493/2010

X var sakfelldur fyrir líkamsárás, sbr. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa slegið A margsinnis með krepptum hnefa í andlitið með þeim afleiðingum að A hlaut opið beinbrot á nefi, bólgu og mar umhverfis hægra auga og mar við vinstra auga. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að ákærði hefði haft samband við A, sem staddur var á heimili sínu, og fengið hann til að koma þaðan og upp í bifreið, sem ákærði hefði haft til umráða, í því skyni að beita hann ofbeldi. Árásin hefði verið langdregin og harkaleg og brotavilji ákærða einbeittur. Auk þess hefði ákærði hagað aðstæðum þannig að A hefði ekki átt þess kost að komast undan atlögum hans. Var héraðsdómur því staðfestur með vísan til forsendna og refsing X ákveðin óskilorðbundið fangelsi í sex mánuði. Þá var hann dæmdur til að greiða A nánar tilgreindar skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. júlí 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu ákærða, en að refsing verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara mildunar á refsingu. Þá krefst hann þess aðallega að skaðabótakröfu brotaþola, A, verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Brotaþoli krafðist þess í greinargerð til Hæstaréttar, aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 596.482 krónur „með vöxtum samkvæmt 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 8. febrúar 2009, en síðan með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr., vaxtalaga“, en til vara staðfestingar héraðsdóms um skaðabætur.

Sakaferli ákærða er nægilega lýst í héraðsdómi. Eftir uppsögu hans hefur ákærða verið gert að greiða sekt með viðurlagaákvörðun 24. september 2010 vegna brota á lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni.

Af hálfu ákærða er sýknukrafa reist á því að ósannað sé að hann hafi framið brot það sem ákært er fyrir. Því til stuðnings hefur hann fyrir Hæstarétti meðal annars haldið því fram að ekki sé unnt að leggja til grundvallar sakfellingu skýrslu Rettsmedisinsk Institutt við Háskólann í Ósló um rannsókn á blóðsýnum sem fundust í bifreiðinni FX-B16, svo sem gert var í héraðsdómi. Styður ákærði þetta við þau rök að skýrslan hafi verið á norsku, án þess að þýðing hennar á íslensku hafi verið lögð fram, og að höfundar skýrslunnar hafi ekki komið fyrir dóm við aðalmeðferð málsins. Telur ákærði þetta í andstöðu við ,,grunnreglur í íslensku sakamálaréttarfari.“

Framangreind skýrsla var lögð fram við þingfestingu málsins í héraði. Ekki var bókuð í þingbók athugasemd af hálfu ákærða, hvorki þá né síðari að nauðsynlegt væri að þýða skýrsluna, en lögreglan hafði tekið saman greinargerð um aðalatriði skýrslunnar sem einnig var lögð fram. Í 3. mgr. 12. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála segir að skjali á erlendu tungumáli skuli að jafnaði fylgja þýðing á íslensku, að því leyti sem byggt er á efni þess í máli, nema dómari telji sér fært að þýða það. Nauðsynlegt var að athugasemdir sem þessar kæmu fram sem fyrst af hálfu ákærða, ef hann taldi nauðsynlegt að þýða skýrsluna, þótt ljóst mætti vera að dómari teldi svo ekki vera. Verður að hafna síðbúnum athugasemdum um þetta efni, enda er því ekki haldið fram að samantekt lögreglu um efni skýrslunnar sé að einhverju leyti röng. Af hálfu ákærða var heldur ekki óskað bókað við meðferð málsins fyrir héraðsdómi að nauðsynlegt væri að leiða höfunda framangreindrar rannsóknarskýrslu fyrir dóm sem vitni. Ákæruvaldið andmælir því að slíkar athugasemdir hafi komið fram við meðferð málsins í héraði. Ákærði átti þess kost að fá bókaða athugasemd um að nauðsynlegt væri að leiða skýrsluhöfunda sem vitni, sbr. 2. mgr. 13. gr. laga nr. 88/2008, eða boða þá sjálfur sem vitni, ef ákæruvaldið fór ekki að óskum hans í því efni, sbr. 1. mgr. 120. gr. laganna. Þessara úrræða neytti hann ekki. Verður ekki fallist á með ákærða að það dragi úr þýðingu skýrslunnar, að höfundar hennar hafi ekki komið fyrir dóm.

Fallist er á forsendur og niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða. Ákærði hafði samband við A, sem staddur var á heimili sínu, og fékk hann til að koma þaðan og upp í bifreið, sem ákærði hafði til umráða, í því skyni að beita hann ofbeldi. Eins og fram kemur í héraðsdómi var árásin langdregin og harkaleg og brotavilji ákærða einbeittur. Auk þess hagaði ákærði aðstæðum þannig að A átti þess ekki kost að komast undan atlögum hans. Með hliðsjón af þessu verður fallist á niðurstöðu héraðsdóms um ákvörðun refsingar og að hún verði ekki bundin skilorði. Í ljósi atvika breytir það ekki þessari niðurstöðu að 15 mánuðir liðu frá því að brotið var framið og þar til ákæra var gefin út, en ekki verður séð hvers vegna dráttur varð á því að rannsókn lögreglu lyki.

Niðurstaða héraðsdóms um miskabætur og vexti verður staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins 340.979 krónur, þar með talda málflutningsþóknun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.