634/2010

Húsfélagið HA krafði A ehf., eiganda fimm eignarhluta að húsinu að Aðalstræti 9, um greiðslu á ógreiddum gjöldum í framkvæmdasjóð húsfélagsins og greiðslu vegna verklauna til handa D ehf., sem annast hafði utanhússframkvæmdir við húsið. Hæstiréttur vísaði málinu frá héraðsdómi vegna vanreifunar, sbr. d. og e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. nóvember 2010. Hann krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hann verði sýknaður af kröfu stefnda. Að því frágengnu krefst hann lækkunar á kröfunni. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi er áfrýjandi eigandi fimm eignarhluta í húsinu Aðalstræti 9 í Reykjavík. Krafa stefnda á hendur áfrýjanda er tvíþætt. Annars vegar krefst stefndi greiðslu á ógreiddum gjöldum í framkvæmdasjóð húsfélagsins sem samþykkt hafi verið að innheimta á fundi 15. janúar 2008. Hins vegar krefst hann greiðslu vegna verklauna til Dalsmíði ehf. sem annast hafi utanhússframkvæmdir við húsið samkvæmt verksamningi á grundvelli samþykktar á fundi hjá stefnda 4. september 2008.

Eignarhlutar áfrýjanda eru í þeim hluta hússins sem byggður var á árinu 1970. Fyrir liggur að meginhluti verksins, sem nefndur verksamningur tók til, er endurnýjun á gluggum í þeim hluta hússins sem byggður var 1994, en þá voru þrjár hæðir með íbúðarhúsnæði byggðar ofaná húsið sem fyrir var. Hefur áfrýjandi talið sér óskylt að taka þátt í kostnaði við þessar endurbætur, þar sem um sé að ræða viðgerð á galla sem rekja megi til þess að byggingu þessa húshluta hafi verið áfátt. Sé því ekki um að ræða viðhald á húsinu. Þá hefur hann einnig vísað til 46. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús því til stuðnings að víkja beri frá reglum laganna um kostnaðarskiptingu við þessar framkvæmdir.

Fyrir liggur að nokkur hluti af verki Dalsmíði ehf. við húsið voru viðgerðir á neðri hluta þess sem áfrýjandi viðurkennir að eiga að taka þátt í. Stefndi hefur ekki gert grein fyrir því hvernig verklaun verktakans skiptast á húshlutana tvo og hefur ekki lagt verksamninginn fram í málinu. Við reifun kröfu sinnar í stefnu hefur hann heldur ekki greint þetta að þó að fram hafi verið komin sjónarmið áfrýjanda um þetta áður en málið var höfðað. Í stefnunni er kröfu stefnda skipt á eignarhlutana fimm í eigu áfrýjanda og vísað um skiptingu milli eignarhluta til dómskjals sem stefndi lagði fram við þingfestingu málsins. Á því skjali má sjá skiptingu kostnaðar sem fylgdi „ástandsskýrslu“ fyrirtækisins Verksýn ehf. frá júní 2008 þar sem áætlaður var heildarkostnaður við verkið og skipting hans á eignarhluta í húsinu. Á yfirlitinu er aðeins að finna fjóra af fimm eignarhlutum áfrýjanda og getur það bent til þess að skiptingin sé röng. Þar að auki er þetta ekki skipting á kostnaði samkvæmt verksamningnum við Dalsmíði ehf., en þann kostnað kveðst stefndi vilja innheimta hjá áfrýjanda. Þá hefur stefndi ekki gert grein fyrir því hvort og þá hvaða þátt greiðslurnar í framkvæmdasjóðinn hafi átt í því að greiða verklaun Dalsmíði ehf. Virðist mega ráða af málsgögnum að þau gjöld hafi verið lögð á eignarhlutana í húsinu meðal annars vegna þeirra viðgerða og endurbóta sem þá stóð til að gera og síðar var samið við Dalsmíði ehf. um. Krefst stefndi greiðslu á hvoru tveggja án þess að gera grein fyrir þessu.

Þeir annmarkar sem samkvæmt framansögðu eru á kröfugerð stefnda í málinu valda því að áfrýjanda er gert erfitt fyrir um málsvarnir sínar og ljóst er að honum er ekki unnt að gera grein fyrir því hvað hann telur sig eiga að greiða með réttu og hvað ekki. Er þess þá meðal annars að geta að upplýsingar um sundurgreiningu kostnaðarins eru nauðsynlegar til að unnt sé að taka afstöðu til sjónarmiða áfrýjanda um frávik frá reglum laga nr. 26/1994 um kostnaðarskiptingu samkvæmt 46. gr. þeirra. Verður með vísan til d. og e. liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála því talið að reifun á kröfu stefnda sé ófullnægjandi og verður málinu því vísað frá héraðsdómi.

Samkvæmt þessum málsúrslitum verður stefnda gert að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Málinu er vísað frá héraðsdómi.

Stefndi, Hagsmunafélag Aðalstræti 9, greiði áfrýjanda, Aðaleign ehf., samtals 1.000.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti