563/2009

Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 151/2007 voru V og Á sýknuð af kröfu U og H um útgáfu afsals fyrir jörðinni Unnarsholtskoti II, gegn nánari tilgreindri greiðslu. Í þessu máli kröfðust þau þeirrar auðgunar sem þau töldu að V og Á hefðu notið við kaupin á jörðinni með því að kaupverð hennar samkvæmt kaupsamningi hefði verið lægra en „raunvirði“ samkvæmt matsgerð. U og H byggðu  kröfu sína á því að seljandi jarðarinnar hefði selt V og Á jörðina á umsömdu kaupverði í þeirri trú að þau hefðu verið skuldbundin til að afhenda U og H jörðina eftir kaupin. Talið var að krafa U og H fæli það í sér að V og Á þyrftu í reynd að greiða hærra verð fyrir jörðina en þau hefðu skuldbundið sig til samkvæmt kaupsamningi við seljanda. Krafa um slíkt gæti ekki byggst á forsendum um að kaupverðið hefði verið V og Á hagstætt. Til þess að ná fram kröfu sinni þyrftu U og H að sanna að V og Á hefðu skuldbundið sig til að greiða þeim slíkan viðauka við kaupverðið. Sönnun um skuldbindingu af þeim toga hefði ekki tekist í máli því sem lauk með dómi Hæstaréttar í máli nr. 151/2007. Sá grundvöllur kröfu sem U og H byggðu á gæti samkvæmt þessu ekki leitt til þess að krafa þeirra yrði tekin til greina. Voru V og Á því sýknuð af kröfu U og H í málinu.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 6. október 2009. Þau krefjast þess að stefndu verði dæmd til að greiða þeim 14.450.000 krónur eða til vara aðra lægri fjárhæð með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. mars 2003 til 15. desember 2007, en dráttavöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að málskostnaður verið felldur niður.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í dómi Hæstaréttar 15. nóvember 2007 í máli nr. 151/2007 var komist að þeirri niðurstöðu að ósannað væri að stefndu hefðu skuldbundið sig gagnvart áfrýjendum til að afhenda þeim jörðina Unnarsholtskot II í Hrunamannahreppi, eftir að stefndu keyptu hana af Sparisjóði Suðurlands 27. mars 2003. Í máli þessu kveðast áfrýjendur krefjast þeirrar auðgunar sem þau telja stefndu hafa notið við kaupin með því að kaupverð jarðarinnar í fyrrgreindum kaupsamningi hafi verið lægra en „raunvirði“ hennar samkvæmt matsgerð 10. nóvember 2006. Við málflutning fyrir Hæstarétti skýrðu áfrýjendur forsendur kröfu sinnar á þann veg að ekki væri byggt á því að stefndu hefðu skuldbundið sig til að skila þeim þessari auðgun, heldur væri krafan á því reist að Sparisjóðurinn hefði selt stefndu jörðina í þeirri trú að stefndu hefðu verið skuldbundin áfrýjendum á þennan hátt. Hefði þessi misskilningur Sparisjóðsins valdið því að óréttmæt auðgun, sem nemur fyrrgreindum mismun kaupverðs og matsverðs, hefði komist í hendur stefndu, þrátt fyrir að Sparisjóðurinn hafi ætlað áfrýjendum að njóta hennar.

Í málinu liggur fyrir að stefndu keyptu jörðina á verði sem þau sömdu um við seljanda hennar, Sparisjóð Suðurlands. Krafa áfrýjenda felur það í sér að stefndu þurfi í reynd að greiða hærra verð fyrir jörðina en þau skuldbundu sig til samkvæmt kaupsamningnum. Krafa um slíkt getur ekki byggst á forsendum um að kaupverðið hafi verið stefndu hagstætt. Til þess að ná fram kröfu sinni þyrftu áfrýjendur að sanna að stefndu hefðu skuldbundið sig til að greiða þeim slíkan viðauka við kaupverðið. Sönnun um skuldbindingu af þeim toga tókst ekki í máli því sem lauk með framangreindum dómi Hæstaréttar í máli nr. 151/2007. Sá grundvöllur kröfu sem áfrýjendur byggja á og að framan er lýst, getur samkvæmt þessu ekki leitt til þess að krafa þeirra verði tekin til greina. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Áfrýjendur verða dæmd til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, U-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf, greiði óskipt stefndu, V-kk-þgf J-kk-þgf og Á-kvk-þgf B-kvk-þgf, sameiginlega 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.