371/2007

Ó var ákærður fyrir vörslur á 418 töflum, sem innihéldu MDMA-klóríð, og voru ætlaðar til söludreifingar. Játaði hann að hafa haft töflurnar í vörslum sínum en gaf misvísandi upplýsingar um hvað hann hefði ætlað að gera við þær. Þótti sannað að hann hefði vitað að töflurnar hefðu verið til söludreifingar en ekki að hann hefði sjálfur ætlað að annast hana. Samkvæmt rannsókn á styrkleika taflnanna voru þær veikari en algengt var um töflur sem þessar. Varð háttsemi Ó ekki heimfærð undir 173. gr. a. almennra hegningarlaga heldur talin varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana og fíkniefni. Að teknu tilliti til upplýsinga um að Ó hefði breytt lífi sínu mjög til betri vegar frá því er hann framdi brot sitt var refsing hans ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 12 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. júní 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu og refsingu ákærða svo og um upptöku fíkniefna.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvalds en til vara mildunar refsingar og að hún verði skilorðsbundin að öllu leyti eða hluta.

Ákærða er í ákæru gefið að sök að hafa tilgreindan dag á heimili sínu „haft í vörslum sínum 418 töflur sem innihéldu MDMA-klóríð, ætlaðar til söludreifingar.“ Eins og rakið er í héraðsdómi viðurkenndi ákærði, bæði hjá lögreglu og fyrir dómi, að hafa haft þær töflur sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins í vörslum sínum, en gaf óljósar og breytilegar skýringar á því hvað hann hafi ætlað að gera við efnin.

Ákæruvaldið hefur í greinargerð sinni fyrir Hæstarétti sætt sig við niðurstöður héraðsdóms um háttsemi ákærða, en gert þá athugasemd að ákærða sé „ekki gefið að sök að hafa sjálfur ætlað MDMA töflurnar til söludreifingar“, eins og skilja megi af forsendum héraðsdóms. Er á því byggt af hálfu ákæruvalds að ákærða „hafi hlotið að vera ljóst að svo mikið magn af MDMA töflum væri ætlað til söludreifingar.“ Í ákæru er háttsemi ákærða heimfærð undir 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í 1. mgr. þeirrar greinar segir að hver, sem andstætt ákvæðum laga um ávana- og fíkniefni lætur mörgum mönnum í té ávana- og fíkniefni eða afhendir þau gegn verulegu gjaldi eða á annan sérstaklega saknæman hátt, skuli sæta fangelsi allt að 12 árum. Í 2. mgr. greinarinnar segir svo að sömu refsingu skuli sá sæta, sem gegn ákvæðum nefndra laga framleiðir, býr til, flytur inn, flytur út, kaupir, lætur af hendi, tekur við eða hefur í vörslum sínum ávana- og fíkniefni í því skyni að afhenda þau á þann hátt, sem greint er í 1. mgr.

Þegar litið er framburðar vitna og misvísandi skýrslna ákærða, annars vegar hjá lögreglu en hins vegar fyrir dómi, er sannað að ákærði hafði umrætt magn fíkniefna í vörslum sínum og að hann hafi vitað að efnið væri til söludreifingar þótt ósannað sé að hann hafi átt að annast hana. Samkvæmt gögnum málsins var meðalþungi þeirra 20 taflna sem sendar voru til efnagreiningar rétt um 0,228 grömm en í heild var lagt hald á 418 töflur hjá ákærða. Samkvæmt matsgerð Rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði og framburði J-kk-ef K-kk-ef dósents fyrir héraðsdómi mun styrkleiki fíkniefnis í hverri töflu hafa verið minna en það sem algengast mun vera um töflur sem þessar. Samkvæmt öllu framanrituðu verður háttsemi ákærða ekki heimfærð undir ákvæði 173. gr. a. almennra hegningarlaga heldur talin varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974.

Auk þess skilorðsbundna dóms sem ákærði hlaut á árinu 2002, og getið er um í héraðsdómi, var hann í nóvember 2006 dæmdur til greiðslu sektar fyrir vörslu á 0,46 grömmum af kókaíni og í febrúar 2007 dæmdur til greiðslu sektar fyrir vörslu á 1,7 grömmum af amfetamíni. Var honum í hvort skipti gert að greiða 45.000 krónur í sekt. Bæði þessi brot voru framin sumarið 2006 eða um líkt leyti og það brot sem nú er til meðferðar. Brot þessi og viðurlög við þeim eru svo smávægileg að þau hafa ekki áhrif á ákvörðun refsingar ákærða nú þótt dómar þessir hafi gengið eftir að ákærði framdi það brot sem nú um ræðir. Við ákvörðun refsingar ákærða verður einkum litið til magns fíkniefnanna en einnig til styrkleika þeirra sem og þess að fram er komið, meðal annars með gögnum frá SÁÁ, vinnuveitanda ákærða og sóknarpresti hans, að ákærði, sem er ungur maður, mun hafa breytt lífi sínu mjög til betri vegar frá því sem var er hann framdi brot sitt. Refsing ákærða verður ákveðin fangelsi í 12 mánuði, sem rétt er að binda almennu skilorði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað verða staðfest. Áfrýjunarkostnaði málsins, þar með töldum málsvarnarlaunum skipaðs verjanda ákærða, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði, verður samkvæmt 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála skipt þannig að ákærði greiði helming hans en helmingur greiðist úr ríkissjóði, allt svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, Ó-kk-nf A-kk-nf I-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppsögu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, G-kk-ef Ó-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, ákveðast 311.250 krónur. Áfrýjunarkostnað málsins, sem nemur samtals 327.396 krónum, skal ákærði greiða að helmingi en hinn helmingur áfrýjunarkostnaðar greiðist úr ríkissjóði.