290/2003

Í héraðsdómi var Ó sakfelldur fyrir tilraun til nauðgunar og dæmdur í 18 mánaða fangelsi. Ó krafðist aðallega ómerkingar dómsins þar sem málið hefði ekki verið flutt fyrir fjölskipuðum héraðsdómi. Ekki var fallist á kröfuna þar sem sönnunarstaða í málinu þótti með öðrum hætti en venjulegt væri í málum af sama toga, en fjögur vitni hafi verið að samskiptum Ó og brotaþola í málinu og framburður þeirra skýr og öruggur um það sem máli skipti. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest með þeim viðbótarrökstuðningi að við refsiákvörðun væri horft til ungs aldurs Ó.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 17. júlí 2003 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess, að sakfelling ákærða verði staðfest, refsing hans þyngd og hann dæmdur til greiðslu miskabóta að fjárhæð 1.000.000 krónur.

Ákærði krefst þess aðallega, að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til nýrrar málsmeðferðar. Til vara krefst hann sýknu og til þrautavara mildunar refsingar. Þá krefst hann þess, að skaðabótakröfu Y verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð.

Aðalkrafa ákærða um ómerkingu héraðsdóms og heimvísun er reist á því, að héraðsdómur hafi ekki verið fjölskipaður, þótt ákærði hafi frá upphafi neitað sök, sbr. 1. mgr. 5. gr. og 5. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála með áorðnum breytingum. Í fyrrnefnda ákvæðinu er að finna heimild fyrir dómara til að taka með sér tvo aðra héraðsdómara til setu í dómi, en slíkt ræðst af aðstæðum hverju sinni. Eins og lýst er í héraðsdómi er sönnunaraðstaðan í máli þessu með öðrum hætti en oftast er í málum af sama toga, en fjögur vitni voru að samskiptum ákærða og brotaþola, og er vitnisburður þeirra skýr og öruggur um það, sem máli skiptir. Ekki verður talið, að sýnt hafi verið fram á það, að niðurstaða héraðsdómara um sönnunargildi munnlegs framburðar sé röng svo að einhverju skipti um úrlausn málsins. Eru engin efni til að fallast á ómerkingarkröfu ákærða.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og færslu brots hans til refsiákvæðis.

Ranglega er sagt í héraðsdómi, að dómur frá 24. júní 2002, fangelsi í 4 mánuði, hafi verið staðfestur í Hæstarétti. Rétt er, að dómur héraðsdóms 26. mars 2002 um 6 mánaða fangelsi var staðfestur í Hæstarétti 31. október 2002. Í þeim dómi var skilorðsdómur frá 29. janúar 2002 dæmdur með, en í þeim dómi hafði skilorðsdómur frá 29. nóvember 2001 verið dæmdur með. Refsing, sem dæmd var 24. júní 2002, var sögð ákveðin sem hegningarauki að hluta. Síðastnefndur dómur var kveðinn upp meðan dómurinn frá 26. mars 2002 var undir áfrýjun. Ákærði hafði ekki náð 18 ára aldri, þegar hann framdi brot þau, sem hann var sakfelldur fyrir í framangreindum dómum. Ákærði gekkst undir sátt 17. desember 2002, 100.000 króna sekt, auk sviptingar ökuréttar í 12 mánuði fyrir brot gegn 1., sbr. 3. mgr., 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Ákærði hlaut dóm 3. febrúar 2003, fangelsi í 60 daga, fyrir þjófnað og brot gegn ávana- og fíkniefnalöggjöf, og var þar um hegningarauka að ræða við dóminn frá 24. júní 2002. Síðast hlaut hann dóm 4. apríl 2003, 30 daga fangelsi, sem einnig var hegningarauki.

Með vísan til ungs aldurs ákærða og skírskotun til forsendna héraðsdóms verður ákvörðun hans um refsingu ákærða staðfest.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt vottorð sálfræðings 30. september 2003, sem staðfestir, að brotaþoli hafi komið í 6 viðtöl, sem sýni að hún eigi enn nokkuð í land með að ná sér eftir brot ákærða. Rétt þykir að staðfesta niðurstöðu héraðsdóms um fjárhæð miskabóta til brotaþola, en dráttarvextir dæmast frá 5. desember 2002, er mánuður var liðinn frá því að ákærða var kynnt bótakrafan.

Staðfest er ákvæði héraðsdóms um greiðslu sakarkostnaðar í héraði þar með talin þóknun réttargæslumanns brotaþola, en málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða í héraði og fyrir Hæstarétti ákveðast í einu lagi, svo sem í dómsorði greinir.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, Ó-kk-nf V-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í 18 mánuði.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola í héraði, S-kvk-ef G-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 80.000 krónur, málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns í héraði og fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 400.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola fyrir Hæstarétti, D-kvk-ef P-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 80.000 krónur.

Ákærði greiði Y 300.000 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. desember 2002 til greiðsludags.