536/2011

F ehf. krafði I ohf. um endurgreiðslu vegna ofgreiddra stæðisgjalda og lendingargjalda sem F ehf. hafði greitt I ohf. fyrir hönd umráðenda og eigenda loftfara sem F ehf. veitti þjónustu. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, sagði meðal annars að greiðsluskylda hefði hvílt á viðsemjendum F ehf. og að líta yrði svo á að ofgreiðsla fyrir flugvélastæðin væri frá þeim komin. Hefði F ehf. ekki sýnt fram á að hann væri réttur aðili að kröfu um endurgreiðslu gjaldanna og var I ohf. því sýknað af kröfunni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. september 2011. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 15.848.688 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 31. ágúst 2006 til 13. nóvember 2008, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur, en til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir héraðsdómi reisti áfrýjandi málatilbúnað sinn á því að hann hefði ofgreitt svonefnd stæðisgjöld og lendingargjöld, sem innheimt voru á grundvelli laga nr. 60/1998 um loftferðir. Hér fyrir dómi hefur áfrýjandi haldið því fram að ekki hafi verið um að ræða ofgreiðslu á gjöldum heldur hafi þóknun frá viðsemjendum áfrýjanda fyrir mistök verið greidd til Flugstoða ohf., en stefndi yfirtók skuldbindingar þess félags, sbr. lög nr. 153/2009 um samruna opinberu hlutafélaganna Flugstoða og Keflavíkurflugvallar. Einnig byggir áfrýjandi á því að stofnast hafi samningssamband milli hans og stefnda og á þeim grundvelli geti hann endurkrafið stefnda um það sem ofgreitt var. Fyrir Hæstarétti verður málatilbúnaðinum ekki raskað að þessu leyti og koma því ekki til álita við úrlausn málsins þessar síðbúnu málsástæður, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi fékk áfrýjandi bréf 11. nóvember 2008 frá Flugstoðum ohf. þar sem boðin var endurgreiðsla að fjárhæð 4.200.000 krónur. Sú fjárhæð var talin svara til ofgreiðslu við hækkun í ársbyrjun 2007 á gjaldskrá áfrýjanda vegna stæðisgjalda úr 3 í 5 evrur fyrir hvert byrjað tonn, en öll sú fjárhæð mun hafa runnið til Flugstoða ohf. án þess að samsvarandi hækkun hefði verið gerð á gjaldskrá félagsins. Í bréfinu var vísað til þess að þetta tilboð hefði upphaflega verið sett fram í tölvubréfi 13. september 2008. Það bréf hefur verið lagt fram í Hæstarétti, en þar segir meðal annars að félagið hafi verið reiðubúið til að koma til móts við áfrýjanda með þessu móti. Verður ekki fallist á það með áfrýjanda að greiðsluskylda hafi verið viðurkennd með þessu sáttaboði.

Samkvæmt framansögðu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Flugþjónustan ehf., greiði stefnda, Isavia ohf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.