arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
233/2006

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. mars 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að sýslumaðurinn í Reykjavík leggi lögbann við því að varnaraðili rífi niður eða fjarlægi nánar tilgreint kennsluhúsnæði á Reykjavíkurflugvelli. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför eins og henni var breytt með 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir sýslumanninn í Reykjavík að leggja lögbann við fyrrgreindum athöfnum varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Hinn kærði úrskurður var, sem áður segir, kveðinn upp á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur 31. mars 2006. Ekki var sótt þing af hálfu sóknaraðila við uppkvaðningu úrskurðarins, en í kæru kemur fram að hann hafi fengið úrskurðinn afhentan 3. apríl 2006. Sóknaraðili hafði því að minnsta kosti á þeim tíma fengið vitneskju um efni úrskurðarins. Samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 og 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 með áorðnum breytingum, verður að líta svo á að tveggja vikna frestur sóknaraðila til að kæra úrskurðinn hafi byrjað að líða þennan dag. Kæra, sem dagsett var 11. apríl 2006, barst héraðsdómi ekki fyrr en 18. sama mánaðar og var kærufrestur þá liðinn. Samkvæmt því verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, H-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, Flugmálastjórn Íslands, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
235/2006

Jörðin B var seld á nauðungarsölu samkvæmt 8. gr. laga nr. 90/1991 hinn 12. apríl 2005. H tilkynnti að hann hygðist nýta sér forkaupsrétt sinn til jarðarinnar 23. janúar 2006. Talið var að hafi H, sem ábúandi, átt forkaupsrétt að jörðinni hafi honum borið að lýsa því yfir að hann ætlaði að nýta sér þann rétt áður en lokið var að leita boða í jörðina, sbr. 28. gr. jarðalaga nr. 81/2004. Var kröfu H því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 11. apríl 2006, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins á Blönduósi þess efnis að meina sóknaraðila að beita forkaupsrétti við nauðungarsölu á jörðinni Bálkastöðum ytri í Húnaþingi vestra. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að framangreind ákvörðun sýslumannsins á Blönduósi verði felld úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðilum, S-kk-þgf I-kk-þgf B-kk-þgf og dánarbúi J-kk-ef M-kk-ef J-kk-ef, hvorum um sig 50.000 krónur í kærumálskostnað.
236/2006

Ekki var talið að V og L hefðu sýnt fram á að skilyrðum b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri fullnægt þannig að 101 F yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar gagnvart þeim í máli sem 101 F hafði höfðað á hendur V, L og fleirum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. apríl 2006, þar sem sóknaraðila var gert að setja tryggingu að fjárhæð 2.000.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar til handa varnaraðilum í máli sem sóknaraðili hefur höfðað gegn þeim og fleirum. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að kröfu um málskostnaðartryggingu verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Landsbanki Íslands hf. krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Vatn og Land ehf. hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Málsatvik eru rakin í hinum kærða úrskurði. Ekki verður fallist á með héraðsdómara að röksemdir þær og sönnunargögn, sem varnaraðilar færðu fram í héraði og nánar er lýst í hinum kærða úrskurði, leiði að því fullnægjandi líkur að sóknaraðili sé ófær um greiðslu málskostnaðar. Verða enda engar ályktanir dregnar um greiðslugetu sóknaraðila af samkomulagi, sem hann gerði við aðra stefndu í málinu um að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar. Hefur því ekki verið sýnt fram á að skilyrði b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 séu uppfyllt þannig að sóknaraðila verði gert að leggja fram tryggingu. Verður kröfu varnaraðila því hafnað.

Varnaraðilar verða dæmdir til að greiða kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hafnað er kröfum varnaraðila, Landsbanka Íslands hf. og Vatns og lands ehf., um að sóknaraðila, 101 Fasteignafélagi ehf., verði gert að leggja fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu gegn varnaraðilum og fleirum.

Varnaraðilar greiði í sameiningu sóknaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.
239/2006

H var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft samræði eða önnur kynferðismök við Y á meðan hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið sannað að H hefði gerst brotlegur við 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hann dæmdur í 12 mánaða fangelsi og til að greiða Y 600.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. apríl 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að refsing hans verði þyngd og honum gert að greiða Y 900.000 krónur með sömu vöxtum og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann aðallega sýknu af kröfu Y, til vara að kröfunni verði vísað frá héraðsdómi, en að því frágengnu að fjárhæð hennar verði lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, H-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 438.558 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 99.600 krónur.
23/2006

Hafnað var kröfu K um að Þ yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar þar sem krafan þótti of seint fram komin.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. janúar 2006. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. desember 2005, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli varnaraðila á hendur sóknaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að leggja fram málskostnaðartryggingu. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og nánar er rakið í hinum kærða úrskurði var krafa sóknaraðila um endurupptöku máls Marafla ehf. á hendur honum tekin fyrir í þinghaldi 12. október 2005 og var fallist á kröfuna með úrskurði sama dag. Því næst var málið tekið fyrir 16. nóvember 2005 og bókað í þinghaldi að varnaraðili tæki við aðild málsins af Marafla ehf., þar sem bú félagsins hefði verið tekið til gjaldþrotaskipta 25. október 2005. Málið var svo tekið fyrir á ný í því horfi 30. nóvember 2005. Þrátt fyrir að sóknaraðili hafi samkvæmt framansögðu haft vitneskju um hvernig komið var efnahag Marafla ehf. kom í hvorugt sinnið fram krafa af hálfu hans um að varnaraðili legði fram málskostnaðartryggingu og var hennar ekki krafist fyrr en í þinghaldi 14. desember 2005 er sóknaraðili lagði fram greinargerð sína.

Ákvæði 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 girða ekki fyrir að hafa megi uppi kröfu um málskostnaðartryggingu eftir þingfestingu máls ef sérstakt tilefni gefst þá fyrst til þess. Samkvæmt því sem áður segir var framangreind krafa hins vegar of seint sett fram. Þegar af þeim sökum verður staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðila, þrotabúi Marafla ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
242/2006

B var sakfelldur fyrir þjófnað, innbrot og fíkniefnalagabrot og rauf þar með skilorð reynslulausnar á 150 daga eftirstöðvum refsingar. Niðurstaða héraðsdóms um sjö mánaða óskilorðsbundna fangelsisrefsingu B var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 18. apríl 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms og ákvörðun refsingar.

Ákærði krefst þess aðallega að honum verði ekki gerð sérstök refsing, en til vara að refsing verði milduð og að fullu skilorðsbundin.

Ákærði er fæddur 23. ágúst 1978. Hann hefur samkvæmt sakavottorði gengist fimm sinnum undir sátt vegna fíkniefnabrota á árunum 1996 til 2005. Hann var dæmdur til tveggja mánaða fangelsisrefsingar 14. september 1998, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir þjófnað og fíkniefnabrot. Virðist hann hafa staðist það skilorð. Hinn 22. júní 2004 var hann dæmdur til greiðslu 100.000 króna sektar og sviptur ökurétti í fjóra mánuði fyrir umferðar- og fíkniefnabrot, 10. nóvember sama ár var hann dæmdur til greiðslu 31.000 króna sektar vegna fíkniefnabrots og 30. desember sama ár til greiðslu 65.000 króna sektar fyrir samskonar brot. Hinn 15. febrúar 2005 var ákærði dæmdur til tíu mánaða fangelsisvistar, og sviptur ökurétti í eitt ár, fyrir þjófnaðabrot, tilraunir til þjófnaða, nytjastuldi, tilraun til nytjastuldar, fjársvik, skjalafals og umferðar- og fíkniefnabrot. Hinn 14. apríl sama ár var ákærði sakfelldur fyrir fíkniefnabrot, um var að ræða hegningarauka við dóminn frá 15. febrúar og honum ekki gerð sérstök refsing. Hinn 11. janúar 2006 var ákærði dæmdur til greiðslu 100.000 króna sektar vegna aksturs sviptur ökurétti.

Með þeim dómi sem nú er til endurskoðunar var ákærði dæmdur til sjö mánaða fangelsisrefsingar fyrir þjófnaða- og fíkniefnabrot. Um var að ræða hegningarauka við dóminn frá 11. janúar 2006, en skilorðsrof vegna reynslulausnar á 150 dögum eftirstöðva refsingar samkvæmt dóminum frá 15. febrúar 2005, sem honum hafði verið veitt 28. apríl 2005 skilorðsbundið í eitt ár. Brotin voru samkvæmt rannsóknargögnum framin 4., 6. og 21. nóvember 2005. Um var að ræða þjófnað, innbrot á hársnyrtistofu í eigu afa ákærða og smávægilegt fíkniefnabrot. Sakarferill ákærða gefur ekki tilefni til þess að skilorðsbinda refsingu ákærða. Með framangreindum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti og yfirlýsingu ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun verjanda ákærða sem ákveðin eru, að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, B-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 216.099 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 149.400 krónur.
244/2006

K var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti og undir áhrifum áfengis. Með vísan til sakaferils K var honum gert að sæta fangelsi í 60 daga og sviptur ökurétti ævilangt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. apríl 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvalds, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað.

Krafa ákærða um ómerkingu héraðsdóms er reist á því að héraðsdómur hafi átt að vera fjölskipaður samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og að verulegir annmarkar hafi verið á mati hans á sönnunargildi munnlegs framburðar og öðrum sönnunargögnum. Ákvæði 1. mgr. 5. gr. laga nr. 19/1991 felur í sér heimild til að ákveða að þrír héraðsdómarar skipi dóm í máli ef sýnt þykir að niðurstaða kunni að verulegu leyti að ráðast af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi. Eins og sönnunargögnum er háttað þykir ekki tilefni til að hnekkja mati héraðsdóms að þessu leyti. Rakinn er í héraðsdómi framburður ákærða og vitna. Ekki hafa verið færð fram rök í málinu, sem veita líkur fyrir því að mat héraðsdómara á sönnunargildi munnlegs framburðar eða á öðrum sönnunargögnum kunni að vera rangt þannig að einhverju skipti um úrslit málsins. Ómerkingarkröfu ákærða er því hafnað.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, K-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 177.510 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef S. Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 164.846 krónur.
247/2006

Ekki var fallist á kröfu S um að bætur, sem hann fékk dæmdar vegna ólögmætrar uppsagnar á aksturssamningi, kæmu ekki til skipta við endurupptöku skipta á þrotabúi hans. Var talið að S hefði haft heimild til málsóknarinnar í eigin nafni, en til hagsbóta fyrir þrotabúið, samkvæmt 2. mgr., sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en ekki var fallist á með S að skiptastjóri hefði, með yfirlýsingu um að þrotabúið myndi ekki koma frekar að umræddri málsókn, fyrirgert tilkalli þrotabúsins til hinnar dæmdu fjárhæðar. Þá var ekki talið að regla 2. ml. 1. mgr. 72. gr. laga nr. 21/1991 leiddi til þess að halda bæri umræddri greiðslu utan skipta, enda liðinn sá frestur sem mælt er fyrir um í 3. mgr. 45. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 21. apríl 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að dæmd fjárhæð samkvæmt dómi Hæstaréttar 17. nóvember 2005 í máli nr. 132/2005, kæmi ekki til skipta við endurupptöku á þrotabúi hans. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og framangreind krafa hans tekin til greina þannig að dæmd fjárhæð renni óskipt til hans að teknu tilliti til uppgjörs á lögmannskostnaði vegna reksturs hæstaréttarmálsins.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
249/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. maí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 7. júní 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en kveðst ekki gera athugasemd við að verða gert að sæta nálgunarbanni gagnvart föður sínum.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
252/2006

Úrskurður héraðsdóms um að ákæruvaldinu væri heimilt að leiða tvö nafngreind vitni í opinberu máli á hendur X var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. maí 2006 um að heimila ákæruvaldinu að leiða tvö nafngreind vitni í máli þess á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að kröfu sóknaraðila um vitnaleiðsluna verði hafnað.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði var með dómi Hæstaréttar 4. maí 2006 í máli nr. 223/2006 felld úr gildi ákvörðun sem héraðsdómur hafði tekið um ágreiningsefni málsins 25. apríl 2006, þar sem borið hafi samkvæmt 2. mgr. 61. gr. laga nr. 19/1991 að kveða upp úrskurð. Var þessi úrlausn Hæstaréttar í samræmi við dóma réttarins sem birtir eru á blaðsíðu 3257 í dómasafni 2002 og blaðsíðu 161 í dómasafni 2003.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
253/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 23. maí 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af gögnum málsins er fram kominn rökstuddur grunur um að kærði sé viðriðinn innflutning að miklu magni fíkniefna sem varði við 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og að ætla megi að kærði muni torvelda rannsókn málsins verði hann eigi sviptur frelsi sínu. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
254/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um umgengnisrétt á meðan forsjárdeila aðila væri til meðferðar fyrir dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 21. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 7. apríl 2006, þar sem hafnað var kröfu beggja málsaðila um að mælt yrði fyrir um forsjá dóttur þeirra til bráðabirgða, en kveðið á um að stúlkan skyldi eiga lögheimili hjá sóknaraðila, varnaraðili greiddi með henni tiltekið meðlag og að umgengni varnaraðila við barnið skyldi vera aðra hverja helgi frá fimmtudegi eftir leikskóla til sunnudagssíðdegis, annan hvern laugardag og miðvikudagseftirmiðdag í vikunni eftir helgarumgengni. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði breytt þannig að í brott verði felld umgengni varnaraðila við barnið annan hvern laugardag, en að öðru leyti verði úrskurðurinn staðfestur. Þá krefst hún kærumálskostnaðar eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur ekki lagt fram gjafsóknarleyfi vegna reksturs málsins fyrir Hæstarétti og verður henni því ekki dæmdur gjafsóknarkostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar þykir mega staðfesta þá tilhögun um umgengni til bráðabirgða sem þar er ákveðin.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
255/2006

Við fyrirtöku beiðni T um gjaldþrotaskipti á búi S var ekki mætt af hálfu þess síðarnefnda. Brast S því heimild til kæru úrskurðar um gjaldþrotaskipti, sem upp var kveðinn í kjölfarið, og var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. apríl 2006, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta. Ætla verður að sóknaraðili byggi heimild til kæru sinnar á 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Hann krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og að hann fái búið og eignir þess sér afhentar að nýju til fullra umráða og ráðstöfunar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur niður, þar sem kröfurnar sem að baki lágu séu nú greiddar. Hann krefst þess einnig að kærumálskostnaður verði felldur niður.

Sóknaraðili sótti ekki þing í héraði, þegar krafa varnaraðila um að bú hans yrði tekið til gjaldþrotaskipta var tekin fyrir í héraðsdómi 5. apríl 2006, þrátt fyrir lögmæta boðun til þinghaldsins. Þing var þá sótt af hálfu varnaraðila. Skýra ber ákvæði laga nr. 21/1991 með hliðsjón af 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála á þann veg að heimild bresti til kæru máls sem þessa þegar þannig stendur á, sbr. til dæmis dóma réttarins í dómasafni 2003 á blaðsíðu 2433 og 2004 á blaðsíðu 4211. Ber samkvæmt því að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.