43/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu A o.fl. um að L hf. yrði gert að veita dómkvöddum matsmönnum aðgang að nánar tilgreindum upplýsingum. Var krafan sett fram undir rekstri skaðabótamáls sem L ehf. höfðaði gegn A o.fl. ásamt nokkrum fyrrverandi starfsmönnum og stjórnarmönnum í LÍ hf. vegna nánar tiltekinna ráðstafana þeirra síðarnefndu á fé LÍ hf., en fyrir lá að gögn um viðkomandi efni voru í vörslum L hf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í lögum nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri ekki stoð fyrir því að maður yrði knúinn til að gefa upplýsingar nema þá á þann hátt að hann væri kvaddur fyrir dóm sem vitni til að gefa skýrslu um atriði sem hann gæti borið um af eigin raun. Ætti að skilja dómkröfu A o.fl. þannig að þess væri krafist að L hf. yrði gert að veita matsmönnum aðgang að gögnum, en ekki upplýsingum, væri ekki fullnægt því skilyrði 3. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991 að um væri að ræða skjal sem L hf. hefði undir höndum og matsgerð lyti beinlínis að. Væri markmiðið hins vegar að útvega matsmönnum gögn sem þeir teldu sig þurfa til þess að framkvæma verkið yrði að líta til þess að L ehf. yrði sem gagnaðili A o.fl. hvorki skyldaður til að láta af hendi gögn né afhenda þau matsmönnum, heldur væri unnt að skora á hann að afhenda A o.fl. gögn til framlagningar í máli þeirra og þar með til afnota fyrir matsmenn. Yrði krafa A o.fl. á hinn bóginn skilin svo að þess væri krafist að L hf. yrði sem þriðji maður skyldaður til að afhenda þeim skjöl til framlagningar í máli L ehf. á hendur A o.fl., sbr. 4. mgr. 67. gr. fyrrgreindra laga, yrði að líta til þess að ákvæðinu yrði ekki beitt um skyldu til að afhenda ótilgreind gögn sem aðeins væri lýst undir sameiginlegu heiti með tilliti til tegundar þeirra eða ætlaðs efnis, og enn síður til að búa slík gögn til. Var því talið að kröfum A o.fl. yrði ekki fundin stoð í ákvæðum laga nr. 91/1991 og hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 16. og 17. janúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. janúar 2017, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sóknaraðilanum Landsbankanum hf. yrði gert að veita dómkvöddum matsmönnum aðgang að nánar tilgreindum gögnum. Kæruheimild er í d. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur, en til vara að viðurkennt verði að gögn, sem nánar eru tilgreind í 28 liðum, „séu ekki háð þagnarskyldu samkvæmt 58. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki“. Að því frágengnu krefjast varnaraðilar þess að sóknaraðilanum Landsbankanum hf. verði gert að veita dómkvöddum matsmönnum aðgang að þessum gögnum „í trúnaði og gegn þagnarskyldu“, en ella verði honum með sama skilyrði gert að leggja þau fyrir dómara í málinu. Í öllum tilvikum krefjast varnaraðilar kærumálskostnaðar.

I

Samkvæmt heimild í 100. gr. a. laga nr. 161/2002, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008, tók Fjármálaeftirlitið 7. október 2008 yfir vald hluthafafundar í Landsbanka Íslands hf., vék stjórn félagsins frá og setti yfir það skilanefnd. Með ákvörðun 9. sama mánaðar ráðstafaði Fjármálaeftirlitið tilteknum réttindum og skyldum félagsins til nýs banka, sem nú ber heiti sóknaraðilans Landsbankans hf. Í 3. lið ákvörðunarinnar var meðal annars tekið fram að nýi bankinn tæki yfir „gagnasöfn“ eldri bankans. Á grundvelli laga nr. 44/2009, sem breyttu lögum nr. 161/2002, var Landsbanki Íslands hf. tekinn til slita 22. apríl 2009, en þeim lauk með nauðasamningi, sem komst á 25. desember 2015. Það félag er nú sóknaraðilinn LBI ehf.

Sóknaraðilinn LBI ehf. höfðaði 17. janúar 2012 mál gegn varnaraðilum ásamt sjö fyrrverandi starfsmönnum og stjórnarmönnum í Landsbanka Íslands hf. Krafðist sóknaraðilinn þess að gagnaðilum sínum yrði, að nokkru óskipt og að öðru leyti að tiltölu, gert að greiða sér 14.116.395.373 krónur, 10.546.970 bandaríkjadali og 10.840.714 evrur með nánar tilgreindum vöxtum frá 6. október 2008 til greiðsludags auk málskostnaðar. Kröfur sóknaraðilans á hendur fyrrverandi starfsmönnum og stjórnarmönnum voru um skaðabætur vegna nánar tiltekinna ráðstafana á fé Landsbanka Íslands hf. 6. október 2008. Gagnvart varnaraðilum voru kröfur á hinn bóginn reistar á ábyrgðartryggingu, sem sóknaraðilinn kvað félagið hafa keypt fyrir stjórnendur sína og aðra starfsmenn, en hana hafi varnaraðilarnir veitt 9. janúar 2008 og hún tekið gildi 1. febrúar sama ár. Málið var þingfest 8. mars 2012 og tóku allir, sem sóknaraðilinn beindi kröfum að, til varna með greinargerðum sem lagðar voru fram í þinghaldi 22. janúar 2013. Nokkrir þeirra gerðu þar kröfu um að málinu yrði vísað frá dómi og varð héraðsdómur við því með úrskurði 27. júní 2013. Með dómi Hæstaréttar 26. september sama ár í máli nr. 491/2013 var sá úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Að þessu frágengnu stóð eftir krafa allra gagnaðila sóknaraðilans um sýknu. Varnaraðilar reistu þá kröfu fyrir sitt leyti meðal annars á því að Landsbanki Íslands hf. hafi með aðgerðum stjórnenda sinna og starfsmanna, þar á meðal þeirra sem sóknaraðilinn hafi stefnt í málinu, brotið verulega gegn upplýsingaskyldu samkvæmt lögum nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga þegar áðurnefnd ábyrgðartrygging var tekin með því að veita varnaraðilum rangar eða ófullnægjandi upplýsingar um atriði, sem hafi miklu skipt fyrir mat á áhættu þeirra.

Í þinghaldi 26. nóvember 2013 lögðu varnaraðilar fram beiðni um að dómkvaddir yrðu menn til að leggja mat á nánar tiltekin atriði í tengslum við fyrrgreindar varnir þeirra. Beiðni þessi sætti andmælum annarra málsaðila, en héraðsdómur varð að mestu við henni með úrskurði 14. mars 2014, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 29. apríl sama ár í máli nr. 243/2014. Í úrskurði héraðsdóms voru talin í níu liðum með fjölmörgum undirliðum þau atriði, sem dómkveðja átti menn til að meta. Í grófum dráttum var beint til matsmanna spurningum um hvort reikningsskil Landsbanka Íslands hf. hafi, miðað við árslok 2006, árslok 2007, 31. mars 2008 og að nokkru 30. júní sama ár, gefið rétta mynd af því hvert eigið fé félagsins hafi verið og eiginfjárhlutfall, hversu margir hlutir í félaginu hafi beint eða óbeint verið í eigu þess, hversu margir hlutir hafi staðið til tryggingar fyrir kröfum þess á hendur öðrum, hversu margir hlutir hafi staðið stjórnendum og starfsmönnum félagsins til boða á grundvelli afkastahvetjandi launakerfis, hver áhætta félagsins hafi verið af kröfum þess á hendur 44 nafngreindum mönnum og félögum ásamt aðilum þeim tengdum, hvert hafi verið virði lánasafns félagsins, hverjar hafi verið skuldbindingar þess, sem greiða hafi þurft að nokkru eða öllu á árinu 2008, og hvort það hafi fyrirsjáanlega getað staðið við þær, hver hafi verið staða á svonefndum heildarskiptasamningum félagsins og hver lausafjárstaða þess hafi verið, en um síðastgreint atriði var jafnframt leitað svara um hvort mánaðarlegar skýrslur félagsins fyrir tímabilið frá nóvember 2007 til mars 2008 hafi gefið rétta mynd af lausafjárstöðunni. Að fenginni áðurgreindri niðurstöðu um matsbeiðni varnaraðila urðu tafir á því að menn yrðu dómkvaddir til matsstarfa, en leyst var úr ágreiningi um val á matsmönnum með úrskurði héraðsdóms 24. september 2014, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 3. nóvember sama ár í máli nr. 691/2014. Matsmenn voru síðan dómkvaddir í þinghaldi 17. nóvember 2014.

Þess er að geta að til kasta Hæstaréttar hefur komið ágreiningur um fleiri atriði varðandi öflun sönnunargagna undir rekstri málsins. Þannig var í dómi Hæstaréttar 3. nóvember 2014 í máli nr. 687/2014 staðfestur úrskurður héraðsdóms 24. september sama ár, þar sem hrundið var mótmælum, sem varnaraðilar höfðu meðal annarra uppi gegn því að sóknaraðilinn LBI ehf. fengi dómkvadda menn til að meta nánar tilgreind atriði. Þá var í dómi Hæstaréttar 7. janúar 2015 í máli nr. 840/2014 staðfestur úrskurður héraðsdóms 21. nóvember 2014, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að Fjármálaeftirlitinu yrði gert að afhenda þeim gögn til framlagningar í málinu, sbr. einnig dóm Hæstaréttar 17. desember 2015 í máli nr. 263/2015. Í dómi réttarins 15. júní 2016 í máli nr. 385/2016 var síðan staðfestur úrskurður héraðsdóms 2. maí sama ár, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að Seðlabanka Íslands yrði gert að afhenda þeim gögn til að leggja fram í málinu.

II

Varnaraðilar lögðu fram í þinghaldi 12. nóvember 2015 beiðni „um að Landsbankinn hf. verði skyldaður með úrskurði til að veita aðgang að skjölum“, sem talin voru upp í 210 liðum. Í beiðninni kom fram að matsmennirnir, sem dómkvaddir voru 17. nóvember 2014, hafi tilkynnt varnaraðilum með bréfi 5. nóvember 2015 að þeir hafi óskað eftir að sóknaraðilinn Landsbankinn hf. veitti þeim aðgang að þessum gögnum, en hann ekki orðið við því. Varnaraðilar teldu sig því þurfa að leita „eftir úrskurði um aðgang matsmanna að umræddum gögnum.“ Beiðni þessi var tekin til meðferðar á dómþingi 16. desember 2015. Þar var meðal annars mætt af hálfu sóknaraðilans Landsbankans hf. og lögð fram greinargerð um mótmæli hans gegn beiðninni. Í sama þinghaldi var kveðinn upp svofelldur úrskurður: „Landsbankanum hf. er skylt að veita dómkvöddum matsmönnum ... aðgang að þeim skjölum, sem tilgreind eru í beiðni stefndu Brit Insurance Ltd. o.fl., lögð fram á dómþingi 12. nóvember sl., þó einungis að því marki sem þessi gögn eru til og með þeim takmörkunum sem leiða af 58. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki.“ Tekið var fram í þingbók að dómari hafi fært „munnlega rök fyrir niðurstöðu úrskurðarins sem er án forsendna samkvæmt heimild í 3. mgr. 112. gr. laga nr. 91/1991.“

Þegar málið var tekið fyrir á dómþingi 16. nóvember 2016 greindu varnaraðilar frá því að fyrir lægju drög að samningi við sóknaraðilann Landsbankann hf. „um aðstoð við öflun gagna fyrir matsmenn“, en einnig lögðu þeir fram beiðni „um úrskurð um að tiltekin gögn í vörslum Landsbankans hf. séu ekki háð bankaleynd og um að bankinn verði skyldaður með úrskurði til að veita aðgang að gögnum“, sem talin voru upp í 37 liðum. Af þessu tilefni var sóknaraðilinn Landsbankinn hf. kvaddur til þinghalds 16. desember 2016 og lagði hann þar fram greinargerð um andmæli gegn beiðni varnaraðila, en þó að gættu því að sóknaraðilar lýstu sameiginlega yfir að þeir myndu afhenda gögn, sem tilgreind voru í 9 af fyrrnefndum 37 liðum. Gögnin sem sóknaraðilarnir neituðu að láta af hendi samkvæmt þeim 28 liðum í beiðninni, sem út af stóðu, tóku til tímabilsins frá 2006 til loka mars 2008 og var þar í meginatriðum um að ræða eftirfarandi: Í fyrsta lagi heildarlista yfir öll útlán Landsbanka Íslands hf., í öðru lagi lista yfir hluti í félaginu, sem „boðnir höfðu verið stjórnendum/starfsmönnum“, í þriðja lagi lista yfir veðsetningar fyrir hverju útláni bankans, í fjórði lagi lista yfir „virka kaupréttarsamninga“, í fimmta lagi það, sem nefnt var „niðurfærsla lánabókar (sundurliðun sértækrar + útreikningur almennrar) 2006“, í sjötta lagi skjöl, sem styddu mat á öllum niðurfærslum á útlánum, í sjöunda lagi sundurliðun á „kröfum á viðskiptavini niður á mótaðila“, í áttunda lagi lista yfir „tryggingaandlög (veðandlög) á öllum fyrirgreiðslum“, í níunda lagi vinnugögn „sem héldu utan um eigna- og/eða stjórnunartengsl við Landsbanka Íslands hf.“, í tíunda lagi „allar skýrslur vegna fyrirgreiðslna til venslaðra aðila sem Landsbanki Íslands hf. skilaði“, í ellefta lagi allar skýrslur, sem nafngreint endurskoðunarfyrirtæki „vann og/eða skilaði“ fyrir bankann varðandi annars vegar „fyrirgreiðslur til venslaðra aðila“ og hins vegar áhættuskuldbindingar, ásamt vinnugögnum með þeim skýrslum, og loks í tólfta lagi allar skýrslur innri endurskoðunar bankans.

Héraðsdómur tók afstöðu til framangreindrar beiðni varnaraðila með hinum kærða úrskurði. Þar var hún tekin til greina á þann hátt að kveðið var á um að sóknaraðilanum Landsbankanum hf. væri skylt að veita nafngreindum dómkvöddum matsmönnum aðgang að „upplýsingum“, sem taldar voru upp í úrskurðarorði. Sú upptalning svaraði til þeirrar, sem fram kom í beiðni varnaraðila og áður var getið, en þó þannig að beiðninni var hafnað að því er varðar þann lið, sem lýst var hér að framan í níunda lagi, svo og vinnugögn um þau atriði, sem greint var frá í ellefta lagi, auk þess sem ekki verður séð að afstaða hafi verið tekin til kröfu varnaraðila um lista, sem getið var hér áður í öðru lagi. Eftir aðalkröfu varnaraðila fyrir Hæstarétti una þeir niðurstöðu hins kærða úrskurðar, en fyrrgreindar varakröfur þeirra ná þó allt að einu jafnframt til þeirra liða í beiðninni, sem héraðsdómur tók ekki til greina samkvæmt framansögðu.

III

Ákvæði laga nr. 91/1991 eru meðal annars reist á þeim meginreglum að aðilar hafi í einkamáli, hvor eða hver fyrir sitt leyti, forræði á sönnunarfærslu og leggi fram sönnunargögn, sem þeir ýmist hafa þegar undir höndum eða afla frá öðrum undir rekstri málsins. Við slíka öflun sönnunargagna geti aðili ekki fengið gagnaðila sinn knúinn til athafna, hvorki til að gefa munnlega skýrslu fyrir dómi né láta af hendi skjöl eða önnur sýnileg sönnunargögn, en verði gagnaðilinn ekki við áskorun um slíkar athafnir megi skýra neitun hans á þann hátt sem aðilanum er hagfelldastur. Aðili geti á hinn bóginn krafist atbeina þriðja manns til sönnunarfærslu undir rekstri máls með því að fá hann skyldaðan til að koma fyrir dóm til að gefa skýrslu sem vitni eða til að afhenda tiltekið skjal eða annað sýnilegt sönnunargagn til framlagningar þar, enda sanni aðili að sönnunargagnið sé til og í vörslum þess manns. Af þessum meginreglum, sem búa meðal annars að baki 1. mgr. 46. gr., 2. mgr. 50. gr., 1. mgr. 51. gr., 1. mgr. og 2. mgr. 55. gr., 67. gr. og 68. gr. laga nr. 91/1991, verður að taka mið við skýringu þeirra og annarra ákvæða laganna.

Samkvæmt IX. kafla laga nr. 91/1991 eru matsgerðir meðal þeirra sönnunargagna, sem aðili getur aflað undir rekstri einkamáls frá öðrum, ýmist opinberum starfsmanni, sem skipaður er í eitt skipti fyrir öll til viðkomandi matsstarfa, eða matsmanni, sem dómkvaddur er eftir beiðni aðilans, sbr. 3. mgr. 60. gr. og 1. mgr. 61. gr. laganna. Við framkvæmd mats verður aðilinn, sem eftir því leitar, að stuðla eftir þörfum að framgangi hennar með því að veita eða tryggja matsmanni aðgang að því, sem meta skal, og að þeim gögnum, sem þörf kann að vera á vegna starfa hans, svo og að veita nauðsynlegar skýringar á matsatriði. Í þessu þrennu felst nánar tiltekið að ráði aðilinn í fyrsta lagi ekki aðgangi að því, sem matið lýtur að, getur hann beitt heimild í 3. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991 til að fá umráðamann, hvort sem hann er gagnaðili eða þriðji maður, knúinn til að veita matsmanni slíkan aðgang til skoðunargerðar, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 16. ágúst 2006 í máli nr. 352/2006. Heimildin í þessu ákvæði er samkvæmt hljóðan þess bundin við það að matsmanni verði tryggður aðgangur að því, sem matið lýtur að, svo sem fasteign, sem meta þarf hvort haldin sé göllum, lausafjármunum, sem meta þarf til gangverðs, eða skjali, sem meta þarf hvort beri falsaða undirskrift. Eftir tilgangi þessa ákvæðis og að gættum áðurgreindum meginreglum laga nr. 91/1991 er á hinn bóginn ófært að veita ákvæðinu rýmra inntak en leiðir af orðalagi þess, þannig að því verði beitt sjálfstætt til að knýja aðra, hvort heldur gagnaðila eða þriðja mann, til að veita matsmanni aðgang að annars konar gögnum eða upplýsingum, sem hann kynni að þurfa á að halda til að leysa af hendi verk sitt. Hafi aðilinn í öðru lagi ekki undir höndum gögn, sem matsmaður kann að þarfnast til starfa sinna en getur ekki aflað sjálfur samkvæmt 3. málslið 2. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991, getur aðilinn neytt úrræða samkvæmt lögunum til að fá gögnin afhent til framlagningar í máli og þar með til afnota við matið. Hafi þriðji maður gögnin undir höndum getur aðilinn beitt 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laganna til að fá hann skyldaðan til að láta þau í té. Hafi á hinn bóginn gagnaðili gögnin í sínum vörslum og vilji hann ekki láta þau af hendi getur aðilinn ekki brugðist við á annan hátt en þann, sem mælt er fyrir um í 2. mgr. 67. gr. og 1. mgr. 68. gr. sömu laga, en með því fengi aðilinn ekki gögnin sem slík í hendur. Geti aðilinn í þriðja lagi ekki veitt matsmanni upplýsingar, sem nauðsynlegar eru til skýringar á matsatriði, en það væri hins vegar á færi einhvers, sem ekki er aðili að málinu, getur aðilinn neytt heimildar í 4. málslið 2. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991 til að fá þann mann leiddan fyrir dóm sem vitni til skýrslugjafar um það efni.

Að öðru leyti en því, sem að framan greinir, hefur aðili, sem leitar matsgerðar í einkamáli, ekki úrræði samkvæmt lögum nr. 91/1991 til að krefja aðra um atbeina til að dómkvaddur matsmaður geti leyst af hendi starf sitt. Það á hér við um varnaraðila, en þess er þá jafnframt að gæta að þeir geta ekki lengur stuðst við 2. mgr. 80. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 4. mgr. 101. gr. laga nr. 161/2002, til að krefjast aðgangs að skjölum sóknaraðilans LBI ehf., enda hefur slitameðferð á honum eins og áður greinir verið lokið með nauðasamningi.

IV

Varnaraðilar krefjast þess sem fyrr segir aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þar var í úrskurðarorði kveðið á um að sóknaraðilanum Landsbankanum hf. væri skylt að veita nafngreindum dómkvöddum matsmönnum aðgang að upplýsingum, sem voru síðan tilgreindar í ellefu stafliðum. Um þessa kröfugerð er að því að gæta að í lögum nr. 91/1991 er ekki stoð fyrir því að maður verði knúinn til að gefa upplýsingar nema þá eftir atvikum á þann hátt að hann verði kvaddur fyrir dóm sem vitni til að gefa skýrslu um atriði, sem hann getur borið um af eigin raun. Eigi að skilja þessa dómkröfu á þann veg að varnaraðilar miði að því að sóknaraðilanum verði gert að veita matsmönnum aðgang að gögnum, en ekki upplýsingum, er þess að gæta að í lögum nr. 91/1991 er ekki að finna heimild til að skylda mann til slíkrar athafnar nema svo hátti til að hann hafi undir höndum skjal, sem matsgerð á beinlínis að lúta að, og matsmaður þurfi að sjá það til að vinna verk sitt, svo sem til að gera skoðunargerð til að lýsa útliti eða efni skjalsins eða leggja mat á verðgildi þess, sbr. fyrrnefnda 3. mgr. 62. gr. laganna. Svo er ekki ástatt hér. Eigi að þessu frágengnu að leggja þann skilning í dómkröfu varnaraðila að markmið hennar sé að útvega handa matsmönnum gögn, sem þeir telji sig þurfa til að framkvæma verk sitt, verður að líta til þess að gagnaðili þeirra að málinu, sóknaraðilinn LBI ehf., verður hvorki skyldaður til að láta af hendi gögn né til að afhenda þau matsmönnum, heldur væri unnt að skora á hann að afhenda varnaraðilum gögn til framlagningar í máli þeirra og þar með til afnota fyrir matsmenn. Á hinn bóginn geta varnaraðilar samkvæmt ákvæðum 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 leitað eftir því að sóknaraðilinn Landsbankinn hf. verði sem þriðji maður skyldaður til að afhenda þeim skjöl til framlagningar í máli sóknaraðilans LBI ehf. á hendur þeim. Sé unnt að ganga svo langt við skýringu á orðalagi dómkröfu varnaraðila og telja inntak hennar vera þetta, verður auk alls annars, sem þegar hefur verið getið, að gæta að því að í ákvæðum X. kafla laga nr. 91/1991 er því lýst hvernig aðili geti neytt úrræða til að fá til framlagningar í máli skjal, sem sannanlega er þegar orðið til og aðilinn getur að minnsta kosti að einhverju marki lýst hvers efnis sé, sbr. 4. mgr. 67. gr. laganna. Varnaraðilar geta því ekki stuðst við þessi ákvæði til að fá sóknaraðilann Landsbankann hf. skyldaðan til að afhenda sér ótilgreind gögn, sem aðeins er lýst undir sameiginlegu heiti með tilliti til tegundar þeirra eða ætlaðs efnis, og enn síður til að búa slík gögn til.

Þegar af þeim ástæðum, sem að framan greinir, er aðalkrafa varnaraðila hér fyrir dómi þannig úr garði gerð að fyrir henni verður ekki fundin stoð í ákvæðum laga nr. 91/1991 og eru varakröfur þeirra jafnframt því marki brenndar. Þess gerist því ekki þörf að leysa úr því hvort ákvæðum 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laganna verði að réttu lagi beitt til að krefjast þess að sóknaraðilanum Landsbankanum hf. verði í máli, sem hann er ekki sjálfur aðili að heldur sóknaraðilinn LBI ehf., gert að afhenda skjöl, sem upphaflega tilheyrðu þeim síðarnefnda og sneru að starfsemi hans en sá fyrrnefndi hefur nú í vörslum sínum, að því er virðist á grundvelli áðurgreindrar ákvörðunar Fjármálaeftirlitsins frá 9. október 2008. Þarf heldur ekki að taka afstöðu til þess hvort og þá í hvaða mæli ákvæði 58. gr. laga nr. 161/2002 standi því í vegi að varnaraðilar geti krafið sóknaraðilann Landsbankann hf. um afhendingu gagna af þeim toga, sem dómkrafa þeirra virðist beinast að. Hinn kærði úrskurður verður því felldur úr gildi og varnaraðilum gert óskipt að greiða hvorum sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðilar, Allianz Global Corporate & Specialty AG, Alterra Corporate Capital 2 Ltd., Alterra Corporate Capital 3 Ltd., B-x-x J-x-x T-x-x, Bridget Anne C-x-x, Brit Insurance Ltd., C-x-x J-x-x H-x-x, D-x-x J-x-x D-x-x M-x-x C-x-x, E-x-x E-x-x H-x-x, G-x-x F-x-x S-x-x, I-x-x R-x-x P-x-x, J-x-x L-x-x G-x-x, J-x-x E-x-x, J-x-x M-x-x W-x-x, Kelvin Underwriting Ltd., Liberty Mutual Insurance Europe, Nameco (No 11) Ltd., Nameco (No 231) Ltd., Norman Thomas Rea, Novae Corporate Underwriting Ltd., QBE International Insurance Ltd., QBE Corporate Ltd., R-x-x M-x-x H-x-x R-x-x, SCOR Underwriting Ltd. og Sorbietrees Underwriting Ltd., greiði óskipt sóknaraðilum, Landsbankanum hf. og LBI ehf., hvorum fyrir sig 1.000.000 krónur í kærumálskostnað.