arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
239/2004

B krafðist að því yrði með beinni aðfarargerð afhent tiltekið fiskiskip ásamt fylgifé. Í Hæstarétti var tekið fram að S hf. hefði samþykkt kauptilboð B í skipið og B lagt kaupverð þess inn á reikning í banka. S hf. hefði hins vegar ekki fengið umráð fjárins eða tryggingu fyrir greiðslu þess við afhendingu skipsins. Með vísan til þess að B hafði ekki sýnt fram á að það hefði fullnægt greiðsluskyldu sinni auk þess sem ágreiningur aðila um fylgifé skipsins var óútkljáður var talið að ekki væri fullnægt skilyrðum 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför til að veita B umráð yfir skipinu með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júní 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 19. maí 2004, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að honum yrði með beinni aðfarargerð afhent fiskiskipið Húnaröst SF 550, ásamt fylgifé. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á framangreinda kröfu hans í samræmi við kaupsamning aðila þar um. Til vara krefst hann að umrætt skip verði með beinni aðfarargerð tekið úr vörslum varnaraðila „án hins umdeilda fylgifjár, ASDIC, FURUNO CSH 22, sónar, árg. 1997.“ Þá krefst sóknaraðili málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér kærumálskostnað.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði gerði sóknaraðili kauptilboð 11. febrúar 2004 í fiskiskipið Húnaröst SF 550. Hinn 17. sama mánaðar samþykkti varnaraðili tilboðið með tölvubréfi. Deila aðilar um hvaða fylgifé skipsins skyldi vera með í kaupunum. Sóknaraðili mun hafa stofnað reikning í Landsbanka Íslands hf. og lagt inn á hann kaupverð skipsins, 5.000.000 krónur. Hins vegar hefur varnaraðili ekki fengið umráð fjárins eða tryggingu fyrir greiðslu þess við afhendingu skipsins. Samkvæmt því hefur sóknaraðili ekki sýnt fram á að hann hafi fullnægt greiðsluskyldu sinni samkvæmt samningi aðila. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Britannia Shipping International, greiði varnaraðila, Skinney-Þinganesi hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
242/2004

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júní 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júní 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. júní 2004 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að í stað gæsluvarðhalds verði varnaraðili látinn sæta farbanni. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Fram er komið að enn stendur yfir rannsókn lögreglu á fjárhagslegum umsvifum varnaraðila erlendis. Fyrir Hæstarétt hafa verið lögð fram frekari gögn er styrkja þann grun. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
246/2004

V ehf. sem framkvæmdi viðgerð á skipi taldi sig eiga haldsrétt til tryggingar kröfu sinni. Hafði V ehf. tekið að sér að gera við skipið og hafa eftirlit með því þar sem það lá í þar til greindri höfn. Var samkomulag um að kostnað vegna þessa þyrfti jafnvel ekki að greiða fyrr en útgerð skipsins skilaði tekjum. Talið var að V ehf. hafi ekki haft skipið í vörslu sinni og því væru skilyrði haldsréttar ekki fyrir hendi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. maí 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. júní sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 12. maí 2004, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að hnekkt yrði ákvörðun sýslumannsins í Bolungarvík 22. september 2003 um að breyta ekki frumvarpi sínu til úthlutunar á söluverði fiskiskipsins Kristina Logos við nauðungarsölu á þann veg að tekin yrði til greina krafa sóknaraðila um úthlutun á 5.250.000 krónum til greiðslu kröfu í skjóli haldsréttar. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að frumvarpinu verði breytt þannig að hann fái úthlutað af söluverði skipsins 5.250.000 krónum með dráttarvöxtum samkvæmt lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. maí 2003 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Olíuverzlun Íslands hf. krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Varnaraðilarnir J-kk-nf M-kk-nf og Deutz Danmark A/S hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til þess, sem greinir í forsendum hins kærða úrskurðar, verður að fallast á með héraðsdómara að sóknaraðili hafi ekki haft skipið í sinni vörslu í skilningi 1. mgr. 200. gr. siglingalaga nr. 34/1985 og því séu skilyrði haldsréttar ekki fyrir hendi. Samkvæmt því verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilanum Olíuverzlun Íslands hf. kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Vélsmiðjan og Mjölnir skipa- og vélaþjónusta ehf., greiði varnaraðilanum Olíuverzlun Íslands hf. 150.000 krónur í kærumálskostnað.
247/2004

R krafði S hf. um greiðslu skaðabóta úr ábyrgðartryggingu fyrirtækis sem tekið hafði verið til skipta samkvæmt reglum um slit fyrirtækja í verðbréfaþjónustu. Með vísan til þess að ekkert lá fyrir um að skaðabótaskyldan hefði verið staðreynd, þótt fjárhæð kröfu R hefði verið viðurkennd af skiptastjóra á öðrum grundvelli, og að S hf. þyrfti ekki að vera bundið af þeirri ákvörðun skiptastjóra þar sem hann hefði hafnað bótaskyldu, voru skilyrði 1. mgr. 95. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga ekki talin vera fyrir hendi. Þá var ekki það samband með vátryggingartaka og S hf. að félagið hefði fyrirsvar fyrir þann fyrrnefnda. Samkvæmt þessu og með vísan til 1. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var kröfum R vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. júní sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur, sem kveðinn var upp 17. maí 2004 í máli sóknaraðila á hendur varnaraðila og S-kvk-þgf E-kvk-þgf, en með honum var vísað frá dómi kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfur hans gegn varnaraðila til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
248/2003

Á krafði S og A um greiðslu samkvæmt munnlegum verksamningi. S og A kröfðust sýknu með vísan til þess að þau hefðu ekki verið eiginlegir viðsemjendur Á, heldur H ehf. Sönnunarbyrði fyrir því að Á hafi vitað eða  mátt vita að H ehf. væri viðsemjandi hans var lögð á S og A, sem stóðu að samningsgerðinni.  Sú sönnun hafði ekki tekist.  Var því lagt til grundvallar að S og A hafi látið Á vinna verkið í þeirra nafni og báru þau samkvæmt því óskipta ábyrgð á greiðslu fyrir unnið verk. Engin haldbær gögn sýndu að krafa Á væri ósanngjörn og var hún tekin til greina.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu upphaflega til Hæstaréttar 10. apríl 2003. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu málsins 28. maí 2003 og áfrýjuðu þau á ný 25. júní sama árs með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 7. gr. laga nr. 38/1994. Þau krefjast aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara er krafist að krafa stefnda verði lækkuð og málskostnaður látinn niður falla.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandinn A-kvk-nf bar fyrir dómi að hún hafi séð teikningar að húsi fyrir Hekluminjasafn að Leirubakka og fylgst með gerð þeirra, þar sem hún var tilgreind sem verkkaupi ásamt áfrýjandanum S-kk-þgf. Þá er ekki ágreiningur um að hún var viðstödd fund málsaðila í byrjun desember 2001, þegar fyrst var rætt við stefnda um að hann tæki að sér að hefja verk við síðari áfanga byggingarinnar. Einnig er fram komið að hún kom oft á byggingarstað og fylgdist með framvindu fyrri hluta verksins, þar sem stefndi var byggingarstjóri, áður en hann tók að sér halda því áfram. Þegar metið er réttmæti fjárkröfu stefnda ber að hafa hliðsjón af þeirri meginreglu kröfuréttar sem nú kemur fram í lokamálslið 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur verða dæmd til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, S-kk-nf R-kk-nf E-kk-nf og A-kvk-nf S-kvk-nf E-kvk-nf, greiði óskipt stefnda, Á-kk-þgf E-kk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
248/2004

Í hf. krafði S hf. um greiðslu skaðabóta úr ábyrgðartryggingu fyrirtækis sem tekið hafði verið til skipta samkvæmt reglum um slit fyrirtækja í verðbréfaþjónustu. Með vísan til þess að ekkert lá fyrir um að skaðabótaskyldan hefði verið staðreynd, þótt fjárhæð kröfu Í hf. hefði verið viðurkennd af skiptastjóra á öðrum grundvelli, og að S hf. þyrfti ekki að vera bundið af þeirri ákvörðun skiptastjóra þar sem hann hefði hafnað bótaskyldu, voru skilyrði 1. mgr. 95. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga ekki talin vera fyrir hendi. Þá var ekki það samband með vátryggingartaka og S hf. að félagið hefði fyrirsvar fyrir þann fyrrnefnda. Samkvæmt þessu og með vísan til 1. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var kröfum Í hf. vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Framtak Fjárfestingarbanki hf. skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. maí 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. júní sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur, sem kveðinn var upp 17. maí 2004 í máli félagsins á hendur varnaraðila og S-kvk-þgf E-kvk-þgf, en með honum var vísað frá dómi kröfum þess á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt gögnum málsins hefur Framtak Fjárfestingarbanki hf. nú verið sameinaður Íslandsbanka hf. og fyrrnefnda félagið afmáð úr hlutafélagaskrá. Er Íslandsbanki hf. því orðinn sóknaraðili málsins, en hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfur hans gegn varnaraðila til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
249/2004

S krafði S hf. um greiðslu skaðabóta úr ábyrgðartryggingu fyrirtækis sem tekið hafði verið til skipta samkvæmt reglum um slit fyrirtækja í verðbréfaþjónustu. Með vísan til þess að ekkert lá fyrir um að skaðabótaskyldan hefði verið staðreynd, þótt fjárhæð kröfu S hefði verið viðurkennd af skiptastjóra á öðrum grundvelli, og að S hf. þyrfti ekki að vera bundið af þeirri ákvörðun skiptastjóra þar sem hann hefði hafnað bótaskyldu, voru skilyrði 1. mgr. 95. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga ekki talin vera fyrir hendi. Þá var ekki það samband með vátryggingartaka og S hf. að félagið hefði fyrirsvar fyrir þann fyrrnefnda. Samkvæmt þessu og með vísan til 1. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var kröfum S vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. maí 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. júní sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur, sem kveðinn var upp 17. maí 2004 í máli sóknaraðila á hendur varnaraðila og S-kvk-þgf E-kvk-þgf, en með honum var vísað frá dómi kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfur hans gegn varnaraðila til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
24/2004

Með vísan til 1. mgr. 24. gr. og d. og e. liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var máli K vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. janúar 2004. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. desember 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Skilja verður málatilbúnað sóknaraðila á þá leið að hún krefjist þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og honum gert að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
250/2004

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júní 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. júní sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. júní 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. júní 2004 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verður felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili grunaður um að eiga aðild að innflutningi á miklu magni af amfetamíni og kókaíni hingað til lands 24. maí 2004. Hefur meðal annars komið í ljós við rannsókn málsins að daginn áður dvaldi varnaraðili á sama hóteli erlendis og sá, sem handtekinn var við komu til landsins með fíkniefnin í fórum sínum. Við fyrstu yfirheyrslur hjá lögreglu neitaði varnaraðili hins vegar með öllu að hafa farið utan og kvaðst hafa verið hérlendis á þeim tíma. Þá liggur fyrir í málinu framburður manns þess efnis að varnaraðili eigi aðild að innflutningi fíkniefnanna. Er fallist á að rökstuddur grunur sé fram kominn um að varnaraðili hafi gerst sekur um brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum og að nauðsyn beri til vegna rannsóknarhagsmuna að hefta frelsi hans. Getur ætlað brot hans varðað hann fangelsi. Með vísan til þessa verður fallist á að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
254/2003

V krafði S um afslátt af kaupverði bifreiðar. Samkomulag var gert um kaupin 15. október 1999 og afsal gefið út 15. nóvember sama ár. V lét framkvæma ástandsskoðun á bifreiðinni 22. nóvember og sendi S niðurstöðu hennar. Var talið að samkvæmt 1. mgr. 52. gr. laga nr. 39/1922 um lausafjárkaup, hafi V borið að skýra S frá því án ástæðulauss dráttar ef hann vildi bera fyrir sig galla á bifreiðinni.  Það hafi hann gert með bréfi 9. október 2000 og krafist afsláttar, en sending niðurstöðu ástandsskoðunar gat ekki jafngilt slíkri tilkynningu. Hann hafi hins vegar ekki fylgt kröfu sinni eftir fyrr en með matsbeiðni 28. janúar 2002. Þar sem þessi mikli dráttur hafði ekki verið réttlættur taldist V hafa misst rétt til að hafa uppi kröfu vegna kaupanna og var S sýknaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir P-kk-nf K-x-x H-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. júní 2003 og krefst þess að stefndi greiði sér 3.432.526 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. september 2002 til greiðsludags og málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi reisir kröfu sína um afslátt af kaupverði bifreiðar, sem hann keypti af stefnda með samkomulagi 15. október 1999 og afsali 15. nóvember sama ár, á því að ástand hennar hafi við kaupin verið annað og lakara en hann hafi mátt vænta miðað við útlit og verð. Ástandsskoðun á bifreiðinni fór fram 22. nóvember sama ár hjá Krafti ehf. Áfrýjandi sendi stefnda niðurstöðu skoðunarinnar sama dag. Hann ritaði stefnda bréf 9. október 2000 með kröfu um afslátt og bauð að málinu lyki með því að stefndi endurgreiddi sér 1.500.000 krónur af kaupverði bifreiðarinnar, sem hafði í kaupunum verið ákveðið 7.000.000 krónur, en kvaðst tilbúinn til samninga. Ella myndi hann biðja um mat á hæfilegum afslætti og fylgja niðurstöðu þess eftir með málssókn. Áfrýjandi fór fram á dómkvaðningu matsmanns með bréfi 28. janúar 2002 og skilaði hann matsgerð sinni 13. mars sama ár.

Samkvæmt 1. mgr. 52. gr. laga nr. 39/1922 um lausafjárkaup, sem í gildi voru þegar kaup aðila voru gerð, sbr. 99. gr. laga nr. 50/2000 um sama efni, skyldi áfrýjandi skýra stefnda frá því án ástæðulauss dráttar ef hann vildi bera fyrir sig galla á bifreiðinni en missa rétt sinn ella. Það gerði áfrýjandi með bréfi sínu 9. október 2000, en sendingu ástandsskoðunar 22. nóvember 1999 verður ekki jafnað til slíkrar tilkynningar. Hann fylgdi kröfu sinni ekki eftir fyrr en með matsbeiðni 28. janúar 2002. Þessi mikli dráttur hefur ekki verið réttlættur og telst áfrýjandi því hafa misst rétt til að hafa uppi kröfu vegna kaupanna. Þegar af þessari ástæðu verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu stefnda.

Áfrýjandi greiði stefnda 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, V-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnda, S-kk-þgf S-kk-þgf, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
254/2004

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. júní 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. júní sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. júní 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. júní 2004 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ætla verður að varnaraðili kæri úrskurð héraðsdómara í því skyni að fá úrskurðinn felldan úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
255/2004

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. júní 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. júní sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. júní 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 5. júlí 2004 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verður felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Skilyrði a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um gæluvarðhald yfir varnaraðila eru fyrir hendi. Ber því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar að staðfesta hann.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.