arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
774/2016

L hf. höfðaði mál á hendur G o.fl. og krafðist þess að sér yrði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt sinn í eignarhlutum þeirra í nánar tilgreindum fasteignum á grundvelli tveggja tryggingarbréfa. Málinu var vísað frá héraðsdómi þar sem í dómkröfu L hf. var ekki tilgreint fyrir hvaða fjárkröfu hann krefðist að sér yrði heimilað að gera fjárnám, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu upphaflega til Hæstaréttar 9. september 2016. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 26. október 2016 og áfrýjuðu þau öðru sinni 21. nóvember sama ár. Þau krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að þau verði sýknuð af kröfum stefnda. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eftir áfrýjun héraðsdóms var bú áfrýjandans K-kk-ef G. Þ-kk-ef tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 14. desember 2016. Áfrýjandinn vísar um heimild til reksturs málsins í eigin nafni, en til hagsbóta búinu, sbr. 1. og 2. mgr. 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., til samþykkis skiptastjóra 4. janúar 2017.

Í máli þessu krefst stefndi þess að sér verði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt sinn í eignarhluta áfrýjendanna G-kvk-ef Þ-kvk-ef Þ-kvk-ef og J-kk-ef V-kk-ef R-kk-ef í fasteigninni að Vesturfold 48 í Reykjavík og veðrétt sinn í eignarhluta áfrýjendanna G-kvk-ef H-kvk-ef J-kvk-ef og K-kk-ef G. Þ-kk-ef í fasteigninni að Bakkastöðum 17 í Reykjavík á grundvelli nánar tilgreindra tryggingarbréfa, en þau standi til tryggingar fjárskuldbindingum GKS eigna ehf. við stefnda samkvæmt „lánssamningi nr. 9318, útg. 10.09.2007, að fjárhæð kr. 356.825.284,-.“

Í dómkröfu stefnda er ekki tilgreint fyrir hvaða fjárkröfu hann krefst að sér verði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétti sína samkvæmt fyrrgreindum tryggingarbréfum. Vegna þessa óskýrleika kröfugerðarinnar verður málinu vísað frá héraðsdómi, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður stefnda gert að greiða áfrýjendum málskostnað, sem ákveðinn verður í einu lagi á báðum dómstigum eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Stefndi, Landsbankinn hf., greiði áfrýjendum, G-kvk-þgf Þ-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, J-kk-þgf V-kk-þgf R-kk-þgf, G-kvk-þgf H-kvk-þgf J-kvk-þgf og K-kk-þgf G. Þ-kk-þgf, hverju fyrir sig, samtals 250.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
774/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 3. janúar 2018 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í skýrslu réttarmeinafræðings um áverka á brotaþola kom fram að þeir væru sambærilegir við beitingu kyrkingartaks með miklu afli, sem mögulega leiddi til meðvitundarleysis. Þá sagði þar að þar sem kyrking með höndum væri margbrotin í eðli sínu yrði að flokka aflmikla kyrkingu með höndum, eins og í þessu tilviki, sem að minnsta kosti mögulega lífshættulega. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að fullnægt sé skilyrðum til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 þann tíma sem krafist er vegna brots gegn gegn 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eða 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
775/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 5. janúar 2018 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að honum verði í stað gæsluvarðhalds gert að sæta vistun á viðeigandi sjúkrastofnun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins eru ekki efni til að mæla fyrir um dvöl varnaraðila á sjúkrahúsi í stað gæsluvarðhalds, enda ber samkvæmt 29. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga að veita honum viðeigandi heilbrigðisþjónustu meðan á gæsluvarðhaldinu stendur, sbr. 2. mgr. 96. gr. laganna. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
777/2015

X var ákærð fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa í starfi sínu sem framkvæmdastjóri og stjórnarformaður A ehf. látið hjá líða að skila virðisaukaskattsskýrslum og staðgreiðsluskilagreinum félagsins fyrir tiltekin tímabil á árunum 2011 til 2013 á lögmæltum tíma og standa skil á slíkum gjöldum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að X hefði í reynd ekki komið að rekstri félagsins A ehf. þrátt fyrir skráða stöðu sína heldur hefði eiginmaður hennar, sem dæmdur hefði verið með hinum áfrýjaða dómi, borið ábyrgð á rekstri félagsins og þar með borið fulla ábyrgð á skattskilum þess. Var því talið að X bæri ekki refsiábyrgð á þeirri háttsemi sem hún var sökuð um og hún sýknuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 13. nóvember 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærðu verði þyngd.

Ákærða krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara að refsing verði milduð.

Í forsendum hins áfrýjaða dóms er tekið fram að ekki sé ástæða til þess að draga í efa framburð ákærðu um að hún hafi í reynd ekki komið að rekstri A ehf. á þeim tíma sem ákæra tekur til, þó svo að hún hafi bæði verið skráð sem framkvæmdastjóri félagsins og stjórnarmaður þess fram til 11. mars 2013. Rekstur félagsins hafi þvert á móti með öllu verið í höndum eiginmanns hennar, sem dæmdur var til refsingar með hinum áfrýjaða dómi. Sætir þetta ekki andmælum af hálfu ákæruvaldsins.

Byggja verður á framangreindri forsendu hins áfrýjaða dóms og leggja þannig til grundvallar að sannað sé að maður sem hvorki var skráður framkvæmdastjóri né stjórnarmaður í A ehf. hafi í raun borið fulla ábyrgð á skattskilum félagsins og starfsemi þess að öðru leyti. Úr því að svo stóð á verður ekki litið svo á að ákærða hafi, þrátt fyrir skráða stöðu sína, sýnt af sér stórkostlegt hirðuleysi í skilningi 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda. Með hliðsjón af dómum Hæstaréttar 31. maí 2007 í máli nr. 392/2006, 12. desember 2013 í máli nr. 354/2013, 23. janúar 2014 í máli nr. 388/2013, 30. október 2014 í máli nr. 295/2014 og 27. október 2016 í máli nr. 321/2015 verður ákærða því sýknuð af kröfum ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður gagnvart ákærðu í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjenda hennar á báðum dómstigum að virðisaukaskatti meðtöldum, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærða, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Málsvarnarlaun verjanda ákærðu í héraði, P-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 818.400 krónur, greiðast úr ríkissjóði.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærðu, E-kk-ef H-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur.
777/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. desember 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. desember 2017 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur fellur í máli hans, en þó eigi lengur en til mánudagsins 8. janúar 2018 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að farbanni verði beitt í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
778/2016

A og B kröfðust þess að samningur sem þau gerðu við C um að barnavernd C tæki við forsjá barns þeirra yrði felldur úr gildi og þeim falin forsjá barnsins að nýju. Var vísað til matsgerðar dómkvadds sálfræðings um að forsjárhæfni A og B væri alvarlega ábótavant og þess ekki að vænta að á henni yrðu breytingar. Þá hafi komið fram að drengurinn byggi við góðar aðstæður hjá fósturforeldrum sem væru vakandi fyrir þörfum hans og gerðu sér grein fyrir þroskastigi hans og getu. Var því ekki talið að fullnægt væri skilyrðum 3. mgr. 34. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Voru C, D og E því sýknuð af kröfu A og B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma K-kk-nf A-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 22. nóvember 2016. Þau krefjast þess að samningur 20. október 2015, sem þau gerðu við stefnda C um að barnavernd C tæki við forsjá barns þeirra, verði felldur úr gildi og þeim falin forsjá barnsins að nýju. Þá krefjast þau málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem þeim hefur verið veitt.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Í hinum áfrýjaða dómi er gerð grein fyrir niðurstöðum F sálfræðings sem dómkvödd var til þess að meta forsjárhæfni áfrýjenda, tengsl þeirra við barnið, G, uppeldisaðstæður og afstöðu hans til búsetu og umgengni við áfrýjendur. Kemur fram í lokaorðum matsgerðar F að forsjárhæfni áfrýjenda sé alvarlega ábótavant og þess ekki að vænta að á henni verði breytingar vegna skilningsleysis þeirra á þörfum drengsins, uppeldisaðferðum og aðstæðum sem hann þurfi á að halda. Fullvíst megi telja að ástandið færi aftur í sama horf færi hann heim til áfrýjenda. Drengurinn byggi við góðar aðstæður hjá fósturforeldrum sem væru vakandi fyrir þörfum hans og gerðu sér grein fyrir þroskastigi hans og getu. Að virtu mati F og þeirri niðurstöðu héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, að ekkert skilyrða 3. mgr. 34. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, fyrir því að hnekkt verði framangreindum samningi áfrýjenda og stefnda C, sé fyrir hendi verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu stefndu af kröfum áfrýjenda.

Málskostnaður verður hvorki dæmdur í héraði né fyrir Hæstarétti en um gjafsóknarkostnað áfrýjenda á báðum dómstigum fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjenda, A og B, á báðum dómstigum, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns þeirra í héraði, 1.100.000 krónur, og lögmanns þeirra fyrir Hæstarétti 600.000 krónur.
783/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. desember 2017 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og honum ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við og að ætla megi að hann muni torvelda rannsókn málsins gangi hann laus. Er þannig fullnægt skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. sömu laga. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
784/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. desember 2017 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að vægara úrræði verði beitt, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og honum ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við og að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að honum verði gert að sæta gæsluvarðhaldi þann tíma sem krafist er. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
787/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 18. desember 2017 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
793/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. desember 2017 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við og að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að honum verði gert að sæta gæsluvarðhaldi þann tíma sem krafist er. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
794/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. desember 2017 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og honum ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að varnaraðili skuli sæta gæsluvarðhaldi þann tíma sem krafist er á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. nr. 88/2008, en ekki c. liðar sömu málsgreinar, eins og segir í úrskurðinum, og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. sömu laga. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
796/2017

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. desember 2017 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 8. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbanninu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem rakið er í hinum kærða úrskurði sætti varnaraðili brottvísun af heimili og nálgunarbanni gagnvart brotaþola í fjórar vikur með ákvörðun sóknaraðila 13. október 2017. Var sú ákvörðun staðfest með úrskurði héraðsdóms 18. sama mánaðar og dómi Hæstaréttar 23. þess mánaðar í máli nr. 663/2017. Með ákvörðun sóknaraðila 10. nóvember 2017 var varnaraðila áfram gert að sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni gagnvart brotaþola í fjórar vikur. Kröfu um staðfestingu þeirrar ákvörðunar var hafnað með úrskurði héraðsdóms 16. sama mánaðar, en sú krafa var tekin til greina með dómi réttarins 21. þess mánaðar í máli nr. 725/2017. Í nefndum dómum réttarins sagði að varnaraðili væri eftir gögnum málsins undir rökstuddum grun um að hafa beitt brotaþola líkamlegu ofbeldi þannig að varðaði við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Slíkt brot varðar fangelsi allt að sex mánuðum og allt að einu ári ef háttsemin er sérstaklega vítaverð.

Samkvæmt a. lið 4. gr. laga nr. 85/2011 er heimilt að beita nálgunarbanni ef rökstuddur grunur leikur á að sakborningur hafi framið refsivert brot eða raskað á annan hátt friði brotaþola. Samkvæmt framansögðu er fullnægt þessu skilyrði til að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni. Þá er til þess að líta að ætluð brot varnaraðila eru gróf og ná yfir langt tímabil og verður því ekki talið sennilegt að friðhelgi brotaþola verði vernduð með öðru og vægara móti, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 85/2011. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, A-kk-ef K-kk-ef F-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstaréttir, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
797/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. desember 2017 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.