248/2013

G var ákærður fyrir þjófnað og brot gegn valdstjórninni með því að hafa stolið gólfmottum úr bíl, ráðist á lögreglumann og hótað tveimur öðrum lögreglumönnum. Voru brot G talin sönnuð og var hann dæmdur fyrir brot gegn 244. og 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. G átti nokkurn sakarferil að baki og höfðu eldri dómar áhrif til ítrekunar við ákvörðun refsingar. Var refsing G ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 9. apríl 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega ómerkingar hins áfrýjaða dóms og að málinu verði heimvísað, til vara sýknu en að því frágengnu að refsing verði milduð.

Ákæruvaldið hefur fallið frá því sem greinir í ákæru 13. nóvember 2012 að lögreglumaðurinn A hafi hlotið hruflsár á hægri kinn og á báðum höndum. Hið rétta sé að A hafi ekki hlotið slík sár á kinn og ekki á hægri hönd. Að öðru leyti sé lýsing á áverkum A rétt í ákærunni.

Krafa ákærða um ómerkingu héraðsdóms er reist á tveimur ástæðum. Annars vegar að ákærði hafi ætíð neitað sök og fyrirsjáanlegt hafi verið að niðurstaða réðist öðru fremur á mati héraðsdómara á framburði vitna. Við slíkar aðstæður eigi héraðsdómur að vera fjölskipaður, sbr. 4. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hins vegar er krafa ákærða á því reist að framsetning 2. liðar ákæru 5. nóvember 2012 sé óskýr og villandi.

Ákvæði 4. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 felur í sér heimild til að ákveða að þrír héraðsdómarar skuli skipa dóm í máli ef sýnt þykir að niðurstaða kunni að verulegu leyti að ráðast af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi. Eins og sönnunargögnum er háttað í málinu þykja ekki efni til að hnekkja mati héraðsdóms að þessu leyti. Athugasemdir ákærða er lúta að framsetningu 2. liðar ákæru 5. nóvember 2012 eru ekki studdar rökum og geta að lögum ekki leitt til ómerkingar héraðsdóms. Samkvæmt þessu verður ómerkingarkröfu ákærða hafnað.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi fær framburður A lögreglumanns um að ákærði hafi slegið sig hnefahögg stoð í læknisvottorði H sem staðfesti vottorðið við skýrslugjöf í héraði. Auk þess fær þessi lýsing A stoð í framburði G lögreglumanns um að hún hafi séð ákærða slá til A þótt hún hafi ekki séð hvar höggið lenti. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða.

Ákærði hefur unnið sér til refsingar fyrir brot gegn 244. gr. og 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði er fæddur á árinu 1971 og samkvæmt sakavottorði hefur hann allt frá árinu 1988 margoft hlotið dóma og gengist undir sáttir fyrir ýmis brot gegn hegningarlögum, lögum um ávana- og fíkniefni, umferðar- og áfengislögum. Hlaut hann á árunum 1988 til 1997 átta refsidóma fyrir margvísleg brot gegn almennum hegningarlögum. Á árinu 2004 gekkst hann tvisvar undir sektargerð fyrir fíkniefnalagabrot og aftur í byrjun árs 2005. Hinn 22. mars það ár var ákærði dæmdur í 60 daga fangelsi skilorðsbundið í fjögur ár fyrir nytjastuld og 3. nóvember sama ár í 30 daga fangelsi skilorðsbundið í fjögur ár fyrir þjófnað og fíkniefnalagabrot. Hinn 1. febrúar 2006 var ákærði dæmdur í 90 daga fangelsi skilorðsbundið í fjögur ár og jafnframt til sektarrefsingar fyrir minni háttar líkamsárás og umferðarlagabrot. Um var að ræða hegningarauka jafnframt því sem refsing samkvæmt dóminum 22. mars 2005 var tekin upp og dæmd með. Hinn 30. október 2008 var ákærði dæmdur í sex mánaða óskilorðsbundið fangelsi fyrir kynferðisbrot og áfengis- og umferðarlagabrot. Var um að ræða hegningarauka auk þess sem tekin var upp skilorðsbundin refsing samkvæmt framangreindum dómum 3. nóvember 2005 og 1. febrúar 2006. Hinn 22. október 2009 var ákærði dæmdur í 30 daga óskilorðsbundið fangelsi fyrir þjófnað og umferðarlagabrot. Hinn 29. október 2010 hlaut hann 15 daga fangelsi fyrir þjófnað, en um hegningarauka var að ræða. Hinn 16. mars 2011 var ákærði dæmdur í sex mánaða fangelsi fyrir meiri háttar líkamsárás og 16. maí sama ár var honum með hegningarauka ekki gerð sérstök refsing fyrir þjófnaðarbrot. Loks var ákærði 28. febrúar 2012 dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir þjófnað, hilmingu og áfengislagabrot. Samkvæmt sakavottorði lauk ákærði afplánun á þeim óskilorðsbundnu refsingum sem að framan greinir á árunum 2011 og 2013.

Eins og að framan er rakið hefur ákærði áður hlotið refsingar fyrir ofbeldis- og auðgunarbrot og hafa þau áhrif til ítrekunar á refsingu hans nú, sbr. 3. mgr. 106. gr., 1. mgr. 218. gr. b. og 255. gr. almennra hegningarlaga. Jafnframt þessu verður litið til 72. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt framansögðu og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf T-kk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 278.675 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.