51/2006

H krafðist þess að viðurkennt yrði að í gildi væri bindandi kaupsamningur aðila um íbúð S og að henni bæri að gefa út afsal fyrir íbúðinni gegn greiðslu umsamins kaupverðs. Hið samþykkta tilboð var bundið fyrirvara en aðilar sömdu um framlengingu á tímamörkum þeim sem kveðið er á um í 8. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. H tókst ekki að sanna að S hefði veitt honum lengri frest, en fram til fyrstu daga janúarmánaðar 2005, að uppfylla skilyrði kaupsamningsins. Ekki kom fram í málinu að S hefði fengið tilkynningu frá H um að hann uppfyllti skilyrði kaupsamningsins áður en liðinn var sá viðbótarfrestur sem S veitti honum. Var S því sýkn af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. janúar 2006. Hann krefst þess að viðurkennt verði að í gildi sé bindandi kaupsamningur aðila um íbúð stefndu, að Berjarima 22, Reykjavík (matshluti 01-0105, fastanúmer 203-9945), og að henni beri að gefa út afsal fyrir íbúðinni gegn greiðslu umsamins kaupverðs, 13,7 milljóna króna. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómi að 8. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup eigi við í lögskiptum aðila. Hið samþykkta tilboð 12. október 2004 var bundið „fyrirvara um skuldabréfaskipti við Íbúðalánasjóð, lán frá lánastofnun, eða samþykki húsnæðisnefndar fyrir viðbótarláni ef við á.“ Aðilar sömdu um framlengingu á tímamörkum þeim sem kveðið er á um í 8. gr. laganna en deila um til hve langs tíma. Við meðferð málsins kom fram að aðilar hefðu ekki átt samskipti nema fyrir milligöngu starfsmanna Fasteignasölunnar Eignakaupa ehf. Í greinargerð stefndu í héraði var lýst yfir því að hún hefði samþykkt beiðni áfrýjanda um að frágangi kaupsamnings um eignina skyldi frestað þar til nýjar reglur Íbúðalánasjóðs um útlán tækju gildi. Eftir að reglurnar tóku gildi 6. desember 2004 hafi að ósk áfrýjanda „verið ákveðið að fresta undirritun samnings fram í janúar 2005“. Lögmaður stefndu lýsti yfir því við flutning málsins fyrir Hæstarétti að með þessu hafi stefnda eingöngu talið sig veita frest fram til fyrstu daga janúarmánaðar 2005, en ekki út mánuðinn eða jafnvel lengur eins og áfrýjandi heldur fram. Áfrýjandi hefur ekki sannað fullyrðingu sína hér að lútandi. Um þetta atriði verður því miðað við málflutning stefndu. Þá hefur áfrýjandi ekki sýnt fram á að sérstaks atbeina stefndu, umfram samþykki kauptilboðsins 12. október 2004, hafi verið þörf til að hann fengi samþykkta lánveitingu hjá Íbúðalánasjóði eftir þeim reglum sem tóku gildi í desember 2004. Ekki er heldur komið fram að stefnda hafi fengið tilkynningu frá áfrýjanda um að hann hefði uppfyllt skilyrði um greiðslu í samræmi við það sem aðilar höfðu gert samkomulag um, áður en liðinn var sá viðbótarfrestur sem stefnda veitti honum. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti, sem rennur í ríkissjóð, eins og nánar greinir í dómsorði. Gjafsóknarkostnaður stefndu fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kk-nf E-kk-nf J-kk-nf, greiði 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti, sem renni í ríkissjóð. Gjafsóknarkostnaður stefndu, S-kvk-ef Ó-kvk-ef K-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningslaun lögmanns hennar, 300.000 krónur.