38/2014

X var ákærður fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa veist að þáverandi eiginkonu sinni, A, slegið hana í vinstri handlegg og hrint henni þannig að hún féll á eldhúsinnréttingu. Var X sýknaður í héraðsdómi með vísan til þess að gegn neitun hans hefði ákæruvaldinu ekki tekist að sanna að hann hefði viðhaft þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom m.a. fram að niðurstaða héraðsdóms hefði fyrst og fremst verið reist á mati á framburði X og A um atvik umrætt sinn. Þótt framburður þeirra beggja hefði verið nokkuð á reiki hjá lögreglu og fyrir dómi hefðu ekki verið færð að því nægjanleg rök af hálfu ákæruvaldsins að fallast bæri á ómerkingu héraðsdóms á grundvelli 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu X.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 31. október 2013. Af hálfu ákæruvaldsins er þess aðallega krafist að ákærði verði sakfelldur fyrir þá háttsemi, sem honum er gefin að sök, og dæmdur til refsingar, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað.

Ákærði krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms, en til vara, komi til sakfellingar, að refsing verði sú vægasta sem lög leyfa.

Samkvæmt ákæru er ákærða gefin að sök líkamsárás með því að hafa aðfaranótt 29. apríl 2012 á heimili hans og þáverandi eiginkonu hans, A, veist að henni, „slegið hana í vinstri handlegg og hrint henni þannig að hún féll á eldhúsinnréttingu“ með nánar greindum afleiðingum. Er brot ákærða talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Það er skilyrði refsiábyrgðar samkvæmt því ákvæði að sá, sem borinn er sökum, hafi haft ásetning til að ráðast á þann, sem talinn er hafa orðið fyrir árás, og valda honum líkamstjóni, sbr. 18. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður maður því aðeins sakfelldur fyrir slíkan verknað að ákæruvaldið hafi fært fullnægjandi sönnur að því að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi, sem að framan er lýst, enda hafi hennar verið getið í ákæru, svo sem áskilið er í 1. mgr. 180. gr. sömu laga.

Sú niðurstaða héraðsdóms að sýkna ákærða af þeirri háttsemi, sem hann er ákærður fyrir, er fyrst og fremst reist á mati héraðsdómara á framburði ákærða og fyrrverandi eiginkonu hans er ein gátu borið af eigin raun um það sem gerðist umrætt sinn. Þótt framburður þeirra beggja hjá lögreglu og fyrir dómi hafi verið nokkuð á reiki hafa af hálfu ákæruvaldsins ekki verið færð að því nægjanleg rök að fallast beri á ómerkingu héraðsdóms á grundvelli 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008.

Að framansögðu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins verður felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjunarkostnaður málsins skal greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, X, fyrir Hæstarétti, S-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.