237/2001

J höfðaði mál á hendur A sf. og fleirum með stefnu 17. nóvember 1999. Eftir að héraðsdómari fékk málinu úthlutað, tók hann það fyrir í sjö skipti. Fyrst við upphaf aðalmeðferðar óskaði J eftir að leggja fram framhaldsstefnu í málinu. Talið var að J hefði hæglega getað höfðað framhaldsssök í málinu löngu fyrr en raun varð á. Úrskurður héraðsdóms um að vísa framhaldssökinni frá dómi var staðfestur samkvæmt því og með skírskotun til 29. gr. laga nr. 91/1991.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júní 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. júní 2001, þar sem hafnað var að sóknaraðili fengi komið að í máli sínu gegn varnaraðilum nánar tilgreindum dómkröfum. Sóknaraðili krefst þess að sér verði heimilað að koma að í málinu „framhaldsstefnu í framhaldssök, dags. 21. maí 2001, er birt var fyrir stefndu þann sama dag og þingfest á boðuðu dómþingi í hlutaðeigandi máli, þann 31. maí 2001.” Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

I.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta gegn varnaraðilum með stefnu 17. nóvember 1999. Það var þingfest 11. janúar 2000. Sóknaraðili krafðist þess í stefnu að varnaraðilar yrðu dæmdir í sameiningu til að greiða sér aðallega 2.560.271 krónu, en til vara 1.965.787 krónur, með dráttarvöxtum af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 20. nóvember 1988 til greiðsludags og málskostnað. Varnaraðilar tóku til varna í málinu og lögðu fram greinargerð á dómþingi 28. mars 2000. Héraðsdómarinn, sem kvað upp hinn kærða úrskurð, fékk málinu úthlutað 3. apríl sama árs. Hann tók það fyrir sjö skipti á tímabilinu frá 14. apríl 2000 til 22. mars 2001, en ákveðið var í síðastnefndu þinghaldi að aðalmeðferð yrði í málinu 31. maí 2001. Þegar málið var tekið fyrir þann dag var fært til bókar að sóknaraðili óskaði eftir að leggja fram framhaldsstefnu í málinu. Því mótmæltu varnaraðilar. Framhaldsstefnan var ekki lögð fram í þinghaldinu og tók héraðsdómari ágreining aðilanna um heimild sóknaraðila til að höfða framhaldssök þegar til úrskurðar. Var hinn kærði úrskurður síðan kveðinn upp 15. júní 2001 og niðurstaða hans sú, sem áður greinir.

Þótt framhaldssök sóknaraðila hafi samkvæmt framansögðu ekki verið þingfest með því að stefna í henni yrði lögð fram í dómi, verður að líta svo á að málsmeðferð héraðsdómara hafi jafngilt því að framhaldssökinni hafi verið vísað frá dómi. Er kæra úrskurðarins því heimil samkvæmt j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

II.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður fallist á með héraðsdómara að sóknaraðili hefði hæglega getað höfðað framhaldssök í málinu löngu fyrr en raun varð á. Samkvæmt því og með skírskotun til 29. gr. laga nr. 91/1991 getur sóknaraðili þannig ekki nú komið framhaldssökinni að í málinu. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða hverjum varnaraðila fyrir sig kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf A. T-kk-nf, greiði varnaraðilum, Almennu málflutningsstofunni sf., H-kk-þgf J-kk-þgf, J-kk-þgf S-kk-þgf, R-kk-þgf K-kk-þgf og L-kk-þgf Á-kk-þgf, hverjum fyrir sig 15.000 krónur í kærumálskostnað.