arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
214/2016

Í málinu krafðist H ehf. þess að nánar tilgreindur samningur sem félagið hafði gert við L hf. væri að efni til lánssamningur og að ákvæði hans um tengingu greiðslna við gengi tiltekinna erlendra gjaldmiðla væru ólögmæt og óskuldbindandi fyrir hann. Talið var með vísan til heitis samningsins, orðalags hans og dómafordæma Hæstaréttar að um fjármögnunarleigusamning væri að ræða. Girtu ákvæði laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu því ekki fyrir að aðilum hefði verið heimilt að semja um að greiðslur samkvæmt samningnum tækju mið af gengi erlendra gjaldmiðla. Var L hf. sýknaður af kröfu H ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. mars 2016. Hann krefst þess að viðurkennt verði að samningur „málsaðila sem beri heitið „fjármögnunarleigusamningur“ nr. 115337-1153408, frá 8. nóvember 2004, og áfrýjandi hafi yfirtekið, 25. apríl 2005, og þá fengið númerið 3045 hjá stefnda, sé að efni til lánssamningur og að ákvæði hans um tengingu greiðslna við gengi evru, Bandaríkjadollara, japanskra jena og svissneskra franka feli í sér ólögmæta gengistryggingu í skilningi 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu sé óskuldbindandi fyrir áfrýjanda.“ Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms er ekki annað leitt í ljós en að samningur sá, sem málið varðar og áfrýjandi yfirtók án breytinga, sé um fjármögnunarleigu eins og heiti hans ber með sér. Af þeim sökum girða ákvæði VI. kafla laga nr. 38/2001 ekki fyrir að heimilt hafi verið að semja um að leigugjald í viðskiptum þeim sem hann tekur til tæki mið af breytingum á gengi erlendra gjaldmiðla. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir og hefur þá verið tekið tillit til þess að stefndi krafðist í héraðsgreinargerð sinni frávísunar málsins og fór fram málflutningur þar um kröfu hans 13. mars 2015. Með úrskurði héraðsdóms 31. sama mánaðar var fallist á kröfuna, en sá úrskurður felldur úr gildi með dómi Hæstaréttar 5. maí 2015 í máli nr. 285/2015.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Hús fyrir Epal ehf., greiði stefnda, Lýsingu hf., málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðst í einu lagi, 2.000.000 krónur.
215/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. mars 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram farbanni allt til þriðjudagsins 5. apríl 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
216/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. mars 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram farbanni allt til þriðjudagsins 5. apríl 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
217/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. mars 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram farbanni allt til þriðjudagsins 5. apríl 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
219/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 14. mars 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur að öðru leyti en því að rétt þykir að nálgunarbannið standi í fimm mánuði svo sem nánar greinir í dómsorði.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að varnaraðili, X sæti nálgunarbanni í fimm mánuði frá 9. mars 2016.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
220/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 13. mars 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 8. apríl 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara krefst hann þess að honum verði gert að dvelja á viðeigandi stofnun, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
224/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni E og G um flýtimeðferð máls sem þau hyggjast höfða gegn I og Ú. Vísað var til þess að brottvísun E úr landi kæmi ekki í veg fyrir að hann gæti höfðað almennt einkamál til ógildingar á úrlausnum stjórnvalda. Var því ekki talið fullnægt því skilyrði 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að brýn þörf væri á skjótri úrlausn málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2016, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um flýtimeðferð í fyrirhuguðu dómsmáli þeirra á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að gefa út stefnu og heimila flýtimeðferð. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki ekki átt þess kost að láta málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétt hafa verið lögð fram gögn um að sóknaraðilinn E-x-x C-x-x hafi 25. febrúar 2016 sótt um frestun réttaráhrifa úrskurðar kærunefndar útlendingamála 11. sama mánaðar, sbr. 6. mgr. 33. gr. laga um útlendinga nr. 96/2002. Hefur því erindi ekki verið svarað, þrátt fyrir að tveir mánuðir séu liðnir frá því að beiðnin var send.

Í 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 koma fram þau skilyrði sem fullnægja þarf svo mál geti sætt flýtimeðferð samkvæmt XIX. kafla laganna. Málið þarf í fyrsta lagi að varða ákvörðun eða athöfn stjórnvalds, eða verkfall, verkbann eða aðrar aðgerðir, sem tengjast vinnudeilu, og fara eftir almennum reglum laga nr. 91/1991. Þá þarf í öðru lagi að vera brýn þörf á skjótri úrlausn málsins, enda hafi hún í þriðja lagi almenna þýðingu eða varði stórfellda hagsmuni þess sem hyggst höfða málið.

Dómsmál það er sóknaraðilar vilja höfða varðar ákvörðun stjórnvalds í skilningi 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 og er fyrstnefnda skilyrði lagaákvæðisins því fullnægt.

Sóknaraðilar rökstyðja brýna þörf á skjótri úrlausn málsins með því að brottvísun sóknaraðilans E-x-x hefði þær afleiðingar að hagsmunir þeirra af málsókninni fari forgörðum. Samkvæmt 2. málslið 60. gr. stjórnarskrárinnar getur enginn komið sér hjá að hlýða yfirvaldsboði í bráð með því að skjóta máli til dóms. Þessi meginregla birtist jafnframt í 6. mgr. 33. gr. laga nr. 96/2002 þar sem fram kemur að málshöfðun fyrir dómstólum til ógildingar á endanlegri ákvörðun um að útlendingur skuli yfirgefa landið fresti ekki framkvæmd hennar. Myndi brottvísun ekki koma í veg fyrir að hann gæti höfðað almennt einkamál til ógildingar á úrlausnum stjórnvalda. Þar sem að ekki hafa verið færð fram önnur haldbær rök fyrir því að aðkallandi sé fyrir sóknaraðila að fá flýtimeðferð er ekki fullnægt því skilyrði 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 að brýn þörf sé á skjótri úrlausn málsins. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
229/2016

E var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því hafa slegið A með krepptum hnefa í andlitið þannig að A féll í gólfið með nánar tilgreindum afleiðingum. Þá var E einnig sakfelldur fyrir þjófnað samkvæmt 244. gr. lag nr. 19/1940 og fyrir umferðarlaga- og fíkniefnabrot. Við ákvörðunar refsingar var vísað til 1. mgr. 218. gr. c. um að hækka megi refsingu um helming hjá þeim sem dæmdur er sekur um brot á 217. eða 218. gr. laganna og hefur áður sætt refsingu samkvæmt þeim greinum eða verið refsað fyrir brot sem tengist að öðru leyti við vísvitandi ofbeldi. Var refsing E ákveðin fangelsi í tíu mánuði. Var E einnig sviptur ökurétti ævilangt, gert að sæta upptöku fíkniefna og til greiðslu miskabóta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 1. mars 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og einkaréttarkrafa lækkuð.

Samkvæmt 1. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem varð 1. mgr. 218. gr. c. sömu laga með 4. gr. laga nr. 23/2016, má hækka allt að helmingi refsingu þess, sem dæmdur er sekur um brot á 217. eða 218. gr. laganna og áður hefur sætt refsingu samkvæmt þeim greinum eða verið refsað fyrir brot, sem tengist að öðru leyti við vísvitandi ofbeldi. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 512.522 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.
22/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem krafa S að fjárhæð 80.217.448 kr. var viðurkennd við slit LBI hf. í réttindaröð sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskiptaskipti o.fl. S lýsti kröfu við slit LBI hf. á grundvelli skuldabréfs. Deildu aðilar um það hvernig reikna skyldi verðbættan höfuðstól skuldabréfsins. S vildi notast við vísitölu neysluverðs þann 1. apríl 2009 en LBI hf. vildi notast við dagvísitölu neysluverðs þann 22. apríl 2009. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að ófrávíkjanleg ákvæði laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og reglna Seðlabankans nr. 492/2001 heimiluðu ekki útreikning með þeim hætti sem LBI hf. hafði leitast eftir að byggja á við útreikning kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2015 en kærumálsgögn bárust réttinum 12. janúar 2016. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. desember 2015, þar sem krafa varnaraðila að fjárhæð 80.217.448 krónur var viðurkennd við slit sóknaraðila í réttindaröð sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að krafa varnaraðila verði viðurkennd sem almenn krafa að fjárhæð 79.886.054 krónur. Þá krefst hann málskostnaður í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar, auk málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og getur því ekki komið til álita að dæma honum frekari málskostnað en gert var með hinum kærða úrskurði.

Fyrir Hæstarétti byggir sóknaraðili meðal annars á því að „samkvæmt 1. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki leiði dómsúrskurður um að fjármálafyrirtæki sé tekið til slita ekki sjálfkrafa til þess að kröfur á hendur því falli í gjalddaga.“ Þess vegna sé ekki fært að leysa úr ágreiningi aðila á þeim grundvelli að nýr gjalddagi hafi stofnast á úrskurðardegi „þar sem í tilgreindu ákvæði er sérstaklega verið að koma í veg fyrir sjálfkrafa gjaldfellingu krafna á hendur fjármálafyrirtækjum sem sæta slitameðferð eftir XII. kafla laga nr. 161/2002.“ Á þessari málsástæðu var ekki byggt í héraði. Er því um að ræða nýja málsástæðu sem er of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991. Kemur hún því ekki til álita við úrlausn málsins.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Krafa varnaraðila, Söfnunarsjóðs lífeyrisréttinda, að fjárhæð 80.217.448 krónur, er viðurkennd við slit sóknaraðila, LBI hf., með stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 500.000 krónur í kærumálskostnað.
231/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um endurupptöku tiltekinnar kyrrsetningargerðar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt gögnum sem lögð voru fyrir réttinn hefði sýslumaður þegar endurupptekið kyrrsetningargerðina og hafnað kröfu L hf. um afléttingu hennar. LB ehf. hefði af þeim sökum ekki lengur lögvarða hagsmuni af endurskoðun hins kærða úrskurðar og var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. mars 2016, þar sem staðfest var ákvörðun Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 11. desember 2015 um endurupptöku kyrrsetningargerðar sem fór fram 27. júlí sama ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreind ákvörðun sýslumanns verði ómerkt. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði lét sóknaraðili 27. júlí 2015 gera nánar tilgreinda kyrrsetningu til tryggingar kröfu sinni á hendur SA Verki ehf. Varnaraðili krafðist þess 2. nóvember sama ár að umrædd kyrrsetningargerð yrði endurupptekin og vísaði til þess að hin kyrrsettu réttindi hefðu þegar verið veðsett sér og hann því haft lögvarinna hagsmuna að gæta af úrlausn málsins. Þar sem hann hafi ekki átt þess kost að mæta við fyrirtöku kyrrsetningarbeiðni sóknaraðila og gæta þar hagsmuna sinna væru efni til þess að heimila endurupptöku samkvæmt 4. mgr. 22. gr. laga nr. 31/1990. Með ákvörðun 11. desember 2015 varð sýslumaður við kröfu varnaraðila um endurupptöku gerðarinnar.

Í málinu krefst sóknaraðili þess að framangreindri ákvörðun sýslumanns verði hnekkt. Samkvæmt gögnum, sem sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt, var kyrrsetningargerðin frá 27. júlí 2015 endurupptekin 21. mars 2016 og með ákvörðun sýslumanns sama dag var kröfu varnaraðila um afléttingu hennar hafnað. Af þeim sökum hefur sóknaraðili ekki lengur lögvarða hagsmuni af endurskoðun á hinum kærða úrskurði, sbr. 1. mgr. 33. gr. laga nr. 31/1990, en á gildi kyrrsetningarinnar mun reyna í máli sem sóknaraðili hefur höfðað til staðfestingar henni eftir ákvæðum VI. kafla laganna. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
233/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú K var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu A ehf. á grundvelli árangurslauss fjárnáms sem félagið hafði fengið gert hjá K. Við fyrirtöku málsins í héraði lagði K fram kvittun um greiðslu kröfu þeirrar sem fjárnámið byggði á og útlagðs kostnaðar A ehf. af kröfu um gjaldþrotaskipti. Í dómi Hæstaréttar kom fram að frumskilyrði þess að bú yrði tekið til gjaldþrotaskipta samkvæmt 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 væri að sá sem slíka kröfu gerði, væri lánardrottinn þess sem krafan beindist að. Þar sem K hafði greitt kröfu A ehf. áður en hinn kærði úrskurður var upp kveðinn, var A ehf. ekki lengur lánardrottinn K. Brast því skilyrði til að taka bú K til gjaldþrotaskipta og var kröfu A ehf. um gjaldþrotaskiptin því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. mars 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 5. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. mars 2016 þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Krafa varnaraðila um gjaldþrotaskipti á búi sóknaraðila barst héraðsdómi 13. janúar 2016 og var hún reist á árangurslausu fjárnámi sem varnaraðili hafði fengið gert hjá sóknaraðila sama dag, sbr. 1. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991. Í kröfu varnaraðila var fjárkrafa hans sögð nema 1.123.490 krónum. Sóknaraðili andmælti kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti og var hún því tekin fyrir í sérstöku máli. Þegar það var tekið fyrir 11. mars 2016 lagði sóknaraðili fram kvittun fyrir greiðslu sama dag til lögmanns varnaraðila að fjárhæð 1.138.490 krónur og má af gögnum málsins ráða að með henni hafi sóknaraðili greitt meðal annars 15.000 krónur vegna útlagðs kostnaðar varnaraðila af kröfu um gjaldþrotaskipti.

Frumskilyrði þess að bú verði tekið til gjaldþrotaskipta samkvæmt 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 er að sá, sem slíka kröfu gerir, sé lánardrottinn þess sem krafan beinist að. Samkvæmt því sem nú hefur verið rakið hafði sóknaraðili greitt kröfu varnaraðila áður en hinn kærði úrskurður var upp kveðinn og var varnaraðili því ekki lengur lánardrottinn sóknaraðila. Brast því skilyrði til að taka bú hans til gjaldþrotaskipta. Þegar af þeirri ástæðu verður hafnað kröfu varnaraðila um skiptin.

Sóknaraðili gerði ekki kröfu um málskostnað fyrir héraðsdómi. Varnaraðila verður á hinn bóginn gert að greiða honum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu varnaraðila, Austurstrætis 5 ehf., um að bú sóknaraðila, K-x-x K-x-x, verði tekið til gjaldþrotaskipta.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 350.000 krónur í kærumálskostnað.
234/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr., sbr. 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála á meðan máls hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. mars 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans í Hæstarétti, en þó ekki lengur en til þriðjudagsins 14. júní 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.