260/2006

E, sem var eigandi húseignar í miðborg Reykjavíkur, óskaði eftir leyfi til að breyta 1. hæð hennar þannig að nota mætti hana sem skemmtistað. Umsóknin var samþykkt af skipulags- og byggingarnefnd með nánar tilgreindum skilyrðum og kærðu D o.fl. þá ákvörðun til úrskurðarnefndar um skipulags- og byggingarmál sem felldi hana úr gildi. Af því tilefni höfðaði E mál og krafðist ógildingar á úrskurðinum og staðfestingar á ákvörðun skipulags- og byggingarnefndar. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að vegna 2. mgr. 43. gr. laga nr. 73/1997 væri heimild R til að leyfa þessi breyttu afnot háð því skilyrði að þau væru samræmanleg aðalskipulagi og deiliskipulagi. Ekki var vikið sérstaklega að notkun lands á umræddu svæði í aðalskipulagi R, annars staðar en í þróunaráætlunar miðborgar. Í ákvæðum áætlunarinnar voru meðal annars sett þau skilyrði fyrir veitingu byggingarleyfis að breytt notkun húss hefði ekki truflandi áhrif á nærliggjandi íbúðir vegna hávaða, lyktar, sorps eða af öðrum ástæðum. Jafnframt var áskilið að breytt starfsemi í húsnæði mætti hvorki hafa truflandi áhrif á íbúa í grennd við það af öðrum ástæðum en að framan er getið né auka umferð svo að óæskilegt sé. Talið var að starfsemi skemmtistaðar, sem væri opinn næturlangt um helgar, hlyti almennt að kalla á umferð bifreiða og mikinn umgang fólks, þar á meðal ölvaðra manna, þannig að af gæti hlotist verulegur hávaði og óþrifnaður. Þótt ljóst væri að íbúar yrðu nú þegar fyrir margháttuðu ónæði, sem tengdist rekstri annarra skemmtistaða í námunda við húseign E, og að horfur væru á að svo yrði áfram án tillits til afdrifa byggingarleyfis E, var ekki talið unnt að líta fram hjá því að við veitingu þess hefði R hvorki rannsakað né lagt mat á hvaða áhrif nýr skemmtistaður í húsnæði E myndi hafa að þessu leyti og hvort þau væru innan þeirra marka, sem D o.fl. yrðu að hlíta sem eigendur húseigna í grennd við hús E. Að því virtu var talið að það væri E, sem umsækjanda um byggingarleyfi sem háð væri sérstökum skilyrðum, að sanna að þeim væri fullnægt með því að þessi nýi skemmtistaður myndi ekki auka að mun truflun íbúa í húsakynnum D o.fl. af framangreindum ástæðum. Ekki var talið að E hefði tekist það og var kröfum hans því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 15. mars 2006. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 26. apríl 2006 og var héraðsdómi áfrýjað öðru sinni 15. maí sama ár. Áfrýjandi krefst þess að ógiltur verði úrskurður úrskurðarnefndar skipulags- og byggingarmála 30. desember 2004 í máli nr. 1/2004, svo og að staðfest verði ákvörðun skipulags- og byggingarnefndar Reykjavíkurborgar 26. nóvember 2003, sem samþykkt var í borgarstjórn 4. desember sama ár, um að veita áfrýjanda leyfi til að innrétta skemmtistað á 1. hæð hússins að Þingholtsstræti 5 í Reykjavík. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Réttargæslustefndi hefur látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti, en gerir enga dómkröfu.

I.

Samkvæmt því, sem fram er komið í málinu, á áfrýjandi fasteignirnar Þingholtsstræti 3 og 5 í Reykjavík. Í húsinu Þingholtsstræti 5 var áður rekin Ísafoldarprentsmiðja hf., en frá árinu 1999 mun hafa verið starfræktur þar skemmtistaður í kjallara og gistiheimili á 2., 3. og 4. hæð. Að Þingholtsstræti 3 hefur nú verið reist hús, sem tengt er því fyrrnefnda, og mun ráðgert að í þeim verði í einu lagi rekið gistihús ásamt veitingastöðum.

Áfrýjandi beindi umsókn 19. mars 2003 til réttargæslustefnda um byggingarleyfi til að mega innrétta skemmtistað á 1. hæð hússins að Þingholtsstræti 5. Á vegum réttargæslustefnda var í september sama ár efnt til grenndarkynningar á umsókninni og bárust honum átta athugasemdir. Skipulagsfulltrúi réttargæslustefnda gerði umsögn 24. nóvember 2003, þar sem þessum athugasemdum var svarað og komist að þeirri niðurstöðu að með því að „þau atriði sem lúta að grenndarrétti, önnur en háttsemi utan við staðinn, ættu að vera tryggð og þar sem um er að ræða starfsemi í samræmi við bæði aðal- og deiliskipulag verður að telja ólíklegt að Reykjavíkurborg geti orðið skaðabótaskyld samþykki hún umsóknina.“ Umsókn áfrýjanda var tekin til greina á fundi skipulags- og byggingarnefndar réttargæslustefnda 26. nóvember 2003 með þeirri athugasemd að hún „samræmist ákvæðum laga nr. 73/1997“, en áskilin var lokaúttekt byggingarfulltrúa, samþykki heilbrigðiseftirlits og prófun á svokallaðri hljóðvist fyrirhugaðs skemmtistaðar. Þessi ákvörðun mun síðan hafa verið staðfest á fundi borgarstjórnar 4. desember 2003.

Stefndu D-kk-nf W. J-kk-nf og B-kvk-nf Ó-kvk-nf S-kvk-nf beindu fyrir sína hönd og stefnda Sólbliks ehf. kæru 29. desember 2003 á framangreindri ákvörðun til úrskurðarnefndar skipulags- og byggingarmála. Í kærunni var greint frá því að þessir stefndu væru eigendur þriggja íbúða að Þingholtsstræti 7a, en samkvæmt öðru því, sem fram er komið í málinu, munu þær allar hafa verið í útleigu frá því að þau eignuðust þær. Þessir stefndu vísuðu í kærunni meðal annars til þess að veitingastaðir hafi verið í húsunum Þingholtsstræti 1 og 2, svo og að slíkum stað hafi einnig verið komið á fót í kjallara hússins númer 5 við sömu götu, en eftir það hafi ástand í nágrenninu breyst mjög til hins verra. Upp frá því hafi verið mikill ágangur í porti milli húsanna Þingholtsstrætis 5 og 7, þar sem gengið væri að því síðarnefnda ásamt húsinu númer 7a, og hávaði af ölvuðum mönnum með ólíkindum, auk mikils og margvíslegs óþrifnaðar eftir þá. Gatan væri þröng og umferð í henni meiri en næg án þess að enn yrði bætt við vínveitingastað, enda hávaði og annar ágangur gesta þeirra staða, sem fyrir væru, nánast óbærilegur íbúum götunnar og næsta nágrennis, þar sem talsvert væri af íbúðum. Töldu þessir stefndu byggingarleyfi áfrýjanda vera andstætt aðalskipulagi og deiliskipulagi. Stefndi B-kk-nf H. B-kk-nf kærði með samsvarandi rökum þessa ákvörðun til úrskurðarnefndarinnar 2. janúar 2004, en hann mun eiga íbúð að Þingholtsstræti 8a og búa þar. Í úrskurði nefndarinnar 30. desember 2004 var komist að þeirri niðurstöðu að ákvörðunin um að veita áfrýjanda byggingarleyfi til að innrétta skemmtistað á 1. hæð hússins Þingholtsstrætis 5 hafi ekki fullnægt skilyrðum 2. mgr. 43. gr. skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997 og var hún því sem fyrr segir felld úr gildi. Með máli þessu leitast áfrýjandi við að fá þeirri niðurstöðu nefndarinnar hnekkt, þannig að byggingarleyfi hans standi óraskað.

II.

Í málinu liggur fyrir að á vegum réttargæslustefnda var 16. janúar 2002 lokið við gerð deiliskipulags fyrir reit, sem var auðkenndur 1.170.3 og afmarkaður að norðan af Bankastræti, að austan af Ingólfsstræti, að sunnan af Amtmannsstíg, en að vestan af Þingholtsstræti. Fasteignirnar númer 1, 3, 5, 7 og 7a við Þingholtsstræti falla meðal annarra innan þessa reits ásamt óbyggðri lóð, sem er númer 9 við sömu götu, á horni hennar og Amtmannsstígs. Deiliskipulag þetta var samþykkt í skipulags- og byggingarnefnd réttargæslustefnda 6. mars 2002 og borgarráði 21. sama mánaðar, en auglýsing um gildistöku þess var birt í Stjórnartíðindum 16. ágúst 2002. Við gerð deiliskipulagsins var í gildi aðalskipulag Reykjavíkur 1996-2016, sem þá hafði meðal annars verið breytt með því að svonefnd þróunaráætlun miðborgar mun í nánar tilteknum atriðum hafa verið tekin upp og staðfest sem hluti þess í júlí 2000. Nýtt aðalskipulag Reykjavíkur fyrir árin 2001 til 2024 var síðan staðfest 20. desember 2002 og tók gildi samkvæmt auglýsingu, sem birt var í Stjórnartíðindum 10. janúar 2003. Hluti af þessu aðalskipulagi er nefndur „Greinargerð III - Þróunaráætlun miðborgar, landnotkun“, sem mun vera sama efnis og breytingin frá árinu 2000 á þágildandi aðalskipulagi. Forsendur fyrrnefnds deiliskipulags munu ekkert hafa breyst vegna nýja aðalskipulagsins.

Samkvæmt framlögðum gögnum úr aðalskipulagi réttargæslustefnda telst svæðið, sem mál þetta varðar, til miðborgar. Í skipulaginu er henni skipt í miðborgarkjarna, atvinnusvæði, aðalverslunarsvæði og hliðarverslunarsvæði. Bankastræti er samkvæmt þessari skiptingu á aðalverslunarsvæði, þar með talið hornhús að Þingholtsstræti 1, en landið innan áðurnefnds deiliskipulagsreits 1.170.3 mun að öðru leyti vera á hliðarverslunarsvæði, sem skipað er í flokk með auðkenninu V-II.I, ásamt svæðinu vestan Þingholtsstrætis að Lækjargötu norðan Amtmannsstígs. Bæði á aðalverslunarsvæðum og hliðarverslunarsvæðum er samkvæmt skipulaginu að finna svokölluð skilgreind götusvæði, þar sem beita á „nákvæmri stýringu ... í þeim tilgangi að tryggja æskilega dreifingu notkunar“, meðal annars þannig að á götuhlið jarðhæða fari hlutfall annarrar starfsemi en smásöluverslunar og matvöruverslunar ekki fram úr helmingi á hverju götusvæði fyrir sig. Samkvæmt aðalskipulaginu telst Bankastræti til skilgreindra götusvæða, en ekki Ingólfsstræti, Amtmannsstígur eða Þingholtsstræti.

Í greinargerð I með gildandi aðalskipulagi réttargæslustefnda, sem virðist af gögnum málsins fjalla um stefnumörkun, er vikið sérstaklega að miðborginni með þeim orðum að þar sé starfsemi, sem þjóni landinu í heild, auk þess sem hún myndi meginkjarna smásöluverslunar, sértækrar þjónustu og afþreyingar. Starfsemin þar sé fjölbreyttari en á verslunar- og þjónustusvæðum, svo sem skrifstofur, menningarstofnanir, þjónustustofnanir, veitingahús, gistihús og „í sumum tilvikum hreinlegur iðnaður og íbúðir“. Um landnotkun er í þessum hluta aðalskipulagsins að öðru leyti vísað til greinargerðar III, fyrrnefndrar þróunaráætlunar miðborgar. Í þeim hluta þróunaráætlunarinnar, sem varðar verslunarsvæði, segir að stefnt sé að því að viðhalda og styrkja þar verslun með aðlaðandi umhverfi og aðstöðu. Á aðalverslunarsvæðum eigi fyrst og fremst að vera smásölu- og matvöruverslanir, en á hliðarverslunarsvæðum skuli einnig lögð áhersla á smásöluverslun, þótt þar verði leyft hærra hlutfall af annarri notkun en á aðalverslunarsvæðum. Skuli stefnt að því að slík notkun styðji við smásölu- og matvöruverslun og gagnkvæmt. Þá segir enn fremur að borgaryfirvöld muni hvetja til þess að efri hæðir húsa, bæði á aðal- og hliðarverslunarsvæðum, verði notaðar sem íbúðarhúsnæði, en tekið er þó fram að „verslunarsvæðin eru ef til vill ekki ákjósanleg fyrir barnafjölskyldur til búsetu þar sem ekki er hægt að mæta þar ýtrustu kröfum sem gerðar eru almennt til íbúðasvæða.“ Um landnotkun á hliðarverslunarsvæðum er í þessum hluta aðalskipulagsins að mestu fjallað um skilgreind götusvæði, sem ágreiningsefni þessa máls varða ekki, en tvennt er þar að öðru leyti tekið fram. Annars vegar er svofellt sérákvæði um afgreiðslutíma áfengis: „Borgaryfirvöld vilja, sem lið í því að viðhalda og efla fjölbreytt mannlíf í borginni, stuðla að samspili verslunarreksturs og veitingareksturs. Rétt þykir í því skyni að leyfa rýmri afgreiðslutíma áfengis á aðalverslunarsvæðum V-I.I og hliðarverslunarsvæðum V-II.I.“ Til skýringar á þessu segir að „ofangreind svæði eru nálægt miðborgarkjarnanum þar sem mest veitingastarfsemi er í dag. Þau eru einnig fjær íbúðabyggð en önnur verslunarsvæði. Samhæfing afgreiðslutíma áfengis á svæðinu skapar tengsl við veitingastarfsemi miðborgarkjarnans og stuðlar að því að stærri hluti næturlífsins sé á tilgreindu svæði.“ Hins vegar er „almennt ákvæði um notkun á verslunarsvæðum“, sem á að gilda utan skilgreindra götusvæða, bæði á aðal- og hliðarverslunarsvæðum, en þar segir: „Skilyrði fyrir að veitt verði leyfi fyrir notkun utan skilgreindra götusvæða aðal- og hliðarverslunarsvæða (s.s. bakhúsum og efri hæðum) eru eftirfarandi: Notkunin hafi ekki truflandi áhrif á nærliggjandi íbúðir vegna hávaða, lyktar, sorps eða af öðrum ástæðum. Notkunin hafi ekki í för með sér óæskilega aukningu umferðar, aðgengi verði tryggt og bílastæðakröfum fullnægt.“

Í greinargerð með deiliskipulagi fyrir reit 1.170.3, sem nær eins og áður kom fram meðal annars til fasteignarinnar Þingholtsstrætis 5, segir að innan hans sé „heimil sú notkun (landnotkun/starfsemi) sem samræmist reglum þar um skv. Aðalskipulagi Reykjavíkur 1996-2016“. Óumdeilt er í málinu að síðastnefnd tilvísun taki nú til aðalskipulags réttargæslustefnda fyrir árin 2001 til 2024. Einnig er tekið fram í greinargerðinni að áréttað skuli „að sækja þarf um leyfi til þess að breyta notkun á húsnæði t.d. íbúðarhúsnæði í skrifstofur eða verslun í veitingastað o.s.frv. til byggingarfulltrúans í Reykjavík sbr. 1. og 2. mgr. 43. gr. skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997. Skal miða við þá notkunarflokka sem tilgreindir eru í meðfylgjandi töflu ... Ávallt þarf að sækja um breytta notkun þegar verið er að breyta um notkun milli þeirra flokka sem þar eru tilgreindir.“ Í töflunni, sem vísað er til, er greint á milli fimmtán svokallaðra notkunarflokka, þar sem meðal annars er að finna matvöruverslanir, smásöluverslanir, veitingastaði og skemmtistaði, en til síðastnefnda flokksins teljast „skemmtistaðir, dansstaðir, krár, næturklúbbar.“ Að öðru leyti varðar greinargerð með deiliskipulaginu ekki ágreiningsefni málsins, en þar er þó tekið fram að ljóst sé „að hávaði við íbúðir í miðborginni og jaðarsvæðum verður í einhverjum tilvikum meiri en æskilegt er á íbúðarsvæðum. Við hönnun íbúðarhúsnæðis og breytingar á eldra húsnæði skal leitast við að halda óþægindum af völdum hávaða í lágmarki með þeim aðgerðum sem tækar eru.“

III.

Í málinu eru engin gögn um hvernig heimilt hafi verið að nota húsið að Þingholtsstræti 5 samkvæmt byggingarleyfum, sem veitt voru áður en fyrrgreind umsókn áfrýjanda kom fram, en af málatilbúnaði aðilanna verður ekki annað ráðið en að óumdeilt sé að á 1. hæð þess hafi verið verslunarhúsnæði. Samkvæmt 1. mgr. 43. gr. laga nr. 73/1997 þurfti áfrýjandi af þessum sökum að leita byggingarleyfis, eins og hann gerði, til að breyta þessum hluta hússins þannig að nota mætti hann fyrir skemmtistað, svo sem áréttað er í áðurnefndri greinargerð með deiliskipulagi fyrir reit 1.170.3. Vegna 2. mgr. 43. gr. sömu laga var heimild réttargæslustefnda til að leyfa þessi breyttu afnot háð því skilyrði að þau væru samræmanleg aðalskipulagi hans fyrir árin 2001 til 2024 og deiliskipulaginu.

Eins og málið liggur fyrir verður ekki séð að í aðalskipulagi réttargæslustefnda sé vikið sérstaklega að notkun lands á því svæði, sem ágreiningur aðilanna varðar, annars staðar en í þróunaráætlun miðborgar, sem áður er lýst. Í greinargerð með deiliskipulagi fyrir reit 1.170.3 er ekki fjallað efnislega um landnotkun, heldur vísað um hana til aðalskipulagsins. Er því ekki til annars að líta en þróunaráætlunarinnar til að komast að niðurstöðu um hvort fullnægt hafi verið fyrrnefndu skilyrði 2. mgr. 43. gr. laga nr. 73/1997 til að heimila áfrýjanda að gera umdeilda breytingu á húsnæði sínu. Af því efni áætlunarinnar, sem áður var rakið, er ljóst að í aðalskipulaginu er gert ráð fyrir að á hliðarverslunarsvæðum V-II.I, sem ná meðal annars yfir fasteignina Þingholtsstræti 5, geti verið skemmtistaðir, þar sem leyfður sé rýmri afgreiðslutími áfengis en almennt gerist. Umsókn áfrýjanda um byggingarleyfi var því að þessu leyti í samræmi við heimildir til notkunar lands samkvæmt staðfestu aðalskipulagi og samþykktu deiliskipulagi. Til þess verður á hinn bóginn að líta að réttargæslustefndi hefur í þessum hluta aðalskipulagsins ekki aðeins afmarkað heimildir til afnota lands á verslunarsvæðum í miðborginni, heldur hefur hann einnig sett þar áðurgreind ákvæði um skilyrði fyrir því að byggingarleyfi verði veitt til að breyta fyrri afnotum húsa á þessum svæðum. Af þessum ákvæðum, sem eru málefnaleg og samrýmanleg almennum reglum um grennd, er réttargæslustefndi bundinn með tilliti til 2. mgr. 43. gr. laga nr. 73/1997.

Í ákvæðunum, sem hér um ræðir, eru sett þau skilyrði fyrir veitingu byggingarleyfis að breytt notkun húss hafi ekki truflandi áhrif á nærliggjandi íbúðir vegna hávaða, lyktar, sorps eða af öðrum ástæðum, auk þess sem hún má ekki leiða af sér óæskilega aukningu umferðar, aðgengi verður að vera tryggt og kröfum um bílastæði fullnægt. Við mat á því hvort þessum skilyrðum sé fullnægt verður að taka tillit til þess að ráðgert er í þróunaráætlun miðborgar og deiliskipulagi fyrir reit 1.170.3 að í nágrenni við Þingholtsstræti 5 sé meðal annars íbúðarhúsnæði, þótt fyrirvarar séu þar gerðir um hvernig þetta verslunarsvæði henti til slíkra nota. Með því að þegar eru rekin veitingahús á þessu svæði með því ónæði og öðrum óþægindum, sem þeim kunna að fylgja fyrir íbúa, verður jafnframt að gæta að því að þessum ákvæðum verður hvorki samkvæmt efni sínu né með hliðsjón af almennum grenndarreglum beitt þannig að þau verði látin standa gegn því að byggingarleyfi verði veitt til breytingar á notkun húsnæðis ef hún eykur ekki slík óþægindi svo að nokkru nemi.

Í málinu liggur fyrir að við afgreiðslu umsóknar áfrýjanda lagði réttargæslustefndi til grundvallar að íbúar í grennd við fyrirhugaðan skemmtistað myndu ekki verða fyrir truflun af lykt eða sorpi frá honum og að áætlanir um hljóðeinangrun þar nægðu til að hávaði, sem kynni að berast innan úr húsinu, færi ekki fram úr leyfilegum mörkum. Þessu mati réttargæslustefnda hafa stefndu ekki hnekkt, auk þess sem skilyrði voru sett í byggingarleyfi áfrýjanda um að húsnæðið stæðist lokaúttekt byggingarfulltrúa, samþykki heilbrigðiseftirlits og prófun á hljóðvist, sem ekki hefur enn reynt á. Á hinn bóginn er í þessum ákvæðum aðalskipulags jafnframt áskilið að breytt starfsemi í húsnæði megi hvorki hafa truflandi áhrif á íbúa í grennd við það af öðrum ástæðum en að framan er getið né auka umferð svo að óæskilegt sé. Starfsemi skemmtistaðar, sem er opinn næturlangt um helgar, hlýtur almennt að kalla á umferð bifreiða og mikinn umgang fólks, þar á meðal ölvaðra manna, þannig að af geti hlotist verulegur hávaði og óþrifnaður. Ótækt er að líta svo á að truflun af þessum sökum falli ekki undir ákvæði þessi vegna þess eins að ekki sé á færi veitingamanns að hafa áhrif á hvað gestir hans eða aðrir geri utan húsnæðisins, enda verður eðli máls samkvæmt að taka í skipulagi mið meðal annars af slíkum beinum afleiðingum starfsemi, sem heimiluð er á fasteign, þótt þeirra gæti eingöngu utan marka hennar. Eins og áður greinir kváðust stefndu í kærum 29. desember 2003 og 2. janúar 2004 til úrskurðarnefndar skipulags- og byggingarmála verða fyrir nánast óbærilegu ónæði af mannaferðum í tengslum við skemmtistað í kjallara Þingholtsstrætis 5 og aðra veitingastaði í nágrenninu. Samkvæmt málflutningi áfrýjanda fyrir Hæstarétti er enn fyrir hendi leyfi til að reka þennan skemmtistað og stendur til að gera það áfram hvernig sem fari um heimild til slíks á 1. hæð hússins. Þótt ljóst sé af þessu að íbúar verði nú þegar fyrir margháttuðu ónæði, sem tengist rekstri skemmtistaða í námunda við húseignir stefndu, og að ekki séu horfur á öðru en að svo verði áfram án tillits til afdrifa byggingarleyfis áfrýjanda, verður ekki litið fram hjá því að við veitingu þess rannsakaði hvorki réttargæslustefndi svo að séð verði né lagði hann mat á hvaða áhrif nýr skemmtistaður á 1. hæð Þingholtsstrætis 5 myndi hafa að þessu leyti og hvort þau væru innan þeirra marka, sem stefndu yrðu að hlíta. Að því virtu er það áfrýjanda sem umsækjanda um byggingarleyfi, sem háð er sérstökum skilyrðum samkvæmt aðalskipulagi réttargæslustefnda, að sanna í málinu að þeim sé fullnægt með því að þessi nýi skemmtistaður í húsnæði hans myndi ekki auka að mun truflun íbúa í húsakynnum stefndu af framangreindum ástæðum. Það hefur áfrýjanda ekki tekist.

Samkvæmt því, sem að framan greinir, verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest. Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Eik fasteignafélag hf., greiði stefndu, D-kk-þgf W. J-x-x, B-kvk-þgf Ó-kvk-þgf S-kvk-þgf, Sólbliki ehf. og B-kk-þgf H. B-kk-þgf, hverjum fyrir sig 100.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.