arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
152/2014

J og K keyptu fasteign af Ó á árinu 2007 og seldu fasteignina aftur árið 2011. Í kjölfar sölunnar til nýrra eigenda kom í ljós að ráðast þurfti í endurbætur á skólp- og drenlögn hússins og þurftu J og K að greiða nýjum eigendum 1.950.000 krónur vegna þessa. J og K kröfðu Ó um greiðslu fyrrgreindrar fjárhæðar og byggðu á því að hún hefði við söluna til þeirra lýst því yfir að skólp- og drenlögn hússins hefði verið tekið í gegn nokkrum árum áður. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að á grundvelli framburðar Ó fyrir dómi og framlagðra gagna væri ekki óvarlegt að álykta að hún hefði greint J og K frá upplýsingum hefði Ó gefið yfirlýsingu sem jafna mætti til ábyrgðaryfirlýsingar þess efnis að umhverfis húsið lægi drenlögn sem uppfyllti kröfur byggingareglugerðar. Var því talið að Ó bæri ábyrgð á því tjóni sem J og K höfðu orðið fyrir vegna þess yfirlýsingin reyndist ekki rétt og henni gert að greiða þeim óskipt 1.598.591 krónur. Á hinn bóginn var ekki fallist á að Ó bæri að greiða kostnað vegna óþæginda og annars kostnaðar sem núverandi eigendur hefðu orðið fyrir vegna gallans. Þá var, með vísan til yfirlýsingar pípulagnameistara árið 2005 um að skólplögn hússins væri í lagi utanhúss, ekki unnt að fella á Ó kostnað vegna viðgerða á þeim hluta gallans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. febrúar 2014. Hún krefst aðallega sýknu af kröfu stefndu en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ó-kvk-nf G-kvk-nf B-kvk-nf, greiði stefndu, J-kk-þgf B-kk-þgf B-kk-þgf og K-kvk-þgf V-kvk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
156/2014

Eftir kröfu þrotabús B ehf. var mál þess á hendur BS fellt niður fyrir Hæstarétti. Var þrotabú B ehf. dæmt til greiðslu málskostnaðar fyrir réttinum að kröfu BS.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómarinn E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. febrúar 2014. Með bréfi til réttarins 15. október 2014 tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá áfrýjun málsins. Jafnframt óska aðilar málsins eftir því að dómur gangi um málskostnað fyrir Hæstarétti úr hendi hins.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, þrotabú Bara ehf., greiði stefnda, Byggðastofnun, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
157/2014

S ehf. höfðaði mál gegn H til heimtu skuldar samkvæmt reikningi vegna hönnunar á reiðhöll. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að aðilar hefðu ekki samið um hvert endurgjald vegna verksins væri, en í slíkum tilvikum færi eftir almennum reglum. Meginregla 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup leysti S ehf. ekki undan þeirri skyldu að reifa kröfu sína og grundvöll hennar með viðhlítandi hætti. Væri krafa S ehf. svo vanreifuð að vísa yrði henni frá dómi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að S ehf. hefði ekki skýrt svo viðhlítandi væri grundvöll reikningsins, en slíkur reikningur gæti ekki einn út af fyrir sig varpað á H sönnunarbyrði fyrir því að gangverð viðkomandi þjónustu væri annað en lagt hafi verið til grundvallar í reikningi S ehf. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. febrúar 2014, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í úrskurði héraðsdóms höfðaði sóknaraðili mál þetta til heimtu skuldar samkvæmt reikningi, sem hann gerði á hendur varnaraðila 1. mars 2013. Reikningurinn var að fjárhæð 14.432.500 krónur að teknu tilliti til innborgunar á 2.000.000 krónum, sem sóknaraðili gerði kröfu um með öðrum reikningi 1. september 2012, en á þeim fyrrnefnda kom sú skýring ein fram að hann væri um „þóknun fyrir hönnun á reiðhöll og félagsaðstöðu við Kjóavelli“. Eftir fyrirliggjandi gögnum skýrði sóknaraðili ekki frekar svo að viðhlítandi sé grundvöll þessa reiknings, hvorki í tengslum við framvísun hans né undir rekstri þessa máls. Reikningur sem þessi getur ekki einn út af fyrir sig varpað á varnaraðila sönnunarbyrði fyrir því að gangverð slíkrar þjónustu, sem sóknaraðili veitti, hafi að réttu lagi verið annað en lagt var til grundvallar í reikningnum, sbr. 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
158/2014

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa sparkað eða trampað á höfði Y. Var hann dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi. Þá var honum gert að greiða Y 50.000 krónur í miskabætur. Átalinn var sá dráttur sem varð á meðferð málsins fyrir útgáfu ákæru hjá ákæruvaldinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. febrúar 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu og að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi. Til vara krefst hann þess að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður fallist á þá niðurstöðu að sök ákærða sé sönnuð svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa. Verður hann því sakfelldur fyrir það brot sem honum er gefið að sök. Að öllu virtu þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga bundið því skilorði sem í dómsorði segir.

Ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu og sakarkostnað skulu óröskuð.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns að meðtöldum virðisaukaskatti og útlögðum kostnaði verjandans, eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að rannsókn málsins lauk þegar eftir atburði 11. september 2011 en ákæra var ekki gefin út fyrr en 19. apríl 2013. Þessi dráttur á meðferð málsins hjá ákæruvaldinu er aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf I-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 693.071 krónu, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, Á-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 627.500 krónur, og útlagðan kostnaðar verjandans, 42.500 krónur.
159/2014

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta nálgunarbanni var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. febrúar 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta nálgunarbanni eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, G-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
15/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú J ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu L hf. Bankinn hafði með vísan til 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. skorað á J ehf. að lýsa því yfir með skriflegum hætti innan þriggja vikna frá móttöku áskorunarinnar að félagið væri fært um að greiða tiltekna gjaldfallna skuld innan skamms tíma. J ehf. sinnti ekki þessari áskorun. Með vísan til þeirra gagna sem fyrir lágu í málinu staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að L hf. hefði leitt að því nægilegar líkur að hann ætti fjárkröfu á hendur J ehf. sem krafa hans um gjaldþrotaskipti væri reist á. Þá hefði J ehf. ekki sýnt fram á að hann væri allt að einu fær um að standa skil á skuldbindingum sínum þegar þær féllu í gjalddaga eða yrði það innan skamms

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. janúar 2014. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. desember 2013, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði sinnti sóknaraðili því ekki að svara áskorun varnaraðila samkvæmt 5. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991. Með vísan til þeirra gagna sem fyrir liggja í málinu verður staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að varnaraðili hafi leitt að því nægilegar líkur að hann eigi fjárkröfu á hendur sóknaraðila sem krafa hans um gjaldþrotaskipti er reist á. Þá hefur sóknaraðili ekki sýnt fram á að hann sé allt að einu fær um að standa skil á skuldbindingum sínum þegar þær falla í gjalddaga eða verði það innan skamms tíma. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Jón og Þorvaldur ehf., greiði varnaraðila, LBI hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
164/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt c. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. mars 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 24. mars 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
166/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi, en honum þess í stað bönnuð brottför af landinu um tiltekinn tíma. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. mars 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi, en honum í þess stað gert að sæta farbanni allt til fimmtudagsins 3. apríl 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi „frá uppkvaðningu dóms til 3. apríl 2014 kl. 16:00“.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar 6. mars 2014 var ekki lýst yfir kæru á dómþingi heldur tiltekið af hálfu sóknaraðila að hann tæki sér lögbundinn frest til þess að taka ákvörðun um hvort hann kærði úrskurðinn til Hæstaréttar. Í 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 kemur fram að vilji maður kæra úrskurð eftir þann tíma skuli hann afhenda héraðsdómara skriflega kæru þar sem greint skal frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæra er reist á. Í kæru sóknaraðila eru ekki greindar þær ástæður, sem hún er reist á, og fullnægir kæran því ekki síðastnefndu skilyrði. Samkvæmt því verður máli þessu vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
167/2014

Hafnað var kröfu L um að dómkvaddur yrði matsmaður til að meta atriði samkvæmt 2. mgr. 54. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála þar sem skilyrði 1. mgr. 128. gr. sömu laga voru ekki talin uppfyllt.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 6. mars 2014 þar sem fallist var á beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns til að meta atriði samkvæmt 2. mgr. 54 gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008. Varnaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili fór þess á leit með beiðni 4. mars 2014 til Héraðsdóms Suðurlands að dómkvaddur yrði „matsmaður til að meta atriði samkvæmt 2. mgr. 54. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88,2008“, en þar er kveðið á um að rannsaka skuli þau atriði sem varða sakborning sjálfan, þar á meðal eftir því sem ástæða er til aldur hans, persónulegar aðstæður, svo sem fjölskyldu- og heimilishagi, menntun, störf og efnahag, hegðun hans og fyrri brot, og þroska hans og heilbrigðisástand, andlegt og líkamlegt. Um lagaheimild fyrir beiðninni er vísað til „1. mgr. 128. gr., sbr. 86. gr.“ sömu laga.

Samkvæmt 1. mgr. 128. gr. laga nr. 88/2008 skal koma skýrlega fram í matsbeiðni hvað eigi að meta og hvað aðili hyggst sanna með mati. Fyrir beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns eru þau rök ein færð að rannsóknargögn lögreglu virðist benda til að varnaraðili geti átt við andlega erfiðleika að stríða. Í engu er getið hvað sanna skuli með matinu og þar sem það lagaskilyrði er ekki uppfyllt í beiðninni verður henni hafnað.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, lögreglustjórans á Selfossi, um að dómkvaddur verði maður til að meta atriði samkvæmt 2. mgr. 54. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
168/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli J á hendur Í hf. til úrlausnar um gildi nauðungarsölu, sökum þess að frestur samkvæmt 1. mgr. 80. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu var liðinn er krafa J barst héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. febrúar 2014, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr., sbr. 1. mgr. 79. gr., laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 90/1991 er meðal annars mælt fyrir um, að þegar uppboði sé lokið samkvæmt V. kafla laganna, sé þeim, sem hefur lögvarinna hagsmuna að gæta, heimilt að leita úrlausnar héraðsdómara um gildi nauðungarsölu. Krafa þess efnis skal þá berast héraðsdómara innan fjögurra vikna frá því að uppboðinu lauk. Samkvæmt 4. mgr. 36. gr. laganna, en sú grein er í V. kafla þeirra, lýkur uppboði þegar sýslumaður hefur þrívegis lýst eftir öðrum boðum á framhaldsuppboði án þess að þau komi fram og hann hefur látið hamar falla til merkis um að því sé lokið. Uppboði á fasteignum sóknaraðila lauk með framangreindum hætti 3. desember 2013. Krafa hans um úrlausn um gildi nauðungarsölunnar barst héraðsdómi 3. febrúar 2014, en þá var löngu lokið framangreindum fresti. Samkvæmt þessu, en að öðru leyti með vísan til forsendna, verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
169/2014

Við fyrirtöku beiðni L um gjaldþrotaskipti á búi N ehf. var ekki mætt af hálfu þess síðarnefnda. Brast N því heimild til kæru úrskurðar um gjaldþrotaskipti, sem upp var kveðinn í kjölfarið, og var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. febrúar 2014 þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila hafnað.

Varnaraðili kveðst ekki gera „athugasemd við það að áðurgreindum úrskurði verði hrundið.“

Skiptastjóri sóknaraðila tilkynnti með bréfi 14. mars 2014 að hann léti málið ekki til sín taka.

Sóknaraðili sótti ekki þing í héraði þegar mál þetta var tekið fyrir á dómþingi 13. febrúar 2014. Í framhaldi af því var málið tekið til úrskurðar og hinn kærði úrskurður kveðinn upp. Eins og greinir til dæmis í dómi Hæstaréttar 20. nóvember 2012 í máli nr. 660/2012 og dómi réttarins 17. ágúst 2012 í máli nr. 475/2012 hefur allt frá dómi Hæstaréttar 9. desember 1992 í máli nr. 427/1992, sem birtur er á blaðsíðu 2028 í dómasafni réttarins það ár, ítrekað verið slegið föstu í dómum réttarins að skýra verði kæruheimild í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 með hliðsjón af 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þannig verður úrskurður um gjaldþrotaskipti ekki kærður til Hæstaréttar ef útivist hefur orðið af hálfu skuldarans í héraði, heldur ber að leita endurskoðunar slíks úrskurðar með kröfu um endurupptöku máls fyrir héraðsdómi samkvæmt 1. mgr. 137. gr. síðarnefndu laganna. Af þeim sökum brestur heimild til kæru máls þessa og verður því án kröfu vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
171/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem meðal annars var staðfest aðfarargerð um fjárnám í fasteignum S ehf. Kæra barst ekki héraðsdómi fyrr en að liðnum kærufresti og samkvæmt því var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. mars 2014 sem barst héraðsdómi degi síðar en Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. febrúar 2014, þar sem meðal annars var staðfest aðfarargerð sýslumannsins í Reykjavík 16. október 2012 um fjárnám í tilgreindum fasteignum. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess aðallega að ógilt verði fyrrgreind aðfarargerð sýslumanns, en til vara að hún verði látin ná til lægri fjárhæðar. Einnig er krafist „ógildingar [hins kærða úrskurðar] hvað varðar þá hluta dómsorðs sem snúa að staðfestingu á umræddri aðfarargerð og dæmdum málskostnaði á hendur sóknaraðila.“ Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Samkvæmt endurriti úr þingbók Héraðsdóms Reykjavíkur var ekki sótt þing af hálfu sóknaraðila við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar 17. febrúar 2014. Fyrir liggur að héraðsdómari boðaði lögmann sóknaraðila til þinghaldsins. Með tölvubréfi til héraðsdómarans 14. febrúar 2014 upplýsti lögmaður sóknaraðila að hann yrði ekki viðstaddur uppkvaðninguna. Hinn 17. sama mánaðar sendi lögmaðurinn síðan tölvupóst til dómarans og spurði hvort úrskurður lægi fyrir. Því erindi svaraði dómarinn um hæl sama dag og kvaðst hafa sent lögmanninum úrskurðinn. Samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 94. gr. laga nr. 90/1989, er kærufrestur tvær vikur og byrjar hann að líða þegar málsaðili eða umboðsmaður hans fékk vitneskju um úrskurð eða dómsathöfn. Talið verður að þessi frestur hafi byrjað að líða þegar við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar, þar sem lögmaður sóknaraðila hafði verið boðaður til þinghaldsins og tilkynnt að úrskurðurinn yrði þá upp kveðinn, sbr. til dæmis dóm Hæstaréttar 20. september 2010 í máli nr. 513/2010. Er kæra barst héraðsdómi 4. mars 2014 var kærufrestur liðinn. Samkvæmt því verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Sparnaðarsjóður Íslands ehf., greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.