100/2006

Þann 16. janúar 2004 varð árekstur bifreiða, sem ekið var suður Kringlumýrarbraut í Reykjavík. R ók bifreið sinni á miðakrein, af þremur akreinum, en ákvað að skipta yfir á vinstri akrein þar sem mun minna var af ökutækjum og umferðin gekk greiðar. Þ sagðist ekki hafa átt von á að ökutæki væri ekið svo skyndilega út á þá akrein sem hann ók um og keyrði hann því aftan á bifreið R. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, segir að meginorsök harkalegs áreksturs bifreiðanna hafi verið sú að R hafi ekki gætt þess áður en hann skipti um akrein að ganga úr skugga um að það væri að teknu tilliti til aðstæðna unnt án hættu fyrir aðra, sbr. 2. mgr. 17. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Hins vegar var talið að Þ hefði mátt búast við að bifreiðar skiptu yfir á vinstri akreinina, líkt og hann hafði sjálfur gert skömmu fyrir áreksturinn. Einnig þótti sýnt að áreksturinn hefði að hluta orsakast af því að Þ hefði ekið of hratt miðað við aðstæður. Var sök hans því metin að einum þriðja en R og J báru tvo þriðju hluta sakarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Aðaláfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 17. febrúar 2006. Þau krefjast þess aðallega að viðurkennd verði full og óskipt skaðabótaábyrgð gagnáfrýjenda vegna tjóns sem aðaláfrýjendur urðu fyrir við árekstur bifreiðanna NT 156 og YH 670 á Kringlumýrarbraut í Reykjavík 16. janúar 2004. Til vara krefjast þau að viðurkennt verði að bótaskyldu skuli skipt með aðilum þannig að bótaábyrgð gagnáfrýjenda verði aukin frá niðurstöðu héraðsdóms. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjendur áfrýjuðu fyrir sitt leyti 10. apríl 2006. Þeir krefjast aðallega sýknu af kröfum aðaláfrýjenda og málskostnaðar á báðum dómstigum. Til vara krefjast þeir staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétt hafa verið lögð fram ný gögn, meðal annars greinargerð M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef prófessors í vélaverkfræði þar sem hann svarar nokkrum spurningum aðaláfrýjenda um slysið 16. janúar 2004. Af hálfu gagnáfrýjenda er því mótmælt að greinargerðin hafi þýðingu í málinu þar sem hún sé byggð á umdeilanlegum forsendum sem meðal annars varði aðstæður á vettvangi. Vegna mótmæla af hálfu gagnáfrýjenda er ekki unnt að reisa niðurstöðu málsins á greinargerð þessari.

Veðurskilyrðum er lýst í gögnum málsins og kölluðu þau á sérstaka aðgát vegfarenda. Ekki verður talið að aðaláfrýjendum hafi tekist sönnun um að bifreiðinni YH 670 hafi verið ekið á svo miklum hraða miðað við aðstæður að fella beri alla sök á ökumann hennar. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er fallist á að ökumaður bifreiðarinnar NT 156 eigi meginsök á árekstrinum og verður staðfest sú sakarskipting sem þar var ákveðin.

Af gögnum málsins má ráða að vitni að árekstri bifreiðanna og aðdraganda hans kunni að hafa verið að finna meðal ökumanna og farþega bifreiða sem óku á eftir bifreið aðaláfrýjenda á miðakrein götunnar. Ekki verður séð að slíkra vitna hafi verið leitað þegar lögregla rannsakaði tildrög áreksturs bifreiðanna. Rannsókninni er áfátt að þessu leyti. Með hliðsjón af þessu og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti felldur niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.