arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
174/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumanns um að stöðva aðfarargerð B gegn S og H

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 5. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. febrúar 2014, þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumanns 15. apríl 2013 um að stöðva aðfarargerð varnaraðila gegn sóknaraðilum. Um kæruheimild er vísað til 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðilar krefjast þess að staðfest verði ákvörðun sýslumanns um að stöðva áðurgreinda aðför. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði eru bókanir af hálfu sýslumanns við fyrirtöku 15. apríl 2013 ekki svo glöggar sem skyldi. Af endurritum verður þó ráðið að ákveðið hafi verið að fjárnám í eignum sóknaraðila skyldi ekki ná fram að ganga, sbr. 27. laga nr. 90/1989. Varnaraðili krafðist þegar í stað úrlausnar héraðsdóms um þessa ákvörðun og bar að leysa úr ágreiningnum eftir 14. kafla laganna. Þetta leiðir þó ekki til þess að hinn kærði úrskurður verði ómerktur. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmdir til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf E-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðila, B-kvk-þgf S-kvk-þgf, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
177/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L hf. var heimilað með beinni aðfarargerð að fá nánar tiltekna muni tekna úr umráðum N ehf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 20. febrúar 2014, þar sem varnaraðila var heimilað með beinni aðfarargerð að fá nánar tiltekna muni tekna úr umráðum sóknaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um innsetningargerð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Norðurtak ehf., greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
17/2014

L var ákærður fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, fjársvik og eignaspjöll með því að hafa blekkt leigubílstjóra til þess að aka sér á tiltekinn stað án þess að greiða fyrir farið og slegið bílstjórann síðan í andlitið með glerflösku með þeim afleiðingum meðal annars að sprunga kom á framrúðu bifreiðarinnar. L var fundinn sekur um brot gegn 2. mgr. 218. gr. og 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hann var á hinn bóginn sýknaður af ákæru varðandi eignaspjöll. L var gert að sæta fangelsi í sjö mánuði en fullnustu sex mánaða refsingarinnar var frestað vegna óútskýrðs dráttar sem varð á útgáfu ákæru í málinu. Þá var L gert að greiða leigubílstjóranum 305.000 krónur í skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari, I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari og Á-kk-nf K-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 27. nóvember 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd og hann dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Brotaþoli hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Verður því litið svo á að hann krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Samkvæmt vottorði læknis og framburði hans fyrir héraðsdómi samrýmast áverkar brotaþola frásögn hans um atlögu ákærða. Að þessu gættu verður niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða og heimfærslu háttsemi hans til refsiákvæða staðfest með vísan til forsendna dómsins.

Eins og greinir í héraðsdómi hlaut ákærði í febrúar 2008 fjögurra mánaða fangelsisdóm fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og var dómurinn bundinn skilorði til þriggja ára, sem ákærði stóðst. Árás ákærða var tilefnislaus með öllu. Að þessu virtu og með vísan til 2. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu ákærða, sem rétt er að skilorðsbinda að hluta á þann hátt sem þar var gert vegna þess óútskýrða dráttar sem varð á útgáfu ákæru í málinu.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins í héraði, eins og hann var ákveðinn í hinum áfrýjaða dómi, svo og áfrýjunarkostnað þess, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en sakarkostnað.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði, 470.300 krónur, svo og áfrýjunarkostnað þess, 271.585 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
186/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stæði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. mars 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 18. mars 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Uppfyllt eru skilyrði þess að varnaraðila verði gert að sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur samkvæmt 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
188/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að fella úr gildi ákvörðun sérstaks saksóknara um haldlagningu inneignar á nánar tilteknum bankareikningi í hennar eigu. Vísað var til þess að sérstakur saksóknari hefði til rannsóknar ætluð brot eiginmanns X á almennum hegningarlögum, skatta- og bókhaldslögum og að rannsóknin beindist meðal annars að fjármunum sem hefðu verið millifærðir á bankareikning X. Talið væri að þeirra hafi verið aflað á refsiverðan hátt og að þeir kynnu að vera gerðir upptækir. Því væri fullnægt skilyrðum haldlagningar samkvæmt 1. mgr. 68. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. mars 2014, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að fella úr gildi ákvörðun sóknaraðila um haldlagningu inneignar á nánar tilteknum bankareikningi. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að framangreind haldlagning verði felld úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
191/2014

X var sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni gagnvart A með því að hafa, er stúlkan var 14 ára, klipið í læri hennar þar sem hún sat í strætisvagni og látið sig falla yfir hana þannig að hún þurfti að ýta honum af sér. Var háttsemi X talin varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til sakarferils X og þess að eftir að hann framdi brotið var hann dæmdur í 6 mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir auðgunarbrot. Var sú refsing tekin upp og refsing X ákveðin fangelsi í 8 mánuði, en fullnustu refsingarinnar var frestað og skyldi hún falla niður að liðnum tveimur árum héldi X almennt skilorð.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 11. febrúar 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og einkaréttarkröfu vísað frá dómi.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 400.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. júlí 2011 til 24. desember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hún þess að niðurstaða héraðsdóms um miskabætur verði staðfest.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi var lögregla kvödd að heimili brotaþola í kjölfar atburða 1. júní 2011. Þótt málið væri ekki umfangsmikið lauk lögregla ekki rannsókn þess fyrr en 10. febrúar 2012. Ákæra var síðan gefin út 29. maí 2013. Þessi dráttur á meðferð málsins hjá lögreglu og ákæruvaldi hefur ekki verið skýrður og er hann aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, J-kk-nf D-kk-nf K-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 580.440 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola, B-kvk-ef S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
194/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem G var gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur F. Kröfu sinni til stuðnings vísaði F til þess að fyrir lægi að G hefði sótt um greiðsluaðlögun hjá umboðsmanni skuldara, en í þeirri umsókn fælist viðurkenning af hálfu G um að hann væri fyrirsjáanlega ófær um að standa í skilum með fjárskuldbindingar sínar. Hæstiréttur féllst á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að sannað væri að fjárhag G væri þannig komið að skilyrðum b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri fullnægt til þess að honum yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli hans gegn F. Með hliðsjón af dómaframkvæmd Hæstaréttar og að teknu tilliti til ætlaðs umfangs málsins var fjárhæð málskostnaðartryggingar hæfilega ákveðin 700.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 21. febrúar 2014, þar sem sóknaraðila var gert skylt innan tveggja vikna frá uppkvaðningu úrskurðarins að setja tryggingu í formi peningagreiðslu eða bankaábyrgðar að fjárhæð 1.500.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem hann hefur höfðað gegn varnaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfu varnaraðila um málskostnaðartryggingu verði hafnað, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fallist er á með héraðsdómi að sannað sé að fjárhag sóknaraðila sé þannig komið að skilyrðum b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 sé fullnægt til þess að honum verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli hans gegn varnaraðila. Með hliðsjón af dómaframkvæmd Hæstaréttar og að teknu tilliti til ætlaðs umfangs málsins verður fjárhæð málskostnaðartryggingar ákveðin 700.000 krónur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Sóknaraðili, G-kk-nf S-kk-nf, skal, innan tveggja vikna frá uppkvaðningu dóms þessa, setja tryggingu í formi peningagreiðslu eða bankaábyrgðar að fjárhæð 700.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar sem hann kann að verða dæmdur til að greiða varnaraðila, Flóahreppi, í máli sem hann hefur höfðað gegn hreppnum fyrir Héraðsdómi Suðurlands.

Kærumálskostnaður fellur niður.
199/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu H hf. um að mál sem félagið hugðist höfða á hendur Í sætti flýtimeðferð

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. mars 2014 þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um flýtimeðferð í máli hans á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að gefa út réttarstefnu til flýtimeðferðar á málinu.

Varnaraðili hefur ekki átt þess kost að láta málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómi að ekki sé fyrir hendi brýn þörf á skjótri úrlausn fyrirhugaðs máls sóknaraðila á hendur varnaraðila, svo sem áskilið er í 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
1/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni þrotabús B hf. um að leiða tvö nafngreind vitni fyrir héraðsdóm til skýrslugjafar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri heimilt að kæra til Hæstaréttar úrskurði héraðsdóms þar sem synjað hefði verið um heimild til að afla sönnunargagna fyrir öðrum dómi. Af orðum þessa lagaákvæðis leiddi að heimild brysti til að kæra úrskurð héraðsdóms þar sem beiðni um gagnaöflun sem þessa hefði verið tekin til greina. Var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. janúar 2014. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2013, þar sem tekin var til greina beiðni varnaraðila um að leiða tvö nafngreind vitni fyrir héraðsdóm til skýrslugjafar. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til b. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess að fyrrgreindri beiðni varnaraðila verði hafnað og sér dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurður og kærumálskostnaðar.

Mál þetta á rætur að rekja til þess að dómur var kveðinn upp í Héraðsdómi Reykjavíkur 21. mars 2013 í máli, sem varnaraðili höfðaði á hendur sóknaraðila og fimm öðrum félögum. Varnaraðili hefur áfrýjað héraðsdómi að því er sóknaraðila varðar. Í tengslum við það leitaði varnaraðili með beiðni 27. maí 2013 eftir því að fá að leiða tvo nafngreinda menn fyrir Héraðsdóm Reykjavíkur til að gefa skýrslur til afnota í málinu. Í beiðninni var réttilega vísað til ákvæða XI. kafla laga nr. 91/1991 sem stoð fyrir þessari beiðni, sbr. einkum 75. gr. laganna. Sóknaraðili tók til andmæla gegn beiðninni, en með hinum kærða úrskurði var hún sem áður segir tekin til greina.

Samkvæmt e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 er heimilt að kæra til Hæstaréttar úrskurð héraðsdóms, þar sem synjað hefur verið um heimild til að afla sönnunargagna fyrir öðrum dómi. Sú kæruheimild lýtur að slíkri gagnaöflun, sem um ræðir í XI. kafla laganna. Af orðum þessa lagaákvæðis leiðir að heimild brestur til að kæra úrskurð héraðsdóms, þar sem beiðni um gagnaöflun sem þessa hefur verið tekin til greina. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af kærumáli þessu.

Það athugast að í hinum kærða úrskurði er ítrekað rætt um mál þetta sem vitnamál, varnaraðili nefndur vitnastefnandi og sóknaraðili vitnastefndi. Slík notkun hugtaka á sér enga stoð í lögum nr. 91/1991, enda er hvorki ráðgert þar að skýrslur verði við aðstæður sem þessar teknar í sérstöku máli né að nokkur stefni öðrum fyrir dóm í þessu skyni.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
200/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu H hf. um að mál sem félagið hugðist höfða á hendur Í sætti flýtimeðferð

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. mars 2014 þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um flýtimeðferð í máli hans á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að gefa út réttarstefnu til flýtimeðferðar á málinu.

Varnaraðili hefur ekki átt þess kost að láta málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómi að ekki sé fyrir hendi brýn þörf á skjótri úrlausn fyrirhugaðs máls sóknaraðila á hendur varnaraðila, svo sem áskilið er í 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
202/2014

G og Á gáfu út skuldabréf til K hf., forvera A hf., en óumdeilt var að það hefði verið bundið ólögmætri gengistryggingu. Aðila greindi á um uppgjör sín á milli vegna skuldabréfsins, nánar tiltekið um hvaða vexti skuldbindingin hefði átt að bera í ljósi þess að hún var í íslenskum krónum. Endurútreikningur A hf. tók mið af því að skuldbindingin bæri vexti samkvæmt 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, en samkvæmt gögnum málsins voru þeir vextir hærri en samningsvextir vegna þess tíma sem endurútreikningur tók til. A hf. hafði þó viðurkennt að vaxtagreiðslur til 1. desember 2008 hefðu falið í sér fullnaðargreiðslur og ætti A hf. því ekki rétt til frekar greiðslna vaxta vegna þess tímabils, en eftir þann dag höfðu greiðslur ekki verið inntar af hendi fyrr en eftir endurútreikning. G og Á báru því við að leggja skyldi samningsvexti samkvæmt skuldabréfinu til grundvallar uppgjöri aðila og höfðuðu af því tilefni mál þetta á hendur A hf. Með vísan til dóms Hæstaréttar 16. september 2010 í máli nr. 471/2010 var því slegið föstu að fyrirmæli skuldabréfsins hafi vegna hinnar ólögmætu gengistryggingar verið ógilt í merkingu 1. mgr. 18. gr. laga nr. 38/2001. Var A hf. því sýknað af kröfum G og Á tengdum fyrrgreindum málatilbúnaði, en ein dómkrafa þeirra var talin fela í sér lögspurningu og var henni af þeim sökum vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 20. mars 2014. Þau krefjast að viðurkennt verði að stefnda sé að hámarki heimilt að krefja þau um 3,08% ársvexti af skuldabréfi útgefnu af þeim til Kaupþings banka hf. 5. júní 2007 upphaflega að fjárhæð 23.000.000 krónur, svo og að eftirstöðvar skuldar samkvæmt bréfinu hafi á gjalddaga 1. mars 2012 numið 22.463.716 krónum. Einnig krefjast áfrýjendur þess að stefnda verði gert að greiða þeim 2.208.502 krónur með vöxtum samkvæmt 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. ágúst 2007 til 4. apríl 2013, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að fjárkrafa áfrýjenda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendum verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, Ó-kk-nf G-kk-nf og Á-kvk-nf S-kvk-nf Á-kvk-nf, greiði í sameiningu stefnda, Arion banka hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.