arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
214/2007

Fjárnám var gert í bát í eigu S ehf. í október 2006 án þess að mætt væri að hálfu kröfuhafa, L. Í desember sama ár var að beiðni L aftur gert fjárnám hjá S ehf. til tryggingar sömu kröfu. Félagið krafðist ógildingar á síðargreinda fjárnáminu. Ekki var fallist á að fyrra fjárnámið hefði verið markleysa þó að framkvæmd þess hafi farið í bága við 1. mgr. 23. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Þar sem í lögunum nyti ekki heimildar til að gera fjárnám vegna kröfu sem þegar hefði verið tryggð með fjárnámi, án þess að fyrra fjárnámið hefði verið endurupptekið, fellt úr gildi eða runnið sitt skeið á enda, var fjárnámsgerðin frá desember 2006 felld úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 10. apríl 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fjárnám, sem sýslumaðurinn á Akureyri gerði hjá honum 20. desember 2006 að kröfu varnaraðila, yrði fellt úr gildi. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreint fjárnám verði fellt úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði var hinn 26. október 2006 gert fjárnám hjá sóknaraðila í vélbátnum Afa Agga EA 399 til tryggingar kröfu varnaraðila að fjárhæð 2.808.942 krónur. Í málinu er upplýst að fjárnámið var gert án þess að mætt væri af hálfu varnaraðila, þótt annað hafi verið skráð í bókun um gerðina. Fór þetta í bága við 1. mgr. 23. gr. laga nr. 90/1989. Af þessu leiðir þó ekki að fjárnámsgerðin verði markleysa, eins og lagt er til grundvallar í hinum kærða úrskurði, heldur verður sá sem vill hnekkja henni að leita endurupptöku eftir ákvæðum 9. kafla laga nr. 90/1989 eða skjóta henni til héraðsdóms eftir ákvæðum 15. kafla sömu laga séu skilyrði til þess uppfyllt. Í lögunum nýtur ekki heimildar til að gera fjárnám vegna kröfu sem þegar hefur verið tryggð með fjárnámi, án þess að fyrra fjárnámið hafi verið endurupptekið, fellt úr gildi eða runnið skeið sitt á enda. Voru því ekki lögmæt skilyrði til þess að framkvæmd yrði fjárnámsgerð sú 20. desember 2006, sem aðilar deila um í þessu máli.

Samkvæmt framansögðu verður fallist á kröfu sóknaraðila og varnaraðili dæmdur til að greiða honum málskostnað í héraði og kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Fjárnám, sem sýslumaðurinn á Akureyri gerði 20. desember 2006 fyrir kröfu varnaraðila, Lífeyrissjóðs Norðurlands, á hendur sóknaraðila, Snudda ehf., er fellt úr gildi.

Varnaraðili greiði sóknaraðila samtals 300.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif
217/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. apríl 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. apríl 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. maí 2007, kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
219/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. apríl 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. apríl 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, þó ekki lengur en til föstudagsins 11. maí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
227/2007

Við opinber skipti til fjárslita vegna sambúðarslita M og K reis ágreiningur um eignarhlut K í íbúð. Fyrir lá að M hafði gefið út afsal til K þar sem hann seldi henni 30% eignarhluta í íbúðinni gegn nánar tilgreindri greiðslu. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var ekki talið að M hefði tekist að sýna fram á að við skiptin væri rétt að víkja frá þinglýstri eignarheimild K í íbúðinni. Var kröfum M þar að lútandi því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. mars 2007, þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningi í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli aðila vegna loka óvígðrar sambúðar. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að við skiptin verði vikið frá þinglýstum eignarheimildum vegna fasteignarinnar að X í Reykjavík þannig að litið verði á fjárframlag varnaraðila sem lán til sóknaraðila. Til vara krefst hann að við skiptin verði miðað við að eignarhlutdeild sóknaraðila í fasteigninni sé 91,9% á móti 8,1% eignarhluta varnaraðila, enda teljist sóknaraðili einn bera ábyrgð á skuldum hvílandi á eigninni. Að því frágengnu krefst sóknaraðili að við skiptin verði miðað við að hann eigi 74,9% í eigninni á móti 25,1% eignarhluta varnaraðila og að aðilar beri ábyrgð á áhvílandi skuldum þannig að 70% þeirra séu á ábyrgð hans en 30% á ábyrgð varnaraðila. Að þessu frágengnu krefst sóknaraðili að vikið verði frá þinglýstum eignarheimildum þannig að hann teljist eiga meira en 70% af fasteigninni en varnaraðili minna en 30% og að varnaraðili beri helmingsábyrgð á móti sóknaraðila á áhvílandi lánum. Að því frágengnu krefst sóknaraðili að við skiptin verði miðað við að varnaraðili beri helmingsábyrgð á þeim lánum sem hvíla á fasteigninni. Í öllum tilvikum er þess krafist að varnaraðili greiði sóknaraðila málskostnað.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að hún verði „sýknuð“ af öllum kröfum sóknaraðila. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt vegna kærumáls þessa.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 150.000 krónur í kærumálskostnað, sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, V-kvk-ef Þ. S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.
243/2006

O var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft samræði við X á meðan hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Í héraðsdómi, sem staðfestur var um sakfellingu ákærða, var talið sannað að O hefði notfært sér ölvun og svefndrunga X til að koma fram vilja sínum og þar með brotið gegn 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hann dæmdur í 15 mánaða fangelsi og til að greiða X 700.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 18. apríl 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu og að ákærði verði dæmdur til greiðslu miskabóta til brotaþola að fjárhæð 1.000.000 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 6. júlí 2004 til 19. nóvember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing hans verði milduð og bótakröfu vísað frá dómi eða hún lækkuð.

Ljóst er af framburði kæranda og vitna að kærandi hafi verið rænulaus vegna mikillar áfengisdrykkju og svefndrunga á þeim tíma sem ákærði hafði við hana samfarir. Ákærða hlaut því að vera ljóst að hún var alls ófær um að sporna við þeim. Með vísan til þessa og forsendna hins áfrýjaða dóms að öðru leyti verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæða. Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Í niðurstöðu héraðsdóms er því réttilega lýst að dráttur hafi orðið á rannsókn málsins sem er aðfinnsluverður. Þegar horft er til brots ákærða og dómafordæma verður þessi dráttur á rannsókn málsins og meðferð þess hjá ákæruvaldinu þó ekki talinn svo verulegur að hann réttlæti að refsing ákærða verði bundin skilorði.

Bætur til brotaþola þykja hæfilega ákveðnar 700.000 krónur með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til greiðslu alls áfrýjunarkostnaðar málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara, auk málsvarnarlauna og þóknunar réttargæslumanns samkvæmt ákvörðun Hæstaréttar, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, O-kk-nf F-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði.

Ákærði greiði X 700.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 6. júlí 2004 til 19. nóvember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, samtals 437.183 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 99.600 krónur.
255/2007

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, sbr. 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 20. júní 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í greinargerð sóknaraðila kemur fram að rannsókn málsins sé á lokastigi en niðurstöðu geðrannsóknar á varnaraðila sé að vænta í þessum mánuði. Hafi geðrannsóknin tekið lengri tíma en ráðgert var vegna hegðunar varnaraðila sem kunnáttumaðurinn, sem kvaddur var til að framkvæma rannsóknina, hafi þurft tíma til að átta sig á. Þá hafi verið talið rétt að bíða með þá yfirheyrslu á varnaraðila, sem fram hafi farið 7. maí 2007, þar til niðurstaða geðrannsóknarinnar lægi fyrir svo og niðurstaða sálfræðirannsóknar á ætluðum brotaþola. Af þessum ástæðum hefur útgáfa ákæru tafist. Með þessum athugasemdum og vísan til dóms Hæstaréttar 30. mars 2007 í máli nr. 178/2007 en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
256/2007

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, sbr. 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 6. júní 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að sterkur grunur sé fyrir hendi um að kærði hafi framið það brot sem hann er grunaður um. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
257/2007

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að B yrði svipt sjálfræði á grundvelli a. liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 en sjálfræðissviptingunni markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. apríl 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. maí sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 18. apríl 2007, þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í tíu mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að sjálfræðissviptingu hennar verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómara að skilyrði a. liðar 4. gr. lögræðislaga séu fyrir hendi þannig að þörf sé á því að sóknaraðili verði svipt sjálfræði. Í vottorði yfirlæknis á bráðageðdeild Landspítala-háskólasjúkrahúss 14. mars 2007 kemur fram það álit hans að sjálfræðissviptingin ætti ekki að vara skemur en átta mánuði og ekki lengur en tólf mánuði. Læknirinn gaf skýrslu fyrir héraðsdómi og telur að átta mánaða sjálfræðissvipting ætti að duga sem „fyrsta skref“. Verður sóknaraðili því svipt sjálfræði í átta mánuði frá uppsögu hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Sóknaraðili, B, er svipt sjálfræði í átta mánuði frá uppsögu hins kærða úrskurðar.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, V-kk-ef H. V-kk-ef héraðsdómslögmanns, 100.000 krónur.
266/2006

E var sakfelldur fyrir þjófnað með því að hafa sem starfsmaður verslunar stolið veski, sem viðskiptamaður hafði skilið eftir, og notað debetkort sem í veskinu var til að taka út 10.000 krónur í hraðbanka. Með þessum verknaði rauf E skilorð eldri dóms þar sem hann hafði hlotið 18 mánaða fangelsi, þar af 16 mánuði skilorðsbundna í þrjú ár. Var skilorðsdómurinn tekinn upp samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og honum gerð refsing með hliðsjón af 77. gr. laganna. Í ljósi sakarferils E þótti refsing hans hæfilega ákveðin 18 mánaða óskilorðsbundið fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 27. apríl 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málflutningslaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 200.007 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
267/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. maí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 13. júní 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
268/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. maí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 13. júní 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
269/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. maí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 11. júní 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 14. maí 2007 og krefst þess aðallega að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans en þó ekki lengur en til föstudagsins 6. júlí 2007 kl. 16. Til vara krefst sóknaraðili að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Hinn kærði úrskurður var kveðinn upp 11. maí 2007 klukkan 16, að viðstöddum fulltrúa sóknaraðila. Gögn málsins bera með sér að kæra sóknaraðila barst Héraðsdómi Reykjavíkur 14. maí 2007 klukkan 17.32. Kærufrestur samkvæmt 2. mgr. 144. gr. laga nr. 19/1991 var þá liðinn og kemur aðalkrafa sóknaraðila því ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
270/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. maí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 11. júní 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 14. maí 2007 og krefst þess aðallega að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans en þó ekki lengur en til föstudagsins 6. júlí 2007 kl. 16. Til vara krefst sóknaraðili að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Hinn kærði úrskurður var kveðinn upp 11. maí 2007 klukkan 15.30, að viðstöddum fulltrúa sóknaraðila. Gögn málsins bera með sér að kæra sóknaraðila barst Héraðsdómi Reykjavíkur 14. maí 2007 klukkan 17.32. Kærufrestur samkvæmt 2. mgr. 144. gr. laga nr. 19/1991 var þá liðinn og kemur aðalkrafa sóknaraðila því ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
271/2007

X hf. stefndi K til greiðslu reiknings vegna efniskostnaðar og vinnu við frágang á íbúðarhúsnæði, sem hún hafði fest kaup á árið 2001 með þáverandi sambúðarmanni sínum, sem er sonur fyrirsvarsmanns félagsins. Samkvæmt framburði fyrirsvarsmanns og starfsmanns X hf. hafði reikningsgerðin stuðst við ýmis gögn. Þar sem þessi gögn höfðu ekki nema í litlum mæli verið lögð fram í málinu var talið að félagið hefði ekki lagt fullnægjandi grundvöll að kröfu sinni og því bæri að vísa málinu af sjálfsdáðum frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. apríl 2007, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði reisir sóknaraðili kröfu sína á reikningi 23. nóvember 2005 að fjárhæð 3.215.683 krónur vegna efniskostnaðar og vinnu við frágang íbúðarhúsnæðis, sem varnaraðili festi kaup á í desember 2001 með þáverandi sambúðarmanni sínum, sem er sonur fyrirsvarsmanns sóknaraðila. Varnaraðili telur sig ekki vera í skuld við sóknaraðila og vísar til þess að skuldin, að því marki sem hún hafi verið til staðar, hafi verið að fullu greidd árið 2004. Telur hún að áðurnefndur reikningur sé tilbúningur frá rótum og að sóknaraðili hafi ekki unnið öll þau verk, sem tilgreind eru á fylgiskjali með reikningnum, þar sem fjárhæð hans er sundurliðuð.

Í skýrslu, sem tekin var af fyrirsvarsmanni sóknaraðila við meðferð málsins í héraði, kvaðst hann við gerð reikningsins hafa stuðst við ýmis gögn, sem verkstjóri hjá sóknaraðila hafi látið honum í té. Verkstjórinn bar ennfremur fyrir dómi að fjárhæðir á fyrrgreindu fylgiskjali væru „samkvæmt nótum og öðru“. Engin gögn af þessu tagi hafa verið lögð fram í málinu um 15 af 16 liðum í fylgiskjalinu. Er fallist á með héraðsdómara að sóknaraðili hafi af þeim sökum ekki lagt fullnægjandi grundvöll að kröfu sinni og að vísa beri málinu af sjálfsdáðum frá dómi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, X hf., greiði varnaraðila, K, 150.000 krónur í kærumálskostnað.