70/2010

P var ákærður fyrir umboðssvik, en til vara skilasvik, með því að hafa í maí 2007 misnotað aðstöðu sína með því að selja N ehf. í heimildarleysi sumarhúsalóð í Grímsnesi í eigu A, en P var skráður þinglýstur eigandi lóðarinnar við söluna. Með kaupsamningi í ágúst 1988 hafði P selt A og B umrædda lóð, sem síðar kom í hlut A við skilnað þeirra hjóna. A og B láðist að þinglýsa eignarréttindum sínum og hélst í veðmálabókum skráning P sem eigandi lóðarinnar.  Í málinu bar P því við að kaupsamningurinn hafi ekki verið efndur að fullu og hafi hann því litið svo á að hann væri úr gildi fallinn vegna fyrningar þegar hann gaf út afsalið til N ehf. í maí 2007. Talið var að við kaupsamningsgerðina 1988 hefðu A og B öðlast eignarrétt yfir sumarhúsalóðinni og skipti í því sambandi ekki máli hvort kaupverð væri að fullu greitt. Kaupin hefðu verið tilkynnt Fasteignamati ríkisins og A og B  verið skráð eigendur lóðarinnar og greitt opinber gjöld af fasteigninni. Þá hefi A greitt fyrir framkvæmdir vegna vatnsveitu og vegalagningar sem ráðist var í vegna lóðarinnar. Talið var að háttsemi P  miðaði að ólögmætri auðgun á kostnað A, sem við þetta tapaði eignarrétti sínum yfir lóðinni. Var P sakfelldur fyrir brot gegn 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að P, sem var starfandi lögmaður, hafði á sínum tíma annast alla samningagerð fyrir A og B í málinu og báru þau því við að hafa í einu og öllu fylgt leiðbeiningum hans og talið að tryggilega hefði verið frá kaupunum gengið. Svo hafi hins vegar ekki verið raunin og hafi P misnotað þá aðstöðu þegar færi gafst til. Brotavilji P hafi verið einbeittur og leitt til þess að A hafi orðið fyrir tilfinnanlegu tjóni við missi eignarréttar síns yfir lóðinni. Var refsing P talin hæfilega ákveðin fangelsi í 8 mánuði, þar af 5 mánuðir skilorðsbundnir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. febrúar 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjum. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða, en refsing hans þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi. Til vara krefst hann sýknu, en að því frágengnu að refsing verði felld niður en ella milduð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms er staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæðis.

Við ákvörðun refsingar ákærða ber að líta til þess að brotavilji hans var einbeittur og leiddi til þess að fyrri eigandi lóðarinnar, A, varð fyrir tilfinnanlegu tjóni við missi eignarréttar síns yfir lóðinni. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er refsing ákærða ákveðin fangelsi í 8 mánuði, en rétt er að fresta fullnustu 5 mánaða af refsingunni og falli sá hluti hennar niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 55/1922.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, P-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 8 mánuði, en fresta skal fullnustu 5 mánaða af refsingunni og falli sá hluti hennar niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 55/1922.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 273.226 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, Á-kk-ef Þ-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.