591/2012

G krafðist greiðslu úr hendi E á grundvelli kaupsamnings þar sem E keypti, ásamt F ehf., allt hlutafé G í S ehf. E krafðist sýknu og byggði á því að krafan hafi verið niður fallin vegna samkomulags aðila, hið selda hafi verið haldið göllum, forsendur fyrir kaupsamningnum hafi brostið og G hafi sýnt af sér tómlæti við innheimtu kröfunnar. Fyrir Hæstarétti krafðist E frávísunar málsins frá héraðsdómi á grundvelli þess annars vegar að málatilbúnaðar G væri vanreifaður og óljós en hins vegar að þörf hafi verið á samaðild E og F ehf. til varnar í málinu. Var á hvorugt fallist af hálfu Hæstaréttar. E byggði sýknukröfu sína jafnframt á þeirri málsástæðu að efndaskylda væri ekki orðin og yrði ekki á sýknukröfu fallist bæri að sýkna hana að svo stöddu. Taldi Hæstiréttur að ekki yrði séð að E hafi fyrir héraðsdómi hreyft þessari málsástæðu og kæmi hún því ekki til skoðunar fyrir Hæstarétti. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um greiðsluskyldu E.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. september 2012. Hún krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi. Til vara krefst hún sýknu af kröfu stefnda en að því frágengnu að krafa hans verði lækkuð. Í öllum tilvikum krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í áfrýjunarstefnu er leitað endurskoðunar á úrskurði héraðsdóms uppkveðnum 7. desember 2011 þar sem frávísunarkröfu áfrýjanda var hafnað.

Stefndi byggir kröfu sína á hendur áfrýjanda á kaupsamningi 30. júlí 2007. Samkvæmt honum keypti áfrýjandi ásamt Fasteignaveri ehf. allt hlutafé stefnda í Slitlagi ehf. og var kaupverðið 6.000.000 krónur sem skyldi greiðast í þremur greiðslum, 2.000.000 krónur við undirritun samnings, 2.000.000 krónur 1. ágúst 2007 og 2.000.000 krónur í síðasta lagi 1. nóvember 2007. Í málinu krefur stefndi áfrýjanda um síðustu greiðsluna sem hann kveður vera í vanskilum.

Áfrýjandi reisir kröfu sína um frávísun málsins frá héraðsdómi á því annars vegar að málatilbúnaður stefnda sé vanreifaður og óljós og uppfylli ekki skilyrði e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og hins á því að þörf hafi verið á samaðild áfrýjanda og Fasteignavers ehf. til varnar í málinu, sbr. 1. og 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991.

Um þá röksemd áfrýjanda að málið sé vanreifað er þess að gæta að samkvæmt e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 ber að greina í héraðsdómsstefnu frá málsástæðum sem stefnandi reisir dómkröfu sína á svo og öðrum atvikum sem þarf að geta svo að samhengi málsástæðna verði ljóst. Ekki er á hinn bóginn ætlast til að í stefnu sé fjallað um hugsanlegar málsástæður, sem stefndi kann að bera fyrir sig í greinargerð ef hann tekur til varna í máli heldur svarar stefnandi slíku jafnskjótt og tilefni verður til. Í stefnu er getið með fullnægjandi hætti um þær málsástæður sem teflt er fram til stuðnings því að kröfur stefnda á hendur áfrýjanda skuli teknar til greina og er samhengi þeirra ljóst. Í málinu er sú staða uppi að skylda til greiðslu peningakröfu samkvæmt áðurnefndum kaupsamningi hvílir á áfrýjanda og Fasteignaveri ehf., enda ekki fram komið að um aðra skiptingu hafi verið samið. Leiða reglur kröfuréttar þá til þess að skuldbindingin hvílir óskipt á þeim báðum. Við slíkar aðstæður getur kröfueigandi krafið hvorn skuldarann um sig um fullar efndir á skuldbindingunni í heild sinni án þess að honum sé þörf á að beina kröfu sinni jafnframt að hinum. Var því engin nauðsyn til samaðildar áfrýjanda og Fasteignavers ehf. Samkvæmt framanröktu eru ekki efni til að vísa málinu frá héraðsdómi.

Í greinargerð sinni fyrir Hæstarétti byggir áfrýjandi sýknukröfu sína meðal annars á þeirri málsástæðu að efndaskylda sé ekki orðin og verði ekki fallist á sýknukröfu hennar beri að sýkna hana að svo stöddu, sbr. 2. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991. Ekki verður séð að áfrýjandi hafi fyrir héraðsdómi hreyft þessari málsástæðu og kemur hún því ekki til skoðunar fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991.

Samkvæmt gögnum málsins kom eiginmaður áfrýjanda, Á-kk-nf G-kk-nf, að einhverju leyti fram fyrir hennar hönd vegna viðskiptanna og mætti hann meðal annars á hluthafafund í Slitlagi ehf. 5. mars 2007, þar sem ársreikningur félagsins 2006 var ræddur og upplýst var um fyrirhuguð kaup áfrýjanda á hlut stefnda í félaginu. Að öllu því virtu sem nú hefur verið rakið en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, E-kvk-nf H. S-kvk-nf, greiði stefnda, G-kk-þgf P-kk-þgf, 700.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.