arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
464/2011

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að A yrði svipt sjálfræði í 12 mánuði á grundvelli a. og b. liðar 4. gr., sbr. 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júlí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. júlí 2011, þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í 12 mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Þá er krafist þóknunar vegna meðferð málsins fyrir Hæstarétti sem greiðist úr ríkissjóði.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og að þóknun talsmanns þeirra greiðist úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda sóknaraðila, og A-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs talsmanns varnaraðila, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur til hvors um sig, greiðist úr ríkissjóði.
465/2011

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að A yrði sviptur sjálfræði í 12 mánuði á grundvelli a. og b. liðar 4. gr., sbr. 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júlí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. júlí 2011, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í 12 mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingunni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt nýtt skjal þar sem fram koma upplýsingar frá geðlækni á Landspítala um að sóknaraðili hafi frá október 2010 fimm sinnum lagst inn á geðdeild vegna fíkniefnavanda síns. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs verjanda sóknaraðila, og K-kvk-ef S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs talsmanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur til hvors um sig, greiðist úr ríkissjóði.
466/2011

Úrskurður héraðsdóms, um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. ágúst 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 2. ágúst 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 5. ágúst 2011 klukkan 11 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Hann krefst þess jafnframt að hann verði ekki látinn sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að skilyrði séu til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi vegna rannsóknarhagsmuna og að hann sæti einangrun á meðan á því stendur. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
470/2011

var úrskurður héraðsdóms þar sem málskostnaður í forsjármáli K og M var felldur niður en kveðið á um að allur gjafsóknarkostnaður K skyldi greiðast úr ríkissjóði. Máli aðila lauk með dómsátt en ágreiningur um málskostnað var lagður í úrskurð héraðsdóms. Þar sagði m.a. að þegar gætt væri að umfangi málsins, þeim hagsmunum sem í húfi væru og tillit tekið til rökstudds málskostnaðarreiknings lögmanns K þá þætti þóknun hans, m.a. með  hliðsjón af tilkynningu dómstólaráðs nr. 5/2009, hæfilega ákveðin 363.950 krónur. Samkvæmt 2. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991 kæmi það aðeins í hlut dómstóla að ákveða þóknun handa lögmönnum gjafsóknarhafa og ætti því ekki að réttu lagi að taka afstöðu til útlagðs kostnaðar hans í dómi eða úrskurði. Staðfesti Hæstiréttur úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júlí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 8. júlí 2011, þar sem málskostnaður var felldur niður í máli milli aðilanna en kveðið á um að allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila skyldi greiðast úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar 363.950 krónur. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða málskostnað og „að þóknun lögmanns hennar samkvæmt gjafsóknarleyfi verði dæmd í samræmi við framlagt málskostnaðaryfirlit.“ Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði lauk máli aðilanna með dómsátt, en ágreiningur um málskostnað var lagður í úrskurð héraðsdóms, sem felldi niður málskostnað milli þeirra en ákvað sóknaraðila gjafsóknarkostnað úr ríkissjóði. Var miðað við yfirlit lögmanns hennar um fjölda vinnustunda, en þóknun fyrir hverja klukkustund ákveðin í samræmi við tilkynningu Dómstólaráðs nr. 5/2009 um viðmiðunarreglur fyrir héraðsdómstóla, meðal annars um þóknun til lögmanns í gjafsóknarmáli. Sú fjárhæð var lægri en lögmaður sóknaraðila taldi að rétt væri. Til stuðnings kröfu sinni um breytingu á hinum kærða úrskurði vísar sóknaraðili einkum til þess að hún komi ekki skaðlaus frá málarekstrinum, þurfi hún að greiða lögmanni sínum mismun þess tímagjalds sem lögmaðurinn muni krefja hana um og þess gjalds sem miðað var við í hinum kærða úrskurði.

Með vísan til dóms Hæstaréttar í máli nr. 50/1974 sem birtur er í dómasafni réttarins það ár, bls. 457 svo og til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
473/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. ágúst 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 6. ágúst 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. september 2011 klukkan 14. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á að fram sé kominn sterkur grunur um að varnaraðili hafi framið brot, sem varðað geti 10 ára fangelsi, sbr. 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, og að ætlað brot sé þess eðlis að gæsluvarðhald sé nauðsynlegt vegna almannahagsmuna. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
475/2011

M kærði úrskurð héraðsdóms þar sem kveðið var á um að opinber skipti til fjárslita milli hans og K skyldu fara fram. Aðilar gerðu með sér samning um slit á hjúskap 14. september 2010. Þar var m.a. ákvæði um kaup M á íbúð fyrir K innan tiltekins tíma sem K myndi velja en ella félli samningurinn niður. Ekki varð af þessum kaupum. Í héraðsdómi var fallist á að samningurinn væri úr gildi fallinn og uppfyllt væru skilyrði til opinberra skipta. Þótti orðalag 98. gr. laga nr. 20/1991 ekki standa í vegi fyrir því að fram færu opinber skipti til fjárslita milli aðila þrátt fyrir að þeim hefði þegar verið veittur skilnaður að borði og sæng. Ekki væri annað séð en nægar eignir væru í búinu til að standa straum af skiptakostnaði. Í Hæstarétti var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júlí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. júlí 2011, þar sem kveðið var á um að opinber skipti til fjárslita milli aðila skyldu fara fram. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um opinber skipti og henni gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
47/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. janúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. janúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. janúar 2011, klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
480/2011

K kærði úrskurð héraðsdóms þar sem M var heimilað að fá dóttur þeirra afhenta sér með beinni aðfarargerð, á grundvelli laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl. M og K höfðu verið búsett ásamt barninu í Danmörku. Í lok október 2009 lauk samvistum aðila og í framhaldinu bjó dóttir þeirra hjá K en naut reglulegrar umgengni við M. Í janúar 2011 fór K með stúlkuna til Íslands. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans og kvað á um að M væri heimilt að liðnum sex vikum frá dómsuppsögu að fá barnið tekið úr umráðum K með beinni aðfarargerð ef K hefði ekki áður fært það til Danmerkur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. ágúst 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. júlí 2011, þar sem varnaraðila var heimilað að liðnum sex vikum frá uppsögu úrskurðarins að fá dóttur aðilanna tekna úr umráðum sóknaraðila og afhenta sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess aðallega að beiðni varnaraðila um aðfarargerð verði hafnað. Til vara krefst hún þess að frestur til afhendingar barnsins verði lengdur og ákveðinn allt að þremur mánuðum. Þá krefst hún málskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt, sem nánar segir í dómsorði.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðila, M, er heimilt að liðnum sex vikum frá uppsögu þessa dóms að fá [...] tekna úr umráðum sóknaraðila, K, og afhenta sér með beinni aðfarargerð hafi sóknaraðili ekki áður fært hana til Danmerkur samkvæmt því sem nánar er mælt fyrir um í hinum kærða úrskurði.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað og gjafsóknarkostnað eru staðfest.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
483/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. ágúst 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. ágúst 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til fimmtudagsins 22. september 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði var ákæra ríkissaksóknara 3. ágúst 2011 á hendur varnaraðila þingfest í Héraðsdómi Reykjavíkur 12. sama mánaðar. Mun hafa verið ákveðið að aðalmeðferð í málinu verði 29. og 30 ágúst. Að þessu gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
487/2010

Í mars 2007 leigðu SH og SH sf. gröfu hjá V ehf. í því skyni að vinna ákveðið verk. Síðar sama mánaðar keyptu SH og SH sf. gröfuna af V ehf., en óumdeilt var að hún var biluð við kaupin. Starfsmenn V ehf. töldu að bilunina mætti rekja til þess að ventlakistur væru ónýtar og tók V ehf. í kjölfarið að sér viðgerð vegna þessa. Svo fór að viðgerð varð mun umfangsmeiri en til stóð og krafði V ehf. SH og SH sf. um greiðslu viðgerðarkostnaðarins. Héraðsdómur, sem staðfestur var í Hæstarétti, taldi sannað að kaupin hefðu tekist með þeim skilmálum að V ehf. tæki að sér að gera við gröfuna fyrir ákveðið verð og að þannig hefði kaupverð verið fundið. Þá var talið að SH og SH sf. hefðu fengið rangar upplýsingar um söluhlutinn við kaupin og að réttar upplýsingar hefðu haft veruleg áhrif á kaupverð. Grafan hefði því verið gölluð, sbr. 18. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. V ehf. hefði ábyrgst að vélin yrði starfhæf með viðgerð á ventlakistum og ættu ákvæði 2. mgr. 21. gr. laganna við í málinu. Kröfu V ehf. um viðgerðarkostnað var því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. ágúst 2010. Hann krefst þess að stefndu verði óskipt dæmdir til að greiða sér 2.342.271 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. mars 2008 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur. Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu sameiginlega málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Vélaborg ehf., greiði stefndu, S-kk-þgf H-kk-þgf og SH Vinnuvélum og verktaki sf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
488/2011

M kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um ógildingu aðfarargerðar sýslumanns sem fram hafði farið að kröfu S. Um var að ræða fjárnám vegna kröfu að höfuðstól 144.000 krónur. Í dómi Hæstaréttar sagði að þegar málið hefði verið kært til réttarins hefði áfrýjunarfjárhæð numið 669.938 krónum. Samkvæmt því brysti skilyrði til kæru í málinu. Var málinu því vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. ágúst 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 21. júlí 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um ógildingu aðfarargerðar sýslumannsins á Selfossi sem fram hafði farið 11. apríl 2011 að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að fjárnámsgerðin verði felld úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sýslumaðurinn á Selfossi gerði umrætt fjárnám hjá sóknaraðila fyrir kröfu varnaraðila að höfuðstól 144.000 krónur. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. laganna og 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989. Þegar málið var kært til Hæstaréttar var áfrýjunarfjárhæð 669.938 krónur. Samkvæmt þessu brestur skilyrði til kæru í málinu og ber að vísa því sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
48/2011

Úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert  að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. janúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. janúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 15. febrúar 2011, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann „kærumálskostnaðar, að mati dóms, fyrir meðferð máls fyrir héraðsdómi og fyrir Hæstarétti Íslands.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Skilja verður kröfugerð varnaraðila svo að hann krefjist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar. Samkvæmt 38. gr. og 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 eru ekki skilyrði fyrir því að fallast á slíka kröfu.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
490/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Á og S um að Ó yrði vikið úr starfi skiptastjóra í dánarbúi hjónanna S og G. Héraðsdómur taldi að rétt hefði verið að skipa Ó skiptastjóra við opinber skipti dánarbúsins vegna ákvæða í erfðaskrá S heitins. Talið var að Á og S hefði hvorki fært fram röksemdir fyrir því að Ó hefði misst almennt hæfi sitt til að vera skipaður skiptastjóri, né sérstakt hæfi til að annast starfann, sbr. 6. tölul. 2. mgr. 46. gr. laga nr. 20/1991. Þá voru Á og S ekki taldir hafa sýnt fram á að framferði Ó í starfi skiptastjóra hefði verið með þeim hætti að honum bæri að víkja vegna þess, sbr. 2. mgr. 47. gr. sömu laga. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 9. ágúst 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 27. júlí 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði vikið úr starfi skiptastjóra í dánarbúi hjónanna S-kk-ef S-kk-ef og G-kvk-ef K. O-kvk-ef. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að að varnaraðila, Ó-kk-þgf S-kk-þgf hæstaréttarlögmanni, verði vikið úr starfi skiptastjóra í fyrrgreindu dánarbúi. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðilar gerðu ekki kröfu um málskostnað við meðferð málsins í héraði svo sem nauðsynlegt var, sbr. 3. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. og 2. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991. Kröfu um það verður ekki komið að fyrir Hæstarétti, sbr. 1. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Á-kk-nf S-kk-nf og S-kk-nf S-kk-nf, greiði óskipt varnaraðila, Ó-kk-þgf S-kk-þgf, 300.000 krónur í kærumálskostnað.