arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
151/2015

A var sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa hótað lögreglumanni ofbeldi er hann var við skyldustörf og hafði afskipti af A vegna gruns um umferðarlagabrot. Á hinn bóginn var talið ósannað að A hefði ekið bifreiðinni umrætt sinn án þess að nota öryggisbelti og var hann því sýknaður af þeim sakargiftum. Var refsing A ákveðin skilorðbundið fangelsi í 30 daga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. febrúar 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins.

Samkvæmt 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 skal hver sem ræðst með ofbeldi eða hótunum um ofbeldi á opinberan starfsmann, þegar hann er að gegna skyldustarfi sínu eða út af því, sæta fangelsi allt að 6 árum. Þá segir í sömu málsgrein, eins og henni var breytt með 1. gr. laga nr. 25/2007, að ef brot beinist að opinberum starfsmanni, sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar, megi beita fangelsi allt að 8 árum.

Í ákæru er þeirri háttsemi ákærða, sem lýtur að broti gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga, lýst svo að hann hafi hótað lögreglumanninum B ofbeldi með því að segja að hann myndi muna eftir andliti B, sem ætti að passa sig því ákærði ætti eftir að hitta hann einan úti á götu, en B hafi verið við skyldustörf og haft afskipti af ákærða starfsins vegna. Með efnislega samhljóða framburði tveggja lögreglumanna, sem rakinn er í héraðsdómi, er sannað að ákærði hafði í frammi þá hótun um ofbeldi sem ákært er fyrir. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Samkvæmt gögnum málsins virðist rannsókn máls þessa hafa lokið 10. apríl 2013, en ákæra var ekki gefin út fyrr en 18. ágúst 2014. Ekki hefur komið fram skýring á þessum óhæfilega drætti á útgáfu ákæru, sem er í andstöðu við fyrirmæli síðari málsliðar 3. mgr. 18. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Er þetta aðfinnsluvert.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-kk-nf J-kk-nf Þ-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 509.290 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, R-kk-ef A-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.
152/2015

A var sakfelldur fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft munnmök við B gegn vilja hans, en A notfærði sér að hann gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Var háttsemin talin varða við 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing A ákveðin fangelsi í 2 ár auk þess sem honum var gert að greiða B 1.000.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 19. desember 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað, til vara sýknu en að því frágengnu að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð.

B krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 1.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði, en til vara að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest.

Ákærði hefur ekki fært fram haldbær rök fyrir þeirri kröfu að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og ákvörðun refsingar hans.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lögð greinargerð H, sálfræðings, sem brotaþoli leitaði til, um ástand hans og batahorfur. Í greinargerðinni er lýst þeim áhrifum sem sálfræðingurinn telur að kynferðisbrotið hafi haft á brotaþola. Með hliðsjón af niðurstöðu sálfræðingsins og annars sem fram er komið í málinu verður ákærði dæmdur til þess að greiða brotaþola miskabætur eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og segir í dómsorði, svo og útlagðan kostnað réttargæslumanns.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er staðfestur um refsingu ákærða, A-kk-ef T-kk-ef J-kk-ef, og sakarkostnað.

Ákærði greiði B 1.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 1.200.410 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 868.000 krónur, þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, J-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 248.000 krónur og 52.000 krónur vegna útlagðs kostnaðar hans.
155/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu P um að vísað yrði frá dómi kröfu L hf. á hendur sér í máli sem L hf. hafði höfðað gegn P og I. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. febrúar 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. febrúar 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að kröfu varnaraðila á hendur sér í máli þess síðarnefnda gegn sóknaraðila og I-kk-þgf J-kk-þgf P-kk-þgf yrði vísað frá dómi. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til XXIV. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Samkvæmt j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 má kæra til Hæstaréttar úrskurð héraðsdóms um að máli sé vísað frá dómi. Hins vegar er hvorki í þessum staflið né öðrum ákvæðum laganna heimilað að kæra til Hæstaréttar úrskurð, þar sem kröfu um frávísun máls er hafnað. Brestur því heimild til þessa málskots og verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er litið til þess að kæra er að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, P-kk-nf J-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
162/2015

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. febrúar 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. febrúar 2015, þar sem fallist var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 6. mars 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um háttsemi sem getur varðað fangelsisrefsingu samkvæmt ákvæðum XXIII. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá eru vegna rannsóknarhagsmuna uppfyllt skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi þann tíma sem krafist er og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. sömu laga. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
170/2015

I var sakfelldur fyrir tvö kynferðisbrot gegn A, er hún var 14 ára, með því að hafa í fyrra skiptið áreitt hana kynferðislega með tilteknum hætti og í það síðara nýtt sér yfirburðastöðu sína gagnvart henni og haft við hana samræði. Voru brotin talin varða við 1. mgr. 194. gr. og 1. og 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til 1. og 2. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 195. gr. a. sömu laga. Var refsing I ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði og honum gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 1.000.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf, I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. febrúar 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð.

A krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 1.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði, en til vara að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur, en þó þannig að til frádráttar refsingu ákærða kemur gæsluvarðhaldsvist, sem honum hefur verið gert að sæta vegna málsins frá 10. desember 2014.

Ákærða verður gert að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að frá refsingu ákærða, I-kk-ef D-kk-ef B-kk-ef, skal draga gæsluvarðhald, sem hann hefur sætt frá 10. desember 2014.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 921.294 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, S-kvk-ef K-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur.
17/2015

Talið var að A skorti lögvarða hagsmuni til að fá skorið úr um gildi ákvörðunar innanríkisráðuneytisins um nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi eftir að vistuninni hafði verið aflétt. Var málinu sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. janúar 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 31. desember 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi ákvörðun innanríkisráðuneytisins 29. sama mánaðar um nauðungarvistun hans á [...] í allt að 21 sólarhring. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að ákvörðun innanríkisráðuneytisins verði felld úr gildi, en til vara að vistun hans á sjúkrahúsi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Nauðungarvistun sóknaraðila var aflétt 9. janúar 2015. Af þeim sökum hefur sóknaraðili ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá hnekkt hinum kærða úrskurði. Málinu verður því vísað frá Hæstarétti án kröfu.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, Ó-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
181/2015

Í hf. höfðaði mál til heimtu skuldar samkvæmt víxli sem afhentur var til tryggingar greiðslu yfirdráttar á reikningi D ehf., en A og H voru ábekingar á víxlinum. Ekki var fallist á með A og H að Í hf. væri ekki réttur eigandi víxilsins og að bankinn hefði af ásettu ráði bakað þeim tjón eða brotið gegn ákvæðum innheimtulaga nr. 95/2008. Var þeim gert að greiða Í hf. umkrafða fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 9. mars 2015. Þau krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að þau verði sýknuð af kröfu stefnda. Í báðum tilvikum krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjendur hafa engin haldbær rök fært fyrir aðalkröfu sinni um að málinu verði vísað frá héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendum verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, A-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf og H-kvk-nf G. Þ-kvk-nf, greiði stefnda, Íslandsbanka hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
184/2015

Í hf. höfðaði mál til heimtu skuldar samkvæmt víxli sem afhentur var til tryggingar greiðslu yfirdráttar á reikningi D ehf., en A og H voru ábekingar á víxlinum. Ekki var fallist á með A og H að Í hf. væri ekki réttur eigandi víxilsins og að bankinn hefði af ásettu ráði bakað þeim tjón eða brotið gegn ákvæðum innheimtulaga nr. 95/2008. Var þeim gert að greiða Í hf. umkrafða fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 9. mars 2015. Þau krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að þau verði sýknuð af kröfu stefnda. Í báðum tilvikum krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjendur hafa engin haldbær rök fært fyrir aðalkröfu sinni um að málinu verði vísað frá héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendum verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, A-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf og H-kvk-nf G. Þ-kvk-nf, greiði stefnda, Íslandsbanka hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
191/2015

L krafði A um greiðslu reiknings vegna lögmannsþjónustu sem L veitti dóttur A í tengslum við forsjármál sem hún hafði rekið fyrir Hæstarétti. Talið var ósannað að A hefði gengist undir beina skuldbindingu um að greiða kostnað af rekstri málsins eða gengist í ábyrgð fyrir honum. Var A því sýknuð af kröfu L sökum aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. mars 2015. Hann krefst þess að stefndu verði gert að greiða sér 1.221.850 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. desember 2012 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Af gögnum málsins verður ekki annað og meira ráðið en að stefnda hafi eftir mætti viljað veita dóttur sinni stuðning í því máli sem hún rak fyrir Hæstarétti. Er ósannað að hún hafi munnlega gengist undir beina skuldbindingu um að greiða kostnað af rekstri málsins eða gengist í ábyrgð fyrir honum. Í því tilliti er þess að gæta að áfrýjandi veitir lögmannsþjónustu og var í lófa lagið að ganga tryggilega frá samkomulagi þess efnis ef þannig var samið. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Lagaþing sf., greiði stefndu, A, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
192/2014

J var sakfelldur fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og almennum hegningarlögum með því að hafa, sem stjórnarmaður og framkvæmdastjóri L ehf., ekki staðið ríkissjóði skil á staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna félagsins vegna nánar tilgreindra greiðslutímabila. Var refsing J ákveðin fangelsi í fimm mánuði, en fullnustu hennar frestað og skyldi hún falla niður að liðnum tveimur árum héldi J almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var J dæmdur til að greiða 45.130.000 króna sekt í ríkissjóð og skyldi 12 mánaða fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. mars 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist sakfellingar samkvæmt ákæru og að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af kröfu ákæruvaldsins.

Hinn áfrýjaði dómur verður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað fyrir Hæstarétti, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, J-kk-nf G-kk-nf Ö-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 468.405 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 434.000 krónur.
195/2015

A og J kröfðust þess að tveimur lánssamningum, sem T ehf. hafði gert við forvera L hf., yrði vikið til hliðar að hluta og viðurkennd yrði skaðabótaskylda L hf. vegna þess tjóns sem T ehf. hefði orðið fyrir vegna ólögmæti samninganna. Taldi Hæstiréttur að krafa A og J um að samningunum yrði vikið til hliðar að hluta væri svo óskýr að vísa yrði henni sjálfkrafa frá héraðsdómi, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá var ekki talið að A og J hefðu sýnt fram á að L hf. hefði með háttsemi sinni valdið T ehf. tjóni sem væri bótaskylt og var L hf. því sýknaður af viðurkenningarkröfu A og J.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi, sem þá var Teigur ehf., skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 14. janúar 2014, en ekki varð af þingfestingu þess 25. febrúar 2015 og var því áfrýjað öðru sinni 12. mars sama ár. Bú Teigs ehf. hefur verið tekið til gjaldþrotaskipta og á skiptafundi í því 22. september 2015 ákvað skiptastjóri að halda ekki uppi hagsmunum sem þrotabúið kann að njóta í máli þessu. Á fundinum tóku kröfuhafarnir A-kvk-nf A-kvk-nf og J-kk-nf S. S-kk-nf ákvörðun um að reka málið hér fyrir réttinum í eigin nafni til hagsbóta fyrir búið, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þau krefjast þess að „lánasamningum 162-36-12015 og 162-36-12016 verði vikið til hliðar að hluta.“ Þá krefjast þau þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda vegna þess tjóns sem Teigur ehf. varð fyrir vegna ólögmætis fyrrgreindra lánssamninga. Loks krefjast þau „málskostnaðar“.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Telja verður að krafa áfrýjenda um að tilgreindum lánssamningum verði vikið til hliðar að hluta hafi falist í upphaflegri dómkröfu um að samningunum yrði „vikið til hliðar með dómi“ svo sem krafan var orðuð fyrir héraðsdómi. Af málatilbúnaði áfrýjenda verður ráðið að í kröfugerð þessari felist að samningunum verði vikið til hliðar og höfuðstóll þeirra lækkaður í tiltekið horf samkvæmt útreikningum stefnda á fyrirliggjandi dómskjali. Ekki fær staðist með þessu móti að áfrýjendur geti um efnisatriði kröfu sinnar vísað til framlagðra skjala í málinu án þess að taka lýsingu þeirra upp í kröfuna sjálfa. Að þessu virtu er ófært að fella efnisdóm á þessa kröfu áfrýjenda eins og þau hafa borið hana fram fyrir Hæstarétti, en vegna þessa málatilbúnaðar gæti heldur ekki komið til álita að leysa úr málinu á þeim grundvelli sem það virtist hvíla á fyrir héraðsdómi. Með því að krafa áfrýjanda að þessu leyti er svo óskýr verður að vísa henni sjálfkrafa frá héraðsdómi, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að öðru leyti verður héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að kröfu áfrýjenda, A-kvk-ef A-kvk-ef og J-kk-ef S. S-kk-ef, um að lánssamningum 162-36-12015 og 162-36-12016 verði vikið til hliðar að hluta, er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
20/2015

E var sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið A hnefahöggi í andlit og rifið í hár hennar með þeim afleiðingum að hún hlaut yfirborðsáverka og opið sár á vör og munnholi, mar á olnboga auk þess sem að hluta af hári hennar vantaði á höfði yfir gagnauga vinstra megin. Var refsing E ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 30 daga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 29. desember 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærðu verði þyngd.

Ákærða krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að héraðsdómur verði staðfestur.

Sá framburður brotaþola að ákærða hafi veist að henni með þeim hætti sem greinir í ákæru fær stuðning í framburði vitnisins C fyrir dómi og er sá framburður í samræmi við þá lýsingu sem fram kemur í lögregluskýrslu sem hann gaf daginn eftir að umrædd átök áttu sér stað á skemmtistaðnum [...] 15. september 2013. Þá telst ekki sannað að þeir áverkar ákærðu sem greint er frá í læknisvottorði á grundvelli skoðunar 19. september 2013 verði raktar til beinna átaka hennar við brotaþola í umrætt sinn. Þegar af þeirri ástæðu er því hafnað að tilvik þetta falli undir 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærðu og ákvörðun refsingar en rétt þykir að refsing hennar sé skilorðsbundin til tveggja ára.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður óraskað.

Ákærða verður dæmd til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærða, E-kvk-nf B-kvk-nf Æ-kvk-nf, sæti fangelsi í 30 daga. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 512.574 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.