arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
645/2010

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að A yrði svipt sjálfræði í sex mánuði á grundvelli a. liðar 4. gr.  lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. nóvember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. nóvember 2010, þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kærumálskostnaður greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Í málinu liggur fyrir vottorð C geðlæknis 29. október 2010 um heilsufar sóknaraðila en það er ritað í tilefni af kröfu varnaraðila um sjálfræðissviptingu sóknaraðila í sex mánuði. Efni þess er að nokkru rakið í hinum kærða úrskurði. Í vottorðinu kemur fram að sóknaraðili sé greind með geðhvarfasjúkdóm. Hún liggi á geðdeild vegna mikilla örlyndiseinkenna og hafi verið þar með hléum frá því síðastliðið sumar. Samhliða örlyndiseinkennum aukist neysla sóknaraðila á vímuefnum. Innsæi sóknaraðila í veikindi sín sé mjög skert, hún hætti að taka lyf og meðferðarheldni verði lítil. Í síðustu tveimur innlögnum hafi þurft að beita nauðungarvistun. Kom C fyrir héraðsdóm og staðfesti læknisvottorðið. Kvaðst hann telja óhjákvæmilegt að svipta sóknaraðila sjálfræði tímabundið. Geðslag hennar sé óstöðugt og meðferðarheldni ekki góð. Hún hafi áður lýst sig sammála framhaldsmeðferð eftir legu á deild en um leið og nauðungarvistun rann út hafi hún þverneitað framhaldsmeðferð.

Með framangreindum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður niðurstaða hans staðfest.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, H-kvk-ef R-kvk-ef R-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur til hvorrar um sig, greiðist úr ríkissjóði.
649/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. nóvember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. nóvember 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hennar þó eigi lengur en til föstudagsins 17. desember 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi hennar verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
651/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar þar sem beiðni A samræmdist ekki 2. mgr. 7. gr., sbr. 3. tölulið 34. gr. laga nr. 21/1991. Fyrir Hæstarétti leitaðist A við að bæta úr ýmsu því sem óljóst var talið við meðferð málsins í héraði en eigi að síður þótti hann ekki hafa uppfyllt nægilega skilyrði 3. töluliðar 34. gr. laga nr. 21/1991. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. nóvember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. nóvember 2010, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að honum yrði veitt heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og honum verði veitt heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Þá krefst hann málskostnaðar vegna meðferðar málsins í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði var niðurstaða héraðsdóms sú að beiðni sóknaraðila samræmdist ekki 2. mgr. 7. gr., sbr. 3. tölulið 34. gr. laga nr. 21/1991 og yrði því að hafna kröfu hans samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 38. gr. laganna. Fyrir Hæstarétti hefur sóknaraðili leitast við að bæta úr ýmsu því sem óljóst var talið við meðferð málsins í héraði. Eigi að síður verður að telja að sóknaraðili hafi ekki uppfyllt nægilega skilyrði 3. töluliðar 34. gr. laga nr. 21/1991 og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Það athugast að beiðni sóknaraðila barst Héraðsdómi Reykjaness 26. mars 2010 en málið var á hinn bóginn ekki tekið fyrir fyrr en 2. nóvember 2010. Sá dráttur hefur ekki verið skýrður og er hann aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
655/2010

var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun dómsmálaráðherra um framsal X til Litháen var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. nóvember 2010 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. nóvember 2010, þar sem staðfest var ákvörðun dómsmála- og mannréttindaráðherra 3. september 2010 um að framselja varnaraðila til Litháen. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi að öðru leyti en sem varðar þóknun réttargæslumanns. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili reisir kröfu sína í málinu einkum á 1., 2. og 5. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984, svo og á 7. gr. laganna um að mannúðarástæður mæli gegn því að fallist verði á framsalskröfu yfirvalda í Litháen. Fallist er á forsendur og niðurstöðu héraðsdóms um að einstök ákvæði 3. gr. laga nr. 13/1984 standi ekki framsalsbeiðni í vegi. Í ákvörðun dómsmála- og mannréttindaráðherra 3. september 2010 er tekin rökstudd afstaða til þess, hvort mannúðarástæður eigi að leiða til þess að kröfu um framsal verði hafnað. Í ákvörðuninni er fjallað um þær ástæður, sem varnaraðili telur að við eigi og hvernig þær horfa við samkvæmt skýringu á 7. gr. laganna. Þetta mat ráðherra verður ekki endurskoðað í málinu enda engar líkur leiddar að því að það sé ekki framkvæmt með réttum og málefnalegum hætti.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, J-kk-ef S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 200.000 krónur.
657/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. nóvember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. nóvember 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 10. desember 2010 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
658/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. nóvember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. nóvember 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 22. desember 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
659/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. nóvember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. nóvember 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 27. desember 2010 klukkan 15. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
660/2009

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft samræði við A gegn vilja hennar, en X notfærði sér það að A gat ekki spornað við samræðinu sökum ölvunar og svefndrunga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. nóvember 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar á sakfellingu ákærða en þyngingar á refsingu.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 800.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að skaðabótakröfu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hann verði sýknaður af henni.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 477.521 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef E. H-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.
665/2009

E var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa slegið A hnefahöggi í andlitið fyrir utan Fáksheimilið í Víðidal svo að hann hlaut af nefbrot. Var héraðsdómur staðfestur um annað en refsingu E og hann dæmdur í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu skaðabóta til handa A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. nóvember 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar á héraðsdómi um sakfellingu ákærða, en þyngingar á refsingu hans.

Ákærði krefst aðallega ómerkingar hins áfrýjaða dóms, til vara sýknu af kröfum ákæruvalds, en að því frágengnu að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess að skaðabótakröfu á hendur honum verði vísað frá héraðsdómi, til vara að hann verði sýknaður af kröfunni, en að því frágengnu lækkunar á henni.

A hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Er litið svo á að hann krefjist staðfestingar á ákvæðum héraðsdóms um skaðabætur og málskostnað sér til handa.

Ekkert er fram komið í málinu um að héraðsdómur sé haldinn slíkum annmörkum að heimvísun varði. Samkvæmt 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála getur Hæstiréttur ekki endurmetið niðurstöðu héraðsdómara um sönnunargildi munnlegs framburðar nema hlutaðeigandi vitni eða ákærði hafi gefið skýrslu hér fyrir dómi. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en refsingu ákærða, sem ákveðst fangelsi í þrjá mánuði bundið skilorði eins og í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, E-kk-nf G-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins 239.072 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.
66/2010

E sem starfað hafði sem sjúkraflutningamaður hjá G til loka október mánaðar 2008, krafðist launa í uppsagnarfresti og viðbótarlauna sem hann taldi að samið hefði verið um. Til vara krafðist hann launa í veikindum, en hann byggði á því að hann hefði orðið fyrir slysi hjá G 17. september 2008. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti, kemur fram að E hafi fyrirgert rétti sínum til greiðslu launa í uppsagnarfresti úr hendi G eftir að hann hætti störfum hjá félaginu 12. nóvember 2008. Þá hafi E ekki tekist að sanna að hann ætti rétt til viðbótarlauna úr hendi G eins og deilt var um. Hvað varðaði varakröfu E kemur fram að hann hafi vanrækt að tilkynna G um slysið og að tryggja sér sönnun fyrir atvikum sem réttur hans til veikindalauna var bundinn við og yrði hann að bera hallann af þeim sönnunarskorti. G var því sýknað af kröfum E um greiðslu launa sem byggðu á fyrrgreindum málsástæðum en launakrafa hans fyrir tímabilið 1.  til 12. nóvember 2008 var tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 16. desember 2009. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 27. janúar 2010 og var áfrýjað öðru sinni 8. febrúar sama ár. Hann krefst þess aðallega að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 4.534.580 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 14. janúar 2009 til greiðsludags. Til vara krefst hann þess að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 4.494.455 krónur með sömu dráttarvöxtum af nánar tilteknum fjárhæðum frá 1. janúar 2009 til greiðsludags. Í báðum tilvikum krefst aðaláfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði fyrir sitt leyti 21. apríl 2010. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu aðaláfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að hún verði lækkuð og sér dæmdur málskostnaður hér fyrir dómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
67/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. febrúar 2010, sem stimpluð er um móttöku í Héraðsdómi Reykjavíkur 5. sama mánaðar. Kæran barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 8. febrúar 2010. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. febrúar 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 17. febrúar 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að hún verði ekki látin sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldsvist stendur. Að því frágengnu krefst hún þess að hún verði einungis látin sæta farbanni.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Það athugast að Hæstarétti bárust gögn málsins ekki fyrr en þremur dögum eftir að kæra barst Héraðsdómi Reykjavíkur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
680/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. desember 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. janúar 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
681/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A gegn B, um jóla- og áramótaumgengni A við dóttur þeirra B yrði komið á með aðför, var vísað frá dómi þar sem efndatími þeirra skyldu sem leitað var fullnustu á var ekki kominn. Í dómi Hæstaréttar segir að skilja verði niðurstöðu hins kærða úrskurðar svo að bæði aðalkröfu og varakröfu A hafi verið vísað frá dómi. Í forsendum úrskurðarins hafi verið vísað til dóms Hæstaréttar 2. september 2008 í máli nr. 388/2008 þar sem því var slegið föstu að almennar reglur laga nr. 91/1989 um aðför gildi að því leyti sem annað leiði ekki af fyrirmælum 50. gr. barnalaga nr. 76/2003. Heimild til aðfarargerðar sé háð því almenna skilyrði að efndatími skyldu, sem leitað er fullnustu á, hafi liðið án þess að sá, sem hana ber, hafi fullnægt henni. Ekki var fallist á með sóknaraðila að í dómi Hæstaréttar 29. júlí 2010 í máli nr. 454/2010 fælist frávik frá þessari reglu. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. nóvember 2010, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að úrskurðað yrði aðallega að jólaumgengni hans og dóttur hans C samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 22. desember 2005 yrði komið á með aðför, sbr. 50. gr. barnalaga nr. 76/2003, þannig að hún hefjist 23. desember 2010, en til vara áramótaumgengni þeirra þannig að hún hefjist 29. sama mánaðar. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að leysa efnislega úr kröfum sóknaraðila. Hann krefst og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Skilja verður niðurstöðu hins kærða úrskurðar svo, að með honum hafi bæði aðalkröfu og varakröfu sóknaraðila verið vísað frá dómi. Í forsendum úrskurðarins er vísað til dóms Hæstaréttar 2. september 2008 í máli nr. 388/2008. Í þeim dómi var því slegið föstu að almennar reglur laga nr. 90/1989 gildi um kröfur sóknaraðila að því leyti sem annað leiði ekki af fyrirmælum 50. gr. barnalaga. Heimild til aðfarargerðar er því háð því almenna skilyrði að efndatími skyldu, sem leitað er fullnustu á, hafi liðið án þess að sá, sem hana ber, hafi fullnægt henni. Ekki verður fallist á með sóknaraðila að frávik frá þessari reglu felist í dómi Hæstaréttar 29. júlí 2010 í máli nr. 454/2010 milli aðila, enda hafði efndatími skyldunnar þá runnið upp og synjun varnaraðila á rétti sóknaraðila lá fyrir. Að þessu athuguðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, B, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
682/2010

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem úrskurðir Barnaverndarnefndar R voru staðfestir og mælt fyrir um að fimm börn hennar yrðu vistuð utan heimilis í allt að 2 mánuði, sbr. b. lið 1. mgr. 27. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Úrskurður héraðsdóms var staðfestur með tilliti til forsendna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. desember 2010 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. nóvember 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felldir yrðu úr gildi tveir úrskurðir varnaraðila frá 19. október 2010 um að fimm börn sóknaraðila yrðu vistuð utan heimilis í allt að tvo mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að báðir úrskurðir varnaraðila verði felldir úr gildi, til vara úrskurður um þrjú yngri börn hennar, en að því frágengnu úrskurðurinn um eldri börnin tvö. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fer samkvæmt því, sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 100.000 krónur.