802/2017

S fól lögmanni að annast um innheimtu bóta fyrir sína hönd vegna vinnuslyss sem hann lenti í á árinu 2005 og fór uppgjör bóta vegna slyssins fram á árinu 2009. S taldi að lögmaðurinn hefði sýnt af sér vanrækslu við gæslu hagsmuna sinna og krafðist bóta á grundvelli starfsábyrgðartryggingar lögmannsins hjá V hf. Byggði S annars vegar á því að lögmaðurinn hefði valdið sér tjóni með því að stofna til kostnaðar við öflun matsgerðar dómkvaddra manna sem ekki hefði fengist endurgreiddur. Hins vegar taldi S að tjón sitt mætti rekja til ætlaðs mismunar fjárhæðar þeirra bóta sem hann hafði fengið greiddar vegna slyssins og fjárhæðar þeirra bóta sem S taldi sig hafa átt tilkall til hefði lögmaðurinn haldið rétt á máli hans. Hæstiréttur staðfesti þá niðurstöðu héraðsdóms að hafna fjárkröfu S vegna þess kostnaðar sem hlaust af öflun matsgerðarinnar. Þá taldi rétturinn jafnframt að S hefði ekki tekist að sýna fram á að hann hefði orðið fyrir frekara tjóni en því sem bætt var með uppgjörinu 2009. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu V hf. af kröfum S því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og H-kvk-nf B-kvk-nf héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 10. október 2017. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 22. nóvember 2017 og áfrýjaði hann öðru sinni 19. desember það ár. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 5.285.444 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 493.900 krónum frá 13. mars 2008 til 10. mars 2009, en af 5.285.444 krónum frá þeim degi til 9. maí 2015, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara lækkunar á kröfu áfrýjanda. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem rakið er í héraðsdómi lítur ágreiningur málsaðila að því hvort lögmaður, sem tryggður var starfsábyrgðartryggingu hjá stefnda, og áfrýjandi hafði falið hagsmunagæslu af sinni hálfu vegna vinnuslyss 30. apríl 2005, hafi vanrækt þá þjónustu með saknæmum og ólögmætum hætti og valdið áfrýjanda af þeim sökum fjártjóni.

Bótakrafa áfrýjanda af þessu tilefni er tvíþætt. Er hún annars vegar á því reist að lögmaðurinn hafi valdið áfrýjanda tjóni með því að stofna til útgjalda með öflun matsgerðar dómkvaddra manna en kostnaður við hana hafi ekki fengist endurgreiddur. Hins vegar telur áfrýjandi að tjón sitt megi rekja til ætlaðs mismunar fjárhæðar bóta sem hann fékk greiddar 11. mars 2009, frá viðkomandi tryggingarfélagi vegna afleiðinga slyssins 30. apríl 2005, og þeirrar fjárhæðar bóta sem hann telur sig hafa átt tilkall til hefði lögmaðurinn haldið rétt á máli hans.

Með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms er staðfest sú niðurstaða að hafna fjárkröfu áfrýjanda vegna kostnaðar hans af öflun mats dómkvaddra manna.

Hvað varðar síðari þátt bótakröfu áfrýjanda er til þess að líta að í málinu liggur fyrir yfirmatsgerð dómkvaddra manna, 27. febrúar 2009, um afleiðingar umrædds slyss áfrýjanda. Var hún lögð til grundvallar fyrrnefndu uppgjöri bóta til áfrýjanda og hefur niðurstöðum hennar ekki verið hnekkt. Þá er staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að ekki verði fallist á með áfrýjanda að við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku hans af völdum umrædds slyss hafi verið forsendur til þess að miða við árslaun sem metin yrðu sérstaklega vegna óvenjulegra aðstæðna, samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Bar þvert á móti, svo sem gert var í nefndu uppgjöri, að miða við meðalatvinnutekjur áfrýjanda síðustu þrjú almanaksárin fyrir slysið, sbr. 1. mgr. 7. gr. sömu laga. Af þessu leiðir að áfrýjanda hefur ekki tekist að sýna fram á að hann hafi orðið fyrir neinu frekara tjóni en bætt var með uppgjöri því sem fram fór 11. mars 2009. Eru því engin efni til þess að fjalla frekar um hugsanlega bótaskylda háttsemi umrædds lögmanns í hagsmunagæslu hans fyrir áfrýjanda og verður stefndi því þegar af þessari ástæðu sýknaður af þessum hluta bótakröfu áfrýjanda.

Hinn áfrýjaði dómur verður samkvæmt þessu staðfestur, þar með talið um ákvörðun málskostnaðar.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af rekstri málsins fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.