428/2009

Ó, E og J seldu F alla hluti í félaginu Í og rann kaupverðið inn á tiltekinn bankareikning í eigu félagsins H, sem var einnig í eigu þeirra. Talið var að greiðslur frá F, sem bárust inn á bankareikning H, yrðu að skoðast sem lánveiting til H frá Ó, E og J, sem nýta hefði átt til ráðstafana í tengslum við að koma nokkrum fasteignum í verð. Jafnframt yrði að líta svo á að lánið hefði ekki átt að koma til endurgreiðslu fyrr en þessu væri lokið. Ó þótti ekki hafa sýnt fram á að fullnægt væri skilyrðum til að telja gjalddaga lánsins kominn samkvæmt þessum skilmála og gæti hann því ekki krafið H um greiðslu lánsins. Var H því sýkn að svo stöddu af kröfu Ó.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. júlí 2009. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 15.119.728 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 27. júní 2007 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi hefur ekki sótt þing í málinu eftir að hann skilaði greinargerð fyrir Hæstarétti. Að fram kominni skriflegri sókn áfrýjanda samkvæmt 4. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með áorðnum breytingum var málið dómtekið án munnlegs flutnings.

Eins og fram kemur í héraðsdómi er ágreiningur aðilanna sprottinn af því að 31. maí 2007 seldu áfrýjandi, E-kk-nf U-kk-nf E-kk-nf og J-kk-nf B-kk-nf Ó-kk-nf Farþingi ehf. alla hluti í Íslandsfrakt ehf. fyrir 110.000.000 krónur, sem skyldu renna inn á tiltekinn bankareikning í eigu stefnda, en fyrir liggur að áfrýjandi og fyrrnefndir tveir menn voru þá jafnframt einu hluthafarnir í stefnda. Áður en þessi kaupsamningur var gerður mun Íslandsfrakt ehf. hafa ráðstafað nokkrum fasteignum til stefnda, sem mun jafnframt hafa tekið yfir skuldbindingar vegna þeirra. Fallist verður á með héraðsdómi að líta verði svo á að greiðslur frá Farþingi ehf., sem bárust inn á bankareikning stefnda, hafi verið lánveiting til hans frá áfrýjanda og hinum hluthöfunum tveimur, sem nýta hafi átt til ráðstafana í tengslum við þessar fasteignir til að koma þeim í verð, svo og að þetta lán hafi ekki átt að koma til endurgreiðslu fyrr en að því loknu. Þegar málið var dómtekið í héraði hafði ekki verið sýnt fram á að fullnægt væri skilyrðum til að telja gjalddaga lánsins kominn samkvæmt þessum skilmála. Fyrir Hæstarétti telur áfrýjandi þessum skilyrðum á hinn bóginn fullnægt og vísar í því sambandi meðal annars til þess að stefndi hafi 26. október 2009 gefið út afsal fyrir tiltekinni fasteign, sem áfrýjandi lagði fram með skriflegri sókn í málinu 5. mars 2010. Skjal þetta var lagt fram löngu eftir að lokið var fresti áfrýjanda til gagnaöflunar fyrir Hæstarétti, sbr. 1. mgr. 160. gr. laga nr. 91/1991, og verður því ekkert til þess litið. Áfrýjandi hefur því ekki nú frekar en fyrir héraðsdómi sýnt fram á að sá tími sé kominn að hann geti krafið stefnda um endurgreiðslu lánsins. Hinn áfrýjaði dómur verður því staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ó-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnda, Holtshúsum ehf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.