arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
75/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. febrúar 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. sama mánaðar kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 1. febrúar 2002 var varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 22. febrúar nk. á grundvelli a. og c. liða 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Hæstiréttur ómerkti úrskurð héraðsdóms 7. þessa mánaðar og vísaði málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar með vísan til þess að sóknaraðili hafi ekki lagt fram gögn til stuðnings staðhæfingum um tiltekin ætluð brot varnaraðila í kröfugerð sinni. Fyrir héraðsdómara hafi því ekki legið nauðsynleg gögn til að tekin yrði afstaða til kröfunnar. Var talið að dómaranum hafi verið rétt að krefja sóknaraðila um þessi gögn áður en hann tók kröfuna til úrskurðar, sbr. 2. mgr. 74. gr. laga nr. 19/1991. Sóknaraðili gerði á ný kröfu fyrir héraðsdómi að kvöldi sama dags og lágu þá fyrir framangreind gögn.

Varnaraðili hefur viðurkennt að hafa í desember 2001 í félagi við nafngreindan mann svikið út vörur og fé í verslunum í Garðabæ og Reykjavík að andvirði tæplega 700.000 krónur með afhendingu á fölsuðum tékkum. Hann hefur jafnframt viðurkennt að hafa átt tiltekna hlutdeild í brotum sama manns 9. og 10. janúar 2002, er sá síðarnefndi sveik út og reyndi að svíkja út vörur í tveimur verslunum í Hafnarfirði og Reykjavík, og er sá þáttur, sem varnaraðili hefur viðurkennt í þeim samtals að verðmæti rúmlega 300.000 krónur. Þá hefur hann einnig viðurkennt að hafa dagana 22. og 23. janúar sl. í félagi við umræddan mann staðið að því að svíkja út eða reyna að svíkja út parkett að verðmæti rúmlega 3.000.000 krónur.

Eins og að framan greinir hefur varnaraðili viðurkennt að hafa í desember 2001 og byrjun janúar 2002 svikið út vörur, einn eða í félagi við annan mann, að andvirði á aðra milljón króna. Hann var yfirheyrður um þessi brot 16. janúar sl. og sleppt að yfirheyrslu lokinni. Nokkrum dögum síðar var hann handtekinn á ný vegna gruns um umfangsmikil fjársvik og hefur hann, eins og að framan greinir, viðurkennt að eiga þar tiltekinn hlut að máli. Þegar til þessa er litið verður að ætla að varnaraðili haldi áfram brotum meðan málum hans er ekki lokið gangi hann laus. Er því fallist á með sóknaraðila að fyrir hendi séu skilyrði c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
76/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grund­velli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. febrúar 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 28. febrúar nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
80/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. febrúar 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 25. febrúar nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á með sóknaraðila að efni séu til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Verður að marka gæsluvarðhaldinu tíma eins og gert var í úrskurði héraðsdómara, sem verður þannig staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
81/2002

K ehf. krafðist þess að F og J yrðu borin út úr fasteign sem félagið hafði selt þeim um það bil hálfu ári áður. Samkvæmt kaupsamningnum skyldu F og J  greiða kaupverðið með því að taka yfir áhvílandi veðskuldir og afsala sólbaðsstofu í sinni eigu til K ehf. Í málinu deildu aðilar meðal annars um hvort samningurinn hefði verið gerður með fyrirvara um að eigandi veðskuldanna samþykkti skuldskeytingu, en slíkt samþykki hafði ekki fengist, og hvort F og J hefðu vanefnt samninginn með því að láta hjá líða að gera kaupsamning við K ehf. um sólbaðsstofuna. Talið var ósannað að samningurinn hefði verið bundinn áðurnefndu skilyrði og að F og J hefðu vanefnt samninginn fyrir sitt leyti. Kröfu K ehf. var því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. febrúar 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðilar yrðu með beinni aðfarargerð bornir út úr fasteigninni Akralind 9 í Kópavogi. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að framangreind aðfarargerð verði heimiluð sem og fjárnám fyrir kostnaði af gerðinni. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Í kæru sinni til Hæstaréttar heldur sóknaraðili því fram að varnaraðilar hafi ekki greitt afborganir af lánum, sem þau tóku yfir með kaupsamningi aðila 12. júlí 2001. Varnaraðilar hafi aðeins innt af hendi afborganir af lánunum með gjalddaga 5. ágúst og 5. september 2001, en ekkert greitt af þeim síðan. Af hálfu varnaraðila er því haldið fram að þau hafi ekki átt þess kost að greiða afborganir af umræddum lánum þar eð sóknaraðili hafi sjálfur kosið að standa skil á afborgunum í stað þess að afhenda varnaraðilum greiðsluseðla vegna þeirra. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Karri ehf., greiði varnaraðilum, F-kk-þgf B-kk-þgf og J-kvk-þgf I. G-kvk-þgf, samtals 60.000 krónur í kærumálskostnað.
82/2002

B, J og M deildu um hvort tvær landspildur, sem voru þinglýstar eign B, féllu undir opinber skipti á dánarbúi foreldra þeirra. Á fyrsta skiptafundi í dánarbúinu lýstu erfingjar því yfir að landspildunum og sumarbústað hefði í upphafi verið ráðstafað til B til að standa til tryggingar á ábyrgðum, sem á hann kynnu að falla vegna föður hans og hlutafélags í eigu föður hans, en B hefði fyrir þann tíma gengist í ábyrgð vegna krafna á hendur þeim. Talið var að yfirlýsingin yrði ekki skýrð öðru vísi en svo að eignarheimild B hefði frá upphafi verið skilyrt og háð þeirri forsendu að hann greiddi sem ábyrgðarmaður kröfur, eina eða fleiri, á hendur föður sínum og áðurnefndu hlutafélagi. Þá væri ósannað að B hefði innt af hendi fjárgreiðslur vegna skulda föður síns og/eða hlutafélagsins eða hann hefði greitt einhvers konar kaupverð eða annað fjárframlag, sem skapað hefði grundvöll fyrir eignarrétti að umræddum landspildum og sumarbústað. Lánardrottnar hefðu ekki lýst kröfum í dánarbúið vegna umræddra krafna og væru þær því fallnar niður fyrir vanlýsingu. B yrði því hér eftir ekki krafinn um greiðslur á grundvelli ábyrgða, sem hann hefði gengist í vegna föður síns og hlutafélagsins.  Samkvæmt framansögðu skyldu hinar umþrættu landspildur og sumarbústaður falla undir opinber skipti á dánarbúinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. janúar 2002, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að tvær nánar tilteknar spildur úr landi jarðarinnar Miðdals II í Mosfellsbæ féllu undir opinber skipti á dánarbúi B-kk-ef B-kk-ef og I-kvk-ef E-kvk-ef, sem tekið var til opinberra skipta 21. desember 1999. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að staðfest verði að framangreindar spildur falli utan við opinber skipti á dánarbúinu. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar fyrir héraðsdómi og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, B-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf, greiði varnaraðilum, J-kvk-þgf S. B-kvk-þgf og M-kvk-þgf B-kvk-þgf samtals 40.000 krónur í kærumálskostnað.
84/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. febrúar 2002. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. sama mánaðar, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 25. febrúar 2002 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
86/2002

M var sakfelldur fyrir að hafa sært blygðunarsemi þriggja stúlkna sem fæddar voru 1989, með því að hafa girt niður sundskýlu sína í heitum potti í Sundhöllinni í Reykjavík og handleikið lim sinn. M hafði neitað sök en útilokaði ekki að kynfæri hans hefðu berast í pottinum. Höfðu stúlkurnar allar borið mjög á sama veg um þessa háttsemi M og þótti ekkert fram komið sem rýrði framburð þeirra. Var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu M staðfest og hann dæmdur til greiðslu 60.000 króna sektar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Málinu var áfrýjað til Hæstaréttar 8. febrúar 2002 að tilhlutan ákærða og einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af öllum kröfum ákæruvalds, en til vara að refsing verði milduð.

Málsatvikum er lýst í héraðsdómi. Eins og þar greinir hafa þrjár stúlkur, sem eru vinkonur fæddar 1989, lýst því að þær hafi í sundferð sinni 31. október 2000 í Sundhöll Reykjavíkur farið í heitan pott, þar sem ákærði var fyrir. Sögðu þær frá háttsemi ákærða í pottinum og kærðu mæður þeirra hana til lögreglu. Báru stúlkurnar allar mjög á sama veg um þessa háttsemi ákærða og er ekkert fram komið sem rýrir framburð þeirra. Er því fallist á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ákærða með vísan til forsendna hans. Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin í héraðsdómi. Verður hann því staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, M-x-x J-x-x d-e-x N-x-x, skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, J-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 120.000 krónur.
8/2002

M og K deildu um forsjá barna sinna. Í samráði við lögmenn aðila var sálfræðingurinn Þ dómkvaddur til að meta hæfni aðila til að fara með forsjá barnanna. Þegar kom að því að aðalmeðferð skyldi fara fram óskaði M eftir því að dómkvaddir yrðu yfirmatsmenn. Með hliðsjón af því meðal annars að aðilar höfðu ekki treyst sér til að lýsa gagnaöflun lokið og að málið hafði fyrst og fremst dregist meðan beðið var eftir matsgerð Þ var krafa M ekki talin vera of seint fram komin.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. janúar sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. desember 2001, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um dómkvaðningu yfirmatsmanna. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila um dómkvaðningu yfirmatsmanna verði hafnað. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður án tillits til gjafsóknar, sem henni var veitt í málinu 30. október 2000.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en varnaraðila verður ekki dæmdur gjafsóknarkostnaður fyrir Hæstarétti, enda er tekið fram í bréfi um veitingu gjafsóknar að hún sé bundin við rekstur málsins fyrir héraðsdómi, sbr. niðurlagsorð 5. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
92/2002

H var skipaður í starf rannsóknarlögreglumanns við embætti ríkislögreglustjóra til fimm ára árið 1997. Árið 1999 var þeirri ráðstöfun breytt og H falið að gegna störfum rannsóknarlögreglumanns við embætti lögreglustjórans í Reykjavík, með vísan til 36. gr. laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Eftir flutninginn fékk H greidd laun samkvæmt sama launaflokki og áður en missti sérstakt vaktaálag, sem greitt hafði verið hjá embætti ríkislögreglustjóra. Krafðist H þess fyrir dómi að fá greiddan þann launamismun sem af þessu leiddi. Talið var, að þrátt fyrir að umræddar greiðslur fælu ekki í sér viðveruskyldu þeirra lögreglumanna, sem þær þáðu, svo sem almennt gilti um bakvaktir, væru ekki næg efni til að hafna þeirri röksemd Í að lögreglumennirnir hafi, með því að þiggja greiðslurnar, undirgengist þá kvöð að vera undir það búnir að vera kallaðir út til vinnu utan reglulegs vinnutíma með skömmum fyrirvara. Við flutninginn til embættis lögreglustjórans í Reykjavík hafi H losnað undan þessari starfskvöð hjá ríkislögreglustjóra sem hann hafi þegið greiðslu fyrir. Hafi hann ekki átt rétt á slíkri greiðslu eftir að hann var kominn í hið nýja embætti, þar sem viðlíka kvöð hvíldi þá ekki á honum. Þótti því ekki unnt að líta svo á að H hafi lækkað í launum í skilningi 36. gr. laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Þá þótti ósannað af hálfu H að honum hafi verið lofað af hálfu embættis ríkislögreglustjóra að hann héldi umræddri álagsgreiðslu eftir flutning milli embættanna. Var dómur héraðsdóms um sýknu Í staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. febrúar 2002. Hann krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 740.228 krónur með vöxtum samkvæmt 7. gr. vaxtalaga nr. 25/1987 frá 1. október 1999 til 2. desember sama árs, en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga frá þeim degi til 1. júlí 2001 og samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst áfrýjandi að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 458.132 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. nóvember 1999 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Að því frágengnu krefst áfrýjandi að stefndi verði dæmdur til að greiða sér aðra lægri fjárhæð með vöxtum eins og í aðalkröfu greinir. Í öllum tilvikum krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
93/2002

Samið var um greiðslu fyrir hvern tíma sem starfsmenn B ynnu að tilteknu verki fyrir G. Deilt var um hvort B hefði verið heimilt að ráða mann til verksins sem ekki var iðnaðarmaður. P, stjórnarmaður G, sem haft hafði daglegt eftirlit með vinnu starfsmanna B, minnist þess ekki að hafa fundið að gæðum verksins. Talið var að svo lengi sem gæðum var ekki áfátt, tengdist það ekki hagsmunum G beinlínis hvaða starfsmenn B notaði til verksins og hvaða laun B greiddi þeim. Endurgjaldskrafa B á hendur G var samkvæmt þessu tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. febrúar 2002. Hann krefst þess að sér verði aðeins gert að greiða stefnda 156.372 krónur. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Dæma verður áfrýjanda til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Gissur og Pálmi ehf., greiði stefnda, Bjarg-Húsi ehf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
94/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu R um að henni yrði heimilað að leiða fyrir dóm vitni, sem byggju yfir sérþekkingu á sviði tölvumála, til að svara spurningum um hvort víst eða líklegt mætti telja að upplýsingar í gagnagrunni á heilbrigðissviði samkvæmt lögum nr. 139/1998 um gagnagrunn á heilbrigðissviði yrðu persónugreinanlegar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. febrúar 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að honum yrði heimilað að leiða fyrir dóm vitni, sem byggju yfir sérþekkingu á sviði tölvumála, til að svara spurningum um hvort víst eða líklegt mætti telja að upplýsingar í gagnagrunni á heilbrigðissviði samkvæmt lögum nr. 139/1998 um gagnagrunn á heilbrigðissviði verði persónugreinanlegar. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og héraðsdómara gert að heimila umbeðnar skýrslutökur. Hann krefst þess jafnframt að varnaraðili verði dæmdur til að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og málskostnaður látinn niður falla.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
95/2002

D krafðist þess að viðurkennd yrði skylda H til að láta af nýtingu þess hluta jarðarinnar V sem hann hefði á undanförnum árum haft til afnota. Í héraðsdómi var talið að leggja yrði þann skilning í dóm Hæstaréttar frá 22. september 1998, vegna ágreinings um sömu jörð, að enginn slíkur búskapur sem gert er ráð fyrir í ábúðarlögum hefði verið stundaður í V um langt árabil og að engar líkur væru á, sökum lélegs húsakostar á jörðinni og að gert væri ráð fyrir íbúðarbyggð á stórum hluta jarðarinnar í aðalskipulagi, að þess háttar búskapur yrði tekinn þar upp að nýju. Þótti H ekki hafa lagt fram nein ný gögn um breytingu á búskaparháttum á jörðinni frá því Hæstiréttur kvað upp dóm sinn sem haggað gæti efnislegri niðurstöðu réttarins þar að lútandi. Féllst héraðsdómur því á það með D að forsendur fyrir ábúð H á grundvelli byggingarbréfs og ábúðarlögum væru brostnar og tók kröfu D til greina. Með vísan til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. febrúar 2002 og krefst þess að hann verði sýknaður af kröfu stefnda. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðila beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
98/2002

LÍ kærði til Hæstaréttar úrskurð héraðsdóms um skipun dómara í gerðardóm LÍ. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem ekki var að finna heimild í lögum til að kæra úrskurð­inn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. janúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. febrúar sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. janúar 2002, þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að ólögmæt væri ákvörðun stjórnar sóknaraðila 1. maí 2001 um að skipa ad hoc heilsugæslulækna í hóp fastra dómara gerðardóms sóknaraðila vegna máls nr. 1/2001. Þá var kröfu varnaraðila um að héraðsdómur skipaði tvo heilsugæslulækna sem aðal- og varamenn í gerðardóminn vísað frá dómi. Ennfremur var ógilt ákvörðun fastra dómara gerðardómsins um að tilnefna fulltrúa til setu í honum fyrir hönd varnaraðila. Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, til vara að því verði vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og til þrautavara að hann verði sýknaður af kröfum varnaraðila. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hann þess að sóknaraðila verði gert að greiða sér kærumálskostnað.

Í lögum er ekki að finna heimild til að kæra til Hæstaréttar úrskurð héraðsdóms þess efnis, sem hér um ræðir. Skortir því heimild til kæru málsins og verður því vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Læknafélag Íslands, greiði varnaraðila, B-kk-þgf A-kk-þgf, 60.000 krónur í kærumálskostnað.