662/2010

M krafði H og T um bætur fyrir líkamstjón sem hún varð fyrir við vinnu hjá H er hún rann til í bleytu á gólfi í eldhúsi og skall á bakið. Slysið var ekki tilkynnt til Vinnueftirlitsins en að beiðni T skoðaði Vinnueftirlitið gólfefni eldhússins síðar og gerði ekki athugasemdir við notkun þess. Taldi Hæstiréttur að M hefði ekki sýnt fram á að eldhúsgólfið hefði verið óforsvaranlegt og breytti þar engu um þótt Vinnueftirlitið hefði ekki verið kallað á staðinn í kjölfar slyssins. Í ljósi þessa og með vísan til forsendna héraðsdóms staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hans um að slysið hefði orðið vegna óhappatilviks sem hvorki yrði rakið til vanbúnaðar, ófullnægjandi verkstjórnar né þess að öryggismálum hafi verið ábótavant hjá H. Voru H og T því sýknuð af kröfum M í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. desember 2010. Hún krefst þess aðallega að stefndu verði óskipt gert að greiða sér 2.192.278 krónur auk 4,5% ársvaxta af 521.515 krónum frá 21. ágúst 2005 til 21. nóvember sama ár og af 2.192.278 krónum frá þeim degi til 30. júní 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af samanlagðri fjárhæð höfuðstóls og vaxta frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun 30. maí 2007 að fjárhæð 787.947 krónur. Til vara krefst hún þess að dráttarvextir reiknist frá síðara tímamarki. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara lækkunar á kröfu áfrýjanda og að málskostnaður falli þá niður.

Ágreiningur málsaðila á rætur að rekja til slyss sem áfrýjandi varð fyrir 21. ágúst 2005 er hún féll í svokölluðu uppvöskunarrými í eldhúsi stefnda Hrafnistu, en hún starfaði þar sem matartæknir. Í héraðsdómsstefnu segir að búið hafi verið að ganga frá uppvaskinu þegar áfrýjandi varð fyrir slysinu og hafi sá starfsmaður sem því sinnti átt að taka upp úr uppþvottavélinni, ganga frá og skafa bleytu af gólfinu niður í niðurföll með sérstakri gólfsköfu. Hafi engin bleyta átt að vera á gólfinu. Áfrýjandi hafi farið inn í rýmið og gengið framhjá „uppvöskunaraðstöðunni“. Á leiðinni út úr rýminu hafi hún gengið í poll eða blautan blett og fallið. Í tilkynningu stefnda Hrafnistu til Vinnueftirlits ríkisins um slysið 7. október 2005 og í tilkynningu til Tryggingastofnunar ríkisins 18. október sama ár er tildrögum slyssins lýst þannig að áfrýjandi hafi runnið til í bleytu á gólfi og skollið á bakið. Á sömu lund er atvikum lýst í matsgerð dómkvaddra matsmanna og í skriflegri aðilaskýrslu áfrýjanda. Af hálfu stefndu er því ekki mótmælt að atvik hafi verið með þessum hætti.

Af málatilbúnaði áfrýjanda fyrir Hæstarétti má ráða að byggt sé á því að ástæða þess að hún féll umrætt sinn hefði verið sú að fyrir utan að gólfið hafi verið blautt hefðu svokallaðar „granólkúlur“ verið á gólfinu en þær munu vera settar í uppþvottavélina til að losa fastar matarleifar af því sem verið er að þvo upp hverju sinni. Óumdeilt er að gólfið hafði verið þrifið þegar slysið varð. Verður því við það miðað að áfrýjandi hafi dottið vegna þess að gólfið var blautt í kjölfar þrifanna, án þess að nefndar kúlur hafi þar haft áhrif.

Fyrir liggur að slysið var ekki tilkynnt til Vinnueftirlits ríkisins innan þess frests sem greinir í 2. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Að ósk stefnda Tryggingamiðstöðvarinnar hf. skoðaði Vinnueftirlitið gólfefni eldhússins 31. janúar 2007 en óumdeilt er að ekki hafði verið skipt um gólfefni frá slysinu. Í bréfi Vinnueftirlitsins 13. febrúar sama ár kemur fram að umrætt gólfefni sé talið henta vel á gólf í eldhúsum og mötuneytum og að ekki virðist ástæða til að gera athugasemdir við notkun þess. Af því sem best verði séð séu heldur engar misfellur á því né sjáanlegar skemmdir. Hefur áfrýjandi ekki hnekkt þessu áliti. Af framburði þeirra vitna sem áfrýjandi leiddi fyrir héraðsdóm verður ekki fullyrt með vissu að fleiri en áfrýjandi hafi fallið á umræddum stað eftir að skipt hafði verið um gólfefni í byrjun árs 2005. Hefur áfrýjandi þannig ekki sýnt fram á að eldhúsgólfið hafi verið óforsvaranlegt, svo sem vegna halla, gerðar gólfefnis eða ófullnægjandi frágangs niðurfalla. Að því virtu sem nú hefur verið rakið verður ekki séð að neinu hafi breytt að Vinnueftirlitið var ekki kallað á staðinn í kjölfar slyssins.

Samkvæmt framansögðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest sú niðurstaða hans að slys áfrýjanda hafi orðið vegna óhappatilviks sem hvorki verði rakið til vanbúnaðar, ófullnægjandi verkstjórnar né þess að öryggismálum hafi verið ábótavant hjá stefnda Hrafnistu.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Það athugist að greinargerð áfrýjanda fyrir Hæstarétti er mun lengri og ítarlegri en gert er ráð fyrir í 2. mgr. 156. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.