arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
26/2001

T kærði úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur, þar sem máli J á hendur henni og fleirum var vísað frá dómi og málskostnaður felldur niður. Um kæruheimild vísaði T til g. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt tilvitnuðu ákvæði má kæra til Hæstaréttar úrskurð héraðsdómara um ómaksþóknun, málskostnað eða gjafsóknarlaun, enda sé ekki kveðið á um annað í úrskurðinum. Í hinum kærða úrskurði var hins vegar kveðið á um fleiri en málskostnað og var skilyrðum ákvæðisins því ekki fullnægt. Þá var T ekki heldur unnt að byggja kæru á j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991. Brast J því með öllu heimild til að kæra úrskurðinn. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. janúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. desember 2000, þar sem máli varnaraðila á hendur sóknaraðila og fleirum var vísað frá dómi og málskostnaður felldur niður. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til g. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hún krefst þess að varnaraðili verði dæmdur til að greiða sér málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað verði staðfest. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Samkvæmt g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 má kæra til Hæstaréttar úrskurð héraðsdómara um ómaksþóknun, málskostnað eða gjafsóknarlaun, enda sé ekki kveðið á um annað í úrskurðinum. Með hinum kærða úrskurði var máli varnaraðila vísað frá héraðsdómi, auk þess sem leyst var úr kröfum aðilanna um málskostnað. Var því kveðið á um fleira en málskostnað í úrskurðinum. Af þeim sökum verður umræddu lagaákvæði ekki beitt til að kæra hann. Sóknaraðili naut heldur ekki heimildar á grundvelli j. liðar 1. mgr. 143. gr. áðurnefndra laga nema með gagnkæru til að skjóta til Hæstaréttar úrskurði héraðsdómara í heild sinni til staðfestingar niðurstöðu um frávísun málsins en breytingar á ákvæði úrskurðarins um málskostnað, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar í dómasafni 1998, bls. 1793. Samkvæmt þessu brestur heimild til að kæra úrskurðinn. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Rétt er að hvor aðili beri kostnað sinn af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.

'
276/2001

Ósamræmis þótti gæta milli dómkröfu V ehf., sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, og lýsingar hans á málsástæðum og helstu lagaákvæðum og réttarreglum, sem hann byggði málatilbúnað sinn á, sbr. e. og f. lið sama lagaákvæðis. Var málið því vanreifað af hálfu V ehf. og þótti ekki verða úr þeim annmarka bætt undir rekstri málsins. Málinu var því vísað frá héraðsdómi.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júlí 2001, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hnekkt og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða þeim kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Vísir.is ehf., greiði varnaraðilum, Eskli ehf., R-kk-þgf G-kk-þgf, F-kk-þgf G-kk-þgf, G-kk-þgf G-kk-þgf, H-kk-þgf Á-kk-þgf H-kk-þgf, Ó-kk-þgf Þ-kk-þgf V-kk-þgf, R-kk-þgf Þ-kk-þgf Á-kk-þgf, S-kk-þgf V-kk-þgf V-kk-þgf og S-kk-þgf K-kk-þgf, samtals 100.000 krónur í kærumálskostnað.
280/2001

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. og d. liða 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir P-kk-nf K-x-x H-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júlí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. júlí 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. september nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
283/2001

E, sem samkvæmt samkomulagi við V hafði afhent hinum síðarnefnda safn hrossa, krafðist greiðslu eftirstöðva kaupverðs. Greindi aðila m.a. á um það hvert umsamið verð hefði verið. Ekki var talið að V hefði getað vænst þess að E teldi 100.000 krónur næga skilagrein, auk þess sem E var ekki talinn hafa sýnt af sér tómlæti um endurgjald fyrir hestana. Samkvæmt þessu og með vísan til 5. gr. kaupalaga nr. 39/1922 var V gert að greiða E 656.000 kr., í samræmi við reikning E, enda hafði V ekki tekist að sanna, að hin umkrafða fjárhæð væri ósanngjörn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 2. ágúst 2001. Hann krefst sýknu af öllum kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsatvik eru rakin í héraðsdómi. Þar kemur fram að stefndi afhenti safn hrossa, sem voru 21 að tölu, um borð í flutningabifreið sem áfrýjandi pantaði og greiddi fyrir. Dóttir áfrýjanda hafði skoðað hestana í umboði hans. Áfrýjandi hefur borið að stefndi hafi nefnt að hann þyrfti að fá 10 - 40.000 krónur fyrir hest. Er það verð lægra en ráða má af framlögðum álitum kunnáttumanna á þessu sviði um verð hesta á þeim tíma sem viðskiptin urðu. Gögn sem áfrýjandi hefur lagt fram um ráðstöfun hrossanna eru ófullkomin. Hefur hann á engan hátt staðið stefnda skil á verði hestanna að frátöldum 100.000 krónum sem hann greiddi fljótlega. Gat hann ekki vænst þess að stefndi teldi það næga skilagrein. Stefndi hefur borið að hann hafi munnlega gengið eftir kaupverðinu. Verður ekki talið að stefndi hafi sýnt af sér tómlæti um endurgjald fyrir hestana. Með þessari athugasemd en annars með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Samkvæmt þessum úrslitum ber áfrýjanda að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, V-kk-nf Þ. Þ-kk-nf, greiði stefnda, E-kk-þgf G-kk-þgf, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
287/2001

Mál B gegn M og S var fellt niður eftir að aðilar höfðu lýst því yfir að þeir hefðu gert sátt í málinu og væru sammála um að fella það niður fyrir Hæstarétti en leggja það í dóm um málskostnað. Talið var rétt að aðilarnir bæru hvert sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti, en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður B fyrir Hæstarétti greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. ágúst 2001. Með bréfi 27. nóvember 2001 tilkynnti áfrýjandi að aðilarnir hefðu 26. sama mánaðar gert sátt í málinu um annað en málskostnað fyrir Hæstarétti. Væru aðilarnir sammála um að fella málið niður fyrir Hæstarétti, svo sem tekið væri fram í sáttinni, en legðu málið í dóm um málskostnað. Áfrýjandi krefst þess að stefndu verði gert að greiða sér málskostnað fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt hér fyrir dómi.

Stefndu krefjast málskostnaðar úr hendi áfrýjanda fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 166. gr. sömu laga eins og henni var breytt með 20. gr. laga nr. 38/1994, er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvert sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, B-kvk-ef S-kvk-ef G-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 75.000 krónur.
288/2001

Talið var að í ákæru væri nægilega greint frá þeim efnisatriðum sem um ræddi í 116. gr. laga nr. 19/1991. Á þessu stigi málsins væru ekki að öðru leyti annmarkar á reifun þess af hendi ákæruvaldsins. Frávísunarúrskurður héraðsdóms var því felldur úr gildi og lagt fyrir dómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júlí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. ágúst sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 27. júlí 2001, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sýslumaðurinn á Höfn höfðaði mál þetta gegn varnaraðilum með ákæru 19. mars 2001. Meginefni hennar er tekið upp orðrétt í hinum kærða úrskurði. Í henni er nægilega greint frá þeim efnisatriðum, sem áskilin eru í 116. gr. laga nr. 19/1991. Á þessu stigi málsins eru ekki að öðru leyti annmarkar á reifun þess af hendi ákæruvaldsins, sem gefa tilefni til að vísa málinu frá dómi. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.
29/2001

H gekkst við að hafa í tvígang ekið bifreið undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti. H hafði margsinnis áður verið dæmdur fyrir sams konar brot. Eftir að héraðsdómur gekk var H enn á ný dæmdur fyrir að aka sviptur ökurétti. Með þeim brotum sem H gekkst við rauf hann ennfremur skilorð refsidóms sem hann hafði áður hlotið. Með vísan til þessa og brotaferils H var hann dæmdur í 14 mánaða fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. janúar 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess að refsing hans samkvæmt hinum áfrýjaða dómi verði milduð og að allur sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans.

Atvikum er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar greinir hefur ákærði gengist við að hafa ekið bifreiðinni HV-055 undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti frá miðborg Reykjavíkur að mótum Sæbrautar og Holtavegar 25. júní 2000 og frá miðborg Reykjavíkur að versluninni Select við Vesturlandsveg 29. júlí 2000. Voru tvö opinber mál höfðuð á hendur ákærða fyrir framangreind brot, fyrst með útgáfu ákæru 18. júlí 2000 vegna fyrra brotsins en með útgáfu ákæru 10. október sama árs vegna síðara brotsins. Voru málin sameinuð í héraði.

Eins og áður segir gekkst ákærði við þeim brotum sem honum voru gefin að sök í framangreindum ákærum og var farið með málið samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Ákærði var dæmdur í fangelsi í 6 mánuði 18. mars 1999 fyrir brot gegn 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Var refsingin skilorðsbundin í þrjú ár. Þá var hann dæmdur 11. janúar 2001 fyrir réttindaleysi við akstur 29. nóvember sl., en var ekki gerð sérstök refsing, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þeim brotum, sem ákærði hefur gengist við í máli þessu, rauf hann skilorð dómsins frá 18. mars 1999. Verður því að ákvarða refsingu hans í einu lagi fyrir þau brot sem hann var þá sakfelldur fyrir og þau brot sem hér eru til meðferðar, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga með áorðnum breytingum. Refsingin verður einnig ákveðin með vísan til 77. gr. laganna. Ákærða hefur fimm sinnum áður en atvik þessa máls urðu verið gerð refsing fyrir ölvun við akstur og fjórum sinnum hlotið dóm fyrir akstur sviptur ökurétti. Með vísan til þess sem að framan greinir þykir mega staðfesta niðurstöðu héraðsdóms um refsingu og sakarkostnað. Áréttað er að ákærði skuli vera sviptur ökurétti ævilangt með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga, sbr. 25. gr. laga nr. 44/1993. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, H-kk-nf J-kk-nf Þ-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 40.000 krónur.
300/2001

Við uppkvaðningu úrskurðar héraðsdóms var liðinn frestur samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1991, og ekki var þá sótt þing af hálfu málsaðila. Ekkert lá fyrir um að aðilarnir hefðu lýst yfir að þeir teldu óþarft að málið yrði munnlega flutt á ný. Var úrskurðurinn af þessum sökum ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar á ný.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. ágúst 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 23. júlí 2001, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi nauðungarsala sýslumannsins á Eskifirði á jörðinni Tungufelli í Breiðdal. Kæruheimild er í 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að nauðungarsalan verði felld úr gildi. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Mál þetta var þingfest fyrir Héraðsdómi Austurlands 19. desember 2000. Samkvæmt endurriti úr þingbók dómsins var það munnlega flutt 12. júní 2001 og tekið til úrskurðar. Hinn kærði úrskurður var sem fyrr segir kveðinn upp 23. júlí 2001, en ekki var þá sótt þing af hálfu málsaðila. Á síðastnefndum degi var liðinn frestur samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1991, til að kveða upp úrskurð í málinu án þess að það yrði munnlega flutt á ný eða aðilar þess og héraðsdómari væru samdóma um að það væri óþarft. Ekkert liggur fyrir í málinu um að aðilarnir hafi lýst slíku yfir. Af þessum sökum er óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar á ný.

Rétt er að aðilarnir beri á þessu stigi hvor sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar á ný.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
301/2001

Deilt var um hvort uppfyllt væru skilyrði 100. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. til að fram færu opinber skipti til fjárslita milli M og K vegna loka óvígðrar sambúðar. Þótt ýmislegt benti til þess að skilyrði ofangreinds lagaákvæðis um samfellda sambúð í a.m.k. tvö ár væri uppfyllt, var með hliðsjón af skráningu lögheimilis M og gegn eindreginni neitun K talið að svo væri ekki. Kröfu M um opinber skipti var því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júlí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. ágúst sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. júlí 2001, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fram fari opinber skipti til fjárslita milli hans og varnaraðila vegna loka óvígðrar sambúðar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að kveðið verði á um það að opinber skipti til fjárslita skuli fara fram á „búi” málsaðila. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, M, um að opinber skipti fari fram til fjárslita milli hans og varnaraðila, K.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Kærumálskostnaður fellur niður.
305/2001

Við opinber skipti á dánarbúi S (D) kom upp ágreiningur milli erfingja. Stefndi D erfingjanum A til endurgreiðslu skulda sem S hafði tekist á herðar í þágu A, alls að fjárhæð 2.839.464 kr. D var ekki talinn hafa fært sönnur á að um lánafyrirgreiðslu hafi verið að ræða og umræddar skuldbindingar S voru ekki taldar dánargjafir í skilningi 54. gr. laga nr. 8/1962, þar sem hvorki varð af gögnum málsins séð að ætlast hefði verið til að þær kæmu til framkvæmda að S látinni né að þær hafi verið gefnar á dánarbeði. Þá var ekki talið að þessar ráðstafanir S færu í bága við ákvæði erfðaskrár hennar og eiginmanns hennar. A var því sýknuð af kröfu D.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júlí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. ágúst sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. júlí 2001, þar sem varnaraðili var sýknuð af kröfu sóknaraðila um greiðslu á kröfu að fjárhæð 2.839.464,80 krónur. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðili verði dæmd til að greiða sér 2.839.464,80 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 og lögum nr. 38/2001 um vexti og verðbætur af nánar tilteknum fjárhæðum frá 23. mars 1998 til greiðsludags. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður. Í greinargerð varnaraðila fyrir Hæstarétti er þess þó allt að einu krafist að endurskoðuð verði niðurstaða úrskurðarins um málskostnað og hann hækkaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, þar með talið ákvæði hans um málskostnað, enda hefur varnaraðili ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, dánarbú S-kvk-ef E-kvk-ef J-kvk-ef, greiði varnaraðila, A-kvk-þgf R-kvk-þgf, 50.000 krónur í kærumálskostnað.
309/2001

S var ákærður fyrir að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis og án ökuréttinda. Ekki var fallist á að honum hefði verið nauðugur kostur að aka bifreiðinni til að forða lífi sínu, limum og eignum vegna ógnunar „eiturlyfjagengis“ um að hann yrði beittur ofbeldi ef hann hefði sig ekki á brott innan klukkustundar. Var niðurstaða héraðsdóms um ævilanga ökuréttarsviptingu og fangelsisvist staðfest en S átti að baki langan sakarferil og hafði margoft hlotið refsingu fyrir ölvun við akstur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 14. ágúst 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að staðfest verði niðurstaða hins áfrýjaða dóms að öðru leyti en því að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing hans verði dæmd skilorðsbundin. Við munnlegan málflutning fyrir Hæstarétti kom fram að ákærði byggir sýknukröfu sína einvörðungu á neyðarréttarsjónarmiðum.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi er ákærða gefið að sök að hafa ekið bifreiðinni K 3425, að morgni þriðjudagsins 31. október 2000, undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti um Miklubraut og Vesturlandsveg í Reykjavík, uns lögregla stöðvaði aksturinn á móts við Korpúlfsstaði.

Á það verður ekki fallist með ákærða að háttsemi hans hafi verið honum refsilaus samkvæmt neyðarréttarákvæði 13. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þar sem honum hafi verið nauðugur sá kostur að aka bifreiðinni til að forða lífi sínu, limum og eignum vegna ógnunar „eiturlyfjagengis“ um að hann yrði beittur ofbeldi ef hann hefði sig ekki á brott innan klukkustundar. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf N-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað af málinu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 40.000 krónur