329/2017

Á árinu 2011 gerðu SÍ hf. og SÝ hf. með sér samning um dreifingu dagskrárefnis SÍ hf. um dreifikerfi SÝ hf. en SÍ hf. rak sjónvarpsstöðina SkjáEinn. Um mitt ár 2015 sagði SÍ hf. samningnum upp og tilkynnti í kjölfarið að SkjárEinn myndi hætta sem áskriftarstöð og aðgangur að henni opnaður. Samhliða því yrði hætt að bjóða upp á svokallaða ólínulega dreifingu á sjónvarpsefni stöðvarinnar, en áskriftir þess í stað seldar að þeirri þjónustu. Reis í kjölfarið ágreiningur milli aðilanna um réttindi SÝ hf. samkvæmt samningnum, en félagið taldi sig eiga bæði lög- og samningsbundinn rétt til að halda áfram að veita viðskiptavinum sínum aðgang að umræddri þjónustu. Fór svo að SÍ hf. fékk lagt lögbann við því að SÝ hf. tæki upp og miðlaði með ólínulegum hætti sjónvarpsefni tveggja sjónvarpsstöðva sem SÍ hf. rak. Höfðaði félagið í kjölfarið mál þetta til viðurkenningar á réttindum sínum og staðfestingar á lögbanninu. Í dómi sínum rakti H-kk-nf ákvæði fjölmiðlalaga nr. 38/2011 um skyldu fjarskiptafyrirtækis til að verða við beiðni fjölmiðlaveitu um flutning á sjónvarpsútsendingum og sambærilega skyldu fjölmiðlaveitu til að heimila fjarskiptafyrirtæki að flytja efni. Vísaði rétturinn til þess að ágreiningslaust væri að þær reglur næðu aðeins til línulegrar miðlunar sjónvarpsefnis. Þá yrði ekki ráðið af samningi aðila að hann hefði falið í sér heimild til handa SÝ hf. til flutnings á ólínulegu sjónvarpsefni SÍ hf. og hefði SÝ hf. þar af leiðandi brotið gegn lögvörðum rétti SÍ hf. samkvæmt 60. gr. fjölmiðlalaga og 48. gr. höfundalaga nr. 73/1972. Staðfesti Hæstiréttur því bæði niðurstöðu héraðsdóms um staðfestingu hins álagða lögbanns og um viðurkenningu á því að SÝ hf. væri óheimilt að taka upp og miðla sjónvarpsefni umræddra sjónvarpsstöðva SÍ hf. með ólínulegum hætti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 26. maí 2017. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt hefur heiti áfrýjanda verið breytt úr Fjarskipti hf. í Sýn hf. eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms.

I

Samkvæmt 2. mgr. 36. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. skal leita í einu og sama máli dóms um staðfestingu á lögbanni og þau réttindi sem lögbanni var ætlað að vernda. Í samræmi við það hefur stefndi ekki aðeins krafist í málinu staðfestingar á lögbanni, sem sýslumaður lagði 16. desember 2015 við því að áfrýjandi tæki upp og miðlaði með ólínulegum hætti efni af tilteknum sjónvarpsstöðvum stefnda, heldur einnig viðurkenningar á því að áfrýjanda væri þessi háttsemi óheimil. Með þessu kaus stefndi að klæða síðarnefndu kröfuna sína í búning viðurkenningarkröfu í stað þess að leita dóms um réttindi sín sem fullnægja mætti með aðfarargerð samkvæmt 75. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Þetta getur þó ekki eitt út af fyrir sig valdið því að málinu verði í heild vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi, en áfrýjandi verður þá að sæta því að með dómi í málinu geti hann ekki fengið heimild til aðfarar til að leysa af hólmi bráðabirgðavernd réttinda sinna í skjóli lögbannsins, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar frá 31. maí 2000 í máli nr. 29/2000.

II

Svo sem nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi keypti stefndi meirihluta hlutafjár í Íslenska sjónvarpsfélaginu hf. undir lok árs 2004, en félagið rak þá meðal annars sjónvarpsstöðina SkjáEinn. Í ákvörðun 11. mars 2005 komst samkeppnisráð að þeirri niðurstöðu að kaupin fælu í sér samruna í skilningi samkeppnislaga og heimilaði þau með tilteknum skilyrðum. Fólust þau meðal annars í því að starfsemi Íslenska sjónvarpsfélagsins hf. skyldi rekin af sjálfstæðum lögaðila frá og með 1. júlí 2006 og þáverandi sjónvarpsrekstur stefnda sameinaður félaginu í síðasta lagi á þeim tíma. Þá skyldi stefnda óheimilt að setja það skilyrði fyrir kaupum á þjónustu sinni að þjónusta Íslenska sjónvarpsfélagsins hf. myndi fylgja með í kaupunum, auk þess sem honum var gert óheimilt í sölu að tvinna saman þjónustu sinni og þjónustu Íslenska sjónvarpsfélagsins hf. gegn verði eða viðskiptakjörum sem jafna mætti til slíks skilyrðis.

Áfrýjandi gerði 25. maí 2011 þjónustusamning um dreifingu dagskrárefnis við Skjáinn ehf. sem þá var komið í stað Íslenska sjónvarpsfélagsins hf. og hafði þannig á hendi rekstur fyrrnefndrar sjónvarpsstöðvar. Í 2. grein samningsins kom meðal annars fram að honum væri ætlað að tryggja Skjánum ehf. dreifingu á eigin dagskrárefni um kerfi áfrýjanda á landsvísu og að áfrýjandi myndi kappkosta að mæta þörfum viðskiptavina með því að bjóða upp á dreifingu í fjarskiptakerfum eins og þau leyfðu hverju sinni. Þá var einnig tekið fram að áfrýjandi myndi ekki ráðstafa þeim rásum sem Skjárinn ehf. hefði rétt á samkvæmt samningnum nema félagið samþykkti það fyrirfram. Í 4. grein samningsins kom fram að áfrýjandi myndi dreifa dagskrárefni Skjásins ehf. á dreifikerfum fyrir sjónvarp og viðeigandi miðlum sínum sem nánari grein var gerð fyrir í ákvæðinu og viðauka 1 við samninginn. Var og tekið fram að dreifing einstakra sjónvarpsrása gæti verið opin, læst eða blanda af hvoru tveggja. Þá kom fram í 5. grein samningsins að sjónvarpsefni Skjásins ehf. yrði afhent í kjarna „headend“ og það „meðhöndlað og varpað á form og fléttað með öðru efni til dreifingar eftir dreifileiðum.“ Í 5. grein samningsins sagði jafnframt að samningsaðilar myndu nýta sér kerfis- og tækniframfarir ef slíkt leiddi til hagræðingar og væri í samræmi við markmið og tilgang samningsins.

Í 8. grein samningsins var fjallað um frekari uppbyggingu á dreifikerfum og þar tekið fram að áfrýjandi skyldi kosta alla frekari uppbyggingu dreifisvæða og nýtingu á nýjum tæknilegum aðferðum sem hann ætti frumkvæði að. Þá kom fram í 15. grein að samningurinn hefði ekki í för með sér nokkurs konar yfirfærslu á höfundarétti frá einum samningsaðila til annars nema þar sem samningurinn kvæði sérstaklega á um það. Ennfremur kom fram í 16. grein samningsins að hann kæmi í stað eldri samninga um dreifingu efnis frá 30. október 2009 og 16. september 2010. Samkvæmt ákvæðinu skyldi gildistími samningsins vera til 1. maí 2016 og framlengjast að þeim tíma liðnum um eitt ár í senn nema honum yrði áður sagt upp. Gæti slík uppsögn fyrst komið til framkvæmda þremur árum eftir gildistöku samningsins og var þá áskilið að hún bærist skriflega með að minnsta kosti sex mánaða fyrirvara. Var ennfremur tekið fram að hvor samningsaðila hefði rétt til að krefjast endurskoðunar á samningnum ef forsendur hefðu breyst verulega eða ef lögum yrði breytt með þeim hætti að samningurinn uppfyllti ekki lengur þær kröfur sem þar væri mælt fyrir um.

Í viðauka 2 við samninginn var að finna ákvæði um „opnun og lokun“ áskrifta og „opnun“ dagskrár. Kom þar fram að allar „opnanir“ á áskriftum á rásum Skjásins ehf. skyldu gerðar í áskriftarkerfi félagsins, hvort heldur væri með vefþjónustuskilum eða í gegnum notendaviðmót. Þá var tekið fram að áfrýjanda væri óheimilt að afhenda myndlykla með opnum áskriftum á rásir Skjásins ehf. nema að undangenginni skráningu í kerfum félagsins. Var og áskilið að í þeim tilvikum þegar lokað yrði fyrir áskrift á rásum Skjásins ehf. skyldi slíkt gert í gegnum áskriftarkerfi félagsins, hvort heldur sem væri með vefþjónustuskilum eða í gegnum notendaviðmót. Ennfremur kom þar fram að áfrýjanda væri óheimilt að opna dagskrá rása Skjásins ehf. nema að fengnu samþykki eða samkvæmt fyrirmælum frá tilgreindum stjórnendum hans. Loks kom fram í viðauka 3 við samninginn að áfrýjandi hefði fullan rétt á að gera breytingar á sjónvarpskerfum sínum en að slíkar breytingar yrðu að hafa það að markmiði að bæta þjónustu og vöruúrval áfrýjanda.

Skjárinn ehf. og stefndi tilkynntu áfrýjanda 30. júní 2015 um uppsögn framangreinds þjónustusamnings. Samkvæmt tilkynningunni skyldi uppsögnin taka þegar gildi og samningssambandinu því ljúka 1. maí 2016 samkvæmt 16. gr. samningsins. Var einnig tekið fram í tilkynningunni að Skjárinn ehf. og stefndi væru að ljúka samruna á næstu vikum og óskað eftir því að teknar yrðu upp viðræður um nýjan samning um dreifingu á sjónvarpsefni stefnda um kerfi áfrýjanda.

Með ákvörðun samkeppniseftirlitsins 2. júlí 2015 var framangreind ákvörðun samkeppnisráðs frá 11. mars 2005 felld niður og var skilyrðum sem þar höfðu komið fram breytt með hinni nýju ákvörðun. Kom þar meðal annars fram að Skjárinn ehf. skyldi rekið sem sjálfstæður lögaðili eða sem bókhalds- og fjárhagslega aðskilin eining frá öðrum rekstri stefnda yrðu félögin sameinuð. Þá var sérstaklega tekið fram í ákvörðuninni að önnur þjónusta en rekstur innlendrar línulegrar sjónvarpsrásar félli ekki undir hana. Var stefnda jafnframt, enn sem fyrr, óheimilt að tvinna saman þjónustu sinni og Skjásins ehf., svo og setja það skilyrði fyrir kaupum á fjarskiptaþjónustu að einhver þjónusta Skjásins ehf. fylgdi með í kaupunum. Í kjölfar þessa mun stefndi hafa sameinast Skjánum ehf. miðað við 1. janúar 2015.

Stefndi mun hafa tilkynnt opinberlega 15. september 2015 að sjónvarpsstöðin SkjárEinn myndi hætta sem áskriftarstöð og yrði aðgangur að henni því öllum opinn. Samhliða því yrði hætt að bjóða upp á svokallaða ólínulega dreifingu á sjónvarpsefni stöðvarinnar en áskriftir seldar að þeirri þjónustu þannig að notendur gætu horft á myndefni eftir opna sýningu þess í línulegri útsendingu. Í kjölfar tilkynningarinnar óskaði stefndi eftir því við áfrýjanda að dagskrá sjónvarpsstöðvarinnar SkjásEins yrði opnuð og staðfesti jafnframt að loka ætti fyrir svonefnda „Timeshift“ þjónustu frá 1. október 2015. Urðu nokkur samskipti milli aðila eftir þetta, en síðastgreindan dag hafnaði áfrýjandi því að verða við beiðni stefnda um lokun á „Timeshift“ þjónustu þar til niðurstaða fengist um álitaefni sem áfrýjandi kvað vera til skoðunar varðandi samning aðila.

Með bréfi 1. október 2015 tilkynnti stefndi áfrýjanda að hann teldi þann síðarnefnda hafa vanefnt framangreindan þjónustusamning. Kvaðst stefndi hafa upplýsingar um að áfrýjandi ætlaði sér að dreifa sjónvarpsstöðinni SkjáEinum í opinni dagskrá, ekki aðeins með línulegum hætti heldur einnig ólínulegum, fyrir alla notendur sjónvarpsþjónustu áfrýjanda. Slík dreifing væri ekki í samræmi við beiðni stefnda heldur beinlínis í andstöðu við vilja hans og fæli í sér brot á höfundarétti hans auk verulegrar vanefndar á þjónustusamningnum. Skoraði stefndi á áfrýjanda að stöðva alla ólínulega dreifingu á efni umræddrar sjónvarpsstöðvar innan tiltekins frests að viðlagðri riftun samningsins. Með bréfi 5. október 2015 lýsti áfrýjandi því yfir að hann teldi sig eiga bæði lög- og samningsbundinn rétt til að halda áfram að veita viðskiptavinum sínum umrædda þjónustu og réðist sá réttur af því að í reynd væri um að ræða svokallaða seinkaða útsendingu í skilningi 2. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011 um fjölmiðla sem flutningsréttur dreifiveitu næði ótvírætt til. Í hinni einhliða ákvörðun stefnda fælist því veruleg vanefnd á ákvæðum samningsins um afhendingu sjónvarpsefnis. Skoraði áfrýjandi á stefnda að láta sér þegar í stað í té umrætt efni og lagði einnig til að aðilar funduðu við fyrsta hentugleika til að leita leiða til að leysa ágreining sinn með samkomulagi. Ekki mun hafa náðst slíkt samkomulag milli aðila um ólínulega myndmiðlun og leituðu þeir í kjölfarið bæði til samkeppniseftirlitsins og Póst- og fjarskiptastofnunar vegna ágreinings síns.

Stefndi lagði fram beiðni um lögbannið er mál þetta lýtur að hjá sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu 25. nóvember 2015. Í henni krafðist hann að lögbann yrði þá þegar lagt við því að áfrýjandi tæki upp og miðlaði sjónvarpsefni sjónvarpsstöðvanna SkjásEins og SkjásEins HD, sem síðar fengu heitin Sjónvarp Símans og Sjónvarp Símans HD, með ólínulegum hætti. Við fyrirtöku 16. desember 2015 hafnaði sýslumaður mótmælum áfrýjanda gegn framgangi lögbannsins og lagði það á í samræmi við kröfugerð stefnda.

Í málinu liggur fyrir nýr þjónustusamningur málsaðila frá 1. júní 2016 um dreifingu dagskrárefnis, en samkvæmt 2. grein hans tekur hann einungis til línulegrar myndmiðlunar í opinni dagskrá.

Með hinum áfrýjaða dómi voru dómkröfur stefnda teknar til greina. Leitar áfrýjandi nú endurskoðunar á þeirri niðurstöðu fyrir Hæstarétti.

III

Eftir að gagnaöflun var lokið hér fyrir dómi 30. ágúst 2017 lagði áfrýjandi fram með bréfi 9. júlí 2018 ákvörðun Póst- og fjarskiptastofnunar 3. sama mánaðar í máli um ætluð brot stefnda gegn 5. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011. Með því að ákvörðun þessi kom fyrst til eftir að fresti til gagnaöflunar var lokið er fullnægt skilyrðum 1. mgr. 184. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að líta til hennar við úrlausn málsins.

Í ákvörðuninni sem að framan greinir tók Póst- og fjarskiptastofnun undir það með stefnda að 1. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011 tæki aðeins til hefðbundinna sjónvarpsútsendinga eða svonefndrar línulegrar myndmiðlunar. Ætti það sama við um 46. og 47. gr. laganna. Því varðaði málið ekki skýringu á umræddum ákvæðum varðandi flutningsrétt fjarskiptafyrirtækis á sjónvarpsútsendingum fjölmiðlaveitu, heldur hvort stefndi hefði brotið gegn áðurnefndri 5. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011. Hefði stofnunin þegar skorið úr um það með ákvörðun í máli sínu nr. 3/2016, sem hefði verið staðfest af úrskurðarnefnd fjarskipta- og póstmála 21. nóvember 2016, að nefnd lagagrein tæki bæði til línulegrar og ólínulegrar myndmiðlunar. Að þessu virtu væri ljóst að 1. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011 legði ekki þær skyldur á herðar stefnda að afhenda áfrýjanda eða öðrum fjarskiptafyrirtækjum ólínulegt sjónvarpsefni sitt.

Í ákvörðun sinni vísaði Póst- og fjarskiptastofnun jafnframt til þess að ljóst væri að frá og með 1. október 2015 hefði ólínuleg myndmiðlun á sjónvarpsefni stefnda eftir ákvörðun hans sjálfs einungis verið í boði á svonefndu IPTV kerfi hans, en ekki á samvarandi kerfi áfrýjanda eins og raunin hefði verið fyrir þann tíma. Hefði þetta meðal annars leitt til þess að tugþúsundir viðskiptavina áfrýjanda, sem notað hafi nánar tilgreint ljósleiðaranet sem svonefnt undirlag, hefðu ekki átt kost á að nálgast þetta myndefni „nema að færa sig yfir á undirliggjandi fjarskiptanet“ tiltekins dótturfélags stefnda eða „versla heimtaugar“ bæði af því dótturfélagi og Gagnaveitu Reykjavíkur. Var það mat stofnunarinnar að þetta hefði haft í för með sér alvarlegan aðstöðumun milli tilgreindra sjónvarpsdreifikerfa aðila og takmarkað valkosti þeirra sem keyptu þjónustu af áfrýjanda. Var það því niðurstaða stofnunarinnar að stefndi hefði 1. október 2015 fullframið brot gegn 5. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011, sem legði bann við því að fjölmiðlaveita beindi viðskiptum viðskiptamanna sinna að tengdu fjarskiptafyrirtæki. Stefnda var því gert að greiða sekt að fjárhæð 9.000.000 krónur í ríkissjóð.

IV

Í málinu er deilt um hvort áfrýjanda hafi á grundvelli fyrrnefnds samnings frá 25. maí 2011 verið heimilt að miðla með ólínulegum hætti sjónvarpsefni stefnda, en ágreiningur reis með aðilum um þetta eftir að stefndi tilkynnti 15. september 2015 að SkjárEinn yrði ekki lengur áskriftarstöð heldur sjónvarpsstöð í opinni dagskrá. Samhliða því tilkynnti hann að ekki yrði lengur boðið upp á ólínulega dreifingu á sjónvarpsefni stöðvarinnar, en slík þjónusta myndi þó standa þeim til boða sem keyptu þjónustu af stefnda. Áfrýjandi taldi sig aftur á móti hafa heimild til að bjóða upp á slíka dreifingu á sjónvarpsefni á grundvelli samningsins og varð það tilefni þess að stefndi fékk framangreint lögbann lagt við því 16. desember 2015 að áfrýjandi tæki upp og miðlaði sjónvarpsefni sjónvarpsstöðvanna Sjónvarp Símans og Sjónvarp Símans HD, með ólínulegum hætti.

Í VII. kafla laga nr. 38/2011 er að finna reglur um flutning myndefnis. Er þar annars vegar í 44. gr. mælt fyrir um skyldu fjarskiptafyrirtækis, að gættum nánari skilyrðum, til að verða við beiðni fjölmiðlaveitu um flutning á sjónvarpsútsendingum. Hins vegar er í 45. gr. laganna kveðið á um sambærilega skyldu fjölmiðlaveitu til að heimila fjarskiptafyrirtæki að flytja efni. Ágreiningslaust er að þessar reglur laganna nái eingöngu til línulegrar miðlunar sjónvarpsefnis. Í 1. mgr. 46. gr. laganna kemur fram að fjölmiðlaveita og fjarskiptafyrirtæki skuli semja um flutning á sjónvarpsútsendingum á grundvelli 44. og 45. gr. laganna. Náist slíkur samningur ekki kemur til kasta Póst- og fjarskiptastofnunar á grundvelli 2. mgr. 46. gr. laganna sem getur, reynist sáttaumleitanir árangurslausar, skorið úr ágreiningi aðila með ákvörðun. Að þessum reglum slepptum er ekki að finna í lögum aðrar einhliða heimildir fjarskiptafyrirtækis til að flytja sjónvarpsefni fjölmiðlaveitu.

Af orðalagi fyrrnefnds samnings frá 25. maí 2011 verður ekki ráðið að hann feli í sér heimild til handa áfrýjanda til flutnings á ólínulegu sjónvarpsefni stefnda. Þá styðja hvorki tölvupóstsamskipti starfsmanna aðila á árinu 2015 né þau skilyrði sem fram komu í áðurnefndum ákvörðunum samkeppnisyfirvalda þann skilning áfrýjanda að hann hefði slíka heimild, en eins og áður greinir var meðal annars tekið fram í ákvörðun samkeppniseftirlitsins frá 2. júlí 2015 að önnur þjónusta en rekstur innlendrar línulegrar sjónvarpsrásar félli ekki undir hana. Að þessu virtu og með hliðsjón af því að ákvæði 1. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011 felur ekki í sér víðtækari skyldu fjarskiptafyrirtækis en til að semja um flutning sjónvarpsefnis í línulegri dagskrá verður fallist á það með stefnda að áfrýjanda hafi ekki verið heimilt að flytja efni stefnda með ólínulegum hætti eftir breytingar þær sem urðu á starfsemi hans 1. október 2015, þegar hann opnaði aðgengi að línulegri sjónvarpsdagskrá umræddra sjónvarpsstöðva og hætti rekstri hefðbundins áskriftarsjónvarps.

Þá byggir áfrýjandi á því að hvað sem framangreindri túlkun samningsins varði hafi stefnda allt að einu verið óheimilt að synja áfrýjanda um heimild til að flytja efni í ólínulegri dagskrá. Hafi slíkt meðal annars bæði falið í sér brot gegn banni samkvæmt 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 við misnotkun á markaðsráðandi stöðu og gegn 5. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011 sem banni fjölmiðlaveitu að beina viðskiptum viðskiptamanna að tengdu fjarskiptafyrirtæki. Um ætlað brot stefnda gegn síðarnefnda ákvæðinu hefur áfrýjandi nú vísað til framangreindrar ákvörðunar Póst- og fjarskiptastofnunar frá 3. júlí 2018, þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að stefndi hafi brotið gegn 5. mgr. 45. gr. laga nr. 38/2011 með því að ólínuleg myndmiðlun sjónvarpsefnis hans hafi ekki staðið áfrýjanda eða öðrum til boða frá 1. október 2015. Til þess er að líta að þessi ætluðu brot stefnda geta varðað hann viðurlögum eða leitt til annarra afskipta stjórnvalda sem nánar er mælt fyrir um í samkeppnislögum annars vegar og lögum nr. 38/2011 hins vegar, en af slíkum brotum gæti ekki sjálfkrafa leitt að áfrýjandi hefði heimild til að miðla ólínulegu sjónvarpsefni frá stefnda án þess að annað kæmi til. Með áðurgreindri háttsemi braut áfrýjandi því gegn lögvörðum rétti stefnda samkvæmt 60. gr. laga nr. 38/2011 og 1. mgr. 48. gr. höfundalaga nr. 73/1972. Verður því staðfest niðurstaða héraðsdóms um viðurkenningu á því að áfrýjanda sé óheimilt að taka upp og miðla sjónvarpsefni tilgreindra sjónvarpsstöðva stefnda með ólínulegum hætti.

V

Staðfest er sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að skilyrði lögbanns samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 hafi verið fyrir hendi þegar það var lagt á 16. desember 2015. Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi byggt á því að hvað sem öðru líði leiki vafi á því að stefndi hafi lengur lögvarða hagsmuni af dómkröfum sínum, enda hafi réttarsamband sem var við lýði milli aðilanna þegar lögbannið var lagt á byggst á samningi þeirra frá 25. maí 2011. Óumdeilt sé að það samningssamband hafi liðið undir lok 1. maí 2016 og hafi aðilarnir gert nýjan samning 1. júní sama ár sem heimili ekki áfrýjanda að flytja ólínulegt sjónvarpsefni stefnda.

Með hliðsjón af því að stefndi hefur sýnt nægilega fram á að fjárhagslegt tjón kunni að hafa hlotist af háttsemi áfrýjanda sem lögbannið var lagt við 16. desember 2015 verður að fallast á með stefnda að áfram gæti verið hætta á því að áfrýjandi miðli ólínulegu sjónvarpsefni stefnda án heimildar þrátt fyrir að ágreiningslaust sé að nýr samningur milli þeirra feli ekki slíka heimild í sér. Eru því ekki efni til annars en að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um staðfestingu lögbannsins.

Samkvæmt öllu framansögðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur. Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Sýn hf., greiði stefnda, Símanum hf., 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.