223/2012

F var sakfellur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa skallað A í andlitið með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði, hlaut mar á andliti og vör, blóðnasir og tannarbrot. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sakfellingu F, en þyngdi refsingu hans. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að refsing hans í málinu væri hegningarauki við dóm er hann hlaut 16. september 2010. Miðað við eðli líkamsárásarinnar og afleiðingar hennar var refsing F talin hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði, skilorðsbundið í tvö ár. Þá taldi Hæstiréttur lagastoð skorta fyrir því að gera F að greiða A, sem naut aðstoðar réttargæslumanns í héraði, bætur fyrir að halda fram bótakröfu í málinu og voru því bætur til A lækkaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 26. mars 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að staðfest verði niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða, en að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing hans verði milduð. Þá krefst hann þess að bótakröfu brotaþola, A, verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Brotaþoli hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti og verður því litið svo á að hann krefjist staðfestingar á einkaréttarkröfu sinni, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærða er gefið að sök að hafa skallað brotaþola í andlitið aðfaranótt 2. janúar 2010 með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði, hlaut mar á andliti og vör, blóðnasir og tannarbrot. Ákærði neitar því ekki að brotaþoli hafi orðið fyrir meiðslum af sínum völdum í greint skipti, en heldur því fram að ekki hafi verið um að ræða ásetningsverk af sinni hálfu. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er fallist á þá niðurstöðu að árásin hafi verið viljaverk ákærða og hefur hann því gerst sekur um brot á 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981.

Eins og fram kemur í héraðsdómi var ákærði dæmdur í tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir fíkniefnalagabrot með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 16. september 2010, en honum hefur ekki verið áfrýjað. Refsing ákærða í þessu máli verður hegningarauki við þann dóm. Ber því samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga að dæma þann dóm upp og gera ákærða refsingu í einu lagi fyrir bæði brotin eftir 78. gr. almennra hegningarlaga. Miðað við eðli líkamsárásarinnar sem að framan greinir og afleiðinga hennar er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði. Verður refsingin bundin skilorði á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærða gert að greiða brotaþola 150.000 krónur í miskabætur auk bóta „fyrir kostnað við að halda fram“ bótakröfunni, að fjárhæð 30.000 krónur. Að auki var ákærði dæmdur til að greiða þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola. Í síðari málslið 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 segir að dæma megi ákærða til að greiða málskostnað vegna einkaréttarkröfu, enda hafi þess verið krafist, nema um sé að ræða brotaþola sem fengið hefur sér skipaðan réttargæslumann. Það að gera ákærða að greiða brotaþola, sem naut aðstoðar réttargæslumanns, bætur fyrir að halda fram bótakröfu í málinu skortir því lagastoð. Af þeim sökum verða bætur til handa brotaþola lækkaðar sem því nemur, en ekki eru efni til að breyta ákvörðun héraðsdóms um miskabætur honum til handa.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir.

Samkvæmt gögnum málsins virðist rannsókn þess hafa legið niðri frá því að lögregla tók skýrslu af tveimur vitnum 16. febrúar 2010 og þar til ákærði gaf skýrslu hjá henni 3. ágúst 2011. Ekki hefur komið fram nein skýring á þessum óhæfilega drætti á rannsókninni sem er í andstöðu við skýr fyrirmæli síðari málsliðar 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008. Er þetta aðfinnsluvert.

Dómsorð:

Ákærði, F-kk-nf Þ-kk-nf F-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði A 150.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. janúar 2010 til 12. október 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, 266.887 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.