arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
227/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að fjárskuldbindingar sem A hafi stofnað til hafi verið með þeim hætti að ákvæði 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 63. gr. d. laga nr. 21/1991 stæðu því í vegi að unnt væri að fallast á kröfu hans. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf dómstjórar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. mars 2010, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að honum yrði veitt heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. með áorðnum breytingum. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á beiðni hans um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar.

Sóknaraðili hefur í greinargerð til Hæstaréttar upplýst að hann hafi í beiðni um nauðsamning til greiðsluaðlögunar ekki sundurliðað skuldir sínar í annars vegar ógjaldfallnar skuldir og hins vegar gjaldfallnar skuldir af þeirri ástæðu að skuldirnar hafi allar verið gjaldfallnar.

Sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt þrjú verðmöt löggilts fasteignasala þar sem fram kemur áætlað söluverð fasteignar hans og eiginkonu hans að [...], ásamt lóðarréttindum. Samkvæmt verðmötum þessum var áætlað söluverð fasteignarinnar 23. september 2005, 58.000.0000 krónur, en 18. maí 2007, 75.000.000 krónur og 18. mars 2008, 83.500.000 krónur. Telur sóknaraðili að þótt rétt sé að veruleg skuldaaukning hafi orðið hjá honum á árunum 2005 til 2007 hafi verðmæti eigna aukist verulega á sama tíma, svo sem verðmötin sýni. Í beiðni sóknaraðila um nauðasamning til greiðsluaðlögunar tilgreinir hann matsverð sömu fasteignar 47.000.000 krónur, en í lista um eignir og skuldir er það tilgreint 52.000.000 krónur.

Þótt framangreind möt á áætluðu söluverði fasteignarinnar á tilgreindum dögum ættu við rök að styðjast voru fjárskuldbindingar þær sem sóknaraðili stofnaði til á framangreindu tímabili og grein er gerð fyrir í hinum kærða úrskurði þannig að ákvæði 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 63. gr. d. laga nr. 21/1991 standa því í vegi að unnt sé að fallast á kröfu hans.

Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
228/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að lántökur sem A hafi stofnað til hafi verið með þeim hætti að ákvæði 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 63. gr. d. laga nr. 21/1991 stæðu því í vegi að unnt væri að fallast á kröfu hennar. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf dómstjórar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. mars 2010, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að henni yrði veitt heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. með áorðnum breytingum. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á beiðni hennar um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar.

Sóknaraðili hefur í greinargerð til Hæstaréttar upplýst að hún hafi í beiðni um nauðsamning til greiðsluaðlögunar ekki sundurliðað skuldir sínar í annars vegar ógjaldfallnar skuldir og hins vegar gjaldfallnar skuldir af þeirri ástæðu að skuldirnar hafi allar verið gjaldfallnar.

Sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt þrjú verðmöt löggilts fasteignasala þar sem fram kemur áætlað söluverð fasteignar hennar og eiginmanns hennar að [...], ásamt lóðarréttindum. Samkvæmt verðmötum þessum var áætlað söluverð fasteignarinnar 23. september 2005, 58.000.0000 krónur, en 18. maí 2007, 75.000.000 krónur og 18. mars 2008, 83.500.000 krónur. Telur sóknaraðili að þótt rétt sé að veruleg skuldaaukning hafi orðið hjá henni og eiginmanni hennar á árunum 2005 til 2007 hafi verðmæti eigna aukist verulega á sama tíma, svo sem verðmötin sýni. Í beiðni sóknaraðila um nauðasamning til greiðsluaðlögunar tilgreinir hún matsverð sömu fasteignar 47.000.000 krónur, en í lista um eignir og skuldir er það tilgreint 52.000.000 krónur.

Þótt framangreind möt á áætluðu söluverði fasteignarinnar á tilgreindum dögum ættu við rök að styðjast voru lántökur þær sem sóknaraðili stofnaði til á framangreindu tímabili og grein er gerð fyrir í hinum kærða úrskurði þannig að ákvæði 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 63. gr. d. laga nr. 21/1991 standa því í vegi að unnt sé að fallast á kröfu hennar.

Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
230/2009

15. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 væri kveðið skýrt á um það að fjárhæðir bóta, sem greindar væru í 3. mgr. 7. gr

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. maí 2009. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 2.391.917 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 7. febrúar 2003 til 30. apríl 2005 og frá þeim degi af 1.626.504 krónum til 10. maí 2008. Þá krefst hann dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 765.413 krónum frá 30. apríl 2005 til 10. maí 2008 en af 2.391.917 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem hann nýtur á báðum dómstigum.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að tildæmd fjárhæð, 2.391.917 krónur, beri 4,5% ársvexti frá 7. febrúar 2003 til dómsuppsögudags í Hæstarétti en dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags og að málskostnaður falli niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Þegar litið er til framangreindra málalykta og haft í huga að í máli þessu eru ekki veruleg vafaatriði, sbr. 1. og 3. mgr. 130. gr., sbr. og 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, J-kk-nf G-kk-nf V-kk-nf, greiði stefnda, Tryggingamiðstöðinni hf., málskostnað fyrir Hæstarétti, 400.000 krónur.

Allur gjafsóknarkostnður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 400.000 krónur.
230/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli M ehf. gegn V ehf., J og Þ var vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. mars 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Ágreiningur málsaðila varðar uppgjör verks, sem sóknaraðili tók að sér að vinna við jarðvegsframkvæmdir á lóðinni nr. 6 við Ennishvarf í Kópavogi. Samningur um verkið var munnlegur og greinir aðila á um efni hans.

Fyrir héraðsdómi fór fram sönnunarfærsla þar sem nokkrir menn, sem þekktu til atvika málsins, gáfu skýrslu svo sem rakið er í hinum kærða úrskurði. Verður ráðið að málavextir hafi verið skýrðir svo sem kostur er. Varnaraðilar höfðu ekki uppi kröfu um frávísun málsins og engin efni voru til þess fyrir héraðsdómara að vísa því frá dómi af sjálfsdáðum. Verður hinn kærði úrskurður samkvæmt því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.
232/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms sem staðfesti ákvörðun dómsmálaráðherra um að X skyldi framseldur til Póllands.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. apríl 2010 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. apríl 2010, þar sem staðfest var ákvörðun dómsmálaráðherra 8. febrúar 2010 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að málsvarnarlaun skipaðs réttargæslumanns hans fyrir Hæstarétti verði greidd úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, J-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 200.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
233/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur, en gæsluvarðhaldstíminn styttur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 23. desember 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um gæsluvarðhald varnaraðila með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. júní 2010 klukkan 16.
234/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 10. maí 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og einangrun aflétt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
235/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. apríl 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að einangrun verði aflétt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
239/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. apríl 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur. Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
23/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. janúar 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 9. febrúar 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
240/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. apríl 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
243/2009

T krafðist þess að H yrði gert að gefa út afsal til hans fyrir helmingseignarhlut í jörðinni MG, sem H átti í óskiptri sameign með K, sambýliskonu sinni. T byggði kröfu sína á því að hann hefði gert munnlegan samning við H um að þeir keyptu í sameiningu hið umþrætta land en síðan skyldi  H afsala T helmingi þess. Talið var að jafnvel þótt sannað teldist að H hefði skuldbundið sig gagnvart T með fyrrgreindum hætti hefði samningurinn ekki gengið eftir þar sem H hefði keypt landið með sambýliskonu sinni. Þegar af þeirri ástæðu var H sýknaður í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. maí 2009. Hann krefst þess að stefnda verði gert að gefa út afsal fyrir helmingseignarhlut í 140 hektara spildu úr jörðinni Mið-Grund, Akrahreppi, Skagafirði, sem stefndi á í óskiptri sameign með K-kvk-þgf M. S-kvk-þgf. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi keypti hið umþrætta land 8. desember 2006 með K-kvk-þgf M-kvk-þgf S-kvk-þgf, sambýliskonu sinni, en hún tengdist seljanda landsins fjölskylduböndum. Afsal til þeirra var gefið út 1. maí 2008 og var því þinglýst 6. júní sama ár. Landið er í óskiptri sameign K-kvk-ef M-kvk-ef og stefnda að jöfnum hlutum. Áfrýjandi byggir kröfu sína á því að í maímánuði 2006 hafi hann og stefndi gert munnlegan samning um að þeir keyptu í sameiningu 140 ha landspildu úr jörðinni Mið-Grund í Akrahreppi. Hafi samningurinn verið á þann veg að stefndi keypti landið, en síðan skyldi hann afsala áfrýjanda helmingi þess. Eins og að framan greinir keypti stefndi landið ekki einn. Af því leiðir, að jafnvel þótt sannað teldist að stefndi hefði skuldbundið sig gagnvart áfrýjanda með þeim hætti sem hinn síðarnefndi heldur fram, þá gekk samningurinn ekki eftir þar sem stefndi keypti landspilduna með sambýliskonu sinni. Þegar af þessari ástæðu verður dómkrafa áfrýjanda ekki tekin til greina og verður héraðsdómur staðfestur um sýknu stefnda.

Rétt þykir með hliðsjón af 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að málskostnaður falli niður í héraði, en áfrýjandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Stefndi, H-kk-nf M-kk-nf J-kk-nf, er sýkn af kröfu áfrýjanda, T-kk-ef R-kk-ef.

Áfrýjandi greiði stefnda 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
246/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. apríl 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
247/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. apríl 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
248/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. apríl 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að honum verði ekki gert að sæta einangrun. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
24/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X, Y, Z og Þ skyldi gert að víkja úr þinghaldi þegar brotaþoli gefur skýrslu, sbr. 1. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 12. og 13. janúar 2010, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. janúar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. janúar 2010, þar sem varnaraðilum var gert að víkja úr þinghaldi þegar brotaþoli gefur skýrslu. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fram er komið að varnaraðilum verður gert kleift að fylgjast með skýrslugjöf brotaþola utan þingsalar og koma að spurningum á meðan hún fer fram. Brotaþoli er 19 ára gömul stúlka frá Litháen. Varnaraðilum er, ásamt tveimur öðrum karlmönnum, gefið að sök mansal, samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 227. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brotaþoli mun, samkvæmt ákæru, hafa verið svipt frelsi og neydd til að stunda vændi í heimalandi sínu áður en hún var send til Íslands með fölsuð skilríki 9. október 2009. Samkvæmt læknabréfi A-kk-ef J-kk-ef H-kk-ef 5. janúar 2010 er andlegt ástand stúlkunnar slæmt. Þegar framanritað er haft í huga verður ekki vefengt það mat héraðsdómara að skilyrði 1. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008 eigi við um brotaþola. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.