223/2003

Í málinu viðurkenndi T hf. bótaskyldu vegna slyss sem B varð fyrir í maí 1999 en deilt var um fjárhæðir. Höfðu aðilar fellt sig að nokkru við niðurstöðu héraðsdóms en deildu um fjárhæð bóta fyrir tímabundið atvinnutjón og varanlega örorku. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans að því leyti sem hann var til endurskoðunar í Hæstarétti, var talið að til frádráttar bótum fyrir tímabundið atvinnutjón ættu að koma greiðslur sem B hafði fengið frá Tryggingastofnun ríkisins og var því kröfum hans um frekari bætur hafnað. Einnig var því hafnað að ákvarða ætti bætur til B, sem var kominn skammt á veg í námi þegar slysið átti sér stað, í samræmi við sérreglu 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og ætti 3. mgr. sömu lagagreinar við um aðstöðu B. Einnig var þeirri varakröfu B hafnað að leggja ætti 6% álag á lágmarkslaunaviðmiðun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga vegna mótframlags vinnuveitanda í lífeyrissjóð. Þá var talið að bætur frá almannatryggingum, sem B hefði átt rétt til, kæmu til frádráttar bótagreiðslum og að þær skyldu reiknast til eingreiðsluverðmætis á viðmiðunartímapunkti, eins og T hf. hefði gert. Taldist þessi háttur á útreikningi bóta hvorki í andstöðu við 72. né 65. gr. stjórnarskrárinnar. Voru kröfur B fyrir Hæstarétti því ekki teknar til greina að neinu leyti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. júní 2003. Dómkröfur hans eru nú þær að stefndi greiði sér 29.965.395 krónur með 4,5% ársvöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 12. maí 2000 til 27. september 2001, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, að frádregnum 4.403.520 krónum sem greiddar voru 6. nóvember 2001, 6.491.078 krónum greiddum 30. maí 2002, 60.543 krónum greiddum 9. september 2002 og 687.588 krónum greiddum 14. nóvember 2003. Til vara krefst áfrýjandi þess að stefndi greiði sér 10.407.885 krónur ásamt tilgreindum vöxtum. Hann krefst og málskostnaðar að mati réttarins eins og málið væri ekki gjafsóknarmál, en honum var veitt gjafsókn fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og honum dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti, en til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar og málskostnaður látinn niður falla.

Við áfrýjun málsins gerði áfrýjandi kröfu um greiðslu á 37.475.327 krónum ásamt vöxtum en til vara 29.362.564 krónum, að frádregnum greiðslum til hans. Kvað hann kröfur breyttar frá því sem var í héraði þannig að aðalkrafa lækkaði um 667.173 krónur og varakrafan um 489.080 krónur vegna þess að fallist væri á úrlausn héraðsdóms um að nota beri margföldunarstuðul 16.992 í stað 17.365 við útreikning á tjóni vegna varanlegrar örorku. Til frádráttar kröfum kæmi inngreiðsla stefnda á 1.573.757 krónum eftir uppsögu héraðsdóms vegna uppgjörs á kröfu vegna varanlegs miska.

Við munnlegan málflutning fyrir Hæstarétti lækkaði áfrýjandi kröfu sína eins og að ofan greinir þar sem stefndi hafi 14. nóvember 2003 greitt héraðsdóminn með 4.959.080 krónum og því standi eftir ágreiningur um bætur fyrir tímabundið tjón áfrýjanda og varanlega örorku hans. Laut málflutningurinn að þessum þáttum málsins.

Við málflutninginn kom fram hjá stefnda að hann ítrekaði þau sjónarmið sem hann viðhafði í héraði, að samkvæmt 15. gr. skaðabótalaga skuli vísitöluhækkun viðmiðunarlauna miðast við stöðugleikapunkt, það er þegar ekki mátti vænta frekari bata, en ekki þann dag sem krafa var gerð, eins og áfrýjandi hafi gert og héraðsdómur fallist á. Stefndi hefur ekki áfrýjað fyrir sitt leyti og kemur dómurinn því ekki til endurskoðunar um þetta.

Að þessu athuguðu verður héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti verður ákveðinn eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 300.000 krónur.