547/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S um fjárnám hjá G fyrir nánar tilgreindri skuld. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt gögnum málsins hefði G ekki verið skráður eigandi þeirra ökutækja, sem krafist var fjárnáms í, þegar beiðni S um aðför var tekin fyrir hjá sýslumanni og hefði S ekki fært viðhlítandi sönnur á að raunverulegt eignarhald tækjanna væri hjá G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júlí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 3. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 14. júlí 2016, þar sem meðal annars var hafnað kröfu sóknaraðila um fjárnám hjá varnaraðila fyrir nánar tilgreindri skuld. Kæruheimild er í 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, þar sem í raun er um að ræða ágreining sem reis við framkvæmd aðfarargerðar. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms ,,verði felldur úr gildi að öllu leyti“ og að tekin verði til greina krafa sín um að fjárnám verði gert í tilgreindum ökutækjum auk þess sem sér verði „veitt heimild til vörslusviptingar á tækjunum í kjölfar fjárnámsins“. Þá krefst hann „málskostnaðar að skaðlausu úr hendi gagnaðila með álagi og Ó-kk-nf K-kk-nf Ó-kk-nf hdl. umboðsmaður hans verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar in solidum með umbjóðanda sínum, sbr. m.a. 4. mgr. 131. gr. eml. nr. 91/1991, sbr. einnig 1.-3. mgr. sömu greinar“.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eftir að máli þessu var skotið til Hæstaréttar lést S-kk-nf J-kk-nf og tók dánarbú hans við aðild málsins.

Málsatvik eru rakin í hinum kærða úrskurði, en þar greinir að aðfararheimild hafi ekki verið lögð fram í héraði. Aðfararheimild í máli þessu er héraðsdómur 5. október 2015, sem er meðal málsgagna fyrir Hæstarétti. Með dóminum var varnaraðili dæmdur til að greiða S-kk-þgf J-kk-þgf 3.500.000 krónur auk vaxta og málskostnaðar og mátti sóknaraðili því krefjast aðfarar hjá honum, sbr. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 90/1989. Í endurriti úr gerðabók sýslumannsins á Suðurlandi 9. febrúar 2016 kom fram að sóknaraðili hafi krafist þess að gert yrði fjárnám í tilgreindum ökutækjum sem hann taldi vera í eigu varnaraðila.

Fjárnám verður að meginreglu aðeins gert í eignum gerðarþola, sbr. 1. mgr. 36. gr. laga nr. 90/1989. Samkvæmt 3. mgr. 47. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 er skráning eignarhalds að bifreiðum og öðrum skráningarskyldum ökutækjum í ökutækjaskrá í reynd ígildi þinglýstrar eignarheimildar. Samkvæmt gögnum málsins var varnaraðili, sem krafist var fjárnáms hjá, ekki skráður eigandi ofangreindra ökutækja þegar beiðni sóknaraðila um aðför var tekin fyrir hjá sýslumanni og hefur sóknaraðili ekki fært viðhlítandi sönnur á að raunverulegt eignarhald tækjanna sé hjá varnaraðila. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar um að hafna kröfum sóknaraðila því staðfest.

Ekki eru efni til þess að verða við kröfu sóknaraðila um málskostnað úr hendi varnaraðila á grundvelli 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en eftir atvikum verður málskostnaður í héraði felldur niður.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að málskostnaður í héraði fellur niður.

Kærumálskostnaður fellur niður.