arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
420/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta nálgunarbanni var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Reykjaness 5. júlí 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. júlí 2011, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta nálgunarbanni, eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. laga nr. 122/2008 um nálgunarbann. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara „að nálgunarbannið verði takmarkað þannig að það verði einungis bundið við persónu varnaraðila A en gildi ekki um B. Jafnframt að úrskurðurinn verði felldur úr gildi að því er varðar bann við því að kærandi veiti A eftirför, nálgist hana á almannafæri, hringi í heima-, vinnu- eða farsíma eða setji sig á annan hátt beint í samband við hana.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Allur kostnaður af kærumáli þessu greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda varnaraðila sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Allur kostnaður af kærumáli þessu greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun Þ-x-x H-kk-ef S-kk-ef, héraðsdómslögmanns, skipaðs verjanda varnaraðila, 188.250 krónur.
422/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júlí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. júlí 2011. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júlí 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi til þriðjudagsins 26. júlí 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af gögnum málsins verður ekki með nákvæmni ráðið hversu mikið magn amfetamíns er um að ræða, en allt að einu er ljóst að magnið er það mikið að skilyrði eru uppfyllt fyrir gæsluvarðhaldi samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
424/2011

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að A yrði sviptur sjálfræði í 12 mánuði á grundvelli a. liðar 4. gr., sbr. 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júlí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júlí 2011, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í 12 mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að sjálfræðissviptingunni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og að þóknun talsmanns greiðist úr ríkissjóði.

Af hálfu sóknaraðila er krafa um að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi einkum reist á því að hann hafi í skýrslu fyrir héraðsdómi lýst því yfir að hann fallist á að taka lyf, en eingöngu í töfluformi. Í vottorði D á geðdeild Landspítala 28. júní 2011, sem hann staðfesti fyrir dómi, kemur fram að sóknaraðili hafi neitað allri lyfjatöku eftir komu á deildina og hafi hætt að taka lyf einum eða tveimur mánuðum fyrir innlögn. Í skýrslu D fyrir dómi kom fram að lyfjameðferð sóknaraðila yrði til að byrja með að vera í sprautuformi. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda sóknaraðila, A, og H-kvk-ef R-kvk-ef R-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs talsmanns varnaraðila, B og C, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur til hvorrar um sig, greiðist úr ríkissjóði.
425/2010

S var handtekinn 4. júlí 2007 og sætti gæsluvarðhaldi frá 5. júlí til 9. sama mánaðar vegna gruns um að hann hefði framið brot sem varðaði við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. S var síðan sleppt úr haldi eftir að hafnað hafði verið kröfu um framlengingu gæsluvarðhalds, en aðrir grunaðir höfðu þá verið yfirheyrðir og tæknideild lögreglu hafði unnið skýrslu um rannsókn málsins. S var tilkynnt í maí 2009 að málið hefði verið fellt niður og höfðaði hann í kjölfarið bótamál á hendur Í. Í héraðsdómi var talið að skilyrði þágildandi a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála hefði verið uppfyllt til að S sætti gæsluvarðhaldi enda hafði S ekkert gert til þess að upplýsa málið eða auðvelda rannsókn þess. Var því ekki fallist á að S ætti rétt á bótum á grundvelli 176. gr. laga nr. 19/1991. Nægilegt tilefni hefði verið til þess að úrskurða S í gæsluvarðhald og ekki hefði verið sýnt fram á að handtaka hans og gæsluvarðhald hefðu verið framkvæmd á óþarflega særandi, móðgandi eða hættulegan hátt. Ekki var því fallist á að skilyrði væru til þess að fella bótaábyrgð á Í á grundvelli almennu sakarreglunnar eða 26. gr. skaðabótalaga. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur af Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. júlí 2010. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 1.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 4. júlí 2007 til 1. nóvember 2009, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda hér fyrir dómi fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, S-kk-ef G-kk-ef H-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 350.000 krónur.
434/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S hf. um að ógilt yrði ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 14. febrúar 2011 um að endursenda S hf. beiðni um nauðungarsölu á eign Á. Var málinu vísað frá Hæstarétti þar sem það uppfyllti ekki skilyrði um áfrýjunarfjárhæð, sbr. 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu og 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júlí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. júní 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilt yrði ákvörðun, sem sýslumaðurinn í Reykjavík mun hafa tekið 14. febrúar sama ár „um að endursenda sóknaraðila beiðni um nauðungaruppboð á eign varnaraðila, Á-kk-ef B-kk-ef.“ Um kæruheimild vísar sóknaraðili til „144. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu“. Hann krefst þess að fyrrgreind ákvörðun sýslumanns verði ógilt og sér dæmdur málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Í málinu leitar sóknaraðili ógildingar á ákvörðun, sem hann kveður sýslumanninn í Reykjavík hafa tekið 14. febrúar 2011 en ekki hefur þó verið lögð fram í málinu, um að endursenda sóknaraðila beiðni hans um nauðungarsölu, sem svo var réttilega nefnd, á nánar tilgreindri fasteign varnaraðila. Í beiðninni, sem var rituð 28. janúar 2011, var á grundvelli lögveðréttar leitað fullnustu á kröfu um iðgjald af brunatryggingu fasteignarinnar, sem sóknaraðili kvað nema samtals 141.616 krónum að meðtöldum vöxtum og kostnaði. Í hinum kærða úrskurði var sem fyrr segir hafnað kröfu sóknaraðila um að ógilt yrði ákvörðun sýslumanns.

Samkvæmt 3. málslið 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 er heimild til kæru á úrskurði héraðsdóms, sem kveðinn er upp eftir sérreglum þeirra laga og felur í sér lokaákvörðun um ágreiningsefni, meðal annars háð því að fullnægt sé almennum skilyrðum til áfrýjunar dómi í einkamáli. Því fer fjarri að mál þetta varði hagsmuni, sem fullnægja skilyrðum um áfrýjunarfjárhæð í 152. gr. laga nr. 91/1991 með áorðnum breytingum. Máli þessu verður því af sjálfsdáðum vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Það athugast að í málatilbúnaði sóknaraðila í héraði og hinum kærða úrskurði, þar á meðal í úrskurðarorði, er ítrekað rætt um að málið varði uppboðsbeiðni sóknaraðila, beiðni hans um uppboð eða beiðni um nauðungaruppboð, en frá því að lög nr. 57/1949 um nauðungaruppboð féllu úr gildi 1. júlí 1992 hafa fullnustugerðir með slíku heiti ekki farið fram hér á landi. Þá er aðfinnsluvert að sóknaraðili hafi kært úrskurð héraðsdóms til Hæstaréttar þótt honum hefði gjörla mátt vera ljóst að heimild stæði ekki til málskots.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
43/2011

X var sakfelld fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa slegið lögreglumann, sem var við skyldustörf, í vinstri kinn. Hæstiréttur frestaði ákvörðun refsingar ákærðu með vísan til þess að engir áverkar hefðu hlotist af háttsemi hennar og hún hafi ekki áður gerst sek um refsivert brot. Þá hafi óhæfilegur dráttur orðið á rannsókn málsins hjá lögreglu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 17. janúar 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um annað en refsingu ákærðu, sem verði þyngd.

Ákærða krefst aðallega sýknu, til vara að sér verði ekki gerð refsing, en að því frágengnu að refsing verði milduð.

Í málinu er ákærðu gefið að sök að hafa brotið gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum með því að hafa aðfaranótt 23. apríl 2009 slegið nafngreindan lögreglumann í vinstri kinn, þar sem hann hafi verið við skyldustörf utan við veitingahús við [...] í Reykjavík. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um að ákærða hafi gerst sek um þessa háttsemi.

Við ákvörðun refsingar ákærðu verður að líta til þess að engir áverkar hlutust af háttsemi hennar. Hún var tæplega 50 ára þegar hún framdi brotið og hefur ekki áður gerst sek um refsiverða háttsemi. Þá er þess að gæta að brotið var sem áður segir framið 23. apríl 2009, en málið barst ekki ríkissaksóknara frá lögreglu fyrr en 15. september 2010 og var ákæra gefin út 29. sama mánaðar. Hefur engin skýring komið fram á þessum óhæfilega drætti á máli, sem varðar lítilsháttar sakarefni. Að þessu öllu virtu er rétt að fresta ákvörðun refsingar ákærðu skilorðsbundið á þann hátt, sem nánar greinir í dómsorði.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað verður staðfest.

Eftir þessum úrslitum málsins verður ákærðu gert að greiða helming áfrýjunarkostnaðar málsins, þar á meðal af málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákvörðun refsingar ákærðu, X, skal frestað og hún falla niður að liðnum 2 árum frá uppsögu þessa dóms haldi hún almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærðu verður gert að greiða helming áfrýjunarkostnaðar málsins, sem samtals er 200.597 krónur að meðtöldum málsvarnarlaunum skipaðs verjanda hennar, J-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 188.250 krónur.
446/2010

X var ákærður fyrir kynferðisbrot, með því að hafa á heimili sínu í júní 2009 farið upp í rúm til sonar síns A, faðmað hann, þrýst sér upp að honum, strokið honum um rass og kynfæri innan- og utanklæða og fróað honum. Í héraðsdómi var talið að um það sem máli skipti stæðu orð A gegn orðum X og að ákæruvaldinu hefði ekki alveg tekist að sanna, svo að ekki yrði vefengt, að X hefði framið það brot sem honum var gefið að sök. Hæstiréttur staðfesti dóm héraðsdóms um sýknu X með athugasemdum.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 5. júlí 2010. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og hann dæmdur til refsingar, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný.

Ákærði krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur.

Í héraðsdómi er ítarlega greint frá atvikum málsins og við úrlausn um sönnun tekin afstaða til trúverðugleika framburðar ákærða og vitna, sem gáfu skýrslu fyrir dómi. Þar er meðal annars greint frá framburði sambúðarkonu ákærða um samskipti þess síðarnefnda og sonar hans við brottför sonarins af heimili ákærða snemma morguns eftir að ætlað brot var framið. Í dóminum er vísað til orða vitnisins um að ekkert hafi verið athugavert við samskipti feðganna þennan morgun og verður ráðið að meðal annars af þeim sökum hafi dómurinn talið framburð hennar vera málstað ákærða heldur í hag. Við þetta verður að gera þá athugasemd að samskipti feðganna í umrætt sinn voru eftir gögnum málsins nánast engin og verður ekki talið að þessi framburður vitnisins hafi sérstakt vægi í málinu. Þá kemur ekki fram í forsendum hins áfrýjaða dóms að drengurinn skýrði móður sinni samdægurs frá ætluðu broti ákærða, en almennt er litið til þess auk alls annars ef ætlað kynferðisbrot er kært þegar í kjölfarið. Þrátt fyrir þetta er ekki næg ástæða til að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til nýrrar meðferðar. Með þessum athugasemdum verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsenda hans.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins verður felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda ákærða, X, 313.750 krónur.
446/2011

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Suðurlands 13. júlí 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 12. júlí 2011, þar sem ákæru í málinu var vísað frá dómi. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til dóms Hæstaréttar í máli nr. 92/1999, sem birtur er í dómasafni árið 1999 á bls. 2474 svo og forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, G-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, 186.750 krónur.
449/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júlí 2011 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. júlí 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi til föstudagsins 12. ágúst 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
451/2011

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að ógilt yrði fjárnám sýslumanns sem fram hafði farið að kröfu B. Í dómi Hæstaréttar sagði að samkvæmt gögnum málsins væri höfuðstóll þeirrar meðlagskröfu sem B leitaði fullnustu á hjá A, 454.797 krónur. Yrði skilyrðum um áfrýjunarfjárhæð í 1. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. og 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 og næði krafan ekki þeirri fjárhæð. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. júlí 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. júlí 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilt yrði fjárnám, sem sýslumaðurinn í Hafnarfirði gerði hjá honum 18. mars 2011 fyrir kröfu varnaraðila að fjárhæð samtals 633.165 krónur. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að framangreint fjárnám verði fellt úr gildi og sér dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum málsins var höfuðstóll þeirrar meðlagskröfu, sem varnaraðili leitaði fullnustu á hjá sóknaraðila, 454.797 krónur. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. laganna og 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989, svo sem ítrekað hefur verið í dómaframkvæmd Hæstaréttar eftir að dómur gekk, sem birtur er í dómasafni réttarins 1994, bls. 1101. Krafan, sem mál þetta varðar, nær ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt fyrstnefnda lagaákvæðinu. Verður málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, B, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
452/2011

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem barnaverndarnefnd var heimilað að vista A og B, dætur X, utan heimilis hennar í 12 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. júlí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. júlí 2011, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að A og B verði vistaðar utan heimilis sóknaraðila í 12 mánuði frá 15. apríl 2011. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að stúlkurnar verði vistaðar saman á sama stað á Íslandi og að vistun þeirra utan heimilis verði markaður skemmri tími. Að því frágengnu krefst hún þess að vistun þeirra verði á Íslandi og vistun markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
45/2011

G var sakfelld fyrir fjárdrátt í opinberu starfi með því að hafa á sjö mánaða tímabili í starfi sínu sem sendiráðsfulltrúi í sendiráði Íslands í A og síðar stjórnarráðsfulltrúi og starfsmaður á rekstrar- og þjónustusviði utanríkisráðuneytisins dregið sér og notað heimildarlaust í eigin þágu samtals 335.768 evrur. Var brot hennar talið varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 138. gr. sömu laga. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið sannað með játningu G og öðrum gögnum málsins að hún væri sek um þá háttsemi sem henni var gefin að sök. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um stórfellt brot var að ræða í opinberu starfi sem náði yfir sjö mánaða tímabil. G játaði brot sitt skýlaust og vísaði á gögn sem flýttu fyrir rannsókn málsins. Þá hafði hún greitt til baka 76.730 evrur. Var refsing G ákveðin fangelsi í 2 ár og voru 22 mánuðir af refsingunni bundnir skilorði vegna sérstakra aðstæðna hennar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. desember 2010 og krefst þess að refsing ákærðu verði þyngd.

Ákærða krefst þess að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærðu, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.
463/2011

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að A yrði sviptur sjálfræði í 12 mánuði á grundvelli b. liðar 4. gr., sbr. 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. júlí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. júlí 2011, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í eitt ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að sjálfræðissviptingunni verði markaður skemmri tími. Í báðum tilvikum krefst hann þóknunar til skipaðs verjanda.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og að þóknun talsmanns þeirra greiðist úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun S-kk-ef F-kk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs verjanda sóknaraðila, og L-kk-ef R-kk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs talsmanns varnaraðila, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur til hvors um sig, greiðist úr ríkissjóði.