661/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli L á hendur Þ og S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. október 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. október 2017, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sóknaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur þeim. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfu um málskostnaðartryggingu verði hafnað, en til vara að tryggingin verði lægri fjárhæðar en ákveðið var í héraði. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði hefur sóknaraðili höfðað mál það, sem hér um ræðir, í eigin nafni til riftunar á gjafagerningi Bús ehf., sem hann telur felast í kaupsamningi félagsins við varnaraðilann Þrjá frakka hjá Úlfari ehf. 31. janúar 2016 um rekstur veitingahússins Þriggja frakka, er þar var seldur fyrir 38.000.000 krónur. Sóknaraðili krefst þess jafnframt aðallega að varnaraðilum verði óskipt gert að greiða þrotabúi Bús ehf. 95.000.000 krónur, en til vara að varnaraðilinn Þrír Frakkar hjá Úlfari ehf. greiði þrotabúinu 38.000.000 krónur, hvort tveggja með tilgreindum vöxtum. Um heimild til málsóknarinnar vísar sóknaraðili til samþykkis skiptastjóra þrotabús Bús ehf., sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða að líkur hafi verið nægjanlega leiddar að því að sóknaraðili sé ófær um greiðslu málskostnaðar í fyrrgreindu máli.

Yfirlýsingu fyrirsvarsmanns sóknaraðila um að hann ábyrgist greiðslu málskostnaðar, sem kynni að falla á sóknaraðila vegna framangreinds dómsmáls, sem sóknaraðili höfðar sem fyrr segir í eigin nafni, verður ekki jafnað við yfirlýsinga opinberra stofnana um að þær ábyrgist greiðslu málskostnaðar, sem kynni að falla á þrotabú. Í slíkum tilvikum er um ábyrgð að ræða, þar sem aðili getur sótt greiðslu til ríkisins, svo sem um ræðir í dómum Hæstaréttar 12. nóvember 1996 í máli nr. 400/1996, sem er að finna í dómasafni réttarins það ár á bls. 3425, 1. nóvember 2002 í máli nr. 485/2002 og 20. febrúar 2003 í máli nr. 49/2003. Verður slíkum ábyrgðaryfirlýsingum því jafnað til málskostnaðartryggingar, þar sem fjármunir eru tiltækir í formi peningagreiðslu eða bankaábyrgðar. Um það er á hinn bóginn ekki að ræða í tilviki sóknaraðila, falli málskostnaður á hann, þar sem varnaraðilar myndu þurfa að leita dóms á hendur fyrirsvarsmanni sóknaraðila fyrir þeim kostnaði yrði hann ekki greiddur. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum málskostnað á báðum dómstigum, sem ákveðinn verður í einu lagi eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að frestur sóknaraðila, Lögmanna við Arnarhól ehf., til að setja fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur varnaraðilum, Þremur frökkum hjá Úlfari ehf. og S-kk-þgf Ú-kk-þgf, skal vera tvær vikur frá uppsögu dóms þessa að telja.

Sóknaraðili greiði varnaraðilum, hvorum um sig, samtals 300.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.