824/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli A og Í hf. á hendur S hf. Málsatvik voru þau að ágreiningi um kröfu sem S hf. lýsti við gjaldþrotaskipti þrotabús N ehf. hafði verið vísað til héraðsdóms samkvæmt heimild í lögum nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Áður en málið var þingfest í héraði afturkallaði S hf. kröfu sína við skiptin þar sem hún hefði að fullu verið greidd. Talið var að mál yrði ekki rekið fyrir dómi eftir reglum 5. þáttar laga nr. 21/1991 eftir afturköllun kröfunnar til að fá leyst úr álitaefnum um hvort efni hefðu verið til þess að hún yrði viðurkennd við gjaldþrotaskiptin, enda nytu A og Í hf. annarra úrræða teldu þeir skiptastjóra hafa farið ranglega með hagsmuni þrotabúsins gagnvart S hf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 10. og 11. desember 2013, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 28. nóvember 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess hvor fyrir sitt leyti að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti. Krafa hans um málskostnað í héraði getur því ekki komið til frekari álita hér fyrir dómi.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var mál þetta lagt fyrir héraðsdóm vegna ágreinings, sem reis við skipti á þrotabúi Norðurstrandar ehf. um hvort viðurkenna ætti kröfu að fjárhæð 19.109.147 krónur, sem varnaraðili hafði lýst og krafist að fengi notið stöðu í réttindaröð samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991. Af gögnum málsins verður ekki annað ráðið en að skiptastjóri hafi í skrá um lýstar kröfur í þrotabúið lýst sig samþykkan því að viðurkenna þessa kröfu, en sóknaraðilar hafi á skiptafundi í búinu 4. apríl 2013 mótmælt þeirri rétthæð kröfunnar, sem varnaraðili hafi krafist. Skiptastjóri beindi ágreiningi um kröfuna til héraðsdóms 2. júlí 2013, en áður en mál þetta var þingfest af því tilefni 9. október 2013 hafði varnaraðili með bréfi til skiptastjóra 10. júlí sama ár afturkallað kröfuna með því að hún hafi að fullu verið greidd.

Þótt sóknaraðilar telji að ekki hefði átt að viðurkenna kröfu varnaraðila við gjaldþrotaskiptin, eins og skiptastjóri gerði samkvæmt framansögðu, verður ekki rekið mál fyrir dómi eftir reglum 5. þáttar laga nr. 21/1991 til að fá leyst úr álitaefnum um hvort efni hafi verið til þess eftir að krafan hefur verið afturkölluð við skiptin. Getur engu breytt í því sambandi af hvaða tilefni krafan var afturkölluð, enda njóta sóknaraðilar annarra úrræða telji þeir skiptastjóra hafa farið ranglega með hagsmuni þrotabúsins gagnvart varnaraðila. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Sóknaraðilum verður í sameiningu gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að kæra í máli þessu er gersamlega að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Arctic Linefish A/S og Íslandsbanki hf., greiði í sameiningu varnaraðila, Samskipum hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.