arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
330/2008

H og K kröfðust þess að viðurkennt yrði með dómi að leigulóðin Kirkjuteigi 25, þar með talin umdeild innkeyrsla að bílskúr og geymsluskúr í eigu SG og SS, væri sameign í skilningi fjöleignarhúsalaga. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, sagði að eins og kröfugerð H og K væri orðuð fæli hún ekki í sér að leyst væri úr ágreiningi aðila heldur fæli hún í sér andstætt ákvæði 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að leitað væri lögfræðilegrar álitsgerðar dómsins. Þegar af þeirri ástæðu var þessari kröfu H og K vísað frá dómi án kröfu. H og K kröfðust einnig viðurkenningar á því að SG og SS væri óheimilt að nýta tilgreinda innkeyrslu sem bifreiðastæði þar sem hún væri sameign. Gerðu H og K þessa kröfu án aðkomu annarra eiganda að ætlaðri sameign. Ekki varð annað séð en að allir eigendur fasteignarinnar hefðu þurft að eiga aðild að málinu og var ekki var nægjanlegt að stefna hluta þeirra til réttargæslu. Var þessari kröfu því einnig vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júní 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. maí 2008, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og héraðsdómara gert að leggja efnisdóm á málið, en til vara að málskostnaður í héraði verði felldur niður. Í báðum tilvikum krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, H-kk-nf A-kk-nf og K-kvk-nf J-kvk-nf, greiði í sameiningu varnaraðilum, S-kvk-þgf G-kvk-þgf og S-kk-þgf E-kk-þgf S-kk-þgf, samtals 150.000 krónur í kærumálskostnað.
331/2008

Hæstiréttur felldi úr gildi úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 1. mgr. 19. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Hins vegar var honum gert að sæta farbanni samkvæmt 110. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júní 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. júní 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 3. júlí 2008 kl. 11. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara að frelsi hans verði skert með vægari úrræðum, svo sem farbanni.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa í Frakklandi á árinu 2005 eða fyrr dregið sér eða á annan ólöglegan hátt slegið eign sinni á jafnvirði ríflega 22 milljóna íslenskra króna. Sóknaraðili vísar til stuðnings kröfu sinni um gæsluvarðhald til þess að varnaraðili hafi „flúið“ land eftir að grunur hafi vaknað um ætluð brot hans. Af gögnum málsins verður ráðið að varnaraðili hafi farið frá Frakklandi áður en lögregla þar í landi hóf rannsókn á ætluðum brotum hans. Þegar af þeirri ástæðu hefur ekki verið sýnt nægilega fram á að þörf sé gæsluvarðhalds varnaraðila til þess að tryggja návist hans í þágu meðferðar kröfu um framsal hans. Því verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi. Skilyrði eru til að banna varnaraðila brottför af landinu samkvæmt 110. gr. laga nr. 19/1991. Því skal varnaraðili sæta farbanni sem markaður verður sami tími og gæsluvarðhaldskrafa sóknaraðila miðar við.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðila, X, er bönnuð brottför frá Íslandi allt til klukkan 11 fimmtudaginn 3. júlí 2008.
332/2007

Deilt var um hvort J ehf. væri heimil aukainnborgun inn á höfuðstól tveggja lána sem það hafði fengið hjá B hf. Í báðum skuldabréfunum var að finna eftirfarandi ákvæði: „Við aukainnborgun á höfuðstól lánsins eða uppgreiðslu þess fyrir lok lánstíma skal greiða sérstakt gjald, 1,00% af umframgreiðslunni, enda liggi fyrir samþykki skuldareiganda til uppgreiðslu.” Í dómi Hæstaréttar sagði að skuldari skuldabréfs hefði því aðeins heimild til að greiða það upp hraðar en á umsömdum gjalddögum að ótvírætt hefði verið um það samið. Var fallist á að orðalag fyrrgreindra ákvæða væri að þessu leyti skýrt og tæki af tvímæli um að einungis hefði þurft samþykki skuldareiganda til uppgreiðslu lánanna en ekki við aukainnborgun á höfuðstól bréfanna. Var því fallist á viðurkenningarkröfu J ehf. um að því væri heimilt án sérstaks samþykkis B hf. að greiða tilgreindar aukainnborganir inn á höfuðstól lánanna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. júní 2007. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Skuldari skuldabréfs hefur því aðeins heimild til að greiða það upp hraðar en á umsömdum gjalddögum að ótvírætt hafi verið um það samið. Ágreiningur aðila snýst um hvort skýrlega komi fram í texta tveggja skuldabréfa í eigu áfrýjanda að stefnda sé heimilt án sérstaks samþykkis áfrýjanda að greiða tilteknar aukainnborganir inn á höfuðstól bréfanna. Fallist er á með héraðsdómara að orðalag ákvæðanna sé að þessu leyti skýrt og taki af tvímæli um að einungis hafi þurft samþykki skuldareiganda til uppgreiðslu lánanna en ekki við aukainnborgun á höfuðstól bréfanna. Að þessu athuguðu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, BNT hf., greiði stefnda, Jurtaríki ehf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
337/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júní 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. júlí sama ár kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gild en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
338/2008

Dánarbú hjónanna A og B var með úrskurði héraðsdóms tekið til opinberra skipta. Ágreiningur reis við skiptin og kröfðust sóknaraðilar þess að tilgreint land sem A tók í arf eftir föður sinn skyldi vegna fyrirmæla í erfðaskrá teljast séreigan hans og því gæti landið og þær eignir sem í stað þess hefði komið ekki komið til skipta til varnaraðila. Þá var þess krafist af sömu ástæðu að viðurkennt yrði að A hefði verið óheimilt að gera fasteignina H ásamt tilheyrandi lóð að séreign síðari konu sinnar B. Var kröfugerð þessi í samræmi við þau ágreiningsefni sem afmörkuð voru í bréfi skiptastjóra til héraðsdóms, sbr. 112. gr. og 122. gr. laga nr. 20/1991 um opinber skipti á dánarbúum o.fl. Varnaraðilar gerðu fyrir héraðsdómi margs konar kröfur sem ekki voru afmarkaðar í fyrrnefndu bréfi skiptastjóra. Kröfðust sóknaraðilar frávísunar á þeim kröfum. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti sagði, að þar sem þær kröfur varnaraðila sem frávísunarkrafa sóknaraðila lyti að, væru ekki kröfur sem varnaraðila væri heimilt að hafa uppi samkvæmt 4. mgr. 130. gr. laga nr. 20/1991 yrði ekki hjá því komist að taka frávísunarkröfuna til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júní 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. maí 2008, þar sem vísað var frá dómi nánar tilteknum kröfum sóknaraðila í máli, sem rekið er milli þeirra og varnaraðila til að fá leyst úr ágreiningsefnum í tengslum við opinber skipti á dánarbúi A og B. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið í heild til efnismeðferðar. Þá krefjast þær málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, F, G og J, greiði í sameiningu varnaraðilum, C, D og E, samtals 150.000 krónur í kærumálskostnað.
33/2008

B var sakfelldur fyrir líkamsárás með því að hafa slegið dyravörð á skemmtistað á Akureyri hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut 1 cm langan skurð ofan við efri vör vinstra megin auk þess sem kvarnaðist örlítið upp úr hægri augntönn. Brotið, sem B játaði fyrir dómi, var heimfært undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Með því rauf hann skilorð sjö mánaða fangelsisrefsingar, sem hann hlaut með dómi 3. apríl 2006, og var það mál tekið upp og honum gerð refsing í einu lagi samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga. Refsing hans var ákveðin 8 mánaða óskilorðsbundið fangelsi. Athugasemd var gerð við að ekki hefði komið fram í endurriti af fyrirtöku málsins að B hefði verið kynnt gögn málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. janúar 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði skilorðsbundin aðallega að öllu leyti en til vara að hluta.

Eftir að héraðsdómur gekk var ákærði dæmdur til greiðslu 220.000 króna sektar og hann sviptur ökurétti í þrjú ár fyrir umferðarlagabrot framið 8. desember 2007. Ákærði er nú í annað sinn dæmdur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en ekki er um ítrekun að ræða í skilningi laganna, sbr. 61. gr. þeirra. Í héraði var farið með málið sem játningarmál samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, þar sem ekki þótti ástæða til að draga í efa játningu ákærða fyrir dómi. Ekki kemur þó fram í endurriti af fyrirtöku málsins að ákærða hafi verið kynnt gögn málsins, eins og rétt hefði verið að bóka um, en hann naut ekki aðstoðar verjanda. Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti kom fram af hálfu ákærða að honum hafi verið kynnt gögn málsins. Þykja því ekki efni til að ómerkja meðferð málsins í héraði af þessum sökum. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Ákærði, B-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 152.900 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, Á-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 149.400 krónur.
340/2008

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi aðila um arfstilkall þeirra við opinber skipti á dánarbúi D. Í kæru A til Hæstaréttar var ekki greint frá dómkröfum A fyrir Hæstarétti eða ástæðum, sem kæra var reist á, eins og borið hefði að gera samkvæmt b. og c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem áttu við eftir 2. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991. Héraðsdómari kom því á framfæri við A að kæra væri ekki réttilega úr garði gerð, sbr. 2. mgr. 146. gr. laga nr. 19/1991 en þrátt fyrir það var ekki bætt úr annmörkunum. Var því óhjákvæmilegt að vísa málinu af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kærum 4. og 12. júní 2008, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. júní 2008, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um arfstilkall þeirra við opinber skipti á dánarbúi D. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Svo sem að framan greinir hefur sóknaraðili tvívegis lýst yfir kæru á úrskurði héraðsdóms, annars vegar með símskeyti 4. júní 2008 og hins vegar í bréfi 12. sama mánaðar. Í hvorugt skiptið var greint frá dómkröfum sóknaraðila fyrir Hæstarétti eða ástæðum, sem kæra er reist á, eins og borið hefði að gera samkvæmt b. og c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem hér eiga við eftir 2. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991. Af bréfi sóknaraðila 12. júní 2008 verður þó ráðið að héraðsdómari hafi í framhaldi af símskeytinu 4. sama mánaðar komið á framfæri að kæra væri þar ekki réttilega úr garði gerð, sbr. 2. mgr. 146. gr. laga nr. 91/1991. Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar eru hvorki gerðar kröfur, sem varða hinn kærða úrskurð, né færð fram rök fyrir breytingu á niðurstöðu hans. Vegna þessa er óhjákvæmilegt að vísa málinu af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
344/2008

O höfðaði mál fyrir héraðsdómi og krafðist þess að K yrði dæmdur til að greiða sér tilgreinda skuld auk vaxta. Aðilarnir gerðu dómsátt í máli sínu fyrir héraðsdómi. Dómsáttin tók ekki til málskostnaðar. Var sá þáttur málsins lagður í úrskurð héraðsdóms sem felldi málskostnað niður. O kærði úrskurðinn og krafðist þess að K yrði gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað. Með hliðsjón af aðstæðum í málinu, og með vísan til 1. mgr. 130 gr. laga nr. 91/1991, var K gert að greiða hluta málskostnaðar í héraði og kærumálskostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru, sem barst Hæstarétti frá Héraðsdómi Reykjaness ásamt kærumálsgögnum 24. júní 2008. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. júní 2008, þar sem leyst var úr ágreiningi aðila um málskostnað í máli sóknaraðila á hendur varnaraðila. Aðilar höfðu gert sátt um stefnukröfuna á dómþingi 5. júní 2008. Dómsáttin tók ekki til málskostnaðar og lögðu aðilar þann þátt málsins í úrskurð dómsins. Í hinum kærða úrskurði komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að fella skyldi þennan kostnað niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að varnaraðila verði gert að greiða sér 693.303 krónur í málskostnað í héraði, en til vara lægri fjárhæð að mati réttarins. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að krafa sóknaraðila verði lækkuð. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Í bréfi lögmanns sóknaraðila til lögmanns varnaraðila 2. apríl 2007 var meðal annars gerð krafa um greiðslu á hinni umstefndu skuld. Í svarbréfi lögmanns varnaraðila 19. maí 2007 var ekki sérstaklega tekin afstaða til kröfunnar en gerð tillaga um ákveðinn hátt á fjárhagslegu uppgjöri milli aðila. Í lok bréfsins var tekið fram að tilboð varnaraðila fæli ekki í sér „á neinn hátt viðurkenningu á kröfum umbj. yðar.“ Við þessar aðstæður hafði sóknaraðili fengið fullt tilefni til að höfða mál til heimtu kröfu sinnar svo sem hún gerði með stefnu 11. desember 2007, enda hafði varnaraðili ekki boðið fram greiðslu á skuld sinni. Í dómsátt aðila er krafa sóknaraðila að fullu tekin til greina að öðru leyti en því að sóknaraðili fellur að hluta frá kröfu um vexti og dráttarvexti.

Með hliðsjón af því sem hér var rakið og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður varnaraðili dæmdur til að greiða sóknaraðila vegna málskostnaðar þá fjárhæð sem í dómsorði greinir, sem þykir hæfileg miðað við atvik málsins.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað, svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, K-kk-nf L-kk-nf, greiði sóknaraðila, O-kvk-þgf Ó-kvk-þgf S-kvk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað í máli sóknaraðila gegn varnaraðila.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.
349/2008

Þ var ákærður fyrir manndráp með því að hafa sunnudaginn 7. október 2007, veist að A á heimili hans, og slegið hann minnst þremur þungum höggum í höfuðið með slökkvitæki, með þeim afleiðingum að höfuðkúpa A brotnaði á þremur stöðum og hann fékk mikla heilablæðingu sem dró hann til dauða að kvöldi. Þ neitaði sök. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, sagði að sannað væri að Þ hefði á þeim tíma sem hér um ræðir verið að langmestu leyti í óminnisástandi og því væri ekki byggjandi á reikulum framburði hans. Með vísan til blóðbletta á fatnaði Þ, blóðs úr A á slökkvitækinu, tæknirannsóknar lögreglu og til vitnisburðar nánar tilgreindra vitna, var talið sannað að Þ hefði slegið A að minnsta kosti þremur þungum höggum í höfuðið með slökkvitækinu sem sannað var með áliti réttarmeinafræðings að hefði leitt hann til dauða. Þá var talið að Þ hefði ekki geta dulist að höfuðhöggin myndu leiða A til dauða. Var Þ sakfelldur fyrir brot gegn 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og hann dæmdur til 16 ára fangelsisvistar. Fallist var á skaðabótakröfu systkina A að fjárhæð 504.733 krónur, en hún var reist á reikningum sem tengdust sakarefni málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. júní 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verið milduð og komi þá henni til frádráttar gæsluvarðhald sem hann hefur sætt frá 8. október 2007. Þá krefst ákærði þess aðallega að bótakröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Þ-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 638.770 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 435.750 krónur.
350/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. júní 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 22. júlí 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
352/2007

H varð fyrir bifreið er hann hljóp yfir þjóðveg 1 við Galtarvík og meiddist á hægri ökkla. Ágreiningur málsins snerist eingöngu um sakarskiptingu. H krafðist þess að fá tjón sitt bætt að fullu en stefndu töldu hann hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga og ætti því að bera þriðjung tjóns síns sjálfur. H hafði farið yfir veginn þrátt fyrir að hafa séð bifreið koma akandi, en hann var ölvaður. Talið var að H hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi með því að hlaupa yfir þjóðveginn og hafi því átt nokkra sök á tjóni sínu sjálfur. Var talið að H hefði fengið þann hluta tjónsins sem hann gat krafið stefndu um að fullu bættan. Stefndu voru því sýknuð af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. júlí 2007. Hann krefst þess að stefndu verði dæmd til að greiða sér óskipt 2.038.260 krónur með 4,5% ársvöxtum af 821.171 krónu frá 5. apríl 2003 til 15. nóvember sama ár og af 2.038.260 krónum frá þeim degi til 6. október 2004, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kk-nf J-kk-nf, greiði stefndu, M-kvk-þgf K-kvk-þgf J-kvk-þgf og Vátryggingafélagi Íslands hf., hvoru fyrir sig 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
355/2008

H og Ó byggðu á því að hafna bæri kröfu K um útburð þar sem boðun til þinghalds til fyrirtöku beiðninnar hefði ekki farið fram með lögmætum hætti. Talið var að aðfararbeiðni hefði verið birt H og Ó með lögformlegum hætti og að efni birtingarvottorðs hefði ekki verið hnekkt. Þar sem K naut umráðaréttar yfir eigninni samkvæmt 55. gr. laga um nauðungarsölu nr. 90/1991 var fallist á kröfu bankans um útburð H og Ó.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu máli þessu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. júní 2008, þar sem varnaraðila var heimilað með beinni aðfarargerð að fá sóknaraðila borna út úr fasteigninni nr. 8 við Gljúfrasel í Reykjavík, ásamt öllu því sem þeim tilheyrir. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðilar krefjast þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um að þau verði borinn út úr fasteigninni og að þeim verði dæmdur kærumálskostnaður fyrir Hæstarétti, en til vara að hann falli niður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Ó-kvk-nf K-kvk-nf I-kvk-nf og H-kk-nf R-kk-nf, greiði óskipt varnaraðila, Kaupþingi banka hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.