553/2015

Þ lýsti skaðabótakröfum við slit G hf. sem voru reistar á því að starfsmenn G hf. hefðu veitt Þ ófullnægjandi fjárfestingarráðgjöf og með því valdið honum tjóni. Auk þess hafði Þ uppi kröfu um viðurkenningu á því að honum væri heimilt að skuldajafna kröfum sínum við kröfu G hf. samkvæmt lánssamningi þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. ágúst 2015, sem barst réttinum 21. sama mánaðar, en kærumálsgögn bárust 28. þess mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. ágúst 2015, þar sem viðurkenndar voru kröfur varnaraðila við slit sóknaraðila annars vegar að fjárhæð 21.257.769 krónur með stöðu í réttindaröð samkvæmt 110. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og hins vegar 414.687.916 krónur með stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. sömu laga, en að auki viðurkenndur réttur varnaraðila til að skuldajafna 318.826.285 krónum af þessum kröfum við kröfur Íslandsbanka hf. á hendur sér. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði að viðurkenna framangreindar kröfur varnaraðila, svo og rétt hans til skuldajafnaðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

I

Ekki er ágreiningur milli aðila um hvernig viðskiptum þeirra var komið á. Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði hafði starfsmaður sóknaraðila samband við varnaraðila að fyrra bragði í febrúar 2007, en hann hafði frétt af því að varnaraðila hefði þá áskotnast verulegt fé. Kom varnaraðili á fund 19. febrúar 2007, þar sem starfsmaðurinn kynnti fyrir honum einkabankaþjónustu sóknaraðila og gerði jafnframt tillögur um fjárfestingar varnaraðila ef hann kæmi í þá þjónustu. Í kjölfar fundarins gerðu aðilarnir samning um einkabankaþjónustu, þar sem sóknaraðili tók að sér fjárvörslu, eignastýringu og alhliða fjármálaþjónustu fyrir varnaraðila, en tengiliður varnaraðila hjá sóknaraðila átti að vera sami starfsmaður. Í samningnum var fjárvarsla sögð ná til þess að taka við fjármunum varnaraðila til fjárfestingar í verðbréfum fyrir hans eigin reikning. Í fjárvörslu fælist varsla, innheimta, kaup og sala verðbréfa, auk ráðgjafar um eignauppbyggingu. Í þessu skyni átti sóknaraðili að stofna vörslureikning á nafni varnaraðila, þar sem verðbréfaeign hans yrði varðveitt. Eignastýring átti að fela í sér tilfærslu á milli mismunandi tegunda verðbréfa eftir því sem tækifæri byðust á mörkuðum hverju sinni og gaf varnaraðili sóknaraðila heimild til eignastýringar samkvæmt fyrir fram ákveðinni fjárfestingarstefnu, sem sóknaraðili sæi um að framkvæma. Fjárfestingarstefna varnaraðila gerði ráð ráð fyrir því að allir fjármunir hans færu í skuldabréf og laust fé. Þá kom fram í 4. grein samningsins að viðskiptavinur sem teldist fagfjárfestir, í skilningi þágildandi laga nr. 33/2003 um verðbréfaviðskipti, gæti óskað skriflega eftir því að fjárfesta í óskráðum bréfum. Af málatilbúnaði aðila virðist óumdeilt að varnaraðili hafi ekki talist fagfjárfestir í skilningi laganna. Starfsmaður sóknaraðila gerði tillögu að breytingu á fjárfestingarstefnu varnaraðila með tölvubréfi 25. apríl 2007, en ekki verður séð af gögnum málsins að varnaraðili hafi samþykkt þá tilhögun skriflega, heldur ritaði varnaraðili undir nýjan samning um einkabankaþjónustu 19. september sama ár sem gerði ráð fyrir óbreyttri fjárfestingarstefnu. Varnaraðili skrifaði síðan undir almenna skilmála vegna markaðsviðskipta sóknaraðila 23. október 2007.

Í máli þessu greinir aðilana á um hvort starfsmenn sóknaraðila hafi veitt varnaraðila ófullnægjandi fjárfestingarráðgjöf í andstöðu við lög nr. 33/2003, og síðar lög nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti, og með því valdið honum tjóni sem sóknaraðili beri skaðabótaábyrgð á eftir almennum reglum. Er deilt um fjórar fjárfestingar, sem varnaraðili réðist í eftir tillögu sóknaraðila, en tilurð þeirra er ítarlega rakin í hinum kærða úrskurði. Í fyrsta lagi var um að ræða fasteignaverkefni í Berlín, en eftir tillögu sóknaraðila keypti varnaraðili 12,5% hlutafjár í félaginu Berlice ehf. í maí eða júní 2007. Í öðru lagi var um að ræða kaup á afleiðutengdu skuldabréfi, sem gefið var út af Sparisjóði Reykjavíkur og nágrennis og var tengt hlutabréfaverði í Straumi-Burðarási Fjárfestingabanka hf., en sóknaraðili mælti með þeirri fjárfestingu fyrir varnaraðila. Verulegt tap varð á henni og varð það tap grundvöllur þriðju fjárfestingarinnar, sem fólst í því að gera tilraun til þess að vinna upp tapið með gjaldeyrisstýringu. Varnaraðili skrifaði undir samning um gjaldeyrisstýringu 7. ágúst 2008, en hann heldur því fram að sóknaraðili hafi á nánar tiltekinn hátt valdið sér tjóni í þeim viðskiptum. Í fjórða lagi telur varnaraðili að sóknaraðili hafi bakað sér tjón með því að hvetja sig til að taka lán 1. október 2007 í stað þess að leysa út eignir sínar, sem sóknaraðili hafi haft í vörslum sínum.

Samkvæmt heimild í 100. gr. a. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008, tók Fjármálaeftirlitið 7. október 2008 yfir vald hluthafafundar í sóknaraðila, vék stjórn hans frá og setti yfir hann skilanefnd. Með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 14. sama mánaðar var eignum sóknaraðila með nánar tilteknum undantekningum ráðstafað til nýs banka, sem nú ber heitið Íslandsbanki hf. Lánið sem varnaraðili tók upphaflega hjá sóknaraðila 1. október 2007 var meðal þess sem var ráðstafað til Íslandsbanka hf. Við slit sóknaraðila lýsti varnaraðili 25. nóvember 2009 kröfu um skaðabætur vegna tjóns annars vegar af fasteignaverkefninu í Berlín, samtals 4.809.240 krónur og 616.220 evrur, og hins vegar af framvirkum viðskiptum, ráðgjöf og viðskiptaháttum bankans, samtals 827.773.333 krónur. Krafðist varnaraðili þess að kröfum þessum yrði skipað í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Að auki krafðist hann þess með vísan til 109. gr. sömu laga að tryggingarráðstöfunum, sem stofnað hafði verið til yfir innstæðum hans hjá sóknaraðila, yrði aflétt. Jafnframt gerði varnaraðili kröfu um að sér yrði heimilaður skuldajöfnuður gagnvart hverri þeirri kröfu sem sóknaraðili og Íslandsbanki hf. kynnu að hafa uppi á hendur honum.

II

Málavextir að því er varða fasteignaverkefnið í Berlín eru raktir ítarlega í úrskurði héraðsdóms. Starfsmaður sóknaraðila vakti með tölvubréfi 25. apríl 2007 athygli lögmanns varnaraðila á þessu verkefni og kvaðst áætla að ávöxtun af því yrði 100%, sem væri töluvert hærri en sú 30% ávöxtun sem hann sagðist venjulega gera til svipaðra verkefna. Í tölvupósti 7. maí sama ár sagðist starfsmaðurinn vera kominn heim frá Berlín og liti verkefnið „mjög vel út“ að hans mati. Sagði hann jafnframt að fyrirhugaður væri fundur með fjárfestum og hvatti hann varnaraðila eða lögmann hans til að mæta á fundinn, en að öðrum kosti myndi hann „gæta hagsmuna“ varnaraðila þar. Verkefnið fólst í því að fjárfestar legðu til 4.000.000 evrur í formi hlutafjáraukningar í Berlice ehf. Þeir yrðu með því hluthafar í B-flokki og myndu eignast 80% hlutafjár í félaginu. Þeir sem áður áttu félagið að fullu yrðu hluthafar í A-flokki og myndu halda 20% eignarhlut í því. Varnaraðili tók þátt í verkefninu ásamt níu öðrum fjárfestum. Greiddi varnaraðili 250.000 krónur í hlutafé 6. júní 2007 og eignaðist með því 12,5% af útgefnu hlutafé í B-flokki, en sama dag lánaði hann einnig Berlice ehf. 500.000 evrur. Fljótlega eftir greiðslu hlutafjárins krafðist sóknaraðili að varnaraðili og aðrir hluthafar gengjust í sjálfskuldarábyrgð fyrir láni sóknaraðila til Berlice ehf. Varnaraðili skrifaði þó ekki undir sjálfskuldarábyrgð fyrr en 11. febrúar 2008, en þá gekkst hann í ábyrgð fyrir 15,63% af skuldum Berlice ehf. samkvæmt lánssamningi við sóknaraðila að fjárhæð 4.164.172,95 evrur. Eins og nánar er rakið í hinum kærða úrskurði gekk verkefnið ekki eins og skyldi og 20. júlí 2012 seldi varnaraðili hlutafé sitt í Berlice ehf. og framseldi kröfu sína á hendur félaginu samkvæmt áðurnefndum lánssamningi. Nam kaupverð hins selda 276.000 evrum.

Varnaraðili telur að ráðgjöf sóknaraðila vegna þessa verkefnis hafi verið ábótavant. Um fjárfestingu í óskráðum verðbréfum hafi verið að ræða sem varnaraðili hafi ekki mátt kaupa samkvæmt samningi þeirra um einkabankaþjónustu. Þá hafi fjárfestingin ekki reynst eins arðvænleg og sóknaraðili kynnti fyrir honum og hafi ástæðan einkum verið sú að honum hafi ekki verið gefnar réttar upplýsingar um verkefnið, þar á meðal hversu skammt á veg það væri komið. Hafi varnaraðili því ekki getað tekið upplýsta fjárfestingarákvörðun og beri sóknaraðili skaðabótaábyrgð á því tjóni sem hann varð fyrir vegna þessa.

Án þess að nokkuð þurfi frekar að gæta að því hvort sóknaraðili kunni að hafa á framangreindan hátt bakað sér skaðabótaskyldu verður að líta til þess að kaupin á hlutafénu voru gerð með samningi 6. júní 2007. Þótt sóknaraðili hafi vakið vonir varnaraðila um að verkefnið væri áhættulítið og arðvænlegt og komið fram fyrir hans hönd í aðdraganda samningsgerðarinnar, liggur ekkert fyrir um að sóknaraðili hafi ætlað sér að koma fram fyrir hans hönd meðan á verkefninu stóð. Varnaraðili hafði varið umtalsverðu fé í umrætt verkefni og mátti gera þá kröfu að hann sýndi eðlilega aðgæslu þegar kom að því að gæta þeirra hagsmuna sinna. Eftir meginreglum fjármunaréttar, sem meðal annars búa að baki ákvæði 1. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, getur annar samningsaðili glatað rétti til að bera fyrir sig vanefnd eða annað réttarbrot viðsemjanda síns ef athugasemdum er ekki hreyft af slíku tilefni án ástæðulauss dráttar. Svo sem rakið er í dómum Hæstaréttar 28. janúar 2014 í máli nr. 719/2013 og 1. apríl 2014 í máli nr. 178/2014 var þess getið í athugasemdum með frumvarpi, sem varð að lögum nr. 33/2003, að tómlæti geti haft meiri áhrif á réttarstöðu samningsaðila í verðbréfaviðskiptum en á öðrum sviðum, enda geti hver dagur skipt máli fyrir verðmæti verðbréfa og gætu rúmir frestir til athugasemda leitt til þess að samningsaðili tæki ekki aðeins mið af upplýsingum, sem lágu fyrir þegar viðskipti voru gerð, heldur einnig síðari upplýsingum. Varnaraðili gekkst sem áður segir undir sjálfskuldarábyrgð 11. febrúar 2008 fyrir skuld Berlice ehf. við sóknaraðila og mátti hann samkvæmt gögnum málsins á þeim tíma gera sér grein fyrir því að fjárfestingin væri ekki eins arðvænleg og hann hafði búist við. Þá liggur fyrir kynningarbæklingur um verkefnið, sem starfsmaður sóknaraðila afhenti lögmanni varnaraðila á fundi 27. apríl 2007. Í bæklingnum kom fram að áætlað væri að fjárfestar fengju hlutafjárframlag sitt til baka eftir 10 til 12 mánuði og að 1. október 2008 myndi verkefnið skila umtalsverðum hagnaði fyrir hluthafa, en gert væri ráð fyrir 99,56% ávöxtun hlutafjárins. Loks kom fram í hluthafasamkomulagi milli hluthafa í B-flokki Berlice ehf. að gert væri ráð fyrir 15% árlegri ávöxtun á fjárfestingu hluthafa. Samkvæmt þessu hefði varnaraðili átt að gera sér grein fyrir því ekki síðar en í október 2008 að fjárfesting hans í Berlice ehf. myndi ekki ganga eftir í samræmi við það sem lagt var upp með. Af gögnum málsins verður þó ekki séð að varnaraðili hafi nokkru sinni gert athugasemdir að því er varðaði ráðgjöf sóknaraðila í tengslum við þetta verkefni fyrr en með kröfulýsingu 25. nóvember 2009. Að öllu þessu virtu er óhjákvæmilegt að telja varnaraðila hafa glatað hér fyrir tómlæti sérhverjum rétti sem hann gæti hafa átt á hendur sóknaraðila af þessu tilefni.

III

Með tölvubréfi til lögmanns varnaraðila 6. júní 2007 lagði starfsmaður sóknaraðila til að varnaraðili myndi fjárfesta fyrir 100.000.000 krónur í framvirku skuldabréfi útgefnu af Sparisjóði Reykjavíkur og nágrennis, en ávöxtun þess var tengd verði hlutabréfa í Straumi-Burðarási Fjárfestingabanka hf. Aðilarnir gerðu með sér samning um þessi viðskipti 11. júní 2007, með auðkennisnúmerið FS 07061238, þar sem varnaraðili keypti skuldabréf að nafnvirði 100.000.000 krónur af sóknaraðila fyrir 100.853.750 krónur og átti uppgjörsdagur framvirku viðskiptanna að vera 11. desember 2007. Á þeim degi var uppgjörsdegi frestað til 7. júlí 2008 með samningi sem fékk auðkennisnúmerið FS 07121250. Tap vegna viðskiptanna á þeim uppgjörsdegi nam 23.498.315 krónum. Sóknaraðili hvatti þá varnaraðila og um leið ýmsa aðra viðskiptavini sína, sem tapað höfðu á sams konar viðskiptum, til að leggja fé í gjaldeyrisstýringu í þeirri von að vinna upp tapið. Gengið var frá samningi milli aðilanna um gjaldeyrisstýringu 7. ágúst 2008 og taldist framlag varnaraðila til fjárfestinga nema 22.000.000 krónum, sem hann innti þó ekki af hendi. Sama dag veitti varnaraðili sóknaraðila umboð til að gera samninga um gjaldeyri í sínu nafni. Þótt skjöl þessi hafi verið undirrituð 7. ágúst 2008 virðist stýringin hafa hafist fyrr, eða 11. júlí sama ár. Viðskiptum á grundvelli gjaldeyrisstýringarsamningsins lauk í október 2008 og taldi sóknaraðili að tap varnaraðila hafi þá numið 103.600.000 krónum.

Sóknaraðili krafði varnaraðila með bréfi 20. nóvember 2009 um greiðslu á fyrrnefndum 23.498.315 krónum. Sóknaraðili leysti síðan til sín innstæðu á vörslureikningi í eigu varnaraðila 2. janúar 2012 að fjárhæð 21.257.859 krónur, en hana hafði varnaraðili sett að handveði til sóknaraðila. Krafa varnaraðila um endurgreiðslu af þessu tilefni á 21.257.769 krónum var með hinum kærða úrskurði viðurkennd með stöðu í réttindaröð samkvæmt 3. tölulið 110. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðili unir þessari niðurstöðu héraðsdóms og hefur þegar greitt varnaraðila þá kröfu. Stendur þá eftir ágreiningur um það hvort sóknaraðili hafi bakað sér skaðabótaskyldu við varnaraðila með ráðgjöf sinni um viðskipti með afleiðutengda skuldabréfið og áðurnefndri gjaldeyrisstýringu. Tjón vegna viðskiptanna með skuldabréfið telur varnaraðili nema 23.498.315 krónum, en tjón af gjaldeyrisstýringunni 72.363.316 krónum.

Um kröfu varnaraðila um bætur vegna tjóns af viðskiptunum með skuldabréfið verður að líta til þess að tap af þeim lá fyrir 7. júlí 2008 og kom í ljós í síðasta lagi í október 2008 að ekki myndi takast að vinna það upp með samningi aðilanna um gjaldeyrisstýringu. Af gögnum málsins verður þó ekki séð að varnaraðili hafi nokkru sinni gert athugasemdir að því er varðaði ráðgjöf sóknaraðila í tengslum við þetta verkefni fyrr en með kröfulýsingu 25. nóvember 2009. Að þessu virtu og með vísan til þess sem áður var rakið er óhjákvæmilegt að telja varnaraðila hafa glatað hér fyrir tómlæti sérhverjum rétti sem hann gæti hafa átt á hendur sóknaraðila af þessu tilefni.

Hvað gjaldeyrisstýringuna varðar byggir varnaraðili á því að í fjögur skipti hafi sóknaraðili keypt eða selt gjaldmiðla fyrir hans hönd á gengi sem engin stoð hafi verið fyrir. Um þetta byggir varnaraðili á matsgerð dómkvaddra manna, þar sem rakinn er munur á því gengi, sem sóknaraðili beitti í viðskiptum þessum, og gengi, sem notað var á sama tíma í viðskiptum sóknaraðila á millibankamarkaði. Á þessum grunni komust matsmenn að þeirri niðurstöðu að hagnaður varnaraðila af gjaldeyrisstýringunni hefði að réttu lagi átt að verða 72.363.316 krónur í stað taps upp á 80.101.684 krónur.

Sóknaraðili heldur því fram að ekki sé unnt að leggja niðurstöðu matsmanna til grundvallar, þar sem ekki hafi verið tekið þar tillit til tilvika þar sem framangreind framkvæmd gjaldeyrisviðskiptanna hafi orðið varnaraðila í hag. Sóknaraðili hefur á hinn bóginn ekki leitast við að fá matsgerðinni hnekkt með yfirmati. Þá hefur hann ekki lagt fram rökstudda útreikninga á því hvernig hann telur hagnað varnaraðila í einstökum tilvikum eiga að dragast frá því tjóni hans samkvæmt matsgerðinni. Verður matsgerðin því lögð til grundvallar um tjón varnaraðila. Ekki getur staðið í vegi kröfu varnaraðila um bætur fyrir missi hagnaðar að hann hafi í raun ekki lagt af mörkum framlag til viðskiptanna í öndverðu, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 20. september 2012 í máli nr. 416/2011, en um þetta getur dómur réttarins 17. apríl 2013 í máli nr. 222/2013 ekki talist fordæmi, enda var kröfugerð þar reist á öðrum forsendum en hér er gert.

Að virtu öllu framangreindu verður staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að sóknaraðili hafi við framkvæmd gjaldeyrisstýringarsamnings aðilanna brotið gegn góðri viðskiptavenju og ekki leitað allra leiða til að tryggja bestu mögulegu niðurstöðu fyrir varnaraðila, sbr. 5. gr. og 18. gr. laga nr. 108/2007, og með því bakað sér skaðabótaskyldu vegna tjóns varnaraðila af þessu. Ekki er fallist á með sóknaraðila að þessi krafa sé fallin niður fyrir tómlæti, enda verður ekki séð að varnaraðili hafi nokkru sinni verið upplýstur um þennan mikla gengismun. Þá er ekki fyrir að fara öðrum gögnum eða upplýsingum sem gátu gefið varnaraðila tilefni til að koma athugasemdum sínum á framfæri við sóknaraðila áður en hann lýsti kröfu sinni. Krafa varnaraðila að fjárhæð 72.363.316 krónur verður því viðurkennd við slit sóknaraðila með stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991.

IV

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði hugðist varnaraðili leysa úr eignastýringu hjá sóknaraðila 350.000.000 krónur til jarðakaupa sumarið 2007, en eftir ráðleggingar starfsmanns sóknaraðila ákvað varnaraðili að taka í staðinn lán hjá sóknaraðila. Aðilarnir gerðu um þetta lán samning 1. október 2007 með fyrirsögninni: „Lán í erlendum gjaldmiðlum og íslenskum krónum óverðtryggt“ og skyldi það vera „að jafnvirði“ 1.697.905,86 evrur, 133.801.157 japönsk jen, 1.219.351,73 bandaríkjadalur og 1.388.506,83 svissneskir frankar í íslenskum krónum eða erlendum myntum. Lánið var til tveggja ára og átti að endurgreiða í einu lagi 2. október 2009. Samhliða lánveitingunni ritaði varnaraðili undir yfirlýsingu, þar sem hann setti sóknaraðila að handveði verðbréfasafn sitt, bankareikninga og innstæður til tryggingar greiðslu á öllum skuldbindingum við hann. Að kröfu sóknaraðila lagði varnaraðili fram frekari tryggingar í tengslum við breytingu á skilmálum lánssamningsins 25. febrúar 2008. Í matsgerð dómkvaddra manna var komist að þeirri niðurstöðu að varnaraðili hafi orðið fyrir tjóni að fjárhæð 399.827.590 krónur með því að hann hafi tekið lán með þessum skilmálum hjá sóknaraðila í stað þess að leysa fyrrgreinda fjárhæð úr eignastýringu.

Um þennan lið í kröfu varnaraðila verður að gæta að því að hann hefur ekki sýnt fram á að starfsmenn sóknaraðila hefðu mátt sjá það fyrir í október 2007 að lántakan, sem að framan greinir, yrði óhagkvæmari fyrir hann en ef hann hefði leyst út fé sitt hjá sóknaraðila til jarðakaupanna. Þá er til þess að líta að samkvæmt gögnum málsins veitti varnaraðili sjálfur erlent lán á svipuðum tíma eða 10. ágúst 2007, að fjárhæð 1.000.000 evrur, og mátti honum þannig vera fullkunnugt um áhættuna af því að veita og taka lán í erlendum gjaldmiðlum eða sem fylgdi gengi þeirra. Að þessu virtu hefur varnaraðili ekki sýnt fram á rekja megi tjón hans til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi sóknaraðila.

V

Með vísan til þess, sem að framan er rakið, verður aðeins viðurkennd krafa varnaraðila á hendur sóknaraðila að fjárhæð 72.363.316 krónur, en hún á sem fyrr segir rætur að rekja til tjóns varnaraðila af völdum gjaldeyrissstýringar sóknaraðila á tímabilinu 15. ágúst til 2. október 2008. Með hinum kærða úrskurði var því hafnað að varnaraðili gæti nýtt þá kröfu til skuldajafnaðar samkvæmt 1. mgr. 100. gr. laga nr. 21/1991. Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og getur sú niðurstaða því ekki komið til endurskoðunar.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af máli þessu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Við slit sóknaraðila, Glitnis hf., er viðurkennd krafa varnaraðila, Þ-kk-ef H-kk-ef, að fjárhæð 72.363.316 krónur og nýtur hún stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Hafnað er kröfu varnaraðila um að honum verði heimilað að beita framangreindri kröfu til skuldajafnaðar við skuld sína samkvæmt lánssamningi við sóknaraðila 1. október 2007.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.