172/2008

H var sakfelldur fyrir líkamsárás með því að hafa ráðist á GP og GV með þeim afleiðingum að GP hlaut 1 cm langan skurð á fingri og GV rotaðist og hlaut 2 cm langan skurð á kinn, skurð á vör og langan skurð á höku. Var brot hans heimfært undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með því rauf hann skilorð sem hann hlaut með dómi 30. október 2006, og var það mál tekið upp og honum gerð refsing í einu lagi samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga. Refsing hans var ákveðin 5 mánuðir en frestað var fullnustu 4 mánaða af refsingunni. Þá var H gert að greiða miskabætur til handa GP og GV og bætur vegna kostnaðar af því að kröfunni var haldið fram.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 3. mars 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds sem krefst staðfestingar sakfellingar en þyngingar á refsingu ákærða. Þá krefst ákæruvaldið greiðslu bóta til handa G-x-x E-x-x P-x-x P-x-x að fjárhæð 429.720 krónur með vöxtum og dráttarvöxtum eins og greinir í ákæru og til handa G-x-x E-x-x P-x-x V-x-x að fjárhæð 542.127 krónur með vöxtum og dráttarvöxtum eins og greinir í ákæru.

Ákærði krefst sýknu af refsikröfu ákæruvaldsins en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann frávísunar á bótakröfum en til vara að bætur verði lækkaðar.

Í hinum áfrýjaða dómi kemur fram það sönnunarmat á munnlegum framburði S-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef og ákærða að hann sé ekki trúverðugur. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms er byggð á því að framburður kærenda um þau atriði sem sakfellt var fyrir sé trúverðugur, enda sé hann að verulegu leyti í samræmi við framlögð áverkavottorð og framburð annarra vitna að frátöldu vitninu S-kk-þgf G-kk-þgf S-kk-þgf.

Samkvæmt 4. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála endurmetur Hæstiréttur ekki niðurstöðu héraðsdóms um sönnunargildi munnlegs framburðar sem þar er gefinn fyrir dómi. Ekki eru fram komnar líkur fyrir því að niðurstaða hins áfrýjaða dóms kunni að vera röng svo að einhverju skipti þannig að fella beri hann úr gildi, sbr. 5. mgr. sama lagaákvæðis. Þegar virt eru þau sönnunargögn sem færð voru fram við meðferð málsins og rakin eru í hinum áfrýjaða dómi þykir hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem hann var sakfelldur fyrir að frátöldum þeim þætti ákærunnar er lýtur að því að ákærði hafi bitið í vísifingur vinstri handar G-x-x E-x-x P-x-x P-x-x. Ákærði hefur staðfastlega neitað að hafa bitið brotaþola og engin vitni eru að því. Verður ákærði sýknaður af þessum þætti ákærunnar.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 er fallist á ákvörðun héraðsdóms um refsingu ákærða.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er fallist á að ákærða beri að greiða tjónþolum miskabætur samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ákveðast þær 100.000 krónur til G-x-x E-x-x P-x-x P-x-x og 300.000 krónur til G-x-x E-x-x P-x-x V-x-x. Þá verður héraðsdómur staðfestur um aðrar bætur þeim til handa sem og um vexti af tildæmdum bótafjárhæðum.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um málskostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, H-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði, en frestað er fullnustu fjögurra mánaða af refsingunni og falli sá hluti hennar niður að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði G-x-x E-x-x P-x-x P-x-x 129.720 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 1. september 2006 til 8. júní 2007 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði G-x-x E-x-x P-x-x V-x-x 342.127 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 1. september 2006 til 8. júní 2007 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað og tildæmdar bætur við að halda fram fjárkröfum G-x-x E-x-x P-x-x P-x-x og G-x-x E-x-x P-x-x V-x-x skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 277.047 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur.