131/2007

A var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa þröngvað Y með ofbeldi til samræðis og annarra kynferðismaka. Með vísan til forsendna héraðsdóms, sem mat framburð Y trúverðugan, var staðfest sú niðurstaða að ákærði hefði gerst sekur um þá háttsemi sem hann var þar sakfelldur fyrir. Einnig þótti nægilega sannað, með vísan til framburðar Y við lögreglurannsókn og við meðferð málsins, að A hefði gerst sekur um þá háttsemi, sem hann var sýknaður af í héraði. Þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði auk þess sem hann var dæmdur til að greiða Y 1.000.000 króna í skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 16. febrúar 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru, refsing hans þyngd og honum gert að greiða Y 2.018.000 krónur með vöxtum eins og greinir í ákæru.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess að kröfu Y verði vísað frá héraðsdómi, til vara að hann verði sýknaður af henni, en að því frágengnu að hún verði lækkuð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest sú niðurstaða hans að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem hann er þar sakfelldur fyrir og er brot hans rétt heimfært til refsiákvæða. Ákærða er einnig gefið að sök að hafa þröngvað Y til samræðis með því að hafa sett getnaðarlim sinn í munn hennar, en í héraðsdómi var ákærði sýknaður af þessari háttsemi meðal annars með vísan til þess að frá þessu hafi hún ekki skýrt fyrir dómi. Í yfirheyrslu hjá lögreglu daginn eftir atburðinn og við meðferð málsins fyrir dómi bar Y staðfastlega að ákærði hafi að óvilja hennar meðal annars sett lim sinn í munn hennar. Þá sagði ákærði jafnframt að munnmök hafi farið fram. Er samkvæmt framangreindu nægilega sannað að hann hafi einnig gerst sekur um þessa háttsemi. Með vísan til forsendna héraðsdóms um ákvörðun refsingar og fordæma Hæstaréttar er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði, en frá henni dragist fimm daga gæsluvarðhaldsvist hans.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um að Y eigi rétt á miskabótum úr hendi ákærða. Eru þær hæfilega ákveðnar 1.000.000 krónur, sem dæmdar verða með vöxtum eins og í dómsorði greinir. Héraðsdómur vísaði kröfu hennar um þjáningabætur frá dómi og koma þær því ekki til álita fyrir Hæstarétti, sbr. 1. mgr. 173. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað eru staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, A-x-x L-x-x D-x-x S-x-x C-x-x, sæti fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Frá refsingunni skal draga fimm daga gæsluvarðhaldsvist hans.

Ákærði greiði Y 1.000.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. september 2006 til 18. október sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 457.231 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef T-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola, S-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 99.600 krónur.