arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
44/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu þb. G á hendur Y ehf. um að félaginu yrði gert að afsala til búsins tiltekinni fasteign. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að eftir að G hafði afsalað fasteigninni til Y ehf. hefði hún verið veðsett yfir verðmæti sitt. Lægi þannig fyrir að yrði fallist á framangreinda kröfu þb. G væru áhvílandi á eigninni nýjar skuldir Y ehf. sem næmu hærri fjárhæð en aðilar teldu vera markaðsvirði hennar. Skorti þb. G því lögvarða hagsmuni af því að fá fasteigninni afsalað til sín.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. janúar 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. janúar 2017 þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila um að honum yrði gert að afsala til sóknaraðila fasteigninni Ystaseli 28 í Reykjavík. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka kröfuna til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, þrotabú G-kvk-ef B-kvk-ef, greiði varnaraðila, Ystaseli 28 ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
450/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júlí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. júlí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. ágúst 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
451/2016

Xvar sakfelldur fyrir lyfja- og vopnalagabrot með því hafa átt í sölu- og dreifingarskyni nánar tiltekið magn af Ritalin og Ritalin Uno töflum og fyrir að geyma mikið magn skotfæra í ólæstum hirslum á heimili sínu. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að J hefði ítrekað brotið gegn ákvæðum lyfjalaga nr. 93/1994, sbr. 1. mgr. 49. gr. laganna. Var refsing J ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Þá voru gerð upptæk 100 stykki af Ritalini sem lögregla hafði lagt hald á við rannsókn málsins.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. júní 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing hans verði milduð.

Fallist er á það mat héraðsdóms að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi átt töflur þær sem um ræðir í málinu í sölu- og dreifingarskyni. Varðar sú háttsemi hans við 1. mgr. 7. gr. og 1. mgr. 20. gr. lyfjalaga nr. 93/1994, sem ákærða verður gerð refsing fyrir samkvæmt 1. mgr. 49. gr. laganna, sbr. dóma Hæstaréttar 27. september 2012 í máli nr. 122/2012 og 6. febrúar 2014 í máli nr. 457/2013. Þá verða lyf þau sem í ákæru greinir gerð upptæk samkvæmt 3. mgr. 49. gr. lyfjalaga. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, J-kk-nf J-x-x N-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 511.251 krónu, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.
453/2017

Þar sem kæra A ehf. til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var málinu vísað frá réttinum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júlí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. júlí 2017, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að aflétt yrði haldi sóknaraðila á bifreiðinni [...] og frumritum skjala er varða kaup og innflutning bifreiðarinnar. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 skal í skriflegri kæru til héraðsdómara greint frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæran er reist á. Í kæru varnaraðila segir aðeins að tilkynnt sé um kæru á úrskurðinum, en hvorki er vikið að þeim ástæðum sem kæran er reist á, né hvaða kröfur um breytingu eru gerðar á hinum kærða úrskurði. Samkvæmt þessu eru slíkir annmarkar á kærunni að vísa verður málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
458/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L ehf. á hendur S o.fl. var frestað til tiltekins tíma. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að ljóst væri að L ehf. leitaði ekki með kæru sinni úrlausnar um að ákvörðun héraðsdóms yrði með öllu felld úr gildi. Á hinn bóginn yrði hvorki ráðið af dómkröfum né málatilbúnaði L ehf. að öðru leyti hvort málskotið hefði að markmiði að fresturinn yrði lengdur eða styttur, en ófært væri að ákveða með dómi án nánari tilgreiningar „hæfilegan frest til að ljúka gagnaöflun í málinu“ svo sem krafist var. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. júní 2017, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var frestað til 18. september 2017. Ætla verður að sóknaraðili telji að kæruheimild sé að finna í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess „að hinum kærða úrskurði verði hrundið og að lagt verði fyrir héraðsdómara að ákveða aðilum hæfilegan frest til að ljúka gagnaöflun í málinu.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar óskipt úr hendi þeirra „sem kunna að taka til varna í kærumáli þessu“.

Varnaraðilarnir Allianz Global Corporate & Specialty AG, Alterra Corporate Capital 2 Ltd., Alterra Corporate Capital 3 Ltd., B-x-x J-x-x T-x-x, Bridget Anne C-x-x, Brit Insurance Ltd., C-x-x J-x-x H-x-x, D-x-x J-x-x D-x-x M-x-x C-x-x, E-x-x E-x-x H-x-x, G-x-x F-x-x S-x-x, I-x-x R-x-x P-x-x, J-x-x L-x-x G-x-x, J-x-x E-x-x, J-x-x M-x-x W-x-x, Kelvin Underwriting Ltd., Liberty Mutual Insurance Europe Ltd., Nameco (No 11) Ltd., Nameco (No 231) Ltd., Norman Thomas Rea, Novae Corporate Underwriting Ltd., QBE International Insurance Ltd., QBE Corporate Ltd., R-x-x M-x-x H-x-x R-e-x, SCOR Underwriting Ltd. og Sorbietrees Underwriting Ltd. krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir S-kk-nf Þ-kk-nf Á-kk-nf, H-kk-nf J-kk-nf K-kk-nf og S-kvk-nf E-kvk-nf S-kvk-nf hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með hinum kærða úrskurði var ákveðið að fresta máli sóknaraðila gegn varnaraðilum til þinghalds, sem háð yrði 18. september 2017 klukkan 13.15. Af fyrrgreindum dómkröfum sóknaraðila er ljóst að hann leitar ekki með kæru sinni úrlausnar um að ákvörðun héraðsdóms um að fresta málinu verði með öllu felld úr gildi. Hvorki verður á hinn bóginn ráðið af þessum dómkröfum né málatilbúnaði sóknaraðila að öðru leyti hvort málskot hans hafi að markmiði að fresturinn, sem ákveðinn var, verði lengdur eða hann styttur, en ófært er að ákveða með dómi án nánari tilgreiningar „hæfilegan frest til að ljúka gagnaöflun í málinu“. Þegar af þessum sökum er óhjákvæmilegt að vísa málinu frá Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvert sinn kærumálskostnað.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
459/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L ehf. á hendur S o.fl. var frestað til tiltekins tíma. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að ljóst væri að L ehf. leitaði ekki með kæru sinni úrlausnar um að ákvörðun héraðsdóms yrði með öllu felld úr gildi. Á hinn bóginn yrði hvorki ráðið af dómkröfum né málatilbúnaði L ehf. að öðru leyti hvort málskotið hefði að markmiði að fresturinn yrði lengdur eða styttur, en ófært væri að ákveða með dómi án nánari tilgreiningar „hæfilegan frest til að ljúka gagnaöflun í málinu“ svo sem krafist var. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. júní 2017, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var frestað til 18. september 2017. Ætla verður að sóknaraðili telji að kæruheimild sé að finna í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess „að hinum kærða úrskurði verði hrundið og að lagt verði fyrir héraðsdómara að ákveða aðilum hæfilegan frest til að ljúka gagnaöflun í málinu.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar óskipt úr hendi þeirra „sem kunna að taka til varna í kærumáli þessu“.

Varnaraðilarnir Allianz Global Corporate & Specialty AG, Alterra Corporate Capital 2 Ltd., Alterra Corporate Capital 3 Ltd., B-x-x J-x-x T-x-x, Bridget Anne C-x-x, Brit Insurance Ltd., C-x-x J-x-x H-x-x, D-x-x J-x-x D-x-x M-x-x C-x-x, E-x-x E-x-x H-x-x, G-x-x F-x-x S-x-x, I-x-x R-x-x P-x-x, J-x-x L-x-x G-x-x, J-x-x E-x-x, J-x-x M-x-x W-x-x, Kelvin Underwriting Ltd., Liberty Mutual Insurance Europe Ltd., Nameco (No 11) Ltd., Nameco (No 231) Ltd., Norman Thomas Rea, Novae Corporate Underwriting Ltd., QBE International Insurance Ltd., QBE Corporate Ltd., R-x-x M-x-x H-x-x R-e-x, SCOR Underwriting Ltd. og Sorbietrees Underwriting Ltd. krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir S-kk-nf Þ-kk-nf Á-kk-nf og H-kk-nf J-kk-nf K-kk-nf hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með hinum kærða úrskurði var ákveðið að fresta máli sóknaraðila gegn varnaraðilum til þinghalds, sem háð yrði 18. september 2017 klukkan 13.15. Af fyrrgreindum dómkröfum sóknaraðila er ljóst að hann leitar ekki með kæru sinni úrlausnar um að ákvörðun héraðsdóms um að fresta málinu verði með öllu felld úr gildi. Hvorki verður á hinn bóginn ráðið af þessum dómkröfum né málatilbúnaði sóknaraðila að öðru leyti hvort málskot hans hafi að markmiði að fresturinn, sem ákveðinn var, verði lengdur eða hann styttur, en ófært er að ákveða með dómi án nánari tilgreiningar „hæfilegan frest til að ljúka gagnaöflun í málinu“. Þegar af þessum sökum er óhjákvæmilegt að vísa málinu frá Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvert sinn kærumálskostnað.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
45/2017

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. janúar 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. janúar 2017 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 8. sama mánaðar um að varnaraðili skuli sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni og brottvísun af heimili. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að brottvísun af heimili og nálgunarbanni verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að varnaraðila verði ekki gert að sæta nálgunarbanni.

Eftir 2. mgr. 5. gr. laga nr. 85/2011 er heimilt að beita nálgunarbanni samhliða brottvísun af heimili ef það þykir nauðsynlegt til að tryggja hagsmuni brotaþola. Samkvæmt því verður nálgunarbanni markaður sami tími og brottvísun af heimili. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að varnaraðili, X, sæti nálgunarbanni til sunnudagsins 5. febrúar 2017 klukkan 16.00.

Þóknun verjanda varnaraðila, J-kk-ef A-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
460/2016

E höfðaði mál gegn T hf. og krafðist bóta vegna tjóns sem hann varð fyrir þegar bátur sem E var vélstjóri á sökk. Voru aðilar sammála um að aðstæður E hefðu verið óvenjulegar síðastliðin þrjú ár fyrir slysdag og bæri því við útreikning bóta fyrir varanlega örorku að meta árslaun hans sérstaklega eftir 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en deildu um hvaða viðmið bæri að leggja til grundvallar. Var það mat dómsins við ákvörðun viðmiðunarlauna að E hefði haft nægileg skipstjórnarréttindi og verið kominn nægjanlega nálægt námslokum til fullra vélstjórnarréttinda að miða bæri við meðallaun skip- og vélstjórnarmanna. Þá var talið að sú vinna sem hann hefði verið að leita sér að og fengið vilyrði fyrir hafi stutt það að framtíðarstarfsvettvangur hans hefði verið á sjó á öðrum skipum en hvalaskoðunarbátum sem hann hefði áður unnið fyrir og T hf. vildi miða laun hans við. Var T hf. því gert að greiða E nánar tilgreinda fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. júní 2016. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti sem rennur í ríkissjóð. Um þann kostnað og gjafsóknarkostnað stefnda fer eftir því sem segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Tryggingamiðstöðin hf., greiði 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnda, E-kk-ef I-kk-ef J-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans 600.000 krónur.
465/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júlí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. júlí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 15. ágúst 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að varnaraðila verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var ákæra á hendur varnaraðila þingfest fyrir héraðsdómi 7. júlí 2017 og hefur aðalmeðferð í máli hans verið ákveðin 15. ágúst sama ár. Að þessu gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
466/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu B um að C ehf. yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar vegna beiðni C ehf. um að dómkvaddur yrði matsmaður. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála gæti stefndi krafist þess við þingfestingu máls að stefnandi setji tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar að tilteknum skilyrðum uppfylltum. Með því væri átt við að almennt einkamála hefði verið þingfest en máli því, sem matsbeiðni B laut að, hafði lokið með dómi héraðsdóms í janúar 2017. Var því talið óhjákvæmilegt að vísa málinu frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. júlí 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í „máli hans á hendur sóknaraðila.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 12. janúar 2017 í máli réttarins nr. E-387/2012 var sóknaraðili sýknaður af kröfu varnaraðila um greiðslu 169.568 evra og þá var varnaraðila gert að greiða sóknaraðila 5.000.000 krónur í málskostnað. Með beiðni til Héraðsdóms Reykjaness 20. janúar 2017 fór varnaraðili þess á leit með vísan til 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 að dómkvaddur yrði maður til þess að rannsaka frumrit reikninga sem lagðir voru fram af hálfu sóknaraðila í fyrrgreindu héraðsdómsmáli. Kom fram í matsbeiðninni að verið væri að afla sönnunargagna fyrir Hæstarétti í málinu. Í þinghaldi 16. júní 2017 gerði sóknaraðili kröfu um að varnaraðila yrði gert að leggja fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar með vísan til 2. mgr. 73. gr. laga nr. 91/1991 og að hún yrði ákveðin í samræmi við 2. mgr. 133. gr. sömu laga. Varnaraðili áfrýjaði málinu til Hæstaréttar og var áfrýjunarstefna gefin út 12. apríl 2017. Fyrir Hæstarétti reisir sóknaraðili kröfu sína um málskostnaðartryggingu á b. lið 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991.

Kveðið er á um í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 að stefndi geti krafist þess við þingfestingu máls að stefnandi setji tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar að tilteknum skilyrðum uppfylltum, sbr. a. og b. liði ákvæðisins. Með því er átt við að almennt einkamál, sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 91/1991, hafi verið þingfest. Sem fyrr greinir lauk máli því, sem matsbeiðni varnaraðila lýtur að, í héraði með dómi 12. janúar 2017. Samkvæmt því er óhjákvæmilegt að vísa málinu frá héraðsdómi.

Rétt er að málskostnaður falli niður á báðum dómstigum.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
468/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli J og A á hendur Ó ehf. var vísað frá dómi. Í málinu kröfðust J og A þess að Ó ehf. yrði gert að fjarlægja grjóthleðslu á lóðamörkum fasteigna þeirra að viðlögðum dagsektum. Með vísan til 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 taldi Hæstiréttur J og A vera heimilt að afmarka sakarefni málsins við aðfararhæfa kröfu með þeim hætti sem gert hafði verið og hefðu þau af því lögvarða hagsmuni að úr þeirri kröfu yrði leyst efnislega fyrir dómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. júlí 2017 þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í málinu gera sóknaraðilar kröfu um að varnaraðila verði gert að fjarlægja grjóthleðslu sem liggur á lóðarmörkum fasteigna aðila. Byggja sóknaraðilar á því að fyrirkomulag grjóthleðslunnar brjóti bæði gegn lögum og ákvæðum gildandi skipulags. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá héraðsdómi á þeirri forsendu að kröfugerð sóknaraðila væri ekki svo ákveðin og skýr að hún gæti ein út af fyrir sig leitt til málaloka um sakarefnið.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er staðfest sú niðurstaða að ekki beri nauðsyn til aðildar sveitarfélags að dómsmáli þar sem reynir á gildi byggingarleyfis eða brottflutning mannvirkis sem talið er fara í bága við skipulagsskilmála og lagaákvæði.

Sóknaraðilar fara með forræði málsins og ákveða samkvæmt því hvernig þau haga kröfugerð sinni. Í stefnu málsins hafa sóknaraðilar afmarkað sakarefnið við aðfararhæfa kröfu um að varnaraðili fjarlægi grjóthleðslu á lóðarmörkum fasteigna þeirra að viðlögðum dagsektum. Slík kröfugerð er sóknaraðilum heimil, sbr. 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991, og hafa þau af því lögvarða hagsmuni að úr þeirri kröfu verði leyst efnislega fyrir dómi.

Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, Óshæð ehf., greiði sóknaraðilum, J-kk-þgf V-kk-þgf S-kk-þgf og A-kvk-þgf K-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
469/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. júlí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. júlí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi á meðan áfrýjunarfrestur varir og mál hans sætir meðferð fyrir Hæstarétti, komi til áfrýjunar málsins, en þó eigi lengur en til miðvikudagsins 11. október 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að beitt verði vægari úrræðum en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.