arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
112/2006

K, sagaði framan af þumalfingri, er hann var að nota hjólsög í kennslustund í Iðnskólanum í Reykjavík. Héraðsdómur sýknaði Í af bótakröfu K, enda þótti mega byggja á því að kennsla sú og þjálfun sem K fékk við notkun hjólsagarinnar hafi verið fullnægjandi til þess að óhætt væri að hann ynni það verk sem fyrir hann var lagt, þegar slysið varð. Var einnig talið að hjólsögin hafi verið í góðu lagi og öryggisbúnaður við sagarblaðið nægjanlegur. Var því ekki talið að K hefði tekist sönnun þess að aðrir en hann sjálfur bæri sök á slysinu. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóminn með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. febrúar 2006. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 3.493.544 krónur með vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 22. nóvember 2002 til 10. júní 2004, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim tíma til greiðsludags, allt að frádregnum 599.944 krónum sem Tryggingastofnun ríkisins greiddi áfrýjanda 23. nóvember 2005. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, verður hann staðfestur.

Samkvæmt 3. mgr. 130. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 166. gr. sömu laga, verður hvor aðili látinn bera sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
114/2006

E var sakfelldur fyrir brot á lögum um atvinnuréttindi útlendinga með því að hafa haft sex nafngreinda litháíska ríkisborgara í vinnu hér á landi án atvinnuleyfis og dæmdur til greiðslu sektar að fjárhæð 500.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 19. janúar 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu, en þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara mildunar á refsingu.

Málsatvikum er nægilega lýst í hinum áfrýjaða dómi. Ákærði byggir sýknukröfu sína einkum á því að þeir litháísku starfsmenn sem um ræðir hafi verið að vinna fyrir danskt félag að nánar tilgreindu verkefni á Íslandi og hafi mennirnir haft gilt atvinnuleyfi í Danmörku og því hafi þeim verið heimilt að starfa hér á landi. Gögn málsins styðja þessa fullyrðingu ákærða ekki svo fullnægjandi sé. Umræddir menn höfðu ekki atvinnuleyfi hér á landi þótt það hafi verið skylt eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi. Verður því staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Samkvæmt ákvæði til bráðabirgða við lög nr. 97/2002 um atvinnuréttindi útlendinga þurfa litháískir ríkisborgarar frá 1. maí 2006 ekki lengur atvinnuleyfi á Íslandi. Hins vegar hefur mat löggjafans á refsinæmi þess að ráða til starfa erlenda menn, sem atvinnuleyfi þurfa, án þess að slíkt leyfi liggi fyrir ekki breyst, sbr. lokamálslið 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þegar haft er í huga að ákærði hefur áður verið sakfelldur fyrir sams konar brot, sem og það sem fyrr segir um breytingu á refsilöggjöfinni frá því brotið var framið, þykir refsing hans hæfilega ákveðin í hinum áfrýjaða dómi og verður hann því staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf G-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 249.133 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 224.100 krónur.
115/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að skilyrði væru til þess að X yrði bönnuð för úr landi um nánar tilgreindan tíma á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-þgf S-kk-þgf G-kk-þgf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. febrúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. febrúar 2006, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til föstudagsins 24. mars 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur haldið því fram að hún eigi hluta þeirra peninga, sem hald var lagt á við húsleit á heimili hennar og eiginmanns hennar, en hann sætir nú gæsluvarðhaldi vegna gruns um stórfellt fíkniefnalagabrot. Leikur rökstuddur grunur á að féð sé tengt fíkniefnasölu. Framburður varnaraðila og eiginmanns hennar er ekki í samræmi um það hvaðan féð sé fengið. Bæði hafa sagt að hluti þess sé afrakstur sölu húseignar í Litháen, en þeim ber ekki saman um hver sú húseign er. Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt rafbréf 27. febrúar 2006 frá Interpol í Litháen. Kemur þar meðal annars fram að ekki finnist það götuheiti, sem varnaraðili hefur sagt að umrætt hús stæði við í þeim bæ sem hún nefndi. Þá hafi götuheiti og húsnúmer sem eiginmaður hennar gaf upp heldur ekki fundist. Þegar framangreint er virt og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er á það fallist með héraðsdómara að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi átt þátt í áðurnefndu fíkniefnalagbroti og að uppfyllt séu skilyrði til að neyta heimildar í 110. gr. laga nr. 19/1991 til að banna henni för úr landi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
117/2006

Ekki var talið að Þ hefði farið  út fyrir stjórnunarheimildir sínar gagnvart J, sem starfsmanni, þegar honum voru kynntar fyrirhugaðar breytingar á starfsumhverfi og starfsskyldum hans. Taldist J því ekki hafa mátt að líta á þetta sem fyrirvaralausa riftun starfssamnings og var kröfu hans um bætur hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. febrúar 2006. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.528.422 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 14. október 2004 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og atvikum máls þessa er háttað verður ekki fallist á það með áfrýjanda að þær fyrirhuguðu breytingar á starfsumhverfi og starfsskyldum, sem honum voru kynntar, geti talist svo verulegar að með þeim hafi stefndi farið út fyrir stjórnunarheimildir sínar. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, J-kk-nf Ö-kk-nf P-kk-nf, greiði stefnda, Þorbirni Fiskanesi hf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif
118/2006

Talið var að í máli samkvæmt 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 yrði ekki leiddur til lykta ágreiningur málsaðila um það hvort sameignarréttur þeirra að jörðinni K, samkvæmt tiltekinni skiptayfirlýsingu, tæki jafnframt til eignarréttar að jörðinni K II, sem E hafði erfðaábúðarétt að. Fallist var á kröfu E um að afmáðar yrðu úr þinglýsingabók yfirlýsingar sem stöfuðu annars vegar frá R og hins vegar frá Þ og þinglýst hafði verið á jörðina K II þar sem þær stöfuðu ekki frá öllum þeim sem þinglýsingabók greindi sem sameigendur jarðarinnar, sbr. 1. mgr. 24. gr. þinglýsingalaga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 21. febrúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 7. febrúar 2006, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að lagt yrði fyrir þinglýsingarstjóra að afmá úr fasteignabók skiptayfirlýsingu sóknaraðila R-kk-ef Ó-kk-ef frá 31. ágúst 2005 og skiptayfirlýsingu sóknaraðila Þ-kk-ef Ó-kk-ef frá 20. október sama ár um fasteignina Kvíar II í Borgarbyggð. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, sbr. 1. gr. laga nr. 6/1992. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsaðilar deila um hvort sameignarréttur þeirra að jörðinni Kvíum samkvæmt skiptayfirlýsingu 2. september 1982 taki til eignarréttar að jörðinni Kvíum II, sem varnaraðili hefur erfðaábúðarrétt að samkvæmt byggingarbréfi 26. september 1958. Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði verður ekki leyst úr þessum ágreiningi í máli sem rekið er eftir 3. gr. þinglýsingalaga.

Yfirlýsingum um skiptingu eignarréttar að jörðinni Kvíum, þar með talið Kvíum II, verður ekki þinglýst nema þær stafi frá öllum þeim sem þinglýsingabók greinir sem sameigendur, sbr. 1. mgr. 24. gr. þinglýsingalaga. Yfirlýsingarnar tvær sem hér er deilt um uppfylla ekki þetta skilyrði. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Samkvæmt þessum málsúrslitum verður sóknaraðilum gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, R-kk-nf Ó-kk-nf og Þ-kk-nf Ó-kk-nf, greiði óskipt varnaraðila, E-kk-þgf Ó-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
11/2006

Niðurstaða héraðsdóms um ákvörðun gjafsóknarkostnaðar S var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. janúar 2006. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. desember 2005, þar sem kveðið var á um gjafsóknarkostnað í máli sóknaraðila gegn varnaraðila, sem var að öðru leyti fellt niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að gjafsóknarkostnaður, sem sóknaraðila var ákvarðaður í úrskurði héraðsdóms, verði hækkaður til samræmis við framlagðan málskostnaðarreikning. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
124/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. mars 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 17. mars 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að varnaraðila verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
125/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði áfram bönnuð för úr landi á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en banninu var markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. mars 2006, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði áfram bönnuð för frá Íslandi á meðan máli hans væri ólokið, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 17. maí 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða hans að varnaraðili sæti áfram farbanni. Svo sem þar greinir hefur aðalmeðferð í máli varnaraðila verið ákveðin 11. apríl 2006. Er þess þá að vænta að málið verði dómtekið þann dag og dæmt innan þess frests sem greinir í 2. mgr. 133. gr. laga nr. 19/1991. Með vísan til þessa þykir rétt að stytta það tímabil sem varnaraðila verður gert að sæta farbanni til þess tíma sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta áfram farbanni þar til dómur fellur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 5. maí 2006 kl. 16.
126/2006

Fallist var á kröfu L um að X yrði bönnuð för úr landi um nánar tilgreindan tíma á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. mars 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði áfram bönnuð för frá Íslandi á meðan máli hans væri ólokið, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 12. apríl 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og framangreind krafa hans verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur viðurkennt aðild að innflutningi 13. desember 2005 á umtalsverðu magni fíkniefna. Hann sætti gæsluvarðhaldi frá 16. til 23. desember 2005, en farbanni frá þeim tíma. Varnaraðili er grunaður um brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en refsing samkvæmt því ákvæði getur orðið 12 ára fangelsi. Rannsókn málsins er nú lokið og kveðst sóknaraðili vinna að greinargerð um málið og verði það sent til ríkissaksóknara í lok þessarar viku. Eins og greinir í hinum kærða úrskurði kom fram við rannsókn málsins í desember síðastliðnum að ákærði hefði í hyggju að flytja til Danmerkur og leigja þar hús, en sonur hans væri búsettur þar. Hann hefur nú lýst því yfir að hann sé hættur við þau áform.

Þegar litið er til þess að varnaraðili er grunaður um stórfellt fíkniefnalagabrot er, þrátt fyrir nýja yfirlýsingu hans um breytt áform sín, fallist á með sóknaraðila að nauðsynlegt sé að tryggja nærveru varnaraðila til að ljúka megi frágangi á rannsókn málsins og taka ákvörðun um hvort af saksókn verði. Samkvæmt þessu eru fyrir hendi skilyrði til að neyta heimildar 110. gr. laga nr. 19/1991 til að banna varnaraðila för úr landi. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og varnaraðili látinn sæta farbanni, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 12. apríl 2006 kl. 16.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för frá Íslandi allt til miðvikudagsins 12. apríl 2006 kl. 16.
127/2006

Talið var að vanskil á greiðslu afborgana af skuldabréfi hafi ekki verið slík, eins og atvikum var háttað, að heimilt hafi verið að gjaldfella bréfið. Var fjárnám, sem gert hafði verið hjá sjálfskuldarábyrgðarmanni að bréfinu, því fellt úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 27. febrúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. febrúar 2006, þar sem ógilt var aðfarargerð sýslumannsins í Reykjavík, sem fram fór hjá varnaraðila 7. júlí 2005 að kröfu sóknaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og hafnað verði kröfu varnaraðila um ógildingu aðfarargerðarinnar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en til vara að málskostnaður verði látinn niður falla.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvik eru reifuð í héraðsdómi. Varnaraðili er ábyrgðarmaður á skuldabréfi með stöðluðu gjaldfellingarákvæði. Þegar dánarbúið greip til gjaldfellingar bréfsins var það í skilum að öðru leyti en því að dráttarvextir, sem til féllu vegna þess að skuldari bréfsins hafði ekki greitt afborgun á réttum gjalddaga, voru ógreiddir. Langt var liðið frá því að eigandi bréfsins hafði sjálfur tekið við greiðslu afborgunarinnar úr hendi skuldarans án þess að athugasemd hefði verið send um frekari greiðslu. Þá verður að hafa í huga að gögn málsins bera með sér að greiðslur fyrri afborgana af umræddu skuldabréfi höfðu í öllum tilvikum dregist nokkra mánuði fram yfir réttan gjalddaga, að því er virðist án athugasemda af hálfu kröfuhafa og leiddi sá greiðsludráttur ekki til gjaldfellingar skuldabréfsins. Ennfremur liggur fyrir að vanskil á greiðslu dráttarvaxta, sem leiddu til gjaldfellingar skuldabréfsins, námu aðeins litlum hluta eftirstöðva skuldarinnar. Með vísan til þess sem að framan greinir verður ekki talið að heimilt hafi verið eins og hér stóð á að gjaldfella skuldabréfið og verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, dánarbú V-kvk-ef B-kvk-ef, greiði varnaraðila, S-kvk-þgf B-kvk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
128/2006

Þar sem héraðsdómari hafði ekki tekið rökstudda afstöðu til tiltekinnar málsástæðu K þótti ekki  verða hjá því komist að ómerkja héraðsdóminn og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju, sbr. f. lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. mars 2006. Hann krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfu stefnda og að stefndi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að krafan verði lækkuð og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í héraði var fallist á kröfu stefnda um endurgjald fyrir að mála fasteignina Bleikargróf 15, Reykjavík síðsumars 2001, samkvæmt reikningi útgefnum 21. júlí 2004.

Í niðurstöðukafla héraðsdóms er ekki tekin rökstudd afstaða til þeirrar málsástæðu áfrýjanda, að um aðildarskort hjá stefnda sé að ræða. Rök áfrýjanda eru þau, að félag með nafni stefnda og tilgangi hans hafi ekki orðið til fyrr en á árinu 2004. Félagið geti því ekki hafa verið aðili að verksamningi um málun fasteignarinnar Bleikargrófar 15 á árinu 2001, en stefndi krefst greiðslu á grundvelli hans. Málsgögn sýna ekki að stefndi hafi síðar eignast slíka kröfu. Í dómi ber að taka rökstudda afstöðu til málsástæðu sem haft getur áhrif á niðurstöðu máls, sbr. f. lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem ekki hefur, samkvæmt framansögðu, verið fjallað um málsástæðu sem höfð var uppi í héraði, verður ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
129/2006

Ekki var fallist á með héraðsdómara að grundvöllur máls S á hendur D hefði raskast svo undir rekstri þess að frávísun varðaði. Var frávísunarúrskurður héraðsdóms því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 28. febrúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. febrúar 2006, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvikum og málatilbúnaði aðila er lýst í hinum kærða úrskurði. Ekki verður fallist á með héraðsdómara að málsgrundvöllur sá, sem lagður var í stefnu, hafi raskast svo undir rekstri málsins að frávísun varði. Byggir sóknaraðili á því að varnaraðili eigi ógreidda þrjá nánar tilgreinda reikninga vegna verks, sem aðilar eru sammála um að sóknaraðili hafi unnið fyrir varnaraðila, þótt þá greini á um hvort þegar hafi verið greitt fyrir þá verkþætti sem reikningarnir varða. Verður ekki séð að vandkvæði séu á að fella efnisdóm á málið á þessum grunni. Ber því samkvæmt framansögðu að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður, en ákvörðun málskostnaðar í héraði bíður efnisdóms.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.
12/2006

Niðurstaða héraðsdóms um ákvörðun gjafsóknarkostnaðar L var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. janúar 2006. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. desember 2005, þar sem kveðið var á um gjafsóknarkostnað í máli sóknaraðila gegn varnaraðila, sem var að öðru leyti fellt niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að gjafsóknarkostnaður, sem sóknaraðila var ákvarðaður í úrskurði héraðsdóms, verði hækkaður til samræmis við framlagðan málskostnaðarreikning. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.