125/2002

S var ákærður aðallega fyrir skjalafals en til vara umboðssvik, með því að hafa framvísað fjórum tékkum undirrituðum af G, hverjum að fjárhæð 1.000.000 króna, og reynt að innleysa þá og síðan innheimta. Sannað þótti að tékkarnir væru úr hefti því sem G átti og var  með undirrituðum en óútfylltum tékkum í spilaklúbbi sem G og S áttu aðild að. S hélt því fram að V hafi afhent sér tékkana í því skyni að tryggja að V myndi innan ákveðins tíma greiða um 4.000.000 króna skuld við sig vegna uppgjörs eftir lok samstarfs þeirra. Talið var að í héraðsdómi hafi verið tekin nægilega skýr afstaða til trúverðugleika framburðar S og vitna málsins. Þótt niðurstaða um sönnun fyrir sekt S hafi orðið að ráðast að talsverðu leyti af mati á sönnunargildi framburðar hans og vitna, varð héraðsdómur ekki ómerktur vegna þess að héraðsdómur hafi ekki verið skipaður þremur dómurum. Þá þótti ekki fram komin í málinu nein haldbær skýring S á því á hvaða grunni skuld V við S hafi byggst eða hvernig fjárhæð hennar gæti verið fundin. Þá hafði V andmælt því að hafa afhent S tékkana og skuldað honum fé. Þegar þessa var gætt þótti ekki komin fram nein haldbær skýring á því hvers vegna S hafði skjölin í höndum og framvísaði þeim í banka í því skyni að fénýta sér þau. Var S sakfelldur fyrir skjalafals og dæmdur til átta mánaða skilorðsbundinnar fangelsisvistar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 6. mars 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds. Til vara krefst hann þess að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju, en til þrautavara að refsing hans verði milduð.

Í hinum áfrýjaða dómi hefur verið tekin nægilega skýr afstaða til trúverðugleika framburðar ákærða og þeirra vitna, sem gáfu skýrslu fyrir dómi um sakargiftir á hendur honum, sbr. 1. mgr. 135. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, eins og henni var breytt með 5. gr. laga nr. 37/1994. Þótt niðurstaða um sönnun fyrir sekt ákærða hafi orðið að ráðast að talverðu leyti af mati á sönnunargildi framburðar hans og vitna, verður hinn áfrýjaði dómur ekki ómerktur vegna þess að héraðsdómur hafi ekki verið skipaður þremur dómurum. Af þessum sökum eru ekki efni til að verða við varakröfu ákærða um ómerkingu héraðsdóms.

Ákærði hefur meðal annars byggt varnir sínar á því að V-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf, sem hafði verið með honum í umsvifamiklum viðskiptum, hafi afhent sér þá fjóra tékka, sem fjallað er um í málinu, í því skyni að tryggja að V-kk-nf myndi innan ákveðins tíma greiða um 4.000.000 króna skuld við sig vegna uppgjörs eftir lok samstarfs þeirra. Í málinu er ekki komin fram nein haldbær skýring ákærða á því á hvaða grunni þessi skuld hafi byggst eða hvernig fjárhæð hennar gæti verið fundin. V-kk-nf hefur andmælt því við meðferð málsins að hann hafi afhent ákærða tékkana og skuldað honum fé eftir uppgjör þeirra. Þegar þessa er gætt hefur ekki komið fram nein haldbær skýring á því hvers vegna ákærði hafði skjölin í höndum og framvísaði þeim í banka í því skyni að fénýta sér þau. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf F-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.000 krónur.