243/2007

Y var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist að fyrrum eiginkonu sinni X, brugðið belti um háls hennar og hert að, þannig að hún hlaut mar á hálsi, blæðingar undir húð á hálsi og andliti og marblett á hægri olnboga. Í niðurstöðu Hæstaréttar segir að við mat á refsingu verði að líta til þess að árásin var framin á heimili X og stóð yfir í nokkurn tíma og að sú aðferð, sem Y beitti við líkamsárásina, stofnaði lífi hennar í hættu. Með vísan til niðurstöðu héraðsdóms var Y hins vegar sýknaður af sakargiftum um tilraun til nauðgunar. Að þessu virtu þótti hæfileg refsing ákveðin fangelsi í 15 mánuði og greiðsla miskabóta að fjárhæð 600.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. febrúar 2007 af hálfu ákæruvaldsins og krefst þess aðallega að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru, refsing þyngd og honum gert að greiða X 2.000.000 krónur með vöxtum eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi. Til vara er þess krafist að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og kröfu X vísað frá héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum, svo og sýknu hans af sakargiftum um brot gegn 194. gr., sbr. 20. gr. sömu laga.

Við mat á refsingu ákærða verður að líta til þess að með þeirri aðferð, sem hann beitti við líkamsárás á fyrrum eiginkonu sína, X, stofnaði hann lífi hennar í hættu. Árásin var framin á heimili hennar og stóð yfir í nokkurn tíma. Að þessu virtu ásamt því, sem greinir í hinum áfrýjaða dómi varðandi ákvörðun refsingar, er hæfilegt að ákærði sæti fangelsi í 15 mánuði. Ekki eru efni til að binda þessa refsingu skilorði.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um rétt X til miskabóta úr hendi ákærða. Er fjárhæð þeirra hæfilega ákveðin 600.000 krónur, sem ákærða verður gert að greiða með vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest. Rétt er að ákærði greiði þriðjung áfrýjunarkostnaðar málsins, þar á meðal af málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem í dómsorði segir, en að öðru leyti greiðist áfrýjunarkostnaður úr ríkissjóði.

Dómsorð:

Ákærði, Y, sæti fangelsi í 15 mánuði.

Ákærði greiði X 600.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. maí 2005 til 2. desember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði ⅓ hluta áfrýjunarkostnaðar málsins, sem alls nemur 464.350 krónum, en þar af eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, S-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 99.600 krónur. Að öðru leyti greiðist áfrýjunarkostnaður úr ríkissjóði.