arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
276/2016

Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæra til réttarins uppfyllti ekki skilyrði b. liðar 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 1. apríl 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 30. mars 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi úrskurð varnaraðila 29. febrúar sama ár þess efnis að sonur þeirra yrði vistaður á vegum varnaraðila í allt að tvo mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður „verði felldur úr gildi.“ Þá er krafist kærumálskostnaðar eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga er að finna ákvæði um málskot úrskurða héraðsdóms sem kveðnir eru upp samkvæmt XI. kafla laganna og taka meðal annars til úrskurða um vistun barns utan heimilis, sbr. 3. mgr. 27. gr. þeirra. Í 1. mgr. 64. gr. er tekið fram að um kærufrest, kæruna sjálfa og meðferð hennar í héraði og fyrir Hæstarétti gildi sömu reglur og um kæru í almennu einkamáli. Í 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála segir að greina skuli í kæru til Hæstaréttar þá dómsathöfn sem kærð sé, kröfu um breytingu á henni og þær ástæður, sem kæra sé reist á. Svo sem fram er komið gerðu sóknaraðilar í kæru til Hæstaréttar aðeins kröfu um ógildingu hins kærða úrskurðar og var sama krafa höfð uppi í greinargerð þeirra hér fyrir dómi. Sóknaraðilar byggja aftur á móti ekki á því að annmarkar hafi verið á meðferð málsins í héraði og úrskurði héraðsdóms sem leiða eigi til þess að hann skuli ómerktur, heldur leita þau eftir efnislegri niðurstöðu um hvort réttmætt hafi verið af hálfu varnaraðila að vista son þeirra tímabundið utan heimilis. Kröfugerð sóknaraðila hér fyrir dómi getur því ekki leitt til þeirra efnislegu lykta sem þau stefndu að með málsókn sinni. Er kæra sóknaraðila að þessu leyti í ósamræmi við b. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 14. desember 2015 í máli nr. 785/2015. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti dæmist ekki, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem greinir í dómsorði

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A og B, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns þeirra 400.000 krónur.
279/2016

X var ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa hótað tveimur lögreglumönnum og eiginkonu annars þeirra líkamsmeiðingum. Í úrskurði héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna, var rakið að annar lögreglumannanna hefði verið viðstaddur skýrslutöku af sambýliskonu X, en til þess hefði hann verið augljóslega vanhæfur. Þá hefði hann beinlínis tekið þátt í skýrslutökunni með því að beina tvívegis spurningum til vitnisins. Taldi dómurinn að um svo alvarlegan annmarka á rannsókn málsins væri að ræða að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. apríl 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 5. apríl 2016 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í a. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun verjanda varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun verjanda varnaraðila, S-kk-ef Þ-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 248.000 krónur.
27/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. janúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. janúar 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 15. sama mánaðar klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og einangrun aflétt. Þá krefst hann í báðum tilfellum kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er meðal annars undir rökstuddum grun um brot gegn 1. mgr. 109. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en fangelsisrefsing liggur við slíku broti. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
280/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. apríl 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 9. maí 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
281/2015

Ágreiningur aðila laut að því hvort eftirgjöf skulda samkvæmt nauðasamningi teldist til skattskyldra tekna samkvæmt 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Talið var að af ákvæðinu yrði ráðin sú meginregla skattaréttar að greiða skyldi tekjuskatt af öllum tekjum nema þær væru sérstaklega undanþegnar. Samkvæmt 3. tölulið 28. gr. sömu laga teldist eignaauki eða aukning ráðstöfunartekna, sem stöfuðu af eftirgjöf skulda við nauðasamningi, ekki til tekna, enda hefðu skuldirnar ekki myndast í sambandi við atvinnurekstur skattaðila. Ágreiningslaust var að umþrættar skuldir hefðu myndast í atvinnurekstur A hf. Samkvæmt gagnályktun frá framangreindu ákvæði var talið að fjárhæðin, sem A hf. fékk gefna eftir af skuldum sínum með nauðasamningi, teldist til skattskyldra tekna hans í skilningi 7. gr. laga nr. 90/2003. Var Í því sýknað af kröfu A hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. apríl 2015. Hann krefst þess að viðurkennt verði að ekki hafi myndast skattskyldar tekjur vegna eftirgjafar skulda hans samkvæmt nauðasamningi sem samþykktur var á kröfuhafafundi 14. ágúst 2009 og staðfestur 28. sama mánaðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi gáfu lánardrottnar áfrýjanda eftir kröfur að fjárhæð 90.992.523.593 krónur þegar staðfestur var nauðasamningur hans við lánardrottnana 28. ágúst 2009. Áfrýjandi heldur því meðal annars fram í málinu að ofangreind fjárhæð falli ekki undir hugtakið skattskyldar tekjur í upphafsákvæði 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Ástæðan sé sú að félagið hefði aldrei getað greitt þessar skuldir og þess vegna feli niðurfelling þeirra ekki í sér gæði, sem metin verði til peningaverðs, eins og áskilið er í ákvæðinu.

Í II. kafla laga nr. 90/2003, sem hefst með 7. gr. þeirra, er fjallað um skattskyldar tekjur í skilningi laganna og er hugtakið þannig afmarkað nánar, þar á meðal í 28. gr. Þar segir í 3. tölulið að þrátt fyrir ákvæði kaflans teljist meðal annars eignaauki eða aukning ráðstöfunartekna, sem stafar af eftirgjöf skulda við nauðasamning, ekki til tekna, enda hafi skuldirnar ekki myndast í sambandi við atvinnurekstur skattaðila. Ágreiningslaust er að skuldir þær, sem um ræðir, höfðu myndast í atvinnurekstri áfrýjanda. Samkvæmt gagnályktun frá framangreindum 3. tölulið 28. gr. taldist þannig fjárhæðin, sem áfrýjandi fékk gefna eftir af skuldum sínum með nauðasamningi, til skattskyldra tekna hans í skilningi 7. gr. laga nr. 90/2003. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, A1988 hf., greiði stefnda, íslenska ríkinu, 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
282/2015

Ágreiningur aðila laut að því hvort A hf. hefði verið heimilt samkvæmt 2. mgr. 12. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt að færa eftirgefnar skuldir samkvæmt nauðasamningi hans til lækkunar á stofnverði keyptra eignarhluta í tilgreindum félögum og til kaupa á hlutabréfum samkvæmt söluréttarsamningi. Taldi A hf. að beint samhengi væri á milli umræddra fjárfestinga og stofnunar þeirra skulda sem gefnar hefðu verið eftir með nauðasamningi hans við kröfuhafa. Talið var að skuldirnar hefðu verið gefnar eftir í tengslum við nauðasamninga A hf. við kröfuhafa félagsins, en ekki í sambandi við kaup hans á eignarhlutum í umræddum félögum. Samkvæmt beinni orðskýringu 2. mgr. 12. gr. laga nr. 90/2003 var talið að ákvæðið væri nægjanlega skýrt og ótvírætt að þessu leyti og í samræmi við lögskýringarsjónarmið. Samkvæmt framansögðu var Í sýknað af kröfu A hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. apríl 2015. Hann krefst þess að felldir verði úr gildi úrskurðir ríkisskattstjóra 22. september 2011 og yfirskattanefndar 10. október 2012 í máli nr. 529/2012, þar sem gerð var sú breyting á skattframtali hans vegna gjaldársins 2010 að felldur var niður frádráttur frá tekjuskattsstofni að fjárhæð 55.410.845.133 krónur, sem gerður var undir liðnum ,,Niðurfelldar skuldir færðar á móti fjárfestingu“. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, A1988 hf., greiði stefnda, íslenska ríkinu, 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
285/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni í fjórar vikur á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. apríl 2016, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 4. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni og brottvísun af heimili. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður með virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 196.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
286/2015

F o.fl. kröfðu Ö, föður þeirra, óskipt um greiðslu fjárhæðar sem svaraði til helmings kaupverðs í fasteign. Hafði helmingshlutur í fasteigninni komið til skipta milli F o.fl. að jöfnu við einkaskipti á dánarbúi móður þeirra en eignin var að öðru leyti í eigu Ö. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ófrávíkjanlegt skilyrði þess að unnt væri að nýta sér heimild 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til aðildarsamlags væri að hver kröfuhafi gerði sjálfstæða aðgreinda kröfu um hagsmuni sína. Hefðu F o.fl. ekki gætt þessa skilyrðis í málatilbúnaði sínum. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 20. apríl 2015. Þeir krefjast þess að stefnda verði gert að greiða sér 7.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. september 2001 til 17. febrúar 2011, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Hæstiréttur hefur tekið málið til dóms án undangengins málflutnings, sbr. 2. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi gekk stefndi, faðir áfrýjenda, í hjónaband með móður þeirra, F, 30. desember 1966. Hjónunum var veittur lögskilnaður 9. mars 1983, en þau voru skráð í óvígðri sambúð þegar konan lést 31. desember 1997. Áfrýjendum var veitt leyfi til einkaskipta á búi móður sinnar 16. desember 1998 og lauk skiptunum 18. sama mánaðar. Samkvæmt erfðafjárskýrslu og skiptayfirlýsingu kom helmingshlutur hinnar látnu í fasteigninni að [...] í [...] til skipta að jöfnu milli áfrýjenda, en eignin var að öðru leyti í eigu stefnda. Fasteignin var seld með kaupsamningi 16. maí 2001 og var kaupverðið 14.000.000 krónur. Áfrýjendur vefengja söluumboð 5. apríl 2001 til stefnda og halda því fram að hann hafi ekki staðið þeim skil á söluandvirðinu.

Áfrýjendur gera í málinu óskipta fjárkröfu á hendur stefnda sem svarar til helmings fyrrgreinds kaupverðs íbúðarinnar. Í stefnu er sameiginleg aðild þeirra að fjárkröfunni ekki rökstudd. Verður því að leggja til grundvallar að þeir hafi með málshöfðuninni nýtt sér heimild 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 til aðilasamlags. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefur verið talið að ófrávíkjanlegt skilyrði þess að unnt sé að nýta sér það réttarfarshagræði sé að hver kröfuhafi geri sjálfstæða aðgreinda kröfu um sína hagsmuni. Gættu áfrýjendur ekki þessa skilyrðis í málatilbúnaði sínum. Verður þegar af þeirri ástæðu að vísa málinu af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjendum gert að greiða stefnda málskostnað á báðum dómstigum eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Áfrýjendur, A, B, C og D, greiði stefnda, E, óskipt samtals 600.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
286/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem L hf. var gert að greiða Í ehf. 1.200.000 krónur í málskostnað. Í dómi Hæstaréttar var rakið að áður en L hf. skilaði greinargerð í málinu hefði sátt tekist með aðilum þess efnis að L hf. skyldi greiða Í ehf. stefnufjárhæð málsins að fullu. Að þessu gættu og að virtum gögnum málsins þótti rétt að L hf. yrði gert að greiða Í ehf. 800.000 krónur vegna reksturs málsins í héraði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. apríl 2016 þar sóknaraðila var gert að greiða varnaraðila 1.200.000 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að dæmdur málskostnaður í héraði verði lækkaður. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt hinum kærða úrskurði höfðaði varnaraðili mál þetta 9. febrúar 2016 á hendur sóknaraðila til endurgreiðslu ofgreiddra afborgana samkvæmt tveimur lánssamningum, samtals að fjárhæð 7.723.711 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 26. nóvember 2014 til greiðsludags. Áður en sóknaraðili skilaði greinargerð í málinu tókst sátt með aðilum 22. mars 2016 um annað en málskostnað, sem ákveðinn var með úrskurði héraðsdómara, sbr. síðari málslið 2. mgr. 108. gr. laga nr. 91/1991. Sáttin var þess efnis að sóknaraðili skyldi innan tíu daga greiða varnaraðila stefnufjárhæð málsins að fullu með dráttarvöxtum frá 20. desember 2014. Að þessu gættu og að virtum gögnum málsins er rétt að sóknaraðili greiði varnaraðila 800.000 krónur vegna reksturs málsins í héraði.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Sóknaraðili, Landsbankinn hf., greiði varnaraðila, Íslenskum sjávarréttum ehf., 800.000 krónur í málskostnað í héraði.

Kærumálskostnaður fellur niður.
287/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. apríl 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 19. apríl 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
288/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. apríl 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 19. apríl 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
289/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. apríl 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 19. apríl 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
28/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. janúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. janúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti máls Héraðsdóms Reykjaness nr. S-[...]/2015 stendur, þó eigi lengur en til 4. febrúar 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
290/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. apríl 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 19. apríl 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og honum ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.