120/2008

M og K kröfðust endurgreiðslu fjárhæðar sem greidd var Ó á grundvelli víxils, sem Ó hafði gefið út og leyst til sín. K var samþykkjandi víxilsins en M ábekingur. Víxillinn var greiddur með fyrirvara þar sem M og K töldu sig hafa farið á mis við að koma að vörnum við innheimtu víxilsins vegna takmarkaðs mótbáruréttar samkvæmt 17. kafla laga nr. 91/1991. M og K byggðu kröfu sína á því að samkomulag hefði tekist með aðilum um uppgjör sem hefði falist í því að K yrði skipt upp og Ó tæki til baka hluta af starfsemi þess en með því hefði M orðið skuldlaus við Ó og verið leyst undan greiðsluskyldu á umræddum víxli. Talið var að M hefði ekki getað átt aðild að kröfu á hendur Ó á þeim grunni sem málssóknin byggðist á þar sem hún var ábekingur en Ó útgefandi og kvittun við greiðslu skuldarinnar var gefin til K. Samkvæmt þessu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu Ó af kröfu M. Í niðurstöðu héraðsdóms sem staðfest var í Hæstarétti var ekki talið sannað að bindandi samkomulag um uppgjör skuldarinnar, eins og M og K héldu fram, hefði komist á og var Ó því einnig sýknaður af kröfu K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 3. mars 2008. Þau krefjast þess að stefndi verði dæmdur til greiðslu á 5.074.695 krónum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 17. janúar 2007 til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu gera áfrýjendur kröfu um endurgreiðslu fjárhæðar sem greidd var stefnda 17. janúar 2007 á grundvelli víxils, sem stefndi hafði gefið út og leyst til sín eftir að greiðslufall hafði orðið. Var áfrýjandi Kynning ehf. samþykkjandi víxilsins en áfrýjandi M-kvk-nf G-kvk-nf B-kvk-nf ábekingur. Segir í stefnu að málið sé höfðað með vísan til 2. mgr. 119. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, þrátt fyrir að greiðslan 17. janúar 2006 hafi verið innt af hendi áður en til málssóknar kom á grundvelli víxilsins.

Áfrýjendur hafa ekki gert grein fyrir því á hvaða grundvelli þau höfða málið sameiginlega. Í héraði varðist stefndi kröfu áfrýjanda M-kvk-ef meðal annars með vísan til þess að hún gæti ekki átt aðild að kröfunni, þar sem áfrýjandi Kynning ehf. hefði greitt víxilskuldina. Fyrir liggur að stefndi gat ekki beint kröfu samkvæmt víxlinum um endurgreiðslu víxilskuldarinnar að áfrýjanda M-kvk-þgf þar sem hún var ábekingur en hann útgefandi. Hann gat eingöngu beint slíkri kröfu að stefnda Kynningu ehf. sem samþykkjanda víxilsins. Það gerði hann með bréfi 11. desember 2006 sem leiddi til þess að víxilinn var greiddur án málssóknar 17. janúar 2007. Við greiðsluna var kvittun gefin til stefnda Kynningar ehf. Að þessu athuguðu er ljóst að áfrýjandi M-kvk-nf getur ekki átt aðild að kröfu á hendur stefnda á þeim grunni sem málssóknin byggist á. Verður hinn áfrýjaði dómur því með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 staðfestur um sýknu stefnda af kröfu hennar.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann einnig staðfestur um sýknu stefnda af kröfu áfrýjanda Kynningar ehf.

Þá verður hinn áfrýjaði dómur einnig staðfestur um málskostnað.

Samkvæmt þessum úrslitum málsins og með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verða áfrýjendur dæmdir óskipt til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjendur, Kynning ehf. og M-kvk-nf G-kvk-nf B-kvk-nf, greiði óskipt stefnda, Ó-kk-þgf M-kk-þgf M-kk-þgf, málskostnað fyrir Hæstarétti 400.000 krónur.