arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
619/2009

E var sakfelldur fyrir nauðgun með því að hafa veist að A í húsasundi í iðnaðarhverfi og haft samræði við hana með því að beita hana ofbeldi og sumpart notfært sér það að A gat ekki spornað við samræðinu sökum ölvunar. Við atlöguna hlaut A fjölmarga áverka á líkama og höfði. Framburður E var að mati dómsins ótrúverðugur um tiltekin atriði málsins, en framburður A þótti hins vegar hafa verið trúverðugur, að því leyti sem hún mundi atvik. Rannsókn á áfengismagni í blóði hennar sýndi að hún hefði verið undir miklum áhrifum áfengis um morguninn. Loks gáfu framburðir vitna, sem afskipti höfðu af henni um morguninn og framburður sálfræðings til kynna að eitthvað mjög alvarlegt hefði komið fyrir A þennan morgun. Var talið sannað að E hefði veist að A í húsasundinu í tilgreint sinn. Ennfremur var lagt til grundvallar að E hefði, gegn vilja A, haft samræði við hana. Sæðisblettir á fatnaði hennar, sem og á skóm E, þóttu styðja þá niðurstöðu. Þá var talið að hinir miklu líkamlegu áverkar sem A bar eftir atburðinn slægju því föstu að E hefði þurft að yfirvinna líkamlega mótspyrnu til að hafa samræði við hana. Með hliðsjón af þessu var E sakfelldur samkvæmt ákæru og var háttsemi hans talin varða við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing E ákveðin fangelsi í 4 ár og 6 mánuði. Þá var hann dæmdur til að greiða A 1.800.000 krónur í skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf dómstjóri.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 16. júlí 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Hann krefst staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms og að refsing hans verði þyngd.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að skaðabótakröfu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hún verði lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur, en frá refsingu ákærða skal draga gæsluvarðhaldsvist hans eins og í dómsorði greinir.

Ákærða verður gert að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanna brotþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður, en frá refsingu ákærða, E-x-x D-x-x S-x-x C-x-x, skal draga gæsluvarðhaldsvist hans frá 23. maí 2009 til 4. nóvember sama ár.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 639.601 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 435.750 krónur, og þóknun skipaðra réttargæslumanna brotaþola, hæstaréttarlögmannanna S-kvk-ef G-kvk-ef og Þ-kvk-ef B-kvk-ef, 62.250 krónur til hvorrar.
61/2009

Fallist var á kröfu þb. TF um að rifta greiðslum félagsins að fjárhæð 134.068.000 krónur, til fyrrverandi stjórnarformanns og hluthafa TF, á grundvelli 131. gr. laga um gjaldþrotaskipti nr. 21/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Stefndi í héraði, J-kk-nf A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, skaut málinu til Hæstaréttar 6. febrúar 2009. Hann var úrskurðaður gjaldþrota með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 26. mars 2009 og hefur þrotabú hans tekið við aðild að málinu, sbr, 3. mgr. 23 gr. og 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Áfrýjandi krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fallist verður á með stefnda að J-kk-nf A-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf hafi, þegar hinar umdeildu greiðslur til hans voru inntar af hendi, talist nákominn Trésmiðju Fljótsdalshéraðs hf. í skilningi 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 6. og 4. tl. 3. gr. laganna. Þá verður einnig fallist á með stefnda að sá hluti greiðslna 16. og 19. júní 2006, sem héraðsdómur taldi riftanlegar á grundvelli 134. gr. laga nr. 21/1991, eigi að sæta riftun með vísan til 1. mgr. 131. gr. laganna.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, þrotabú J-kk-ef A-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef, greiði stefnda, þrotabúi Trésmiðju Fljótsdalshéraðs hf., 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
622/2009

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði áfram bönnuð för úr landi á grundvelli 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 1. mgr. 100 gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. október 2009, þar sem varnaraðila var áfram bönnuð för frá Íslandi, þar til dómur fellur í máli hennar, þó eigi lengur en til mánudagsins 7. desember 2009 kl. 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er sökuð um brot sem geta varðað allt að átta ára fangelsi. Sakamálið á hendur varnaraðila var tekið til dóms 26. október 2009. Samkvæmt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 skal að jafnaði kveða upp dóm í munnlega fluttu máli innan fjögurra vikna frá dómtöku. Þá kveður 2. mgr. 100. gr. laganna svo á að farbann skuli ekki vara lengur en þörf krefji. Um almenn skilyrði farbanns er í 1. mgr. sömu greinar vísað til 1. og. 2. mgr. 95. gr. laganna þar sem kveðið er á um skilyrði gæsluvarðhalds.

Fallist verður á með héraðsdómi að með vísan til b. liðar 1. mgr. 95. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr., laga nr. 88/2008 séu uppfyllt skilyrði fyrir framlengingu á farbanni varnaraðila þar til dómur gengur í máli hennar. Með vísan til fyrrgreindra lagaákvæða verður farbanni markaður fjögurra vikna tími frá dómtöku fyrrgreinds sakamáls á hendur varnaraðila og ákveðið eins og í dómsorði greinir.

Það athugist að greinargerðir málsaðila bárust Hæstarétti 28. október 2009.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för frá Íslandi þar til dómur fellur í máli hennar, en þó ekki lengur en til 23. nóvember 2009 klukkan 16.
623/2009

Hæstiréttur vísaði málinu frá héraðsdómi þar sem krafa L í héraði uppfyllti ekki formkröfur 1. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. október 2009, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að nánar tilgreindum fjármálastofnunum yrði með úrskurði gert skylt að láta sóknaraðila í té allar upplýsingar um bankareikninga sem skráðir væru á fyrirtæki varnaraðila, Y ehf., þar með taldar upplýsingar um innlagnir og úttektir, gjaldeyrisviðskipti og öll skjöl tengd þeim færslum, á tímabilinu frá 1. október 2007 til uppkvaðningar úrskurðarins. Þá var þess jafnframt krafist að fjármálastofnunum þessum yrði gert skylt að upplýsa sóknaraðila hvort varnaraðili færi með prókúru fyrir önnur fyrirtæki en það sem að framan greinir.

Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Í 103. gr. laga nr. 88/2008 segir að lögreglustjóri eða ákærandi skuli, þegar hann telji þörf á atbeina dómara til rannsóknaraðgerðar samkvæmt 1. mgr. 102. gr., leggja skriflega og rökstudda kröfu um hana fyrir héraðsdóm. Þar skuli þess meðal annars getið hvort sá sem hana geri krefjist þess að hún sæti meðferð fyrir dómi án þess að sakborningur eða annar sá sem hún beinist að verði kvaddur á dómþing, sbr. 1. mgr. 104. gr. Í síðastnefndu ákvæði kemur fram að sé þess beiðst, að krafa um rannsóknaraðgerð hljóti meðferð fyrir dómi án þess að sakborningur eða annar sá sem hún beinist að verði kvaddur á dómþing, skuli að jafnaði ekki verða við þeirri beiðni nema dómari telji það nægilega rökstutt að vitneskja um aðgerðina fyrir fram hjá sakborningi eða þeim sem hún á að beinast að geti spillt fyrir rannsókn.

Í erindi sóknaraðila til héraðsdóms var þess beiðst að krafan yrði tekin til meðferðar án þess að sakborningur eða annar sá sem hún beinist að yrði kvaddur á dómþing. Þar var ekki að finna rökstuðning fyrir þeirri ósk svo sem áskilið er 1. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008. Skorti þannig á að erindið uppfyllti skilyrði laga að þessu leyti. Verður málinu því vísað frá héraðsdómi.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.
624/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. og b. liðar 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. október 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 4. nóvember 2009 klukkan 16, og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Reifun sóknaraðila í greinargerðum um ætlaða háttsemi varnaraðila er um sumt óljós með tilliti til heimfærslu til refsiákvæða. Þó er nægilega fram komið að rökstuddur grunur beinist að varnaraðila meðal annars um brot gegn 227. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
625/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. og b. liðar 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. október 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 4. nóvember 2009 klukkan 16, og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
626/2008

M krafðist viðurkenningar á beinum eignarréttri að ákveðinni spildu H úr landi F í K. K keypti landið F af I, föður M, og systkinum hans með afsali 22. ágúst 1980. Tekið var fram í afsalinu að undanskilið hinu keypta væru nokkrar landspildur og einnig nokkur hús sem ýmist voru með lóðarréttindum eða ekki. Eignin H var undanskilin en ekki var sérstaklega getið um hvort lóð fylgdi. Lóð eignarinnar H hafði verið afmörkuð með lóðaleigusamningi 17. mars 1929. Með afsali 11. nóvember 1969 hafði I afsalað M umræddu húsi með lóðarréttindum. Var talið að með því afsali hefði öllum vafa um lóðarréttindi verið eytt. Þessu afsali hefði verið þinglýst og hefði því átt að vera tiltækt í veðmálabókum er landið F var selt árið 1980. Var fallist á kröfur M að fullu og sú niðurstaða staðfest í Hæstarétti með vísan til forsendna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. nóvember 2008. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Kópavogsbær, greiði stefnda, M-kk-þgf I-kk-þgf, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
626/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. og b. liðar 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. október 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 4. nóvember 2009 klukkan 16, og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
627/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. og b. liðar 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. október 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 4. nóvember 2009 klukkan 16, og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá kefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Reifun sóknaraðila í greinargerðum um ætlaða háttsemi varnaraðila er brotakennd, einkum með tilliti til heimfærslu til refsiákvæða. Hins vegar er nægilega fram komið að rökstuddur grunur beinist að varnaraðila meðal annars um brot gegn 227. gr. a. og 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
628/2008

D, E og Þ voru sakfelld fyrir hylmingu með því að hafa veitt fé viðtöku sem svikið hafði verið út úr sjóðum Tryggingastofnunar ríkisins. Var refsing D hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði en þar sem D þótti hafa tekist á við fíkniefnavanda sinn var fullnustu þriggja mánaða af refsingunni frestað skilorðsbundið. Þá var E jafnframt dæmd í sex mánaða fangelsi, en með hliðsjón af sakaferli hennar og nýrra upplýsinga um aðstæður hennar þótti rétt að skilorðsbinda refsingu hennar að fullu. Þá var Þ dæmdur í tólf mánaða fangelsi en fullnustu níu mánaða refsingarinnar var frestað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. september 2008 í samræmi við yfirlýsingar ákærðu um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu en að refsing ákærðu verði þyngd.

Ákærðu krefjast aðallega sýknu en til vara að refsing þeirra verði milduð og skilorðsbundin.

Fallist er á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að sannast hafi ásetningur allra ákærðu til brots gegn 1. mgr. 254. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Fyrir Hæstarétt hafa verið lögð ný gögn um persónulega hagi ákærðu. Með hliðsjón af sakarferli ákærðu E-kvk-ef I-kvk-ef og þeirra gagna sem hana varða, og sýna að hún stundar nú nám við framhaldsskóla og hefur tekið á vanda sínum vegna fíkniefnaneyslu, þykir með vísan til 57. gr. almennra hegningarlaga rétt að fallast á kröfu um að binda refsingu hennar skilorði svo sem í dómsorði greinir.

Með vísan til gagna um ákærða D-kk-þf E-kk-þf sem sýna að hann hefur tekist á við fíkniefnavanda sinn þykir mega skilorðsbinda refsingu hans að hluta eins og í dómsorði greinir.

Að öðru leyti verður hinn áfrýjaði dómur að því er ákærðu varðar staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærðu verða dæmd til að greiða óskipt allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda þeirra fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður að því er snertir ákærðu, D-kk-þf E-kk-þf Ó-kk-þf, E-kvk-þf I-kvk-þf H-kvk-þf og Þ-kk-þf H-kk-þf, að öðru leyti en því að fresta skal fullnustu allrar fangelsisrefsingar ákærðu E-kvk-ef I-kvk-ef H-kvk-ef en þriggja mánaða af fangelsisrefsingu ákærða D-kk-ef E-kk-ef Ó-kk-ef og skal hin skilorðsbundna refsing falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærðu almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærðu greiði óskipt allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 449.955 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 373.500 krónur.
628/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. og b. liðar 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. október 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 4. nóvember 2009 klukkan 16, og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
629/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta nálgunarbanni var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Viðbótargögn bárust réttinum 3., 9. og 12. nóvember 2009. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. október 2009, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta nálgunarbanni, eins og þar greinir nánar í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. laga nr. 122/2008 um nálgunarbann.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara að „tímalengd nálgunarbannsins verði stytt, að úrskurðurinn verði felldur úr gildi að því er varðar bann við símasamskiptum og að úrskurðinn verði felldur úr gildi að því er varðar bann við því að kærandi veiti A eftirför eða nálgist hana á almannafæri.“ Þá krefst varnaraðili þess að sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

Hinn kærði úrskurður verður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Með vísan til 4. mgr. 3. gr. laga nr. 122/2008 verður varnaraðili dæmdur til að greiða kærumálskostnað í ríkissjóð þar með talda þóknun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Varnaraðili, X, greiði kærumálskostnað í ríkissjóð, þar með talda þóknun skipaðs verjanda síns, O-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 124.500 krónur.
62/2009

Sóknaraðilar gerðu kröfu um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins í tilefni af nánar tilgreindum spurningum í tengslum við mál sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Sóknaraðilar byggðu málsókn sína á því að reglur í skaðabótalögum nr. 50/1993 um frádrátt bóta frá skaðabótakröfu færu í bága við tilskipanir ráðs Evrópubandalagsins um ábyrgðartryggingar ökutækja. Þeir gerðu hins vegar ekki grein fyrir því hvaða reglur úr tilskipunum þessum þeir höfðu í huga né héldu því fram að slíkar reglur hefði verið leiddar í landsrétt á Íslandi. Ekki var séð að svör EFTA-dómstólsins við spurningum sóknaraðila gætu skipt máli fyrir úrlausn um kröfu þeirra í málinu. Var niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu sóknaraðila um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. janúar 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. febrúar 2009. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. janúar 2009, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins í tilefni af nánar tilgreindum spurningum í tengslum við mál sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið. Sóknaraðilar krefjast þess að leitað verði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins og spurningar 1 og 3, sem greinir í hinum kærða úrskurði, verði lagðar fyrir EFTA-dómstólinn. Þá krefjast sóknaraðilar kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir Sjóvá-Almennar tryggingar hf., B-kk-nf S-kk-nf og H-kvk-nf B-kvk-nf Ó-kvk-nf krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Varnaraðilinn Tryggingamiðstöðin hf. hefur ekki látið málið til sína taka fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði byggist málsókn sóknaraðila á því að reglur í skaðabótalögum nr. 50/1993 um frádrátt bóta frá skaðabótakröfu fari í bága við tilskipanir ráðs Evrópubandalagsins um ábyrgðartryggingar ökutækja. Þeir hafa hins vegar ekki gert grein fyrir því hvaða reglur úr tilskipunum þessum þeir hafi í huga né haldið því fram að slíkar reglur hafi verið leiddar í landsrétt á Íslandi. Það verður því ekki séð að svör EFTA-dómstólsins við spurningum þeirra, sem greindar eru í hinum kærða úrskurði, geti skipt máli fyrir úrlausn um kröfu þeirra í málinu. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðilunum Sjóvá-Almennum tryggingum hf., B-kk-þgf S-kk-þgf og H-kvk-þgf B-kvk-þgf Ó-kvk-þgf kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, S-kvk-nf J-kvk-nf, J-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf og Þ-kvk-nf K-kvk-nf J-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðilunum Sjóvá-Almennum tryggingum hf., B-kk-þgf S-kk-þgf og H-kvk-þgf B-kvk-þgf Ó-kvk-þgf 50.000 krónur hverju í kærumálskostnað.