228/2013

S krafðist viðurkenningar á því að hann ætti rétt til skaðabóta úr hendi A sf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir af völdum óþekktrar bifreiðar eða annars skráningarskylds ökutækis með vísan til 94. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 18. og 2. mgr. 20. gr. reglugerðar nr. 424/2008. Engin vitni voru af slysinu. Í dómi Hæstaréttar kom m.a. fram að S hafi staðfastlega haldið því fram að hann hefði handarbrotnað í kjölfar þess að óþekkt bifreið hefði ekið utan í sig. Þá hafði S leitað til heilsugæslu eftir um klukkustund frá því að slysið varð að hans sögn og þar hafði verið skráð eftir honum að bifreið hafi strokist við sig. Af gögnum málsins mátti draga þá ályktun að hendi hans gæti hafa brotnað við það að hann hafi borið höndina fyrir sig eftir að bifreið var ekið utan í hann. Var því fallist á það með S að leggja frásögn hans af slysinu til grundvallar við úrlausn málsins og skaðabótaskylda A sf. viðurkennd.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. apríl 2013. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi lýtur ágreiningur málsaðila að því hvort stefndi hafi orðið fyrir slysi að morgni 15. febrúar 2010 af völdum óþekktrar bifreiðar eða annars skráningarskylds ökutækis með þeim afleiðingum að bátsbein í vinstri hendi hans brotnaði. Þar sem stefndi krefst viðurkenningar á skaðabótaskyldu áfrýjanda af þessum sökum hvílir sú skylda á honum að færa sönnur á þessa staðhæfingu sína.

Stefndi gaf aðilaskýrslu fyrir héraðsdómi þar sem hann greindi frá slysinu sem hann segist hafa orðið fyrir, en gerð er grein fyrir skýrslunni í hinum áfrýjaða dómi. Í samræmi við síðari málslið 1. mgr. 56. gr., sbr. 2. mgr. 49. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var brýnt fyrir stefnda að skýra satt og rétt frá áður en hann gaf skýrsluna. Staðhæfing aðila um atvik máls hefur á hinn bóginn takmarkað sönnunargildi fyrir dómi, nema um sé að ræða atriði sem er honum óhagstætt, sbr. 1. mgr. 50. gr. sömu laga.

Fyrir liggur að stefndi leitaði til Heilsugæslu Efra-Breiðholts eftir um klukkustund frá því að slysið varð að hans sögn. Í samskiptaseðli sem ritaður var af hjúkrunarstjóra sagði að tilefni komu stefnda hafi verið „fall eða bylta“. Enn fremur var þar tekið fram: „Bíll straukst við hann, eymsli, ekkert sjáanlegt.“ Í sjúkraskrá slysa- og bráðadeildar Landspítala, staðfestri af sérfræðilækni á deildinni, sagði meðal annars um komu stefnda þangað 19. mars 2010: „S-kk-nf varð fyrir því að ekið var á hann fyrir 5 vikum. Hann fékk högg aðallega á hæ. sköflung hliðlægt og kastaðist til og lenti á gangstétt og bar fyrir sig vi. hendi. Hefur jafnað sig í fætinum en er enn með töluverða verki í vi. úlnlið ... Við skoðun núna er engin bólga þreifanleg en hann er aumur um úlnliðinn ... Fáum rtg.mynd af úlnlið: Í ljós kemur á rtg.mynd, að hann er með bátsbeinsbrot um mitt bátsbein“. Í vottorði heila- og taugaskurðlæknis 16. júní 2012 sem stefndi aflaði einhliða var slysinu sem hann kveðst hafa orðið fyrir lýst og síðar sagt að afleiðingar þess væru brot á bátsbeini.

Stefndi hefur staðfastlega haldið því fram að hann hafi handarbrotnað í kjölfar þess að óþekktri bifreið hafi verið ekið utan í sig. Þótt framangreind gögn skeri ekki úr um að stefndi hafa slasast með þeim hætti má draga þá ályktun af þeim að bátsbein í hendi hans gæti hafa brotnað við það að hann hafi borið höndina fyrir sig eftir að bifreið var ekið utan í hann. Það sem skráð var í sjúkraskrá rúmum mánuði síðar kemur jafnframt heim og saman við að brotið hafi ekki verið sjáanlegt við skoðun á heilsugæslustöð rétt eftir að stefndi kveðst hafa orðið fyrir bifreiðinni, en við málflutning fyrir Hæstarétti var upplýst að töluverður tími kynni að líða frá slíku broti og þar til það kæmi í ljós. Að öllu þessu virtu er fallist á með héraðsdómi að leggja beri frásögn stefnda af slysinu til grundvallar við úrlausn málsins.

Með framangreindum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum málsúrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð. Fer um þann málskostnað og gjafsóknarkostnað stefnda samkvæmt því sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Alþjóðlegar bifreiðatryggingar á Íslandi sf., greiði 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð. Allur gjafsóknarkostnaður stefnda, S-kk-ef G-kk-ef G-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 400.000 krónur.