arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
432/2007

Ekki var fallist á X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þar sem skilyrði stafliðarins þótti ekki fullnægt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. ágúst 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. ágúst 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 4. september 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 29. júní 2007, fyrst á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, en frá 6. júlí á grundvelli c. liðar sömu málsgreinar, sbr. dóm Hæstaréttar 11. júlí 2007 í máli nr. 365/2007. Tilefni gæsluvarðhalds samkvæmt framangreindum dómi var grunur um aðild varnaraðila að fjölmörgum auðgunarbrotum, sem flest voru framin í maí og júní. Ákæra var gefin út á hendur honum ásamt þremur öðrum sakborningum 7. ágúst 2007 fyrir ýmis brot framin á þessu ári. Þar er honum, ýmist einum eða með öðrum sakborningum, gefin að sök tilraun til þjófnaðar 5. febrúar, hilming 24. maí, þjófnaður í tveimur sumarbústöðum 23. til 25. júní, hilming 26. júní og tilraun til þjófnaðar 28. júní. Tekur ákæran á hendur varnaraðila til mun færri brota en lágu til grundvallar áðurnefndum dómi Hæstaréttar. Þegar litið er til þeirra brota sem hann ákærður fyrir að hafa framið í maí og júní verður ekki talið nægilega fram komið að fullnægt sé skilyrði c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um að ætla megi að hann muni halda áfram brotum á meðan máli hans er ólokið. Hinn kærði úrskurður verður því felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
433/2007

Úrskurður héraðsdóms um að S skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. og 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. ágúst 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. ágúst 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 13. september 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila þannig að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili mun hafa áfrýjað dómi Héraðsdóms Reykjaness 12. júlí 2007. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
436/2006

A var sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot og að hafa ekið bifreið þrívegis sviptur ökurétti. Rauf hann með brotunum skilorð reynslulausnar á 330 daga eftirstöðvum refsingar. Niðurstaða héraðsdóms um 13 mánaða óskilorðsbundna fangelsisrefsingu A var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 20. júlí 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Brot ákærða gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 samkvæmt ákæru 31. janúar 2006 er rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málflutningslaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-kk-nf V-kk-nf B-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 205.484 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
440/2006

Mál B gegn M var fellt niður að ósk B, en lagt í dóm um málskostnað. Talið var rétt að hvor aðili bæri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 7. júní 2006. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 19. júlí 2006 og var áfrýjað öðru sinni 15. ágúst sama ár. Með bréfi 29. maí 2007 tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá kröfum sínum í málinu um önnur atriði en málskostnað, sem hann krefst nú að verði látinn falla niður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi höfðaði stefnda mál þetta 14. desember 2005 til að fá áfrýjanda dæmdan til að undirrita nánar tilgreind heimildarskjöl varðandi land, sem skipt hafði verið út úr jörðinni Brautarholti á Kjalarnesi. Landskiptin, sem hér um ræðir, höfðu verið ákveðin 4. apríl 2002 af gerðardómi, sem feður málsaðila, P-kk-nf Ó-kk-nf og J-kk-nf heitinn Ó-kk-nf, höfðu lagt tiltekin ágreiningsefni fyrir með samningi 15. mars 2000. P-kk-nf höfðaði á árinu 2003 mál á hendur J-kk-þgf og krafðist þess aðallega að gerðardómurinn yrði felldur úr gildi í heild, en til vara að nánar tilgreindum hluta og yrði þá J-kk-þgf gert að greiða tiltekna fjárhæð til uppgjörs milli þeirra. Sakarefninu í því máli var skipt og fjallað um hvora kröfu P-kk-ef í sínum þætti þess. Með dómum Hæstaréttar 18. nóvember 2004 í máli nr. 186/2004 og 29. mars 2007 í máli nr. 433/2006 var dánarbú J-kk-ef Ó-kk-ef, sem þá hafði tekið við aðild að málinu, sýknað af kröfum P-kk-ef, en í báðum þáttum þess var málskostnaður látinn falla niður í héraði og fyrir Hæstarétti. Áður en síðari þætti þess máls var endanlega lokið höfðaði stefnda mál þetta á hendur áfrýjanda, en þau höfðu þá hvort fyrir sitt leyti tekið við þeim réttindum og skyldum feðra sinna varðandi jörðina Brautarholt, sem landskiptin sneru að. Svo sem fram kemur í héraðsdómi reisti áfrýjandi varnir sínar í máli þessu einkum á því að sér væri óskylt að afsala landi til stefndu á grundvelli gerðardómsins frá 4. apríl 2002 fyrr en ágreiningur um þau lögskipti yrði leiddur til lykta og skuldbindingar við hann vegna þeirra að fullu efndar. Úr þessum ágreiningsefnum var ekki endanlega leyst fyrr en með áðurnefndum dómi Hæstaréttar 29. mars 2007, en að honum gengnum hefur áfrýjandi fellt niður varnir gegn dómkröfum stefndu um annað en málskostnað. Að því virtu og að teknu tilliti til atvika málsins að öðru leyti er rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af því á báðum dómstigum, en um önnur atriði stendur hinn áfrýjaði dómur óraskaður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
44/2007

Fyrir Hæstarétti snérist ágreiningur aðila um þá ákvörðun yfirskattanefndar um að fella niður gjaldfærslu rekstrarkostnaðar í framtölum félagsins R, vegna húsnæðis sem var meðal annars nýtt sem íbúðarhúsnæði fyrir eigendur félagsins, S og eiginkonu hans. R þótti ekki hafa fært sönnur á að umrætt húsnæði hefði verið nýtt til öflunar tekna í rekstri félagsins, til að tryggja slíka tekjur eða halda þeim við. Var R því óheimilt að gjaldfæra kostnað og afskriftir vegna fasteignarinnar sem rekstarkostnað samkvæmt 1. mgr. 31. gr.laga nr. 75/1981. Var Í því sýknað af kröfum

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. janúar 2007. Hann krefst þess að felldur verði úr gildi úrskurður yfirskattanefndar nr. 16/2003 frá 5. febrúar 2003 að því er varðar staðfestingu nefndarinnar á úrskurði skattstjórans í Reykjavík 9. október 2001 um að fella niður gjaldfærðan rekstararkostnað vegna húseignarinnar Öldugötu 18 í Reykjavík í skattframtölum áfrýjanda 1998 og 1999. Þá er þess krafist að ríkisskattstjóra „verði gert að endurákvarða framtalsskil áfrýjanda“ með þeim hætti að heimila gjaldfærslu að fjárhæð 2.327.767 krónur í skattframtali hans 1998 og 2.277.991 krónu í skattframtali hans 1999. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Héraðsdómi hefur ekki verið áfrýjað af hálfu S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef, sem var annar stefnenda í héraði. Ágreiningur aðila fyrir Hæstarétti lýtur eingöngu að þeirri ákvörðun yfirskattanefndar að staðfesta úrskurð skattstjórans í Reykjavík um að fella niður gjaldfærslu rekstarkostnaðar vegna Öldugötu 18 í Reykjavík, þar með taldar fyrningar, vegna skattskila áfrýjanda fyrir tekjuárin 1997 og 1998. Áfrýjandi hefur ekki fært sönnur á að umrætt húsnæði hafi verið nýtt til öflunar tekna í rekstri félagsins, til að tryggja slíkar tekjur eða halda þeim við. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Reykvískir lögmenn ehf., greiði stefnda, íslenska ríkinu, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
451/2007

P sagði upp húsaleigusamningi við V, en þar kom fram að samningurinn væri uppsegjanlegur af beggja hálfu með sex mánaða fyrirvara. Talið var að P hefði sýnt fram á að hann væri réttur aðili til að leita útburðargerðar og ekki var ágreiningur um að samningnum hefði verið sagt upp með þeim fyrirvara sem þar greindi. Var P því heimilað að fá V borinn út úr leiguhúsnæðinu með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. ágúst 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur, 8. ágúst 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að sér yrði heimilað að fá varnaraðila borinn út úr leigurými í húsnæði á 2. hæð hússins að Laugavegi 18 í Reykjavík með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að honum verði með beinni aðfarargerð heimilað að fá varnaraðila borinn út úr framangreindu leigurými. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem fram kemur í úrskurði héraðsdóms byggjast leiguafnot varnaraðila af húsnæðinu að Laugavegi 18 í Reykjavík á húsaleigusamningi 30. júní 2003. Í 3. gr. samningsins segir að samningurinn sé gerður til 10 ára en hann sé „þó uppsegjanlegur af beggja hálfu með sex mánaða fyrirvara.“ Með sérstakri yfirlýsingu 8. ágúst 2003 lýsti varnaraðili samþykki sínu við því að sóknaraðili tæki við öllum réttindum og skyldum fyrri leigusala samkvæmt þessum samningi. Þótt varnaraðili mótmælti uppsögn sóknaraðila á leigusamningnum bréflega var ekki í bréfinu minnst á að hann teldi sóknaraðila ekki réttan aðila til að segja leigusamningnum upp með því að ekki yrði séð að hann væri eigandi húsnæðisins. Málsvörn hans um þetta kom fyrst fram eftir að sóknaraðili hafði krafist heimildar til útburðar með beiðni til Héraðsdóms Reykjavíkur 23. maí 2007. Fallist verður á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að sóknaraðila hafi við þessar aðstæður verið rétt að afla þeirra gagna um þetta sem lögð voru fram í héraði 31. júlí 2007 og grein er gerð fyrir í hinum kærða úrskurði. Þá verður fallist á að sóknaraðili hafi með gögnum þessum sýnt fram á að hann sé réttur aðili að kröfu þeirri sem hann gerir á hendur varnaraðila. Ekki er ágreiningur um að sóknaraðili hafi sagt samningnum upp með þeim fyrirvara sem greinir í leigusamningnum. Leiðir þetta til þess að krafa hans verður tekin til greina á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Sóknaraðila, Pennanum hf., er heimilað að fá varnaraðila, Valdísi ehf., borinn út úr leigurými á 2. hæð hússins Laugavegur 18 í Reykjavík með beinni aðfarargerð.

Varnaraðili greiði sóknaraðila samtals 300.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.
452/2007

S krafðist þess að við opinber skipti til fjárslita milli aðila yrði viðurkennt að öll fullgerð málverk máluð af A sem voru á heimili málsaðila eða í láni, teldust séreign hennar samkvæmt kaupmála 16. september 2004. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að vísa málinu frá dómi þar sem kröfugerð S uppfyllti ekki skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. júlí 2007, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili reisir kröfu sína í stuttu máli á að aðilar séu bundnir af því hvernig skiptastjóri lagði ágreiningsmál þeirra fyrir héraðsdóm. Varnaraðili hafi ekki haft uppi andmæli gegn því að málinu yrði vísað til héraðsdóms og af þeim sökum hafi hann samþykkt með bindandi hætti að leggja málið fyrir dómara eins og gert var, sbr. 45. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Hafi hann því ekki getað haft uppi kröfu um frávísun fyrir héraðsdómi. Þá byggir sóknaraðili jafnframt á að heimilt sé samkvæmt lögum að setja dómkröfuna fram með þeim hætti sem gert var, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 og 2. mgr. 25. gr. sömu laga. Málsástæðum og lagarökum aðila er að öðru leyti gerð nægjanleg skil í úrskurði héraðsdóms.

Samkvæmt 112. gr. laga nr. 20/1991 hefur skiptastjóri heimild til að beina ágreiningi sem rís milli aðila við opinber skipti til héraðsdóms, sbr. 122. gr. sömu laga. Slíkur ágreiningur verður ekki lagður fyrir dómstóla á annan hátt. Kröfugerð aðila í málum sem lögð eru fyrir dómstóla á grundvelli framangreindrar heimildar verður eigi að síður að uppfylla reglu d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 1. mgr. 130. gr. og 2. mgr. 131. gr. laga nr. 20/1991 og breytir ætlað samþykki varnaraðila um framsetningu kröfugerðar engu í því sambandi. Að þessu gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur um annað en málskostnað með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað, sem ákveðinn er í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðili greiði varnaraðila samtals 400.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.
456/2007

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu S, um að fellt yrði úr gildi fjárnám sem sýslumaðurinn í Stykkishólmi gerði hjá S 4. maí 2007 í eignarhluta hans í fasteigninni Hellu í Snæfellsbæ.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. ágúst 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 15. ágúst 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fellt yrði úr gildi fjárnám sem sýslumaðurinn í Stykkishólmi gerði hjá sóknaraðila 4. maí 2007 í eignarhluta hans í fasteigninni Hellu í Snæfellsbæ að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreint fjárnám verði fellt úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað, en rétt er að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu í héraði.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Sóknaraðili, S-kk-nf K. K-kk-nf, greiði varnaraðila, Sparisjóði Húnaþings og Stranda, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
463/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. september 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. september 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 11. október 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
468/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. september 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. september 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til föstudagsins 5. október 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 5. október 2007 kl. 16.
470/2007

Hæstiréttur felldi úr gildi úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 15. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Hins vegar þótti fullnægt skilyrðum b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 110. gr. sömu laga og honum gert að sæta farbanni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. september 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. september 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 1. október 2007, kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að úrskurðinum verði breytt á þá leið að hann verði úrskurðaður í farbann.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er 18 ára gamall Litháískur ríkisborgari. Hann var handtekinn vegna framsalskröfu stjórnvalda í Litháen. Hún er gerð á grundvelli gruns um að hann hafi í félagi við aðra framið fimm brot í borginni Raseiniai í júlí til október 2006. Varða brotin við ákvæði um þjófnað í þarlendum hegningarlögum. Heildarandvirði þýfisins er talið nema um 230.000 krónum.

Samkvæmt framsalsbeiðni virðist varnaraðili hafa farið úr landi í Litháen þrátt fyrir að hafa gefið skriflega yfirlýsingu um að það myndi hann ekki gera, en ekki verður séð að hann hafi rofið farbann. Var hann með vegabréf sitt meðferðis við handtöku. Ekki verður fallist á að hætta sé á því að varnaraðili geti haft áhrif á rannsókn málsins eða ógnað rannsóknarhagsmunum. Hann hefur ekki hlotið refsingu í Litháen og ekki liggur fyrir að hann hafi verið sakaður um refsiverða háttsemi hér á landi. Þegar virt eru þau brot sem varnaraðili er sakaður um og framsalskrafa byggir á þykir ekki nægjanlega fram komið að skilyrði a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 séu uppfyllt. Hins vegar þykir fullnægt skilyrðum b. liðar 1. mgr. 103. gr., sbr. 110. gr. sömu laga fyrir að varnaraðila verði bönnuð brottför af landinu á meðan framsalskrafan er til meðferðar, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðila, X, er bönnuð brottför frá Íslandi allt til mánudagsins 1. október 2007, kl. 16.
477/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. september 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. september 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 6. nóvember 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Það athugast að samkvæmt gögnum málsins hefur ekki verið gefin út ákæra á hendur varnaraðila vegna þeirra ætluðu brota sem rannsókn sóknaraðila beinist að og gerð er grein fyrir í úrskurði héraðsdóms. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 6. nóvember 2007 kl. 16.