30/2010

X var gefið að sök í þremur ákæruliðum að hafa á árinu 2003 káfað innanklæða á kynfærum A, dóttur sinnar, fæddri 1996, en að auki í 2. lið ákæru að hafa haft við hana samræði eða önnur kynferðismök og í 3. lið að hafa haft við hana samræði. X játaði að hafa káfað á kynfærum A innanklæða, en neitaði hins vegar að hafa haft samræði eða önnur kynferðismök við stúlkuna. Ekki var talið varhugavert að leggja framburð A til grundvallar niðurstöðu með þeim stuðningi sem hann fékk, einkum í vottorðum kvensjúkdómalæknis og barnalæknis og framburði vitna. Var X því sakfelldur fyrir þessi brot, en þó að því frátöldu að ósannað þótti að verknaður, sem 2. liður ákæru tók til, hefði verið fullframinn og var hann því sakfelldur fyrir tilraun til þess brots. Niðurstaða héraðsdóms um að brot X samkvæmt 2. lið ákæru hefði ekki verið fullframið hlaut eðli máls samkvæmt að vera reist á mati dómsins á sönnunargildi framburðar A gagnstætt neitun hans. Var talið að samkvæmt 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála gæti Hæstiréttur ekki endurmetið þessa niðurstöðu til sakfellingar X eins og krafist var af hálfu ákæruvaldsins. Var háttsemi X talin varða við 1. og 2. mgr. 200. gr. og 1. og 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, auk þess sem háttsemi X samkvæmt 2. lið ákæru var heimfærð undir 1. mgr. 200. gr. og 1. mgr. 202. gr., sbr. 20. gr. sömu laga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X væri sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn barnungri dóttur sinni. Með brotum sínum hefði hann brugðist trúnaðarskyldum við barn sitt. Þá hefði hann brotið gróflega gegn friðhelgi einkalífs stúlkunnar. X hefði jafnframt borið að brotin hefðu öll verið framin á sama degi og var það talið til marks um einbeittan brotavilja hans. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár. Þá var honum gert að greiða A 1.500.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf dómstjóri.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. desember 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og refsing hans þyngd.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. júní 2003 til 13. apríl 2009, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst þess að hann verði ekki sakfelldur fyrir að hafa haft samræði eða önnur kynferðismök við dóttur sína, fyrrnefnda A, eins og honum er gefið að sök í 2. og 3. lið ákæru, en án tillits til þess verði refsing milduð. Þá krefst hann þess að dæmd fjárhæð einkaréttarkröfu verði lækkuð.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi var ákærða gefið að sök í öllum þremur liðum ákæru að hafa á árinu 2003 káfað á kynfærum dóttur sinnar innanklæða, en að auki í 2. lið að hafa haft við hana samræði eða önnur kynferðismök og í 3. lið að hafa haft við hana samræði. Í héraðsdómi var ákærði sakfelldur fyrir þessi brot, en þó að frátöldu því að ósannað þótti að verknaður, sem 2. liður ákæru tekur til, hafi verið fullframinn og var hann því sakfelldur fyrir tilraun til þess brots. Fyrir Hæstarétti er af hálfu ákæruvaldsins krafist að þessari niðurstöðu héraðsdóms verði breytt og ákærði sakfelldur fyrir alla þá háttsemi, sem í ákæru greinir. Niðurstaða héraðsdóms um að brot ákærða samkvæmt 2. lið ákæru hafi ekki verið fullframið hlýtur eðli máls samkvæmt að vera reist á mati dómsins á sönnunargildi framburðar dóttur ákærða, gagnstætt neitun hans. Samkvæmt 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála getur Hæstiréttur ekki endurmetið þessa niðurstöðu til sakfellingar ákærða eins og krafist er af hálfu ákæruvaldsins.

Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða samkvæmt öllum liðum ákæru og heimfærslu brota hans til refsiákvæða, en þó að því gættu að háttsemi hans samkvæmt 2. lið ákæru verður heimfærð undir 1. mgr. 200. gr. og 1. mgr. 202. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum. Þá verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu ákærða, sakarkostnað og miskabætur, en um vexti af þeim fer samkvæmt því, sem nánar greinir í dómsorði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að einkaréttarkrafa A skal bera vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. október 2003 til 13. apríl 2009, en dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 599.296 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, B-kvk-ef S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.