703/2011

M ehf. krafði R um endurgreiðslu bílastæðagjalds sem félagið hafði greitt R vegna fyrirhugaðra framkvæmda á tiltekinni lóð, þar sem fallist hefði verið á minnkun framkvæmda á lóðinni. Í dómi Hæstaréttar sagði annars að með dómi Hæstaréttar í kærumáli milli sömu aðila hefði því verið slegið föstu að endurgreiðslukrafa sú sem um ræddi í málinu hefði ekki stofnast fyrr en við útgáfu byggingarleyfis 24. nóvember 2010. Hefði krafan því ekki gjaldfallið fyrr en eftir að eignarumráðum M ehf. yfir fasteigninni lauk með nauðungarsölu sem fór fram 2. september 2010. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu R á grundvelli aðildarskorts M ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. desember 2011. Hann krefst þess aðallega „að dómsniðurstaða héraðsdóms um frávísun varakröfu áfrýjanda verði ómerkt og að málinu verði vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.“ Til vara krefst áfrýjandi þess að stefnda verði gert að greiða sér 29.145.178 krónur „ásamt hækkun þeirrar fjárhæðar skv. breytingum á byggingarvísitölu frá janúar 2008, þá 377,90 stig, til ágúst 2009, þá 486,40 stig, auk dráttarvaxta af samanlagðri stefnufjárhæð og hækkun skv. nefndum breytingum byggingarvísitölu, samtals kr. 37.513.137, skv. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 1. september 2009 til greiðsludags“, en að því frágengnu að stefnda verði gert að greiða sér 29.145.178 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. júlí 2009 til greiðsludags. Í öllum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Með hinum áfrýjaða dómi var vísað frá dómi varakröfu áfrýjanda í héraði. Hefur hann ekki leitað endurskoðunar á því ákvæði dómsins með kæru til Hæstaréttar og kemur það því ekki til endurskoðunar. Aðalkröfu áfrýjanda fyrir Hæstarétti verður því hafnað.

II

Áfrýjandi fékk 25. janúar 2008 útgefið byggingarleyfi af hálfu stefnda vegna fyrirhugaðra framkvæmda á lóðunum að Mjölnisholti 12 og 14 í Reykjavík eftir að áfrýjandi hafði greitt tilskilin gjöld, þar með talið sérstakt bílastæðagjald að fjárhæð 29.145.178 krónur. Sú fjárhæð var miðuð við að skylda til að koma fyrir 20,5 bílastæðum færðist yfir á stefnda. Áfrýjandi leitaði á árinu 2009 eftir því við stefnda að fá að breyta byggingaráformum sínum á þann veg að umfang þeirra yrði minna en áður hafði verið áformað og greiðsla gjalda miðaðist við. Umsóknin var samþykkt á svonefndum afgreiðslufundi byggingarfulltrúa stefnda 9. júní 2009 og áfrýjanda tilkynnt það 15. sama mánaðar. Með bréfi stefnda til áfrýjanda 3. júní 2010 var tilkynnt að samþykki fyrir byggingarleyfisumsókn félli að óbreyttu úr gildi innan fárra daga þar sem framkvæmdir á lóðinni hefðu þá legið niðri í að minnsta kosti eitt ár. Jafnframt var tekið fram að frágangi á lóðinni væri verulega áfátt og áfrýjanda veittur 30 daga frestur til að bæta þar úr. Áfrýjandi sótti að nýju um byggingarleyfi 19. ágúst 2010, þar sem vísað var til umsóknarinnar frá árinu 2009, og var þessi umsókn samþykkt á afgreiðslufundi byggingarfulltrúa 31. sama mánaðar. Þar var gert ráð fyrir samsvarandi minnkun framkvæmda og gert hafði verið í fyrri samþykkt byggingarfulltrúa 9. júní 2009. Fasteignin Mjölnisholt 12-14 var seld nauðungarsölu 2. september 2010 og samkvæmt yfirlýsingu sýslumannsins í Reykjavík 17. sama mánaðar var boð hæstbjóðanda samþykkt þar sem greitt hafði verið í samræmi við uppboðsskilmála. Í málinu liggur fyrir takmarkað byggingarleyfi, útgefið 24. nóvember 2010 af byggingarfulltrúa stefnda og stílað á áfrýjanda, þrátt fyrir áðurnefnda nauðungarsölu eignarinnar til nýs rétthafa. Sýslumaðurinn í Reykjavík gaf 21. desember 2010 út afsal til núverandi eiganda fasteignarinnar, Mjölnisholts 12-14 ehf., sem hafði fengið boð hæstbjóðanda í eignina framselt. Hinn nýi eigandi sótti um byggingarleyfi á fasteigninni 22. desember 2010 og fékk það útgefið 22. febrúar 2011.

III

Með dómi Hæstaréttar 14. desember 2010 í máli réttarins nr. 646/2010, vegna kæru áfrýjanda á úrskurði héraðsdóms 29. október 2010 um frávísun málsins, var komist að þeirri niðurstöðu að með samþykki stefnda 9. júní 2009 á því að gefa út nýtt byggingarleyfi, sbr. einnig síðara samþykki 31. ágúst 2010, hafi áður útgefið byggingarleyfi ekki verið fellt úr gildi. Yrði samþykkið ekki skýrt á annan veg en þann að áður en nýtt byggingarleyfi yrði gefið út bæri áfrýjanda að uppfylla almenn skilyrði og þar á meðal að leggja fram nauðsynleg hönnunargögn. Áfrýjandi hafi nú lagt fyrir Hæstarétt takmarkað byggingarleyfi, útgefið af byggingarfulltrúa stefnda 24. nóvember 2010. Þar sé í upphafi meðal annars vísað til þess að byggingarleyfisumsókn áfrýjanda hafi verið samþykkt og staðfest í borgarráði stefnda 2. september 2010, en í beinu framhaldi af því sé lýst yfir að áfrýjanda sé „veitt takmarkað byggingarleyfi til þess að steypa þakplötu á húsinu nr. 12-14 við Mjölnisholt. Öll framkvæmdin skal unnin eftir samþykktum aðal- og séruppdráttum, byggingar- og verklýsingum ...“. Verði þetta ekki skýrt með öðrum hætti en þeim að stefndi hafi nú í verki fallist á að skilyrði séu uppfyllt til að minnka umfang bygginga á lóðinni með útgáfu byggingarleyfis í samræmi við umsókn áfrýjanda þar um. Hafi umkrafin réttindi ekki verið orðin til við höfðun málsins, en séu nú orðin það með útgáfu stefnda á byggingarleyfi 24. nóvember 2010, óháð því hverjum krafa um endurgreiðslu bílastæðagjalda tilheyrði.

Með þessari niðurstöðu var því slegið föstu að endurgreiðslukrafa sú, er áfrýjandi hefur uppi í málinu, stofnaðist ekki fyrr en við útgáfu byggingarleyfisins 24. nóvember 2010. Krafan gjaldféll því ekki fyrr en eftir að eignarumráðum áfrýjanda yfir fasteigninni Mjölnisholti 12-14 lauk með nauðungarsölu sem fór fram 2. september 2010. Að þessu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, verður hann staðfestur.

Rétt er hvor aðili beri sinn kostnað af rekstri málsins fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.