arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
433/2001

S var ákærður fyrir líkamsárás og þjófnað. Niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu var staðfest. S átti langan og nær óslitinn sakaferil að baki og hafði ítrekað gerst sekur um auðgunarbrot. Var honum dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. laga nr. 19/1940 og refsing hans ákvörðuð með hliðsjón af 71. gr., 72. gr. og 255. gr. sömu laga. S var dæmdur í fimm mánaða fangelsisvist.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. nóvember 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að honum verði ekki gerð sérstök refsing í máli þessu.

Í málinu er ákærði sóttur til saka fyrir líkamsárás 20. janúar 1999 með því að hafa ráðist á húsráðanda að Aðalstræti 25, Ísafirði, og slegið hann hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að brot kom í hliðarvegg hægri augntóftar og vökvaborð myndaðist í hægri kjálkaholu. Er brot hans réttilega heimfært í héraðsdómi undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Þá er hann einnig sóttur til saka fyrir þjófnað sama dag með því að hafa stolið leðurjakka og tveimur armbandsúrum og 15. maí 2001 þremur flíkum úr tiltekinni verslun. Ákærði á langan og nær óslitinn sakaferil að baki allt frá árinu 1974 og hefur ítrekað gerst sekur um auðgunarbrot, sbr. 71. gr., 72. gr. og 255. gr. almennra hegningarlaga. Að því virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf A-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 50.000 krónur.
434/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu ríkislögreglustjóra um að tekin yrði skýrsla af X fyrir dómi vegna rannsóknar opinbers máls, sem beindist að X, en hafnað að framlengja frest ríkislögreglustjóra til að synja verjanda X um aðgang að gögnum málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. september 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. september 2002, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að tekin yrði skýrsla af varnaraðila fyrir dómi vegna rannsóknar opinbers máls, sem beinist að henni, en hafnað að framlengja frest sóknaraðila til að synja verjanda varnaraðila um aðgang að gögnum málsins. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að héraðsdómari taki skýrslu af varnaraðila og frestur til að synja verjanda hennar um aðgang að gögnum málsins verði framlengdur í þrjár vikur.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
43/2002

Í málinu var deilt um hvort fullnægt væri skilyrðum 100. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. til að fram færu opinber skipti til fjárslita milli E og B vegna loka óvígðrar sambúðar. Héraðsdómur féllst á kröfu B um opinber skipti með vísan til þess að ekki væri varhugavart að telja sannað að sambúð aðila hefði staðið samfleytt í að minnsta kosti tvö ár. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóm með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. janúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. janúar 2002, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að fram fari opinber skipti til fjárslita milli hans og sóknaraðila vegna loka óvígðrar sambúðar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um opinber skipti verði hafnað. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, E-kvk-nf S-kvk-nf S-kvk-nf, greiði varnaraðila, B-kk-þgf E-kk-þgf, 50.000 krónur í kærumálskostnað.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 50.000 krónur.
440/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr., sbr. 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. september 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. september 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 16. október nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
446/2001

J var í héraði fundinn sekur um verknað er varðaði við 1. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940. Á grundvelli 15. gr. sömu laga hafði J jafnframt verið sýknaður af refsikröfu ákæruvalds. Ekki var talið að gera hefði þurft grein fyrir þessari niðurstöðu í dómsorði. Niðurstaða héraðsdóms um að gera J skylt að gangast undir lyfjameðferð var talin samrýmast ákvæðum 62. gr. laga nr. 19/1940 og að nægilega væri gerð grein fyrir því í forsendum héraðsdóms hvernig læknismeðferð J skyldi háttað. Ómerkingarkröfu ákæruvaldsins var samkvæmt þessu hafnað og stóð héraðsdómur óraskaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar af hálfu ákæruvalds 4. desember 2001. Hann krefst ómerkingar héraðsdóms og heimvísunar málsins til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Ákærði krefst staðfestingar héraðsdóms.

Í hinum áfrýjaða dómi var komist að niðurstöðu um að áfrýjandi hafi framið þann verknað, sem honum var gefinn að sök í ákæru, og að hann varði við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981. Jafnframt var ákærði sýknaður af kröfu ákæruvalds um refsingu í málinu, þar sem hann hafi verið með öllu ófær um að stjórna gerðum sínum, sbr. 15. gr. almennra hegningarlaga. Óþarft var að gera nánari grein fyrir þessari niðurstöðu í dómsorði, svo sem ákæruvaldið virðist þó telja til stuðnings kröfu sinni um ómerkingu héraðsdóms, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar í dómasafni 1997 á bls. 73.

Niðurstaða héraðsdóms um að gera ákærða skylt að gangast undir lyfjameðferð samrýmist ákvæðum 62. gr. almennra hegningarlaga.

Nægilega er gerð grein fyrir því í forsendum hins áfrýjaða dóms hvernig læknismeðferð áfrýjanda vegna geðsjúkdóms þess, sem hann er haldinn, skuli háttað. Var ekki þörf á að endurtaka það sérstaklega í dómsorði, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar í dómasafni 1995 á bls. 1199.

Samkvæmt framansögðu eru ekki efni til að verða við kröfu ákæruvaldsins um ómerkingu hins áfrýjaða dóms og skal hann því standa óraskaður.

Áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 60.000 krónur.
447/2001

Ó ehf. rak hótel í fasteign í eigu fyrirsvarsmanns félagsins. Svo fór að fasteignin var seld nauðungarsölu. Í kjölfarið reis ágreiningur um veðsetningu lausafjár í eigu Ó ehf., sem staðsett var í fasteigninni. Með dómi Hæstaréttar 27. maí 1997 í máli nr. 213/1997 var fallist á að veðsetning umrædds lausafjár samkvæmt þar til gerðum lista væri andstæð ákvæðum 2. mgr. 4. gr. laga nr. 18/1887 um veð. Að gengnum dómi Hæstaréttar gerðu nokkrir kröfuhafar Ó ehf. fjárnám í ýmsu því lausafé, sem tilgreint var á nefndum lista. Voru þeir munir síðan seldir nauðungarsölu. Á árinu 2001 krafðist Ó ehf. innsetningar í muni, sem voru enn staðsettir í fasteigninni og höfðu verið tilgreindir á áðurnefndum lista. Litið var svo á að umræddir munir hefðu verið í eigu Ó ehf. þegar fasteignin var seld nauðungarsölu. Talið var að munirnir væru lausafé, en ekki fast fylgifé fasteignarinnar. Með vísan til þessa og að munirnir væru eign Ó ehf. var fallist á kröfu félagsins um að því yrði með beinni aðfarargerð heimilað að taka munina í sínar vörslur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 6. desember 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 23. nóvember 2001, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá afhenta sér með beinni aðfarargerð nánar tilgreinda muni í vörslum sóknaraðila, Hótels Akureyrar ehf., að Hafnarstræti 67 á Akureyri. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að kröfu varnaraðila um aðfarargerð verði hafnað, en til vara að kröfu hans verði hafnað „vegna hluta af þeim munum sem taldir eru upp í aðfararbeiðni.“ Þá krefjast sóknaraðilar málskostnaðar í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmdir til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Hótel Akureyri ehf. og Ferðamálasjóður, greiði í sameiningu varnaraðila, Óðali ehf., 75.000 krónur í kærumálskostnað.
44/2002

X var gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991, sbr. 3. gr. laga nr. 94/2000, þannig að honum var í sex mánuði bannað að koma í tiltekið hús eða vera á nánar afmörkuðu svæði. Þá var honum bannað jafnlengi að hringja í, veita eftirför, heimsækja eða vera með öðru móti í beinu og milliliðalausu sambandi við fyrrverandi eiginkonu sína, dóttur hennar og samstarfsmann.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. janúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. janúar 2002, þar sem varnaraðila var með nánar tilteknum hætti gert að sæta nálgunarbanni. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbannið verði aðeins látið ná til heimilis og/eða starfstöðvar nafngreindra manna á nánar tilteknum stað, svo og að því verði markaður skemmri tími. Þá krefst varnaraðili þess að sakarkostnaðar á báðum dómstigum verði lagður á ríkissjóð.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Varnaraðili verður dæmdur til að greiða allan kostnað af kærumáli þessu, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Varnaraðili, X, greiði allan kostnað af kærumáli þessu, þar með talda þóknun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 40.000 krónur.
451/2001

X var ákærður fyrir að hafa sem flugstjóri flugvélar flutt tólf farþega í tiltekinni ferð en vélin var aðeins búin sætum og öryggisbeltum fyrir tíu farþega. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu ákæruvaldsins um að lögð yrði fram lögregluskýrsla af X ásamt þar til greindum fylgiskjölum, en hafnaði kröfu X um að honum yrði heimilað að leggja fram álitsgerð sálfræðingsins J um framburð vitna hjá lögreglunni og leiða hann fyrir dóm sem vitni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. desember 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember 2001, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að honum yrði heimilað að leggja fram lögregluskýrslu af varnaraðila 5. janúar 2001 ásamt þar til greindum fylgiskjölum, en hafnað kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að leggja fram sálfræðiskýrslu dr. J-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef 17. desember sama árs og leiða hann fyrir dóm sem vitni. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að sér verði heimilað að leggja fram í málinu fyrrnefnda skýrslu dr. J-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef, svo og að leiða hann fyrir dóm sem vitni, en jafnframt að hafnað verði kröfu sóknaraðila um að mega leggja fram áðurgreinda lögregluskýrslu. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
452/2001

T ehf. var dæmt til að greiða L hf. kröfu sem nam yfirdrætti á ávísanareikningi fyrrnefnda félagsins hjá L hf. Voru Á og B dæmd til að greiða hluta fjárhæðarinnar með T ehf. í samræmi við sjálfskuldarábyrgð sem þau höfðu tekist á hendur gagnvart L hf. Var héraðsdómari talinn hafa gætt leiðbeiningarskyldu gagnvart þeim með fullnægjandi hætti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 19. desember 2001 og krefjast þess að krafa stefnda á hendur áfrýjendunum B-kk-þgf S-kk-þgf og Á-kvk-þgf A-kvk-þgf verði lækkuð í 700.000 krónur og áfrýjandinn G-kk-nf J-kk-nf verði sýknaður af kröfum stefnda. Auk þess krefjast þeir málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti úr hendi stefnda.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við munnlegan málflutning fyrir Hæstarétti lýsti lögmaður stefnda því yfir að fallið væri frá kröfu á hendur áfrýjandanum G-kk-þgf þar sem hann hefði gert upp kröfu stefnda á hendur honum.

Áfrýjendurnir Á-kvk-nf og B-kk-nf halda því fram að kröfugerð þeirra fyrir héraðsdómi hafi ekki komist til skila þar sem héraðsdómari hafi ekki gætt leiðbeiningarskyldu sinnar. Kröfu sína um lækkun kröfu stefnda úr 900.000 krónum í 700.000 krónur byggja þau á því að sjálfskuldarábyrgð 15. apríl 1998 hafi verið afhent stefnda óútfyllt að því er fjárhæð varðar og hafi hún verið útfyllt án heimildar með fjárhæðinni 200.000 krónur.

Samkvæmt bókunum í þingbók gætti héraðsdómari leiðbeiningarskyldu gagnvart stefndu í þinghaldi 30. nóvember 2000, er málið var þingfest og síðar í þinghöldum 15. mars og 29. mars 2001, en í síðastnefnda þinghaldinu var veittur frestur til 26. apríl 2001 til framlagningar greinargerðar.

Óumdeilt er í málinu að Tölvukerfi ehf. fékk yfirdráttarheimild hjá stefnda að fjárhæð 700.000 krónur hinn 12. desember 1997 og undirrituðu áfrýjendurnir Á-kvk-nf og B-kk-nf þá sjálfskuldarábyrgð til tryggingar þeirri fjárhæð. Ómótmælt er að yfirdráttarheimildin var hækkuð í 900.000 krónur og liggur fyrir sjálfskuldarábyrgð, undirrituð af ofangreindum tveimur áfrýjendum 15. apríl 1998 með fjárhæðinni 200.000 krónum. Fyrirliggjandi gögn eru þannig í samræmi við dómkröfur stefnda eins og héraðsdómur byggir á og þykir ekkert hafa komið fram í málinu, sem rýri gildi þessara gagna. Þá er ekki unnt, samkvæmt því sem áður er rakið, að fallast á að héraðsdómari hafi ekki gætt leiðbeiningarskyldu með fullnægjandi hætti. Verður héraðsdómur því staðfestur að því er varðar áfrýjendurna Tölvukerfi ehf., Á-kvk-þf A-kvk-þf og B-kk-þf S-kk-þf.

Dæma ber þessa áfrýjendur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að því er varðar áfrýjendurna Tölvukerfi ehf., Á-kvk-þf A-kvk-þf og B-kk-þf S-kk-þf.

Áfrýjendur greiði óskipt stefnda, Landsbanka Íslands hf., 100.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
452/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. september 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. september 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. október nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
456/2001

L hf. krafði G og I um greiðslu skuldar samkvæmt skuldabréfi sem K gaf út árið 1994 með sjálfskuldarábyrgð hinna fyrrnefndu. G og I kröfðust sýknu með vísan til þess að héraðsdómur hefði fundið K sekan um að falsa nafnáritanir þeirra á skuldabréfið. Í málinu lá fyrir að G og I höfðu hvort tveggja fyrir og eftir uppkvaðningu dómsins samþykkt breytingar á greiðsluskilmálum skuldabréfsins. Breytti fölsunin því engu um eftirfarandi ábyrgðartöku þeirra, enda gat þeim ekki dulist hvers konar skuldbindingar þær gengust undir með nafnritunum sínum á skilmálabreytingar skuldabréfsins og af hvaða tilefni. Var krafa L hf. því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 20. desember 2001 að fengnu áfrýjunarleyfi. Þær krefjast sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfýjaða dóms verður hann staðfestur á þann hátt er í dómsorði greinir.

Áfrýjendur greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að af kröfu stefnda, Landsbanka Íslands hf., greiðast frá 1. júlí 2001 dráttarvextir samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Áfrýjendur, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf M. R-kvk-nf, greiði stefnda 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
457/2001

Skipverjinn G hafði leynt tollskyldum varningi um borð og var því talið ótvírætt að skipstjóri hefði haft heimild samkvæmt 6. tl. 1. mgr. 24. gr. sjómannalaga nr. 35/1985 til að víkja G úr skipsrúmi vegna brota hans. Þar sem það var ekki gert innan þess 7 daga frests sem mælt er fyrir um í 2. mgr. 24. gr. sömu laga, og S hf. hafði ekki sýnt fram á að í þessu tilviki væru sérstakar ástæður sem réttlættu lengri frest, var uppsögn G talin ólögmæt. Á þeim grundvelli átti G rétt til bóta samkvæmt 1. mgr. 25. 25. gr. sjómannalaga, sbr. 9. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. desember 2001. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að honum verði einungis gert að greiða stefnda 150.510 krónur og til þrautavara 294.040 krónur, en í báðum tilvikum falli málskostnaður niður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Samskip hf., greiði stefnda, G-kk-þgf H-kk-þgf, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
45/2002

Héraðsdómari vísaði frá kröfum X varðandi tilhögun gæsluvarðhaldsvistar. Hæstiréttur ómerkti úrskurð héraðsdóms með vísan til þess að af gögnum málsins yrði ekki ráðið að héraðsdómari hefði boðað ákæruvaldið til að sækja þing, svo sem rétt hefði verið, sbr. meðal annars dóma Hæstaréttar í dómasafni 1995, bls. 1270, og 1997, bls. 3239. Þar sem þessa hafði ekki verið gætt taldi Hæstiréttur ekki hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til meðferðar á ný.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. janúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. janúar 2002, þar sem vísað var frá dómi kröfu varnaraðila varðandi tilhögun gæsluvarðhaldsvistar, sem hann sætir. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Samkvæmt gögnum málsins sætir varnaraðili gæsluvarðhaldi samkvæmt 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 vegna gruns um fíkniefnabrot. Þegar málið var tekið fyrir í héraði krafðist varnaraðili þess með vísan til 75. gr., sbr. 4. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991, að héraðsdómari kvæði upp úrskurð um að óheimilt væri meðan hann sætti gæsluvarðhaldi að framkvæma líkamsleit á honum eða leita í klefa hans í fangelsinu á Litla-Hrauni nema sérstök og rökstudd ástæða væri til og að honum væri afhent skrifleg ákvörðun þess efnis, þar sem gerð væri grein fyrir ástæðum leitarinnar. Þá krafðist varnaraðili þess að héraðsdómari kvæði upp úrskurð um að hann ætti rétt á því án sérstakra takmarkana að ræða við verjanda sinn símleiðis í einrúmi.

Samkvæmt gögnum málsins voru forstöðumaður fangelsisins að Litla-Hrauni og starfsmaður Fangelsismálastofnunar staddir á dómþingi þegar málið var tekið fyrir. Af gögnunum verður hins vegar ekki ráðið að héraðsdómari hafi boðað sóknaraðila til að sækja þing, svo sem rétt hefði verið, sbr. meðal annars dóma Hæstaréttar í dómasafni 1995, bls. 1270, og 1997, bls. 3239. Þar sem þessa var ekki gætt verður ekki hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til meðferðar á ný.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.