473/2003

Ekki var fallist á að K ætti rétt á þeim hluta eftirstöðva sem þrotabúið fékk úthlutað af söluandvirði fasteignar þar sem veðskuldir á 1.-5. veðrétti í fasteigninni hvíldu bæði á eignarhluta K og eiginmanns hennar en krafan á 6. veðrétti eingöngu á hennar eignarhluta. Var úthlutun sýslumanns vegna nauðungarsölu fasteignarinnar því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. desember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. nóvember 2003, þar sem staðfest var frumvarp sýslumannsins í Reykjavík 26. september sama árs um úthlutun söluverðs fasteignarinnar Fannafoldar 21 í Reykjavík við nauðungarsölu. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst aðallega að frumvarpi sýslumannsins í Reykjavík verði breytt þannig að tilteknum eftirstöðvum að fjárhæð 3.573.389 krónur, sem varnaraðili fékk úthlutað af söluandvirði eignarinnar, verði ráðstafað til hennar. Þá krefst hún kærumálskostnaðar. Til vara krefst sóknaraðili að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verði felldur niður.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér kærumálskostnað.

Málasatvik og málsástæður aðila eru raktar í hinum kærða úrskurði, en ágreiningur sem tengist úrlausnarefni málsins hefur tvívegis áður verið borinn undir Hæstarétt. Með dómi réttarins 21. júní 2001 í máli nr. 111/2001 var meðal annars viðurkenndur veðréttur Lífeyrissjóðs starfsmanna Áburðarverksmiðju ríkisins samkvæmt nánar tilgreindri kröfu sjóðsins á hendur eiginmanni sóknaraðila, Þ-kk-þgf V. Þ-kk-þgf, í eignarhluta sóknaraðila í fasteigninni Fannafold 21 í Reykjavík. Þá var með dómi réttarins 1. september 2003 í máli nr. 311/2003 fallist á kröfu þrotabús Þ-kk-ef V. Þ-kk-ef um að hnekkja ákvörðun sýslumanns og honum gert að breyta frumvarpi til úthlutunar á söluverði fyrrnefndrar fasteignar á þann veg að ekki yrði úthlutað til bróður sóknaraðila, J-kk-ef T-kk-ef, af hluta varnaraðila í eigninni vegna kröfu J-kk-ef, sem hvíldi á 6. veðrétti, þar sem um málamyndagerning hefði verið að ræða.

Í málinu liggur fyrir að veðskuldir á 1.-5. veðrétti í fasteigninni Fannafold 21 í Reykjavík hvíldu bæði á eignarhluta sóknaraðila og eiginmanns hennar. Átti það einnig við um skuld hans við Lífeyrissjóð starfsmanna Áburðarverksmiðju ríkisins á 5. veðrétti. Þótt sóknaraðili kunni að eiga endurkröfurétt þar eð sá veðréttur náði til eignarinnar í heild fyrir skuld Þ-kk-ef eins, verður ekki leyst úr því í þessu máli. Getur það engu breytt um að fjárhæðin sem eftir stóð af söluverði eignarinnar, þegar áðurgreindar skuldir á 1.-5 veðrétti og kostnaður var greiddur, var eign beggja málsaðila. Krafan á 6. veðrétti náði ekki til eignarhluta varnaraðila, sbr. fyrrgreindan dóm Hæstaréttar 1. september 2003, heldur eingöngu eignarhluta sóknaraðila, svo sem frumvarp sýslumanns um úthlutun söluverðs eignarinnar 26. september 2003 gerði ráð fyrir. Fallist er á þá niðurstöðu héraðsdóms að mótmæli sóknaraðila við frumvarpinu hafi verið innan lögmælts frests.

Að öllu framangreindu virtu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest um annað en málskostnað.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað fyrir Hæstarétti, sem verður ákveðinn í einu lagi eins í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðili, K-kvk-nf T-kvk-nf, greiði varnaraðila, þrotabúi Þ-kk-ef V. Þ-kk-ef, samtals 250.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.