arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
605/2007

G kærði úrskurð héraðsdóms sem vísaði máli hans gegn R hf. og O ehf. frá dómi einkum á þeim grunni að G hefði ekki gert skýra grein fyrir hvern hann teldi vera þátt hvors um sig við ætlaðar vanefndir né hvers væri krafist af hvorum aðila. Í dómi Hæstaréttar sagði að eins og atvikum málsins væri háttað yrði að telja að uppfyllt væri skilyrði fyrir samlagsaðild R hf. og O ehf. samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hins vegar skorti svo mjög á að G hefði gert á gagnorðan og skýran hátt grein fyrir grundvelli krafna sinna og samhengi við málsástæður að fallast bæri á með héraðsdómara að vísa málinu frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14., 19. og 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. október 2007, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar, Rekstrarfélagið hf. og Optimar Ísland ehf., krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins atvikum málsins er háttað verður að telja að uppfyllt séu skilyrði fyrir samlagsaðild varnaraðila samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991.

Kröfugerð sóknaraðila í stefnu er í fjölmörgum liðum. Svo mjög skortir á að sóknaraðili hafi gert á gagnorðan og skýran hátt grein fyrir grundvelli krafna sinna og samhengi við málsástæður, einkum hvað varðar kröfur hans á hendur báðum varnaraðilum um riftun samnings, ógildingu, aflsátt og um miskabætur, að fallast ber á það með héraðsdómara að vísa málinu frá dómi.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er óraskaður.

Sóknaraðili, GulfCrown Seafood Company Inc., greiði varnaraðilum, Rekstrarfélaginu hf. og Optimar Ísland ehf., hvorum um sig 150.000 krónur í kærumálskostnað.
606/2007

Máli H hf. gegn R ohf. var vísað frá Hæstarétti án kröfu þar sem höfuðstóll kröfu H náði ekki áfrýjunarfjárhæð, sbr. 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. október 2007, þar sem staðfest var aðfarargerð sýslumannsins í Hafnarfirði 30. mars 2007 hjá sóknaraðila, sem fram fór að ósk varnaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind aðfarargerð verði felld úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Höfuðstóll kröfunnar, sem aðför var gerð fyrir 30. mars 2007, nam 87.035 krónum. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. sömu laga og 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989, svo sem gert hefur verið í fyrri dómum Hæstaréttar. Krafa sóknaraðila nær ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt fyrstnefnda lagaákvæðinu. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti án kröfu.

Kröfu sóknaraðila um kærumálskostnað er hafnað.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
607/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 20. desember 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist verður á með sóknaraðila að sterkur grunur sé um að varnaraðili hafi framið brot gegn 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
612/2006

Áfrýjandi starfaði sem sölumaður vátrygginga hjá stefnda frá því í ágúst 2002 til febrúar 2003 er hann hlaut alvarlegt hjartaáfall. Í desember 2002 sótti hann um líf- og sjúkdómatryggingu hjá AXA Sun Life International, sem stefndi miðlaði tryggingum fyrir. Tryggingin hafði ekki tekið gildi er stefnandi veiktist í febrúar 2003 og byggði áfrýjandi kröfu sína um skaðabætur á því að í háttsemi stefnda hefði falist saknæm vanræksla á stafsskyldum hans auk þess sem brotið hefði verið gegn góðum og gegnum venjum á starfssviðinu. Ekki þótti unnt að líta framhjá því að áfrýjandi var í senn sölumaður og kaupandi umræddrar tryggingar og að hann bjó yfir mikilli reynslu af sölu á slíkum tryggingum. Að þessu virtu þótti ekki sýnt að stefndi hefði sýnt af sér bótaskylda vanrækslu við meðferð umsóknar áfrýjanda eða brotið gegn góðum vátryggingarmiðlunarháttum og var hann því sýknaður af kröfum áfrýjanda.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 27. september 2006. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 8. nóvember 2006 og var áfrýjað öðru sinni 1. desember sama ár. Áfrýjandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 66.415 sterlingspund með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. nóvember 2005 til greiðsludags. Hann krefst og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Réttargæslustefndi krefst málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Eftir atvikum er rétt að hver aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
616/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. desember 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að hann verði látinn sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Verði á hvorugt fallist krefst hann þess að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
617/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. desember 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að hann verði látinn sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Verði á hvorugt fallist krefst hann þess að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
623/2006

T ehf. réði S ehf. til að gera þrjár auglýsingamyndir fyrir sjónvarp í þágu SBV. S ehf. var í réttarsambandi við T ehf. um það verk, skrifaði út reikninga á félagið og tók við greiðslu frá því. SBV gerði athugasemdir við auglýsingarnar og leiddu þær til þess að tvær þeirra voru endurgerðar. S ehf. beindi kröfum af því tilefni að T ehf. Síðarnefnda félagið hafnaði greiðsluskyldu. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að skilyrði þess að T ehf. yrði gert skylt að greiða S ehf. fyrir endurgerð auglýsinganna væri að S ehf. sannaði að T ehf. hefði óskað eftir henni. Gegn andmælum T ehf. hafði S ehf. ekki tekist sú sönnun. Var T ehf. því sýknað af kröfu S ehf. í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. desember 2006. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málavöxtum og málsástæðum er lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Fyrir liggur í málinu að áfrýjandi réð stefnda til þess að gera þrjár auglýsingamyndir fyrir sjónvarp í þágu Samtaka banka og verðbréfafyrirtækja, sem hafði falið áfrýjanda að sjá um gerð þeirra með milligöngu ráðgjafa síns Innforms ehf. Stefndi var því í réttarsambandi við áfrýjanda um það verk, skrifaði út reikninga á hann og tók við greiðslu frá honum. Samtök banka og verðbréfafyrirtækja gerðu athugasemdir við auglýsingarnar þrátt fyrir að aðilar þessa máls séu sammála um að þær hafi verið í samræmi við það sem um var samið. Allt að einu leiddu athugasemdir samtakanna til þess að stefndi endurgerði tvær auglýsingamyndanna og hefur í máli þessu beint kröfum sínum af því tilefni að áfrýjanda. Ágreiningur málsaðila snýst um greiðslu fyrir þetta verk. Stefndi heldur því fram að áfrýjandi hafi óskað eftir að hann endurgerði þessar tvær auglýsingamyndir. Þeir hafi rætt um þetta og hann gert áfrýjanda tilboð. Áfrýjandi hafi síðan ætlað að láta stefnda vita ef hann ætti ekki að vinna verkið. Áfrýjandi hafi ekki gert það og hafi stefndi þá litið svo á að verkið skyldi unnið. Þessu hefur áfrýjandi mótmælt og kveðst ekki hafa tekið að sér neina milligöngu um þetta en vísað á Innform ehf. Fyrir dómi kvaðst forsvarsmaður Innforms ehf. hafa haft samband beint við stefnda vegna endurgerðarinnar. Áfrýjandi hefði ekki viljað vera aðili að henni og verið henni andvígur.

Skilyrði þess að áfrýjanda verði gert skylt að greiða stefnda fyrir endurgerð auglýsinganna er að stefndi sanni að áfrýjandi hafi óskað eftir henni. Gegn andmælum áfrýjanda hefur stefnda ekki tekist sú sönnun. Verður áfrýjandi því sýknaður af kröfu stefnda.

Stefndi verður dæmdur til að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem verður ákveðinn í einu lagi svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Tunglið-auglýsingastofa ehf., er sýknaður af kröfu stefnda, Sparks ehf.

Stefndi greiði áfrýjanda samtals 700.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
624/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 20. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 26. nóvember 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess, verði úrskurðurinn ekki felldur úr gildi, að tilhögun gæsluvarðhaldsvistar verði breytt þannig að takmörkunum samkvæmt b., c. og d. liðum 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 verði aflétt. Loks krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Líkamsárásin sem sætir rannsókn sóknaraðila átti sér stað 17. nóvember 2007. Fallist er á að uppfyllt séu skilyrði a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi svo sem krafist er.

Ekki verður séð að krafa varnaraðila um breytingu á tilhögun gæsluvarðhaldsvistar hafi verið borin undir héraðsdóm samkvæmt 75. gr. laga nr. 19/1991 og verður henni því vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kröfu varnaraðila, X, um breytingu á tilhögun gæsluvarðhaldsvistar er vísað frá Hæstarétti.
626/2007

Kærumáli E ehf. gegn S, varðandi gildi fjárnáms, var vísað frá Hæstarétti þar sem höfuðstóll kröfu E ehf. náði ekki áfrýjunarfjárhæð, sbr. 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. nóvember 2007, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og sér dæmdur málskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum málsins barst sýslumanninum í Keflavík 3. apríl 2006 beiðni varnaraðila, sem er starfandi héraðsdómslögmaður, fyrir hönd nafngreinds dansks hlutafélags um fjárnám hjá sóknaraðila fyrir skuld samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar sama ár í máli, sem félagið höfðaði á hendur honum. Fjárnám var gert samkvæmt þessari beiðni 24. maí 2007, en samkvæmt framlagðri bókun um gerðina var varnaraðili sagður vera gerðarbeiðandi og var félagsins einskis getið. Sóknaraðili leitaði 5. júlí 2007 úrlausnar Héraðsdóms Reykjaness um gildi fjárnámsins. Mál þetta var þingfest af þessu tilefni 28. ágúst sama ár og var því beint að varnaraðila. Í hinum kærða úrskurði var fallist á með varnaraðila að rangt hafi verið að beina málinu að honum og var því vísað frá dómi af þeirri ástæðu. Þrátt fyrir þetta orðalag úrskurðarins verður að líta svo á að leyst hafi verið úr málinu að efni til að þessu leyti, sbr. til hliðsjónar 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og lúti málskot sóknaraðila að því.

Samkvæmt áðurnefndri beiðni um fjárnám 3. apríl 2006 var höfuðstóll kröfunnar, sem leitað var fullnustu á, 17.923 danskar krónur. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. laganna og 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989, svo sem ítrekað hefur verið í dómaframkvæmd Hæstaréttar eftir að dómur gekk, sem birtur er í dómasafni réttarins 1994, bls. 1101. Krafan, sem mál þetta varðar, nær ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt fyrstnefnda lagaákvæðinu. Verður málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, E.P. verk ehf., greiði varnaraðila, S-kk-þgf Á-kk-þgf Þ-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
627/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi „allt þar til afstaða til áfrýjunar dóms Héraðsdóms Reykjavíkur nr. S-1744/2007, ... liggur fyrir þó eigi lengur en til miðvikudagsins 19. desember 2007 kl. 14.“ Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðila var birtur dómur við dómsuppsögu í ofangreindu máli 21. nóvember 2007. Samkvæmt 106. gr. laga nr. 19/1991 getur dómari úrskurðað að gæsluvarðhald skuli haldast meðan á áfrýjunarfresti stendur, sbr. 2. mgr. 151. gr. laganna. Skal ákærði lýsa yfir áfrýjun dóms innan fjögurra vikna frá birtingu hans. Fallist er á forsendur héraðsdómara fyrir því að varnaraðili skuli sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi. Með hliðsjón af kröfugerð sóknaraðila fyrir Hæstarétti verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
628/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni samkvæmt b. lið 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi til föstudagsins 21. desember 2007, kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
629/2007

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fellt var niður mál sem H hafði höfðað gegn S og tveimur öðrum, sem gerðu réttarsátt við H. Málskostnaður var felldur niður. S krafðist greiðslu málskostnaðar fyrir héraðsdómi. Í dómi Hæstaréttar sagði að þegar fleiri en einn aðili eru sóttir í sama máli og aðeins sumir efna þá skyldu sem þeir eru krafðir um þannig að mál er fellt niður verður ekki talið að sá eða þeir sem eftir standa eigi rétt til málskostnaðar á grundvelli 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála hafi málsókn verið á rökum reist. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. nóvember 2007 þar sem fellt var niður mál, sem varnaraðili höfðaði gegn sóknaraðila og tveimur öðrum, og málskostnaður felldur niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að varnaraðili greiði honum 250.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi, en til vara aðra lægri fjárhæð. Hann krefst einnig kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Þegar fleiri en einn aðili eru sóttir í sama máli og aðeins sumir efna þá skyldu sem þeir eru krafðir um þannig að mál er fellt niður verður ekki talið að sá eða þeir sem eftir standa eigi rétt til málskostnaðar á grundvelli 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 hafi málsókn verið á rökum reist.

Í hinum kærða úrskurði kemur fram að sátt hafi verið gerð þess efnis að meðstefndu í héraði féllust á að greiða að öllu verulegu þá kröfu, sem þeir og sóknaraðili voru óskipt krafðir um. Þar segir einnig að um sé að ræða bætur samkvæmt matsgerð, en varnaraðili hafði fengið mat dómkvadds manns, meðal annars um sameiginlegt lagnakerfi fasteignar, sem sóknaraðili hafði umsjón með og talið var ófullnægjandi.

Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur. Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
62/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 1. febrúar 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 9. febrúar 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði var varnaraðili handtekinn er hann vitjaði póstsendingar, sem hafði að geyma gerviefni, en þar hafði því verið komið fyrir eftir að í sendingunni fundust 107,72 grömm af kókaíni. Er fram kominn rökstuddur grunur um aðild varnaraðila að þessum innflutningi, sem varðar fangelsisrefsingu ef sök sannast. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
632/2006

S krafðist ógildingar á fjárnámi sem SL hafði gert hjá honum. Með úrskurði héraðsdóms var því var hafnað. Þar sem höfuðstóll kröfunnar var undir áfrýjunarfjárhæð 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála óskaði S eftir leyfi til að kæra úrskurðinn, sbr. 4. mgr. sömu greinar. Þar sem beiðninni var hafnað brast skilyrði til kæru í málinu og því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 11. desember 2006. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. nóvember 2006, þar sem staðfest var fjárnám 19. maí 2005, sem gert var hjá sóknaraðila í Nethyl 2, Reykjavík, að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar en til vara að framangreint fjárnám verði fellt úr gildi. Að þessu frágengnu krefst hann að dráttarvextir á kröfu varnaraðila „verði felldir niður lengra aftur í tímann en til 4. apríl 2005“ og að málskostnaður í héraði verði felldur niður.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sýslumaðurinn í Reykjavík gerði umrætt fjárnám hjá sóknaraðila fyrir kröfu varnaraðila að höfuðstól 218.645 krónur. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. laganna og 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989. Þegar málið var kært til Hæstaréttar var áfrýjunarfjárhæð 454.830 krónur. Sóknaraðili óskaði 12. desember 2006 eftir leyfi til að kæra úrskurð héraðsdóms í málinu, sbr. 4. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991. Beiðninni var hafnað 11. janúar 2007. Samkvæmt þessu brestur skilyrði til kæru í málinu og ber að vísa því sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.