313/2013

G ehf. höfðaði mál gegn Í og krafðist greiðslu fyrir þróunarvinnu í þágu embættis umboðsmanns skuldara og afnot embættisins af hugbúnaði G ehf. Skriflegur samningar þar að lútandi hafði ekki verið undirritaður. Embætti umboðsmanns skuldara var stofnað 1. ágúst 2010 með lögum nr. 100/2010 en samkvæmt bráðabirgðaákvæði í lögunum átti þriggja manna starfshópur að undirbúa gildistöku laganna og vera umboðsmanni skuldara til ráðgjafar um starfsemi stofnunarinnar fyrsta starfsárið. Var því talið að ráðuneytisstjóri félags- og tryggingarmálaráðuneytisins, sem var skipaður formaður starfshópsins, hefði fram til stofnunar embættisins verið bær til að ganga til samninga við G ehf. svo skuldbindandi væri fyrir Í. Með vísan til samskipta ráðuneytisstjórans og framkvæmdastjóra G ehf. var talið að bindandi óformlegur samningur hefði komist á milli aðila í lok júlí 2010 um að hefja vinnu við þróun hugbúnaðar fyrir embætti umboðsmanns skuldara og að miða bæri við að hann hefði tekið gildi frá og með 3. ágúst sama ár. Á hinn bóginn var talið að G ehf. hefði mátt gera sér í grein fyrir í í lok þess sama mánaðar að í raun hefðu ekki náðst endanlegir samningar. Þegar ekkert hefði orðið úr fyrirhugaðri undirskrift samninganna 10. september sama ár hafi ekki farið á milli mála að sá óformlegi samningur sem gerður hafði verið hafi þá runnið sitt skeið á enda. Ósannað var að komist hefði á skuldbindandi samningur milli aðila um afnot af hugbúnaði G ehf. og var Í því sýknað af reikningi þar að lútandi. Var Í á hinn bóginn dæmt til að greiða G ehf. fyrir vinnu og akstur á tímabilinu frá 3. ágúst 2010 til 10. september sama ár í samræmi við sundurliðaðar tímaskýrslur, enda hafði Í ekkert lagt fram sem rýrði sönnunargildi þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. maí 2013. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að krafan verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Upphaf þessa máls verður rakið til þess að með lögum nr. 100/2010 um umboðsmann skuldara var það embætti sett á stofn. Lögin tóku gildi 1. ágúst 2010, að undanskildu bráðabirgðaákvæði II sem öðlaðist gildi 6. júlí sama ár. Samkvæmt því ákvæði skyldi þriggja manna starfshópur undirbúa gildistöku laganna og vera umboðsmanni skuldara til ráðgjafar um starfsemi stofnunarinnar fyrsta starfsárið. Var B-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, þáverandi ráðuneytisstjóri í félags- og tryggingamálaráðuneytinu, skipaður formaður starfshópsins, en embættið heyrði undir ráðuneytið. Samkvæmt 1. mgr. 2. gr. laga nr. 100/2010 skipar ráðherra umboðsmann skuldara til fimm ára í senn. Fer hann með forstöðu stofnunarinnar og ber faglega, fjárhagslega og stjórnunarlega ábyrgð á rekstri hennar. Eftir 3. mgr. sömu lagagreinar stjórnar umboðsmaður starfsemi og rekstri stofnunarinnar og ræður aðra starfsmenn. Þá er honum heimilt að gera þjónustusamning við utanaðkomandi aðila um vinnslu mála fyrir stofnunina.

Að sögn stefnda hófust viðræður milli hans og áfrýjanda í byrjun júlí 2010 um mögulega aðkomu stefnda að stofnun og starfsemi embættis umboðsmanns skuldara sem fólgin væri „í því að veita ráðgjöf í skjalastjórnun, verkferlum og hugsanlegri innleiðingu á nýju tölvukerfi fyrir embættið“ eins og komist var að orði í héraðsdómsstefnu. Hafi B-kk-nf Þ-kk-nf verið fulltrúi áfrýjanda í þessum viðræðum, en síðar hafi R-kk-nf Á-kk-nf, sem skipaður hafði verið umboðsmaður skuldara, komið að viðræðunum. Í málinu liggja fyrir afrit af tölvupóstsamskiptum milli B-kvk-ef G-kvk-ef, framkvæmdastjóra stefnda, og þeirra B-kk-ef Þ-kk-ef og R-kk-ef í lok þessa mánaðar. Þannig sendi B-kvk-nf 28. júlí 2010 tölvubréf til hins síðarnefnda með afriti til þess fyrrnefnda þar sem fram kom að meðfylgjandi væru drög að tveimur samningum. Í tölvubréfinu sagði að annar þeirra væri „staðlaður samningur vegna kerfisins okkar, sem þið leigið bara en þurfið ekki að kaupa.“ Hinn væri „samningur vegna þróunarvinnu, og þar skilgreinum við alltaf verkefnin í samráði við verkkaupa. Við vinnum mjög agað og gefum alltaf upp unna tíma á 2-3ja vikna fresti.“ Í drögunum að síðarnefnda samningnum, sem nefndur var þróunarsamningur, sagði meðal annars að markmið með honum væri „að setja inn aðlaganir (sérsmíði) fyrir verkkaupa á skjala- og upplýsingastjórnunarkerfinu CoreData.“ Þar var jafnframt tekið fram að við undirritun samningsins yrði myndaður vinnuhópur samningsaðila, auk stýrihóps sem í sætu fulltrúar verkkaupa og aðilar, honum tengdir. Einnig að stýrihópur myndi „halda reglulega framvindufundi þar sem vinnuhópar fara yfir verkþætti og meta framvindu þeirra hvað tíma, kostnað, áhættu, úrlausnir og gæði varðar.“ Þá kom fram í samningsdrögunum að vinnuhópar skyldu skila af sér stöðuskýrslu vikulega með upplýsingum „um framvindu tiltekinna verkþátta samanborið við tímaáætlanir“. Eftir að B-kvk-nf hafði sent áðurnefnt tölvubréf svaraði B-kk-nf Þ-kk-nf henni samdægurs þar sem meðal annars sagði: „Þetta lítur mjög vel út. Eitt sem ég verð að spyrja um er verðið pr. tíma ... Ég vil ... keyra þetta verkefni af stað og veit að R-kk-nf er sama sinnis.“ Síðar sama dag sendi B-kvk-nf tölvubréf til B-kk-ef Þ-kk-ef þar sem hún sagðist meðal annars vera „tilbúin að gera ykkur sérstakt tilboð þar sem ég er mjög spennt fyrir þessu verkefni ... Ef að umboðsmaður skuldara semur við okkur um að hann fari í okkar skjala- og upplýsingakerfi (Core 2 sem ég sendi samning um), við smíðum allar brýrnar milli okkar kerfis og kerfa opinberu aðilanna og þeirra sem ná þarf gögn til ... þá er ég tilbúin að gefa sérstakan afslátt af vinnu ... eða 25% sem færi þá í 10.200 kr. án vsk.“ Þessu tölvubréfi svaraði B-kk-nf Þ-kk-nf í lok dagsins og var niðurlag svars hans svohljóðandi: „Mér finnst þetta tilboð mjög ásættanlegt og er tilbúinn að tala fyrir því af okkar hálfu. Ég vil líka vera viss um að þú sért sátt við okkar samning. Eigum við að klára samninginn á þessum nótum?“ Daginn eftir, fimmtudaginn 29. júlí 2010, sendi B-kk-nf Þ-kk-nf tölvubréf til B-kvk-ef þar sem hann gat þess í upphafi að hann vildi láta hana vita af stöðunni, en nokkru síðar sagði: „Við R-kk-nf hittumst síðan í dag til að ræða næstu skref. Við vorum sammála um að ganga til samninga við ykkur á þeim forsendum sem liggja fyrir. R-kk-nf taldi rétt að við fengjum óháðan aðila til að útbúa verklýsingu fyrir okkur og ætlaði að ganga strax í það mál þannig að það ætti að liggja fyrir í síðasta lagi nk. þriðjudag. Að mínu mati breytir þetta engu um að það væri mjög gott ef þið gætuð byrjað strax að vinna í öllum þessum málum. Við megum engan tíma missa og það munar um hvern dag. Þá er ég ekki að tala um að þið takið ekki frí yfir helgina. En kannski notið helgina til að hugsa um málið“.

R-kk-nf Á-kk-nf lét af störfum sem umboðsmaður skuldara 3. ágúst 2010. Var Á-kvk-nf S-kvk-nf H-kvk-nf skipuð í embættið í hans stað og hóf hún störf 9. sama mánaðar. Í tölvubréfi frá B-kk-þgf Þ-kk-þgf til B-kvk-ef 4. ágúst 2010 spurði hann hvort hún vildi bíða með að funda þar til nýr umboðsmaður væri kominn. Lét hann þess jafnframt getið að hann væri „yfir verkefnisstjórninni“ og hefði „ákvörðunarvald í málinu.“ Í tölvubréfi til B-kvk-ef 6. sama mánaðar kvaðst B-kk-nf Þ-kk-nf vilja stefna á fund með þeim Á-kvk-þgf S-kvk-þgf sem fyrst og síðan „hefði ég viljað setja allt á fullt í vinnunni með eins miklum krafti og þið getið komið með.“ Í fundargerð ráðgjafarhóps vegna embættis umboðsmanns skuldara 12. ágúst 2010 kom fram að Á-kvk-nf S-kvk-nf hafi hitt fulltrúa stefnda nokkrum sinnum. Í fundargerð hópsins 23. sama mánaðar sagði að B-kvk-nf hafi verið mætt á fundinum og meðal annars kynnt hvað starfsmenn stefnda hafi verið að gera. Í tölvubréfi frá Á-kvk-þgf S-kvk-þgf til B-kk-ef Þ-kk-ef 28. ágúst 2010 óskaði hún eftir því „að verkefnið flyttist alfarið“ til embættis umboðsmanns skuldara, auk þess sem hún bað um að fá þann samning sem félags- og tryggingamálaráðuneytið hefði gert við stefnda. Samdægurs framsendi B-kk-nf Þ-kk-nf tölvubréfið til B-kvk-ef, meðal annars með þeim orðum „að við munum vera aðilar að samningnum við ykkur. Hef engar athugasemdir við að það verði einhver stýrihópur hjá Á-kvk-þgf þar fyrir utan um sjálf verkefnin.“ Í tölvubréfi til B-kk-ef Þ-kk-ef tveimur dögum síðar, 30. ágúst 2010, ítrekaði Á-kvk-nf S-kvk-nf beiðni sína um að fá samninginn sem gerður hefði verið við stefnda. Í svari B-kk-ef Þ-kk-ef sama dag sagði að ekki væri búið að ganga formlega frá samningum við stefnda. Kvaðst hann telja eðlilegt að bæði ráðuneytið og embætti umboðsmanns skuldara skrifuðu undir samningana og bætti við að hann hafi verið „búinn að ná mjög góðum samningum við“ stefnda. Á-kvk-nf S-kvk-nf svaraði B-kk-þgf Þ-kk-þgf samdægurs og sagðist hafa haldið að búið hefði verið að ganga frá samningunum. Kvaðst hún endilega vilja sjá þá áður en formlega yrði gengið frá þeim. Í lok dagsins framsendi B-kk-nf Þ-kk-nf til B-kvk-ef þessi tölvupóstsamskipti sín og Á-kvk-ef S-kvk-ef. Degi síðar, 31. ágúst 2010, sendi B-kk-nf Þ-kk-nf tölvubréf til B-kvk-ef þar sem meðal annars sagði að starfsfólk hans væri að lesa samningana yfir og ætti hann „ekki von á neinum meiri háttar athugasemdum, ef þá nokkrum. Hef síðan verið í sambandi við Á-kvk-þf sem vill eðlilega fá að renna yfir þá áður en við skrifum undir. Værirðu til í að senda mér drögin eins og þau líta út, þó með þeirri breytingu að ég skrifi undir f.h. ráðuneytisins og Á-kvk-nf f.h. UMS?“ Í svari B-kvk-ef sama dag kvaðst hún skyldu uppfæra samningana og senda þá til B-kk-ef Þ-kk-ef. Lét hún jafnframt í ljósi þá skoðun að hún hafi haldið að búið væri að samþykkja samningana þannig að formsatriði væri að skrifa undir þá. B-kk-nf Þ-kk-nf svaraði að bragði þar sem sagði meðal annars: „Ég lít á samningana sem samþykkta eftir okkar samskipti og mun ekki fallast á neinar efnislegar breytingar á þeim frá því sem okkur fór á milli.“ Hinn 1. september 2010 sendi B-kvk-nf samningana til B-kk-ef Þ-kk-ef í tölvupósti og lét svo um mælt að hún hafi ekki vitað hvenær ætti að dagsetja þá. Hún hafi upphaflega miðað við 29. júlí 2010 þegar þau tvö hafi ásamt R-kk-þgf ákveðið „að fara þessa leið“, en síðar breytt dagsetningunni í 3. ágúst sama ár, sem hafi verið fyrsti virki dagurinn í þeim mánuði. Samþykkti B-kk-nf Þ-kk-nf að miðað yrði við þessa síðastnefndu dagsetningu.

Hinn 1. september 2010 tók E-kvk-nf G-kvk-nf tölvunarfræðingur til starfa hjá embætti umboðsmanns skuldara sem yfirmaður upplýsingatæknimála þess. Í vitnisburði sínum fyrir dómi kvaðst hún hafa upplifað mikla pressu af hálfu stefnda við að fá embættið til að festa kaup á áðurnefndu tölvukerfi. Sagðist E-kvk-nf hafa tjáð B-kvk-þgf á fundi sem þær tvær hafi átt 6. eða 7. september 2010 að ekki væri búið að taka neina ákvörðun um það hjá embættinu að ganga til samninga við stefnda. Ástæðuna kvað hún meðal annars hafa verið þá að hún hafi ekki fengið „neina skriflega lýsingu á því hvernig þetta kerfi ætti að vera og hvernig það virkaði“. Nánar spurð af lögmanni stefnda svaraði E-kvk-nf að það hafi verið fagleg skoðun sín að stefndi ætti að hætta vinnu sinni í bili meðan málið skýrðist frekar, en það hafi náttúrulega verið hlutverk yfirmanns síns, Á-kvk-ef S-kvk-ef, að taka ákvörðun um það. Að kvöldi 7. september 2010 sendi B-kk-nf Þ-kk-nf tölvubréf til Á-kvk-ef S-kvk-ef þar sem hann sagðist hafa verið „að fá mjög neikvæðar fréttir af samskiptum ykkar“ við stefnda og liti hann það mjög alvarlegum augum. Í tölvubréfinu óskaði B-kk-nf Þ-kk-nf eftir skýringum á þessu á fundi ráðgjafarhópsins, sem hann nefndi reyndar hér sem endranær „verkefnisstjórn“, en sá fundur var fyrirhugaður daginn eftir. Að auki bað hann um að fá ábendingar eða athugasemdir Á-kvk-ef S-kvk-ef við samningsdrögin sem hann hafi látið hana fá fyrir viku þannig að unnt væri að ganga frá samningunum. Í svari Á-kvk-ef S-kvk-ef sama kvöld lýsti hún því að E-kvk-nf, sem væri nýráðin sérfræðingur í upplýsingatækni hjá embætti sínu, hafi farið yfir samninginn við stefnda og einnig hitt B-kvk-þf til að fá nánari upplýsingar um málið. Á-kvk-nf S-kvk-nf sagðist ekki vita um hvaða neikvæðu samskipti væri að ræða, en lagði til að farið yrði yfir málið á fyrirhuguðum fundi ráðgjafarhópsins. Framsendi B-kk-nf Þ-kk-nf þessi tölvupóstsamskipti til B-kvk-ef síðar sama kvöld og lét meðal annars svo um mælt hvort það gæti verið rétt að hún myndi mæta á fund ráðgjafarhópsins. Í fundargerð frá þeim fundi, sem haldinn var miðvikudaginn 8. september 2010, kom fram að þar hafi meðal annarra verið mættar þær E-kvk-nf og B-kvk-nf. Bókað var að á fundinum hafi verið farið yfir athugasemdir varðandi „starfsmannasamning og þróunarsamning“ embættis umboðsmanns skuldara og stefnda. Ennfremur að B-kvk-nf ætlaði að senda embættinu „samningana á rafrænu formi til að þau geti ritað inn athugasemdir í track changes og senda svo til baka. Skrifað verður svo undir á föstudaginn kl. 12.00.“

Ekkert varð úr því að skrifað væri undir drög að samningunum tveimur sem eins og áður greinir höfðu legið fyrir frá 28. júlí 2010. Hins vegar hittust þær Á-kvk-nf S-kvk-nf, B-kvk-nf og M-kvk-nf E-kvk-nf Á-kvk-nf, starfsmaður stefnda, á fundi áðurnefndan föstudag, 10. september 2010, en B-kvk-nf hafði beðið M-kvk-þf E-kvk-þf um það tveimur dögum áður að taka saman stöðuskýrslu um verkefnið sem stefndi hafi verið að vinna að fyrir embætti umboðsmanns skuldara. Í upphafi skýrslunnar þar sem fjallað var um rafræna stjórnsýslu sagði: „FÉL hefur samþykkt að kaupa kerfið en UMS heldur að sér höndum.“ Í fundargerð ráðgjafarhópsins 15. september 2010 var bókað að ekki hafi verið skrifað undir samninga við stefnda eins og áætlað hafi verið. Á fundinum fór lögmaður, sem Á-kvk-nf S-kvk-nf hafði leitað til, yfir fyrirliggjandi samningsdrög frá lögfræðilegu sjónarhorni og taldi að ýmsir ágallar væru á þeim. Samkvæmt fundargerðinni virðist engin niðurstaða hafa orðið um það á fundinum hvað gera skyldi í framhaldinu.

Af gögnum málsins verður ráðið að stefndi hafi kynnt CoreData tölvukerfið fyrir starfsmönnum hjá embætti umboðsmanns skuldara 21. september 2010. Á hinn bóginn mun tölvukerfið aldrei hafa verið tengt embættinu þannig að starfsmennirnir gætu prófað eða notað það. Nokkrir fundir voru haldnir með starfsmönnum embættisins og stefnda fram í október 2010, en þá mun samstarfið hafa „fjarað út“ eins og það var orðað af einu af þeim vitnum sem kom fyrir dóm. Fyrir liggur að ekkert af vinnu starfsmanna stefnda, sem um er deilt í málinu, nýttist áfrýjanda, þar á meðal hafa ekki verið lögð fram nein gögn, sem urðu til í þeirri vinnu, utan áðurgreind stöðuskýrsla frá 8. september 2010.

II

Stefndi reisir kröfu sína á hendur áfrýjanda á því að tekist hafi samningar milli þeirra um þróunarvinnu í þágu embættis umboðsmanns skuldara og afnot þess af hugbúnaði stefnda, CoreData. Ber stefndi sönnunarbyrði fyrir því að samningarnir hafi komist á svo að skuldbindandi sé fyrir áfrýjanda, svo og hvert sé efni þeirra.

Þegar leyst er úr því hvort samningar hafi tekist og þá með hverjum hætti verður að líta til þess að samkvæmt 1. mgr. og 3. mgr. 2. gr. laga nr. 100/2010 var það umboðsmaður skuldara sem hafði einn heimild til þess að lögum að gera samninga við stefnda um vinnu við þróun hugbúnaðar og afnot af þeim búnaði fyrir embætti sitt, allt frá því að embættið var lögformlega sett á stofn 1. ágúst 2010. Fram að þeim tíma verður hins vegar að telja að þetta ákvörðunarvald hafi verið í höndum starfshóps samkvæmt bráðabirgðaákvæði II sömu laga. Í samræmi við það var ráðuneytisstjórinn í félags- og tryggingamálaráðuneytinu bær til þess, sem formaður starfshópsins, að ganga til samninga við stefnda í júlí 2010 um verkefni í þágu embættis umboðsmanns skuldara svo að skuldbindandi væri fyrir áfrýjanda. Í ljósi tölvupóstsamskipta hans við framkvæmdastjóra stefnda dagana 28. og 29. þess mánaðar, sem gerð hefur verið grein fyrir, verður litið svo á að fyrir liggi fullnægjandi sönnun þess að komist hafi á bindandi samningur milli aðila síðarnefnda daginn um að stefndi skyldi hefja vinnu við þróun hugbúnaðar fyrir embættið. Með vísan til þess, sem þeim tveimur fór síðan á milli í tölvupósti 1. september 2010, ber að miða við að þessi óformlegi samningur hafi tekið gildi frá og með 3. ágúst sama ár.

Af gögnum málsins liggur ljóst fyrir að báðir aðilar gerðu ráð fyrir að gengið yrði frá endanlegum samningum um vinnu við þróun hugbúnaðarins annars vegar og afnot af honum hins vegar með því að skrifað yrði undir formlega samninga þess efnis. Í tölvubréfi ráðuneytisstjórans til umboðsmanns skuldara 30. ágúst 2010 sagði að ekki væri búið að ganga formlega frá samningum við stefnda. Svaraði umboðsmaður samdægurs að hún vildi sjá drög að samningunum áður en gengið yrði frá þeim. Eins og áður greinir var framkvæmdastjóra stefnda sent afrit af þessum tölvupóstsamskiptum og var henni þar með kunnugt um afstöðu umboðsmanns á þeim tíma. Í vitnisburði yfirmanns upplýsingatæknimála hjá embætti umboðsmanns kvaðst hún hafa tjáð framkvæmdastjóranum á fundi 6. eða 7. september 2010 að ekki væri búið að taka neina ákvörðun um það hjá embættinu að ganga til samninga við stefnda. Í tölvubréfi ráðuneytisstjórans til umboðsmanns að kvöldi síðarnefnda dagsins sagðist hann hafa fengið mjög neikvæðar fréttir af samskiptum starfsmanna embættisins við stefnda. Samhliða bað hann um athugasemdir umboðsmanns við samningsdrögin þannig að unnt væri að ganga frá samningunum. Sem fyrr framsendi ráðuneytisstjórinn þessi tölvupóstsamskipti til framkvæmdastjóra stefnda. Á fundi fyrrgreinds starfshóps 8. september 2010 kvaðst framkvæmdastjórinn ætla að senda samningsdrögin á rafrænu formi til annarra, sem að samningsgerðinni komu, svo að þeir gætu gert athugasemdir við þau. Í stöðuskýrslu sem starfsmaður stefnda tók saman þennan sama dag kom fram að félags- og tryggingamálaráðuneytið hefði samþykkt „að kaupa kerfið“, en umboðsmaður skuldara héldi að sér höndum. Þá var fyrirhugað að skrifað yrði undir samningana 10. september 2010, en eins og áður greinir varð ekkert af því. Að virtu öllu því, sem rakið hefur verið, verður að líta svo á að stefndi hafi mátt gera sér grein fyrir, í ljósi vitneskju framkvæmdastjóra hans um afstöðu umboðsmanns, að ekki hefðu náðst endanlegir samningar um þróun hugbúnaðarins fyrir embætti umboðsmanns og afnot þess af honum í lok ágúst 2010. Þá þegar hefði verið ástæða fyrir stefnda til að hætta vinnunni sem hafin var uns gengið yrði formlega frá samningum þess efnis. Þegar ekkert varð úr fyrirhugaðri undirskrift samninganna 10. september sama ár fór síðan ekki á milli mála, að teknu tilliti til þess sem áður hafði gerst í samskiptum stefnda við umboðsmann og starfsmenn embættis hans, að sá óformlegi samningur, sem gerður hafði verið um að hefja vinnu við þróun hugbúnaðarins, hafði þá runnið sitt skeið á enda. Samkvæmt því verður að telja að sú vinna, sem starfsmenn stefnda inntu af hendi eftir það tímamark, hafi verið á áhættu hans þannig að áfrýjandi yrði því aðeins skylt að greiða fyrir hana að endanlegir samningar tækjust.

Eins og áður greinir kynnti stefndi umræddan hugbúnað fyrir starfsmönnum hjá embætti umboðsmanns skuldara 21. september 2010. Hins vegar mun búnaðurinn aldrei hafa verið tengdur embættinu þannig að starfsmennirnir gætu notað hann. Af þeim sökum er ósannað að komist hafi á skuldbindandi samningur milli aðila um afnot af hugbúnaðinum. Verður áfrýjandi því sýknaður af kröfu samkvæmt reikningi stefnda um endurgjald fyrir áskrift af tölvukerfinu Core2 og rafræna vistun þess, auk vinnu vegna hugbúnaðarþróunar sem fram fór 1. ágúst 2010, tveimur dögum áður en hinn óformlegi samningur aðila tók gildi.

Krafa stefnda vegna vinnu við þróun hugbúnaðar er byggð á tveimur reikningum á hendur embætti umboðsmanns skuldara annars vegar og velferðarráðuneytinu hins vegar. Samkvæmt reikningunum, sem dagsettir eru 31. mars 2011, er krafist greiðslu fyrir vinnu og akstur og taka þeir mið af sundurliðuðum vinnuskýrslum. Starfsmenn stefnda hafa borið fyrir dómi að þeir hafi skráð vinnustundir sínar niður eftir bestu vitund og samvisku. Verður samkvæmt því að leggja skýrslurnar til grundvallar við úrlausn málsins, enda er ekkert fram komið af hálfu áfrýjanda sem rýrir sönnunargildi þeirra. Af þeim sökum og með vísan til þess, sem að framan greinir, verður hann dæmdur til að greiða stefnda fyrir vinnu og akstur á tímabilinu frá 3. ágúst 2010 til 10. september sama ár miðað við þá þóknun fyrir hverja vinnustund og aksturseiningu sem krafist er, en áfrýjandi hefur ekki mótmælt þeim fjárhæðum sérstaklega. Samkvæmt 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu verður áfrýjandi jafnframt dæmdur til að greiða stefnda dráttarvexti eftir 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá 30. apríl 2011.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður áfrýjanda eftir þessum málsúrslitum gert að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, Gagnavörslunni ehf., 5.374.200 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. apríl 2011 til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefnda 1.500.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.