arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
227/2001

Verjandi X krafðist þess að fá afhent endurrit af úrskurðum héraðsdóms um símhleranir hjá X. Talið var að túlka yrði 1. mgr. 43. gr. laga nr. 19/1991 þannig að verjandi gæti aðeins krafist aðgangs að gögnum, sem vörðuðu mál, þar sem hann hefði verið skipaður verjandi. Í kröfu X var hins vegar ekki getið um hvaða mál þeir úrskurðir vörðuðu, sem hann krafðist endurrita af, heldur var óskað aðgangs að endurritum allra úrskurða, sem vörðuðu X, á tilteknu tímabili. Var málinu því vísað frá héraðsdómi.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. júní 2001, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að verjanda hans yrðu afhent endurrit af úrskurðum um símhleranir hjá varnaraðila frá árinu 1995 til 25. maí 2001. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og „krafa mín f.h. X [...] um að fá afhent endurrit af úrskurðum Héraðsdóms Reykjavíkur um símhleranir hjá X [...] allt frá árinu 1995 þar til mál nr. 241/2001 var til meðferðar, verði tekin til greina.”

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Í málinu greinir aðila á um hvort verjanda varnaraðila beri réttur til að fá afhent endurrit úrskurða þar sem heimiluð var hlerun á símtæki varnaraðila. Varnaraðili er grunaður um aðild að umfangsmiklu fíkniefnamáli. Í tengslum við rannsókn þess máls var honum gert að sæta gæsluvarðhaldi með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 21. maí 2001, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 23. maí 2001. Sóknaraðili kveður umbeðna úrskurði hins vegar tengjast öðru máli, sem varði rannsókn á því hvort varnaraðili hafi átt þátt í hvarfi karlmanns, sem saknað hefur verið frá árinu 1994.

Skilja verður 1. mgr. 43. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 12. gr. laga nr. 36/1999, þannig að verjandi geti aðeins krafist aðgangs að gögnum, sem varða mál, þar sem hann hefur verið skipaður verjandi. Í kröfu varnaraðila er ekki getið um hvaða mál þeir úrskurðir varði, sem hann krefst endurrita af, heldur óskar hann aðgangs að endurritum allra úrskurða, sem varða varnaraðila, á tilteknu tímabili. Eins og kröfugerð varnaraðila er háttað verður því ekki hjá því komist að vísa málinu frá héraðsdómi.

Dómsorð:

Málinu er vísað frá héraðsdómi.
232/2001

X var sakaður um kynferðisbrot gagnvart drengnum A. Krafðist X þess að fram færi yfirmat á niðurstöðum matsmanns, sem dómkvaddur hafði verið til að gera sálfræðirannsókn á A. Mótmælti Á dómkvaðningu yfirmatsmanna og hélt því fram að lagaskilyrðum fyrir henni væri ekki fullnægt. Talið var að 3. mgr. 65. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 64. gr. laga nr. 91/1991, heimilaði dómkvaðningu yfirmatsmanna og var því fallist á kröfu X.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. maí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. júní sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. maí 2001, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að dómkvaddir yrðu yfirmatsmenn til að leggja mat á nánar tilgreind atriði í tengslum við mál sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um dómkvaðningu yfirmatsmanna verði hafnað.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
233/2001

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um frávísun vegna vanreifaðra málsástæðna og óljóss samhengis málsástæðna, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. og 1. mr. 100. gr. laga nr. 91/1991, enda annmarkarnir slíkir að ekki yrði úr þeim bætt  undir rekstri málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 12. júní 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. júní 2001, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmd í sameiningu til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, L-kvk-nf M-kvk-nf, V-kk-nf H-kk-nf og Þ-kk-nf Á-kk-nf, greiði í sameiningu varnaraðila, Hafnarfjarðarkaupstað, 75.000 krónur í kærumálskostnað.
23/2001

Á kærði úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur, sem hafði heimilað S að fá Á borna með beinni aðfarargerð úr húseign, gegn því að S greiddi Á nánar tilgreinda fjárhæð. Hafði S gert Á kauptilboð í eignina. Á hafði síðan gert S gagntilboð sem hann samþykkti. Neitaði Á að láta fasteignina af hendi, þrátt fyrir að kominn væri sá tími er Á skyldi afhenda S eignina samkvæmt hinu samþykkta gagntilboði. Hélt Á því fram að slíkur vafi léki á tilkalli S til eignarinnar að ekki væri fullnægt skilyrðum útburðar. Þyrfti að eyða þeim vafa með efnisdómi um réttindi aðila áður en tekin yrði afstaða til útburðarkröfu S. Var fallist á þær forsendur héraðsdóms að réttur S væri svo ljós að það fullnægði skilyrðum 78. gr. laga um aðför nr. 90/1989.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. janúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. desember 2000, þar sem varnaraðila var heimilað með nánar tilteknum skilyrðum að fá sóknaraðila borna með beinni aðfarargerð úr húseigninni Hverafold 34 í Reykjavík. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að greiða sér málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnarðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðili dæmd til að greiða kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Á-kvk-nf H-kvk-nf I-kvk-nf, greiði varnaraðila, S-kk-þgf G-kk-þgf G-kk-þgf, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
241/2001

G var ásamt tveimur meðákærðu sakaður um að hafa komið undan um 8.500.000 krónum, sem var ávinningur af fíkniefnaviðskiptum. Upphaf brots þessa var með tilviljanakenndum hætti og ljóst virtist vera, að frumkvæðið að meðferð fjárins hefði komið frá meðákærðu. Atvik málsins þóttu ótvírætt benda til þess að G hefði gert sér grein fyrir því að umræddir fjármunir væru illa fengnir og tengdust fíkniefnaviðskiptum. G hafði engu að síður unnið að því með meðákærðu að koma fénu undan. Féll háttsemi hans undir hugtakið peningaþvætti og lýsingu brots í ákæru. G var einnig sakfelldur fyrir hilmingarbrot og fíkniefnabrot. Var refsing hans ákveðin fyrir öll brotin í einu lagi samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga. Með hliðsjón af málsatvikum og löngum sakarferli G þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 14 mánuði. G var og gert að sæta upptöku á 100.000 krónum, jafnvirði þeirrar fjárhæðar sem hann hafði aflað með broti sínu, auk þess sem upptæk voru gerð fíkniefni sem fundust við leit lögreglu á heimili hans og ýmsir munir sem lagt var hald á við rannsókn málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Málinu var skotið til Hæstaréttar 30. apríl 2001 að ósk ákærða, en sex dómfelldra í héraði una héraðsdómi. Af hálfu ákæruvalds var jafnframt áfrýjað að því er ákærða einan varðar til staðfestingar á sakfellingu og ákvæðum á upptöku en þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst aðallega sýknu af ákæru fyrir peningaþvætti og hilmingu svo og af upptökukröfu samkvæmt 3. tl. 1. mgr. 69. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara að refsing verði milduð og höfð skilorðsbundin.

Málavöxtum er ítarlega lýst í héraðsdómi. Eins og þar kemur fram er ákærði í 1. tl. I. kafla ákæru sakaður um, ásamt tveimur meðákærðu, að hafa komið undan um 8.500.000 krónum, sem var ávinningur af fíkniefnaviðskiptum. Upphaf brots þessa var með tilviljanakenndum hætti og ljóst virðist vera, að frumkvæðið að meðferð fjárins hafi komið frá meðákærðu. Ákærði var engu að síður virkur þátttakandi í öllu framhaldinu. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða samkvæmt þessum lið ákæru.

Þá ber einnig með vísan til forsendna héraðsdóms að staðfesta niðurstöðu hans um sakfellingu ákærða samkvæmt II. og IV. kafla ákæru, svo og ákvæði hans um upptöku.

Með hliðsjón af því, að ákærði er í máli þessu sakfelldur fyrir hilmingu og brot á lögum um ávana- og fíkniefni, auk peningaþvættis, þykir refsiákvörðun héraðsdóms hæfileg.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að því er varðar ákærða G-kk-þf K-kk-þf G-kk-þf.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.
250/2000

"Eftirlaun hans eða lífeyrir eftirlátins maka miðast þá við starfstíma hans og laun þau, er hann hafði, er hann lét af starfi sínu í bankanum. sbr. 8. gr. og 10. gr., en tekur sömu breytingum og lífeyrir annarra, eftir að taka lífeyris hefst. Hafi hann öðlast a.m.k. 15 ára réttindi í sjóðnum, miðast eftirlaunin og makalífeyrir þó við laun, eins og þau eru þegar lífeyrisgreiðslur byrja, sbr. 8. gr. 1. mgr."

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar með stefnu 26. júní 2000. Hann krefst sýknu af öllum kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málavöxtum er lýst í héraðsdómi. Í reglugerð nr. 669/1997 fyrir Lífeyrissjóð bankamanna er ekki um það getið að annað eigi að gilda um réttindi þeirra, sem látið hafa af störfum af öðrum ástæðum en elli og örorku en þeirra, sem greiddu í sjóðinn á sama tíma og þeir og héldu áfram störfum hjá bönkunum. Um réttindi stefnda fer að 15. gr. reglugerðarinnar en þar er vitnað til 11. gr. hennar. Með þessari athugasemd en annars með skírskotun til raka héraðsdóms ber að staðfesta hann.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem nánar er kveðið á um í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Lífeyrissjóður bankamanna, greiði stefnda, S-kk-þgf J-kk-þgf, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
250/2001

X kærði þá ákvörðun héraðsdóms að banna honum för frá Íslandi þar til dómur félli í máli hans, þó eigi lengur en 15. október 2001. Ákæra hafði verið gefin út á hendur X þar sem honum var gefið að sök tilraun til manndráps og tilraun til sérstaklega hættulegrar líkamsárásar með því að hafa ráðist á A og veitt honum tvö stungusár með hnífi og skömmu síðar kastað hnífnum í áttina að B. Hæstiréttur staðfesti ákvörðun héraðsdóms.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júní 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. júlí 2001. Kærð er ákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 29. júní 2001, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi þar til dómur fellur í máli hans, þó eigi lengur en til miðvikudagsins 15. október nk., eins og segir í hinni kærðu ákvörðun. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi, en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst þess að hin kærða ákvörðun verði staðfest að öðru leyti en því að farbannið standi eigi lengur en til mánudagsins 15. október nk.

Hinn 29. júní 2001 var gefin út ákæra á hendur varnaraðila fyrir tilraun til manndráps og tilraun til sérstaklega hættulegrar líkamsárásar með því að hafa 5. janúar 2001 veitt A tvö stungusár með hnífi og skömmu síðar kastað hnífnum í áttina að B. Varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi af þessum sökum til 9. febrúar 2001, en með ákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 12. sama mánaðar var honum að kröfu lögreglustjórans í Reykjavík bönnuð för úr landi allt til 2. apríl sl. Sú ákvörðun var staðfest með dómi Hæstaréttar 16. febrúar 2001. Lögreglustjórinn í Reykjavík krafðist þess fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 2. apríl sl. að varnaraðila yrði bönnuð för úr landi allt til 2. júlí 2001. Var sú krafa tekin til greina og staðfest með dómi Hæstaréttar 5. apríl sl. Þess var enn krafist fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 29. júní sl. að varnaraðila yrði bönnuð för úr landi allt þar til dómur félli í máli hans, þó eigi lengur en til 15. október 2001. Var sú krafa tekin til greina með hinni kærðu ákvörðun, sem verður staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

X er bönnuð för frá Íslandi þar til dómur fellur í máli hans, þó eigi lengur en til mánudagsins 15. október nk. kl. 16.00.

Kærumálskostnaður fellur niður.
258/2001

Héraðsdómur hafnaði kröfu X um að ríkissaksóknara yrði gert að hlutast til um að ný geðheilbrigðisrannsókn, með atbeina geðlæknis og sálfræðings, yrði gerð á honum og að allur framburður hans og annarra, er mæla á arabísku yrði túlkaður að nýju af skjalaþýðanda. X kærði úrskurðinn til Hæstaréttar, sem staðfesti hann með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júlí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júlí 2001, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að ríkissaksóknara verði gert að hlutast til um að ný geðheilbrigðisrannsókn verði gerð á honum og að allur framburður hans og annarra, er mæla á arabísku, verði túlkaður að nýju af skjalaþýðanda. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Í greinargerð varnaraðila fyrir Hæstarétti kemur fram að hann andmælir því ekki að hann sé sakhæfur. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
260/2001

X var ákærður fyrir hilmingu og þjófnað. Hæstiréttur taldi sannað að X hefði tekið við úr höndum óþekkts manns tösku og bakpoka, sem höfðu að geyma myndavélar o.fl., og falið á heimili sínu þrátt fyrir að honum hlyti að hafa verið ljóst að munanna hefði verið aflað með auðgunarbroti. Þá taldi Hæstiréttur sannað með vísan til játningar X og annarra gagna málsins að hann hefði farið inn í nýbyggingu og stolið þaðan rafhlöðuborvél og naglabyssu. X hafði hlotið 27 refsidóma frá árinu 1978 og voru framangreind brot framin fyrir uppsögu síðasta dómsins. Var honum dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og refsing hans ákvörðuð með hliðsjón af 77. gr., 71. gr., 72. gr. og 255. gr. sömu laga, en J var vanaafbrotamaður. Var X dæmdur í 6 mánaða fangelsisvist.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 29. júní 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að staðfest verði niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu en að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af I. kafla ákæru og að honum verði ekki gerð refsing vegna sakargifta í II.kafla ákæru.

Þegar litið er til framburðar þeirra tveggja lögreglumanna sem fundu þýfið, sem getið er um í I. kafla ákæru, á heimili ákærða umræddan dag og annarra atvika málsins þykir sannað að ákærða hlaut að vera ljóst að munanna hafði verið aflað með auðgunarbroti. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, R-kk-ef A-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 50.000 krónur.
263/2001

X játaði að hafa ráðist á móður sína með skærum og veitt henni áverka á hálsi. L krafðist gæsluvarðhalds yfir X og að honum yrði gert að sæta sérfræðirannsókn á andlegum og líkamlegum þroska og heilbrigðisástandi. Héraðsdómur féllst á kröfu L um geðrannsókn og úrskurðaði X í gæsluvarðhald með vísan til d-liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdómara með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. júlí 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til kl. 16.00 föstudaginn 27. júlí 2001 og sæta jafnframt geðrannsókn. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara er þess krafist að varnaraðili verði aðeins látinn sæta gæsluvarðhaldi fram að þeim tíma sem geðrannsókn liggur fyrir og eigi lengur en til föstudagsins 13. júlí 2001. Til þrautavara er þess krafist að varnaraðili verði aðeins látinn sæta gæsluvarðhaldi fram að þeim tíma sem geðrannsókn liggur fyrir en ella verði gæsluvarðhaldinu markaður mun skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Hinn kærði úrskurður er staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
267E/2001

H krafðist ógildingar á fjárnámi sem sýslumaður hafði gert hjá honum að kröfu Í. Þeir annmarkar þóttu vera á reifun málsins af hendi H og röksemdir hans með þeim hætti, að ekki væri hægt að taka efnislega afstöðu til krafna hans. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um frávísun málsins af þessum sökum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. júní 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. júlí sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 15. júní 2001, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila gegn varnaraðila til ógildingar á fjárnámi, sem sýslumaðurinn á Selfossi gerði hjá sóknaraðila 9. janúar sama árs fyrir kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur um annað en málskostnað, sem sér verði dæmdur í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Með dómi 27. ágúst 2001 var máli þessu vísað frá Hæstarétti á þeirri forsendu að kæra sóknaraðila hefði ekki borist héraðsdómi fyrr en 3. júlí sama árs, en þá hafi verið liðinn kærufrestur samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 með áorðnum breytingum, sem hér hafi byrjað að líða við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar. Sóknaraðili leitaði 28. ágúst 2001 eftir endurupptöku málsins fyrir Hæstarétti. Með gögnum, sem hann lagði fram í tengslum við þá beiðni, þótti sýnt að kæra hans hefði í raun borist Héraðsdómi Suðurlands í tæka tíð, eða 29. júní 2001 en ekki 3. júlí sama árs, svo sem tekið var þó fram í bréfi héraðsdómara 11. júlí 2001, sem fylgdi kærumálinu. Var endurupptaka málsins heimiluð 9. október 2001 af þessum sökum.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, þar á meðal ákvæði hans um málskostnað, enda hefur varnaraðili ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

if !supportEmptyParas endif
267/2001

H gerði í máli gegn íslenska ríkinu (Í) kröfu um ógildingu á fjárnámi sem sýslumaður gerði hjá honum að kröfu Í. Málið þótti vanreifað af hálfu H og röksemdir fyrir kröfum hans með þeim hætti að ekki væri unnt að taka efnislega afstöðu til þeirra og var því vísað frá héraðsdómi. Kæra H barst ekki héraðsdómi fyrr en að liðnum kærufresti og samkvæmt því var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. júní 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. júlí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 15. júní 2001, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila gegn varnaraðila til ógildingar á fjárnámi, sem sýslumaðurinn á Selfossi gerði hjá sóknaraðila 9. janúar sama árs fyrir kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt fyrirliggjandi endurriti úr þingbók Héraðsdóms Suðurlands var sótt þing af hálfu beggja málsaðila við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar 15. júní 2001. Kæra sóknaraðila, sem eins og áður segir var dagsett 26. sama mánaðar, barst ekki héraðsdómi fyrr en 3. júlí 2001. Var þá liðinn frestur til að kæra úrskurðinn samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 með áorðnum breytingum. Samkvæmt því verður að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
268/2001

Þar sem óvissu gætti um réttindi aðila var ekki fullnægt skilyrðum 78. gr. laga nr. 90/1989 og varhugavert þótti að láta útburðargerð ná fram að ganga, sbr. 3. mgr. 83. gr. sömu laga. Kröfu R um beina aðfarargerð var því hafnað.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júní 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. júlí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. júní 2001, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að henni yrði heimilað að fá þvottavél í eigu varnaraðila fjarlægða með beinni aðfarargerð úr nánar tilgreindu sameignarrými í kjallara húss þeirra að Bókhlöðustíg 8 í Reykjavík. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess sér verði veitt heimild til aðfarargerðarinnar og varnaraðila gert að greiða sér málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.