341/2003

Á taldi laun sín hjá T hafa verið vanreiknuð og krafðist leiðréttingar þess. Að málatilbúnaði Á virtum þótti málið svo vanreifað af hans hendi að óhjákvæmilegt var að vísa því sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. ágúst 2003. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.160.553 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. október 2000 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður falli niður.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi á málið rætur að rekja til þess að áfrýjandi gerði samning 21. ágúst 2000 við stefnda, sem þá hét Tækniskóli Íslands, um tímabundna ráðningu sem kennari til eins árs frá 1. þess mánaðar að telja. Var áfrýjandi ráðinn til að kenna við rekstrardeild skólans tvær greinar, sem nefndar voru upplýsingatækni I og II, á meðan E-kk-nf M-kk-nf, sem mun hafa annast þær um nokkurn tíma, var í ársleyfi frá störfum. Skömmu eftir að áfrýjandi tók við starfinu reis ágreiningur milli aðilanna um útreikning launa hans, en hann telur þau hafa verið vanreiknuð á ráðningartímanum samtals um þær 1.160.553 krónur, sem hann krefst í málinu.

Samkvæmt því, sem segir í héraðsdómsstefnu, er málsókn áfrýjanda reist á því að „hann eigi rétt til að njóta launa til samræmis við reiknireglu þá sem notuð var áður en hann tók að sér starfið þar sem laun hans eigi að vera þau sömu og fyrirrennara hans.“ Reiknireglan, sem áfrýjandi vísar til í þessu sambandi, kom fram í bréfi deildarstjóra rekstrardeildar stefnda 18. nóvember 1998 til E-kk-ef M-kk-ef. Þar var nánar tiltekið að finna lýsingu á því hvernig umreikna ætti fjölda fyrirlestra og verklegra tíma eftir kennslumati til vinnustunda, sem greitt yrði fyrir, en þó þannig að óumdeilt er í málinu að greiðsla fyrir vinnu, sem fór fram úr 1.031 reiknaðri klukkustund á kennsluönn, skyldi geymd til næstu annar, þar sem vinna næði ekki því marki. Þessu til viðbótar heldur áfrýjandi því fram að með bókun á deildarstjórnarfundi rekstrardeildarinnar 8. maí 2000 hafi verið staðfestar tilteknar breytingar á reiknireglunni vegna álags, sem fylgt hafi því að vægi áðurnefndra greina í námi hafi verið aukið úr 2,5 einingum í 3 einingar. Að auki telur áfrýjandi sig hafa átt rétt á greiðslu vegna prófa á hvorri starfsönn sinni, sem tæki mið af fjölda skráðra nemenda. Þessu andmælir stefndi, sem heldur því að öðru leyti fram að áfrýjandi hafi að fullu fengið greitt fyrir störf sín á haustönn 2000 eftir sömu reglum og giltu veturinn áður vegna starfa E-kk-ef. Þá vísar stefndi til þess að kennslumati vegna umræddra námsgreina hafi verið breytt frá upphafi vorannar 2001, sem hann telur sér hafa verið heimilt að gera án tillits til afstöðu áfrýjanda, en samkvæmt nýju mati hafi hann fengið greitt fyrir alla vinnu sína á því tímabili.

Í málinu hefur áfrýjandi sett fram sundurliðaða útreikninga á þeim fjölda vinnustunda, sem hann telur kennslustörf sín á ráðningartímanum hjá stefnda hafa átt að svara til. Byggir hann þar á þeim skilningi, sem hann telur að leggja eigi í áðurgreind gögn málsins. Þrátt fyrir þann grunn, sem hann leggur samkvæmt áðursögðu að málsókninni, að hann hafi átt að njóta launa, sem reiknuð yrðu eftir sömu reglum og giltu áður um störf E-kk-ef M-kk-ef, hefur hann ekki fært fram viðhlítandi gögn um að þeim aðferðum við útreikninga, sem hann telur eiga að miða við, hafi í raun verið beitt við ákvörðun launa E-kk-ef eða hvernig það hafi nánar verið gert. Þá skortir alveg á að áfrýjandi hafi gert fullnægjandi grein fyrir því hvernig launin, sem hann þáði úr hendi stefnda, voru í reynd reiknuð út, en úr því hefur heldur ekki verið bætt af stefnda. Af þeim sökum er ógerningur að afmarka svo viðhlítandi sé um hvaða nánari atriði ágreiningur stendur varðandi þessa útreikninga. Auk þessa hefur áfrýjandi í útreikningum á kröfu sinni talið sig eiga ógreidd laun fyrir alla vinnu, sem fór fram úr áðurnefndri 1.031 klukkustund á hvorri starfsönn hans, en samkvæmt málflutningi stefnda fyrir Hæstarétti fékk þó áfrýjandi við starfslok greiðslu fyrir þá vinnu, sem hann innti af hendi umfram þessi mörk og stefndi viðurkenndi að hafi réttilega verið reiknuð. Liggur því ekki ljóst fyrir hvort áfrýjandi kunni að hluta að hafa fengið greidda kröfuna, sem hann gerir í málinu. Að öllu þessu virtu er málið svo vanreifað af hendi áfrýjanda að óhjákvæmilegt er að vísa því sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.