70/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur B ehf. var vísað frá dómi vegna vanreifunar. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði m.a. að af stefnu og gögnum sem lögð hefðu verið fram við þingfestingu málsins í héraði yrði ráðið hverjar málsástæður A væru sem og sá grundvöllur sem málsóknin byggðist á, þótt málatilbúnaður hans væri ekki svo ítarlegur og skýr sem skyldi. B ehf. hefði tekið til efnisvarna og yrði ekki séð að óskýrleiki í málatilbúnaði hefði gert honum erfitt um vik í þeim efnum. Bæri A áhættuna af því við efnisúrlausn málsins ef honum tækist ekki að bæta úr annmörkum á málatilbúnaði sínum. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. janúar 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. janúar 2015, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu sína til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta til heimtu tilgreindrar fjárhæðar 2. maí 2014 og er krafa hans sögð reist á reikningi vegna eftirstöðva efniskostnaðar og vinnu við húsamálun í þágu varnaraðila. Með stefnu til héraðsdóms lagði sóknaraðili meðal annars fram sundurliðun á heildarverkinu vegna efnis og vinnu sinnar annars vegar og einkahlutafélagsins A. Arinbjarnar hins vegar, tímaskýrslur yfir tilboðsverkið og aukaverk, svo og og mælingar og verklýsingar á tilboðsverkinu og aukaverkum. Bú A. Arinbjarnar ehf., sem var í eigu sóknaraðila, mun hafa verið tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði héraðsdóms 31. október 2013. Segir í stefnu að rekstri félagsins hafi verið ,,hætt um miðjan október 2013“ og hafi sóknaraðili tekið við verkefnum félagsins.

Varnaraðili lagði fram greinargerð 16. september 2014 og krafðist aðallega frávísunar málsins frá héraðsdómi, til vara sýknu, en að því frágengnu verulegrar lækkunar á stefnukröfu. Kröfu sína um frávísun málsins byggði varnaraðili á því að verksamningur hafi ekki verið gerður við sóknaraðila heldur við fyrrgreint félag og ekki lægju fyrir ,,haldbærar útskýringar á þeim aðilaskiptum sem urðu við verkið“. Þá væru skýringar á stefnufjárhæð ófullnægjandi og kröfugerð sóknaraðila gengi tölulega ekki upp.

Af stefnu og gögnum sem lögð voru fram við þingfestingu málsins í héraði verður ráðið hverjar málsástæður sóknaraðila séu sem og sá grundvöllur sem málsóknin byggist á, þótt málatilbúnaður hans sé ekki svo ítarlegur og skýr sem skyldi. Varnaraðili tók til efnisvarna og verður ekki séð að framangreindur óskýrleiki í málatilbúnaði hafi gert honum erfitt um vik í þeim efnum, heldur má ráða af greinargerð hans í héraði að ótvírætt sé hvert sakarefni málsins sé og hvaða vörnum hann telur sig þurfa að tefla fram. Þannig verður að skýra umfjöllun varnaraðila um aðild sóknaraðila að málinu á þann veg að sá síðarnefndi sé ekki réttur aðili til að krefjast endurgjalds fyrir verkið. Slíkur ágalli, ef réttur reynist, varðar efni málsins og leiðir því til sýknu sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Ber sóknaraðili áhættuna af því við efnisúrlausn málsins ef honum tekst ekki að bæta úr annmörkum á málatilbúnaði sínum undir rekstri þess.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.