arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
46/2012

B hf., síðar Í hf., krafði S ehf. ásamt E og H um greiðslu skuldar vegna yfirdráttar á tékkareikningi í B sparisjóði, en E og H höfðu gengist undir sjálfskuldarábyrgð á hluta skuldarinnar. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að í málinu hefði ekki verið gerð grein fyrir því hvernig B hf. hefði öðlast framangreindar fjárkröfur sparisjóðsins. Þóttu verulegir annmarkar vera á málatilbúnaði að þessu leyti og var málinu því vísað frá héraðsdómi, sbr.   e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 17. janúar 2012. Þeir krefjast aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að krafan verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefjast þeir málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Hinn 29. nóvember 2011 var samþykktur samruni Íslandsbanka hf. og Byrs hf., sem höfðaði málið á hendur áfrýjendum, og hefur bankinn því tekið við aðild málsins fyrir Hæstarétti.

Í stefnu til héraðsdóms kemur fram að málið sé höfðað á hendur áfrýjandanum Stekkjarhúsum ehf. til heimtu skuldar vegna yfirdráttar á tékkareikningi í Byr sparisjóði og á hendur áfrýjendunum E-kk-þgf og H-kk-þgf samkvæmt yfirlýsingu þeirra um sjálfsskuldarábyrgð fyrir hluta skuldarinnar. Í þeim málsgögnum sem stefndi lagði fram við þingfestingu málsins fyrir héraðsdómi kemur fram að kennitala sparisjóðsins sé 610269-2229. Eins og áður greinir var málið höfðað af Byr hf., en kennitala þess félags er tilgreind 620410-0200 í stefnunni án þess að nokkuð sé að því vikið hvernig félagið hafi öðlast fjárkröfur sparisjóðsins á hendur áfrýjendum.

Samkvæmt e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ber að greina í stefnu svo glöggt sem verða má málsástæður sem stefnandi byggir málsókn sína á, svo og önnur atvik sem þarf að geta til þess að samhengi málsástæðna verði ljóst. Meðal þeirra atriða sem þarf að lýsa er aðild máls ef aðilaskipti hafa orðið að kröfu, en varnir stefnda geta meðal annars ráðist af atriðum sem að því lúta. Samkvæmt framasögðu uppfyllti stefna í málinu ekki þessar kröfur. Þar sem ekki hefur verið úr þessu bætt með viðhlítandi hætti undir rekstri málsins eru svo verulegir annmarkar á málatilbúnaði stefnda að vísa ber málinu frá héraðsdómi.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður stefnda gert að greiða áfrýjendum málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn er í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Stefndi, Íslandsbanki hf., greiði áfrýjendum, Stekkjarhúsum ehf., E-kk-þgf H-kk-þgf E-kk-þgf og H-kk-þgf E-kk-þgf, hverjum um sig 200.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
474/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júlí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 1. júlí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 5. júlí 2012 klukkan 15 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími svo og sá tími sem hann sæti einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er talinn hafa framið brot þau sem hann er sakaður um 30. júní 2012. Í ljósi þess tíma sem liðinn er, verður ekki séð af gögnum málsins að sóknaraðili hafi sýnt nægilega fram á að ætla megi, að varnaraðili muni torvelda rannsókn málsins eins og áskilið er í a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Að þessu virtu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Það athugist að í forsendum hins kærða úrskurðar eru ekki færð að því viðhlítandi rök með hverjum hætti varnaraðili hefði getað torveldað rannsókn málsins hefði hann verið frjáls ferða sinna.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
475/2012

K kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta. K sótti ekki þing í héraði þegar krafa um gjaldþrotaskipti var þar til meðferðar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að allt frá dómi Hæstaréttar 9. desember 1992 í máli nr. 427/1992, hafi ítrekað verið slegið föstu í dómum réttarins að skýra bæri kæruheimild í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 með hliðsjón af 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þannig yrði úrskurður um gjaldþrotaskipti ekki kærður til Hæstaréttar ef útivist hefði orðið af hálfu skuldara í héraði, heldur yrði hann að leita endurskoðunar slíks úrskurðar með kröfu um endurupptöku máls fyrir héraðsdómi samkvæmt 1. mgr. 137. gr. síðarnefndu laganna. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst Héraðsdómi Reykjaness 27. júní 2012 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 4. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. júní 2012 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að bú sóknaraðila skyldi tekið til gjaldþrotaskipta. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og málinu vísað heim til löglegrar meðferðar, en til vara að hafnað verði kröfu varnaraðila um að bú hans skuli tekið til gjaldþrotaskipta. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili sótti ekki þing í héraði þegar mál þetta var tekið fyrir á dómþingi 13. júní 2012. Í framhaldi af því var málið tekið til úrskurðar og hinn kærði úrskurður kveðinn upp. Allt frá dómi Hæstaréttar 9. desember 1992 í máli nr. 427/1992, sem birtur er í dómasafni þess árs, bls. 2028, hefur ítrekað verið slegið föstu í dómum réttarins að skýra verði kæruheimild í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 með hliðsjón af 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þannig verði úrskurður um gjaldþrotaskipti ekki kærður til Hæstaréttar ef útivist hefur orðið af hálfu skuldarans í héraði, heldur verði hann að leita endurskoðunar slíks úrskurðar með kröfu um endurupptöku máls fyrir héraðsdómi samkvæmt 1. mgr. 137. gr. síðarnefndu laganna. Af þeim sökum brestur heimild til kæru í máli þessu og verður því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
477/2011

B var ákærður fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum með því að hafa staðið skil á röngu skattframtali þar sem vanframtaldar voru fjármagnstekjur vegna hagnaðar hans af sölu á hlutabréfum í A ehf. Talið var að B hafi verið skylt að greina hlutafjáreign sína í A ehf. í skattframtölum sínum þar til hann seldi hlutaféð. Hefði hann framselt hlut af þessu hlutafé til hlutafélags í eigu sinni og E, eins og hann hélt fram, hafi honum einnig borið skylda til þess að greina frá því framsali í skattframtali sínu og hvaða endurgjald hefði verið innt af hendi fyrir hinn framselda hlut. Hvorugt hafi hann gert. Af gögnum málsins yrði ráðið að B hafi sjálfur selt hlutfé A ehf. án þess að hafa talið tekjur af hagnaði sölunnar fram til skatts. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. ágúst 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins.

Eins og fram kemur í gögnum málsins átti ákærði 30% hlutafjár í A ehf., að nafnverði 150.000 krónur, á árunum 2001 til 2004. Samkvæmt 73. gr., sbr. 1. mgr. 91. gr. laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt og 72. gr., sbr. 1. mgr. 90. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt var ákærða skylt að greina þessa hlutafjáreign sína í skattframtölum sínum frá og með árinu 2002 og þar til hann seldi hlutaféð. Það gerði hann ekki.

Þá kveðst ákærði hafa á árinu 2005 framselt hluta af þessu hlutafé, að nafnverði 90.000 krónur, til D ehf. sem sé í eigu sinni og E. Ef sú var raunin bar honum jafnframt skylda til þess samkvæmt 18. gr., sbr. 1. mgr. 90. gr. laga nr. 90/2003 að greina frá því framsali í skattframtali sínu árið 2006 og hvaða endurgjald hafi verið innt af hendi fyrir hinn framselda hlut. Það gerði hann heldur ekki.

Fyrir liggur í málinu samningur um sölu ákærða, G og F 7. apríl 2005 á öllu hlutafé í A ehf., en samkvæmt ársreikningi félagsins 2004 voru þetta eigendur alls hlutafjár þess í árslok 2004. Samningurinn ber ekki með sér að D ehf. hafi verið eigandi að hlut í félaginu þegar salan átti sér stað eins og ákærði heldur fram. Einnig er tekið fram í bréfi C ehf. 4. janúar 2011, sem sagt er ritað að ósk ákærða, að óumdeilt sé að hann hafi tilgreint í skattframtali sínu árið 2006 „hagnað sinn af umræddri sölu 45.905.263 kr., þ.e. 54.477.822 kr. lægri en hann reyndist vera.“

Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Dæma ber ákærða til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, B-kk-nf H. Þ-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 283.312 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
477/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júlí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júlí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 11. júlí 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Það athugist að ekki verður ráðið af gögnum málsins að tekin hafi verið formleg skýrsla af varnaraðila hjá lögreglu áður en gæsluvarðhalds var krafist yfir honum. Eins og atvikum var háttað hefði átt að gera það, meðal annars til að fram kæmi, svo ekki færi á milli mála, hvaða brot hann hefði játað að hafa framið. Þá lét héraðsdómari farast fyrir að spyrja varnaraðila að því sama þegar gæsluvarðhaldskrafan var tekin fyrir á dómþingi. Er þetta hvort tveggja aðfinnsluvert.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
478/2011

H höfðaði mál á hendur R til heimtu skaðabóta vegna samþykktar deiliskipulags sem hún hélt fram að hefði valdið verðmætarýrnun á fasteign hennar og minni nýtingu lóðarinnar en hún hafi átt rétt á. Ekki var talið að H hefði orðið fyrir tjóni samkvæmt 33. gr. þágildandi skipulags- og byggingarlaga og að undirbúningur, ferill og samþykkt deiliskipulagsins hefði verið í samræmi við ákvæði fyrrnefndra laga og stjórnsýslulaga. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu R af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 24. júní 2011. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 10. ágúst 2011 og áfrýjaði hún öðru sinni 12. ágúst sama ár. Áfrýjandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 12.571.478 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 10.375.000 krónum frá 22. apríl 2005 til 2. júlí 2010 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 12.571.478 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Héraðsdómur var skipaður embættisdómara og tveimur sérfróðum meðdómendum. Er annar þeirra landslagsarkitekt og skipulagsfræðingur en hinn löggiltur fasteignasali. Með vísan til forsendna héraðsdómsins verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kvk-nf F-kvk-nf, greiði stefnda, Reykjavíkurborg, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
481/2011

Aðila greindi á um þóknun J vegna lögmannsstarfa í þágu K. K þótti hvorki hafa sýnt fram á að tímagjald né fjöldi vinnustunda væri með þeim hætti að krafan teldist ósanngjörn. Var honum því gert að greiða kröfuna, en málskostnaður var felldur niður þar sem J hafði ekki gert K ljóst hvert endurgjald fyrir þjónustuna gæti orðið.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. ágúst 2011. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara að krafa hans verði lækkuð verulega. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Nokkur ný gögn hafa verið lögð fyrir Hæstarétt.

Í máli þessu deila aðilar um hvert sé hæfilegt endurgjald fyrir þjónustu þá er lögmannsstofa stefnda veitti áfrýjanda á tímabilinu frá því í febrúar 2009 og fram í september 2010. Í hinum áfrýjaða dómi er gerð grein fyrir eðli og umfangi þessara verkefna, tímafjöldans er lögmannsstofan kveðst hafa varið til verksins og þess tímagjalds er hún áskildi sér fyrir hverja unna klukkustund. Í málinu liggja hvorki fyrir gögn sem staðfesta með ótvíræðum hætti að málsaðilar hafi samið um ákveðið tímagjald fyrir hverja unna klukkustund né að gjaldskrá lögmannstofu stefnda hafi legið frammi á skrifstofu hans þegar áfrýjandi leitaði þangað fyrst og óskaði eftir þjónustu í tengslum við málarekstur þann sem nánar er gerð grein fyrir í hinum áfrýjaða dómi. Verður því við úrlausn málsins að líta til ákvæða 1. og 2. mgr. 24. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn og þeirrar meginreglu kröfuréttar sem meðal annars kemur fram í lokamálslið 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup.

Í málinu liggur fyrir ítarleg skýrsla stefnda um þann tímafjölda sem lögmannsstofa hans varði til þjónustu við áfrýjanda í tengslum við málareksturinn og yfirlit um tölvupóstsamskipti málsaðila á þeim tíma sem hér skiptir máli. Þegar þessi gögn eru virt í ljósi eðlis þeirra verkefna sem lögmannsstofan tók að sér að sinna fyrir áfrýjanda, verður ekki talið að áfrýjanda hafi tekist að sýna fram á að krafa stefnda á hendur honum sé reist á óeðlilegum eða ósanngjörnum fjölda vinnustunda. Þá verður heldur ekki talið að áfrýjandi hafi sýnt fram á að gjald það sem stefndi áskildi sér fyrir hverja unna klukkustund sé ósanngjarnt eða óhæfilegt. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 77/1998 skal lögmaður eftir því sem unnt er gera umbjóðanda sínum grein fyrir því hvert gæti orðið hæfilegt endurgjald í heild sinni fyrir störf lögmannsins. Að framan er komist að þeirri niðurstöðu að ósannað sé að áfrýjanda hafi verið gert ljóst hvert endurgjald fyrir þjónustu stefnda gæti orðið. Með hliðsjón af því og atvikum málsins að öðru leyti þykir rétt að hvor aðili beri sinn hluta málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
482/2011

Húsfélag höfðaði mál á hendur H og S vegna vangoldinna hússjóðsgjalda. Hæstiréttur taldi sérfróða meðdómendur ekki hafa farið út fyrir hlutverk sitt með rannsóknarvinnu sinni og var hafnað kröfu H og S um ómerkingu hins áfrýjaða dóms. Talið var að H og S væri skylt að greiða umrædd gjöld þar sem ákvarðanir um þau hefðu verið teknar á löglegan hátt á fundum húsfélagsins, en þó ekki þann hluta þeirra er laut að kostnaði við viðgerðir á þökum annarra eigenda fjöleignarhússins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 15. ágúst 2011. Þau krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju. Að þessu frágengnu krefjast þau sýknu af dómkröfu stefnda. Í öllum tilvikum krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með stefnu sinni til Hæstaréttar hafa áfrýjendur jafnframt áfrýjað úrskurði í málinu frá 25. júní 2010 þar sem hafnað var frávísunarkröfu hans. Með vísan til forsendna úrskurðarins verður hann staðfestur.

Varakröfuna um ómerkingu hins áfrýjaða dóms byggja áfrýjendur á því að sérfróðir meðdómendur hafi með rannsóknarvinnu sinni farið út fyrir hlutverk sitt og brotið gegn 1. mgr. 44. gr., sbr. 1. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi lagði stefndi fram útreikninga vegna kostnaðar við sameiginlegar framkvæmdir við fjöleignarhúsið og hlutdeild áfrýjenda í hverjum verkþætti fyrir sig auk þess sem reikningar vegna verksins voru lagðir fram. Dómurinn sem skipaður var sérfróðum meðdómendum yfirfór þá reikninga sem að baki útreikningum stefnda lágu og taldi að styðjast mætti við útreikninga stefndu við mat á kröfum hans. Lögðu dómendur þannig mat á fyrirliggjandi gögn við úrlausn málsins og fóru því ekki út fyrir hlutverk sitt. Er kröfu áfrýjenda um ómerkingu hins áfrýjaða dóm hafnað.

Í máli þessu deila aðilar um skyldu áfrýjenda til að greiða húsfélagsgjöld til stefnda vegna tímabilsins 1. janúar 2006 til 15. maí 2009 samtals að fjárhæð 5.410.800 krónur að frádregnum kostnaði vegna viðgerðar á þökum annarra eigenda í raðhúsalengjunni nr. 11-21 við Prestbakka. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur og áfrýjendur dæmd til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjendur, H-kk-nf Þ. G-kk-nf og S-kvk-nf G-kvk-nf J-kvk-nf, greiði stefnda, Prestbakka 11-21, húsfélagi, óskipt 3.607.109 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. maí 2009 til greiðsludags.

Áfrýjendur greiði óskipt stefnda 1.500.000 krónur í málskostnað í héraði og 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
482/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. júlí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. júlí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 13. júlí 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi og einangrun verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Við skýrslutöku hjá lögreglu 8. júlí 2012 játaði varnaraðili að hafa ásamt Y farið inn á heimili A að [...] í [...] og svipt hann þar frelsi sínu. Varnaraðili kvaðst hins vegar engin verðmæti hafa tekið þar á staðnum og vísaði um það atriði til Y með þeim orðum að „Y var bara eitthvað að taka saman dótið inn í íbúðinni.“ Þegar krafa um gæsluvarðhald yfir varnaraðila var tekin fyrir á dómþingi síðar sama dag lét héraðsdómari fyrir farast að spyrja varnaraðila, svo ekki færi milli mála, hvaða brot hann hefði játað. Er þetta aðfinnsluvert, meðal annars í ljósi 2. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
483/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Y skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júlí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. júlí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 13. júlí 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Að því frágengnu krefst hann þess að sér verði ekki gert að sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Það athugist að þegar krafa um gæsluvarðhald yfir varnaraðila var tekin fyrir á dómþingi 7. júlí 2012 hefði í ljósi atvika málsins verið rétt af héraðsdómara að spyrja varnaraðila hvort hann hafi framið brot þau sem hann er sakaður um. Er þá til þess litið að við skýrslutöku hjá lögreglu daginn áður hafði varnaraðili neitað með öllu þeim sakargiftum sem á hann eru bornar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.