375/2009

M hafði uppi skaðabótakröfu gagnvart S hf. til skuldajafnaðar, en kröfuna taldi félagið eiga rót að rekja til rangrar vigtunar á rækju 15. júlí 2007 af hálfu starfsmanna S, sem sáu um affermingu á rækjunni fyrir M og vigtun á henni. Við kaup og sölu á rækjunni hefði M í báðum tilvikum miðað við það magn sem það hefði fengið uppgefið hjá S hf., sem reyndist vera 24.164 kg of mikið. M hefði því orðið fyrir tjóni og taldi mistök S hf. við vigtunina saknæma. M byggði einnig á meginreglum laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup um skaðabætur vegna galla. Talið var að krafa M væri svo vanreifuð að ekki hefði verið sýnt fram á að félagið ætti gilda kröfu á hendur S hf. sem væri svo skýr og ótvíræð að það gæti neytt skuldajafnaðar. Var kröfu M því hafnað.

Dómar Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 8. maí 2009, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 24. júní 2009. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áfrýjaði hann héraðsdómi öðru sinni 3. júlí 2009. Áfrýjandi krefst þess að tekin verði til greina gagnkrafa hans til skuldajafnaðar að fjárhæð 175.000,80 danskar krónur miðað við 11. nóvember 2007. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í héraðsdómi er ekki ágreiningur um réttmæti kröfu stefnda að teknu tilliti til innborgunar áfrýjanda svo sem krafan ber með sér.

Áfrýjandi hefur uppi skaðabótakröfu til skuldajafnaðar, en þá kröfu telur hann eiga rót að rekja til rangrar vigtunar iðnaðarrækju úr færeyska togaranum Arctic Viking 15. júlí 2007. Starfsmenn stefnda sáu um vigtunina en togarinn er í eigu P/f Líðins í Kollafirði í Færeyjum. Áfrýjandi, sem keypti rækjuna af eiganda togarans og seldi hana svo til Íspóla ehf. miðaði í báðum tilvikum við það magn, sem hann fékk uppgefið hjá stefnda, sem reyndist 24.164 kg of mikið. Þurfti hann að endurgreiða kaupanda 3.044.664 krónur. Að því gerðu taldi hann að hann hefði ofgreitt seljanda, P/f Líðin, fjárhæð sem væri hærri en gagnkrafa hans. Hann hafi orðið fyrir tjóni og sé krafa hans skaðabótakrafa sem hann geti haft uppi á hendur stefnda. Hann reisir málatilbúnað sinn á því að stefnda hafi orðið á mistök við vigtunina, sem séu saknæm, og einnig á meginreglum laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup um skaðabætur vegna galla, sem hann telur eiga við.

Stefndi hefur viðurkennt að rangt hafi verið vigtað en mótmælir því að það sé vegna saknæmrar háttsemi starfsmanna hans eða af öðrum ástæðum, sem leitt geti til skaðabótaskyldu hans.

Áfrýjandi hefur ekki reifað í málinu hvers konar samning hann gerði við stefnda um uppskipunina og heldur ekki hvaða reglur gilda um hugsanlegar vanefndir á þeim samningi. Hann hefur ekki leitast við að upplýsa í málinu hvaða háttsemi starfsmanna stefnda hafi verið saknæm og ekki hvort aðrar reglur geti átt við um skaðabótagrundvöllinn. Vegna þessarar vanreifunar á gagnkröfunni hefur hann ekki sýnt fram á að hann eigi gilda kröfu á hendur stefnda sem sé svo skýr og ótvíræð að hann geti neytt skuldajafnaðar við kröfu stefnda.

Með vísan til þessa verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur. Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Maresco A/S, greiði stefnda, Samskipum hf., málskostnað fyrir Hæstarétti, 400.000 krónur.