402/2010

Með héraðsdómi hafði X verið sakfelld fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa staðið að innflutningi á kókaíni frá Dóminíska lýðveldinu, um Bandaríki Norður Ameríku, til Íslands, ætluðu til söludreifingar í ágóðaskyni. Brot þetta hafði ákærða framið í félagi við unnusta sinn, Y. X játaði að hafa flutt til landsins fíkniefni en andmælti því magni fíkniefna sem tilgreint var í ákæru og að innflutningurinn hafi verið í ágóðaskyni. X áfrýjaði málinu í því skyni að refsing hennar yrði milduð. Hæstiréttur taldi að ekki hefði tekist sönnun um annað en að ákærða hefði einungis talið að um væri að ræða innflutning til dreifingar á þeim fíkniefnum sem hún sjálf fékk afhent frá Y og kom fyrir í líkama sínum, um 60 grömm af 24% sterku kókaíni, en dómurinn hafnaði því að líta til skýrslna ákærðu og Y fyrir lögreglu þar sem skýrslurnar voru ýmist ekki bornar undir þau fyrir dómi eða með ófullnægjandi hætti, sbr. og 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að ákærða hefði gerst sek um brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni og að hún hefði ekki áður gerst sek um refsivert brot. Var refsing hennar ákveðin skilorðsbundið fangelsi í þrjá mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. júní 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærðu verði þyngd og að héraðsdómur verði staðfestur um upptöku ávana- og fíkniefna.

Ákærða krefst þess að refsing hennar verði milduð og hún bundin skilorði. Einnig krefst hún þess að gæsluvarðhaldsvist komi að fullu til frádráttar dæmdri refsingu.

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi er ákærðu samkvæmt 1. kafla ákæru gefið að sök að hafa ásamt einum af meðákærðu í héraði, Y, staðið að innflutningi á 817,54 g af kókaíni frá Dóminíska lýðveldinu, um Bandaríki norður Ameríku, til Íslands ætluðu til söludreifingar í ágóðaskyni. Hafi ákærðu falið efnin í líkömum sínum og síðan flutt þau þannig til landsins, sem farþegar með sitt hvoru fluginu, ákærða frá New York en Y frá Boston. Í ákæru er því lýst að Y hafi lagt á ráðin um innflutninginn, þar með talið um fjármögnun og ferðatilhögun, og sótt fíkniefnin hjá óþekktum manni í Dóminíska lýðveldinu. Hann hafi fengið ákærðu „til verksins“ og hafi þau eftir komuna til Íslands farið saman að Hótel Fróni og fjarlægt fíkniefnin úr líkömum sínum. Fíkniefnin hafi svo fundist við leit á dvalarstað Y.

Eins og greinir í héraðsdómi er ákæran í mörgum fleiri liðum og varðar fleiri menn en ákærðu og Y. Við meðferð málsins í héraði játaði hann greiðlega sök samkvæmt öllum liðum ákærunnar sem hann varða. Var hann dæmdur samkvæmt því.

Ákærða hefur viðurkennt að hafa gengist inn á að hafa flutt til Íslands fíkniefni falin í líkama sínum. Á hinn bóginn andmælir hún því að magn fíkniefna sem hún flutti inn hafi verið það sem greinir í ákæru og að innflutningurinn hafi verið til söludreifingar í ágóðaskyni. Hún reisir vörn sína einkum á því að hún hafi fyrir innflutninginn ekki vitað hvort Y hafi einnig haft efni í líkama sínum og því ekki heldur um magn þeirra efna sem hann hafi innbyrt. Ákærða kvað Y vera unnusta sinn og hafi hann boðið henni í frí til Florida og Dóminíska lýðveldisins. Skömmu áður en þau hafi átt að fara heim hafi hún samþykkt að flytja fíkniefni fyrir Y sem hafi sagt henni að hún yrði að gera það hans vegna, en hún hafi ekki vitað fyrir hverja fíkniefnin voru flutt. Hún hafi átt að afhenda honum efnin er til Íslands væri komið og skipta sér svo ekkert frekar af málum. Fyrir dómi kvað Y ákærðu ekki hafa verið viðstadda er hann fékk fíkniefnin afhent, enda er ákærða ekki ákærð fyrir þann þátt í broti hans. Sagði hann ákærðu ekki hafa vitað að hann væri sjálfur að flytja fíkniefni til Íslands. Tók hann fram að hann hafi jafnframt ákveðið að ákærða færi ekki með sér í flugi til landsins þar sem hann hafi ekki viljað bendla hana við innflutninginn. Þá verður ekki ráðið af svörum hans að ákærða hafi verið viðstödd er hann kom efnunum, sem vafin voru í plast, fyrir í líkama sínum. Y lýsti því að hann hafi byrjað að gleypa poka með efnunum í daginn áður en þau yfirgáfu Dóminíska lýðveldið. Það hafi gengið brösuglega og því hafi hann tekið þá ákvörðun að fá ákærðu til koma fíkniefnum fyrir í líkama hennar. Hann hafi beitt ákærðu þrýstingi með því meðal annars að segja að hann myndi lenda í miklum vandræðum og vera jafnvel í mikilli hættu ef hún hjálpaði sér ekki. Aðspurður kvað hann ákærðu ekki hafa vitað að hann væri sjálfur að flytja efni frá Dóminíska lýðveldinu. Hún hafi á hinn bóginn vitað að hann hafi ekki getað komið efnunum, sem hún tók við, fyrir í líkama sínum vegna iðraverkja.

Ákærða, sem er af erlendu bergi brotin, talar ekki góða íslensku. Samkvæmt bókun í þingbók við aðalmeðferð í héraði mun túlkur, sem boðaður hafði verið til þings, ekki hafa mætt en í hans stað hafi verið fengin án fyrirvara önnur manneskja til aðstoðar við túlkun. Svör ákærðu við aðalmeðferðina eru afar ruglingsleg. Ekki verður séð að við þinghaldið hafi verið gengið eftir því að fá þau skýrari. Þá verður heldur ekki ráðið að við dómsmeðferðina hafi verið bornar undir ákærðu skýrslur hennar hjá lögreglu með fullnægjandi hætti um þau atriði sem máli skipta og kunna að vera henni í óhag. Þá var Y ekki spurður fyrir dómi um skýrslur sínar hjá lögreglu varðandi 1. kafla ákærunnar. Samkvæmt þessu og með vísan til 108. gr. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ekki litið til skýrslna þeirra hjá lögreglu við sönnunarfærslu fyrir samverknaði þeirra við innflutning á 817,54 grömmum af kókaíni. Eins og hér háttar til verður að miða við að Y hafi ekki viljað að ákærða tæki þátt í innflutningi fíkniefnanna og hafi hann leynt háttsemi sinni fyrir henni. Hefur því ekki annað og meira sannast um háttsemi ákærðu en að hún hafi einungis talið að um væri að ræða innflutning á þeim fíkniefnum sem hún sjálf fékk afhent frá Y og kom fyrir í líkama sínum. Af fyrrgreindum framburði ákærðu beggja fyrir dómi má ráða að ákærða hafi vitað að efnin væru ætluð til dreifingar.

Í ákæru er ekki getið um magn þeirra fíkniefna sem ákærða hafði í líkama sínum, en hún kveður að um „tvær kúlur“ á stærð við tómata hafi verið að ræða. D-x-x E-x-x gaf skýrslu á sömu lund, en talaði um „tvo golfbolta“ í þessu sambandi og taldi hann að um 15% af efnunum hafi verið að ræða. Megnið af haldlögðum efnum var í kúlum af tveimur stærðum. Minni kúlurnar voru kókaín af styrkleikanum 38 til 67%, en þær stærri af styrkleikanum 24% sem samsvara mun á 27% af kókaínklóríði. Samkvæmt framburði J-kk-ef K-kk-ef dósents, er annaðist rannsókn á efnunum, mun meðalstyrkur kókaíns, sem hann hefur rannsakað í sambærilegum málum, vera um 48%. Samkvæmt gögnum málsins um rannsókn á magni fíkniefnanna verður fallist á vörn ákærðu að því leyti, að hún verður dæmd samkvæmt játningu sinni fyrir að hafa ásamt Y staðið að innflutningi á um það bil 60 grömmum af 24% sterku kókaíni.

Ákærða hefur með háttsemi sinni unnið sér til refsingar fyrir brot gegn 2. gr, sbr. 5. gr. og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni. Með hliðsjón af því að ákærða hefur ekki áður gerst sek um refsivert brot og að teknu tilliti til styrkleika þess efnis sem hún er sakfelld fyrir að hafa flutt inn til landsins, verður refsing hennar ákveðin fangelsi í þrjá mánuði sem bundin verður skilorði eins og í dómsorði greinir. Komi til fullnustu hennar skal, samkvæmt 76. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, dragast frá með fullri dagatölu gæsluvarðhaldsvist ákærðu er hún sætti 30. desember 2009 til 8. janúar 2010.

Staðfest verða ákvæði héraðsdóms um upptöku fíkniefna og sakarkostnað hvað ákærðu varðar.

Samkvæmt 4. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 verður áfrýjunarkostnaður málsins felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, sem ákveðast að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærða, X, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Komi til fullnustu refsingarinnar skal dragast frá með fullri dagatölu gæsluvarðhaldsvist ákærðu frá 30. desember 2009 til 8. janúar 2010.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku fíkniefna og sakarkostnað að því er ákærðu varðar skal vera óraskað.

Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.