467/2008

L og S gerðu með sér samning þess efnis að S fengi afnotarétt af tölvutækum loftmyndum og hæðarlínum frá L í janúar 1999. L gerði S reikninga á hverju ári samtals 5.000.0000 krónur auk virðisaukaskatts sem S greiddi jafnharðan. Gildistími samningsins var fimm ár en hann var jafnframt uppsegjanlegur af beggja hálfu með árs fyrirvara. Allt til loka árs 2005 voru lögskipti aðila hin sömu og áður án þess að nýr samningur hefði verið gerður. S krafðist greiðslu í uppsagnarfresti miðað við að S hefði sagt samningnum upp í byrjun árs 2006. Í dómi Hæstaréttar kom fram að L hefði mátt vera ljóst þegar S batt enda á samskiptin í byrjun árs 2006 að S teldi engan uppsagnarfrest gilda. L gerði þó S ekki viðvart um skilning sinn að þessu leyti fyrr en með bréfi 4. nóvember 2006 eða tæpu ári síðar. Þar af leiðandi fékk S ekki nýtt afnotarétt sinn á hinum ætlaða uppsagnarfresti svo sem hann hefði getað ef L hefði gert honum þennan skilningi ljósan. Þegar af þessari ástæðu var ekki fallist á að L gæti byggt rétt á því að eins árs uppsagnarfrestur hefði gilt um uppsögnina og kröfum L því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 28. ágúst 2008. Hann krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 63.281.027 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 49.664.161 krónu frá 25. ágúst 2006 til 1. janúar 2007, af 58.686.548 krónum frá þeim degi til 1. júlí sama ár, en af 63.281.027 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hann þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 24.170.048 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 9.022.387 krónum frá 1. janúar 2007 til 1. júlí sama ár, en af 24.170.048 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Að því frágengnu krefst hann þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér aðra lægri fjárhæð að mati réttarins. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur en til vara að dómkröfur áfrýjanda verði lækkaðar. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og rakið er í héraðsdómi keypti stefndi afnotarétt af tölvutækum loftmyndum og hæðarlínum frá áfrýjanda með samningi 27. janúar 1999. Efni samningsins er nánar lýst í héraðsdómi og því hvernig lögskiptum aðila var háttað á grundvelli hans. Þannig gerði áfrýjandi stefnda reikninga á ári hverju samtals 5.000.000 krónur auk virðisaukaskatts sem stefndi greiddi jafnharðan. Gildistími samningsins var fimm ár en hann var jafnframt uppsegjanlegur af beggja hálfu með árs fyrirvara. Allt til loka árs 2005 voru lögskipti aðila hin sömu og áður án þess að nýr samningur hefði verið gerður. Áfrýjandi krefst greiðslu í uppsagnarfresti miðað við að stefndi hafi sagt samningnum upp í byrjun árs 2006 og byggir kröfuna á ákvæðum samningsins.

Áfrýjanda mátti vera ljóst þegar stefndi batt endi á samskiptin við hann í byrjun árs 2006 að stefndi taldi engan uppsagnarfrest gilda. Áfrýjandi gerði þó stefnda ekki viðvart um skilning sinn að þessu leyti fyrr en með bréfi 4. nóvember 2006 eða tæpu ári síðar. Fékk stefndi því ekki nýtt afnotarétt sinn á hinum ætlaða uppsagnarfresti svo sem hann hefði getað ef áfrýjandi hefði gert honum þennan skilning ljósan. Þegar af þessari ástæðu verður ekki fallist á að áfrýjandi geti byggt rétt á því að eins árs uppsagnarfrestur hafi gilt um uppsögnina. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum og í samræmi við 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ber að dæma áfrýjanda til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Loftmyndir ehf., greiði stefnda, Símanum hf., 600.000 krónur ímálskostnað fyrir Hæstarétti.