandans Tryggingamiðstöðvarinnar hf., 673.400 krónur, vegna varanlegs miska, sem án sérstakra skýringa voru taldar 1.314.320 krónur, vegna varanlegrar örorku, sem á grundvelli viðmiðunarlauna samkvæmt matsgerð 18. apríl 2008 voru taldar 7.929.669 krónur, og vegna annars fjártjóns og sjúkrakostnaðar samkvæmt sömu matsgerð, 1.275.483 krónur, en við þetta bættust 3.000.000 krónur í miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga og var því heildarfjárhæðin 19.772.872 krónur. Frá þessu voru dregnar 630.000 krónur vegna greiðslna úr almannatryggingum, svo og innborganir frá áfrýjandanum Tryggingamiðstöðinni hf., sem voru sagðar samtals 7.305.509 krónur. Samkvæmt þessu taldi stefndi sig eiga ógreiddar bætur að fjárhæð 11.837.363 krónur auk vaxta og málskostnaðar, en á framlögðu yfirliti um hann voru reiknaðar til frádráttar fyrrnefndar 650.000 krónur, sem áfrýjandinn hafði greitt 18. júlí 2008.

Við munnlegan flutning málsins í héraði var fært í þingbók að stefndi gerði kröfu samkvæmt þeirri sundurliðun, sem hér að framan var lýst, en viðurkenndi að bætur fyrir þjáningar og varanlegan miska væru að fullu greiddar. Áfrýjendur kröfðust sýknu á þeim grunni að stefndi hefði fengið greiddar þær bætur, sem honum bæru, en að því frágengnu kröfðust þau þess að honum yrði dæmd lægri fjárhæð en krafist væri. Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á með stefnda að bætur vegna varanlegrar örorku ættu að nema 7.929.669 krónum og vegna annars fjártjóns og sjúkrakostnaðar 1.275.483 krónum, en að auki ætti hann tilkall til miskabóta samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga að fjárhæð 1.000.000 krónur. Á hinn bóginn var hafnað kröfu hans um hærri bætur vegna tímabundins atvinnutjóns en áfrýjandinn Tryggingamiðstöðin hf. hafði greitt honum 18. júlí 2008. Á þessum forsendum komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að áfrýjendum bæri að greiða stefnda 7.607.321 krónu þegar tekið hafi verið tillit til innborgana áfrýjandans Tryggingamiðstöðvarinnar hf.

Fyrir Hæstarétti unir stefndi við niðurstöðu héraðsdóms um einstaka liði í kröfu hans. Áfrýjendur hafa fallið frá mótmælum gegn kröfulið stefnda um bætur fyrir annað fjártjón og sjúkrakostnað og viðurkenna að auki skyldu sína til að greiða honum miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga, en þó ekki með þeirri fjárhæð, sem dæmd var í héraði. Aðilarnir eru sammála um hver sé rétt heildarfjárhæð innborgana til stefnda frá áfrýjandanum Tryggingamiðstöðinni hf., sem ranglega var farið með í forsendum hins áfrýjaða dóms, og að með þeirri fjárhæð hafi stefnda verið gerð full skil á bótum vegna tímabundins atvinnutjóns, þjáninga, varanlegs miska og annars fjártjóns og sjúkrakostnaðar, svo og þeirri fjárhæð bóta fyrir varanlega örorku, sem áfrýjendur hafa viðurkennt, 3.344.923 krónur. Þegar sú fjárhæð ásamt greiðslum til stefnda úr almannatryggingum, sem aðilarnir eru sammála um að nemi 630.000 krónum, er dregin frá bótum til stefnda fyrir varanlega örorku samkvæmt hinum áfrýjaða dómi, 7.929.669 krónum, standa eftir 3.954.746 krónur. Í héraði voru stefnda sem áður segir einnig dæmdar miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga að fjárhæð 1.000.000 krónur og krefst hann þess fyrir Hæstarétti að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um þessi atriði, en með leiðréttingum á ýmsum útreikningsskekkjum þannig að áfrýjendum verði gert að greiða honum samtölu tveggja síðastnefndra fjárhæða, 4.954.746 krónur. Til úrlausnar fyrir Hæstarétti er þannig ágreiningur um ákvörðun bóta til stefnda fyrir varanlega örorku, sem lýtur einungis að viðmiðunarlaunum við útreikning þeirra eftir reglum 7. gr. skaðabótalaga, og fjárhæð miskabóta samkvæmt 26. gr. sömu laga, svo og málskostnað umfram þær 650.000 krónur, sem áfrýjendur greiddu stefnda 18. júlí 2008. Óumdeilt er að áfrýjendur hafi staðið réttilega skil á vöxtum af þeim liðum í skaðabótakröfu stefnda, sem þegar hafa verið greiddir að fullu samkvæmt framansögðu, og af þeim bótum til hans fyrir varanlega örorku, sem áfrýjendur hafa viðurkennt og greitt.

II

Í málinu ber stefndi því við að meðalatvinnutekjur hans þrjú síðustu almanaksárin fyrir slysdag, ákveðnar eftir reglum 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, gefi ekki rétta mynd af þeim tekjum, sem hann hefði haft í framtíðinni ef slysið hefði ekki borið að höndum, þar sem hann hafi lengst af starfað á því tímabili erlendis, en eftir heimkomu til Íslands á árinu 2005 hafi hann mátt vænta hærri tekna af vinnu við húsasmíðar en hann hafði af fyrri störfum. Sé því fullnægt skilyrðum 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga til að meta árslaun hans eftir öðrum mælikvarða. Stefndi vísar einnig til þess að dómkvaddir menn hafi lagt rökstutt mat á fjárhæð framtíðartekna, sem hann hefði haft af þessum störfum hér á landi, og tekið þar mið af tekjum hans fjóra síðustu almanaksmánuðina fyrir slysið, en áfrýjendur hafi ekki hnekkt þeirri matsgerð.

Samkvæmt 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga gildir sú meginregla við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku að lagðar verði til grundvallar meðalatvinnutekjur tjónþola að meðtöldu framlagi vinnuveitanda til lífeyrissjóðs þrjú síðustu almanaksárin fyrir þann dag, sem tjón varð, en þessar tekjur verði framreiknaðar samkvæmt launavísitölu fram til þess dags, sem heilsufar tjónþola telst orðið stöðugt. Með þessum mælikvarða er í senn tekið tillit til þess hvernig tjónþoli hefur í reynd nýtt getu sína til að sinna launuðum störfum um tiltekinn tíma fyrir tjónsatburð og hverra tekna hann hefur aflað á þann hátt. Til þess að vikið verði frá þessu með heimild í 2. mgr. 7. gr. laganna verður tjónþoli að sýna fram á að fyrir hendi séu óvenjulegar aðstæður og að annar mælikvarði sé réttari til að meta hverjar framtíðartekjur hans hefðu orðið. Stefndi varð sem áður segir fyrir slysinu, sem mál þetta varðar, 12. febrúar 2006. Samkvæmt því, sem fram er komið, starfaði hann við þá iðngrein, sem hann hafði menntun til, þrjú síðustu almanaksárin fyrir þann dag, þar af í Noregi frá ársbyrjun 2003 og að því er virðist fram yfir mitt ár 2005, en eftir þann tíma hér á landi. Stefndi hefur ekki sýnt fram á að atvinnutækifæri húsasmiða í Noregi hafi verið lakari eða laun þeirra almennt lægri en þau voru hér á þeim tíma, sem hann var búsettur þar ytra. Hann hefur lagt fram mjög ófullkomin gögn um tekjur sínar á árunum 2003 til 2005, en einu viðhlítandi upplýsingarnar um hluta þeirra fást úr norsku skattframtali fyrir tekjuárið 2004. Samkvæmt framtalinu voru launatekjur stefnda á því ári samtals 168.709 norskar krónur eða sem svarar 1.714.927 íslenskum krónum miðað við skráð sölugengi fyrrnefnda gjaldmiðilsins í árslok 2004. Stefndi hefur ekki lagt fram önnur skattframtöl, hvorki íslensk né erlend. Ekki getur komið til álita að álykta af þessu einu að meðaltekjur stefnda á árunum 2003 til 2005 hafi vegna óvenjulegra aðstæðna verið ómarktækar um líklegar tekjur hans í framtíðinni, enda er ófært að slá slíku föstu nema að gætt væri þess grundvallaratriðis að upplýst væri um raunverulegar heildartekjur á tímabilinu öllu. Stefndi hefur kosið að haga málatilbúnaði sínum þannig að láta hjá líða að leggja þær upplýsingar til og staðhæfa þess í stað án viðhlítandi röksemda að tekjur af störfum hans hér á landi hefðu orðið aðrar og hærri ásamt því að leggja fram matsgerð um áætlun þeirra. Við þeim málatilbúnaði verður gegn andmælum áfrýjenda ekki brugðist á annan veg en með því að ákveða fjárhæð skaðabóta til stefnda vegna varanlegrar örorku með tilliti til lágmarkstekna samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Óumdeilt er að þær bætur hafi verið réttilega ákveðnar á þeim grunni í boði áfrýjandans Tryggingamiðstöðvarinnar hf. um uppgjör, sem lá að baki greiðslu til stefnda 18. júlí 2008. Af þessum sökum verður hafnað kröfu stefnda um að áfrýjendum verði gert að greiða honum 3.954.746 krónur til viðbótar því, sem hann hefur þegar fengið í skaðabætur vegna varanlegrar örorku.

Við ákvörðun miskabóta samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga verður að líta til þess að tjón stefnda verður rakið til stórfellds gáleysis ökumanns, sem var óhæfur til að stjórna bifreið sökum ölvunar, sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með síðari breytingum. Að teknu tilliti til dómaframkvæmdar Hæstaréttar við ákvörðun miskabóta eftir þessari heimild vegna tjóns, sem leitt hefur af refsiverðri háttsemi, er hæfilegt að dæma áfrýjendur til að greiða stefnda á þessum grunni 500.000 krónur með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði.

Með hinum áfrýjaða dómi var áfrýjendum gert að greiða í ríkissjóð 800.000 krónur í málskostnað og var gjafsóknarkostnaður stefnda ákveðinn með sömu fjárhæð, en tekið fram að þar af væru 546.000 krónur vegna útlagðs kostnaðar hans. Samkvæmt 2. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður í dómi eða eftir atvikum úrskurði aðeins ákveðin fjárhæð málflutningsþóknunar handa lögmanni gjafsóknarhafa, en ekki heildarfjárhæð gjafsóknarkostnaðar. Stefndi nýtur einnig gjafsóknar fyrir Hæstarétti, en sem fyrr segir hefur áfrýjandinn Tryggingamiðstöðin hf. þegar greitt honum 650.000 krónur vegna þóknunar lögmanns hans. Með tilliti til alls þessa verður málflutningsþóknun lögmanns stefnda í héraði og fyrir Hæstarétti í skjóli gjafsóknar ákveðin í einu lagi eins og nánar greinir í dómsorði. Varðandi málskostnað verður að öðru leyti að gæta að því að mál þetta var höfðað áður en áfrýjendum gafst viðhlítandi ráðrúm til að taka afstöðu til kröfu stefnda, en undir rekstri málsins fyrir héraðsdómi var hún greidd að nær öllu leyti eins og úrslit þess verða. Að því virtu eru ekki efni til að fella á áfrýjendur frekari málskostnað í héraði eða fyrir Hæstarétti en stefndi hefur þegar fengið greiddan úr hendi þeirra.

Dómsorð:

Áfrýjendur, Tryggingamiðstöðin hf., Íþróttafélagið Þrúður og dánarbú P-kvk-ef J-kvk-ef, greiði í sameiningu stefnda, H-kk-þgf D-kk-þgf, 500.000 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 31. ágúst 2007 til 3. október sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnda í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans á báðum dómstigum, samtals 500.000 krónur.