arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
598/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. október 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. október 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. október 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi hans verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess að honum verði ekki gert að sæta einangrun í gæsluvarðhaldinu.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
599/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta vistun á viðeigandi stofnun.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. október 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. október 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram vistun á viðeigandi stofnun allt til föstudagsins 12. nóvember 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að vistinni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
59/2010

X var ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa slegið lögreglumann, sem var að sinna skyldustarfi sínu, með krepptum hnefa í andlitið. Héraðsdómur vísaði málinu frá dómi þar sem talið var að full ástæða hafi verið til rannsaka það frekar. Jafnframt hafi eins og atvikum hafi verið háttað verið full ástæða til að fela öðru lögregluumdæmi að fara með rannsóknina svo fyllsta hlutleysis væri gætt við rannsókn málsins, sbr. 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008. Í dómi Hæstaréttar kom fram að talið yrði að sýslumaðurinn á Akureyri hafi, með vísan til 6. tl. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 37/1993, verið vanhæfur til að fara með rannsókn málsins. Hafi héraðsdómi því borið samkvæmt 5. mgr. 26. gr. laga nr. 88/2008 að vísa málinu frá dómi. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. febrúar 2010, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í 7. mgr. 8. gr. lögreglulaga nr. 90/1996 er kveðið á um að lögreglustjórar og aðrir þeir sem fari með lögregluvald megi ekki rannsaka brot ef þeir eru vanhæfir til þess samkvæmt stjórnsýslulögum. Kemur fram í ákvæðinu að starfsmenn þess lögreglustjóra sem vanhæfur er, geti ekki rannsakað mál nema rannsókn fari fram undir stjórn annars lögreglustjóra, enda séu þeir ekki sjálfir vanhæfir til að fara með málið samkvæmt stjórnsýslulögum. Talið verður að sýslumaðurinn á Akureyri, sem fer með lögreglustjórn þar, hafi með vísan til 6. tl. 1. mgr. 3. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 verið vanhæfur til að fara með rannsókn málsins. Bar héraðsdómi því samkvæmt 5. mgr. 26. gr. laga nr. 88/2008 að vísa málinu frá dómi. Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
5/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 3. febrúar 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
605/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. október 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. október 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 19. nóvember 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi hennar verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
606/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. október 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. október 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 5. nóvember 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi hans verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess að honum verði ekki gert að sæta einangrun í gæsluvarðhaldinu.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa átt aðild að því að um 277.000.000 króna voru sviknar út úr ríkissjóði með þeim hætti, sem greinir í hinum kærða úrskurði. Ekki hefur tekist að rekja slóð peninganna. Athugun lögreglu hefur gefið tilefni til að álykta að rekjanleg útgjöld varnaraðila séu langt umfram uppgefnar tekjur hans. Hann hefur ekki gefið trúverðugar skýringar á því, hvaðan honum hafa borist þeir fjármunir. Er fallist á með héraðsdómi að varnaraðili kunni að torvelda rannsókn lögreglu, meðal annars á þessum þætti, ef hann gengi laus.

Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
607/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. október 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. október 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 5. nóvember 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi hans verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa í starfi sínu hjá ríkisskattstjóra átt aðild að því að um 277.000.000 króna voru sviknar út úr ríkissjóði með þeim hætti, sem greinir í hinum kærða úrskurði. Ekki hefur tekist að rekja slóð peninganna. Upplýsingar varnaraðila um að hann hafi í janúar 2009 fundið jafnvirði 7.500.000 króna í plastpoka við á bílastæði við hlið bifreiðar sinnar fyrir utan vinnustað hans eru ótrúverðugar. Er fallist á með héraðsdómi að varnaraðili kunni að torvelda rannsókn lögreglu, meðal annars á þessum þætti, ef hann gengi laus.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
608/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X, sem veitt hafði verið reynslulausn á grundvelli 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, skyldi gert að afplána 600 daga eftirstöðvar refsingar, enda taldist kominn fram sterkur grunur um að hann hefði framið brot er varðað gæti allt að sex ára fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. október 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. október 2010, þar sem varnaraðila var gert að afplána 600 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar sem hann hlaut með dómi Hæstaréttar 3. maí 2007. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
60/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og 15. gr. laga nr. 13/1984, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. febrúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. febrúar 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á meðan framsalsmál hans er til meðferðar, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 16. febrúar 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara honum verði gert að sæta farbanni þann tíma sem í úrskurðinum greinir.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Nú er rekið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur mál þar sem varnaraðili hefur krafist þess að ákvörðun dómsmálaráðherra 11. desember 2009 um að verða við beiðni brasilískra yfirvalda um framsal varnaraðila verði felld úr gildi.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 11. september 2009 á grundvelli 15. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum, sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, nú síðast samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 19. janúar 2010.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
611/2010

E var ákærður fyrir manndráp af ásetningi  með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 8. maí 2010 veist að A og kýlt hann með krepptum hnefum, sparkað í höfuð og líkama A þar sem hann lá á gangstétt og kastað þungum kantsteini í hnakka hans með þeim afleiðingum að áverkar A leiddu hann til dauða skömmu eftir atlöguna. E játaði að hafa sparkað í höfuð og líkama A og kastað kantsteini í höfuð hans. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, kemur fram að banamein A hafi verið miklir höfuðáverkar og að áverkar á hnakka hans samrýmdust því að þungur steinn hafi lent á höfði hans meðan hann lá á grúfu á jörðinni. Blóðferlarannsókn á vettvangi og rannsókn á kantsteini sem þar fannst þóttu leiða í ljós að steinninn hafi lent á hnakka A. Þótti sannað að andlát A hafi verið bein afleiðing þeirra höfuðhögga sem E játaði að hafa veitt honum og í ákæru greindi, utan þess að ekki þótti sannað að E hafi kýlt A með krepptum hnefum. Var E sakfelldur fyrir brot gegn 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við mat á refsingu var litið til þess að E hafði ásetning til að vinna slíkt tjón sem raun varð á og var ekki talið að refsilækkandi ástæður kæmu til álita. Var E dæmdur til 16 ára fangelsisvistar. Fallist var á skaðabótakröfu eiginkonu  A að fjárhæð 3.110.181 krónu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 14. október 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur.

B krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur um einkaréttarkröfu hennar og ákærða gert að greiða sér málskostnað fyrir Hæstarétti.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og fjárhæð einkaréttarkröfu lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða B málskostnað fyrir Hæstarétti, svo og áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf S-kk-nf, greiði B 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti. Þá greiði ákærði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 462.893 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.
612/2009

Bréf X þar sem hann lýsti þeirri ákvörðun sinni að áfrýja dómi á hendur sér til Hæstaréttar barst ríkissaksóknara að liðnum fjögurra vikna fresti til áfrýjunar frá birtingu dómsins, sbr. 2. mgr. 199. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.  Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. október 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að málinu verði vísað frá Hæstarétti.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 16. janúar 2009, en birtur ákærða 17. september sama ár. Í birtingarvottorði, sem ákærði undirritaði, segir: „Framanskráður dómur er birtur mér í dag. Ég hef tekið við leiðbeiningum um rétt til áfrýjunar og áfrýjunarfrest ... tek áfrýjunarfrest.“ Samkvæmt 2. mgr. 199. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal ákærði „lýsa yfir áfrýjun héraðsdóms í bréflegri tilkynningu sem berast verður ríkissaksóknara innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins“. Geymi lagaákvæði fyrirmæli um tiltekinn frest sem ákveðinn er í vikum, ber að skýra það þannig að fresturinn renni út við lok sama vikudags og hann hófst, sjá dóm Hæstaréttar 15. júní 2000 í máli nr. 90/2000. Með bréfi til ríkissaksóknara 15. október 2009 lýsti ákærði þeirri ákvörðun sinni að áfrýja héraðsdómi fyrir sitt leyti. Bréfið barst ríkissaksóknara 16. október 2009. Þá var áfrýjunarfrestur liðinn. Verður máli þessu því vísað frá Hæstarétti.

Þar sem starfsmönnum embættis ríkissaksóknara yfirsást við móttöku bréfs ákærða að áfrýjunarfrestur var liðinn er rétt að leggja allan kostnað af áfrýjun málsins á ríkissjóð eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Allur sakarkostnaður fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 80.000 krónur.
612/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms sem staðfesti ákvörðun dómsmálaráðherra um að X skyldi framseldur til Póllands.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. október 2010 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. október 2010, þar sem staðfest var ákvörðun dómsmálaráðherra 25. ágúst 2010 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 180.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
613/2010

Kæra barst ekki héraðsdómi fyrr en að liðnum kærufresti og samkvæmt því var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru dagsettri 22. október 2010 en stimplaðri um móttöku í Héraðsdómi Reykjavíkur 26. október 2010. Kæran barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum síðast nefndan dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. október 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 4. nóvember 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi hans verði markaður skemmri tími og honum verði ekki gert að sæta einangrun í gæsluvarðhaldinu.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili var viðstaddur uppsögu hins kærða úrskurðar og var þá bókað að hann tæki sér lögboðinn frest til þess að ákveða hvort hann kærði úrskurðinn til Hæstaréttar. Þegar kæra á úrskurðinum barst Héraðsdómi Reykjavíkur var liðinn sá frestur sem kveðið er á um í 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Málinu verður því vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
616/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni A og B um heimild til að leita greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna. Í málinu háttaði þannig til að nokkur þeirra veðskuldabréfa sem hvíldu á fasteign A og B og voru til tryggingar skuldum þeirra voru einnig tryggð með veði í annarri fasteign A og B sem var jörð undir íbúðarhúsnæði og mannvirki sem tengdust atvinnurekstri þeirra. Með vísan til skýrs orðalags 2. mgr. 2. gr. laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði var talið að greiðsluaðlögun gæti aðeins varðað fasteign þar sem skuldarinn héldi heimili og hefði skráð lögheimili. Næði krafa A og B fram að ganga, eins og hún væri sett fram fyrir héraðsdómi, myndi greiðsluaðlögun ekki einungis taka til fasteignar eins og um ræði í 2. mgr. 2. gr. laganna heldur einnig til annarrar fasteignar þeirra A og B og mannvirkja sem á henni stæðu er tengdust atvinnurekstri þeirra. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 21. október 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 13. október 2010, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að þeim yrði veitt heimild til að leita tímabundinnar greiðsluaðlögunar fasteignarveðkrafna. Kæruheimild er í 1. mgr. 4. gr. laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði, sbr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og þeim verði veitt heimild til að leita tímabundinnar greiðsluaðlögunar fasteignarveðkrafna, sem hvíla á eign þeirra að [...], [...], en til vara að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar að nýju.

Í 2. mgr. 2. gr. laga nr. 50/2009 er gerður skýr áskilnaður um að greiðsluaðlögun samkvæmt lögunum geti aðeins varðað fasteign þar sem skuldarinn heldur heimili og hefur skráð lögheimili, enda sé um að ræða hóflegt húsnæði miðað við þarfir skuldara og fjölskyldu hans sem ætlað er til búsetu samkvæmt ákvörðun skipulags- og byggingaryfirvalda. Nái krafa sóknaraðila, eins og hún er sett fram fyrir héraðsdómi, fram að ganga mun greiðsluaðlögun ekki einungis taka til fasteignar eins og ræðir um í 2. mgr. 2. gr. laganna heldur einnig til annarrar fasteignar sóknaraðila og mannvirkja sem á henni standa er tengjast atvinnurekstri þeirra. Er því ekki unnt að fallast á kröfu sóknaraðila og verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
617/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Á var vísað frá vegna óskýrs málatilbúnaðar. Kröfugerð Á var ekki talin í samræmi við ákvæði d. liðar 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var því úrskurður héraðsdóms staðfestur, um annað en málskostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. október 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 12. október 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í g. og j. liðum 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar og að málskostnaður í héraði verði felldur niður. Til vara krefst hann þess að málskostnaður í héraði verði lækkaður. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að viðurkenndur verði réttur hennar til lóðar undir sumarhús af nánar tiltekinni stærð úr landi jarðarinnar Seglbúða í Skaftárhreppi án þess að í stefnu sé tilgreint hvort um sé að ræða eignar- eða afnotarétt eða hvað ella eigi að felast í þeim rétti sem krafist er staðfestingar á. Kröfugerð sóknaraðila er að þessu leyti ekki í samræmi við ákvæði d. liðar 80. gr. laga nr. 91/1991 um að tiltaka skuli þau réttindi sem viðurkenningar er krafist á. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði til handa varnaraðila telst hæfilega ákveðinn 400.000 krónur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðili, Á-kvk-nf H-kvk-nf, greiði varnaraðila, Geilum ehf., 400.000 krónur í málskostnað í héraði.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 200.000 krónur í kærumálskostnað.