539/2005

Fallist var á að skilyrði 1. mgr. 92. gr., sbr. 1. mgr. 93. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála væru uppfyllt til að X yrði gert skylt að láta L í té munnvatnssýni í þágu lögreglurannsóknar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. desember 2005, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um heimild til að taka munnvatnssýni úr varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að varnaraðila verði gert að láta í té munnvatnssýni.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann hækkunar dæmdra málsvarnarlauna í héraði í 65.736 krónur og kærumálskostnaðar.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði rannsakar lögregla innbrot í verslunina A, Reykjavík að morgni 21. júlí 2005. Samkvæmt myndum úr öryggismyndavélum verslunarinnar mun gulri Suzuki Ignis bifreið hafa verið ekið á innbrotsstað og mjósleginn hávaxinn karlmaður stigið út úr bifreiðinni, brotið rúðu í versluninni og stolið fartölvum. Ekki munu hafa náðst myndir af skráningarnúmerum bifreiðarinnar. Rannsókn lögreglu er sögð hafa leitt í ljós að sams konar bifreið hafi sést í nokkur skipti nærri heimili varnaraðila og hafi lögregla haft afskipti af manni á slíkri bifreið. Það hafi síðan leitt til afskipta hennar af félaga varnaraðila og síðar varnaraðila sjálfum. Varnaraðili og félagar hans séu grunaðir um að hafa framið fjölda innbrota á höfuðborgarsvæðinu síðustu misseri. Við rannsókn í versluninni A hafi fundist blóðslettur þar sem brotist var inn og einnig á sýningarborði þar sem umræddar fartölvur voru. Kveður sóknaraðili þurfa lífssýni úr varnaraðila til frekari rannsóknar. Varnaraðili hefur neitað allri aðild að umræddum innbrotum.

Af hálfu sóknaraðila hefur komið fram að varnaraðili hafi verið handtekinn vegna innbrots í B 8. nóvember 2005 og fyrir utan innbrotsvettvang þar hafi staðið rauð Toyota Corolla bifreið, sem verið hafi í eigu varnaraðila. Í henni hafi verið skráningarmerkið C, sem sé réttilega skráð á rauða Suzuki Wagon bifreið samkvæmt bifreiðaskrá. Hins vegar hafi lögregla skömmu áður séð til gulrar Suzuki Ignis bifreiðar með skráningarnúmerið C í grennd við heimili varnaraðila, en slíkri bifreið hafi verið stolið af bifreiðastæði við bílasölu í Reykjavík. Segir sóknaraðili gular Suzuki Ignis bifreiðar afar sjaldgæfar hér á landi, en einungis 11 slíkar bifreiðar hafi verið fluttar til landsins. Þá telur sóknaraðili að manni þeim, sem mynd hafi náðst af við innbrotið í A, svipi mjög til varnaraðila.

Varnaraðili vísar einkum til rökstuðnings í hinum kærða úrskurði og bendir jafnframt sérstaklega á að af myndum verði ekki ráðið hvaða maður hafi framið innbrotið í A. Hvorki sé fyrir hendi rökstuddur grunur um að varnaraðili sé sekur um innbrot né brýn nauðsyn til að grípa til þeirra rannsóknaraðgerða sem krafist sé.

Lögregla hefur til rannsóknar ætlað brot varnaraðila gegn 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þegar litið er til þess sem að framan greinir verður að telja að uppfyllt séu skilyrði 1. mgr. 92. gr., sbr. 1. mgr. 93. gr. laga nr. 19/1991 til að fallast á framkomna kröfu sóknaraðila.

Þóknun verjanda verður ekki dæmd að svo stöddu, sbr. 1. mgr. 44. gr. laga nr. 19/1991.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er gert skylt að láta sóknaraðila, Lögreglustjóranum í Reykjavík, í té munnvatnssýni í þágu rannsóknar máls nr. 010-2005-27087 hjá lögreglunni í Reykjavík.