835/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa V ehf. um dómkvaðningu matsmanns til að svara ellefu spurningum í máli sem H hf. hafði höfðað á hendur V ehf. Var hinn kærði úrskurður staðfestur að öðru leyti en því að hafnað var að leggja þrjár matsspurninganna fyrir hinn dómkvadda matsmann þar sem þær væru leiðandi um atriði sem lagalegur ágreiningur stæði um og dómara bæri að meta samkvæmt 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Auk þess var hafnað að leggja fyrir hann tvær spurninganna þar sem þær fullnægðu ekki áskilnaði 1. mgr. 61. gr. sömu laga um að skýrlega skuli koma fram í matsbeiðni hvað meta eigi og hvað aðili hyggist sanna með mati.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 15. desember 2016 en kærumálsgögn bárust Hæstarétti 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. desember 2016 þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns til að svara nánar tilgreindum spurningum samkvæmt matsbeiðni. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns verði hafnað.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur engin haldbær rök fært fram fyrir kröfu sinni um frávísun málsins frá Hæstarétti og verður henni því hafnað.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði annaðist varnaraðili byggingu frystigeymslu í Hafnarfirði fyrir Eimskip hf. Fól varnaraðili sóknaraðila að sjá um ákveðna verkþætti auk þess sem sóknaraðili seldi varnaraðila stál til verksins. Lýtur ágreiningur aðila í efnisþætti málsins meðal annars að því hvor þeirra skuli bera kostnaðinn af því að meira af stáli þurfti í bygginguna en lagt var til grundvallar í samningi aðila. Í matsbeiðni varnaraðila 2. nóvember 2016 eru settar fram spurningar í ellefu liðum og með hinum kærða úrskurði féllst héraðsdómur á beiðni varnaraðila um að dómkvaddur yrði matsmaður til að svara þeim.

Í spurningu 2. a. er óskað eftir mati á því hversu marga daga verkið hafi tafist „vegna atriða sem voru á ábyrgð matsþola“. Samkvæmt 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991 leggur dómari mat á atriði sem krefjast almennrar þekkingar og menntunar eða lagaþekkingar. Í 1. mgr. 61. gr. laganna er meðal annars kveðið á um að dómari kveði einn eða tvo matsmenn til að framkvæma mat ef ekki verði farið að sem í 2. mgr. 60. gr. laganna segir. Eins og spurningin er úr garði gerð er gengið út frá því að sóknaraðili beri ábyrgð á töfum sem urðu á verkinu. Að því leyti er spurningin leiðandi um atriði sem lagalegur ágreiningur stendur um og dómara ber að meta á grundvelli lagaþekkingar sinnar. Fer spurningin því í bága við fyrirmæli 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991.

Í spurningu 2. b. er óskað mats á því að hve miklu leyti reikningar sóknaraðila til varnaraðila vegna verksins séu of háir vegna rangra einingaverða miðað við tilboð sóknaraðila. Þá er í spurningu 2. c. óskað mats á því að hve miklu leyti reikningar sóknaraðila séu of háir vegna rangrar gengisviðmiðunar. Verður ekki annað ráðið af málatilbúnaði aðila en að lagalegur ágreiningur sé um hvort einingaverð og gengisviðmið í reikningum sóknaraðila hafi verið rangt. Eru því í spurningunum settar fram leiðandi fullyrðingar um atriði sem lagalegur ágreiningur stendur um og dómara er ætlað að meta samkvæmt 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991.

Í spurningu 2. g. óskar varnaraðili eftir mati á því hvort „þessi breytta lausn hafi leitt til aukins kostnaðar hjá matsbeiðanda og ef svo, telur matsmaður að krafa VSB að fjárhæð kr. 562.790 án vsk. sé sanngjörn krafa vegna þessa atriðis?“ Í fyrrgreindu ákvæði 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 segir að í matsbeiðni skuli skýrlega koma fram hvað meta eigi og hvað aðili hyggist sanna með mati. Fullnægir spurningin því ekki áskilnaði ákvæðisins um skýrleika og er alls óljóst hvers krafist er mats á. Spurning 2. h. er sama marki brennd.

Samkvæmt framangreindu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að matsspurningar nr. 2. a., 2. b., 2. c., 2. g. og 2. h. verða ekki lagðar fyrir dómkvaddan matsmann.

Kærumálskostnaður fellur niður.