795/2014

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gagnvart A með því að hafa snert brjóst og strokið rass hennar utan klæða og strokið milli brjósta hennar innan klæða. Hæstiréttur vísaði til þess að X hefði staðfastlega neitað sök, en sakfelldi hann fyrir að hafa snert brjóst A utan klæða sökum þess að hann kvaðst fyrir dómi ekki rengja það sem haft var eftir honum við skýrslutöku hjá lögreglu, um að hann hefði viðhaft þá háttsemi. X var á hinn bóginn sýknaður af öðrum sakargiftum, þar sem framburður A fyrir dómi var ekki talinn nægilega skýr til að sakfelling yrði reist á honum gegn eindreginni neitun X. Var ákvörðun refsingar X frestað skilorðsbundið

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 2. desember 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfu ákæruvaldsins, en til vara ómerkingar héraðsdóms og þess að málinu verði vísað heim í hérað. Að því frágengnu krefst hann þess að refsing verði milduð.

Samkvæmt ákæru er ákærða gefið að sök kynferðisbrot gagnvart A „með því að hafa í nóvember 2012, á þáverandi heimili sínu ... snert brjóst og strokið rass hennar utan klæða og strokið milli brjósta hennar innan klæða.“ Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir þessa háttsemi, fyrst og fremst með skírskotun til framburðar brotaþola fyrir dómi sem talinn var styðjast við vitnisburð móður hennar og nafngreinds sálfræðings og að nokkru leyti skýrslu móðurföður hennar.

Ákærði hefur staðfastlega neitað sök. Fyrir dómi kvaðst hann þó ekki rengja það, sem haft var eftir honum við skýrslutöku hjá lögreglu 22. mars 2013, að hann hafi haldið utan um brjóst brotaþola umrætt sinn og kreist það eftir að hafa spurt hana hvað þetta væri. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður því staðfest sú niðurstaða hans að sakfella ákærða fyrir þá háttsemi.

Framburður brotaþola fyrir dómi 19. mars 2013 um að ákærði hafi strokið rass hennar og milli brjósta innan klæða er ekki nægilega skýr til að sakfelling verði reist á honum gegn eindreginni neitun ákærða. Endursögn móður brotaþola og áðurgreinds sálfræðings á frásögn hennar af þessum atvikum breytir engu um það. Verður ákærði því sýknaður af þeim sakargiftum, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með vísan til þeirra atriða sem greinir í héraðsdómi varðandi ákvörðun refsingar ákærða og að gættri framangreindri niðurstöðu um sýknu af hluta sakargifta er eftir atvikum rétt að fresta ákvörðun refsingar hans skilorðsbundið á þann hátt sem nánar greinir í dómsorði.

Að því er varðar sakarkostnað í héraði var ákærða með hinum áfrýjaða dómi ranglega gert að greiða þóknun réttargæslumanns brotaþola og útlagðan kostnað hans þrátt fyrir að kröfu hennar hafi verið vísað frá dómi. Verður sá kostnaður felldur á ríkissjóð, svo og helmingur annars sakarkostnaðar í héraði, allt eins og nánar greinir í dómsorði. Þá verður ákærða gert að greiða helming áfrýjunarkostnaðar málsins, þar á meðal af þóknun verjanda síns sem er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti og útlögðum kostnaði verjandans svo sem segir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákvörðun refsingar ákærða, X, er frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 420.988 krónur af sakarkostnaði í héraði eins og hann var ákveðinn í hinum áfrýjaða dómi. Þá greiði ákærði helming áfrýjunarkostnaðar málsins, sem samtals er 997.817 krónur, þar með talin þóknun verjanda hans, Á-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 930.000 krónur, og útlagður kostnaður verjandans, 17.265 krónur. Að öðru leyti greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði.