104/2003

B var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist að S með vasahníf að vopni og skorið hann í andliti. Hlaut S skurð frá vinstra gagnauga og niður undir neðri vör sem þurfti að sauma með 20 sporum, auk annarra áverka.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. mars 2003 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms, þó þannig að bætur til handa brotaþola beri almenna vexti frá 5. janúar 2000 til 1. apríl 2000 en dráttarvexti samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001 en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi verði milduð. Þá krefst hann þess að skaðabótakröfu S verði vísað frá dómi.

Mál þetta var höfðað með ákæru 22. maí 2000 þar sem ákærða var gefin að sök líkamsárás með því að hafa að morgni 9. nóvember 1999 veist að S með vasahníf að vopni og skorið hann í andlit. Er áverkum S nánar lýst í hinum áfrýjaða dómi. Brotið er talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981. Þar er því einnig lýst að ekki hafi tekist að birta ákærða fyrirkall fyrr en 18. nóvember 2002 vegna dvalar hans erlendis.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæðis með þeirri athugasemd að héraðsdómari vitnar ranglega til 2. mgr. 48. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála varðandi umfjöllun um skýrslu SB hjá lögreglu 4. janúar 2000 og vitnisburð hans fyrir dómi við framhald aðalmeðferðar málsins 3. febrúar 2003.

Ákærði á að baki afar langan sakaferil. Með dómi Hæstaréttar 4. maí 1995, sem birtur er í dómasafni réttarins það ár á bls. 1276, var ákærði meðal annars sakfelldur fyrir brot á 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Verður því að ákveða honum refsingu nú að teknu tilliti til ákvæðis 218. gr. a laganna, sbr 12. gr. laga nr. 20/1981. Við ákvörðun refsingar verður á hinn bóginn einnig að líta til 77. gr. almennra hegningarlaga og þess að nokkuð langt er um liðið síðan brotið var framið, en ekki verður af gögnum málsins ráðið að við ákærða sé að sakast þótt dvöl hans erlendis hafi valdið því að ákæra var ekki birt honum fyrr. Að þessu virtu og að teknu tilliti til 1. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans varðandi ákvörðun refsingar ákærða.

Með vísan til 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 13. gr. laga nr. 37/1999, verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola miskabætur að fjárhæð 100.000 krónur, en ekki hefur verið krafist hækkunar þeirra fyrir Hæstarétti. Bera bæturnar vexti samkvæmt 7. gr. laga nr. 25/1987, sbr. 2. gr. laga nr. 67/1989, frá 5. janúar 2000 til 1. apríl sama árs, en dráttarvexti frá þeim tíma eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að tildæmdar miskabætur bera 0,9% ársvexti frá 5. janúar 2000 til 21. þess mánaðar, 1,2% ársvexti frá þeim degi til 21. febrúar 2000, 1,4% ársvexti frá þeim degi til 1. apríl 2000 en dráttarvexti samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001 en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100. 000 krónur.