arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
366/2001

D höfðaði mál til staðfestingar á lögbanni sem hann hafði fengið lagt á hjá sýslumanni við notkun D sf. og R á skráðum vörumerkjum D. Hins vegar var ekki jafnframt krafist dóms um þau réttindi sem D leitaði verndar á til bráðabirgða með lögbanni. Var kröfugerð þessi ekki í samræmi við 2. mgr. 36. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. Þessi annmarki gat þó ekki einn og sér valdið því að málinu yrði í heild vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi. D var þá talinn verða að sæta því að dómur honum í vil fæli ekki í sér heimild til aðfarar. Að þessu gættu var lögbannið staðfest, en um augljósa ruglingshættu þótti vera að ræða.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 28. september 2001 og krefjast þess að lögbann, sem sýslumaðurinn í Reykjavík lagði 3. nóvember 2000 við notkun þeirra á skráðum vörumerkjum stefnda, mynd- og orðmerki, verði fellt úr gildi. Þeir krefjast einnig málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

Stefndi höfðaði mál þetta fyrir héraðsdómi 15. nóvember 2000 til staðfestingar á lögbanni, sem hann fékk lagt á hjá sýslumanninum í Reykjavík 3. sama mánaðar við notkun áfrýjenda á skráðum vörumerkjum stefnda. Krafa hans fyrir héraðsdómi var sú að umrætt lögbann við notkun áfrýjenda á vörumerkjunum yrði staðfest. Hins vegar var ekki jafnframt krafist dóms um þau réttindi, sem stefndi leitaði verndar á til bráðabirgða með lögbanni. Krafa stefnda er að þessu leyti á sama veg fyrir Hæstarétti. Kröfugerð þessi er ekki í samræmi við 2. mgr. 36. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o. fl. um að sækja skuli í einu lagi mál til staðfestingar lögbanni og til viðurkenningar kröfu um þau réttindi, sem lögbanni var ætlað að vernda. Þessi annmarki á málatilbúnaði stefnda getur þó ekki einn og sér valdið því að málinu verði í heild vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 31. maí 2000 í máli nr. 29/2000. Verður stefndi þá að sæta því að dómur honum í vil felur ekki í sér heimild til aðfarar. Að þessu gættu og með vísan til forsendna héraðsdóms verður lögbannið staðfest, en rétt er að hver aðilanna beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Lögbann það, sem sýslumaðurinn í Reykjavík lagði á 3. nóvember 2000 að kröfu stefnda, Domino's Pizza International Inc., er staðfest.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
369/2002

S var ákærður fyrir skilasvik, með því að hafa rifið tiltekna bifreið í sundur og notað hluti úr henni í aðrar bifreiðar sömu gerðar, þrátt fyrir að bifreiðin hafi skömmu áður verið sett að veði til tryggingar greiðslu skuldabréfs. Þá var hann ákærður fyrir skjalafals með því að hafa framvísað falsaðri tilkynningu um eigendaskipti að bifreið og jafnframt selt tryggingafélagi skuldabréf með veði í bifreiðinni. Einnig var hann ákærður fyrir brot gegn tékkalögum með því að hafa notað í viðskiptum innistæðulausa tékka og fjársvik með því að hafa svikið til sín lán hjá tryggingafélögum í Reykjavík. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um tólf mánaða fangelsi S, með vísan til forsendna hans og að gættu ákvæði 3. mgr. 159. gr. laga um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. júlí 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að ákærði verði sakfelldur að öllu leyti samkvæmt ákærum 16. janúar 2001 og 22. janúar 2002, refsing hans þyngd og ákvæði héraðsdóms um skaðabætur staðfest.

Ákærði krefst aðallega sýknu af sakargiftum samkvæmt I. og II. kafla ákæru 16. janúar 2001, öllum ákæruliðum samkvæmt ákæru 22. janúar 2002 og þar tilgreindum bótakröfum. Til vara krefst hann ómerkingar hins áfrýjaða dóms að undanskildum III. kafla fyrrgreindrar ákæru, en að því frágengnu að refsing hans verði milduð og bótakröfum vísað frá eða þær lækkaðar.

Með vísan til forsendna héraðsdóms er staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða vegna sakargifta sem lýst er í ákæru 16. janúar 2001 og 1., 2 og 4. til 7. lið ákæru 22. janúar 2002 auk sýknu á sakargiftum samkvæmt 3. lið síðargreindrar ákæru. Á sama hátt er staðfest niðurstaða dómsins um skaðabætur og málskostnað.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður litið til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þess að brot hans voru skipulögð og framin í atvinnurekstri með því að svíkja út fé í því skyni að afla honum sjálfum og fyrirtæki, sem hann átti hlut í, mikilla fjármuna. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms og að gættu ákvæði 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994, verður staðfest niðurstaða hans um refsingu ákærða.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf Þ-kk-nf L-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.
36/2002

B keypti raðhús af E, sem var húsasmíðameistari, í ágúst 1997. B kvaðst hafa orðið vör við ýmsa galla á húsinu skömmu eftir að hún fékk það afhent en sendi E ekki formlegt erindi vegna þeirra fyrr en 5. ágúst 1999, þar sem göllunum var lýst og þess krafist að þegar yrði hafist handa við úrbætur. Talið var að E hafi fyllilega verið unnt á grundvelli þessa bréfs og að undangenginni skoðun á húseigninni að taka afstöðu til kröfu B. Það hafi hann hins vegar ekki gert og ekki sett fram kröfu um að hann fengi sjálfur að bæta úr þeim göllum sem væru á eigninni fyrr en matsgerð lá fyrir. Var fallist á með B að úrbótaréttur E hafi þá verið fallinn niður og var krafa E um sýknu á þeim grundvelli því ekki tekin til greina. Talið var að með matsgerð hafi verið sýnt fram á að eignin hafi við kaup B á henni verið haldin leyndum göllum sem E bar ábyrgð á. Ekki var annað leitt í ljós en að B hafi fengið vitneskju um umrædda galla skömmu eftir afhendingu fasteignarinnar í ágúst 1997 að undanskildum þeim göllum sem komu í ljós á raflögnum hússins við úttekt skoðunarmanns 22. mars 1999. Var því óhjákvæmilegt að leggja til grundvallar að tæp tvö ár hafi liðið frá því vart varð annarra galla en þeirra sem voru á raflögnum, þar til E var tilkynnt um þá. Þá hafi mál ekki verið höfðað fyrr en 26. október 2000. Þótti B því með verulegu tómlæti hafa fyrirgert lögvarinni kröfu sinni til skaðabóta eða afsláttar, að því er tók til þeirra galla sem hún taldist hafa orðið vör við skömmu eftir afhendingu hússins, en krafa hennar tekin til greina hvað varðaði galla á raflögnum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. janúar 2002. Hún krefst þess að gagnáfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 580.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 12. ágúst 1997 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 2. apríl 2002. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu aðaláfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst gagnáfrýjandi þess að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti. Að því frágengnu krefst hann þess að krafa aðaláfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður falli niður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
373/2002

O var talið heimilt að fá fullan og ótakmarkaðan aðgang að skrá yfir stofnfjáreigendur S, sem tilgreindi nafn stofnfjáreiganda, heimilisfang og kennitölu, ásamt stofnfjáreign hvers þeirra, með þeim hætti að hann fengi að rita niður upplýsingar úr skránni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júlí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. ágúst sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. júlí 2002, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá með beinni aðfarargerð ótakmarkaðan aðgang að skrá yfir stofnfjáreigendur sóknaraðila með nánar tilgreindum upplýsingum, þannig að hann ætti kost á að rita niður upplýsingar úr skránni. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um heimild til aðfarargerðar verði hafnað og sér dæmdur málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér kærumálskostnað.

Í hinum kærða úrskurði hefur héraðsdómari með réttu sagt ágreining aðila lúta að því hvað felist í orðunum að „eiga aðgang“ að skrá þeirri er greinir í 8. gr. samþykkta sóknaraðila. Slík orðskýring fellur eftir eðli málsins undir 78. gr. laga nr. 90/1989. Héraðsdómari hefur komist að þeirri niðurstöðu að í orðunum felist að heimilt sé að rita upplýsingar úr skránni. Með þessari athugasemd og vísan til forsendna hins kærða úrskurðar að öðru leyti verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sparisjóður Reykjavíkur og nágrennis, greiði varnaraðila, O-kk-þgf I-kk-þgf, 75.000 krónur í kærumálskostnað.
377/2002

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. ágúst 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. ágúst 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til kl. 16.00 miðvikudaginn 4. september nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
378/2001

H hf. kærði ákvörðun S til Á, sem vísaði málinu frá. Stefndi H hf. þá Á og krafðist þess að frávísunarúrskurðurinn yrði felldur úr gildi og lagt fyrir Á að taka kæruna til efnislegrar meðferðar. Talið var að þar sem S var gagnaðili H hf. að málinu, væri þörf á aðild S að dómsmáli um gildi þessa úrskurðar. Á, sem gegnir hlutverki úrskurðarnefndar á málskotstigi innan stjórnsýslunnar, hafði enga þá lögvörðu hagsmuni af úrlausn málsins sem leitt gætu til aðildar Á að því. Vegna þessa annmarka á málsókn H hf. var málinu vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. október 2001. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I.

Samkvæmt gögnum málsins lagði stefndi fram kvörtun 30. nóvember 1999 til Samkeppnisstofnunar vegna notkunar nafngreinds manns á léninu honnun.com í atvinnurekstri sínum. Krafðist stefndi þess að notkunin yrði bönnuð og einnig að lagt yrði bann við tilteknum hætti á ritun firma gagnaðilans. Með ákvörðun samkeppnisráðs 15. desember 2000 var kröfum stefnda hafnað og ekki talin ástæða til íhlutunar þess á grundvelli samkeppnislaga nr. 8/1993. Stefndi kærði ákvörðun samkeppnisráðs til áfrýjanda 15. janúar 2001. Með úrskurði 22. febrúar sama árs vísaði áfrýjandi málinu frá á þeim grundvelli að kæran hafi borist eftir lok kærufrests samkvæmt 1. mgr. 9. gr. samkeppnislaga, sbr. 2. gr. laga nr. 24/1994. Höfðaði stefndi þá mál þetta 5. mars 2001 og krafðist þess að úrskurður áfrýjanda yrði felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka kæru stefnda til efnislegrar meðferðar. Tók áfrýjandi til varna í málinu og krafðist sýknu. Með héraðsdómi var úrskurður áfrýjanda felldur úr gildi, þar sem talið var að kæra stefnda hafi komið nægilega snemma fram.

II.

Stefndi kærði fyrrgreinda ákvörðun samkeppnisráðs til áfrýjanda með heimild í 1. mgr. 9. gr. samkeppnislaga með áorðnum breytingum. Áfrýjandi felldi úrskurð á þá kæru 22. febrúar 2001. Það gerði hann sem stjórnvald, sem fengið er með lögum vald til að leysa úr ágreiningsefni af þessum toga milli tveggja málsaðila. Var samkeppnisráð gagnaðili stefnda að því máli. Er því þörf á aðild samkeppnisráðs og stefnda að máli um gildi þessa úrskurðar. Áfrýjandi, sem gegnir hlutverki úrskurðarnefndar á málskotstigi innan stjórnsýslunnar, hefur hins vegar enga þá lögvörðu hagsmuni af úrlausn málsins, sem leitt gætu til aðildar hans að því, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar í dómasafni 1997, bls. 643. Vegna þessa annmarka á málsókn stefnda verður að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
378/2002

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. ágúst 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. ágúst 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til kl. 16.00 miðvikudaginn 4. september nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
37/2002

Þ var með úrskurði héraðsdóms gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar að fjárhæð 250.000 krónur í máli sem hann höfðaði gegn B hf., en gert hafði verið árangurslaust fjárnám hjá Þ um það bil hálfu ári áður. Með kæru til Hæstaréttar krafðist B hf. þess að fjárhæð tryggingarinnar yrði ákveðin 12.000.000 krónur. Hæstiréttur taldi að Þ hefði  ekki tekist að hnekkja þeim líkum, sem leiddu af fjárnámsgerðinni fyrir því að hann væri ófær um að greiða málskostnað, ef sá kostnaður yrði á hann felldur í ofangreindu máli gegn B hf. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um fjárhæð tryggingarinnar en B hf. gert að greiða Þ kærumálskostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. janúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. janúar 2002, þar sem varnaraðila var gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar að fjárhæð 250.000 krónur í máli, sem hann höfðaði gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að trygging, sem varnaraðila verði gert að setja fyrir greiðslu málskostnaðar, nemi aðallega 12.000.000 krónum, en til vara annarri lægri fjárhæð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði gerði sýslumaðurinn í Reykjavík árangurslaust fjárnám hjá varnaraðila 15. maí 2001 að kröfu tollstjórans í Reykjavík fyrir skuld að fjárhæð 3.066.675 krónur. Varnaraðila hefur ekki tekist að hnekkja þeim líkum, sem af þessu leiðir fyrir því að hann sé ófær um að greiða málskostnað, ef sá kostnaður verður á hann felldur í ofangreindu máli hans gegn sóknaraðila. Að þessu virtu og með vísan til b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 verður staðfest sú niðurstaða héraðsdómara að varnaraðila beri að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar, en við þá niðurstöðu unir varnaraðili samkvæmt málatilbúnaði hans fyrir Hæstarétti. Þegar gögn málsins eru virt má fallast á með héraðsdómara að fjárhæð tryggingarinnar verði ákveðin 250.000 krónur. Verður sóknaraðila gert að setja hana á þann hátt og innan þess frests, sem í dómsorði greinir.

Dæma verður sóknaraðila til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðila, Þ-kk-þgf I-kk-þgf, ber að setja innan tveggja vikna frá uppsögu dóms þessa tryggingu í formi peningagreiðslu, bankabókar eða bankaábyrgðar að fjárhæð 250.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu gegn sóknaraðila, Búnaðarbanka Íslands hf.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 75.000 krónur í kærumálskostnað.
380/2002

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. ágúst 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. ágúst 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til kl. 16.00 miðvikudaginn 4. september nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
388/2001

ÞA, sem gert hafði kaupsamning við F ehf. um kaup á veitingahúsi og var kominn í vanda með veitingareksturinn, bauð G að ganga inn í hann. Í kjölfarið undirrituðu G og ÞA, ásamt F ehf. og ÞP, svokallaðan viðauka við þann samning. Á grundvelli viðaukans kröfðust F ehf. og ÞP greiðslu úr hendi G. Ekki var talið að þeim hefði getað dulist af hljóðan viðaukans að G tók þar ekki að sér skuldbindingu, heldur lýsti aðeins yfir þeirri fyrirætlan sinni að hann myndi gangast í ábyrgð fyrir greiðslu skuldar ÞA að tilteknum skilyrðum fullnægðum. Með því að tilgreind skilyrði höfðu ekki verið uppfyllt var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 10. október 2001. Þeir krefjast þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 8.886.119 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 5. mars 1999 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í hinum áfrýjaða dómi er greint frá efni samkomulags, sem aðilar málsins gerðu ásamt Þ-kk-þgf E-kk-þgf A-kk-þgf 25. febrúar 1999. Af hljóðan þess gat áfrýjendum ekki dulist að stefndi tók þar ekki að sér skuldbindingu, heldur lýsti aðeins þeirri fyrirætlan sinni að hann myndi gangast í ábyrgð fyrir greiðslu skuldar Þ-kk-ef A-kk-ef við áfrýjendur ef þeim skilyrðum yrði meðal annars fullnægt að nánar tiltekið félag yrði stofnað um rekstur veitingahúss að Aðalstræti 10 í Reykjavík og það gæfi út veðskuldabréf fyrir skuldinni með tryggingu í þargreindum munum. Aldrei kom til þess að umrætt félag yrði stofnað og því síður að það gæfi út veðskuldabréf. Með þessum athugasemdum verður héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjendur verða í sameiningu dæmdir til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, Fógetinn ehf. og Þ-kk-nf P-kk-nf, greiði í sameiningu stefnda, G-kk-þgf B-kk-þgf H-kk-þgf, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
390/2001

Ú var sakfelldur fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og hilmingu, svo og ólögmæta meðferð fundins fjár. Brot þessi voru umfangsmikil. Húsleit var tvívegis gerð á heimili Ú haustið 1999 og fannst í bæði skiptin mikið þýfi. Við ákvörðun refsingar var og til þess litið að Ú átti að baki langan brotaferil. Að þessu gættu þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 5. október 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur varðandi sakfellingu ákærða samkvæmt töluliðum 1, 2, og 3, 3.1 til 3.4 í A kafla og tölulið 2 í C kafla ákæru frá 9. október 2000 og að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvalds samkvæmt tölulið 3, 3.1 til 3.4 í A kafla og tölulið 2 í C kafla ákæru frá 9. október 2000, en til vara að refsing verði milduð.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 samkvæmt töluliðum 1 og 2 í A kafla ákæru frá 9. október 2000. Þá var hann sakfelldur fyrir hilmingu samkvæmt fjórum undirliðum töluliðs 3 í A kafla sömu ákæru og ólögmæta meðferð fundins fjár samkvæmt tölulið 2 í C kafla hennar. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða samkvæmt framangreindum ákæruliðum.

Ákærði á að baki langan brotaferil eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi. Auk þeirra dóma, sem þar er getið, var ákærði með dómi héraðsdóms Suðurlands 19. júní 2001 sakfelldur fyrir hilmingarbrot, en ekki gerð sérstök refsing. Brot ákærða, sem hann er nú sakfelldur fyrir, eru umfangsmikil. Húsleit var tvívegis gerð á heimili hans með þriggja mánaða millibili haustið 1999 og fannst mikið þýfi í bæði skiptin. Er þýfi þetta úr fjórum innbrotum. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði og hefur þá verið tekið tillit til ítrekunaráhrifa frá eldri dómum fyrir auðgunarbrot, sem kveðnir voru upp yfir ákærða 27. nóvember 1998 og 29. september 1994, sbr. 71. og 255. gr almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku eru staðfest. Þá er staðfest ákvæði héraðsdóms um greiðslu málsvarnarlauna til skipaðs verjanda ákærða í héraði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, Ú-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í átta mánuði.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um upptöku og greiðslu málsvarnarlauna skulu óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 50.000 krónur.