733/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli I hf. gegn F og S var vísað frá dómi. I hf. hafði krafðist ógildingar ákvörðunar F þar sem I hf. hafði verið gert að greiða S bætur. Úrskurður héraðsdóms  var reistur á þeirri ástæðu að I hf. hefði skort lögvarða hagsmuni af málsókn sinni þar sem fyrirtækið hafði þegar greitt S umræddar bætur. Í dómi Hæstaréttar kom fram að I hf. hefði gert fyrirvara við greiðslu bótanna og að gengnum dómi um kröfu sína kynni hann þess vegna að geta gert frekari kröfur. Úrskurður héraðsdóms var því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. nóvember 2012 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá er gerð krafa um málskostnað í héraði auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Flugmálastjórn Íslands krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn S-kvk-nf B-kvk-nf H-kvk-nf hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði átti varnaraðilinn S-kvk-nf B-kvk-nf bókað flug með sóknaraðila frá Kaupmannahöfn til Keflavíkur 4. júlí 2010, kl. 19.45. Vegna bilunar fyrr um daginn í þeirri flugvél sem átti að fara í ferðina var fluginu aflýst og kom vararaðili því með flugi daginn eftir. Sóknaraðili endurgreiddi varnaraðila gistikostnað en neitaði að greiða frekari bætur. Þessu vildi varnaraðili ekki una og beindi kvörtun samkvæmt 126. gr. c. laga nr. 60/1998 um loftferðir til varnaraðilans Flugmálastjórnar Íslands. Með ákvörðun Flugmálastjórnar 21. janúar 2011 var sóknaraðila gert að greiða varnaraðilanum S-kvk-þgf B-kvk-þgf 400 evrur í bætur á grundvelli b. liðar 1. mgr. 7. gr. reglugerðar EB nr. 261/2004 um sameiginlegar reglur um skaðabætur og aðstoð til handa farþegum sem neitað er um far og þegar flugi er aflýst eða mikil seinkun verður, en reglugerðin öðlaðist gildi hér á landi með þágildandi reglugerð nr. 574/2005. Sóknaraðili skaut þessari ákvörðun til innanríkisráðuneytisins sem staðfesti hana með úrskurði 11. október 2011. Í kjölfarið greiddi sóknaraðila bæturnar til varnaraðila 11. nóvember sama ár, en í tölvubréfi til hennar 7. þess mánaðar kom fram að greiðslan væri innt af hendi „með fyrirvara um niðurstöðu úr væntanlegu dómsmáli“.

Varnaraðilinn Flugmálastjórn Íslands reisir kröfu sína um frávísun málsins á því að sóknaraðili hafi ekki lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um sakarefnið þar sem hann hafi greitt bæturnar. Ágreiningur um efnislegar forsendur fyrir ákvörðun um greiðslu bóta feli því í sér lögspurningu sem fari í bága við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Ef fallist verður á það með varnaraðila að þessi annmarki sé á málatilbúnaði sóknaraðila sætir málið frávísun án kröfu. Því skiptir engu hvort krafa um frávísun hafi verið höfð uppi síðar en efni stóðu til.

Sóknaraðili hefur ekki uppi í málinu fjárkröfu á hendur varnaraðilum eins og honum hefði verið kleift. Þótt sóknaraðili hafi takmarkað sakarefni málsins með því móti kemur það ekki í veg fyrir að hann gæti, að gengnum dómi í samræmi við þá kröfu sem hann gerir í málinu, haft uppi frekari kröfur á grundvelli þess fyrirvara sem hann gerði við greiðslu til varnaraðilans S-kvk-ef B-kvk-ef. Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili lögvarða hagsmuni af því af fá leyst úr málinu og getur þetta atriði ekki valdið því að málinu verði frávísað. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Málskostnaður í héraði bíður efnisdóms en varnaraðilanum Flugmálastjórn Íslands verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað sem ákveðinn er eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að héraðsdómari synjaði sóknaraðila um að leggja fram afrit af fyrrgreindu tölvubréfi 7. nóvember 2011 í þinghaldi áður en málið var flutt um frávísunarkröfu varnaraðilans Flugmálastjórnar Íslands. Til þess stóð engin heimild enda var gagnaöflun ekki lokið og skjalið hafði þýðingu fyrir málatilbúnað sóknaraðila.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er úr gildi felldur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Varnaraðilinn Flugmálastjórn Íslands greiði sóknaraðila, Icelandair ehf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.