arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
491/2003

P ehf. krafðist að héraðsdómari viki sæti í máli hans gegn G sökum þess að dómarinn hefði viðhaft tiltekin ummæli í þinghaldi. Með vísan til þess að ekki yrði séð að dómarinn hefði andmælt því að hafa látið umrædd ummæli falla var fallist á kröfu P ehf. og dómaranum gert að víkja sæti í málinu, sbr. g. lið 5. gr. lag nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. desember 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að Ó-kvk-nf P-kvk-nf dómstjóri viki sæti í máli, sem varnaraðili hefur höfðað gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að dómaranum verði gert að víkja sæti í málinu. Hann krefst einnig kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Krafa sóknaraðila er reist á því að dómari málsins hafi í þinghaldi viðhaft þau ummæli að hún teldi tiltekin fordæmi Hæstaréttar mjög skýr um sakarefni málsins og látið í ljós það álit að ekkert væri fram komið í málatilbúnaði sóknaraðila sem réttlætti að vikið yrði frá þeim fordæmum. Fengi dómarinn ekki betur séð en að mjög yrði á brattann að sækja fyrir sóknaraðila í málinu. Telur hinn síðastnefndi að ráða megi af ummælunum að dómarinn hafi þegar í fyrsta þinghaldi verið búinn að taka efnislega afstöðu til sakarefnis málsins. Þótt dómari leiti sátta með aðilum meðan á málsmeðferð standi breyti það engu um að honum beri að varðveita hæfi sitt og tjá sig ekki efnislega um afstöðu sína til þess ágreinings, sem til úrlausnar sé, fyrr en í dómi.

Af forsendum hins kærða úrskurðar verður ekki ráðið að dómarinn andmæli því að hafa látið þau ummæli falla, sem sóknaraðili reisir kröfu sína á. Að þessu virtu og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar í máli nr. 488/1998 í dómasafni réttarins 1998, bls. 4512 verður fallist á með sóknaraðila að rétt sé að dómarinn víki sæti í málinu með vísan til g. liðar 5. gr. laga nr. 91/1991.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Ó-kvk-nf P-kvk-nf dómstjóri víkur sæti í málinu.
492/2003

P ehf. krafðist að héraðsdómari viki sæti í máli hans gegn E sökum þess að dómarinn hefði viðhaft tiltekin ummæli í þinghaldi í máli sem rekið var samhliða. Með vísan til þess að ekki yrði séð að dómarinn hefði andmælt því að hafa látið umrædd ummæli falla var fallist á kröfu P ehf. og dómaranum gert að víkja sæti í málinu, sbr. g. lið 5. gr. lag nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. desember 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að Ó-kvk-nf P-kvk-nf dómstjóri viki sæti í máli, sem varnaraðili hefur höfðað gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að dómaranum verði gert að víkja sæti í málinu. Hann krefst einnig kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Krafa sóknaraðila er reist á því að dómari málsins hafi í þinghaldi í máli, sem rekið er samhliða þessu máli, viðhaft þau ummæli að hún teldi tiltekin fordæmi Hæstaréttar mjög skýr um sakarefni málsins og látið í ljós það álit að ekkert væri fram komið í málatilbúnaði sóknaraðila sem réttlætti að vikið yrði frá þeim fordæmum. Fengi dómarinn ekki betur séð en að mjög yrði á brattann að sækja fyrir sóknaraðila. Var í báðum málunum kveðinn upp úrskurður um hæfi dómarans í tilefni af þessum ummælum og hefur úrskurður í hinu málinu einnig verið kærður til Hæstaréttar, sbr. mál nr. 491/2003. Hafi dómarinn lýst því yfir í fyrsta þinghaldi að mál þessi væru hliðstæð. Af því megi ráða að dómarinn hafi þá þegar verið búinn að taka efnislega afstöðu til sakarefnis málsins og fordæmisgildis tiltekinna dóma Hæstaréttar fyrir úrslit þess. Þótt dómari leiti sátta með aðilum meðan á málsmeðferð standi breyti það engu um að honum beri að varðveita hæfi sitt og tjá sig ekki efnislega um afstöðu sína til þess ágreinings, sem til úrlausnar sé, fyrr en í dómi.

Af forsendum hins kærða úrskurðar verður ekki ráðið að dómarinn andmæli því að hafa látið þau ummæli falla, sem sóknaraðili reisir kröfu sína á. Að þessu virtu og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar í máli nr. 488/1998 í dómasafni réttarins 1998, bls. 4512 verður fallist á með sóknaraðila að rétt sé að dómarinn víki sæti í málinu með vísan til g. liðar 5. gr. laga nr. 91/1991.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Ó-kvk-nf P-kvk-nf dómstjóri víkur sæti í málinu.
496/2003

Skipstjórinn N var sakfelldur fyrir brot gegn 2. gr. laga nr. 57/1996 um umgengni um nytjastofna sjávar, eins og sú grein var orðuð er brotið var framið, svo og 5. gr. og 6. gr. sömu laga, með því að hafa ekki hirt, landað, né látið vega allan afla skipsins. Þótti refsing N hæfilega ákveðin 1.000.000 króna sekt til ríkissjóðs.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 24. nóvember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvalds, en til vara að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest sú niðurstaða að ákærði gerðist sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Brot ákærða varða við 2. gr. laga nr. 57/1996 um umgengni um nytjastofna sjávar, eins og sú grein var orðuð á þeim tíma er brotin áttu sér stað, sbr. nú 1. gr. laga nr. 13/2002 og jafnframt varða brot hans við 5. gr. og 1. mgr. 6. gr., sbr. 23. gr. laga nr. 57/1996. Með þessum athugasemdum verður hinn áfrýjaði dómur einnig staðfestur um refsingu ákærða, sem og um sakarkostnað.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.
497/2003

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi vistaður gegn vilja sínum á sjúkrahúsi samkvæmt 2. mgr. 58. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir, G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. desember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. desember 2003, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 26. nóvember 2003 um að sóknaraðili skuli vistaður á tilteknu sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 59. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. og 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að vistuninni verði markaður ákveðinn skammur tími. Þá krefst hann þess að kærumálskostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og að kærumálskostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lögð álitsgerð P-kk-ef H-kk-ef geðlæknis 11. janúar 2004. Er það niðurstaða læknisins að lífi og heilsu sóknaraðila sé hætta búin vegna alvarlegs geðsjúkdóms og mikillar áfengisneyslu. Megi búast við að svo verði áfram, að minnsta kosti um nokkurt skeið. Sé því mikilvægt að sóknaraðili verði vistaður á viðeigandi stofnun meðan svo er og að hann fái viðeigandi meðferð, gegn vilja sínum ef svo ber undir. Því er fullnægt skilyrðum til að sóknaraðili verði vistaður gegn vilja sínum á sjúkrahúsi samkvæmt 2. mgr. 58. gr. lögræðislaga. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Samkvæmt 3. mgr. 59. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. og 17. gr. áðurnefndra laga, greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila eins og í dómsorði greinir

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun S-kk-ef G-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs talsmanns sóknaraðila, 75.000 krónur.
49/2004

Þ, sem um árabil hafði verið í viðskiptasambandi við K og forvera þess, krafðist greiðslu tveggja reikninga, en K krafðist lækkunar með vísan til þess að Þ stæði í skuld við félagið. Með hliðsjón af framlögðum viðskiptayfirlitum var á þetta fallist með K og félaginu gert að greiða Þ mismuninn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 26. janúar 2004. Hann krefst þess, að stefndi greiði sér 659.893 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 242.692 krónum frá 20. júlí 2001 til 20. ágúst sama ár, en af 659.893 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Þ-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnda, Kjötumboðinu hf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
502/2004

Hæstiréttur felldi úr gildi úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. desember 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 27. janúar 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði er varnaraðili grunaður um að hafa veitt A eitt hnefahögg í höfuð á tilteknum skemmtistað aðfaranótt 12. desember 2004 með þeim afleiðingum að A lést skömmu síðar. Samkvæmt gögnum málsins hefur varnaraðili játað að hafa slegið mann umrætt sinn en ber að öðru leyti við minnisleysi um atvikið. Allmörg vitni munu hafa verið að atvikinu en í skýrslum þeirra fyrir lögreglu er því ýmist lýst að varnaraðili eða maður klæddur jólasveinabúningi hafi slegið A, en varnaraðili var einmitt klæddur í slíkan búning þegar atvikið varð. Með vísan til framangreinds leikur sterkur grunur á að varnaraðili hafi með fyrrgreindri háttsemi sinni gerst sekur um brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981, sem varðað getur allt að 16 ára fangelsi.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 12. desember 2004 á grundvelli rannsóknarhagsmuna, sbr. a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Samkvæmt greinargerð sóknaraðila fyrir héraðsdómi er staða rannsóknarinnar þannig að ekki verður talið að varnaraðili geti torveldað hana úr því sem komið er. Fyrir Hæstarétti tekur sóknaraðili fram að ekki hafi verið talin ástæða til að gera kröfu um framlengingu gæsluvarðhalds á grundvelli rannsóknarhagsmuna jafnvel þótt rannsókn málsins sé ekki lokið. Styður hann kröfuna um framlengingu gæsluvarðhalds við 2. mgr. 103 gr. laga nr. 19/1991.

Sóknaraðili hefur ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að skilyrði séu til áframhaldandi gæsluvarðhalds yfir varnaraðila með tilliti til almannahagsmuna. Eru því ekki næg efni til að verða við kröfu hans. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
51/2004

Árið 1932 fékk B veitingu fyrir lóð til ræktunar með venjulegum skilmálum. Ekki var um það deilt að réttindin væru ótímabundin erfðafesturéttindi. Eftir að bæjarstjórn H ákvað að taka landið eignarnámi reis ágreiningur við erfingja B um fjárhæð eignarnámsbóta. Við úrlausn þess ágreinings varð að túlka efnisinntak þeirra réttinda sem bæta skyldi. Talið var að í orðalaginu „til ræktunar með venjulegum skilmálum“ fælist sú takmörkun á rétti B og erfingja hans að einungis hafi verið heimilt að reisa þau mannvirki á landinu sem tengdust ræktun á því, en ekki heimild til að búta landið niður í lóðir undir íbúðarhús eða önnur mannvirki. Eignarnámsbætur voru ákveðnar á grundvelli þessarar niðurstöðu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 27. janúar 2004 og krefjast þess aðallega að stefndi greiði þeim 13.875.710 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 26. ágúst 2002 til greiðsludags. Til vara krefjast þær annarrar lægri fjárhæðar, en staðfestingar héraðsdóms ella. Þær krefjast og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta niðurstöðu hans um að stefndi greiði áfrýjendum samtals 4.192.035 krónur ásamt dráttarvöxtum, svo og ákvæði hans um málskostnað, en stefndi hefur ekki gagnáfrýjað.

Rétt er að hver aðila beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Stefndi, Hafnarfjarðarbær, greiði áfrýjendum, H-kvk-þgf G-kvk-þgf, G-kvk-þgf J-kvk-þgf, I-kvk-þgf J-x-x, V-kvk-þgf J-kvk-þgf og G-kvk-þgf J-kvk-þgf, 4.192.035 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 26. ágúst 2002 til greiðsludags.

Málskostnaðarákvæði héraðsdóms skal vera óraskað.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
54/2004

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. janúar 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum 2. febrúar sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 31. janúar 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 4. febrúar 2004. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
55/2004

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. janúar 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum 2. febrúar sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 31. janúar 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 9. febrúar 2004. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
56/2004

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. janúar 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum 2. febrúar sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 30. janúar 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 4. febrúar 2004. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
61/2004

J var ráðin til starfa hjá G í einkafirma hans í febrúar 2002. J hafði kynnt G að hún væri þunguð þegar hann sagði henni upp störfum í maí sama ár. G var ekki talinn hafa sýnt fram á að hann hafi haft gildar ástæður til að segja J upp, sbr. 30. gr. laga um fæðingar- og foreldraorlof, en hún var enn á þriggja mánaða reynslutíma þegar henni var sagt upp. Var G dæmdur bótaskyldur gagnvart J samkvæmt 31. gr. fyrrnefndra laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 4. febrúar 2004. Hann krefst sýknu af kröfu stefndu og málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í héraðsdómi kemur fram að hvorki hafi verið ágreiningur með aðilum um þann tíma sem launakrafa stefndu tekur til né um þá kröfu tölulega. Stefnda hefur mótmælt því að fyrir Hæstarétti verði grundvelli málsins breytt að þessu leyti. Verður á það að fallast. Stefnda hafði kynnt áfrýjanda að hún væri þunguð þegar hann sagði henni upp störfum. Hann hefur ekki sýnt fram á að hann hafi haft gildar ástæður til að segja henni upp á reynslutíma, sbr. 30. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof. Að þessu athuguðu en annars með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, G-kk-nf B-kk-nf, greiði stefndu, J-x-x E-kvk-þgf J-x-x, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
63/2004

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. febrúar 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. febrúar 2004, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sætti áfram gæsluvarðhaldi allt til þess að dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 30. mars 2004. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
66/2004

S ehf. krafði J og B ehf. um skaðabætur á þeim grundvelli að ráðgjöf þeirra við sölu á skipi í eigu S ehf. hefði reynst röng og haldlaus og valdið félaginu tjóni. Í ljósi reynslu fyrirsvarsmanns S ehf. var talið að ekki hefði getað farið fram hjá honum að til þess gæti komið að aflahlutdeild sem fylgdi skipinu yrði seld með því, kæmi til nauðungarsölu eins og raun varð á. Þá hefði ekki verið sýnt fram á að J og B ehf. hefðu brugðist skyldum sínum samkvæmt ákvæðum laga nr. 54/1997 um fasteigna-, fyrirtækja- og skipasölu. Voru J og B ehf. því sýknaðir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 10. febrúar 2004. Hann krefst skaðabóta in solidum af stefndu að fjárhæð 6.602.865 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 5.316.900 krónum frá 26. október 2001 til 22. nóvember sama ár, af 6.096.900 krónum frá þeim degi til 16. apríl 2002, en af 6.602.865 krónum frá þeim degi til greiðsludags og málskostnaðar héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar héraðsdóms og greiðslu málskostnaðar, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Sjóvá-Almennum tryggingum hf. er stefnt til réttargæslu. Félagið gerir ekki sjálfstæðar kröfur.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Sólbakki ehf., greiði stefndu, J-kk-þgf Ó-kk-þgf Þ-kk-þgf og Bátum og búnaði ehf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
68/2004

Mál K gegn M  var fellt niður fyrir Hæstarétti að ósk K. Var málskostnaður felldur niður en ákveðið að gjafsóknarkostnaður M skyldi greiðast  úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. janúar 2004, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að hann færi til bráðabirgða með forsjá dóttur málsaðila. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Með bréfi 17. febrúar 2004 tilkynnti sóknaraðili að hún óskaði þess að málið yrði fellt niður. Af hálfu varnaraðila er gerð krafa um kærumálskostnað fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt fyrir Hæstarétti.

Þegar litið er til atvika málsins þykir rétt að aðilarnar beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti. Um gjafsóknarkostnað varnaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila, M, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, V-kvk-ef Þ. S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 30.000 krónur.
69/2004

A, sem frá 18 ára aldri hafði hlotið 24 refsidóma, var dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir þjófnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 2. febrúar 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða en þyngingar á refsingu hans.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara mildunar á refsingu.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur á að vera óraskaður.

Ákærði, A-x-x L-x-x B-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað sakarinnar, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.