169/2015

G var sakfelld fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa sparkað í fót lögreglumannsins A, sem var við skyldustörf, og reynt að slá hana í andlitið. Með brotinu rauf G skilorð samkvæmt eldri dómi og var hann því tekinn upp og henni gerð refsing í einu lagi fyrir brotin. Þá var það virt G til refsiþyngingar að hún hafði áður verið sakfelld fyrir brot gegn valdstjórninni. Var refsing G ákveðin fangelsi í átta mánuði, en fullnustu fimm mánaða af refsingunni var frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kvk-nf B-kvk-nf hæstaréttardómari, I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari og G-kk-nf G-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 27. febrúar 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur.

Ákærða krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, til vara að refsing hennar verði milduð, að þessu frágengnu að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað, en að því frágengnu að málinu verði vísað frá héraðsdómi.

Í máli þessu er ákærðu gefið að sök brot gegn valdstjórninni með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 15. september 2013, utan við Bankastræti 5 í Reykjavík, sparkað í vinstri fót lögreglumannsins A, sem var við skyldustörf, og reynt að slá hana í andlit.

Ákærða styður kröfu sína um ómerkingu hins áfrýjaða dóms einkum við það að héraðsdómur hefði átt að vera fjölskipaður, sbr. 4. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá hafi rannsókn málsins verið ábótavant sem og meðferð málsins í héraði sem hafi dregist úr hófi auk þess sem saksóknari hafi við aðalmeðferð málsins spurt leiðandi spurninga. Af málatilbúnaði ákærðu má ennfremur ráða að hún byggi kröfu um ómerkingu á því að ríkissaksóknari hafi vísað frá máli þar sem ákærða kærði lögreglu fyrir að hafa beitt sig ofbeldi á vettvangi umrætt sinn auk þess sem handtaka hennar í kjölfar ætlaðs brots hafi verið tilefnislaus og hrottafengin.

Ákvæði 4. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 felur í sér heimild til að ákveða að þrír héraðsdómarar skipi dóm í máli ef sýnt þykir að niðurstaða kunni að verulegu leyti að ráðast af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi. Eins og málið er vaxið var ekki við úrlausn þess ástæða til að víkja frá þeirri meginreglu 2. mgr. sömu lagagreinar að einn héraðsdómari skuli skipa dóm í hverju máli. Þær málsástæður sem ákærða hefur teflt fram að öðru leyti til stuðnings kröfu um ómerkingu hins áfrýjaða dóms eru ekki studdar viðhlítandi rökum. Samkvæmt því verður kröfu hennar þar að lútandi hafnað.

Ekki verður af málatilbúnaði ákærðu ráðið á hverju hún byggir kröfu sína um frávísun málsins frá héraðsdómi. Er krafan með öllu órökstudd og verður henni hafnað.

Fallist er á með héraðsdómi að ákærða hafi gerst sek um brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 25/2007, með þeirri háttsemi sem í ákæru greinir. Markmið með þeirri breytingu sem gerð var með lögum nr. 25/2007 var meðal annars að auka refsivernd lögreglumanna. Verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærða verður dæmd til að greiða áfrýjunarkostnað málsins.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærða, G-kvk-nf G-kvk-nf G-kvk-nf, greiði áfrýjunarkostnað málsins, 21.305 krónur.