345/2001

M krafðist þess að tilteknu ákvæði samings hennar við T & G ehf. yrði vikið til hliðar. Sú krafa var þó ekki sett fram á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 eða annarra ákvæða III. kafla þeirra laga. Þótt umrætt samningsákvæði þætti óvenjulegt var talið að skýrum orðum þess yrði ekki vikið til hliðar með vísan til almennra túlkunarregna samninga- eða vinnuréttar. Fyrir Hæstarétti var ekki deilt um önnur atriði málsins og var niðurstaða héraðsdóms um fjárhagsuppgjör málsaðila staðfest samkvæmt þessu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. september 2001 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 307.477 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af 39.499 krónum frá 1. apríl 2000 til 1. maí sama árs, af 98.025 krónum frá þeim degi til 1. júní sama árs, af 194.081 krónu frá þeim degi til 1. júlí sama árs, af 283.192 krónum frá þeim degi til 1. ágúst sama árs, af 307.477 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 25.004 krónum. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi starfaði áfrýjandi á hársnyrtistofu stefnda og byggðist ráðning hennar meðal annars á samningi aðila 25. janúar 2000. Samningur þessi er á ensku. Í 2. tölulið hans er meðal annars eftirfarandi ákvæði: Ljúki ráðningu þinni af einhverri ástæðu frá þeim tíma, sem samningurinn er gerður, og innan árs frá því að þú hefur störf er þér skylt að inna af hendi greiðslu að fjárhæð 1.900 sterlingspund, sem er hluti kennslugjalds, sem tekið er fyrir þjálfun í þessum gæðaflokki. Komi til þess mun launum, sem þú kannt að eiga inni hjá félaginu, haldið eftir til greiðslu þessarar fjárhæðar.

Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu áfrýjanda til greiðslu launa úr hendi stefnda. Stefndi gerði í héraði gagnkröfu til skuldajafnaðar á grundvelli framangreinds ákvæðis í samningi aðila 25. janúar 2000 og féllst héraðsdómur á þá kröfu. Er héraðsdómi áfrýjað til að fá hrundið þeirri niðurstöðu. Snýst málatilbúnaður stefnda fyrir Hæstarétti eingöngu um gagnkröfuna, enda unir hann niðurstöðu hins áfrýjaða dóms varðandi launakröfu áfrýjanda.

Af hálfu áfrýjanda er því ekki borið við að víkja skuli framangreindu ákvæði 2. töluliðs samningsins frá 25. janúar 2000 til hliðar eða ógilda það á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga með síðari breytingum eða á grundvelli annarra ákvæða III. kafla þeirra laga. Orðalag samningsákvæðisins er skýrt og ótvírætt varðandi það að heimilt sé að krefjast greiðslu þar greindrar fjárhæðar hvernig sem ráðningarslit ber að höndum. Þótt ákvæði þetta sé óvenjulegt verður skýrum orðum þess ekki vikið til hliðar með vísan til almennra túlkunarreglna samninga- eða vinnuréttar. Fram kom í málflutningi áfrýjanda fyrir Hæstarétti að ekki er ágreiningur milli aðila um að stefnda sé heimilt að nota til skuldajafnaðar gagnkröfu samkvæmt ákvæðinu. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Dæma verður áfrýjanda til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að annað mál samkynja var flutt samhliða þessu máli.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, M-kvk-nf Þ-kvk-nf, skal greiða stefnda, Toni & Guy Íslandi ehf., 100.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.