93/2015

R var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í sameiningu með X ráðist á A, X með því að slá A hnefahögg í andlitið svo hann missti meðvitund og R með því að slá A liggjandi meðvitundarlausan á jörðinni tvö hnefahögg í andlitið, allt með þeim afleiðingum að A hlaut lífshættulega höfuðáverka. Með hliðsjón af niðurstöðu yfirmatsgerðar, sem aflað var eftir að hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp, og að virtu mati héraðsdóms á framburði R, X og vitna var talið að þeir ættu jafna sök á áverkum A. Við ákvörðun refsingar R var litið til 1., 2. og 6. töluliðar 1. mgr. og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing hans ákveðin fangelsi í fjögur ár og honum ásamt X gert að greiða A óskipt miskabætur að fjárhæð 1.500.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómarar.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. desember 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað en að því frágengnu að refsing hans verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð.

Brotaþoli, A, krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 3.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

I

Nokkur ný skjöl hafa verið lögð fyrir Hæstarétt. Þar á meðal er læknisvottorð B sérfræðilæknis 31. júlí 2015 varðandi A, þar sem fram kemur að hann sé með varanlegar afleiðingar af lífshættulegum heilaskaða og honum hafi nær ekkert farið fram síðastliðið hálft ár. Horfur á frekari bata hljóti að teljast mjög takmarkaðar.

Þá liggur fyrir úrskurður héraðsdóms 16. september 2015 þar sem fallist var á beiðni ákærða um dómkvaðningu yfirmatsmanna. Skyldu þeir svara eftirtöldum spurningum: „1. Hversu mikla áverka hlaut brotaþoli við að vera sleginn hnefahöggi í andlitið og falla við það aftur á bak úr standandi stöðu með höfuðið í malbik? 2. Hversu mikla áverka hlaut brotaþoli við að vera sleginn tveimur hnefahöggum í andlitið eftir framangreint fall?“

Til að framkvæma matið voru kvödd C endurhæfingar- og taugalæknir, D heila- og taugalæknir og E endurhæfingarlæknir. Í niðurstöðu matsgerðar 1. nóvember 2015 segja yfirmatsmenn að þeir telji að „ekki sé hægt að aðgreina hversu mikla áverka brotaþoli hlaut við að vera sleginn hnefahöggi í andlitið af meðákærða og falla við það aftur á bak úr standandi stöðu í malbik og hljóta við það högg á höfuðið og hversu mikla áverka brotaþoli hlaut við að vera sleginn tveimur hnefahöggum í andlitið af yfirmatsbeiðanda eftir framangreint fall. Leggja yfirmatsmenn þannig að jöfnu varanlegar afleiðingar högga meðákærða og yfirmatsbeiðanda.“

II

Ákærði reisir kröfu sína um ómerkingu héraðsdóms öðrum þræði á því „að málsvörn ákærða hafi verið áfátt í héraði þar sem verjandi ákærða hafi ekki fengið afhenta myndbandsupptöku úr eftirlitsmyndavél“. Fram kemur í gögnum málsins að ákærða og verjanda hans var ítrekað gefinn kostur á að kynna sér og skoða umrædda myndupptöku. Horfðu þeir tvívegis saman á upptökuna og verjandinn auk þess við aðalmeðferð málsins þar sem bókað var að verjendur ákærðu hefðu sérstaklega bent á atriði sem þeim fannst skipta máli varðandi þátt skjólstæðinga sinna. Af varnarskjali verjanda ákærða sést og að vörn var að engu áfátt af þessum sökum. Að þessu virtu eru ekki efni til að fallast á ofangreinda ómerkingarkröfu.

III

Niðurstaða héraðsdóms, sem skipaður var þremur dómurum, er byggð á mati á trúverðugleika framburðar ákærðu og vitna með hliðsjón af öðrum gögnum. Ný gögn í málinu styrkja þessa niðurstöðu. Verður henni ekki haggað og með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur að öllu leyti að því er tekur til ákærða.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, R-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 2.358.670 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 1.240.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, K-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur.