599/2013

A höfðaði mál gegn L hf. og krafðist bóta úr sjúkdómatryggingu vegna hjartaáfalls. Talið var að komið hefðu fram öll skilyrði vátryggingaatburðar sem lýst væri í vátryggingarskilmálum sjúkdómatryggingar L hf. Vegna upplýsinga í sjúkraskrá A um niðurstöður mælinga á blóðfitu sem framkvæmdar voru áður en vátryggingasamningur komst á var ekki talið að A yrði látinn gjalda fyrir að hafa ekki gert L hf. grein fyrir atriðum sem honum var sjálfum ekki kunnugt um þá. Fyrir Hæstarétti byggði L hf. einnig á því að A hefði vanrækt að geta þess að faðir hans hefði fengið kransæðasjúkdóm og gengist undir hjartaaðgerð. Þar sem ekki var byggt þessari málsástæðu í héraði komst hún ekki að með vísan til 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Á hinn bóginn var talið að A hefði ekki verið rétt að neita því að hafa leitað til læknis vegna þunglyndis eða kvíða. Þar sem L hf. hafði ekki fært fram rök um að upplýsingar um þunglyndi og kvíða hefðu þýðingu við mat á áhættu L hf. við að tryggja A við þeim sjúkdómum sem sjúkdómatryggingin tók til varð ekki litið svo á að þessi vanræksla A ylli því að ábyrgð L hf. félli niður. Ekki var fallist á með L hf. að A hefði verið heilsuveill og leynt þeim upplýsingum er vátryggingasamningur um sjúkdómatryggingu komst á milli aðila. Var fjárkrafa A því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. september 2013. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Fyrir Hæstarétti heldur áfrýjandi því meðal annars fram til stuðnings sýknukröfu sinni að stefndi hafi vanrækt upplýsingaskyldu sína við töku líf- og sjúkdómatryggingar hjá áfrýjanda með því að láta þess ekki getið að faðir sinn hafi fengið kransæðasjúkdóm og gengist undir hjartaaðgerð. Ekki verður séð að á þessari málsástæðu hafi verið byggt í héraði og kemst hún því ekki að hér fyrir dómi, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Þá hefur áfrýjandi lagt fram bréf J-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef, sérfræðings í lyflækningum og hjartasjúkdómum, sem aflað var eftir að hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp. Í þessu bréfi er dregin önnur ályktun af vottorði læknisins sjálfs 9. janúar 2012 en héraðsdómur gerði. Þetta álit fær ekki breytt þeirri niðurstöðu hins fjölskipaða dóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda í hjartalækningum, að fyrir hafi legið hækkun á hjartaensímum hjá stefnda áður en hann gekkst undir kransæðaþræðingu á Landspítala 19. febrúar 2010. Að þessu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum málsúrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti og rennur hann í ríkissjóð. Um gjafsóknarkostnað stefnda fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Líftryggingamiðstöðin hf., greiði 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð. Allur gjafsóknarkostnaður stefnda, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 400.000 krónur.