546/2011

E ehf. og M hf. kröfðu V ehf. um greiðslu vangoldinnar húsaleigu og hússjóðsgjalda á grundvelli húsaleigusamnings þar sem kveðið var á um skiptingu kostnaðar milli þeirra vegna viðhalds á hinu leigða húsnæði og rekstrarkostnaðar. Vísað var frá héraðsdómi þeim hluta kröfunnar er laut að greiðslu hússjóðsgjalda þar sem krafan hvað þetta varðaði var ekki nægilega vel afmörkuð en V ehf. dæmt til að greiða umkrafða húsaleigu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 7. júlí 2011. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 7. september 2011 og áfrýjaði hann öðru sinni 5. október það ár samkvæmt heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Áfrýjandi krefst þess að vísað verði frá héraðsdómi kröfu stefndu að fjárhæð 533.484 krónur en hann verði að öðru leyti sýknaður af kröfum þeirra. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Framangreind frávísunarkrafa áfrýjanda tekur til þess hluta af kröfu stefndu í héraði sem byggðist á því að þeir hefðu greitt í hússjóð þau gjöld sem tilheyrðu hinum leigða eignarhluta og ættu kröfu á hendur áfrýjanda um að hann endurgreiddi þeim þá fjárhæð sem þeir þannig hefðu greitt.

Í húsaleigusamningi aðila 2. janúar 2003 er kveðið á um skiptingu kostnaðar milli þeirra vegna viðhalds á hinu leigða húsnæði og rekstrarkostnaðar. Við kröfugerð sína vegna framlaga til húsfélagsins hafa stefndu ekki gert grein fyrir því hvort útgjöld húsfélagsins, það tímabil sem krafan tekur til, kunni að einhverju leyti að hafa stafað af kostnaði sem stefndu bar að standa straum af samkvæmt húsaleigusamningi aðila. Í greinargerð áfrýjanda í héraði var meðal annars byggt á því að þessi þáttur í kröfu stefndu væri ósundurliðaður og áfrýjanda væri því ekki gert kleift að reikna út þann hluta sem honum væri „e.t.v. rétt að standa skil á“ eins og komist er að orði. Þó að þessi málsástæða hafi einungis verið höfð uppi til stuðnings sýknukröfu áfrýjanda leiðir hún til þess að fallist verður á kröfu hans um að vísa þessum þætti kröfu stefndu frá héraðsdómi, enda er þar um að ræða lagalega úrlausn á því til hvers málsástæðan eigi að leiða og á undir dómstóla að leysa úr því án tillits til kröfugerðar málsaðila.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um að áfrýjanda beri að greiða stefndu húsaleigukröfu þeirra. Þá verður einnig með vísan til forsendna hafnað málsástæðu áfrýjanda sem byggist á því að hann eigi gagnkröfu á hendur stefndu vegna innréttinga og muna sem hann hafi átt og orðið hafi eftir í húsnæðinu. Hið sama gildir um málsástæðu áfrýjanda sem lýtur að því að húsnæðið hafi verið minna en hann hafi átt kröfu til.

Í viðbót við framangreindar málsástæður byggir áfrýjandi á því, svo sem fram kemur í héraðsdómi, að stefndu hafi ekki mátt krefja hann um greiðslu virðisaukaskatts í viðbót við húsaleiguna þrátt fyrir beint ákvæði í leigusamningnum um heimild þeirra til þess, þar sem þeir hafi ekki uppfyllt skilyrði laga til virðisaukaskattskyldu. Af þessu tilefni hafa stefndu lagt fyrir Hæstarétt bréf ríkisskattstjóra 19. janúar 2012, þar sem meðal annars kemur fram að þeir hafi staðið skil á greiðslum virðisaukaskatts vegna hinnar leigðu fasteignar. Af þessu leiðir að áfrýjandi hefur getað nýtt greiðslur á skattinum sem innskatt í sínum rekstri, en fyrir liggur að hann stundar virðisaukaskattskylda starfsemi. Eru því ekki efni til að fallast á þessar varnir áfrýjanda.

Samkvæmt framansögðu verður kröfu stefndu vegna framlags til húsfélags vísað frá héraðsdómi en krafa hans að öðru leyti tekin til greina með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 eins og dæmt var í héraði og nánar greinir í dómsorði.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað verður staðfest.

Samkvæmt þessum úrslitum málsins verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefndu upp í þann kostnað sem þeir hafa haft af rekstri málsins fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Vísað er frá héraðsdómi 533.484 krónum af kröfu stefndu, Eignarhaldsfélagsins Ögurs ehf. og Miðjunnar hf., á hendur áfrýjanda, Veisluþjónustu viðskiptalífsins ehf.

Áfrýjandi greiði stefndu óskipt 4.580.108 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 434.156 krónum frá 10. júní 2008 til 10. júlí sama ár, af 874.240 krónum frá þeim degi til 10. ágúst sama ár, af 1.318.228 krónum frá þeim degi til 10. september sama ár, af 1.766.408 krónum frá þeim degi til 10. október sama ár, af 2.218.634 krónum frá þeim degi til 10. nóvember sama ár, af 2.674.766 krónum frá þeim degi til 10. desember sama ár, af 3.140.728 krónum frá þeim degi til 10. janúar 2009, af 3.614.786 krónum frá þeim degi til 10. febrúar sama ár, af 4.096.074 krónum frá þeim degi til 10. mars sama ár, en af 4.580.108 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjandi greiði stefndu sameiginlega 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.