arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
208/2002

Ó var gefið að sök að hafa framið fjölmörg þjófnaðarbrot og önnur brot á tímabilinu frá september 2001 til febrúar 2002. Játaði hann öll brotin. Við ákvörðun refsingar dæmdi héraðsdómari með 75 daga skilorðsbundna fangelsisrefsingu Ó samkvæmt eldri dómi Héraðsdóms Reykjavíkur. Var niðurstaða héraðsdóms um sex mánaða fangelsi Ó staðfest. Til stuðnings kröfu sinni um að refsingin yrði skilorðsbundin vísaði Ó einkum til ungs aldurs, en hann var aðeins 17 ára gamall þegar brotin voru framin, svo og þess að hann hafi játað þau greiðlega. Við úrlausn um þetta varð jafnframt að líta til þess að með hluta af þeim brotum sem ákæra í þessu máli laut að rauf Ó í annað sinn á skömmum tíma skilorð dóms. Þóttu ekki vera efni til að skilorðsbinda refsingu Ó.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. apríl 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin.

Í málinu er ákærða gefið að sök að hafa framið fjölmörg þjófnaðarbrot og önnur brot á tímabilinu frá september 2001 til febrúar 2002, svo sem nánar er rakið í héraðsdómi. Játaði hann öll brotin, en ákærði var aðeins 17 ára gamall þegar þau voru framin. Við ákvörðun refsingar dæmdi héraðsdómari með 75 daga skilorðsbundna fangelsisrefsingu ákærða samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 29. janúar 2002. Verður niðurstaða héraðsdóms um sex mánaða fangelsi ákærða staðfest.

Til stuðnings kröfu um að refsingin verði skilorðsbundin vísar ákærði einkum til ungs aldurs, er brotin voru framin, svo og þess að hann hafi játað þau greiðlega. Við úrlausn um þetta verður jafnframt að líta til þess að með hluta af brotum sínum nú rauf ákærði í annað sinn á skömmum tíma skilorð dóms, en með dómi 29. nóvember 2001 var hann fyrst dæmdur til að sæta fangelsisrefsingu, sem bundin var skilorði, og var hún dæmd með við ákvörðun refsingar í áðurnefndum dómi 29. janúar 2002. Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms 26. mars 2002 var ákærði látinn laus úr gæsluvarðhaldi, sem hann hafði sætt frá 12. febrúar sama árs. Hélt hann þá áfram afbrotum og með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 24. júní 2002 var hann sakfelldur fyrir þjófnað, fjársvik og rán, sem hann framdi í apríl og maí sama árs, auk nokkurra annarra brota frá árinu 2001. Refsingin, sem að hluta var hegningarauki við fyrri dóma, var ákveðin fangelsi í fjóra mánuði. Að virtu öllu framanröktu þykja ekki vera efni til að skilorðsbinda refsingu ákærða.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Ó-kk-nf V-kk-nf E-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 60.000 krónur.
209/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. apríl 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 21. maí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Það athugast, að gögn málsins bárust ekki Hæstarétti fyrr en einni viku eftir að úrskurður héraðsdómara var kærður. Verður að átelja þann drátt, enda brýnt að hraða meðferð mála um gæsluvarðhald.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
211/2002

T var ákærður fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti. Neitaði hann því að hafa í umrætt skipti ekið sviptur ökurétti og hélt því fram að hann hafi haft gilt ökuskírteini. T sótti um samrit ökuskírteinis hjá lögreglustjóranum í Reykjavík í lok júlí 1999 og á viðeigandi umsóknareyðublaði hafði verið merkt við í reitinn „Ökuskírteini týndist eða var stolið“. Hafði T margoft verið sviptur ökurétti ævilangt, síðast með dómi í maí 1998 og hafði því ekki gild ökuréttindi þegar hann sótti um samrit ökuskírteinis. Virtist sem allar upplýsingar um ökuréttarsviptingu T hafi af ókunnum orsökum fallið niður í ökuskírteinaskrá. Þótti sannað að T hafi verið fullkunnugt um að hann hafði verið sviptur ökurétti ævilangt þegar hann, gegn betri vitund, fékk útgefið samrit ökuskírteinis á grundvelli rangra upplýsinga. Skilyrði til útgáfu slíks samrits hafi ekki verið fyrir hendi og útgáfa þess hafi á engan hátt getað endurvakið ökuréttindi sem T hafði ítrekað verið sviptur með dómum. Niðurstaða héraðsdóms um þriggja mánaða fangelsisvist T með vísan til langs brotaferils hans, var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 19. apríl 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvalds, en til vara að honum verði ekki gerð refsing.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, T-kk-nf A-kk-nf K-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 90.000 krónur.
215/2002

B krafðist þess að K og Þ yrðu dæmd til að víkja af jörð í eigu B. Tekið var fram að þegar byggingarbréf fyrir jörðina sem aðilar undirrituðu 1994 rann út á fardögum 1999 hefði B tilkynnt K og Þ að með vísun til vanefnda þeirra á ákvæðum byggingarbréfsins yrði ekki um endurnýjun ábúðarsamnings að ræða. Gat það því ekki talist vanræksla af hálfu B í skilningi 6. gr. ábúðarlaga nr. 64/1976 sem gæti leitt til lífstíðarábúðar þeirra K og Þ að ekki var gert nýtt byggingarbréf fyrir jörðina. Var því fallist á kröfu B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar með stefnu 6. maí 2002 og krefjast þess að þau verði sýknuð af kröfum stefnda um að þau verði dæmd til að víkja af jörð hans, Búrfelli í Borgafjarðarsveit. Krafist er staðfestingar gjafsóknarákvæðis héraðsdóms, en málskostnaður verði dæmdur þeim til handa, eins og málið væri ekki gjafsóknarmál. Þá krefjast þau málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en þau hafa einnig gjafsókn hér fyrir dómi.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar úr hendi áfrýjenda fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í héraðsdómi rann byggingarbréf fyrir jörðina Búrfell í Hálsasveit, sem aðilar undirrituðu 1994, út á fardögum 1999. Tilkynnti stefndi áfrýjendum þá þegar að ekki yrði um endurnýjun ábúðarsamnings að ræða með vísun til vanefnda þeirra á ákvæðum byggingarbréfsins. Það gat því ekki talist vanræksla af hálfu stefnda í skilningi 6. gr. ábúðarlaga nr. 64/1976, sem gæti hafa leitt til lífstíðarábúðar áfrýjenda, að ekki var gert nýtt byggingarbréf fyrir jörðina. Að þessu athuguðu, en að öðru leyti með skírskotun til forsendna héraðsdóms, verður hann staðfestur.

Dæma verður áfrýjendur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, eins og í dómsorði greinir, en gjafsóknarkostnaður þeirra greiðist úr ríkissjóði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur á að vera óraskaður.

Áfrýjendur, K-kvk-nf Þ-kvk-nf og Þ-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnda, Borgarfjarðarsveit, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjenda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns þeirra, 150.000 krónur.
216/2002

Í máli sem G hafði höfðað á hendur íslenska ríkinu gerði hún m.a. þær varakröfur að hún skyldi fá hæli hér á landi af mannúðarástæðum og að hún fengi dvalarleyfi hérlendis. Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem þessum varakröfum G var vísað frá dómi á þeim grundvelli að sakarefni þessi væru undanþegin lögsögu dómstóla, sbr. 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. maí sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. apríl 2002, þar sem vísað var frá dómi annars vegar kröfu varnaraðila um að hún skuli fá hæli hér á landi af mannúðarástæðum og hins vegar kröfu hennar um að hún fái dvalarleyfi hérlendis. Öðrum frávísunarkröfum varnaraðila var hafnað. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og öllum frávísunarkröfum varnaraðila hafnað. Hún krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Varnaraðili krefst þess, að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Málskostnaður og kærumálskostnaður verður ekki dæmdur. Ekki eru skilyrði til að dæma gjafsóknarkostnað í þessum þætti málsins, sbr. 5. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
217/2002

Í máli sem H hafði höfðað á hendur íslenska ríkinu gerði hún m.a. þær varakröfur að hún skyldi fá hæli hér á landi af mannúðarástæðum og að hún fengi dvalarleyfi hérlendis. Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem þessum varakröfum H var vísað frá dómi á þeim grundvelli að sakarefni þessi væru undanþegin lögsögu dómstóla, sbr. 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. maí sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. apríl 2002, þar sem vísað var frá dómi annars vegar kröfu varnaraðila um að hún skuli fá hæli hér á landi af mannúðarástæðum og hins vegar kröfu hennar um að hún fái dvalarleyfi hérlendis. Öðrum frávísunarkröfum varnaraðila var hafnað. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og öllum frávísunarkröfum varnaraðila hafnað. Hún krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Varnaraðili krefst þess, að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verður ekki dæmdur. Ekki eru skilyrði til að dæma gjafsóknarkostnað í þessum þætti málsins, sbr. 5. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Málskostnaður í hérðaði og kærumálskostnaður fellur niður.
219/2002

S krafðist þess að henni yrði heimilað að fá með beinni aðfarargerð umráð yfir tiltekinni geymslu. Skilyrðum beinnar aðfarargerðar á grundvelli 78. gr. aðfararlaga nr. 90/1989 var ekki talið fullnægt og varhugavert þótti að láta gerðina ná fram að ganga, sbr. 3. mgr. 83. gr. sömu laga. Kröfu S var því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. maí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. apríl 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að henni yrði heimilað að fá með beinni aðfarargerð umráð yfir geymslu merktri nr. 01-14 í húsinu að Skúlagötu 32 í Reykjavík. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að framangreind aðfarargerð verði heimiluð og sér dæmdur málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kvk-nf E-kvk-nf, greiði varnaraðilum, Þ-kk-þgf E-kk-þgf I-kk-þgf og Ö-kvk-þgf A-kvk-þgf, hvoru fyrir sig 35.000 krónur í kærumálskostnað.
221/2002

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. maí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. maí 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 18. júní nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
222/2002

Hæstiréttur hafnaði kröfu H o.fl. um að teknar yrðu skýrslur fyrir dómi af fjórum nafngreindum vitnum í tengslum við kærumál um lögbannsgerð, sem H o.fl. ráku á hendur U ehf. o.fl. fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 8. maí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. maí 2002, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að teknar yrðu skýrslur fyrir dómi af fjórum nafngreindum vitnum í tengslum við kærumál um lögbannsgerð, sem sóknaraðilar reka nú á hendur varnaraðilum fyrir Hæstarétti. Kæruheimild er í e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að heimilað verði að taka skýrslur af þessum vitnum og varnaraðilum gert að greiða málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði stað

Varnaraðilar krefjasfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmd í sameiningu til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, H-kvk-nf S-kvk-nf, Á-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf P-kk-nf, I-kvk-nf R-kvk-nf S-kvk-nf og Tuttugu geitur sf., greiði í sameiningu varnaraðilum, Ungfrú Íslandi ehf., E-kvk-þgf D-kvk-þf M-kvk-þgf, I-kvk-þgf H-kvk-þgf H-kvk-þgf, Í-kvk-þgf H-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, M-kvk-þgf J-kvk-þgf, M-kvk-þgf Ö-kvk-þgf H-kvk-þgf, J-kvk-þgf Ó-kvk-þgf H-kvk-þgf, M-kvk-þf Ó-kvk-þf, S-kvk-þf Þ-kvk-þf, H-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, A-kvk-þgf Ó-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, I-kvk-þgf K-kvk-þgf C-x-x, Í-kvk-þgf B-kvk-þgf Á-kvk-þf, P-kvk-þgf H-kvk-þgf og E-kvk-þf H-kvk-þgf E-kvk-þgf, hverjum fyrir sig 5.000 krónur í kærumálskostnað.
231/2001

Mál F gegn V hf. var fellt niður að ósk málsaðila, sem jafnframt voru sammála um að leggja það í dóm um málskostnað. Rétt var talið að aðilarnir bæru hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti, en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður F fyrir Hæstarétti greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. júní 2001. Með bréfum 25. og 26. janúar 2002 tilkynntu aðilarnir að þeir hefðu komið sér saman um að óska eftir að málið yrði fellt niður fyrir Hæstarétti að öðru leyti en því að það gengi til dóms um málskostnað. Áfrýjandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér málskostnað fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt hér fyrir dómi.

Stefndi krefst þess að málskostnaður fyrir Hæstarétti verði felldur niður.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 166. gr. sömu laga eins og henni var breytt með 20. gr. laga nr. 38/1994, er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, F-kk-ef S-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 75.000 krónur.
232/2002

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. maí 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni allt til þriðjudagsins 28. maí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Varnaraðili liggur undir rökstuddum grun um að hafa brotið gegn 5. og 6. tl. 2. mgr. 17. gr. laga um eftirlit með útlendingum nr. 45/1965, sbr. lög nr. 25/2000, en það getur varðað hann fangelsisrefsingu. Varnaraðili er erlendur ríkisborgari, stundar ekki atvinnu hér á landi og hefur engin tengsl við landið. Fallast verður á með sóknaraðila að nauðsynlegt sé að tryggja nærveru varnaraðila til að ljúka megi rannsókn málsins. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
238/2002

Í keypti handhafaskuldabréf af þeim SÓ og SS, sem M, þáverandi sambúðarkona SÓ, hafði framselt eyðuframsali. M hélt því fram að útibússtjóri Í hafi lofað SÓ að leggja andvirði bréfsins inn á reikning M, en ekki verið heimilt að ráðstafa því sem greiðslu inn á annað skuldabréf, svo sem Í gerði. Skuldabréfið bar hvorki með sér að framsalinu fylgdu skilmálar né önnur fyrirmæli framseljanda. Þeir SÓ og SS báru fyrir dómi að þeir hafi selt Í bréfið fyrir hönd M. Engin gögn studdu þá staðhæfingu að þeir hafi gert þetta í umboði M, en ósannað var gegn andmælum Í að ódagsett umboð M, sem hún lagði sjálf fram í málinu og var í skjalaskrá sagt vera afrit af umboði hennar til umboðsmanns, hafi fylgt skuldabréfinu þegar Í keypti það. Með vísan til þessa varð að telja að útibússtjóri Í hafi verið í góðri trú um að þeir SÓ og SS væru lögformlegir handhafar skuldabréfsins sem um ræddi. Fyrirmæli M um ráðstöfun á andvirði skuldabréfsins, sem samkvæmt framansögðu var ósannað að útibússtjóri Í hafi haft vitneskju um, höfðu því enga þýðingu við úrlausn málsins. Var Í sýknað af kröfu M um endurgreiðslu á andvirði bréfsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. maí 2002. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 937.426 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 21. apríl 1999 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, M-kvk-nf R-kvk-nf E-kvk-nf, greiði stefnda, Íslandsbanka hf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
245/2002

L, A og G höfðuðu mál á hendur J og L hf. Af því tilefni höfðaði J gagnsök á hendur L og A þar sem hann krafðist þess að að viðurkennt yrði að gagnstefndu væru bótaskyldir gagnvart sér vegna vanefnda á hluthafasamkomulagi dags. 24. janúar 2001. Gagnsökinni var vísað frá héraðsdómi þar sem J hafði ekki sýnt fram á að hann hefði beðið tjón, þ.e. hvert tjónið væri og á hvern hátt það hefði orsakast af þeim atvikum sem hann teldi hafa valdið bótaábyrgð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. maí 2002, þar sem vísað var frá dómi gagnsök, sem sóknaraðili höfðaði í máli varnaraðila og G-kk-ef A. B-kk-ef á hendur sér og Lyfjaverslun Íslands hf. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka gagnsökina til efnismeðferðar. Þá krefst hann þess að varnaraðilum verði gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf Ó-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðilum, L-kk-þgf L. B-kk-þgf og A-kk-þgf K-kk-þgf, hvorum um sig 50.000 krónur í kærumálskostnað.
246/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. maí 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 4. júní nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
247/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. maí 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 10. júlí nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og til þrautavara að honum verði í stað gæsluvarðhalds bönnuð för úr landi þar til dómur gengur í máli ákæruvaldsins á hendur honum.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.