arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
322/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. maí 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 27. maí 2011 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Að því frágengnu krefst varnaraðili þess að gæsluvarðhald verði án takmarkana samkvæmt 99. gr. laga nr. 88/2008.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Við uppkvaðningu úrskurðarins kynnti fulltrúi lögreglustjóra varnaraðila að tilhögun gæsluvarðhaldsvistar yrði með takmörkunum samkvæmt c, d, e og f liðum 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008. Varnaraðili hefur ekki borið þessa ákvörðun undir héraðsdóm svo sem honum var heimilt samkvæmt 5. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 og kemur hún því ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
323/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. maí 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. maí 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 16. júní 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 23. mars 2011 á grundvelli rannsóknarhagsmuna samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Með hinum kærða úrskurði er varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laganna. Fallist verður á með sóknaraðila að sterkur grunur leiki á að varnaraðili hafi framið afbrot sem varðað geti 10 ára fangelsi. Þegar litið er til hins mikla magns þeirra efna sem um ræðir og hættueiginleika þeirra þykir mega ætla að gæsluvarðhaldið sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
329/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem mál H ehf. gegn V ehf., um riftun á gjafagerningi um vinnuvél og til endurgreiðslu á andvirði hennar, var fellt niður og H ehf. gert að greiða V ehf. 50.000 krónur í málskostnað. Málatilbúnaður H ehf. var reistur á því að félagið hefði afhent V ehf. umrædda vinnuvél. Tækið hafði verið umskráð á félag með sama heiti en aðra kennitölu. Bú þess félags hafði verið til gjaldþrotaskipta en í málinu lá fyrir að fyrirsvarsmenn þessara félaga voru feðgar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. maí 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 28. apríl 2011, þar sóknaraðila var gert að greiða varnaraðila 50.000 krónur í málskostnað. Sóknaraðili var ekki viðstaddur uppsögu úrskurðarins en fékk hann sendan í pósti með póststimpli 3. maí 2011. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að málskostnaðarákvæði hins kærða úrskurðar verði hrundið og að varnaraðila og lögmanni hans verði gert að greiða sóknaraðila „hærri málskostnað en ákveðinn var í héraði, með vísan til kröfugerðar í greinargerð.“ Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili höfðaði mál þetta gegn sóknaraðila 25. janúar 2011 til þingfestingar 1. febrúar sama ár. Forsvarsmaður sóknaraðila sótti þá þing og óskaði eftir og fékk frest til greinargerðar til 15. mars sama ár. Þegar málið var tekið fyrir þennan dag mætti lögmaður fyrir hönd sóknaraðila og fékk viðbótarfrest til framlagningar greinargerðar til 5. apríl sama ár. Þann dag mætti lögmaður aftur fyrir hönd sóknaraðila og lagði fram greinargerð þar sem þess var aðallega krafist að málinu yrði vísað frá dómi, en til vara að sóknaraðili yrði sýknaður af kröfu varnaraðila. Málið var næst tekið fyrir 20. sama mánaðar og þá krafðist varnaraðili þess að málið yrði fellt niður án kostnaðar. Sóknaraðili hélt fast við kröfu um málskostnað og var málið því tekið til úrskurðar og í því kveðinn upp hinn kærði úrskurður.

Fallist verður á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að haldlaus sé krafa sóknaraðila um málskostnað úr hendi lögmanns varnaraðila. Málskostnaður í héraði þykir hæfilega ákveðinn 150.000 krónur.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en fjárhæð málskostnaðar til sóknaraðila, Verkfells ehf., úr hendi varnaraðila, þrotabús Háverks ehf., sem ákveðst 150.000 krónur.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.
330/2010

Við útgáfu áfrýjunarstefnu og þingfestingu málsins var A ófjárráða og átti því ekki ráðstöfunarrétt yfir sakarefni málsins. Þrátt fyrir það var í áfrýjunarstefnu einungis getið um A en ekki um fyrirsvarsmenn hennar. Var málinu því vísað frá Hæstarétti, sbr. 3. mgr. 17. gr. og b. lið 1. mgr. 155. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 31. maí 2010. Hún krefst aðallega sýknu af kröfum stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að fjárkrafan verði lækkuð.

Stefnda krefst frávísunar málsins frá Hæstarétti, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til 2. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var aðilum gefinn kostur á að tjá sig munnlega fyrir Hæstarétti um áfrýjun málsins.

Samkvæmt 3. mgr. 17. gr. laga nr. 91/1991 kemur lögráðamaður fram sem fyrirsvarsmaður ólögráða manns sem brestur hæfi til að ráðstafa sakarefninu. Í samræmi við b. lið 1. mgr. 155. gr. laganna ber í áfrýjunarstefnu að greina frá nöfnum, kennitölu og heimili eða dvalarstað aðila, svo og nöfnum fyrirsvarsmanna þeirra, ef því er að skipta, stöðu þeirra og heimili eða dvalarstað. Fram er komið að stefnda, A-kk-nf R-kvk-nf K-x-x, er fædd 3. apríl 1996 og var hún því ófjárráða er áfrýjunarstefna var gefin út og málið þingfest. Átti hún því ekki ráðstöfunarrétt yfir sakarefni máls þessa. Þrátt fyrir það var í áfrýjunarstefnu einvörðungu getið um stefndu en ekki um fyrirsvarsmenn hennar. Að svo vöxnu máli verður ekki hjá því komist að vísa málinu frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjandi, G-kvk-nf H-kvk-nf, greiði stefndu, A-kk-nf R-kvk-þgf K-x-x, 200.000 krónur í málskostnað.
334/2011

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sem hann hafði lýst við slit L hf. A hóf störf hjá L hf. vorið 2003 sem verðbréfamiðlari og starfaði þar þar til honum var sagt upp 24. október 2008. Krafa A byggði á kaupréttarsamningi milli hans og L hf. frá 11. febrúar 2004. Í úrskurði héraðsdóms var talið að ekki yrði annað ráðið af ákvæðum kaupréttarsamningsins en að A hefði eignast rétt til þess að kaupa ákveðinn fjölda hlutabréfa á ákveðnu gengi og gegn ákveðnu endurgjaldi á ákveðnu tímamarki. L hf. hefði því einungis verið skuldbundinn til þess að afhenda A hlutabréf gegn greiðslu frá honum. Krafa A væri fjárkrafa en af samningnum sjálfum og vætti framkvæmdastjóra starfsmannasviðs L hf. yrði skýrlega ráðið að um hlutabréfaviðskipti hefði verið að ræða. Hvorki væri kveðið svo á um í kaupréttarsamningnum né ráðningarsamningi A að hann ætti fjárkröfu á hendur L hf. Væri því ekki í ljós leitt að A hefði á grundvelli kaupréttarsamningsins eignast fjárkröfu á hendur L hf. og var kröfu á grundvelli samningsins því hafnað. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans og dóms Hæstaréttar 5. apríl 2011 í máli nr. 122/2011.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 17. maí 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. maí 2011 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila sem hann lýsti við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að krafa hans samkvæmt kröfulýsingu 16. september 2009 að höfuðstól 46.575.000 krónur að viðbættum dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. desember 2007 til 22. apríl 2009 að fjárhæð 17.621.058 krónur verði samþykkt sem forgangskrafa samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 við slit varnaraðila. Til vara krefst sóknaraðili þess að framangreindri kröfu verði skipað í flokk almennra krafna samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 og að sóknaraðili geti dregið skuld sína við varnaraðila frá kröfu sinni á hendur honum samkvæmt 1. mgr. 100. gr. sömu laga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, sbr. einnig til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 5. apríl 2011 í máli nr. 122/2011, verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A-kk-nf A-kk-nf, greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
336/2011

M kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum hans og K um að felld yrði niður sameiginleg forsjá yfir barni þeirra meðan leyst yrði úr máli K á hendur M um forsjá þess en kveðið á um umgengni og greiðslu meðlags. Var það mat héraðsdóms að á meðan forsjármál væri rekið fyrir dóminum þjónaði það ekki hagsmunum barnsins að breyta fyrirkomulagi forsjár þess. Þá var það mat dómsins að breytt umgengni að svo stöddu fæli í sér röskun fyrir barnið og að það væri barninu fyrir bestu að meðan á forsjármáli aðila stæði yrði ekki breyting á umgengni frá því sem verið hefði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. maí 2011, þar sem hafnað var kröfum beggja málsaðila um að felld yrði niður sameiginleg forsjá yfir nafngreindu barni þeirra meðan leyst yrði úr máli varnaraðila á hendur sóknaraðila um forsjá þess, en kveðið var þar á um umgengni og greiðslu meðlags. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess aðallega að sér verði falin forsjá barnsins til bráðabirgða, varnaraðila gert að greiða meðlag með því og dómurinn kveði á um umgengni hennar við það. Til vara krefst sóknaraðili þess að forsjá, meðlag og umgengni verði hagað eins og ákveðið hafi verið í dómsátt 21. október 2010 með þeim breytingum, sem samkvæmt henni hafi átt að taka gildi 1. maí 2011. Í báðum tilvikum krefst sóknaraðili málskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í kæru sóknaraðila er réttilega bent á að missagt sé í úrskurði héraðsdóms að varnaraðili búi ásamt barni þeirra hjá foreldrum sínum, svo og að ekki hafi tekist að koma á samkomulagi um reglulega umgengni sóknaraðila við barnið, en samkvæmt gögnum málsins mun varnaraðili búa í íbúð, sem hún hefur á leigu, og kveðið hefur verið á um reglulega umgengni sóknaraðila við barnið í áðurnefndri dómsátt. Þessar missagnir fá því á hinn bóginn ekki breytt að hinn kærði úrskurður verður með þessum athugasemdum staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
337/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. maí 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 24. júní 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 23. apríl 2011, nú síðast samkvæmt dómi Hæstaréttar 3. maí 2011 í máli nr. 261/2011, þar sem staðfestur var úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. apríl 2011 um gæsluvarðhald til 27. maí sama ár. Þar var talið að skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 væri fullnægt og var dómurinn reistur á því lagaákvæði. Ekkert hefur komið fram við rannsókn málsins síðan sem breytir þessu mati réttarins. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
339/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. maí 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 22. júní 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
343/2011

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi sem samþykkt hafði verið af innanríkisráðuneytinu 19. maí 2011.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 25. maí 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi, sem samþykkt var af innanríkisráðuneytinu 19. sama mánaðar. Kæruheimild er í 4. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að nauðungarvistun verði felld úr gildi og kærumálskostnaður greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 4. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun verjanda sóknaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, H-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 62.750 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
344/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. maí 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 23. júní 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er sakaður um að hafa í félagi við annan mann að kvöldi þriðjudagsins 10. maí 2011 um klukkan 21 svipt A frelsi sínu og haldið honum nauðugum í ávinningsskyni á þeim stöðum, sem getur í hinum kærða úrskurði, þar til hann slapp frá þeim um hádegi daginn eftir. Eru þeir einnig sakaðir um að hafa misþyrmt A og svívirt á ýmsan hátt meðan á frelsissviptingunni stóð. Fallist er á með héraðsdómi að sterkur grunur leiki á að varnaraðili hafi viðhaft háttsemi þá, sem að framan greinir, og getur varðað 10 ára fangelsi. Háttsemi þessi er mjög alvarlegs eðlis og verður fallist á að gæsluvarðhald sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Er þannig fullnægt skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
345/2011

Fallist var á kröfu L um að X skyldi afplána 240 daga eftirstöðvar refsingar sem honum hafði verið veitt reynslulausn á með ákvörðun Fangelsismálastofnunar. Taldi Hæstiréttur að fyrir lægi  sterkur grunur um að X hefði framið nýtt brot sem varðað gæti sex ára fangelsi og hann því gróflega rofið almenn skilyrði reynslulausnar sinnar sbr. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. maí 2011, þar sem varnaraðila var gert að afplána 240 daga ,,eftirstöðvar reynslulausnar dóms Héraðsdóms Reykjavíkur frá 31. ágúst 2009, sbr. reynslulausn sem honum var veitt af Fangelsismálastofnun ríkisins 29. september 2010“. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með sóknaraðila að fyrir liggi sterkur grunur um að varnaraðili hafi 10. til 11. maí 2011 framið nýtt brot sem varðað getur sex ára fangelsi. Hefur hann því gróflega rofið almenn skilyrði reynslulausnar sinnar, sbr. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005. Verður hinn kærði úrskurður staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal afplána 240 daga eftirstöðvar refsingar, sem honum hafði verið veitt reynslulausn á með ákvörðun Fangelsismálastofnunar 29. september 2010.
347/2011

M ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu L hf. á grundvelli árangurslauss fjárnáms. Byggði M ehf. á því að fjárnámið gæfi ekki rétta mynd af fjárhag félagsins, bent hefði verið á lausafé sem verið hefði næg trygging fyrir kröfu L hf. auk þess sem væri félagið þinglýstur eigandi fasteigna og kröfur L hf. hefðu verið tryggðar með veði í þeim. Í úrskurði héraðsdóms sagði að árangurslaust fjárnám hefði verið gert hjá M ehf. og félaginu hefði ekki tekist að sýna fram að gerðinni hefði verið ranglega lokið sem árangurslausri eða að kröfur L hf. væru nægilega tryggðar. Var úrskurður héraðsdóms staðfestur í Hæstarétti með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. maí 2011, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sér dæmdur málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Merlin ehf., greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.