arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
99/2008

T krafðist gjaldþrotaskipta á búi P. Við fyrirtöku málsins mætti P og óskaði eftir og fékk frest, sbr. 3. mgr. 70. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Er málið var tekið fyrir á ný mótmælti P kröfu T á nánar tilgreindum forsendum. Þóttu þau mótmæli of seint fram komin, sbr. 4. mgr. 70. gr. laga nr. 21/1991 og var krafa T því tekin til greina, enda töldust skilyrði 1. tl. 2. mgr. 65. gr. sömu laga fyrir hendi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. febrúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. janúar 2008, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta samkvæmt kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, P-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, tollstjóranum í Reykjavík, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
100/2009

R kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem fallist var á kröfu Þ um ógildingu fjárnáms, sem sýslumaðurinn í Borgarnesi hafði gert hjá honum á grundvelli dóms Hæstaréttar 4. október 2007 þar sem Þ og eiginkonu hans var gert að greiða R óskipt tiltekna fjárhæð. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms, en þar er vísað til þess að í kjölfarið af hinum aðfararhæfa dómi hafi R tekið saman yfirlit yfir skuld Þ og eiginkonu hans við R þar sem fram kom að skuld þeirra næmi 606.122 krónur. Þ hafi í framhaldinu greitt þá fjárhæð og lögmaður R gefið út yfirlýsingu þess efnis að greiðsla þessarar fjárhæðar hefði verið innt af hendi af hálfu hjónanna ásamt því að vísað var í umrætt yfirlit. R hefði því mátt vera ljóst að greiðslan hafi verið innt af hendi til lúkningar skuldinni. Hvorki bréfið frá lögmanni R, né önnur gögn málsins hafi borið með sér að umrædd greiðsla hafi verið móttekin með fyrirvara af hálfu R.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. febrúar 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 9. febrúar 2009, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að fellt yrði úr gildi fjárnám, sem sýslumaðurinn í Borgarnesi gerði hjá honum 17. september 2008 í eignarhluta hans í jörðinni Kvíum, fyrir kröfu sóknaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði breytt og kröfu varnaraðila hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur, en til vara að fjárnáminu verði breytt á þann veg að einungis verði gert fjárnám til tryggingar kröfu að fjárhæð 314.428 krónur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði tók sóknaraðili í framhaldi af dómi Hæstaréttar 4. október 2007 saman yfirlit um skuld varnaraðila og eiginkonu hans við sóknaraðila þar sem fram kom að skuld þeirra við hann næmi 606.122 krónum. Varnaraðili greiddi sóknaraðila þessa fjárhæð. Lögmaður sóknaraðila gaf út yfirlýsingu 22. október 2007 um að greiðslan hafi verið innt af hendi til sóknaraðila vegnar skuldar hjónanna. Í yfirlýsingunni var vísað til áðurnefnds yfirlits. Sóknaraðila mátti vera ljóst að greiðslan var innt af hendi til lúkningar skuldinni. Hvorki bréfið né önnur gögn málsins bera með sér að umrædd greiðsla hafi verið móttekin með fyrirvara af hálfu sóknaraðila um að hann ætti frekari kröfu á hendur varnaraðila og eiginkonu hans. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, R-kk-nf Ó-kk-nf, greiði varnaraðila, Þ-kk-þgf G. E-kk-þgf, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
109/2009

X var sakfelld fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Var brot X talið varða við 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50/1987 og hún svipt ökurétti í eitt ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. febrúar 2009 að fengnu áfrýjunarleyfi og krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærðu, en henni gert að sæta lengri sviptingu ökuréttar.

Ákærða krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Ákærða játaði sök við þingfestingu málsins. Var farið með málið samkvæmt þágildandi 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ákærðu er gefið að sök að hafa ekið bifreið óhæf til að stjórna ökutæki örugglega vegna áhrifa amfetamíns. Ákærða var stöðvuð í akstri og var blóðsýni tekið 35 mínútum síðar. Samkvæmt matsgerð rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði mældust 180 ng/ml amfetamíns í blóði hennar.

Brot ákærðu varðar við 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50/1987. Hún hefur ekki áður gerst brotleg og fer því um sviptingu ökuréttar samkvæmt 1. mgr., sbr. 4. mgr. 102. gr. sömu laga. Samkvæmt því ákvæði skal svipting ökuréttar eigi vara skemur en þrjá mánuði og allt að tveimur árum eftir alvarleika brots og magni ávana- og fíkniefna í blóði eða þvagi ökumanns. Þegar litið er til dómvenju um ákvörðun ökuréttarsviptingar þegar brotið var framið, sbr. nú reglugerð nr. 328/2009 um breytingu á reglugerð nr. 930/2006 um sektir og önnur viðurlög vegna brota á umferðarlögum og reglum settum samkvæmt þeim, verður ákærða svipt ökurétti í eitt ár vegna brots þess sem hún er sakfelld fyrir með hinum áfrýjaða dómi, að frádreginni ökuréttarsviptingu í fjóra mánuði frá 13. nóvember 2008.

Ákvæði héraðsdóms um refsingu og sakarkostnað eru ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti og standa þau óröskuð.

Með dómi þessum er lagfærð viðurlagaákvörðun hins áfrýjaða dóms í samræmi við 102. gr. umferðarlaga, eins og henni var breytt með 18. gr. laga nr. 66/2006. Er því rétt að áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákvæði héraðsdóms um refsingu ákærðu, H-kvk-ef V-kvk-ef, og um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærða er svipt ökurétti í eitt ár frá uppsögu dóms þessa að telja að frádreginni sviptingu í fjóra mánuði sem hún sætti frá 13. nóvember 2008.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
112/2009

Fallist var á kröfu þb. S ehf. um að rifta greiðslu félagsins að fjárhæð 10.000.000 krónur, til H hf., á grundvelli 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti nr. 21/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. mars 2009. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Ekki er ágreiningur milli málsaðila um að fyrirsvarsmönnum áfrýjanda hafi, nokkru áður en greiðslan var innt af hendi 14. mars 2008, verið orðið kunnugt um að árangurslaust fjárnám hafði verið gert hjá Stafnási ehf. 7. janúar sama ár. Þá liggur fyrir að skuld hafði safnast upp á viðskiptareikningi félagsins hjá áfrýjanda. Hann var af þeim sökum hættur að leyfa félaginu úttektir í reikning og voru öll viðskipti ársins 2008 gegn staðgreiðslu. Af þessu sem og öðrum upplýsingum sem fram koma í málsgögnum er ljóst að greiðsluerfiðleikar Stafnáss ehf. hlutu að hafa verið áfrýjanda kunnir þegar greiðslan var innt af hendi. Þá er komið fram í málinu að framkvæmdastjóri Stafnáss ehf. og eiginkona hans voru í persónulegri ábyrgð fyrir skuldinni við áfrýjanda og voru þau tilgreind með félaginu sem skuldarar að kröfu áfrýjanda í sáttinni 23. janúar 2008, sem getið er í héraðsdómi, og rituðu nöfn sín undir hana.

Ekki er vafi á að Stafnás ehf. var ógjaldfær þegar greiðslan til áfrýjanda átti sér stað 14. mars 2008, en félagið var úrskurðað gjaldþrota 22. apríl 2008 samkvæmt gjaldþrotabeiðni sem barst Héraðsdómi Reykjavíkur 6. febrúar sama ár. Af því sem að framan var rakið verður ráðið að greiðslan var áfrýjanda á ótilhlýðilegan hátt til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa svo sem það er orðað í 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og áfrýjanda mátti vera þetta ljóst. Jafnframt verður talið að öðrum skilyrðum lagaákvæðisins fyrir riftun greiðslunnar sé fullnægt. Samkvæmt þessu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir. Þarf þá ekki að taka afstöðu til þess hvort áfrýjanda hafi mátt vera ljóst að komin var fram krafa um gjaldþrotaskipti, þegar greiðslan átti sér stað, sbr. 1. mgr. 139. gr. laga nr. 21/1991.

Málskostnaðarákvæði hins áfrýjaða dóms verður staðfest. Áfrýjandi verður með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Rift er greiðslu Stafnáss ehf. að fjárhæð 10.000.000 krónur til áfrýjanda, Húsasmiðjunnar hf., sem innt var af hendi 14. mars 2008.

Áfrýjandi greiði stefnda, þrotabúi Stafnáss ehf., 10.000.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. júní 2008 til greiðsludags.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjandi greiði stefnda 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
113/2009

BY ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þess um að B yrði gert að setja málskostnaðartryggingu í máli, sem B hafði höfðað á hendur félaginu. Til stuðning kröfu sinni vísaði B ehf. í árangurslaus fjárnám sem gerð höfðu verði hjá B, en þau yngstu voru um ársgömul. Talið var að hin árangurslausu fjárnám gætu ekki, án frekari upplýsinga, gefið mynd af greiðslugetu B nú, vegna þess tíma sem liðinn var síðan þau áttu sér stað. Að því virtu og þar sem B hafði ekki fært fram önnur gögn til stuðnings kröfu sinni, staðfesti Hæstiréttur úrskurð héraðsdóms.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. febrúar 2009, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem hann hefur höfðað gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar að fjárhæð 1.000.000 krónur. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili reisir kröfu sína um málskostnaðartryggingu á því að á undanförnum tæpum þremur árum hafi fjögur árangurslaus fjárnám verið gerð hjá varnaraðila. Þann 4. maí 2006 lauk tveimur fjárnámum án árangurs eftir að varnaraðili hafði lýst yfir eignaleysi sínu og 11. febrúar 2008 lauk enn tveimur fjárnámum án árangurs eftir að bróðir varnaraðila, sem hittist fyrir á lögheimili hans, hafði lýst yfir eignaleysi varnaraðila. Vegna þess tíma sem liðinn er síðan hin árangurslausu fjárnám voru gerð er fallist á með héraðsdómara að þau geti ekki án frekari upplýsinga gefið mynd af greiðslugetu varnaraðila nú. Að því gættu og þar sem sóknaraðili hefur ekki fært fram önnur gögn til stuðnings kröfu sinni verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
115/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. mars 2009 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. mars 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til miðvikudagsins 1. apríl 2009 kl. 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
122/2009

S krafðist þess að viðurkennt yrði að hann væri eigandi að orkunýtingarrétti vatns á jörðinni A, þar með talið orkunýtingarrétti sem næmi skertu vatnsrennsli um jörðina vegna Kárahnjúkavirkjunar. S eignaðist jörðina með afsali árið 1990. Jörðin hafði verið eigu Í en verið seld og afsöluð árið 1918. S byggði meðal annars á því af nánar tilgreindum ástæðum að afsalið gæti ekki falið í sér að vatnsafli hefði verið haldið eftir í eigu Í. Ekki var fallist á fyrrgreinda málsástæðu S þar sem afsalið bæri það skýrlega með sér að kveðið hefði verið á um vatnsafl og notkun þess í landi jarðarinnar væri undanskilið við söluna. Þá var ennfremur hafnað málsástæðu S um að vegna 18. gr. þinglýsingarlaga nr. 39/1978 ættu réttindi afsalshafa að ganga framar réttindum íslenska ríkisins. Eftir að héraðsdómur gekk í málinu var kveðinn upp í Hæstarétti dómur í máli nr. 562/2008, en í honum var því hafnað að vatnsréttindi, sem skilin höfðu verið frá jörð, teldust til ítaksréttinda í skilningi laga nr. 113/1952 um lausn ítaka af jörðum. Taldi Hæstiréttur að vatnsréttindi, sem fjallað væri um í þessu máli, væru sama marki brennd. Með vísan til forsendna héraðsdóms um önnur atriði málsins var niðurstaða hans staðfest og Í og L sýknuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. mars 2009. Hann krefst þess aðallega að viðurkennt verði að hann sé eigandi að orkunýtingarrétti vatns á jörðinni Arnórsstaðaparti, þar með talið orkunýtingarrétti sem nemi skertu vatnsrennsli um jörðina vegna Kárahnjúkavirkjunar. Til vara krefst áfrýjandi að viðurkennt verði að réttur hans samkvæmt afsali fyrir jörðinni frá 1990, sem þinglýst var 7. júní 2007, gangi framar rétti stefnda íslenska ríkisins samkvæmt afsali frá 10. september 1918, sem þinglesið var 25. júlí 1923. Að þessu frágengnu krefst áfrýjandi þess að viðurkennt verði að hann sé eigandi að orkunýtingarrétti vatns á jörðinni, þar á meðal sem nemi skertu vatnsrennsli um hana vegna Kárahnjúkavirkjunar, að öðru leyti en því sem vatnsafl er í fossum. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eftir að héraðsdómur gekk í máli þessu var kveðinn upp í Hæstarétti dómur 14. maí 2009 í máli nr. 562/2008, en í honum var því hafnað að vatnsréttindi, sem skilin höfðu verið frá jörð, teldust til ítaksréttinda í skilningi laga nr. 113/1952 um lausn ítaka af jörðum. Vatnsréttindi, sem fjallað er um í þessu máli, eru sama marki brennd. Með vísan til forsendna héraðsdóms um önnur atriði málsins verður niðurstaða hans staðfest.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf Ó-kk-nf, greiði stefndu, íslenska ríkinu og Landsvirkjun, hvorum fyrir sig 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
123/2009

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem máli Þ gegn Í og H var vísað frá dómi sökum vanreifunar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. mars 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. febrúar 2009, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar óskipt úr hendi varnaraðila.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður að gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Þ-kk-nf R. K-kk-nf, greiði varnaraðilum, Í-kk-þgf E-kk-þgf A-kk-þgf og H-kk-þgf E-kk-þgf, hvorum fyrir sig 100.000 krónur í kærumálskostnað.
126/2009

S ehf. krafði F ehf. um greiðslu vangreiddrar húsaleigu og rekstrarkostnaðar samkvæmt gildandi húsaleigusamningi. Talið var að F ehf. hefði ekki tekist að sanna að munnlegt samkomulag hefði tekist milli félaganna um að F ehf. væri ekki skylt að greiða húsaleigu á uppsagnarfresti. Þá var jafnframt ekki fallist á það með F ehf. að venja, þess efnis að S skyldi ekki greiða annan rekstrarkostnað en hitakostnað, hefði valdið breytingu á skriflegum húsaleigusamningi. Var F ehf. því dæmt til að greiða S ehf. vangreidda húsaleigu og rekstrarkostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. mars 2009. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms, þó þannig að krafan sem þar var dæmd lækki í 1.188.439 krónur og beri hún dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu í samræmi við dómsorð héraðsdóms fram til 15. október 2007 en af 1.188.439 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Frá dragist innborgun 93.717 krónur 4. febrúar 2008. Þá krefst hann staðfestingar á málskostnaðarákvæði héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Lækkun stefnda á dómkröfu sinni stafar af því, að hann kveðst fyrir mistök hafa krafist framlags frá áfrýjanda vegna reksturskostnaðar í leiguhúsnæðinu að Hlíðarsmára 8 í Kópavogi, 18.311 krónur, vegna ágúst 2007, en við málssóknina miðar hann við að leigusamningi aðila hafi lokið 1. þess mánaðar. Ágreiningslaust er að áfrýjandi greiddi 93.717 krónur inn á kröfu stefnda 4. febrúar 2008.

Ekki er fallist á með áfrýjanda að breyting hafi orðið á skuldbindingum hans samkvæmt skriflegum húsaleigusamningi aðila 1. desember 2004 vegna venju sem hann telur að komist hafi á í lögskiptum sínum við fyrri eiganda húsnæðisins fyrir og eftir þessa samningsgerð um greiðslu sína vegna sameiginlegs reksturskostnaðar í húsinu.

Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur með þeirri breytingu áfrýjanda til hagsbóta sem stefndi hefur gert kröfu um.

Áfrýjandi verður með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Fjárfestingamiðlun Íslands ehf., greiði stefnda, Skjólgarði ehf., 1.188.439 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 333.335 krónum frá 1. júní 2007 til 1. júlí sama ár, af 668.392 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, af 855.713 krónum frá þeim degi til 15. sama mánaðar, en af 1.188.439 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 93.717 krónum miðað við 4. febrúar 2008.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað er óraskað.

Áfrýjandi greiði stefnda 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
128/2009

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að A yrði sviptur sjálfræði í sex mánuði á grundvelli a. liðar 4. gr., sbr. 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. mars 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 5. mars 2009, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði frá úrskurðardegi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um að hann verði sviptur sjálfræði. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að skilyrði séu til að svipta sóknaraðila sjálfræði tímabundið í sex mánuði frá 5. mars 2009 með heimild í a. lið 4. gr., sbr. 1. mgr. 5. gr., lögræðislaga.

Ákvörðun héraðsdóms um málskostnað skipaðs verjanda sóknaraðila í héraði verður staðfest.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Sóknaraðili, A, er sviptur sjálfræði í sex mánuði frá 5. mars 2009.

Málskostnaðarákvörðun héraðsdóms er staðfest.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, Ó-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.