52/2010

D og S voru sakfelldir fyrir markaðsmisnotkun með því að hafa á tímabilinu 25. janúar 2008 til 22. febrúar 2008, í sex tilvikum, lagt fram kauptilboð í tiltekin skuldabréf í þeim tilgangi að hafa áhrif á dagslokaverð bréfanna og gefa þannig misvísandi til kynna eftirspurn eftir slíkum bréfum og verð þeirra. Var háttsemi þeirra talin varða við a. lið 1. töluliðar 1. mgr. 117. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti. Refsing hvors ákærða var ákveðin fangelsi í 6 mánuði. Í dómi Hæstaréttar var fundið að drætti á rekstri málsins og því að ríkissaksóknari hefði ekki haft samráð við verjendur ákærðu við gerð málsgagna sem þóttu umfangsmeiri en tilefni var til.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 26. janúar 2010 í samræmi við yfirlýsingar ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar á sakfellingu ákærðu, en þyngingar á refsingu þeirra.

Ákærði D-kk-nf Þ-kk-nf krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Ákærði S-kk-nf A-kk-nf krefst aðallega sýknu, til vara að sér verði ekki gerð refsing en að því frágengnu verði hún milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærðu.

Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að ljóst er af gögnum málsins að háttsemi ákærðu var til þess fallin að hafa áhrif á opinbert dagslokaverð í kauphöllinni á skuldabréfum Exista hf. í 2. flokki 2007. Eins og málið liggur fyrir er á hinn bóginn ósannað að þessi háttsemi hafi valdið hækkun á gengi hlutdeildarskírteina í peningamarkaðssjóði hjá Rekstrarfélagi Kaupþings banka hf., sem ákærði D-kk-nf stýrði ásamt öðrum. Að þessu athuguðu en öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms er refsing hvors ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði.

Að því verður að gæta að áfrýjunarstefna var sem áður segir gefin út 26. janúar 2010, en fram er komið að Héraðsdómur Reykjavíkur sendi 8. júní sama ár dómsgerðir í málinu til ríkissaksóknara, sem afhenti ekki Hæstarétti málsgögn fyrr en 26. nóvember 2010. Þessi dráttur er aðfinnsluverður og brýtur í bága við 1. mgr. 171. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 210. gr. sömu laga og 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar. Þrátt fyrir þennan drátt á rekstri málsins eru ekki efni til að skilorðsbinda refsingu ákærðu.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

Samkvæmt 2. mgr. 202. gr. laga nr. 88/2008 skal ríkissaksóknari, þegar honum hafa borist dómsgerðir frá héraðsdómi og ákærða hefur verið skipaður verjandi fyrir Hæstarétti, búa til málsgögn í samráði við verjanda, en til þeirra teljast afrit þeirra málskjala og endurrit sem aðilarnir telja þörf á við úrlausn málsins eins og áfrýjun er háttað. Óumdeilt er að í máli þessu var ekki sinnt þeirri skyldu að hafa samráð við verjendur ákærðu um gerð málsgagna, en þau eru á áttunda hundrað blaðsíður og er þeim að verulegu leyti ofaukið. Að þessu gættu verða ákærðu ekki dæmdir til að greiða nema þriðjung af kostnaði vegna málsgagna fyrir Hæstarétti, en tveir þriðju hlutar hans skulu greiðast úr ríkissjóði. Að auki verða ákærðu dæmdir til að greiða málsvarnarlaun verjenda sinna, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærðu, D-kk-nf Þ-kk-nf og S-kk-nf A-kk-nf, sæti hvor um sig fangelsi í 6 mánuði.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærðu greiði hvor fyrir sig 627.500 krónur vegna málsvarnarlauna skipaðra verjenda sinna, hæstaréttarlögmannanna J-kk-ef R. M-kk-ef og J-kk-ef K-kk-ef S-kk-ef, en í sameiningu 29.787 krónur af öðrum áfrýjunarkostnaði málsins. Að öðru leyti greiðist hann úr ríkissjóði.