512/2005

Í opinberu máli á hendur X var þess krafist af hálfu ákæruvaldsins, eftir að aðalmeðferð var hafin, að heimilað yrði að aflað væri frekari upplýsinga frá tilgreindri rannsóknarstofu, sem framkvæmt hafði rannsókn á tilteknum sönnunargögnum í þágu málsins og varð dómarinn við þeirri ósk. Talið var að þrátt fyrir orðalag í úrskurðarorði héraðsdóms fæli úrskurðurinn í sér að aðalmeðferð skyldi fresta meðan umræddra gagna væri aflað og væri kæruheimild því fyrir hendi samkvæmt a. lið 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.  Vísað var til þess að dómari hefði heimild til að beina því til ákæranda að afla gagna um tiltekin atriði máls eftir því sem honum þyki nauðsyn vera til skýringar á máli, sbr. 3. mgr. 128. gr. laga nr. 19/1991. Taldist dómari samkvæmt því hafa heimild til að verða við kröfu ákæruvaldsins um frestun málsins, enda teldi hann þörf þeirra upplýsinga sem um ræddi. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. desember 2005, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að honum verði heimilað að afla nánar tilgreindra gagna. Um kæruheimild er vísað til a. liðar 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að lagt verði fyrir héraðsdómara að ákveða framhald aðalmeðferðar málsins.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Kröfu sína um frávísun byggir sóknaraðili á ekki sé fyrir að fara kæruheimild í a. lið 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 hvað þetta mál varðar. Þrátt fyrir að orðalag í úrskurðarorði héraðsdóms sé með þeim hætti að kveðið sé á um heimild til að afla tiltekinna gagna verður niðurstaða hans ekki skilin á annan veg en að hún feli í sér að aðalmeðferð, sem þegar var hafin, verði frestað þar til umrædd gögn liggi fyrir. Að þessu gættu verður talið að fullnægjandi kæruheimild felst í nefndri lagagrein og eru því ekki efni til að verða við kröfu sóknaraðila um frávísun málsins frá Hæstarétti.

Fyrir liggur að aðalmeðferð í máli þessu hófst 16. nóvember 2005 en lauk ekki þann dag og skyldi henni fram haldið 30. sama mánaðar. Var þá tekin til úrskurðar krafa sóknaraðila um að framhaldi aðalmeðferðar yrði frestað meðan aflað yrði nánari gagna um lífsýni frá tilgreindri erlendri rannsóknarstofu, sem hún hafði haft til rannsóknar í þágu málsins. Með hinum kærða úrskurði var fallist á framangreinda kröfu.

Samkvæmt 3. mgr. 128. gr. laga nr. 19/1991 getur dómari beint því til ákæranda að afla gagna um tiltekin atriði máls eftir því sem honum þykir nauðsyn vera til skýringar á máli. Hefur dómari samkvæmt því heimild til að verða við kröfu sóknaraðila um frestun málsins, enda telji hann þörf þeirra upplýsinga sem um ræðir. Ekki verður séð að frestun málsins af þessum sökum valdi slíkum drætti á málsmeðferð að í bága fari við fyrirmæli 1. mgr. 133. gr. laga nr. 19/1991. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann veg sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Aðalmeðferð máls þessa er frestað meðan sækjandi leitar eftir frekari gögnum hjá Rettsmedisinsk Institutt í Oslo, um hvort unnt sé, með hliðsjón af magni þekjufruma sem greindust í sýni af ytra byrði verju, sem merkt er C-1 í rannsóknargögnum málsins, að segja til um líkur á því hvort ætlaður brotaþoli hafi tekið verjuna upp með fingrum og þá jafnframt hvort unnt sé að leiða líkur að því hvaðan úr líkama ætlaðs brotaþola þekjufrumurnar geti verið.