514/2016

X var ákærður fyrir fjárdrátt með því að hafa dregið sér rúmar 79 milljónir úr einkahlutafélagi sem hann átti helmingshlut í, vann hjá og var fyrirsvarsmaður fyrir. Var X í fyrsta lagi gefið að sök að hafa í 92 tilvikum greitt reikninga vegna byggingar húss í sinni eigu af bankareikningi félagsins. Í öðru lagi að hafa í 5 tilvikum greitt reikninga vegna framkvæmda við iðnaðarhúsnæði í sinni eigu af bankareikningi félagsins. Í þriðja lagi að hafa í 38 tilvikum og án skýringa, ýmist millifært á eigin reikninga eða tekið út fé af bankareikningi félagsins og í fjórða lagi að hafa í 45 tilvikum millifært fjármuni af bankareikningi félagsins inn á eigin reikninga með þeirri skýringu að um væri að ræða laun til sín. Fyrir lá að ríkisskattstjóri hafði á grundvelli skattrannsóknar tekið álagningu gjalda X til endurskoðunar, talið umræddar greiðslur til launa X og hækkað tekjuskattsstofn hans því til samræmis á því tímabili er um ræddi að viðbættu álagi. X krafðist þess aðallega að málinu yrði vísað frá dómi þar sem saksóknin á hendur honum væri andstæð 1. mgr. 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu um bann við því að maður sæti lögsókn eða refsingu að nýju í sakamáli sem hann hefur þegar verið sakfelldur fyrir. Vísaði X í þeim efnum til þess að honum hefðu þegar verið gerð viðurlög fyrir ætluð brot með álagi sem ríkisskattstjóri hefði bætt við gjaldstofna við endurákvörðun gjalda hans. Hæstiréttur vísaði hins vegar til þess að umrætt álag hefði falið í sér viðurlög fyrir þá háttsemi X að hafa skilað efnislega röngum skattframtölum þar sem tekjur hans hefðu verið vantaldar. Í því máli sem hér um ræddi væri X hins vegar gefið að sök brot gegn 247. gr. laga nr. 19/1940 með því að hafa í 180 tilvikum dregið sér fé frá umræddu félagi. Lyti málið því hvorki að sömu brotum né sömu háttsemi eða athöfnum og X hefði sætt viðurlögum fyrir með úrskurði ríkisskattstjóra. Var kröfu X um frávísun málsins því hafnað. Að öðru leyti vísaði Hæstiréttur til þess að rannsókn málsins hefði verið í ýmsu áfátt og engin teljandi gögn lögð fram um fjárhag félagsins, færslur í bókhaldi þess eða stöðu einstakra reikningsliða þar á mismunandi tímum. Væri því ekki við annað að styðjast en þær takmörkuðu upplýsingar sem fram kæmu í úrskurðum ríkisskattstjóra, þar sem gengið hefði verið út frá að umræddar greiðslur skyldu allar skoðast sem laun X og að allar þær greiðslur sem hann hefði ráðstafað af bankareikningi félagsins hefðu verið færðar í bókhaldi þess. Hefðu þær færslur meðal annars valdið lækkun á eignarlið vegna innstæðu á bankareikningnum en jafnframt myndað aðra bókfærða eign félagsins sömu fjárhæðar. Gæti X því ekki einvörðungu með framkvæmd umræddra ráðstafana hafa tileinkað sér hluta af fjármunum félagsins og svipt það um leið varanlegum umráðum þeirra þannig að í bága færi við 247. gr. almennra hegningarlaga. Í málinu lægi ekkert fyrir um afdrif þeirra eigna sem færðar hefðu verið í bókhaldi félagsins á síðari stigum og ákæruvaldið ekkert leitt í ljós um þau atvik sem gætu falið í sér að X hefði tileinkað sér þau verðmæti að einhverju eða öllu leyti. Væri því ósannað að tilgangur X hefði verið annar en sá að koma sér undan því um sinn að greiða opinber gjöld af endurgjaldi fyrir vinnu sína í þágu félagsins og annarri úthlutun verðmæta frá því. Var X samkvæmt því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. júlí 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, til vara að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, en ella að refsing verði milduð.

I

Samkvæmt gögnum málsins gerðu ákærði og B samning 10. apríl 2003 um stofnun félags með heitinu A ehf. og var það skráð í fyrirtækjaskrá degi síðar. Hlutafé í félaginu var samtals 500.000 krónur og lagði hvor stofnendanna fram helming þess. Á stofnfundi var ákærði kjörinn stjórnarmaður í félaginu og jafnframt ráðinn í stöðu framkvæmdastjóra, en B var kjörinn varamaður í stjórn þess. Þá var þeim báðum veitt prókúruumboð. Samkvæmt samþykktum félagsins var tilgangur þess „mannvirkjagerð, rekstur fasteigna og lánastarfsemi.“

Eftir því sem fram er komið í málinu mun félagið hafa fengist framan af eftir stofnun þess við byggingu fjöleignarhúsa við [...] og [...] á [...] með samtals 29 íbúðum. Munu ákærði og B báðir hafa verið í fullu starfi hjá félaginu, en ákærði einn sinnt daglegum rekstri og fjármálum þess. Að auki hafi hann starfað sem verktaki fyrir félagið við málningarvinnu, sem hann hafi iðnréttindi til. Einnig mun hann hafa varðveitt bókhaldsgögn félagsins, en þjónusta við færslu bókhaldsins hafi verið fengin hjá nafngreindri endurskoðunarstofu. Ársreikningar munu hafa verið gerðir fyrir félagið vegna áranna 2003 og 2004 og þeim skilað ásamt skattframtölum, en á hinn bóginn ekki vegna ársins 2005. Ekkert liggur fyrir í málinu um hvernig þessu hafi verið háttað eftir þann tíma.

Skattrannsóknarstjóri ríkisins mun hafa tekið málefni A ehf. til athugunar í apríl 2008 og tilkynnti hann ákærða 3. nóvember sama ár að hafin væri rannsókn á skattskilum félagsins, sem væri þó bundin við rekstrarárin 2004 og 2005. Ákærða mun síðan hafa verið tilkynnt 9. nóvember 2010 að skattskil hans hafi að auki verið tekin til rannsóknar vegna tekjuáranna 2004 og 2005.

Skattrannsóknarstjóri mun hafa lokið fyrrnefndum rannsóknum með skýrslum 31. desember 2010. Skýrslur þessar liggja ekki fyrir í málinu, en þær voru á hinn bóginn sendar ákærða með bréfum skattrannsóknarstjóra 3. janúar 2011, þar sem ákærða var tilkynnt um lok rannsókna og gefinn kostur á að tjá sig um fyrirhugaða ákvörðun um refsimeðferð. Í bréfum 15. febrúar 2011 óskaði ákærði aðallega eftir því að slíkri meðferð yrði lokið með sektargerð skattrannsóknarstjóra, en til vara að málunum yrði vísað til yfirskattanefndar. Ekki varð skattrannsóknarstjóri við þeim óskum, heldur beindi hann málunum til þáverandi efnahagsbrotadeildar ríkislögreglustjóra með bréfum 7. apríl 2011. Tók skattrannsóknarstjóri þar fram að það væri gert á grundvelli 4. mgr. 110. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, sbr. 22. gr. laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga, 4. mgr. 41. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og 1. mgr. 41. gr. laga nr. 145/1994 um bókhald, 35. og 38. gr. reglugerðar nr. 373/2001 um framkvæmd skatteftirlits og skattrannsókna og 2. gr. reglugerðar nr. 804/2007 um rannsókn og saksókn efnahagsbrota. Ákærða var tilkynnt þetta sama dag.

Skattrannsóknarstjóri sendi jafnframt skýrslur sínar til ríkisskattstjóra með bréfi 3. janúar 2011 og kom þar fram að það væri gert samkvæmt 6. mgr. 103. gr. laga nr. 90/2003, 3. mgr. 26. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda og 14. gr. laga nr. 113/1990 um tryggingagjald. Ríkisskattstjóri kvað upp úrskurði 2. september 2011 um breytingar á opinberum gjöldum A ehf. annars vegar og ákærða hins vegar, en áður mun þeim hafa verið tilkynnt 5. júlí sama ár um fyrirhugaða endurákvörðun gjalda á grundvelli skýrslna skattrannsóknarstjóra og þeir ekki andmælt henni.

Í úrskurði ríkisskattstjóra, sem sneri að A ehf., kom meðal annars fram að skattrannsókn hafi leitt í ljós að í bókhaldi félagsins hafi verið færðar til gjalda á árunum 2004 og 2005 greiðslur þess vegna tveggja fasteigna, sem hafi verið í eigu ákærða og starfsemi félagsins óviðkomandi, en þetta væru annars vegar íbúðarhús að [...] á [...], sem hafi verið í smíðum á árunum 2004 og 2005, og hins vegar iðnaðarhúsnæði að [...] í sama sveitarfélagi. Greiðslur vegna íbúðarhússins hafi hverju sinni verið færðar á einhvern af þremur tilgreindum bókhaldslyklum, sem hafi verið auðkenndir [...] ýmist fyrir efni, vinnu eða annað, og numið samtals 18.261.306 krónum á árinu 2004 og 26.363.510 krónum 2005. Greiðslur vegna iðnaðarhúsnæðisins hafi verið færðar á hliðstæða bókhaldslykla fyrir [...], en þær hafi alls verið 986.685 krónur og inntar af hendi 2005. Allar þessar fjárhæðir hafi jafnframt verið færðar félaginu til eignar í bókhaldi þess undir lið með heitinu „verk í vinnslu“. Þá hafi verið leitt í ljós við rannsókn á viðskiptareikningi ákærða hjá félaginu að þar hafi verið færðar honum til skuldar greiðslur af bankareikningi þess, sem í flestum tilvikum hafi verið millifærðar á bankareikninga ákærða eða maka hans, og hafi ýmist komið fram í bókhaldsgögnum að greiðslurnar væru vegna launa eða vinnu eða engra skýringa verið getið. Á árinu 2004 hafi þessar greiðslur numið 8.345.672 krónum en 29.359.338 krónum 2005. Einnig hafi komið fram að B hafi á sambærilegan hátt fengið greiðslur, sem hafi verið færðar til skuldar á viðskiptareikningi hans í bókhaldi félagsins, en á árunum 2004 og 2005 hafi þær verið alls að fjárhæð 9.668.355 krónur. Taldi ríkisskattstjóri að líta bæri á allar framangreindar greiðslur sem ólögmæta úthlutun af fjármunum A ehf., sbr. 73. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, og yrði að telja þær ákærða og B hvorum fyrir sig til skattskyldra launa, sbr. 2. mgr. 11. gr. og 1. tölulið A. liðar 7. gr. laga nr. 90/2003. Hefði félaginu jafnframt borið að standa skil á staðgreiðslu opinberra gjalda af greiðslunum, svo og tryggingagjaldi. Á grunni alls þessa var komist að þeim niðurstöðum í úrskurðinum að breytingar á álögðu tryggingagjaldi og tekjuskatti leiddu til hækkunar á heildargjöldum félagsins fyrir rekstrarárin 2004 og 2005 um 3.826.391 krónu, en staðgreiðsla opinberra gjalda, sem það hefði ekki staðið skil á, næmi alls 101.834.328 krónum að meðtöldu álagi samkvæmt 1. og 2. tölulið 2. mgr. 28. gr. laga nr. 45/1987.

Í úrskurði ríkisskattstjóra varðandi skattskil ákærða var á sama hátt og að framan greinir byggt á því að greiðslur, sem A ehf. innti af hendi árin 2004 og 2005 vegna fasteigna í eigu ákærða, og greiðslur, sem hann millifærði af bankareikningi félagsins inn á bankareikninga sína eða maka síns og bókfærðar voru á viðskiptareikningi hans hjá því, skyldu teljast til launa hans samkvæmt fyrrnefndum ákvæðum laga nr. 90/2003. Þessar greiðslur hafi verið samtals að fjárhæð 26.606.978 krónur á árinu 2004 og 55.609.533 krónur 2005, en þess er að geta að síðargreinda fjárhæðin er, án þess að séð verði ástæða fyrir því, 1.100.000 krónum lægri en sú, sem miðað var við í áðurnefndum úrskurði um endurákvörðun gjalda A ehf. Í skattframtali ákærða 2005 hafi engar launatekjur verið taldar fram vegna ársins 2004, en greint hafi verið frá reiknuðu endurgjaldi við eigin atvinnurekstur að fjárhæð 2.400.000 krónur og hreinum tekjum af slíkum rekstri, 443.688 krónum. Þá hafi engra launatekna verið getið í skattframtali ákærða 2006 vegna ársins 2005, en talið hafi verið fram reiknað endurgjald við eigin atvinnurekstur, 3.860.000 krónur. Samkvæmt þessu var stofn til álagningar tekjuskatts ákærða og útsvars á árinu 2005 hækkaður úr 2.843.688 krónum í 29.450.666 krónur, en á árinu 2006 úr 3.860.000 krónum í 59.469.533 krónur. Í úrskurðinum neytti ríkisskattstjóri einnig heimildar í 2. mgr. 108. gr. laga nr. 90/2003 til að bæta 25% álagi á vantalinn skattstofn samkvæmt skattframtölum ákærða eða 6.651.744 krónum á árinu 2005 og 13.902.383 krónum 2006. Þessu til samræmis hækkuðu álögð gjöld ákærða á árinu 2005 úr 772.835 krónum í 14.946.995 krónur og 2006 úr 948.921 krónu í 28.763.668 krónur.

Framangreindir úrskurðir ríkisskattstjóra voru ekki kærðir til yfirskattanefndar. Á tímabilinu frá því að skattrannsókn hófst og þar til úrskurðirnir voru kveðnir upp gerðist það meðal annars að fyrirtækjaskrá var tilkynnt 21. apríl 2009 að ákærði og B hafi 13. mars sama ár selt alla hluti í A ehf. nafngreindum manni, sem settist frá þeim tíma einn í stjórn félagsins ásamt því að taka við framkvæmdastjórn og prókúruumboði. Þá kom fram í bréfi skattrannsóknarstjóra til ríkislögreglustjóra 7. apríl 2011 að A ehf. hafi verið afskráð í fyrirtækjaskrá 8. nóvember 2010 á grundvelli 83. gr. laga nr. 138/1994. Af gögnum málsins verður einnig séð að bú félagsins hafi síðan verið tekið til gjaldþrotaskipta [...], við þau hafi verið lýst kröfum að fjárhæð samtals 52.377.233 krónur og skiptunum lokið [...] sama ár án þess að greiðsla fengist upp í kröfurnar. Þá verður ekki annað ráðið af skýrslum ákærða hjá lögreglu en að bú hans hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta á árinu [...] og aftur [...], en í því sambandi er þess að geta að í málinu hefur verið lagt fram afsal 22. september 2010 frá þrotabúi ákærða til Íslandsbanka hf. fyrir fasteigninni að [...], sem virðist í einhverjum mæli hafa áður verið sett að veði fyrir skuldbindingum A ehf.

Af gögnum málsins verður ekki séð hvenær lögregla hafi hafist handa við rannsókn í tilefni af áðurnefndum bréfum skattrannsóknarstjóra 7. apríl 2011, en við embætti sérstaks saksóknara, sem tekið hafði við rannsókn skattalagabrota af ríkislögreglustjóra 1. september á því ári, var fyrst tekin skýrsla af ákærða 23. maí 2012. Í upphafi hennar var greint frá því að ákærði væri grunaður um brot í tengslum við skattskil A ehf. vegna rekstraráranna 2004 og 2005 og skattskil sín vegna sömu tekjuára, en þau brot gætu varðað við lög nr. 90/2003, 4/1995 og 145/1994, svo og 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Eftir að sú skýrsla var tekin liðu nærfellt fimmtán mánuðir þar til ákærði var aftur kvaddur til skýrslugjafar hjá sérstökum saksóknara 21. ágúst 2013. Þar var ákærða greint frá því að ákveðið hefði verið „að útvíkka rannsókn málsins ... með tilliti til ætlaðra brota er talin eru geta varðað við XXVI. kafla almennra hegningarlaga ... einkum 247. og 249. gr.“, svo og 79. gr. laga nr. 138/1994. Af gögnum málsins verður hvorki séð að aðrir hafi verið kvaddir fyrir lögreglu til skýrslugjafar né að frekari aðgerðir vegna rannsóknar hafi farið fram eftir að síðastnefnd skýrsla var tekin.

Sérstakur saksóknari höfðaði mál þetta með ákæru 20. maí 2014 og er efni hennar tekið upp í heild í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar kemur fram er ákærði borinn sökum um að hafa brotið gegn 247. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa dregið sér samtals 79.260.244 krónur af fé A ehf. Þar af er ákærði sakaður í I. kafla ákærunnar um að hafa dregið sér 32.690.112 krónur með því að hafa í 92 tilvikum greitt af bankareikningi félagsins á tímabilinu frá 11. ágúst 2004 til 31. ágúst 2005 reikninga vegna byggingar húss í sinni eigu að [...]. Í II. kafla hennar er hann borinn sökum um að hafa dregið sér 986.685 krónur með því að hafa í fimm tilvikum frá 30. mars til 29. júlí 2005 greitt með fé af bankareikningnum reikninga vegna framkvæmda við iðnaðarhúsnæði sitt að [...]. Í III. kafla ákærunnar er ákærði sakaður um að hafa á tímabilinu frá 5. janúar 2004 til 25. nóvember 2005 dregið sér samtals 23.363.447 krónur í 38 tilvikum með því að hafa ýmist millifært fé af bankareikningi A ehf. inn á annan af tveimur bankareikningum sínum eða tekið reiðufé út af honum, en færslur um þetta í bókhaldi félagsins hafi verið án skýringa. Loks er ákærði borinn sökum í IV. kafla ákærunnar um að hafa í 45 tilvikum frá 16. febrúar 2004 til 22. desember 2005 dregið sér 22.220.000 krónur með því að færa samtals 28.480.000 krónur milli áðurnefndra reikninga með þeirri skýringu að um væri að ræða laun til sín, en frá síðastgreindri fjárhæð eru samkvæmt ákærunni dregnar alls 6.260.000 krónur, sem séu „uppgefið reiknað endurgjald“ ákærða samkvæmt skattframtölum hans fyrir tekjuárin 2004 og 2005.

II

Aðalkrafa ákærða um að málinu verði vísað frá héraðsdómi er reist á því að saksóknin á hendur honum brjóti í bága við meginreglu um bann við því að maður sæti lögsókn eða refsingu á ný í sakamáli fyrir brot, sem hann hefur þegar verið sakfelldur fyrir, sbr. 1. mgr. 4. gr. 7. viðauka við samning um verndun mannréttinda og mannfrelsis, sbr. lög nr. 62/1994 um mannréttindasáttmála Evrópu. Vísar ákærði í þessu sambandi til þess að honum hafi þegar verið gerð viðurlög fyrir ætluð brot með álagi, sem ríkisskattstjóra ákvað í úrskurðinum í máli hans 2. september 2011.

Um framangreindar röksemdir ákærða verður að gæta að því að álag á skattstofna, sem ríkisskattstjóri felldi á hann samkvæmt 2. mgr. 108. gr. laga nr. 90/2003 í fyrrnefndum úrskurði, fól í sér viðurlög fyrir þá háttsemi hans að hafa annars vegar á ótilgreindum degi á árinu 2005 skilað til skattstjórans í Suðurlandsumdæmi efnislega röngu skattframtali, þar sem tekjur hans á árinu 2004 hafi verið vantaldar um 26.606.978 krónur, og hins vegar að hafa aftur skilað efnislega röngu skattframtali til þess sama á ótilgreindum degi á árinu 2006, þar sem tekjur hans 2005 hafi verið vantaldar um 55.609.533 krónur. Í máli þessu er ákærði á hinn bóginn sóttur til saka fyrir að hafa í 180 nánar tilgreindum tilvikum á tímabilinu frá 5. janúar 2004 til 22. desember 2005 brotið gegn 247. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa ýmist tekið út til eigin nota reiðufé af bankareikningi A ehf., millifært af honum fé inn á eigin bankareikninga eða greitt af honum í eigin þágu fé til annarra og dregið sér á þann hátt frá félaginu samtals 79.260.244 krónur. Mál þetta snýr að þessu gættu hvorki að sömu brotum né sömu háttsemi eða athöfnum og ákærði sætti viðurlögum fyrir með úrskurði ríkisskattstjóra. Aðalkröfu ákærða verður því hafnað.

III

Ákærði sat sem fyrr segir einn í stjórn A ehf. og gegndi þar jafnframt starfi framkvæmdastjóra frá því að félagið var skráð í fyrirtækjaskrá 11. apríl 2003 þar til 13. mars 2009. Á þeim grunni fór hann með heimildir, sem um ræðir í 44. gr. laga nr. 138/1994, til að ráða hagsmunum félagsins á því tímabili. Eftir gögnum málsins virðist ákærði jafnframt hafa þá einn haft heimild til ávísunar á bankareikning félagsins. Fyrrgreindar sakargiftir samkvæmt ákæru snúa að því að ákærði hafi með nánar tilteknum ráðstöfunum dregið sér fjármuni félagsins og brotið með því gegn 247. gr. almennra hegningarlaga. Kemur því ekki til skoðunar hvort þessar ráðstafanir gætu í einhverjum atriðum hafa verið andstæðar 1. mgr. 79. gr., sbr. 2. tölulið 127. gr. laga nr. 138/1994, eða hvort ákærði kunni með þeim að hafa misnotað aðstöðu, sem leiddi af því að hann hafði á hendi fjárreiður fyrir A ehf., sbr. 249. gr. almennra hegningarlaga.

Þegar málið er virt í framangreindu ljósi verður að gæta að því að rannsókn þess hefur í ýmsu verið áfátt með tilliti til þeirra saka, sem ákærði er borinn. Þannig hafa meðal annars hvorki verið lögð fram reikningsskil fyrir A ehf. frá nokkru tímabili né teljandi gögn um hvernig háttað hafi verið fjárhag félagsins, færslum í bókhaldi þess eða stöðu einstakra reikningsliða þar á mismunandi tímum. Um þetta er því í raun ekki við annað að styðjast en þær takmörkuðu upplýsingar, sem greint var frá í úrskurðum ríkisskattstjóra 2. september 2011 varðandi endurákvörðun opinberra gjalda ákærða og A ehf., en í þeim úrskurðum var sem fyrr segir gengið út frá því að allar greiðslur til ákærða, sem mál þetta varðar, ættu samkvæmt 2. mgr. 11. gr. laga nr. 90/2003 að skoðast sem laun til hans. Miðað við það, sem fram kom í úrskurðunum, verður að byggja á því að greiðslurnar, sem ákærði ráðstafaði af bankareikningi félagsins og sakargiftir á hendur honum lúta að, hafi allar verið færðar í bókhaldi þess. Færslur þessar hafi meðal annars valdið lækkun á eignarlið vegna innstæðu á bankareikningnum, en jafnframt hafi verið mynduð bókfærð eign félagsins sömu fjárhæðar, ýmist sem krafa þess á hendur ákærða samkvæmt viðskiptareikningi hans eða á bókhaldslið fyrir verk í vinnslu. Með því að ákæruvaldið hefur ekki aflað í málinu frekari gagna, sem að þessu geta snúið, verður að virtri 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að leggja til grundvallar að ráðstafanir þessar hafi ekki jafnharðan skert eignir félagsins, heldur hafi þær leitt af sér tilfærslu verðmæta milli einstakra eignaflokka, svo sem birst hafi í bókhaldi þess. Af þessum ástæðum getur ákærði ekki talist einvörðungu með framkvæmd þessara ráðstafana hafa hverju sinni tileinkað sér hluta af fjármunum félagsins, sem hann hafði í vörslum sínum, og svipt það um leið varanlega umráðum yfir þeim fjármunum þannig að hann hafi þá þegar brotið með háttsemi sinni gegn 247. gr. almennra hegningarlaga. Í málinu liggur ekkert fyrir um afdrif þeirra eigna, sem færðar voru í bókhaldi A ehf. sem inneign félagsins á viðskiptareikningi ákærða eða andvirði verka í vinnslu, á tímanum sem leið frá lokum árs 2005 þar til ákærði lét af forræði á félaginu á árinu 2009. Hefur ákæruvaldið þannig ekkert leitt í ljós um atvik á því tímabili, sem gætu hafa falið í sér að ákærði hafi þá tileinkað sér þessi verðmæti að einhverju leyti eða öllu. Er að þessu virtu óhjákvæmilegt að líta svo á að ósannað sé að tilgangur ákærða hafi verið annar en að koma sér með framkvæmd ráðstafana sinna undan því að greiða um sinn opinber gjöld af endurgjaldi fyrir vinnu sína í þágu A ehf. og annarri úthlutun verðmæta frá félaginu, svo sem skattyfirvöld byggðu á. Samkvæmt öllu framansögðu verður því að sýkna ákærða af kröfum ákæruvaldsins.

Eftir þessum úrslitum málsins verður felldur á ríkissjóð allur sakarkostnaður í héraði, eins og hann var ákveðinn í hinum áfrýjaða dómi, og fyrir Hæstarétti, en við ákvörðun málsvarnarlauna verjanda ákærða, sem tilgreind eru í dómsorði, hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður í héraði, eins og hann var ákveðinn í hinum áfrýjaða dómi, og áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, Þ-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 1.240.000 krónur.