299/2007

S var ákærður fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás fyrir að hafa stungið annan mann ítrekað í líkamann með stórum hnífi. Eins og S beitti hnífnum í umrætt sinn var háttsemi hans ekki metin svo hættuleg að hún yrði felld undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá voru áverkar mannsins, sem varð fyrir hnífsstungunum, ekki taldir svo verulegir að fella bæri háttsemina undir 1. eða 2. mgr. sömu greinar og var S því sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Með brotinu rauf hann skilorð dóms frá 27. júní 2006, þar sem hann hafði hlotið eins mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir þjófnað. Í samræmi við 60. gr. almennra hegningarlaga var sá dómur var tekinn upp og bæði málin dæmd í einu lagi, sbr. 77. gr. sömu laga. Þótti refsing S hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 21. maí 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst sakfellingar samkvæmt ákæru og refsiþyngingar.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfu ákæruvalds en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa.

Í héraði gerði ákærði aðallega kröfu um sýknu en til vara að háttsemi hans yrði talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og var málið flutt með tilliti til þess. Eins rakið er í héraðsdómi eru ákærði og kærandi einir til frásagnar um atvik að ætluðu broti og er fallist á forsendur og niðurstöður héraðsdómara um að ákærði hafi með háttsemi sinni gerst sekur um líkamsárás. Verður við það að miða að tilgangur árásar ákærða hafi verið sá að fá kæranda burt úr íbúð ákærða, en þangað hafi kærandi komið óboðinn. Fallist verður á niðurstöðu héraðsdóms um að ákærði hafi við þetta beitt umræddum hníf með allsérstökum hætti þannig að háttsemi hans verði af þeim sökum ekki metin svo hættuleg að hún skuli felld undir ákvæði 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Áverkum kæranda er lýst í héraðsdómi og er fallist á með héraðsdómara að afleiðingar árásarinnar hafi ekki verið þær sem 2. mgr. 218. gr. tekur til. Þá verða þær ekki heldur taldar þess eðlis að fella beri háttsemi ákærða undir 1. mgr. greinarinnar. Verður háttsemi ákærða því færð undir 1. mgr. 217. gr. laganna, sbr. 117. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Sakarferill ákærða er nægilega rakinn í héraðsdómi. Eins og þar kemur fram var ákærði 27. júní 2006 dæmdur í fangelsi í einn mánuð skilorðsbundið í tvö ár fyrir þjófnað. Hefur ákærði með broti sínu rofið það skilorð. Verður sá dómur tekinn upp og dæmt í einu lagi fyrir brot, sem ákærði var þar sakfelldur fyrir og það brot sem nú er til meðferðar, samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 77. gr. sömu laga. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann ekki áður gerst sekur um líkamsárás. Er með hliðsjón af framanrituðu, en einkum þeirri aðferð sem ákærði beitti við brot sitt, refsing hans ákveðin fangelsi í þrjá mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Áfrýjunarkostnaði málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins nánar greinir í dómsorði, verður samkvæmt 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991 skipt þannig að ákærði greiði helming hans en helmingur greiðist úr ríkissjóði.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, ákveðast 249.000 krónur. Þau og annan áfrýjunarkostnað málsins samtals 285.764 krónur skal ákærði greiða að helmingi, en hinn helmingur áfrýjunarkostnaðar greiðist úr ríkissjóði.