arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
18/2008

Ekki var fallist á að skilyrði væru fyrir hendi til að X yrði gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. janúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 9. janúar 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta nálgunarbanni. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni í eitt ár þannig að lagt verði bann við því að hann komi á eða í námunda við heimili Y, [...], á svæði sem afmarkast við 200 metra radíus umhverfis húsið, mælt frá miðju þess. Ennfremur að lagt verði bann við því að varnaraðili veiti Y eftirför, nálgist hana á almannafæri, nálgist hana á vinnustað hennar, hringi í heima-, vinnu- og farsíma hennar, sendi henni SMS-skeyti, tölvupóst, bréf, eða setji sig á annan hátt í samband við hana. Þá krefst hann þess að varnaraðila verði gert að greiða sakarkostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími og aðeins verði lagt bann við því að varnaraðili komi á eða í námunda við heimili Y, [...] og taki bannið aðeins til svæðis sem afmarkist af 50 metra radíus. Þá krefst hann þess að sakarkostnaður vegna kæru málsins til Hæstaréttar greiðist úr ríkissjóði.

Samkvæmt 110. gr. a laga nr. 19/1991 er heimilt að beita nálgunarbanni, ef ástæða er til að ætla að maður sem krafa beinist að muni fremja afbrot eða raska á annan hátt friði annars manns. Fallist er á rökstuðning héraðsdóms um að ekki sé í þessu máli næg ástæða til að taka kröfu sóknaraðila til greina. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Allur kostnaður af kærumáli þessu greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, Á-kvk-ef A. K-kvk-ef héraðsdómslögmanns, sem ákveðin er að metöldum virðisaukaskatti, í samræmi við málskostnaðarreikning lögmannsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Allur kostnaður af kærumáli þessu greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun Á-kvk-ef A. K-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs verjanda varnaraðila, X, 58.826 krónur.
190/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. apríl 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 9. apríl 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
194/2007

Í kjölfar sölu jarðarinnar S í ágúst 2004 til L ehf. reis ágreiningur um eignarhald jarðarinnar er lauk með dómi Hæstaréttar 15. desember 2005, þar sem fallist var á forkaupsrétt F að jörðinni og seljanda gert að gefa út afsal til hennar. L ehf. krafði veiðifélagið LH um greiðslu arðs af veiðiá í landi jarðarinnar, sem hefði átt að greiða í október 2004, en veiðifélagið hafði haldið greiðslunni eftir meðan leyst var úr ágreininginum um eignarhald jarðarinnar og innt hana síðan af hendi til F. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var talið að eins og hér hefði hagað til hefði veiðifélagið ekki getað að vítalausu innt arðgreiðslu vegna jarðarinnar af hendi þegar arðurinn átti að koma til úthlutunar. Þá var talið að eftir fyrrgreindan dóm Hæstaréttar væri krafa L ehf. um arðgreiðslu, sem byggðist á eignarhaldi, sem félagið hefði aldrei með réttu öðlast, með öllu haldlaus. Veiðifélagið var því sýknað af kröfu L ehf.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 14. febrúar 2007, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 28. mars sama ár. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áfrýjaði hann héraðsdómi öðru sinni 12. apríl 2007. Hann krefst þess að stefndi greiði sér 3.477.500 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 7. október 2004 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Lífsval ehf., greiði stefnda, Landeigendafélagi Haukadalsár, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
196/2008

E kærði til Hæstaréttar úrskurð héraðsdóms þar sem R og B var  heimilað að fá E borinn með beinni aðfarargerð út úr nánar tiltekinni fasteign. Málinu var vísað frá Hæstarétti á þeim grundvelli að E hefði ekki réttarhagsmuni af því að hinn kærði úrskurður kæmi til endurskoðunar þar sem útburðargerðin hefði þegar farið fram.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 18. mars 2008, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að þeim yrði heimilað að fá sóknaraðila borinn með beinni aðfarargerð út úr nánar tilgreindum hluta fasteignarinnar að Bergþórshvoli 2 í Rangárþingi eystra (fastanúmer 219-2944). Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um framangreinda aðfarargerð. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefjast þau kærumálskostnaðar.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt endurrit úr gerðabók sýslumannsins á Hvolsvelli, þar sem fram kemur að útburðargerð hafi farið fram í samræmi við hinn kærða úrskurð 2. apríl 2008. Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili ekki lengur réttarhagsmuni af því að úrskurðurinn komi til endurskoðunar. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, E-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðilum, R-kk-þgf K. M-kk-þgf og B-kvk-þgf H-kvk-þgf, sameiginlega 150.000 krónur í kærumálskostnað.
197/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. apríl 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 23. apríl 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með hliðsjón af alvarleika þess brots sem varnaraðili er grunaður um, bæði að því er varðar afleiðingar og verknaðaraðferð, verður fallist á það með héraðsdómi að almannahagsmunir standi til þess að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
198/2008

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem kveðið var á um að allir dómendur í fjölskipuðum dómi vikju sæti, þar sem þær ástæður sem fyrir þessu voru færðar þóttu í engu varða hæfi dómendanna til að fara með málið samkvæmt 6. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 5. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. apríl 2008, þar sem P-kk-nf G-kk-nf héraðsdómari kvað á um að hann ásamt héraðsdómurunum Á-kk-þgf M-kk-þgf og S-kvk-þgf Ó-kvk-þgf viki sæti í máli ákæruvaldsins á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómarana að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili hefur ekki látið þennan þátt málsins til sín taka.

Héraðsdómari hefur með hinum kærða úrskurði kveðið á um að allir dómendur í fjölskipuðum héraðsdómi víki sæti í málinu. Þær ástæður, sem fyrir þessu eru færðar, varða í engu hæfi dómendanna til að fara með málið samkvæmt 6. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi, en ekki er á færi Hæstaréttar að leggja fyrir tiltekna héraðsdómara að fara með málið að efni til, sbr. 3. og 4. mgr. 18. gr. laga nr. 15/1998 um dómstóla.

Í hinum kærða úrskurði eru ummæli, sem varða dóm Hæstaréttar 14. febrúar 2008 í máli nr. 464/2007, en þar var ómerktur dómur áðurnefndra héraðsdómara í máli ákæruvaldsins gegn varnaraðila. Slík ummæli eiga ekkert erindi í dómsúrlausn og ber að átelja héraðsdómarann fyrir þau.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
1/2008

A krafðist viðurkenningar á bótaskyldu U og V vegna tjóns sem hann taldi rekja mætti til árekstur bifreiða á gatnamótum Salavegur og Vatnsendavegar í Kópavogi 16. júlí 2004. Ágreiningur aðila laut að því hvort árekstur hafi í raun orðið með bifreiðunum UV-384 og SI-207 eða þannig að leitt hafi til bótaábyrgðar U og V samkvæmt 2. og 3. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og 1. mgr. 18. gr. þágildandi laga um vátryggingarsamninga nr. 20/1954. Talið var, með vísan til tveggja matsgerða dómkvaddra matsmanna, að A hefði ekki tekist að sanna að árekstur hefði orðið með bifreiðum á þann hátt að hann hafi öðlast rétt til bóta á hendur U og V. Samkvæmt þessu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. janúar 2008. Hann krefst aðallega að viðurkennd verði bótaskylda stefndu vegna tjóns sem áfrýjandi hafi orðið fyrir í umferðarslysi 16. júlí 2004 þegar bifreiðinni UV 348, Mercedes Benz, hafi verið ekið gegn stöðvunarskyldu á mótum Salavegar og Vatnsendavegar í Kópavogi í veg fyrir bifreið áfrýjanda SI 207, Fiat Brava. Jafnframt krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara gerir áfrýjandi þá kröfu að málskostnaður milli aðila verði felldur niður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Það er skilyrði fyrir kröfu áfrýjanda að hann sanni að árekstur hafi orðið með bifreiðunum á þann hátt að hann hafi öðlast rétt til bóta á hendur stefnda U-x-x Z-x-x og þar með úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar UV 348 hjá stefnda Vátryggingafélagi Íslands hf. Með vísan til tveggja matsgerða dómkvaddra matsmanna, sem grein er gerð fyrir í hinum áfrýjaða dómi og ekki hefur verið hnekkt, hefur áfrýjandi ekki uppfyllt þessa sönnunarskyldu. Ekki eru efni til að taka til greina kröfu hans um að málskostnaður í héraði verði felldur niður. Samkvæmt þessu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu óskipt málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, A-x-x B-x-x, greiði stefndu, U-x-x Zogaj og Vátryggingafélagi Íslands hf., sameiginlega 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
203/2008

X var sakfelldur fyrir líkamsárás með því að hafa slegið A einu hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að A hlaut mar yfir nefbeini og blóðnasir. Brotið taldist varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1991. Refsing hans var ákveðin tveggja mánaða fangelsi en frestað var fullnustu refsingarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 25. mars 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ákærða, en að refsing verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð.

Ekkert er fram komið í málinu sem leiða á til þess að draga beri í efa mat héraðsdóms á framburði vitna fyrir dómi af atvikum. Verður héraðsdómur staðfestur um sakfellingu ákærða. Héraðsdómur tíundar nægilega þau sjónarmið sem skulu liggja til grundvallar refsingu ákærða. Að þeim virtum verður refsing hans ákveðin fangelsi í tvo mánuði, sem skal bundin almennu skilorði eins og greinir í dómsorði.

Héraðsdómur verður staðfestur um sakarkostnað. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 238.767 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.
204/2008

J leigði landspildu úr jörð sem var í óskiptri sameign 10 einstaklinga í mismunandi eignarhlutföllum. Á landspildunni var sumarhús og fékk J byggingarleyfi fyrir stækkun sumarhússins og hóf þegar framkvæmdir. P, sem var einn af eigendum jarðarinnar, krafðist þess að samþykkt skipulags- og byggingarnefndar um veitingu byggingarleyfis fyrir stækkun sumarhússins og staðfesting sveitarstjórnar yrðu felldar úr gildi og að byggingarleyfi til handa J yrði ógilt. Talið var að sveitarstjórn hafi verið óheimilt að samþykkja útgáfu byggingarleyfisins þar sem samþykki sameiganda að jörðinni lá ekki fyrir, svo sem áskilið er í 4. mgr. 43. gr. skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997. Þá var talið að J hafi hlotið að vera ljóst að vafi léki á um framtíðargildi byggingarleyfisins og hafi hann því ekki verið í góðri trú. Ekki var fallist á að P hafi sýnt af sér tómlæti, enda hafi hann strax lýst andstöðu sinni við framkvæmdirnar og leitað ráða til að stöðva þær. J var ekki talinn hafa sýnt fram á að sú regla hafi myndast í samskiptum sameigendanna að ekki væri þörf á samþykki fyrir endurbótum eða viðbyggingum á sumarhúsum á jörðinni. Var því fallist á kröfur P og byggingarleyfi til handa J ógilt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. apríl 2008. Hann krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hann verði sýknaður af kröfum stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi áfrýjaði einnig úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 20. mars 2007, þar sem kröfu hans um frávísun málsins var hafnað. Fallist er á með héraðsdómi að stefndi hafi lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um kröfu sína um ógildingu byggingarleyfis til áfrýjanda 22. júlí 2002, sem gefið var út á grundvelli samþykktar skipulags- og byggingarnefndar Snæfellsness- og Borgarfjarðarumdæmis og staðfestingar sveitarstjórnar þáverandi Hvalfjarðarstrandarhrepps, fyrir stækkun sumarhúss í landi Litla-Botns í Hvalfjarðarstrandarhreppi og sé krafa hans því ekki um lögfræðilegt álit sem vísa beri frá héraðsdómi samkvæmt 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Er því staðfestur úrskurður héraðsdóms um að hafna frávísunarkröfu áfrýjanda.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, J-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnda, P-kk-þgf G-kk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
205/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. apríl 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 5. maí 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hann verði látinn sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar liggur varnaraðili undir sterkum grun um að hafa framið alvarleg brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þykir skilyrðum 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 vera fullnægt til að hann verði látinn sæta gæsluvarðhaldi þann tíma sem kveðið er á um í úrskurðinum. Verður hann því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
206/2008

Talið var að skilyrði væru fyrir hendi til að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. apríl 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. maí 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að skilyrði a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 séu uppfyllt til að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi og þykja ekki efni til að marka því skemmri tíma en þar er gert. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
207/2008

Í málinu krafðist A ógildingar á ákvörðun R um að hætt skyldi lögreglurannsókn á atvikum varðandi andlát dóttur hans. Talið var að sú ákvörðun um meðferð valdheimilda R gæti eðli sínum samkvæmt ekki sætt endurskoðun dómstóla og því bæri samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að vísa málinu frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. apríl 2008, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnislegrar meðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í málinu leitar sóknaraðili ógildingar á ákvörðun varnaraðila 15. júní 2007 um að hætt skyldi lögreglurannsókn á atvikum varðandi andlát dóttur sóknaraðila aðfaranótt 5. maí 2006. Sú ákvörðun um meðferð valdheimilda varnaraðila getur eðli sínu samkvæmt ekki sætt endurskoðun dómstóla og ber því samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991 að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
209/2008

G höfðaði mál á hendur Í og krafðist miskabóta vegna ólögmætrar frelsissviptingar. G byggði kröfu sína á því að hann hefði verið sviptur frelsi án þess að hafa verið handtekinn. G var stöðvaður af lögreglunni fyrir of hraðan akstur og með útrunnið ökuskírteini og í kjölfar þess fór hann án þvingunar í lögreglubifreið á lögreglustöð. Hann var hvorki handtekinn né vistaður í fangageymslu. Heldur beið inni á skrifstofu á lögreglustöðinni þar til tekin var af honum skýrsla út af öðru máli. Í skýrslu lögreglunnar var þess ekki getið að G hefði verið handtekinn og í framburði G kom hvergi fram að lögreglan hefði gert honum grein fyrir því að hann hefði verið handtekinn. G lét ekki á það reyna að yfirgefa lögreglustöðina, en samkvæmt framburði vitna bendir ekkert til að honum hefði verið haldið þar að óvilja sínum. Samkvæmt þessu var ekki talið sannað að fullyrðing G um að hann hefði verið sviptur frelsi ætti við rök að styðjast og var Í því sýknað af bótakröfu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. apríl 2008. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. mars 2005 til 1. mars 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskarður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, G-kk-ef J-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans 350.000 krónur.