797/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem meðferð máls Í gegn H var frestað þar til fyrir lægi niðurstaða í öðru máli milli sömu aðila sem áfrýjað hafði verið til Hæstaréttar. Í því máli hafði H verið gert að þola staðfestingu á veðrétti í fasteign sinni samkvæmt tryggingarbréfi sem eiginmaður H hafði gefið út. Í máli þessu krafðist Í staðfestingar á veðrétti í fasteign H samkvæmt sama tryggingarbréfi en vegna annarrar skuldar. H hafði í greinargerð sinni til héraðsdóms krafist frávísunar málsins. Í dómi Hæstaréttar sagði að þegar héraðsdómari ákvað að fresta málinu hafi ekki verið uppi þær aðstæður sem væri kveðið á um í 2. mgr. 100. gr. og 3. mgr. 102. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af þeim sökum hefði ekkert verið því til fyrirstöðu að málið yrði flutt um formhlið þess. Var hinn kærði úrskurður fellur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar um frávísunarþátt þess.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. nóvember 2013, þar sem meðferð málsins var frestað þar til fyrir lægi í Hæstarétti niðurstaða í máli Héraðsdóms Reykjaness nr. E-1294/2012. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka til meðferðar frávísunarkröfu sóknaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði gaf eiginmaður sóknaraðila 7. mars 2000 út tryggingarbréf til tryggingar skilvísri og skaðlausri greiðslu á öllum skuldum sínum við Sparisjóð Hafnarfjarðar, síðar BYR hf., samtals að fjárhæð 6.000.000 krónur. Við samruna BYR hf. og varnaraðila 29. nóvember 2011 yfirtók hinn síðarnefndi réttindi og skyldur hins fyrrnefnda. Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 5. júní 2013 í máli nr. E-1294/2012 milli aðila þessa máls, sem höfðað var 10. október 2012, var sóknaraðila gert að þola staðfestingu á 1. veðrétti í fasteign sinni að Spóaási 22 í Hafnarfirði samkvæmt áðurnefndu tryggingarbréfi til tryggingar skuld að fjárhæð 30.301.053 krónur. Þeim dómi var áfrýjað 18. október 2013 og krefst sóknaraðili þess að hafnað verði staðfestingu umrædds veðréttar í fasteigninni.

Mál þetta var höfðað 5. mars 2013 til staðfestingar á veðrétti samkvæmt sama tryggingarbréfi í sömu fasteign og áður greinir vegna skuldar að fjárhæð 86.443.776 krónur. Í greinargerð, sem lögð var fram í héraði 16. apríl 2013, krafðist sóknaraðili að máli þessu yrði vísað frá dómi. Voru þau rök færð fyrir frávísunarkröfunni að um sömu dómkröfu væri að ræða og áður hefði verið dæmt um með fyrrgreindum dómi 5. júní 2013 auk þess sem málatilbúnaður varnaraðila væri óljós og vanreifaður. Í þinghaldi 8. nóvember 2013 krafðist varnaraðili að máli þessu yrði frestað þar sem „samkynja máli E-1294/2012 hafi verið áfrýjað til Hæstaréttar.“ Á þá kröfu var fallist með hinum kærða úrskurði.

Samkvæmt 2. mgr. 100. gr. laga nr. 91/1991 skal mál flutt um frávísunarkröfu áður en fjallað verður frekar um efni þess og leyst úr kröfunni með úrskurði. Í síðari málslið 3. mgr. 102. gr. sömu laga segir að fresta megi máli ef annað einkamál hefur verið höfðað út af efni sem varðar úrslit þess verulega eða það efni hefur verið réttilega lagt til úrlausnar stjórnvalds. Þeim aðstæðum, sem uppi eru í þessu máli, var ekki fyrir að fara er héraðsdómari ákvað að fresta því. Af þeim sökum var ekkert því til fyrirstöðu að málið yrði flutt um formhlið þess. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka frávísunarkröfu sóknaraðila til meðferðar.

Sóknaraðili krafðist ekki málskostnaðar í héraði í þessum þætti málsins og kemur krafa hans um málskostnað þar því ekki til álita, en um kærumálskostnað fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar um frávísunarþátt þess.

Varnaraðili, Íslandsbanki hf., greiði sóknaraðila, H-kvk-þgf L-kvk-þgf G-kvk-þgf, 250.000 krónur í kærumálskostnað.