arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
509/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að M færi með forsjá sonar málsaðila til bráðabirgða þar til dómur gengi í forsjármáli þeirra sem og niðurstaða héraðsdóms um að K skyldi greiða meðlag með drengnum þann tíma.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru, sem barst héraðsdómi 20. júlí 2012, og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júlí 2012, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að hann fari með forsjá sonar aðila til bráðabirgða þar til niðurstaða er fengin í forsjármáli þeirra. Þá var mælt fyrir um að sóknaraðili skyldi greiða einfalt meðlag með drengnum frá uppkvaðningu úrskurðarins til sama tíma. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003.

Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um bráðabirgðaforsjá og meðlag. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði fer sóknaraðili með forsjá sonar hennar og varnaraðila, A, en hefur ekki verið fær um að annast hann. Hefur drengnum því með atbeina barnaverndarnefndar G verið ráðstafað í fóstur hjá móðurforeldrum sínum á grundvelli 84. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Gildir sú ákvörðun til 6. desember 2012. Ekki er ágreiningur um að varnaraðili geti búið dregnum viðunandi heimilisaðstæður, en hann hefur með samkomulagi verið vistaður hjá varnaraðila aðra hverja viku. Hafa barnaverndaryfirvöld metið aðstæður varnaraðila svo að hann teljist hæfur til að vera fósturforeldri drengsins. Eins og frem kemur í hinum kærða úrskurði er það mat barnaverndarnefndar Reykjavíkur að drengurinn geti ekki búið við ríkjandi aðstæður hjá móðurforeldrum sínum til langframa. Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
50/2012

A hf. höfðaði mál gegn H ehf. til innheimtu eftirstöðva gjaldfallins láns, sem H ehf. hafði tekið hjá S árið 2004, en aðilar deildu um hvort lánið hefði verið í íslenskum krónum og gengistryggt með ólögmætum hætti eða í erlendum myntum. Talið var að um væri að ræða lánssamning í erlendum myntum og var krafa A hf. því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. janúar 2012. Hann krefst þess að málinu verði vísað frá héraðsdómi, svo og að sér verði dæmdur málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með hinum áfrýjaða dómi var vísað frá héraðsdómi kröfu stefnda um dráttarvexti og hefur hann ekki leitað endurskoðunar á því ákvæði dómsins með kæru til Hæstaréttar. Að þessu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Hótel Stykkishólmur ehf., greiði stefnda, Arion banka hf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
510/2011

H hf. og S gerðu með sér samning þar sem H hf. tók að sér gegn greiðslu að hreinsa, flytja og/eða fjarlægja tiltekin efni frá starfsstöð S. Í málinu var deilt um hvort tekist hefði með aðilum munnlegt samkomulag um að S myndi ekki greiða H hf. fyrir töku og/eða flutning brotajárns þrátt fyrir ákvæði samningsins. Þótti S hafa sýnt fram á að H hf. hefði skuldbundið sig munnlega gagnvart honum til að krefja hann ekki um greiðslu. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu S af kröfu H hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. september 2011. Hann krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 4.487.771 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. desember 2009 til greiðsludags en til vara 3.640.635 krónur með dráttarvöxtum eins og í aðalkröfu greinir. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann sýknu að svo stöddu en að því frágengnu að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar og í báðum tilvikum málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Stefndi hefur ekki gagnáfrýjað héraðsdómi og verður því litið svo á að hann krefjist aðeins staðfestingar á málskostnaðarákvæði dómsins.

Af gögnum málsins verður ráðið að reikningar þeir sem áfrýjandi krefur stefnda um greiðslu á séu vegna töku og flutnings á brotajárni í nóvember og desember á árinu 2006 og apríl og maí á árinu 2008. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að við meðferð málsins í héraði var gætt ákvæðis 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Hringrás hf., greiði stefnda, Snæfellsbæ, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
514/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að Sí hf. væri réttur kröfuhafi samkvæmt nánar tilgreindum kröfulýsingum á kröfuskrá við slitameðferð G hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2012, sem barst héraðsdómi sama dag en Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Frekari gögn bárust réttinum eftir það. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júlí 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðilans Skipta hf. og staðfest að sóknaraðilinn Síminn hf. væri réttur kröfuhafi samkvæmt kröfulýsingum með nánar tilgreindum númerum á kröfuskrá við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að viðurkennt verði að sóknaraðilinn Skipti hf. teljist kröfuhafi samkvæmt áðurnefndum kröfulýsingum. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Á það verður ekki fallist með sóknaraðilum að varnaraðili hafi við meðferð málsins í héraði látið hjá líða að byggja á því að þurft hefði formlegt samþykki samningsaðila fyrir framsali á rétti samkvæmt hinum umþrættu samningum. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Síminn hf. og Skipti hf., greiði óskipt varnaraðila, Glitni hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
519/2011

G og S keyptu fasteign af E en lýstu síðar yfir riftun vegna galla á henni. E höfðaði mál á hendur þeim til greiðslu eftirstöðva kaupverðsins. Í málinu lá fyrir að við skoðun fasteignarinnar hafði E upplýst G og S um gólfsig í húsinu. Gerðu þau tilboð í eignina með fyrirvara um nánari skoðun hvað það varðaði og eftir þá skoðun var gengið frá kaupunum. Talið var að G og S hefðu mátt sjá þá ágalla sem á fasteigninni voru hefðu þau rækt skoðunarskyldu sína með fullnægjandi hætti og þá einkum í ljósi upplýsinga E um gólfsig. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um greiðsluskyldu G og S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 19. september 2011. Þau krefjast sýknu af öllum kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir héraðsdómi var krafa áfrýjenda um sýknu af kröfu stefnda um greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignarinnar að Marargrund 14 í Garðabæ studd við riftunaryfirlýsingu áfrýjenda 13. maí 2009. Þeirri yfirlýsingu mótmælti stefndi og af hálfu áfrýjenda var ekki gagnstefnt í héraði til sjálfstæðs dóms um rétt þeirra til riftunar. Við flutning málsins fyrir Hæstarétti var því lýst yfir af hálfu áfrýjenda að krafa þeirra um sýknu af greiðslukröfu stefnda yrði ekki reist á riftunaryfirlýsingunni. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, verður ekki fallist á með áfrýjendum að þeir eigi skaðabóta- eða afsláttarkröfu á hendur stefnda til skuldajafnaðar við kröfu hans um greiðslu eftirstöðva kaupverðs fasteignarinnar að Marargrund 14 í Garðabæ. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Áfrýjendur verða dæmdir til greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal óraskaður.

Áfrýjendur, G-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf og S-kvk-nf R-kvk-nf, greiði stefnda, E-kk-þgf K. S-kk-þgf, 450.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
51/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. janúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi áfram allt til fimmtudagsins 16. febrúar 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
523/2011

H var gert að greiða eigendum jarðarinnar M bætur á grundvelli 1. mgr. 33. gr. þágildandi skipulags- og byggingarlaga, nr. 73/1997, vegna rýrnunar á verðmæti jarðarinnar sem talin var vera sennileg afleiðing af gildistöku deiliskipulags fyrir lóð úr aðliggjandi jörð sem skipulögð var undir svínabú. Var talið að lyktarmengun frá svínabúinu gagnvart jörðinni M væri veruleg og mun meiri en almennt mætti gera ráð fyrir til sveita þar sem stundaður væri landbúnaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. september 2011. Hann krefst sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar óskipt úr þeirra hendi í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Hvalfjarðarsveit, greiði stefndu, S-kvk-þgf K. J-kvk-þgf, S-kvk-þgf J-kvk-þgf, Á-kvk-þgf J-kvk-þgf og V-kvk-þgf J-kvk-þgf, sameiginlega 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
523/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júlí 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. júlí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 9. ágúst 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði hefur lögregla til rannsóknar ætlaða líkamsárás þar sem brotaþoli er meðal annars talinn hafa fengið áverka á brjóstkassa og sár fyrir neðan herðablað vinstra megin, sem veittir hafi verið með hnífi. Fallist er á með héraðsdómi að rökstuddur grunur sé um að varnaraðili hafi átt þátt í að veita brotaþola þessa áverka. Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
528/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem H var gert að setja málskostnaðartryggingu í máli sem hann hafði höfðað á hendur J. Til stuðnings kröfu sinni vísaði J til þess að árangurslaust fjárnám hafði verið gert hjá H 5. mars 2012 en málið hafði verið þingfest 15. febrúar sama ár. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt ákvæði 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 væri unnt að krefjast málskostnaðartryggingar við þingfestingu máls. Ákvæðið hefði þó ekki verið talið girða fyrir að hafa mætti síðar uppi slíka kröfu ef sérstakt tilefni gæfist þá fyrst til þess. Í málinu lá fyrir að við þingfestingu málsins í héraði hafði nokkrum sinnum verið gert árangurslaust fjárnám hjá H. Hefði J því getað komið með kröfu um málskostnaðartryggingu þegar við þingfestingu og voru því ekki skilyrði til að víkja frá meginreglu 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júlí 2012, sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 2. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 13. júlí 2012, þar sem sóknaraðila var gert að setja innan tveggja vikna frá uppkvaðningu úrskurðarins tryggingu að fjárhæð 500.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um málskostnaðartryggingu verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 er unnt að krefjast málskostnaðartryggingar við þingfestingu máls. Ákvæðið hefur þó ekki verið talið girða fyrir að hafa megi síðar uppi slíka kröfu ef sérstakt tilefni gefst þá fyrst til þess. Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði lá fyrir við þingfestingu málsins í héraði 15. febrúar 2012 að gerð höfðu verið nokkur árangurslaus fjárnám hjá sóknaraðila, síðast um 10 mánuðum áður eða 14. apríl 2011. Átti varnaraðili því þess kost að koma með kröfu um málskostnaðartryggingu þegar við þingfestingu málsins. Samkvæmt framansögðu eru ekki skilyrði til að víkja frá fyrrgreindri meginreglu 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991. Af þeim sökum verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Varnaraðili verður dæmd til að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðili, J-kvk-nf S-kvk-nf, greiði sóknaraðila, H-kk-þgf J-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
529/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga, sbr. 18. gr. laga nr. 86/2008, var staðfestur

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. ágúst 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. ágúst 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 8. ágúst 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að að vægari úrræðum verði beitt, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
52/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. janúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi áfram allt til fimmtudagsins 16. febrúar 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
530/2012

M krafðist þess að fá son sinn afhentan úr hendi K með beinni aðfarargerð á grundvelli laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að af 1. mgr. 11. gr. laganna leiddi að barn sem dvelst á Íslandi yrði ekki afhent til ríkis sem er aðili að Haagsamningnum nema barnið hefði verið búsett í því ríki rétt áður en það var flutt burt eða hald hófst. Var það mat héraðsdóms að M, K og drengurinn hefðu verið búsett á Íslandi og var því ekki um ólögmætt hald á barni að ræða í skilningi laganna. Var kröfu M því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júlí 2012, sem barst héraðsdómi degi síðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 2. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. júlí 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að drengurinn A, yrði tekinn úr umráðum varnaraðila og afhentur sóknaraðila með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og áðurgreind krafa hans tekin til greina. Þá krefst hann „málskostnaðar“.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað varnaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar 300.000 krónur.
531/2011

Á hóf störf hjá S á árinu 2006 en var sagt upp störfum um mánaðamótin maí/júní 2009 skömmu áður en hann hóf að taka orlof. Deilt var um hvort Á hefði átt rétt á framlengingu uppsagnarfrests vegna töku orlofs meðan á sex mánaða umsömdum uppsagnarfresti hans stóð. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að tilgangi laga nr. 30/1987 um orlof væri hvorki raskað né vegið að markmiðum laganna þótt orlof Á hafi fallið innan uppsagnarfrestsins. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu S af kröfu Á.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. september 2011 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst þess að stefndi greiði sér 430.025 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. desember 2009 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi deila málsaðilar um það eitt hvort áfrýjandi hafi átt rétt á framlengingu uppsagnarfrests vegna töku orlofs meðan á sex mánaða umsömdum uppsagnarfresti stóð. Þar er og rakið að óumdeilt er að samkomulag hafði tekist með áfrýjanda og fyrirsvarsmönnum stefnda um töku áfrýjanda á 25 daga orlofi sumarið 2009 áður en til uppsagnar kom. Eins er ágreiningslaust að áfrýjandi vann uppsagnarfrestinn ef frá er talinn orlofstíminn og að áfrýjandi óskaði, áður en hann lét af störfum, eftir því við stefnda að uppsagnarfresturinn yrði framlengdur sem orlofstímanum næmi en þeirri ósk var hafnað. Þá er óumdeilt að fjárkrafa áfrýjanda í málinu jafngildir launum hans í 25 daga.

Hvorki eru í lögum nr. 30/1987 um orlof né lögum nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla ákvæði um tengsl orlofs og uppsagnarfrests eða hvernig með skal fara þegar taka orlofs fellur innan lögmælts uppsagnarfrests. Þá voru slík ákvæði hvorki í kjarasamningi stéttarfélags þess er áfrýjandi átti aðild að og í gildi var þegar atvik málsins urðu né í ráðningarsamningi hans við stefnda. Á það er fallist með héraðsdómi að tilgangi laga nr. 30/1987 um orlof sé hvorki raskað né að markmiðum laganna vegið þótt orlof áfrýjanda, sem naut samkvæmt ráðningarsamningi sex mánaða uppsagnarfrests frá störfum, hafi fallið innan uppsagnarfrestsins. Af því leiðir, eins og í héraðsdómi greinir, að stefndi hefur að fullu gert upp við áfrýjanda laun þau er honum bar á uppsagnarfrestinum. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Rétt þykir að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.