791/2016

G ehf. höfðaði mál til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir við að hafa verið synjað um afhendingu á hluta af vinnubúðum af hálfu S ehf. og H, og með því svipt möguleikanum á hagnýtingu þeirra. Hafði ágreiningur aðila um eignarhald á vinnubúðunum áður verið leiddur til lykta með dómi Hæstaréttar í máli nr. 738/2012, þar sem krafa G ehf. um að vinnubúðirnar yrðu með beinni aðfarargerð teknar úr umráðum S ehf. var tekin til greina á þeim grundvelli að enginn vafi léki á eignarrétti G ehf. að þeim. Héraðsdómur sló því föstu að sú háttsemi H og S ehf., að aftra G ehf. frá því að fá umráð umræddra eigna, hefði verið bæði saknæm og ólögmæt og falið í sér bótaskylt atferli utan samninga. Hins vegar taldi héraðsdómur að vegna nánar tilgreindra annmarka yrði ekki byggt á matsgerð dómkvadds manns sem G ehf. hafði aflað til sönnunar á tjóni sínu. Með því að G ehf. hafði ekki fært á það sönnur að hann hefði orðið af leigutekjum vegna útleigu á vinnubúðunum á því tímabili sem um ræddi í málinu, eða orðið fyrir tjóni sökum þess að S ehf. og H afhentu ekki lykla að búðunum, voru S ehf. og H sýknaðir af kröfum G ehf. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóm með þeirri athugasemd að tveimur nýjum varakröfum G ehf. yrði ekki komið að fyrir Hæstarétti þar sem í héraði hefði ekki verið byggt á þeim málsástæðum sem þær væru reistar á.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 15. september 2016. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 2. nóvember 2016 og var áfrýjað öðru sinni 25. sama mánaðar. Aðaláfrýjandi krefst þess að gagnáfrýjendur verði dæmdir óskipt til að greiða sér aðallega 44.362.500 krónur, til vara 13.292.446 krónur, að því frágengnu 7.745.749 krónur en ella aðra lægri fjárhæð, í öllum tilvikum með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. júlí 2012 til 17. janúar 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Einnig krefst aðaláfrýjandi þess að gagnáfrýjendur verði dæmdir óskipt til að greiða sér 2.753.927 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 17. janúar 2014 til greiðsludags. Þá krefst aðaláfrýjandi aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður verði felldur niður.

Gagnáfrýjendur áfrýjuðu héraðsdómi fyrir sitt leyti 25. janúar 2017. Þeir krefjast þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur um annað en málskostnað, en til vara að kröfur aðaláfrýjanda verði lækkaðar. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Í héraði gerði aðaláfrýjandi sömu aðalkröfur og að framan er getið, en jafnframt níu varakröfur, sem tilgreindar eru í hinum áfrýjaða dómi. Frá þeim varakröfum hefur aðaláfrýjandi nú fallið, en í stað þeirra eru komnar tvær nýjar varakröfur. Þær eru öðrum þræði studdar við forsendur matsgerðar dómkvadds manns, sem ekki þótti fært að byggja á við úrlausn málsins í héraði. Ekki verður séð að aðaláfrýjandi hafi á nokkru stigi haldið fram í héraði málsástæðum, sem þessar varakröfur eru reistar á fyrir Hæstarétti, og verður þeim því ekki komið að í málinu, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að þessu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.