216/2011

R kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans gegn A var vísað frá dómi með vísan til 4. mgr. 17. gr. sem og 1. og 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar sagði að dómkrafa R lyti að viðurkenningu á réttarstöðu hans gagnvart A sem sjálfstæður lögaðili. Við úrlausn um frávísunarkröfu A reyndi á hið sama og væri því óhjákvæmilegt að í reynd væri tekin afstaða til efnisþátta í dómkröfu R. Var talið að R hefði ekki tekist að sýna fram á að þeir fjórir menn, sem höfðað hefðu málið í hans nafni, færu með fyrirsvar fyrir hann. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur um frávísun málsins með vísan til 4. mgr. 17. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. mars 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann þess að „þeim E-kk-þgf J-kk-þgf G-kk-þgf ..., G-kk-þgf P. G-kk-þgf ..., B-kk-þgf V-kk-þgf ... og Ó-kk-þgf S-kk-þgf ... verði in solidum“ gert að greiða sér kærumálskostnað.

Svo sem nánar greinir í hinum kærða úrskurði hafa fjórir nafngreindir menn „allir vegna Rallýkross-klúbbsins“ höfðað mál þetta og krafist þess að viðurkennt verði að sóknaraðili sé sjálfstætt félag, með sjálfstæða stjórn og fjárhag, sem ekki tengist eða heyri undir varnaraðila. Þar greinir og að fyrir liggi ákvörðun fyrirtækjaskrár ríkisskattstjóra 27. febrúar 2008 og úrskurður fjármálaráðherra 18. júní sama ár um að sóknaraðili hafi á stofnfundi varnaraðila 22. október 2002 formlega orðið deild innan varnaraðila. Í hinum síðarnefnda úrskurði hafi jafnframt verið staðfest ákvörðun fyrirtækjaskrár ríkisskattstjóra um skráningu nýrrar stjórnar varnaraðila, flutningur á lögheimili hans og loks að nafni sóknaraðila skyldi breytt í „Rallýcrossdeild-AÍH“.

Í kæru sinni tekur sóknaraðili fram að málið sé höfðað af fjórum einstaklingum í hans nafni til viðurkenningar á sjálfstæði hans. Því sé ljóst að fyrirsvarsmenn sóknaraðila höfði málið vegna hans en ekki í eigin nafni og aðild að kröfu sóknaraðila sé því skýr. Hann mótmæli því sem fram komi í hinum kærða úrskurði að sóknaraðili hafi verið sameinaður öðrum félögum undir merkjum varnaraðila 22. október 2002, enda hafi héraðsdómur með úrskurðinum tekið afstöðu til þess efnisatriðis sem um sé deilt í málinu. Hann ítrekar að ágreiningur málsins snúist um hvort sóknaraðili hafi í raun einhver slík tengsl við varnaraðila að þeim síðarnefnda hafi verið rétt eða skylt að hlutast til um málefni þess fyrrnefnda. Ótækt sé að gera ráð fyrir slíkum rétti varnaraðila áður en málið hafi verið flutt um þann efnisþátt.

Dómkrafa sóknaraðila lýtur að viðurkenningu á réttarstöðu hans gagnvart varnaraðila sem sjálfstæður lögaðili. Við úrlausn um frávísunarkröfu varnaraðila reynir á hið sama og er því óhjákvæmilegt að þá sé í reynd tekin afstaða til efnisþátta í dómkröfunni.

Einn þeirra nafngreindu fjórmenninga, sem höfða mál þetta í nafni sóknaraðila, sótti stofnfund varnaraðila 22. október 2002 sem formaður Rallýkross-klúbbsins og samþykkti tillögu um að klúbburinn yrði sameinaður tveimur öðrum nafngreindum félögum undir merkjum varnaraðila. Var hann á fundinum kosinn í stjórn hins nýja félags. Ekki er annað komið fram í málinu en að aðrir sem mættir voru á fund þennan hafi verið í góðri trú um heimild hans til að samþykkja tillöguna fyrir hönd klúbbsins. Ekki verður heldur af gögnum málsins séð að nokkuð hafi verið aðhafst af hálfu sóknaraðila í nokkur ár eftir þennan fund til að draga í efa þátt sóknaraðila í sameiningu félaganna, þrátt fyrir að hann haldi því nú fram að forsendur hafi síðar brostið fyrir sameiningunni. Með hliðsjón af þessu verður talið að sóknaraðila hafi ekki tekist að sýna fram á að fyrrgreindir fjórir menn fari með fyrirsvar fyrir hann og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til 4. mgr. 17. gr. laga nr. 91/1991.

Rétt þykir með vísan til 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.