arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
377/2001

X var grunaður um fíkniefnamisferli. Úrskurður héraðsdóms um að hann skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðs 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. október 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. október nk. kl. 12. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
37/2001

T var ákærður fyrir að hafa í þrígang brotist inn í atvinnuhúsnæði og stolið þaðan verðmætum og jafnframt fyrir að hafa gert tilraun til innbrots og þjófnaðar. Gekkst T við brotum sínum og var til þess horft við ákvörðun refsingar. Var jafnframt höfð hliðsjón af því að T hafði framið brotin í félagi við annan mann.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. janúar 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Ákærði unir ákvæðum héraðsdóms um upptöku og skaðabætur. Hann játaði hreinskilnislega þau brot, sem fjallað er um í B. kafla ákæru og hér eru til meðferðar. Þykir því við ákvörðun refsingar hans rétt að hafa hliðsjón af 9. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar verður jafnframt litið til þess að ákærði framdi brot sín í félagi við annan mann, sbr. 2. mgr. 70. gr. laga nr. 19/1940. Að því virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, T-kk-nf W-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 40.000 krónur.
384/2000

Þau X og Y kröfðust forsjár dóttursonar síns A eftir að móðir hans lést í bílslysi. A slasaðist illa í bílslysinu og lá á sjúkrahúsi í rúman mánuð. Eftir það var hann vistaður á vistheimili barna þar til föður hans, Z, var fengin forsjá hans eftir að dómur féll í máli, sem höfðað var til viðurkenningar á faðerni A. Héraðsdómur skipti sakarefninu og dæmdi aðeins um málsástæðu sem laut að aðild. Taldi dómurinn sannað að foreldrar A hefðu verið í sambúð og því farið sameiginlega með forsjá barnsins. Því hefði Z átt að fara með forsjána eftir andlát móður skv. 1. mgr. 31. gr. barnalaga nr. 20/1992. Var Z sýknaður af kröfu X og Y vegna aðildarskorts þeirra. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóminn með þeirri athugasemd að ótvírætt væri sannað að Z og móðir A hefðu verið í sambúð við fæðingu og því farið sameiginlega með forsjá barnsins við andlát hennar. Samkvæmt því hefði Z farið einn með forsjána eftir andlát móður A og gætu X og Y því ekki byggt aðild á 3. mgr. 31. gr. barnalaga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjendur skutu máli þessu til Hæstaréttar með stefnu 12. október 2000. Þau krefjast þess að þeim verði dæmd forsjá drengsins A og stefndi verði dæmdur til að greiða þeim málskostnað fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjendur og stefndi hafa gjafsókn fyrir Hæstarétti.

Í héraði var sakarefni skipt með vísan til 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var aðeins dæmt um málsástæðu stefnda sem laut að aðildarskorti áfrýjenda. Samkvæmt 2. mgr. 151. gr. sömu laga verður því fyrir Hæstarétti eingöngu fjallað um sýknukröfu stefnda vegna aðildarskorts.

Drengurinn A er fæddur [...] 1996. Samkvæmt vottorði húseiganda að B [...], voru stefndi og móðir drengsins með íbúð á leigu þar frá 1. janúar 1996 til apríl sama ár. Samkvæmt þessu og öðrum gögnum málsins er ótvírætt sannað að stefndi og móðir drengsins voru í sambúð við fæðingu hans og fóru því sameiginlega með forsjá hans samkvæmt 1. mgr. 30. gr. barnalaga nr. 20/1992 er móðirin lést, enda stóð réttur barnsins til þess. Samkvæmt 1. mgr. 31. gr. sömu laga fór stefndi einn með forsjána eftir andlát móðurinnar og geta áfrýjendur ekki byggt aðild á 3. mgr. sömu greinar. Afskipti barnaverndarnefndar Reykjavíkur af málinu breytir þar engu um. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til rökstuðnings héraðsdóms ber að staðfesta hann.

Rétt þykir að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður. Gjafsóknarkostnaður aðila greiðist úr ríkissjóði, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjenda, X og Y, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin lögmannsþóknun 200.000 krónur.

Gjafsóknarkostnaður stefnda, Z, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin lögmannsþóknun 200.000 krónur.
386/2001

Héraðsdómur gerði símafyrirtækinu T hf. að veita sóknaraðila nánar tilteknar upplýsingar um notkun síma varnaraðila. Kæra T hf. barst ekki héraðsdómi fyrr en að liðnum kærufresti og samkvæmt því var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Tal hf. skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. október 2001, þar sem Tali hf. var gert að veita sóknaraðila nánar tilteknar upplýsingar um notkun síma varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Tal hf. krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sér dæmdur kærumálskostnaður úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur um að annað en skyldu Tals hf. til að veita upplýsingar um notkun síma varnaraðilans J-kk-ef F-x-x A-x-x.

Samkvæmt gögnum málsins var hinn kærði úrskurður kveðinn upp á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur 5. október 2001 kl. 14.30. Í greinargerð sóknaraðila fyrir Hæstarétti er staðhæft að starfsmönnum Tals hf. hafi um tveimur klukkustundum síðar verið afhent endurrit af úrskurðinum og óskað eftir því að látnar yrðu í té upplýsingarnar, sem þar var mælt fyrir um. Hæstarétti hefur ekki borist greinargerð í málinu frá Tali hf. og hefur ekki á annan hátt verið hreyft mótmælum gegn þessari staðhæfingu sóknaraðila. Samkvæmt því verður að leggja hana til grundvallar.

Í 2. mgr. 144. gr. laga nr. 19/1991 er mælt svo fyrir að kærandi skuli lýsa kæru sinni innan þriggja sólarhringa frá því hann fékk vitneskju um þá úrlausn, sem hann vill kæra. Þessi frestur var liðinn þegar kæra Tals hf. barst Héraðsdómi Reykjavíkur 9. október 2001. Samkvæmt því verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
389/2001

Kærður var úrskurður héraðsdómara um málskostnað í máli, sem K höfðaði gegn M, þar sem hún krafðist forsjár barns þeirra. Náðist sátt í málinu þess efnis að K skyldi fara með forsjá barnsins, en M hefði rúman umgengnisrétt. Talið var að með hliðsjón af ákvæðum 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri rétt að hvor aðili bæri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. september 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. október sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. september 2001, þar sem kveðið var á um málskostnað í máli sóknaraðila gegn varnaraðila, sem var að öðru leyti lokið með dómsátt. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði, auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og að sóknaraðili verði dæmdur til að greiða kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
392/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi var staðfestur með vísan til a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. október 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 26. október nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími en kveðið er á um í hinum kærða úrskurði.

Sóknararaðili krefst staðfestingar úrskurðar héraðsdómara.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
398/2000

R krafðist þess að staðfest yrði lögbann sem sýslumaðurinn í Reykjavík hafði lagt við því að félagsmenn í S hindruðu lestun og losun skipsins N í Sundahöfn í Reykjavík. S bar því við að það hefði alls ekki staðið fyrir aðgerðunum heldur alþjóðasambandið A. R benti hins vegar á að einn þeirra einstaklinga sem tóku þátt í aðgerðunum hefði á vettvangi sagt aðgerðirnar á vegum S. Ekki var talið að sá einstaklingur hefði haft stöðu hjá S til að gefa skuldbindandi yfirlýsingu fyrir félagið. R þótti að öðru leyti ekki hafa sýnt fram á að S hefði staðið fyrir aðgerðunum. Var S því sýknað vegna aðildarskorts.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. október 2000. Endanleg krafa hans er sú að staðfest verði lögbann, sem sýslumaðurinn í Reykjavík lagði við því 24. nóvember 1999 að félagsmenn í stefnda hindruðu lestun og losun skipsins MV Nordheim í Sundahöfn í Reykjavík. Hann krefst jafnframt málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður verði látinn niður falla fyrir báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Meðal málsástæðna stefnda fyrir kröfu um sýknu er að lögbanni hafi ranglega verið beint að honum, enda hafi Alþjóðasamband flutningaverkamanna en ekki stefndi staðið fyrir aðgerðum til að hindra losun kornfarms úr skipi áfrýjanda í Sundahöfn í nóvember 1999. Er rakið í héraðsdómi hvað fram er komið í lögregluskýrslu, sem tekin var á vettvangi, svo og í skýrslum fyrir dómi varðandi það, hver staðið hafi fyrir aðgerðunum. Er í lögregluskýrslu haft eftir J-kk-þgf G-kk-þgf formanni stefnda, að nefnt alþjóðasamband hafi óskað eftir því að vinna við skipið yrði stöðvuð og fyrir dómi staðfesti hann að þessi samtök hefðu tekið ákvörðun um aðgerðirnar en ekki stefndi. B-kk-nf K-kk-nf, starfsmaður samtakanna hér á landi, bar á sama veg um þetta og J-kk-nf, en í lögregluskýrslu er hins vegar skráð að hann hafi sagt „þá félaga vera í nafni Sjómannafélags Reykjavíkur að stöðva uppskipun úr skipi þessu“.

Fram er komið að B-kk-nf K-kk-nf er hvorki félagsmaður í stefnda né starfsmaður hans og hafði ekki stöðu til að gefa skuldbindandi yfirlýsingu fyrir félagið. Þeirri varnarástæðu stefnda að lögbannskröfunni væri beint að röngum aðila var teflt fram þegar við fyrirtöku hennar hjá sýslumanninum í Reykjavík 24. nóvember 1999, án þess að tekin væri þar nein afstaða til hennar. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest sú niðurstaða hans að sýkna stefnda vegna aðildarskorts.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað verður staðfest. Áfrýjandi skal greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, sem verður ákveðinn eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Reederei „Nord” Klaus E. Oldendorff Ltd., greiði stefnda, Sjómannafélagi Reykjavíkur, 125.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
399/2001

Báturinn F, eign þrotabús F ehf., var við nauðungarsölu sleginn hæstbjóðanda, S, þrátt fyrir að Ö og S ehf. hefðu í frammi mótmæli gegn því að salan næði fram að ganga. Ö og S ehf. skutu málinu þá til dómstóla og kröfðust þess að nauðungarsalan yrði ógilt. Var hafnað þeirri málsástæðu Ö og S ehf. að ógilda bæri söluna vegna þess að fyrstu uppboðsaðgerð hefði verið beint að F ehf. en ekki þrotabúinu, enda lá fyrir að nauðungarsöluaðgerðir voru stöðvaðar þegar upplýstist að F ehf. hefði verið úrskurðaður gjaldþrota og sölunni svo verið fram haldið með samþykki skiptastjóra sem mætti sjálfur á uppboðsþingið þar sem umrædd sala fór fram. Ö og S ehf. byggðu í öðru lagi á því að S ehf. væri eigandi aflahlutdeildar sem flutt hafi verið á bátinn tímabundið. Talið var að með því að S ehf. hefði ekki fengið samþykki veðhafanna S og FBA hf. til þess að flytja aflahlutdeild af bátnum, sbr. 4. tl. 3. gr. laga um samningsveð nr. 75/1997, hefði sýslumanni verið rétt að bjóða upp aflahlutdeild þá sem skráð var á bátinn ásamt bátnum sjálfum. Þá var í þriðja lagi krafist ógildingar nauðungarsölunnar á þeim grundvelli að Ö og S ehf. hefði ekki verið tilkynnt um nauðungarsöluna. Þessu var einnig hafnað með vísan til þess að engin skylda hvíldi á uppboðsbeiðanda eða sýslumanni að tilkynna öllum þeim er telja sig eiga rétt yfir eign, að til standi að selja hana nauðungarsölu, sbr. 2. tl. 2. gr. laga um nauðungarsölu nr. 90/1991, sbr. 9. gr. Þess utan hefði Ö og S ehf. verið kunnugt um söluna, við fyrirtöku hjá sýslumanni hefði verið mætt af þeirra hálfu og hagsmuna þeirra verið gætt. Niðurstaða málsins var því sú að nauðungarsalan skyldi standa óhögguð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 15. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. október 2001, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilt yrði nauðungarsala sýslumannsins í Hafnarfirði á fiskiskipinu Fiski HF 51. Kæruheimild er í 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að fyrrnefnd nauðungarsala verði felld úr gildi, en til vara að ógilt verði ákvörðun sýslumanns um að selja með Fiski HF 51 nánar tilgreinda aflahlutdeild, sem sóknaraðilinn Sólbakki ehf. kveður tilheyra sér. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess hver fyrir sig að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmdir til að greiða kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Sólbakki ehf. og Ö-kk-nf E-kk-nf, greiði í sameiningu varnaraðilum, þrotabúi Fiskis hf., Sparisjóði Hafnarfjarðar, Lífeyrissjóði Suðurnesja og Íslandsbanka hf., hverjum fyrir sig 75.000 krónur í kærumálskostnað.
400/2001

T ehf. krafðist fjárnáms hjá Á á grundvelli veðskuldabréfs, útgefnu af S til T ehf., sem áritað var um sjálfskuldarábyrgð Á. Krafðist Á þess að ógilt yrði sú ákvörðun sýslumanns að hafna mótmælum hans við því að fjárnámið næði fram að ganga.  Undirskrift Á á veðskuldabréfið var talin fela í sér gilda heimild til handa T ehf. til að innheimta kröfu sína á hendur Á án undangengins dóms eða sáttar á grundvelli 1. mgr. 3. gr. aðfararlaga nr. 90/1989, sbr. 7. tl. 1. gr. sömu laga. Ekki var á það fallist með Á að röng tilgreining útgáfudags skuldabréfsins í skuldbreytingarskjölum, sem Á hafði einnig undirritað, gæti ein og sér staðið því í vegi að T ehf. gæti beitt því hagræði við innheimtu sem tilvitnuð ákvæði aðfararlaga veittu honum. Ekki var heldur talið að misræmi í tilgreiningu á númeri skuldabréfsins leiddi til annarrar niðurstöðu. Þá var hafnað þeirri málsástæðu Á að ábyrgð hans væri niður fallin fyrir fyrningu, enda var talið að nafnritun hans á skuldbreytingarskjölin hefði rofið fyrningarfrest gagnvart honum. Kröfu Á um lækkun eða niðurfellingu vaxta eða innheimtukostnaðar var einnig hafnað, þar sem Á hafði engar sannanlegar athugasemdir gert við kröfu T ehf. frá því hann hóf innheimtuaðgerðir, þar til við aðfarargerð þá sem um var deilt í málinu. Kröfu Á var samkvæmt þessu hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. september 2001, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 3. apríl sama árs um að hrinda mótmælum sóknaraðila gegn því að fram næði að ganga fjárnám á hendur honum samkvæmt kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að framangreind ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
401/2001

X, sem var undir rökstuddum grun um aðild að innbrotum í apótek, þar sem m.a. var stolið sterkum lyfjum er gátu verið lífshættuleg neytendum, var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. október 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 24. október nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar úrskurðar héraðsdómara.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
402/2001

M höfðaði mál á hendur K og krafðist þess honum yrði dæmd forsjá barns málsaðila. Krafðist M þess síðar að málið yrði fellt niður og stóð því óhögguð sú skipan að K færi með forsjá barnsins. M kærði úrskurð héraðsdóms um málskostnaðarágreining aðila, þar sem honum var, að kröfu K sem naut gjafsóknar í héraði, gert að greiða í ríkissjóð 200.000 krónur í málskostnað samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, enda hefði hann með rekstri málsins ekki náð kröfum sínum fram. Var þessi niðurstaða héraðsdóms staðfest og M gert að greiða K 75.000 krónur í kærumálskostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. október 2001, þar sem kveðið var á um málskostnað og gjafsóknarkostnað í máli sóknaraðila gegn varnaraðila, sem fellt var niður að ósk þess fyrrnefnda. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hrundið verði ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað og varnaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður úr hendi sóknaraðila.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 75.000 krónur í kærumálskostnað.
407/2001

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. október 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. nóvember nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði fellur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
410/2001

X kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem hún hafði m.a. uppi mótmæli gegn því að hún yrði færð úr landi. Upplýst var að X hafði, eftir uppkvaðningu héraðsdóms og áður en málið barst Hæstarétti, verið flutt til Amsterdam í lögreglufylgd og farið þaðan sjálfviljug til heimalands síns. Með vísan til 4. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 varð þar af leiðandi ekki hjá því komist að vísa málinu frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. október 2001, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að ógilt yrði handtaka hennar og kröfum hennar að öðru leyti vísað frá dómi. Um kæruheimild vísar varnaraðili til 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, að dæmt verði að óheimilt hafi verið að handtaka varnaraðila, að óheimilt hafi verið að færa varnaraðila úr landi og að héraðsdómara hafi borið að úrskurða að óheimilt hafi verið að færa hana úr landi fyrr en kærumálið væri til lykta leitt í Hæstarétti. Þá krefst varnaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Aðalkröfu sína um vísun málsins frá Hæstarétti styður sóknaraðili þeim rökum, að varnaraðili hafi að morgni 23. október sl. verið flutt til Amsterdam í lögreglufylgd. Þaðan hafi hún farið sjálfviljug degi síðar án frekari fylgdar lögreglumanna til heimalands síns, Armeníu.

Samkvæmt framangreindu er ljóst að ástand, sem leiddi af atvikum þeim, sem fjallað er um í hinum kærða úrskurði, er þegar um garð gengið. Verður ekki hjá því komist að vísa málinu frá Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Málinu er vísað frá Hæstarétti.