183/2011

Á var ákærður fyrir að hafa á árunum 2005 og 2006, í starfi sínu sem svæfingarlæknir, blekkt TR til að ofgreiða sér samtals 4.689.485 krónur, með því að framvísa 265 röngum reikningum. Var Á gefið að sök að hafa innheimt greiðslur vegna fleiri eininga fyrir svæfingar hjá tannlæknum en TR bar að greiða fyrir samkvæmt gjaldskrá svæfingarlækna og samningi TR og LR. Ekki var fallist á með Á að hægt væri að skilja umrædda gjaldskrá á þann veg að TR myndi greiða fyrir þann tíma sem færi í undirbúning, viðtöl, eftirmeðferð og annað vegna svæfingar. Þvert á móti þótti orðalag gjaldskrárinnar skýrt. Óljós afstaða í bréfi LR til lögreglu um túlkun gjaldskrárinnar breytti engu um niðurstöðuna, enda báru gögn með sér að aðrir svæfingarlæknar hefðu ekki beitt gjaldskránni með þeim hætti sem Á hafði gert. Einnig hafði ákærði ekki borið umrædda túlkun fyrir sig við eftirlitsheimsókn starfsmanna TR þótt fullt tilefni hefði verið til. Þess í stað hefði hann sagt ósatt um að megnið af svæfingarskýrslum hans hefði farið forgörðum og varð af því ráðið að Á hefði viljað leyna efni þeirra, en misræmi var með þeim og reikningum sem hann gerði TR. Á þótti hafa beitt starfsmenn TR vísvitandi blekkingum og var hann því fundinn sekur um að hafa brotið gegn 248. gr. almennra hegningarlaga. Refsing Á var ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Í dómi Hæstaréttar var rakið að TR hefði beint kæru til ríkislögreglustjóra 28. júní 2007 en ákæra hefði ekki verið gefin út fyrr en 4. júní 2010 en að engin skýring hefði verið gefin á þessum drætti. Var refsing Á því bundin skilorði að öllu leyti. Á var einnig gert að greiða SÍ, sem tekið hafði við réttindum TR, 4.689.485 krónur ásamt vöxtum og dráttarvöxtum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. mars 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara að refsing verði milduð. Þá er þess krafist að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð.

Sjúkratryggingar Íslands krefjast þess að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu stofnunarinnar verði staðfest og ákærða gert að greiða henni málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og er refsing hans þar hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Líta verður til þess að Tryggingastofnun ríkisins beindi 28. júní 2007 kæru til ríkislögreglustjóra vegna þeirrar háttsemi, sem mál þetta varðar, en ákæra var ekki gefin út fyrr en 4. júní 2010. Á þessum drætti hefur engin skýring verið gefin. Að þessu gættu er rétt að binda refsingu ákærða skilorði að öllu leyti.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði, en ekki eru efni til að dæma hann til að greiða Sjúkratryggingum Íslands málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að refsing ákærða, Á-kk-ef Þ-kk-ef B-kk-ef, verður bundin skilorði að öllu leyti.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 477.602 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.