644/2012

Kærður var úrskurður þar sem máli S o.fl. gegn B hf. var vísað frá dómi. S o.fl. höfðu gert sameiginlega óskipta fjárkröfu á hendur B hf. en efnt hafði verið til málsóknarinnar á grundvelli 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að héraðsdómara hefði borið að beina því til S o.fl. að bæta úr þessum ágalla en það hefðu S o.fl. gert í kæru sinni til Hæstaréttar. Var því hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 3. október 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. september 2012, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í kæru sinni til Hæstaréttar hafa sóknaraðilar sundurgreint kröfur sínar með þeim hætti að krafa Sjómannasambands Íslands er sögð vera 9.375.851 króna, krafa Afls starfsgreinafélags Austurlands 500.795 krónur, krafa Alþýðusambands Vestfjarða 500.795 krónur, krafa Farmanna- og fiskimannasambands Íslands 4.651.956 krónur og krafa VM - Félags vélstjóra og málmtæknimanna 2.862.742 krónur og er krafist dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af hverri kröfu um sig frá 25. febrúar 2011 til greiðsludags.

Eins og kemur fram í hinum kærða úrskurði höfðuðu sóknaraðilar mál þetta 3. júní 2011 og gerðu sameiginlega óskipta fjárkröfu úr hendi varnaraðila vegna þess að þeir töldu hann hafa látið undir höfuð leggjast að standa skil á þeim 0.08% af hráefnisverði skipa félagsins sem í hlut þeirra skyldu koma samkvæmt 2. og 3. tölulið 1. mgr. 9. gr. laga nr. 24/1986 um skiptaverðmæti og greiðslumiðlun innan sjávarútvegsins. Nánar til tekið væri um að ræða samtals 4% af þeim 2% hráefnisverðs sem varnaraðila hefði borið að greiða inn á sérstakan greiðslumiðlunarreikning fiskiskipa hjá Gildi lífeyrissjóði samkvæmt 2. tölulið 7. gr. laganna, en því fé skyldi skipt milli sóknaraðila samkvæmt nánari fyrirmælum 2. og 3. mgr. 9. gr. laganna. Vísuðu sóknaraðilar til þess í stefnu að kröfur þeirra væru af sömu rót runnar og efndu þeir til málsóknar sameiginlega á grundvelli samlagsaðildar samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991.

Í dómafordæmum Hæstaréttar kemur fram að ófrávíkjanlegt skilyrði þess að unnt sé að nýta réttarfarshagræði 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 er að hver kröfuhafi geri sjálfstæða aðgreinda kröfu og varðar það frávísun máls af sjálfsdáðum sé þetta ekki gert, sbr. dóma Hæstaréttar 6. september 2005 í máli nr. 294/2005, sem birtur er í dómasafni þess árs á blaðsíðu 2999 og 21. október 2005 í máli nr. 439/2005, sem birtur er í dómasafni þess árs á blaðsíðu 4074. Eins og að framan er rakið gættu sóknaraðilar ekki þessa skilyrðis í málatilbúnaði sínum. Bar héraðsdómara samkvæmt 3. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 að beina því til þeirra að bæta úr þeim ágalla. Sóknaraðilar hafa hins vegar í kæru sinni til Hæstaréttar ráðið bót á þessu. Eru því ekki lengur fyrir hendi annmarkar á málatilbúnaði sóknaraðila að þessu leyti, sem hefðu leitt til frávísunar, sbr. dóm Hæstaréttar 17. janúar 2006 í máli nr. 538/2005, sem birtur er í dómasafni 2006 á blaðsíðu 41. Með vísan til þess verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara aða taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er úr gildi felldur og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.