arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
155/2006

Talið var að þegar þrotabú M höfðaði mál þetta á hendur S hafi verið liðinn sá frestur, sem tilgreindur er í 1. mgr. 148. gr. laga um gjaldþrotaskipti o. fl. nr. 21/199. Var því fallist á kröfu S um frávísun málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. mars 2006, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Rétt er að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður falli niður, sbr. 3. mgr. 141. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
157/2006

Máli sem F höfðaði á hendur S, F og H og til réttargæslu V og VL var vísað frá héraðsdómi með vísan til þess að stefna hefði þurft V til fullrar aðildar að málinu. Talið var að gögn málsins bentu til að V hefði haft stöðu veðhafa í fasteignaviðskiptum þeim sem deilt var um í málinu og yrði því ekki fallist á með héraðsdómara að F hefði borið á grundvelli 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 að stefna V til fullrar aðildar að málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. mars 2006, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar óskipt úr hendi varnaraðila.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvik eru rakin í hinum kærða úrskurði. Gögn málsins benda til þess að Verðbréfastofan hf. hafi stöðu veðhafa í fasteignaviðskiptum þeim sem um er deilt. Verður því ekki fallist á það með héraðsdómara að sóknaraðila hafi borið á grundvelli 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 að stefna réttargæslustefnda Verðbréfastofunni hf. til fullrar aðildar í málinu.

Fallist er á með varnaraðilum að nokkuð skorti á skýrleika í kröfugerð sóknaraðila en ekki þykir nægileg ástæða til að vísa málinu frá að svo stöddu vegna þessa. Með vísan til þess sem að framan greinir er hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilar greiði sóknaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilar, Stafna á milli ehf., Frakkastígur ehf. og Hverfisgata 59 ehf., greiði óskipt sóknaraðila, 101 Fasteignafélagi ehf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
158/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. mars 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 24. mars 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði var varnaraðili stöðvaður ásamt öðrum manni er hann kom til landsins með flugi frá Kaupmannahöfn 16. mars 2006. Ábending mun hafa borist frá erlendum lögregluyfirvöldum um að varnaraðili og samferðamaður hans kynnu að hafa fíkniefni meðferðis. Við leit fundust ekki fíkniefni á þeim félögum og var þeim sleppt. Hins vegar kveður sóknaraðili að við leitina hafi komið í ljós að þeir félagar hafi meðal annars haft meðferðis talsvert magn af svörtum bréfmiðum í peningaseðlastærð, joð, vaselín og álpappír og svokallaðan fluorescentlampa, en lítið af peningum. Sóknaraðili kveðst hafa upplýsingar frá erlendum lögregluyfirvöldum um að framangreind efni og tæki megi noti til tiltekinna fjársvika og hafi af þeim sökum verið ákveðið að leita á varnaraðila og samferðamanni hans þegar þeir færu á ný úr landi. Er þeir félagar hugðust fara úr landi þann 17. mars fundust á þeim um 100.000 evrur í reiðufé. Telur sóknaraðili nú að ætlað brot varnaraðila varði við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Að sögn sóknaraðila hafa varnaraðili og samferðamaður hans ekki getað gefið trúverðugar skýringar á því hvers vegna þeir höfðu þessa fjármuni meðferðis og fær þessi fullyrðing stoð í framburðarskýrslum þeirra. Þá hafi komið fram að við leit á hótelherbergi því sem varnaraðili og félagi hans dvöldu hafi fundist merki þess að framangreind efni hefðu verið notuð með tilteknum hætti. Því sé fyrir hendi rökstuddur grunur um að varnaraðili og félagi hans hafi svikið út fé með þekktri aðferð, sem nánari grein sé gerð fyrir í gögnum málsins.

Af fyrirliggjandi gögnum verður ráðið að kominn sé fram rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi átt þátt í að svíkja út þá fjárhæð sem hann var með meðferðis er hann hugðist halda úr landi og hefur sóknaraðili til rannsóknar ætluð tengsl nokkurra nafngreindra manna við sakarefnið. Þykja því fyrir hendi skilyrði a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
159/2006

G höfðaði mál á hendur P og J til heimtu skaðabóta eða afsláttar vegna galla sem hann taldi vera á vinnubrögðum þeirra við smíði húss í hans eigu. Talið var að ekki væri unnt að leggja efnisdóm á málið á grundvelli fyrirliggjandi matsgerðar og engar forsendur voru taldar fyrir hendi til að dæma skaðabætur eða afslátt að álitum. Þá þótti ekki unnt að endurupptaka málið í því skyni að gefa aðilum kost á að afla nýrrar matsgerðar eða nýrra gagna, þar sem það myndi raska þeim málsgrundvelli, sem málið hefði verið rekið á. Var málinu því vísað frá dómi af sjálfsdáðum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður héraðsdóms Reykjaness 27. febrúar 2006, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar og að sér verði dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður. Til vara krefst hann þess að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verði látinn niður falla.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað, en rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður fellur niður í héraði og fyrir Hæstarétti.

if !supportEmptyParas endif
15/2006

Skilyrðum var talið fullnægt til að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. og 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála meðan mál hans var til meðferðar fyrir æðra dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. janúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti allt til föstudagsins 3. febrúar 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
162/2006

G var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti ævilangt og undir áhrifum áfengis. Refsing hans var hæfilega ákveðin sex mánaða fangelsi og þar af þrír mánuðir skilorðsbundnir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 9. mars 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og staðfest verði ævilöng svipting ökuréttar hans.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun verjanda ákærða, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 247.617 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda, K-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.
166/2005

X var ákærður fyrir brot gegn 108. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa beitt fyrrum sambýliskonu sína líkamlegu ofbeldi, hótun um líkamlegt ofbeldi og ólögmætri nauðung til að fá hana til að undirrita yfirlýsingu um að hún drægi til baka kæru á hendur honum fyrir nauðgun, sem hún hafði borið um hjá lögreglu og fyrir dómi. Þá var hann enn fremur ákærður fyrir þjófnað og umferðarlagabrot ásamt líkamsárás gegn fyrrgreindri konu. X játaði þjófnaðar- og umferðarlagabrotin og undi niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu fyrir líkamsárásina. Niðurstaða héraðsdóms, um að sannað væri að X hefði beitt konuna ólögmætri nauðung og hótun um líkamlegt ofbeldi, ef hún skrifaði ekki undir yfirlýsinguna, var staðfest í Hæstarétti og varðaði þessi háttsemi við 108. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var talið að eldri brot X gegn konunni hefðu ítrekunaráhrif á líkamsárásina, sbr. 71. gr. sömu laga, og sama átti við um auðgunarbrot, sem hann hafði verið dæmdur fyrir árið 2000 og 2004, gagnvart þjófnaðarbrotunum. Þá var við mat á refsingu vísað til 72., 77., þágildandi 218. gr. a og 255. gr. laganna og X dæmdur til að sæta fangelsi í 2 ár og sviptingu ökuleyfis ævilangt. Honum var enn fremur gert að greiða konunni 300.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 15. apríl 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms og þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af ákæru 2. júní 2004 og að refsing verði milduð.

Í málinu eru ákærða gefin að sök brot, sem nánar er lýst í fimm ákærum. Ákærði hefur játað þjófnaðarbrot samkvæmt ákæru 24. ágúst 2004 og umferðarlagabrot samkvæmt ákærum 23. ágúst 2004 og 17. janúar 2005. Þá unir hann niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu fyrir líkamsárás samkvæmt ákæru 18. janúar 2005. Hann neitar hins vegar sakargiftum samkvæmt ákæru 2. júní 2004, en í hinum áfrýjaða dómi var hann sakfelldur fyrir brot gegn 108. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem honum er þar gefið að sök. Þá krefst hann enn fremur mildunar refsingar fyrir aðrar sakargiftir.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en sakarkostnað.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en sakarkostnað.

Ákærði, X, greiði sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 657.208 krónur, þar með talin málsvarnarlaun og réttargæslulaun eins og þau voru ákveðin í hinum áfrýjaða dómi, svo og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.
166/2006

A var sviptur sjálfræði ótímabundið á grundvelli a. liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. mars 2006 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði ótímabundið að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að sjálfræðissvipting takmarkist við sex mánuði. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til a. liðar 4. gr. lögræðislaga en að öðru leyti til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, E-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.
168/2006

Fallist var á kröfu F um að hesthús án lóðarréttinda í eigu G  yrði borið út af landi í eigu F með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 2. mars 2006, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að hesthús við Gæðingabakka 8, Fljótsdalshéraði, fastanúmer 217-6325, í eigu sóknaraðila, ásamt öllu sem húsinu fylgir, skyldi borið út af landi varnaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðila krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar að nýju, en til vara að kröfu um aðfarargerð verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Kröfu sína um ómerkingu hins kærða úrskurðar byggir sóknaraðili á því að héraðsdómari hafi í forsendum úrskurðarins tekið afstöðu til hugsanlegs bótaréttar sem sóknaraðili telji sig hafa eignast á hendur varnaraðila við að verða knúinn til að fjarlægja hús sitt af því landi sem það stendur á. Fallist er á með sóknaraðila að ekki hafi verið efni til þess að taka afstöðu til þessa hugsanlega réttar sóknaraðila í málinu, þar sem það snýst aðeins um kröfu varnaraðila um beina aðfarargerð samkvæmt 78. gr. laga nr. 90/1989. Þar sem leyst er úr þeirri kröfu í hinum kærða úrskurði þykir þessi annmarki samt ekki geta valdið ómerkingu hans, enda skiptir sú afstaða héraðsdómara um þetta sem fram kemur í hinum kærða úrskurði ekki máli við úrlausn ágreinings aðilanna. Verður því ekki fallist á aðalkröfu sóknaraðila um ómerkingu úrskurðarins.

Fram kemur í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar að hann hafi aflað sér mats dómkvaddra manna á verðmæti þeirrar húsbyggingar sem krafa varnaraðila um útburð beinist að. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf Þ-kk-nf, greiði varnaraðila, Fljótsdalshéraði, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
16/2006

R og C voru sakfelldir í héraði fyrir að hafa staðið að innflutningi á 3.986,80 g af metamfetamíni ætluðu til söludreifingar hér á landi, en málinu var aðeins áfrýjað af hálfu R. Niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu R og heimfærslu brots hans til refsiákvæða var staðfest. Tekið var fram að R hefði verið sakfelldur fyrir að hafa átt þátt í að flytja til landsins verulegt magn af hættulegu fíkniefni af þó nokkrum styrkleika. Þrátt fyrir það var ekki talið unnt að líta framhjá því að C, sem hefði átt að minnsta kosti eins stóran hlut í brotinu og R, hefði verið gerð sama refsing og R í héraði, en héraðsdómi ekki verið áfrýjað af hálfu ákæruvaldsins varðandi C. Að því virtu voru ekki talin efni til annars en að staðfesta niðurstöðu héraðsdóms um að R skyldi sæta fangelsi í þrjú ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 20. desember 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Með ákæru ríkissaksóknara 18. ágúst 2005 var ákærða ásamt öðrum manni gefið að sök að hafa 30. júní sama ár flutt hingað til lands 3.986,8 g af metamfetamíni, földu í undirvagni bifreiðar og ætluðu til söludreifingar. Í hinum áfrýjaða dómi voru báðir ákærðu sakfelldir og dæmdir til refsingar. Meðákærði unir dómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæða. Ákærði er með þessu sakfelldur fyrir að hafa átt þátt í að flytja til landsins verulegt magn af hættulegu fíkniefni, sem var af þó nokkrum styrkleika. Þrátt fyrir það verður ekki fram hjá því litið að meðákærða í héraði, sem átti að minnsta kosti fullt eins stóran hlut í brotinu, var þar gerð sama refsing og ákærða, en af hálfu ákæruvaldsins var héraðsdómi ekki áfrýjað varðandi meðákærða. Að því virtu eru ekki efni til annars en að láta refsingu ákærða standa óraskaða. Til frádráttar kemur gæsluvarðhald hans frá 1. júlí 2005.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað eru staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, R-x-x S-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 293.148 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur.
171/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur, en gæsluvarðhaldi var markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. mars 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 6. apríl 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa í félagi við tvo aðra menn framið rán á bensínafgreiðslustöð. Ætlað brot varnaraðila er talið varða við 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þeim rökstuðningi sem fram kemur í hinum kærða úrskurði er fallist á með sóknaraðila að rannsóknarhagsmunir standi til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Þó verður gæsluvarðhaldinu ekki markaður lengri tími en til 3. apríl 2006 kl. 16.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 3. apríl 2006, kl. 16.
172/2006

Kröfu K um lögskilnað frá eiginmanni sínum M var vísað frá dómi þar sem ekki var talið uppfyllt það skilyrði 2. mgr. 44. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 að áður en skilnaður sé veittur skuli annað hvort vera fyrir hendi samkomulag milli hjóna um fjárskipti eða opinber skipti hafin vegna fjárslita. Yfirlýsing annars hjóna um eignaleysi var ekki talin nægja til skilyrði 95. gr. sömu laga teldust uppfyllt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. mars 2006, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, 100.000 krónur í kærumálskostnað.