536/2015

Ágreiningur aðila laut að því hvort S hefði verið fastráðinn er hann slasaðist í desember 2011 að störfum um borð í skipi í eigu V hf., sem var með kjarasamningsbundna slysatryggingu sjómanna hjá VÍ hf., og hvort hann ætti rétt á greiðslu bóta vegna tímabundins atvinnutjóns. Talið var að V hf. þyrfti að bera hallann af skorti á sönnun um efni ráðningarsamnings, enda hafði ekki verið gerður skriflegur ráðningarsamningur við S þrátt yfir ákvæði 1. og 3. mgr. 6. gr. sjómannalaga nr. 35/1985. Þá var ekki fallist á með VÍ hf. að sú staðreynd að S hefði þegið atvinnuleysisbætur á tímabilinu janúar til maí 2011 og í september sama ár styddi það að hann hefði verið ráðinn tímabundinni ráðningu þegar hann slasaðist. Var VÍ hf. gert að greiða S bætur vegna tímabundins atvinnutjóns.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. ágúst 2015. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi slasaðist stefndi 2. desember 2011 er hann var við störf um borð í skipinu Jóni Vídalín VE-82. Var skipið gert út af Vinnslustöðinni hf. sem var með kjarasamningsbundna slysatryggingu sjómanna hjá áfrýjanda. Hefur áfrýjandi greitt stefnda bætur á grundvelli mats sem aðilar óskuðu sameiginlega eftir á afleiðingum slyssins aðrar en bætur vegna tímabundins atvinnutjóns. Samkvæmt niðurstöðu matsgerðarinnar var stefndi óvinnufær vegna slyssins á tímabilinu frá 11. desember 2011 til 2. desember 2012. Telur áfrýjandi að stefndi eigi ekki rétt á greiðslu bóta vegna tímabundins atvinnutjóns þar sem hann hafi ekki verið fastráðinn á skipið.

Áfrýjandi telur að sú staðreynd að stefndi hafi þegið atvinnuleysisbætur á árinu 2011 styðji að hann hafi verið með tímabundna ráðningu. Ekki er ágreiningur um að stefndi fékk greiddar atvinnuleysisbætur á tímabilinu janúar til maí 2011 og í september sama ár. Frá miðjum þeim mánuði var hann lögskráður á skipið Jón Vídalín uns hann hætti í kjölfar slyssins í byrjun desember 2011. Renna framangreindar greiðslur atvinnuleysisbóta til stefnda því ekki stoðum undir þá fullyrðingu áfrýjanda að stefndi hafi verið ráðinn tímabundinni ráðningu þegar hann slasaðist. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur að öðru leyti en um almenna vexti, en eins og kröfugerð stefnda er sett fram verða vextir samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu reiknaðir á kröfuna frá 4. desember 2012 eins og nánar greinir í dómsorði.

Eftir þessum málsúrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Vátryggingafélag Íslands hf., greiði stefnda, S-kk-þgf J-kk-þgf P-kk-þgf, 4.233.745 krónur með 4,5 % ársvöxtum af 7.237.415 krónum frá 4. desember 2012 til 9. október 2013 og af 4.233.745 krónum frá þeim degi til 23. september 2014 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað er staðfest.

Áfrýjandi greiði stefnda 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.