117/2002

Í samræmi við játningu Á var hann sakfelldur fyrir að hafa tvívegis ekið bifreið undir áhrifum áfengis og þrisvar sviptur ökurétti. Hafði Á margsinnis áður verið sakfelldur fyrir sams konar brot og var refsing hans ákvörðuð með hliðsjón af 72. gr. laga nr. 19/1940, en jafnframt vísað til 77. gr. sömu laga. Að öllu gættu þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 10 mánuði og var enn áréttað að hann skyldi vera sviptur ökurétti ævilangt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut til Hæstaréttar 6. mars 2002 dómi Héraðsdóms Norðurlands vestra 6. febrúar 2002 og dómi Héraðsdóms Reykjaness 28. sama mánaðar í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og að áréttuð verði ævilöng svipting ökuréttar hans.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Með dómi Héraðsdóms Norðurlands vestra 6. febrúar 2002 var ákærði sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreiðinni ID-363 tvívegis 16. maí 2001 undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti, annars vegar árla dags norður þjóðveg 1, Norðurlandsveg, uns lögregla stöðvaði aksturinn við bæinn Holtastaði, Austur-Húnavatnssýslu, og hins vegar síðdegis til norðurs um sama þjóðveg, skammt vestan gatnamóta Ólafsfjarðarvegar, þar sem ákærði missti stjórn á bifreiðinni með þeim afleiðingum að hún valt og hafnaði utan vegar. Þá var ákærði jafnframt sakfelldur með dómi Héraðsdóms Reykjaness 28. febrúar 2002 fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreiðinni TY-309 sviptur ökurétti frá Reykjavík um Reykjanesbraut uns lögregla stöðvaði aksturinn á Grindavíkurvegi. Er háttsemi ákærða réttilega heimfærð til refsiákvæða í báðum héraðsdómunum, en með þeim var hann dæmdur samtals í sjö mánaða fangelsi. Í fyrrgreinda dóminum er sakaferill ákærða réttilega rakinn, en ráða má af þeim síðargreinda að héraðsdómara hefur verið ókunnugt um þann dóm. Vísaði hann því ekki til þess að tiltaka ætti refsinguna sem hegningarauka samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem rétt hefði verið að gera.

Eins og rakið er í dóminum 6. febrúar 2002 hefur ákærði margsinnis verið sakfelldur fyrir akstur sviptur ökurétti, síðast með dómi Hæstaréttar 14. september 2000. Með akstri sínum 16. maí 2001 hefur ákærði enn á ný gerst sekur um ölvunarakstursbrot, en síðast var hann dæmdur 29. október 1997 fyrir slíkt brot í 30 daga fangelsi, og þá einnig fyrir akstur sviptur ökurétti. Með þeim dómi var jafnframt áréttuð ævilöng ökuréttarsvipting hans, en þá hafði hann 11 sinnum áður unnið til slíkrar sviptingar. Þegar litið er til hins langa og nær óslitna brotaferils ákærða, að því er varðar sams konar brot og hér eru til meðferðar, verður refsing hans ákvörðuð með hliðsjón af 72. gr. almennra hegningarlaga, en jafnframt vísað til 77. gr. sömu laga. Að öllu þessu gættu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 10 mánuði.

Ákærði var, eins og að framan greinir, síðast dæmdur til ævilangrar sviptingar ökuréttar 29. október 1997. Hann hefur enn á ný unnið sér til ökuréttarsviptingar eins og krafist er í ákærum 16. ágúst og 12. september 2001 vegna ölvunaraksturs síns 16. maí sama árs. Verður enn að árétta með vísan til 101. gr. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum að ákærði skuli vera sviptur ökurétti ævilangt.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 75.000 krónur.

Dómsorð:

Ákærði, Á-kk-nf L-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 10 mánuði.

Ákærði skal vera sviptur ökurétti ævilangt.

Ákvæði í hinum áfrýjuðu dómum um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 75.000 krónur.