419/2015

Árið 2007 gerðu V hf. og S sátt þar sem sá fyrrnefndi viðurkenndi að hafa í starfsemi sinni á greiðslukortamarkaði hér á landi brotið gegn 10. og 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 og 53. og 54. gr. EES-samningsins, auk þess sem félagið féllst á að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 385.000.000 krónur. Á grundvelli sáttarinnar tók S ákvörðun í máli nr. 4/2008 þar sem V hf. var gert að hlíta nánar tilgreind skilyrði í starfsemi sinni. Árið 2009 barst S kvörtun frá B hf. um misnotkun V hf. á markaðsráðandi stöðu hans fyrir færsluhirðingu og markaði fyrir posaleigu. Að undangenginni rannsókn og með ákvörðun nr. 8/2013 komst S að þeirri niðurstöðu að V hf. hefði á nánar tilgreindu tímabili gerst brotlegur gegn 1. og 7. töluliðum 1. greinar ákvörðunar S í máli nr. 4/2008, auk þess sem félagið hefði brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga og 54. gr. EES-samningsins. Þá var V hf. einnig gert að greiða 500.000.000 krónur í stjórnvaldssekt. Með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála í máli nr. 4/2013 var ákvörðun S staðfest. V hf. höfðaði mál þetta til ógildingar á framangreindum úrskurði og ákvörðunar S, en til vara niðurfellingar og til þrautavara lækkunar sektar sem þar var ákveðin. Í hinum áfrýjaða dómi var hafnað kröfu V hf. um ógildingu úrskurðarins, en sektin á hinn bóginn lækkuð í 400.000.000 krónur. Í dómi Hæstaréttar var öllum málsástæðum V hf. til stuðnings framangreindum kröfum hafnað. Ekki var fallist á að annmarkar hefðu verið á rannsókn og annarri málsmeðferð samkeppnisyfirvalda, svo sem að úrlausnir S eða áfrýjunarnefndar samkeppnismála hefðu að einhverju leyti verið reistar á gögnum sem aflað hefði verið með ólögmætum hætti. Þá var ekki talið að S hefði brotið á rétti V hf. samkvæmt 13. og 15. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Talið var að V hf. hefði gerst brotlegur gegn 1. og 7. tölulið 1. greinar ákvörðunar S nr. 4/2008 og að V hf. hefði misnotað markaðsráðandi stöðu sína fyrir færsluhirðingu á Íslandi á umræddum tíma, sbr. 11. gr. laga nr. 44/2005 og 54. gr. EES-samningsins. Hvað varðaði fjárhæð stjórnvaldssektarinnar vísaði Hæstiréttur til þess að brot V hf. hefðu snert allan almenning í landinu og að fjárhagslegur styrkleiki hans og ávinningur af starfseminni á brotatímabilinu hefði verið verulegur. Þá hefðu brot V hf. að hluta verið gegn skilmálum ákvörðunar nr. 4/2008 sem reist hefðu verið á samkomulagi hans við S og tekin í því skyni að tryggja samkeppni á framangreindu sviði til frambúðar. Brot V hf. hefðu því verið ítrekun á fyrri brotum hans, auk þess sem brotatímabilið hefði spannað um tvö og hálft ár. Þegar litið væri til þessa og þeirrar stjórnvaldssektar sem á V hf. hefði verið lögð með ákvörðun nr. 4/2008, en hefði þó ekki skilað þeim árangri að hann léti af samkeppnisbrotum, var honum gert að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 500.000.000 krónur. Loks voru gerðar aðfinnslur við vinnubrögð S við gerð málsgagna fyrir Hæstarétti. Samkvæmt framansögðu var S sýknað af kröfu V hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. júní 2015. Hann krefst þess aðallega að felldur verði úr gildi úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála 5. október 2013 í máli nr. 4/2013 og ákvörðun gagnáfrýjanda 12. apríl 2013 í máli nr. 8/2013, til vara að fellt verði úr gildi ákvæði úrskurðarins og ákvörðunarinnar um að honum verði gert að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 500.000.000 krónur, en að því frágengnu að sektin verði lækkuð. Í öllum tilvikum krefst aðaláfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar fyrir sitt leyti 16. september 2015. Hann krefst sýknu af kröfu aðaláfrýjanda um lækkun stjórnvaldssektar samkvæmt fyrrnefndum úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála og ákvörðunar hans, en að öðru leyti að héraðsdómur verði staðfestur um annað en málskostnað, sem gagnáfrýjandi krefst í héraði og fyrir Hæstarétti.

I

Aðaláfrýjandi starfaði á þeim tíma sem atvik málsins gerðust á greiðslukortamarkaði, einkum á Íslandi. Verkefni félagsins hér á landi hafa aðallega verið tvíþætt. Annars vegar hefur félagið stundað svonefnda færsluhirðingu og hins vegar hefur það verið vinnsluaðili í greiðslukortaútgáfu. Færsluhirðing mun fara fram á grundvelli samnings sem færsluhirðir gerir við söluaðila vöru og þjónustu um að sá síðarnefndi taki við tilgreindum greiðslukortum, til dæmis VISA debet- og kreditkortum, annarri hvorri tegundinni eða báðum eins og algengast mun vera, í viðskiptum söluaðilans við korthafa. Að uppfylltum umsömdum skilyrðum ábyrgist færsluhirðirinn uppgjör til söluaðilans á þeim greiðslum sem korthafar inna af hendi með debetkortum sínum eða hafa skuldbundið sig til að greiða með notkun kreditkorta sinna. Uppgjörstímabil færsluhirðis við söluaðila er breytilegt og fer eftir samningsskilmálum þeirra. Hlutdeild aðaláfrýjanda í greiðslukortaútgáfu felst í því að hann starfar að vissum þáttum, sem tengjast útgáfu VISA greiðslukorta, sem annars er á hendi einstakra banka og sparisjóða.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi gerðu aðaláfrýjandi, sem þá hét Greiðslumiðlun hf., og gagnáfrýjandi sátt 29. nóvember 2007 í kjölfar rannsóknar gagnáfrýjanda á ætluðum brotum félagsins á samkeppnisreglum. Í sáttinni viðurkenndi aðaláfrýjandi að hafa í starfsemi sinni brotið gegn 10. og 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 og 53. og 54. gr. EES-samningsins. Féllst félagið á að greiða stjórnvaldssekt sem viðurlög vegna brotanna. Gagnáfrýjandi tók á grundvelli sáttarinnar ákvörðun 10. janúar 2008 í máli nr. 4/2008. Sú ákvörðun tók einnig til Borgunar hf., sem áður bar heitið Kreditkort hf., og Fjölgreiðslumiðlunar hf. en með ákvörðuninni var þessum félögum einnig gerð stjórnvaldssekt vegna brota þeirra. Í 1. grein ákvörðunarorða, sem vörðuðu þátt aðaláfrýjanda, sagði meðal annars: ,,Með sátt, dags. 29. nóvember 2007, er gengist við því að Greiðslumiðlun hf. ... hafi brotið gegn 10. og 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 og 53. og 54. gr. EES-samningsins og fallist er á að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð kr. 385.000.000. Til að stuðla að virkri samkeppni á þeim mörkuðum sem Valitor hf. starfar á fellst félagið á að hlíta eftirfarandi í starfsemi sinni: 1. Valitor er óheimilt að nota upplýsingar sem félagið býr yfir um söluaðila í viðskiptum við keppninauta til markaðsaðgerða gegn keppinautunum. 2. Valitor er óheimilt að beita sértækum verðlækkunum og kjörum gagnvart söluaðilum sem eru í viðskiptum hjá keppinautum félagsins. Þetta skilyrði fellur úr gildi ef Valitor telst ekki lengur í markaðsráðandi stöðu ... 7. Valitor er óheimilt að óska eftir því að Reiknistofa bankanna afli eða miðli hvers konar viðskiptalegum upplýsingum um núverandi eða mögulega keppinauta félagsins. Valitor er óheimilt að taka við og nýta sér upplýsingar frá Reiknistofu bankanna um keppinauta Valitor ... Brot á þessum skilyrðum varða stjórnvaldssekt skv. samkeppnislögum.“

Gagnáfrýjanda barst 18. júní 2009 kvörtun frá Borgun hf. um misnotkun aðaláfrýjanda á markaðsráðandi stöðu hans fyrir færsluhirðingu og markaði fyrir posaleigu. Posar eru, samkvæmt því sem fram kemur í málinu, rafrænn búnaður sem virkjar greiðslukort í rauntíma í viðskiptum korthafa við söluaðila. Í gegnum posann er leitað eftir úttektarheimild korthafans vegna einstakra viðskipta og verði af viðskiptum fara fjárhagslegar færslur um posann í kerfi færsluhirðisins og jafnframt í kerfi útgefanda kortsins. Að undangenginni rannsókn komst gagnáfrýjandi að þeirri niðurstöðu að aðaláfrýjandi hefði á tímabilinu frá 1. janúar 2007 til 30. júní 2009 gerst brotlegur gegn 1. og 7. töluliðum 1. greinar ákvörðunar hins fyrrnefnda nr. 4/2008, auk þess sem félagið hefði brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga og 54. gr. EES-samningsins. Meðferð málsins hjá gagnáfrýjanda lauk 12. apríl 2013 með ákvörðun nr. 8/2013 þar sem aðaláfrýjanda var einnig gert að greiða 500.000.000 krónur í stjórnvaldssekt.

Aðaláfrýjandi undi ekki framangreindri niðurstöðu gagnáfrýjanda og skaut málinu til áfrýjunarnefndar samkeppnismála. Nefndin lauk málinu með úrskurði 5. október 2013 þar sem hin kærða ákvörðun var staðfest. Aðaláfrýjandi höfðaði mál þetta til þess að hnekkja framangreindum niðurstöðum.

II

Ágreiningslaust er í málinu að markaðshlutdeild í útgáfu greiðslukorta á Íslandi í lok árs 2007 var sú að aðaláfrýjandi hafði [...]% en Borgun hf. [...]%, í lok árs 2008 hafði aðaláfrýjandi [...]% markaðshlutdeild en Borgun hf. [...]% og 30. júní 2009 var markaðshlutdeild aðaláfrýjanda [...]% en Borgunar hf. [...]%. Þá er einnig ágreiningslaust að markaðshlutdeild af veltu í færsluhirðingu hjá innlendum söluaðilum var á árinu 2006 sú að aðaláfrýjandi var með [...]%, Borgun hf. [...]% og PBS, sem starfaði með Kortaþjónustunni hf., [...]%. Á árinu 2007 var markaðshlutdeild sömu fyrirtækja í sömu röð, [...]%,[...]% og [...]%, á árinu 2008 [...]%,[...]% og [...]% og á fyrri hluta árs 2009 [...]%,[...]% og [...]%.

III

Aðaláfrýjandi reisir kröfur sínar annars vegar á því að verulegir annmarkar hafi verið á rannsókn og annarri málsmeðferð gagnáfrýjanda og hins vegar á því að hann hafi ekki gerst brotlegur við 1. tölulið 1. greinar ákvörðunar nr. 4/2008 og háttsemi sem gagnáfrýjandi telur að fari í bága við 7. tölulið ákvörðunarinnar eigi ekki hvað sem öðru líður að leiða til viðurlaga. Auk þess hafi hann hvorki brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga né 54. gr. EES-samningsins.

Þeir annmarkar, sem aðaláfrýjandi telur að hafi verið á rannsókn og annarri málsmeðferð gagnáfrýjanda, felast einkum í því að hann hafi við húsleit farið út fyrir húsleitarheimild eins og hún var mörkuð í úrskurði héraðsdóms og aflað gagna sem ekki hafi tengst rannsókn málsins. Þá hafi gagnáfrýjandi við rannsóknina haldlagt, skoðað og prentað út trúnaðarsamskipti aðaláfrýjanda við utanaðkomandi lögmenn hans, auk þess sem þessum gögnum hafi ekki verið eytt. Hann telur að annmarkar á rannsókninni eigi að leiða til þess að fella eigi ákvörðun gagnáfrýjanda, sem á henni var reist, úr gildi.

Í 1. mgr. 20. gr. samkeppnislaga er kveðið á um að gagnáfrýjandi geti við rannsókn máls gert nauðsynlegar athuganir á starfsstað fyrirtækis og samtaka fyrirtækja og lagt hald á gögn þegar ríkar ástæður eru til að ætla að brotið hafi verið gegn lögunum eða ákvörðunum samkeppnisyfirvalda. Samkvæmt 2. mgr. greinarinnar skal við framkvæmd aðgerða fylgja ákvæðum laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála um leit og hald muna. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 30. júní 2009 var gagnáfrýjanda heimiluð húsleit hjá aðaláfrýjanda og Valitor Holding hf. Samkvæmt úrskurðarorði náði heimildin til þess að leita og leggja hald á muni og gögn í húsnæði og læstum hirslum og til að taka afrit gagna, sem geymd væru á tölvutæku formi. Aðaláfrýjandi neytti ekki heimildar 3. mgr. 69. gr. laga nr. 88/2008 til þess að bera það undir dómstóla hvort lagt hefði verið hald á muni umfram það sem heimilað var í úrskurðinum. Hann gerði á hinn bóginn kröfu um að afritum af tilteknum gögnum, sem tekin voru í húsleitinni og fólu í sér tölvupóstsamskipti, yrði eytt og bar þá kröfu undir dómstóla. Var á kröfuna fallist með dómi Hæstaréttar 26. nóvember 2009 í máli nr. 633/2009, en tölvupóstsamskiptin voru meðal annars milli lögmanna aðaláfrýjanda og fyrirsvarsmanna félagsins. Ekki verður séð að úrlausnir gagnáfrýjanda eða áfrýjunarnefndar samkeppnismála séu að einhverju leyti reistar á þeim gögnum, sem hér um ræðir.

Þá telur aðaláfrýjandi að gagnáfrýjandi hafi brotið á rétti hans samkvæmt 15. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 til aðgangs að gögnum málsins. Gögnum hafi verið haldið frá honum um þriggja ára skeið. Hafi hann af þessum sökum ekki getað neytt andmælaréttar síns samkvæmt 13. gr. sömu laga. Aðaláfrýjandi lét reyna á rétt sinn til þess að fá upplýsingar úr erindi Borgunar hf. til gagnáfrýjanda, þar sem kvartað var undan ætluðum brotum aðaláfrýjanda, sem meðal annars eru til úrlausnar í málinu. Með dómi Hæstaréttar 23. febrúar 2012 í máli nr. 72/2011 var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að aðaláfrýjandi ætti rétt til þeirra upplýsinga, sem hann krafðist. Fékk hann þannig aðgang að þeim áður en hann þurfti að bregðast við andmælaskjali gagnáfrýjanda 15. mars 2012. Aðaláfrýjandi telur að hann hafi þó ekki átt þess kost að neyta réttar til að tjá sig um málið þar sem í andmælaskjalinu hafi gagnáfrýjandi þegar verið búinn að taka afstöðu til ætlaðra brota hans á ákvörðun nr. 4/2008, 11. gr. samkeppnislaga og 54. gr. EES-samningsins.

Í 2. gr. reglna nr. 880/2005 um málsmeðferð Samkeppniseftirlitsins er mælt fyrir um að gagnáfrýjandi annist stjórnsýslu í samkeppnismálum og undirbúi og taki ákvarðanir í málum sem varða samkeppnislög og eftir atvikum 53. og 54. gr. EES-samningsins. Í því felist meðal annars að gagnáfrýjanda sé ætlað að rita andmælaskjal sem leggi grundvöll að frekari málsmeðferð. Í 17. gr. reglnanna eru nánari ákvæði um andmælaskjalið, meðal annars efni þess. Þar segir í 2. mgr. að andmælaskjalið sé ritað í því skyni að stuðla að því að málið verði að fullu upplýst áður en ákvörðun sé tekin og í því skyni að auðvelda aðila máls að nýta sér andmælarétt sinn. Þá segir: ,,Andmælaskjal er liður í meðferð máls og felur ekki í sér bindandi stjórnvaldsákvörðun.“ Aðaláfrýjandi hefur ekki sýnt fram á að gagnáfrýjandi hafi með andmælaskjali því sem hann ritaði við meðferð málsins samkvæmt reglum nr. 880/2005 brotið gegn fyrirmælum reglnanna um slíkt skjal. Svo sem fram er komið er tilgangur andmælaskjals meðal annars sá að auðvelda aðila samkeppnismáls að neyta andmælaréttar síns.

Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna, verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna því að þeir ágallar hafi verið á meðferð málsins hjá gagnáfrýjanda að leiða eigi til þess að kröfur aðaláfrýjanda verði teknar til greina.

IV

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um að aðaláfrýjandi hafi brotið gegn 1. og 7. tölulið 1. greinar ákvörðunar gagnáfrýjanda nr. 4/2008.

Þá verður staðfest sú niðurstaða dómsins að hinn landfræðilegi markaður fyrir færsluhirðingu sé Ísland og að aðaláfrýjandi hafi haft markaðsráðandi stöðu á þessum markaði á árunum 2007 og 2008 og að hann hafi jafnframt misnotað þessa stöðu á þann hátt sem í dóminum greinir.

Svo sem fram er komið var markaðshlutdeild aðaláfrýjanda af veltu í færsluhirðingu á fyrri hluta árs 2009 [...]%, en Borgun hf., sem var með næst mesta markaðshlutdeild, hafði [...]%. Þótt samkeppni hafi aukist á fyrri hluta árs 2009 og fyrir hafi legið að aðaláfrýjandi myndi missa eitthvað af markaðshlutdeild sinni var hann þó enn á þessu tímabili með meira en 60% markaðshlutdeild. Við ákvörðun um það hvort hann hafi verið með markaðsráðandi stöðu á þessu tímabili eins og á hinum fyrri verður að meta stöðuna eins og hún var þá, en ekki á grundvelli þess sem síðar gerðist, sbr. dóm Hæstaréttar 14. mars 2013 í máli nr. 355/2012. Eru engin efni til að líta svo á að staða aðaláfrýjanda hafi að þessu leyti breyst á fyrri hluta árs 2009 frá því sem áður var. Hann hélt áfram á því tímabili að beita aðferðum í starfsemi sinni sem ekki samrýmast eðlilegri samkeppni með því að verðleggja færsluhirðingu hjá tilteknum söluaðilum, IKEA, fyrirtækjum í Leifsstöð og Rúmfatalagernum, undir breytilegum kostnaði sem hann hafði af færsluhirðingu fyrir þá. Verður því einnig fallist á að aðaláfrýjandi hafi verið í markaðsráðandi stöðu á þessu tímabili og misnotað þá stöðu þannig að í bága fór við 11. gr. samkeppnislaga og 54. gr. EES-samningsins, eins og gagnáfrýjandi hefur haldið fram.

Gagnáfrýjandi lagði stjórnvaldssekt á aðaláfrýjanda í ákvörðun sinni nr. 8/2013 að fjárhæð 500.000.000 krónur, sbr. b., h. og j. liði 1. mgr. 37. gr. samkeppnislaga. Í 2. mgr. 37. gr. segir að sektir geti numið allt að 10% af heildarveltu síðasta rekstrarárs hjá hverju því fyrirtæki eða samtökum fyrirtækja sem aðild eigi að broti. Við ákvörðun á fjárhæð sekta skuli hafa hliðsjón af eðli og umfangi brota, hvað þau hafi staðið lengi og hvort um ítrekuð brot sé að ræða.

Í málinu liggur fyrir að heildarvelta aðaláfrýjanda á árinu 2012 var um 8.400.000.000 krónur. Markaður sá, sem aðaláfrýjandi starfar á og var vettvangur þeirra brota sem hann hefur gerst sekur um, hverfist um miklar fjárhæðir. Ómótmælt er að heildarvelta á markaði fyrir greiðslukort á árunum 2007 og 2008 hafi verið nálægt 500.000.000.000 krónur hvort árið og að hlutdeild aðaláfrýjanda í markaðnum hafi verið um [...] krónur. Vegna mikillar notkunar greiðslukorta á Íslandi snerta brot aðaláfrýjanda allan almenning í landinu. Hagnaður aðaláfrýjanda á árinu 2007 var um 48.000.000 krónur, en taka verður tillit til þess að á því ári greiddi hann 385.000.000 krónur í stjórnvaldssekt samkvæmt samkomulagi því sem hann gerði við gagnáfrýjanda. Hagnaður hans á árinu 2008 nam á hinn bóginn um 2.212.000.000 krónum. Fjárhagslegur styrkleiki hans og ávinningur af starfseminni á brotatímabilinu var því verulegur. Þá eru brot aðaláfrýjanda að hluta gegn skilmálum í niðurstöðu ákvörðunar gagnáfrýjanda nr. 4/2008, sem var reist á samkomulagi þeirra frá því í nóvember 2007 og tekin í því skyni að tryggja samkeppni á þessu sviði til frambúðar. Brot aðaláfrýjanda voru því að hluta ítrekun á fyrri brotum hans, auk þess sem brotatímabilið spannaði meira en tvö og hálft ár. Þegar litið er til framangreindra atriða og þeirrar stjórnvaldssektar sem á aðaláfrýjanda var lögð með ákvörðun nr. 4/2008, en skilaði þó ekki þeim árangri að hann léti af samkeppnisbrotum, verður honum gert að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 500.000.000 krónur, eins og ákveðið var í úrlausnum gagnáfrýjanda og áfrýjunarnefndar samkeppnismála.

Aðaláfrýjandi verður dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn verður í einu lagi, eins og í dómsorði greinir.

V

Málsgögn, sem aðaláfrýjandi hefur lagt fyrir Hæstarétt í málinu eru í 10 bindum og spanna 3528 síður. Í málsgögnum, og gögnum sem afhent voru Hæstarétti og fela í sér trúnaðarupplýsingar, er að finna öll skjöl málsins í heild sinni, sem lögð voru fram í héraði. Í greinargerðum málsaðila til Hæstaréttar og við flutning málsins fyrir réttinum var einungis vísað til fáeinna skjala í málsgögnum.

Í 1. gr. reglna nr. 601/2014 um málsgögn í einkamálum er mælt fyrir um að til málsgagna teljist einungis þau málskjöl og önnur gögn sem áfrýjandi hyggst byggja mál sitt á fyrir Hæstarétti og liggja þegar fyrir, auk skjala sem stefndi reisti mál sitt á í héraði og áfrýjandi má með réttu telja nauðsynleg vegna varna stefnda fyrir réttinum. Þá skulu endurrit þinghalda í héraði og önnur þau gögn, sem mælt er fyrir um í reglunum, vera í málsgögnum. Í 3. mgr. 2. gr. reglnanna segir meðal annars svo: ,,Málsaðilum er skylt að gæta þess að ekki séu í málsgögnum, sem þeir afhenda Hæstarétti, skjöl sem engu skipta við úrlausn málsins fyrir réttinum“.

Í greinargerð aðaláfrýjanda til Hæstaréttar segir að bróðurpartur gagna málsins í héraði hafi verið lagður fram af hálfu gagnáfrýjanda, en aðaláfrýjandi hafi talið stórum hluta þeirra ofaukið. Við samráð lögmanns aðaláfrýjanda við lögmann gagnáfrýjanda hafi komið fram sú afstaða hins síðarnefnda að leggja ætti öll skjöl málsins fyrir Hæstarétt. Hafi það því verið gert að ósk lögmanns gagnáfrýjanda. Við þessa lýsingu hefur gagnáfrýjandi ekki gert athugasemdir.

Samkvæmt reglum nr. 601/2014 bar aðaláfrýjandi ábyrgð á gerð málsgagna í málinu. Lögmanni hans var samkvæmt framansögðu skylt, að hafa samráð við lögmann gagnáfrýjanda um það hvaða gögn teldust óþörf vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti og ættu því að vera utan málsgagna. Bar honum að taka sanngjarnt tillit til óska lögmanns gagnáfrýjanda um þetta. Lögmanni gagnáfrýjanda var skylt að leggja mat á það, hvaða skjöl væri nauðsynlegt að hafa í málsgögnum og reisa þá afstöðu á málefnalegum sjónarmiðum í samræmi við það sem kveðið er á um í 3. mgr. 2. gr. reglnanna. Ljóst er að krafa lögmanns gagnáfrýjanda um að öll skjöl héraðsdómsmálsins væru í málsgögnum var ekki reist á slíkri athugun og fór í bága við framangreindan tilgang reglnanna. Við svo búið átti lögmaður aðaláfrýjanda samkvæmt 2. mgr. 2. gr. reglnanna að útbúa málsgögn með þeim gögnum einum, sem leiddi af reglunum. Hefði það þá komið í hlut lögmanns gagnáfrýjanda að útbúa málsgögn með öðrum skjölum, ef hann teldi þau nauðsynleg. Verður að átelja þau vinnubrögð sem viðhöfð voru af hálfu gagnáfrýjanda við gerð málsgagna.

Dómsorð:

Gagnáfrýjandi, Samkeppniseftirlitið, skal vera sýkn af kröfum aðaláfrýjanda, Valitor hf.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 4.000.000 krónur.