arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
312/2012

S hf. flutti jarðbor til landsins fyrir R ehf., en við uppskipun hans varð á honum altjón. Með dómi héraðsdóms Reykjaness 17. mars 2009 var komist að þeirri niðurstöðu að S ehf. og Á ehf. væru bótaskyld sem verktakar gagnvart S hf. vegna óforsvaranlegrar framkvæmdar við hífingu borsins úr lest skipsins og voru bæði félögin dæmd til greiðslu bóta til S hf. Með dómi Hæstaréttar 25. febrúar 2010 var Á ehf. sýknað, en málinu var ekki áfrýjað af hálfu S ehf. Höfðaði S hf. mál gegn SA hf. sem vátryggjanda S ehf. SA hf. krafðist sýknu þar sem ábyrgðartrygging S ehf. hafi tekið til vinnuvélastjórnunar og starfa rafvirkja, en uppskipunarvinna gæti ekki fallið þar undir. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt vátryggingaskírteini hafi hið vátryggða verið starfsemi S ehf. og samkvæmt hlutafélagaskrá hafi tilgangur félagsins verið verktaka við húsbyggingar og löndun. Umrætt verk hafi verið fólgið í löndun eða uppskipunarvinnu. Að þessu gættu var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að SA hf. bæri að greiða S hf. bætur á grundvelli ábyrgðartryggingarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. maí 2012. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa stefnda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kom í vátryggingarskírteini, sem útgefið var 1. mars 2007 og var í gildi þegar tjónsatburður varð 7. apríl sama ár, var Sigurtak ehf. vátryggingartaki hjá áfrýjanda og hið vátryggða: „Starfsemi Sigurtaks.“ Samkvæmt hlutafélagaskrá var tilgangur félagsins „verktaka við húsbyggingar og löndun.“ Verkið sem Sigurtak ehf. vann fyrir stefnda var fólgið í löndun eða uppskipunarvinnu með því að hífa jarðbor úr lest flutningaskips sem stefndi hafði á leigu. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum málsúrslitum verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað eins og segir í dómsorði.

Samkvæmt e. lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal greina í forsendum dóms helstu málsástæður aðila og réttarheimildir, sem þeir byggja á, og eftir f. lið sömu málsgreinar rökstudda niðurstöðu um sönnunaratriði og lagaatriði. Í þessu felst að í forsendum dóms ber að greina þau atriði, sem vísað er til í fyrrnefnda stafliðnum, áður en leyst er úr ágreiningi aðila um efni máls samkvæmt þeim síðarnefnda. Það athugist að í hinum áfrýjaða dómi var þessum fyrirmælum ekki fylgt, heldur var þessu tvennu fléttað saman.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., greiði stefnda, Samskipum hf., 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
313/2012

A krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun B um að synja henni um fósturleyfi, en A hafði sótt um slíkt leyfi í því skyni að fóstra barnabarn sitt. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom meðal annars fram að ættingi sem vildi taka barn í fóstur þyrfti að fullnægja almennum hæfisskilyrðum 66. gr. laga nr. 80/2002. Tók Hæstiréttur fram að það gæti ekki varðað ógildingu ákvörðunarinnar að ekki hefði verið tekið nægjanlegt tillit til þess, að mati A, hver tilgangur hennar hefði verið með umsókn sinni um fósturleyfi. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var staðfest sú niðurstaða hans að ákvörðun B væri ekki haldin neinum þeim annmörkum er varðað gætu ógildingu hennar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. maí 2012 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hún krefst þess að ákvörðun Barnaverndarstofu 31. ágúst 2010 um að synja áfrýjanda um fósturleyfi verði felld úr gildi. Þá krefst hún aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður verði felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Af gögnum málsins er ljóst að áfrýjandi sótti um leyfi til að taka barn í fóstur samkvæmt 66. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 í því skyni að fá barnabarn sitt fóstrað hjá sér svo sem nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi. Þeir einir geta tekið barn í fóstur sem fengið hafa til þess almennt leyfi samkvæmt 2. mgr. 66. gr. barnaverndarlaga, en samkvæmt 2. mgr. 67. gr. laganna er það annað stjórnvald, staðbundin barnaverndarnefnd, sem með sérstakri ákvörðun ráðstafar tilteknu barni í fóstur hjá leyfishafa sem er á skrá samkvæmt 1. mgr. sömu greinar. Þegar ákvörðun stefnda í máli áfrýjanda var tekin gilti sú skipan mála samkvæmt 2. mgr. 67. gr. barnaverndarlaga, sem enn á við, að telji barnaverndarnefnd það falla best að hagsmunum barns að ráðstafa því í fóstur til ættingja fer um það samkvæmt 66. gr. laganna. Með þessu er áréttað að ættingi sem vill taka barn í fóstur þarf, hvað sem öðru líður, að fullnægja almennum hæfisskilyrðum 66. gr. laganna. Áfrýjandi byggir kröfu sína um ógildingu á ákvörðun stefnda meðal annars á því að stjórnvaldið hafi ekki tekið nægjanlegt tillit til þess tilgangs áfrýjanda í ákvörðun sinni að hún sótti um leyfi samkvæmt 66. gr. barnaverndarlaga í því skyni að geta fóstrað sonarson sinn. Með hliðsjón af því fyrirkomulagi sem samkvæmt framansögðu gildir um ráðstöfun barns í fóstur og nánar er lýst í hinum áfrýjaða dómi getur þetta atriði ekki varðað ógildingu ákvörðunar stefnda. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest sú niðurstaða hans að umrædd ákvörðun stefnda sé ekki haldin neinum þeim annmörkum er varðað geta ógildingu hennar.

Eftir atvikum þykir rétt að hvor aðila beri sinn kostnað af rekstri málsins fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður
315/2012

M lýsti kröfu við slit S hf. á grundvelli ætlaðrar skaðabótaskyldu hins síðarnefnda vegna kaupa M á stofnfjárbréfum í sparisjóðinum S á árinu 2007. Var ágreiningi um þá kröfu beint til héraðsdóms sem vísaði máli M á hendur S hf. frá dómi sökum vanreifunar. Hæstiréttur hafnaði því að slíkir annmarkar væru á málatilbúnaði M að varðaði frávísun málsins frá dómi og lagði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. maí 2012, sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. apríl 2012, þar sem kröfu sóknaraðila við slit varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu krefst sóknaraðili viðurkenningar á að skaðabótakrafa sem hann telur sig eiga vegna kaupa á stofnbréfum í varnaraðila 25. júlí 2007 verði viðurkennd sem almenn krafa við slit varnaraðila. Á það má fallast sem fram kemur í hinum kærða úrskurði að greinargerð sóknaraðila í héraði sé að mun lengri en efni standa til og þar sé að finna endurtekningar á málsástæðum hans. Allt að einu er þó ljóst að hann byggir kröfu sína á því að stjórnendur og starfsmenn varnaraðila hafi í störfum sínum í þágu varnaraðila valdið sér tjóni með saknæmum hætti og að varnaraðili beri skaðabótaábyrgð á því. Jafnframt er ljóst að sóknaraðili telur tjón sitt nema þeirri fjárhæð sem hann greiddi fyrir stofnbréfin 25. júlí 2007. Varnir sem lúta að fjárhæð kröfu sóknaraðila tilheyra efnisþætti málsins. Verður samkvæmt framansögðu ekki talið að þeir annmarkar séu á reifun málsins af hálfu sóknaraðila að frávísun varði frá héraðsdómi samkvæmt þeim lagareglum sem vísað er til í hinum kærða úrskurði.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Kærumálskostnaður verður felldur niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.
31/2012

AN var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa farið með stúlkuna A, sem þá var 14 ára, gegn hennar vilja á afvikinn stað í húsasundi og þvingað hana til að hafa þar við sig samræði og munnmök auk þess sem AN hafði munnmök við stúlkuna. Brot AN voru talin sönnuð og var hann sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til líkamlegra og andlegra afleiðinga brotsins á A auk ungs aldurs bæði AN og A. Var AN dæmdur í 2 ára fangelsi og til að greiða A 1.200.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. desember 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og refsing hans þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hún verði lækkuð.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Fyrir Hæstarétti hefur ákærði réttilega gert athugasemd við að í héraðsdómi sé ranghermt að frásögn hans um að hann hafi haft sáðlát í leggöng brotaþola fái ekki samrýmst skýrslu tæknideildar lögreglu. Þetta fær því ekki breytt að með vísan til forsendna héraðsdóms að öðru leyti verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða fyrir brot gegn 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Fallast ber á þá niðurstöðu héraðsdóms að ákærði hafi vitað að stúlkan var fædd á árinu 1995 en ekki spurt um það nánar og því engu skeytt um hvort hún væri orðin 15 ára. Telst brot hans því einnig varða við 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga eins og í ákæru greinir.

Að virtu framangreindu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 681.187 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, J-kk-ef M-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.
321/2012

A krafðist bóta úr sjúkdómatryggingu hjá O hf. vegna heilaáfalls sem hún varð fyrir. O hf. hafnaði bótaskyldu þar sem sjúkdómur A, einkenni hans og afleiðingar hafi ekki fallið undir skilmála tryggingarinnar. Í niðurstöðu héraðsdóms var vísað til þriggja fyrirliggjandi matsgerða. Á grundvelli þeirra yrði ekki fullyrt um hvort væg blóðrásartruflun með tilheyrandi blóðþurrð hafi kallað fram einkenni A í upphafi, en þrátt fyrir það væri ljóst að slíkt áfall gæti ekki uppfyllt skilyrði heilaáfalls eða slags eins og það væri skilgreint í skilmálum sjúkdómatryggingarinnar, m.a. vegna þess að A hafi ekki hlotið varanlegar skemmdir á miðtaugakerfi. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hans um sýknu O hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. maí 2012. Hún krefst þess að stefndi greiði sér 6.189.750 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. júlí 2007 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að upphafstími dráttarvaxta miðist við uppsögu dóms Hæstaréttar og að málskostnaður hér fyrir dómi verði látinn niður falla.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af rekstri málsins fyrir Hæstarétti

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal óraskaður vera.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
322/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. maí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 6. júní 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
323/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Y skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. maí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 6. júní 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
324/2011

V höfðaði mál á hendur S hf. til heimtu skaðabóta vegna tjóns er hann hafði orðið fyrir er flutningaskipið Dísarfell sökk 9. mars 1997. Í dómi Hæstaréttar kom fram að V reisti kröfugerð sína og málsástæður að mestu leyti á sömu sönnunargögnum og fram voru lögð í máli annars aðila vegna sama atviks. Fjölskipaður héraðsdómur, skipaður tveimur sérfróðum meðdómendum, taldi V ekki hafa tekist að sýna fram á orsakatengsl milli slyssins og þátta, sem betur hefðu mátt fara í vinnulagi skipstjórnenda, þ. á m. vélstjóra, m.a. með vísun til dóms Hæstaréttar í fyrrgreindu máli. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um sýknu S hf. af kröfu V.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 14. mars 2011. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 27. apríl 2011 og áfrýjaði hann öðru sinni 23. maí sama ár. Áfrýjandi krefst þess að stefndi greiði sér 11.113.630 krónur með 2% ársvöxtum frá 9. mars 1997 til 4. desember 2005, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Eins og gerð er grein fyrir í hinum áfrýjaða dómi var með dómi Hæstaréttar 23. apríl 2008 í máli nr. 425/2007 leyst úr máli sem höfðað hafði verið á hendur stefnda til heimtu skaðabóta vegna þess að flutningaskipið Dísarfell sökk að morgni 9. mars 1997. Í héraðsdómsstefnu í því máli var meðal annars byggt á þeirri málsástæðu að „höfuðorsök eða meðorsök slyssins hafi ... verið mistök og rangar ákvarðanir skipstjórnenda“ sem öðrum þræði hafi verið fólgin í því að „röng vinnubrögð hafi verið viðhöfð við dælingu úr lestum.“ Í áðurnefndum dómi Hæstaréttar var talið, með vísan til forsendna héraðsdóms, að ekki hafi verið í ljós leitt að mistök og rangar ákvarðanir skipstjórnenda hafi orsakað slysið.

Í máli því, sem hér er til úrlausnar, reisir áfrýjandi kröfugerð og málsástæður sínar að mestu leyti á sömu sönnunargögnum og fram voru lögð í fyrrgreindu dómsmáli. Komst fjölskipaður héraðsdómur, sem skipaður var tveimur sérfróðum meðdómendum, að þeirri niðurstöðu, eftir að hafa fjallað um málsástæður áfrýjanda og tekið afstöðu til nýrra gagna sem lögð voru fram í þessu máli, að honum hefði ekki tekist að sýna fram á orsakatengsl milli slyssins og þátta, sem betur hefðu mátt fara í vinnulagi skipstjórnenda, þar á meðal vélstjóra. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Samkvæmt þessum málsúrslitum verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, V-kk-nf H. S-kk-nf, greiði stefnda, Samskipum hf., 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
324/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. maí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 6. júní 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
329/2012

Að fenginni umsögn Skipulagsstofnunar tók sveitarfélagið H ákvörðun 5. nóvember 2008 um að taka tiltekið land Á eignarnámi. Var sú ákvörðun tilkynnt Á með bréfi næsta dag. Í kjölfar ábendinga til Skipulagsstofnunar um að umsögn hennar hefði verið byggð á ófullkomnum gögnum dró hún umsögn sína til baka og veitti nýja, þar sem fallist var á eignarnám á hluta þess lands sem um ræddi. Tók H aftur ákvörðun 7. janúar 2009 um eignarnám á landi Á á grundvelli nýrrar umsagnar Skipulagsstofnunar og var ákvörðunin tilkynnt Á með bréfi 2. mars 2009. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, sagði meðal annars að verulegir annmarkar hefðu verið á málsmeðferð hreppsnefndar H. Þannig hefði Á ekki verið kynnt ný umsögn Skipulagsstofnunar. Fyrri ákvörðun H hefði ekki verið afturkölluð þó fyrir lægi að hún stæðist ekki skilyrði þágildandi skipulags- og byggingarlaga. Á hefði ekki verið tilkynnt um að mál hans væri á ný til meðferðar hjá H, sbr. 14. gr. stjórnsýslulaga. Þá hefði H ekki leitað eftir að ná samkomulagi við Á eftir að ný umsögn Skipulagsstofnunar lá fyrir. Loks hefði Á ekki verið gefinn kostur á að tjá sig um málið áður en ný ákvörðun hefði verið tekin á grundvelli nýrra gagna og upplýsinga og hefði þannig verið brotið gegn andmælarétti hans samkvæmt 13. gr. stjórnsýslulaga. Var því fallist á kröfu Á um ógildingu ákvörðunar H frá 7. janúar 2009 um að taka land hans eignarnámi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. maí 2012. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Hrunamannahreppur, greiði stefnda, Á-kk-þgf H-kk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
331/2011

I var ákærður fyrir hlutdeild í vopnuðu ráni. Í Hæstarétti var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu I en fallist á kröfu hans um skilorðsbindingu refsingar vegna breytinga á högum hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 20. maí 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Ákærði krefst vægari fangelsisrefsingar og að hún verði skilorðsbundin að öllu leyti.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði fundinn sekur um hlutdeild í vopnuðu ráni. Þrátt fyrir að háttsemi ákærða hafi verið heimfærð undir 1. mgr. 252. gr., sbr. 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing hans, án rökstuðnings, færð undir lögbundið sex mánaða refsilágmark fyrrnefnds refsiákvæðis og ákveðin fangelsi í fjóra mánuði. Eins og að framan greinir hefur ákæruvaldið krafist staðfestingar á þeirri ákvörðun refsingar, en samkvæmt 1. málslið 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður refsing ekki þyngd með dómi Hæstaréttar nema þess hafi verið krafist af hálfu ákæruvalds. Til stuðnings kröfu um skilorðsbindingu á dæmdri refsingu hafa af hálfu ákærða verið lögð fyrir Hæstarétt ýmis gögn um heilsufar og breytta hagi ákærða frá því að hann framdi brot sitt. Hefur ákæruvaldið tekið undir þessi sjónarmið ákærða.

Með framangreindum athugasemdum verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um refsingu ákærða, en jafnframt fallist á að hún skuli bundin skilorði eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Eftir þessum úrslitum verður ákærða gert að greiða helming sakarkostnaðar vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti. Samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara nemur sakarkostnaður fyrir Hæstarétti 21.862 krónum en við þá fjárhæð bætast málsvarnarlaun verjanda ákærða fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, I-kk-nf M-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði helming áfrýjunarkostnaðar málsins, sem nemur samtals 247.762 krónum, þar sem með eru talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, J-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 225.900 krónur.