arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
300/2005

G krafðist endurupptöku á máli L á hendur sér, sem lokið hafði með áritun stefnu um aðfararhæfi vegna útivistar G. Við fyrirtöku fjárnámsgerðar hjá sýslumanni vegna málsins þann 29. mars 2005 var mætt af hálfu G, en hún hélt því fram að sér hefði ekki orðið kunnugt um fyrirtökuna fyrr en daginn áður. Í málinu lá hins vegar fyrir birtingarvottorð vegna boðunar til fjárnáms, sem samkvæmt efni sínu hafði verið birt fyrir nafngreindum manni, sem sagður var í sömu íbúð og G, þann 9. mars 2005. Þótti birtingarvottorðið veita löglíkur fyrir því að G hefði orðið kunnugt um lyktir héraðsdómsmálsins síðastnefndan dag og töldust fullyrðingar G einar og sér ekki nægja til að velta sönnunarbyrði um þetta atriði yfir á L. Þegar beiðni G um endurupptöku barst héraðsdómi 27. apríl 2005 var því liðinn sá mánaðar frestur sem mælt er fyrir um í 1. mgr. 137. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 til að beiðast endurupptöku málsins og var kröfunni því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. júlí sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júní 2005 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um endurupptöku máls varnaraðila á hendur sóknaraðila, sem lauk með áritun stefnu um aðfararhæfi 4. febrúar 2005. Kæruheimild er q. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að málið verði endurupptekið og að honum verði dæmdur kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðila hefur ekki tekist að hnekkja því að stefnuvottur hafi birt boðun til fjárnáms á heimili hennar miðvikudaginn 9. mars 2005 kl. 19:40 fyrir manni sem sagður er heita I-kk-nf S-kk-nf og búa í sömu íbúð. Veitir vottorðið löglíkur fyrir því að sóknaraðila hafi þannig orðið kunnugt um fyrirtöku málsins hjá sýslumanni og þar með lyktir héraðsdómsmálsins. Fullyrðingar sóknaraðila um að sér hafi ekki borist fyrrnefnd boðun fyrr 28. mars 2005 nægja ekki einar og sér til að velta sönnunarbyrði um þetta atriði yfir á varnaraðila. Skjöl sóknaraðila, meðal annars úr þjóðskrá, varðandi nafnið I-kk-nf S-kk-nf, skipta hér ekki máli. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 100.000 krónur í kærumálskostnað.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kvk-nf B-kvk-nf, greiði varnaraðila, Landssíma Íslands hf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
301/2004

Verktakinn F ehf. gerði verktakanum R ehf. tilboð í aprílmánuði 2001 í vinnu við loftræstikerfi vegna framkvæmda hins síðarnefnda við húsnæði S hf. Í útboðsgögnum R ehf. var tekið fram að tilboð skyldi miða við byggingarvísitölu í marsmánuði 2001. R ehf. samþykkti tilboð F ehf. sem vann að verkinu og gerði R ehf. reikninga vegna þess á tímabilinu frá apríl til júlí 2002. Talið var að R ehf. hafi hlotið að vera það ljóst á hvaða gögnum F ehf. byggði tilboð sitt. Hafi R ehf. verið skylt að ganga úr skugga um hvort F ehf. mætti ganga út frá því sem vísu að hann ætti rétt á verðbótum í samræmi við ákvæði þeirra. Var því fallist á R ehf. bæri að greiða F ehf. verðbætur af fjárhæðum framangreindra reikninga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. júlí 2004. Hann krefst þess að sér verði aðeins gert að greiða stefnda 256.978 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. desember 2003 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, sem verður ákveðinn eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ris ehf., greiði stefnda, Funa ehf., 270.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
302/2005

S voru gefin að sök tvö þjófnaðarbrot og að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti. S átti talsverðan sakaferil að baki. Við ákvörðun refsingar var vísað til 78. gr. almennra hegningarlaga. Þá var einnig höfð hliðsjón af 77. gr. laganna. S hafði ekki bætt fyrir brot sín og átti sér engar málsbætur. Þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 22. júní 2005 að ósk ákærða og í samræmi við yfirlýsingu hans um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin.

Ákærða eru í máli þessu gefin að sök tvö þjófnaðarbrot 29. júní og 5. júlí 2004 og að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti 27. desember sama ár. Ákærði hefur sex sinnum frá árinu 2000 hlotið refsingu fyrir réttindaleysi við akstur, en í tveimur tilvikanna var honum dæmdur hegningarauki. Hann hlaut síðast dóm 9. september 2004 fyrir sams konar brot auk ölvunar við akstur 20. febrúar sama ár og var þá dæmdur í fimm mánaða fangelsi. Ákærði gekkst undir tvær sáttir 22. október 2004 með greiðslu sektar vegna þjófnaðar. Þjófnaðarbrotin sem hér eru til umfjöllunar voru framin fyrir uppkvaðningu dómsins 9. september og áður en hann gekkst undir fyrrnefndar sáttir. Við ákvörðun refsingar hans er því vísað til 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá er einnig höfð hliðsjón af 77. gr. sömu laga. Ákærði hefur ekki bætt fyrir brot sín og hann á sér engar málsbætur. Með vísan til þess sem að framan greinir þykir refsing hans hæfilega ákveðin í hinum áfrýjaða dómi.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en sakarkostnað.

Ákærði, S-kk-nf M-kk-nf, greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 242.775 krónur, sem er málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, á báðum dómstigum.
303/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júlí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 1. júlí 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 1. september 2005 kl. 15. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að honum verði bönnuð för frá Íslandi. Að því frágengnu er þess krafist að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi, en hins vegar verður því ekki markaður lengri tími en til föstudagsins 12. ágúst kl. 16.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. ágúst kl. 16.
304/2004

Dómur héraðsdóms var ómerktur þar sem meira en átta vikur liðu frá því að málið var dómtekið þar til dómur var kveðinn upp í því.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. júlí 2004. Hann krefst þess að stefnda G-kk-þgf O-kk-þgf verði gert að greiða sér 9.421.875 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 11. nóvember 1999 til 30. júní 2001 og samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Við þingfestingu málsins fyrir Hæstarétti féll áfrýjandi frá kröfum sínum á hendur stefnda A-kk-þgf J-kk-þgf Á-kk-þgf.

Stefndi G-kk-nf krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi A-kk-nf krefst þess að áfrýjanda verði gert að greiða sér ómaksþóknun.

Mál þetta var munnlega flutt og dómtekið í héraði 5. febrúar 2004. Það var síðan tekið fyrir að nýju 21. apríl sama árs og bókað í þingbók, að dómur í málinu hafi ekki verið kveðinn upp innan lögboðins frests sökum embættisanna dómarans. Var tekið fram að lögmönnum aðila væri gefinn kostur á að flytja málið á ný, en þeir teldu þess ekki þörf og vísuðu til fyrri málflutnings. Hinn áfrýjaði dómur var síðan kveðinn upp 23. sama mánaðar. Samkvæmt þessu liðu tæpar ellefu vikur frá því að málið var dómtekið þar til dómur var kveðinn upp. Hafi dómur ekki verið kveðinn upp í munnlega fluttu máli innan fjögurra vikna frá dómtöku þess skal það flutt að nýju nema dómari og aðilar telji það óþarft, sbr. 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómum Hæstaréttar hefur verið litið svo á að héraðsdómur verði ekki kveðinn upp að réttu lagi samkvæmt þessari heimild án munnlegs málflutnings á ný ef liðnar eru átta vikur frá því að það var upphaflega flutt, enda getur málflutningur ekki komið að því gagni, sem til er ætlast, þegar dómsuppsaga dregst svo mjög. Þar sem meira en átta vikur liðu samkvæmt framansögðu frá því að málið var dómtekið þar til dómur var kveðinn upp í því verður að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að áfrýjandi og stefndi G-kk-nf beri hvor sinn kostnað af þessum þætti málsins fyrir Hæstarétti. Eru engin efni til að verða við kröfu stefnda A-kk-ef um ómaksþóknun vegna áfrýjunar héraðsdóms að því er hann varðar.

Dómsorð:

Héraðsdómur er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til málflutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
304/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júlí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 1. júlí 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 1. september 2005 kl. 15. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að honum verði bönnuð för frá Íslandi. Að því frágengnu er þess krafist að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi, en hins vegar verður því ekki markaður lengri tími en til föstudagsins 12. ágúst kl. 16.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. ágúst kl. 16.
305/2004

Í var sýknað af kröfu H um bætur á grundvelli laga nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota. Tókst H ekki að sanna að axlarbrot sem hann hlaut væri afleiðing líkamsárásar á hann sem Þ hafði verið sakfelldur fyrir. Hafði Þ aðeins verið ákærður fyrir að sparka í enni H með þeim afleiðingum að hann hlaut glóðarauga á vinstra auga, blóðnasir og skrámaðist og marðist í andliti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. júlí 2004. Hann krefst þess að felld verði úr gildi ákvörðun, sem bótanefnd samkvæmt lögum nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota tók 30. apríl 2003, og stefndi dæmdur til að greiða sér 1.253.740 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 8. apríl 2000 til 20. desember 2001, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðili beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
30/2005

Nokkrum dögum eftir að eiginmaður G gaf út skuldabréf til S undirrituðu hjónin kaupmála þar sem tvær fasteignir voru lýstar séreign G. Eftir að bú eiginmannsins var tekið til gjaldþrotaskipta óskaði S eftir því að umræddar fasteignir yrðu kyrrsettar til tryggingar fullnustu skuldar hans samkvæmt skuldabréfinu. Var talið að ekki væri fullnægt skilyrðum laga um kyrrsetningu, lögbann o.fl. fyrir kyrrsetningu eigna G til tryggingar fullnustu þessarar skuldar eiginmanns hennar. Þá var ekki á það fallist að heimild til kyrrsetningar yrði sótt í 73. gr. hjúskaparlaga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 11. janúar 2005, sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. janúar 2005, en þar var hafnað kröfum sóknaraðila um að fella úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Keflavík 19. nóvember 2004 um að neita kyrrsetningu eigna varnaraðila til tryggingar skuldar samkvæmt skuldabréfi útgefnu til sóknaraðila 30. desember 1999. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför og 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði felldur úr gildi, framangreind ákvörðun sýslumannsins í Keflavík ógilt og krafa sóknaraðila tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar úrskurðar héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna úrskurðar héraðsdóms verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað, svo sem greinir í dómsorði.
310/2005

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þar sem ekki var talið að sóknaraðili hefði fært fram haldbær rök fyrir því að skilyrði lagaákvæðisins fyrir gæsluvarðhaldi væru uppfyllt .

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júlí 2005. Kærumálsgögn bárust réttinum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. júlí 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 15. júlí 2005 klukkan 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Sóknaraðili reisir kröfu um gæsluvarðhald á a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Til stuðnings því að fullnægt sé skilyrðum ákvæðisins vísar hann til þess að rannsókn málsins sé á frumstigi og mikil rannsóknarvinna sé fyrir höndum. Um sé að ræða ætluð kynferðisbrot gagnvart tveimur ungum stúlkum, fyrrum stjúpdóttur varnaraðila og vinkonu hennar, og nauðsynlegt sé að koma í veg fyrir að varnaraðili torveldi rannsókn málsins, t.d. með því að hafa áhrif á vitni.

Fram er komið að önnur stúlkan hafi gefið skýrslu fyrir dómi sama dag og hinn kærði úrskurður var kveðinn upp, en hin muni gera það á 13. júlí 2005. Ætluð brot varnaraðila eru sögð hafa verið framin fyrir alllöngu síðan, eða meðan hann var kvæntur móður annarrar stúlkunnar. Sóknaraðili hefur ekki fært fram haldbær rök fyrir að uppfyllt séu skilyrði a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 fyrir gæsluvarðhaldi yfir varnaraðila. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
311/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. júlí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. júlí 2005. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 8. júlí 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 15. júlí 2005 klukkan 11. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
312/2005

S lenti í umferðarslysi í júní 2003 og slasaðist. Í málinu var ekki deilt um bótaskyldu SA og H, en ágreiningur aðila laut að útreikningi bóta og hvort greiðslur frá almannatryggingum og lífeyrissjóðum ættu að koma þar til frádráttar. S neitaði að upplýsa um rétt sinn til bóta frá almannatryggingum eða lífeyrissjóðum og hafði ekki heimilað stefndu að afla þeirra upplýsinga fyrir sína hönd. Á þeim tíma er S lenti í slysinu hafði skaðabótalögum nr. 50/1993 verið breytt með lögum nr. 37/1999, þar sem m.a. var gert ráð fyrir að til frádráttar bótum kæmu greiðslur af félagslegum toga, sem kæmu í hlut tjónþola vegna örorkunnar. S byggði bætur sínar á skaðabótalögum og gerði í málinu kröfu á hendur stefndu til greiðslu tiltekinnar fjárhæðar. Bar henni því að upplýsa um öll þau atriði sem gátu haft áhrif á útreikning bótanna. Með því að leggja ekki fram umbeðin gögn var krafa S það óljós og málatilbúnaður hennar svo óskýr að samræmdist ekki meginreglu laga um meðferð einkamála um skýran og glöggan málatilbúnað. Var málinu vísað frá dómi ex officio.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júlí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júní 2005, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kvk-nf K-kvk-nf, greiði varnaraðilum, Sjóvá-Almennum tryggingum hf. og H-kk-þgf Í-kk-þgf, samtals 100.000 krónur í kærumálskostnað.
314/2004

V var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hafði V ráðist á X með hnífi í kjölfar þess að sá síðarnefndi sló hann í andlitið, með þeim afleiðingum að X hlaut meðal annars tvö stungusár. Við ákvörðun refsingar þótti rétt að líta til 4., 5. og 8. tl. 1. mgr. 70. gr. og 4. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga svo og 60. og 77. gr. laganna. Var V gert að sæta fangelsi í 18 mánuði. Með vísan til þess að atlaga V var stórhættuleg og að hann rauf skilorð þótti ekki unnt, þrátt fyrir breytta hagi hans, að skilorðsbinda refsinguna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 14. júlí 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Eins og fram kemur í héraðsdómi hafði brotaþoli reitt ákærða til reiði með því að slá hann í andlitið að fyrra bragði í framhaldi af orðaskaki milli þeirra. Við ákvörðun refsingar er því rétt að vísa til 4. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði var ungur að árum þegar hann framdi brotið og verður því refsing hans einnig ákveðin með tilliti til 4. tl. 1.mgr. 70. gr. laganna. Að þessu virtu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um refsingu ákærða.

Ákærði réðist á brotaþola með hnífi með þeim afleiðingum að sá síðarnefndi hlaut stungusár á miðju baki við 10. brjósthryggjarlið, stungusár á vinstri síðu aftanverðri rétt ofan við mjaðmakamb, sár neðan við vinstri olnboga og rispu neðarlega á kvið vinstra megin. Þessi atlaga ákærða var stórhættuleg og réði hending ein að brotaþoli hlaut ekki lífshættulega áverka. Með broti sínu rauf ákærði auk þess skilorð, sem honum var sett með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 3. apríl 2002, sem nánar er vikið að í héraðsdómi. Þegar framangreint er virt þykir ekki unnt, þrátt fyrir breytta hagi ákærða, að skilorðsbinda refsinguna.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, V-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, G-kk-ef B. Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 120.000 krónur.
314/2005

K höfðaði mál á hendur M og krafðist forsjár A, sonar þeirra. Svo fór að gerð var dómsátt á milli þeirra þess efnis að forsjáin fluttist til M, en óleyst var úr ágreiningi um málskostnað. Talið var óhjákvæmilegt að líta svo á, að K hefði með dómsáttinni tapað málinu í öllu verulegu. Samkvæmt meginreglu 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 varð því til samræmis að dæma K til greiðslu málskostnaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júlí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 29. júní 2005, þar sem kveðið var á um málskostnað í máli varnaraðila gegn sóknaraðila, sem var lokið að öðru leyti með dómsátt. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hvor aðili verði látinn bera sinn kostnað af málinu fyrir héraðsdómi.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, 80.000 krónur í kærumálskostnað.