671/2012

S, sem starfað hafði sem stjórnarformaður K hf., lýsti kröfu við slit félagsins, m.a. vegna vangoldinna launa og annarra launatengdra greiðslna. Slitastjórn K hf. samþykkti kröfu S aðeins að hluta og var ágreiningi aðila vísað til úrlausnar héraðsdóms í samræmi við ákvæði laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í málinu deildu aðilar um það hvort S ætti rétt á biðlaunum í 12 mánuði eftir starfslok auk lífeyrisgreiðslna samkvæmt ráðningarsamningi og hvort K hf. hefði ábyrgst að greiða skattaskuld S í Bretlandi. Talið var að 6 mánaða uppsagnarfrestur væri sanngjarn frestur í skilningi 1. mgr. 96. gr. laga nr. 21/1991 í ljósi þeirra uppsagnarfresta sem tíðkaðist almennt á vinnumarkaði, svo og með tilliti til stöðu og starfskjara S að öðru leyti. Þá var talið að S gæti ekki átt aðild að kröfu um vangoldin iðgjöld til lífeyrissjóða heldur væri það viðkomandi lífeyrissjóður sem ætti slíka kröfu gegn K hf. og var kröfu S um greiðslu lífeyrissjóðsiðgjalda því hafnað. Að endingu var talið að S hefði ekki tekist að sanna skyldu K hf. til að taka þátt í skattgreiðslum hans í Bretlandi og var kröfu þess efnis því einnig hafnað. Var ákvörðun slitastjórnar K hf. um að viðurkenna kröfu S aðeins að hluta því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. október 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. nóvember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. október 2012 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila við slit varnaraðila en staðfest sú afstaða slitastjórnar varnaraðila að viðurkenna að hluta kröfu sóknaraðila við slitin að fjárhæð 73.136.780 krónur sem almenna kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að viðurkennd verði við slitin krafa hans að fjárhæð 138.649.630 krónur til viðbótar þegar viðurkenndri kröfu að fjárhæð 73.136.780 krónur. Þá krefst hann þess að viðurkennt verði að 18.916.821 króna njóti forgangs samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991, en eftirstöðvar kröfunnar hafi stöðu samkvæmt 113. gr. laganna, eftir atvikum sem skilyrt krafa samkvæmt 157. gr. þeirra. Loks krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði lét sóknaraðili af störfum sem stjórnarformaður varnaraðila með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 9. október 2008 um að taka yfir vald hluthafafundar varnaraðila, víkja stjórn hans frá og skipa honum skilanefnd, en sú ákvörðun var tekin á grundvelli 100. gr. a laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008. Í kjölfarið mun sóknaraðili að beiðni skilanefndar hafa starfað í þágu varnaraðila út október 2008 en þá látið endanlega af störfum. Þurfti ekki að koma til uppsagnar á ráðningarsamningi sóknaraðila 18. desember 2006 og var fullnægjandi að tekin yrði afstaða til kröfunnar við slitin í kjölfar kröfulýsingar sóknaraðila. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf E-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.