185/2009

X var ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa ráðist á A, snúið hann í jörðina og þá sparkað í höfuð hans, með þeim afleiðingum að hann hlaut brot í vinstri augntóft auk þess sem hann hlaut mar á efra og neðra augnloki vinstra megin. Talið var sannað að X hefði veist að A, þó ekki hefði verið leitt í ljós hvort hann kýldi eða sparkaði í höfuð A þar sem hann lá á jörðinni. Var brot X talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var X jafnframt sakfelldur fyrir tvær aðrar líkamsárásir gegn B og C. Var árás X á C sérstaklega hættuleg, þar sem X reyndi ítrekað að sparka í höfuð C þar sem hann lá í jörðinni. Ekki var fallist á þá málsvörn X að C hefði verið tálbeita sem notuð hefði verið til að egna X í gildru og að starfsmenn fréttaskýringarþáttar hefðu egnt gildruna. Var ekki annað fram komið í málinu en að framganga starfsmannanna hefði einungis verið fólgin í því að kvikmynda þá atburði er áttu sér stað. Voru þessi brot X talin varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Litið var til þess að X var sakfelldur í máli þessu fyrir þrjár tilefnislausar líkamsárásir, en tvær þeirra voru fólskulegar og hættulegar. X ætti sér engar málsbætur. Hann hefði áður hlotið dóm fyrir ofbeldisbrot árið 1992, en þá var honum gert að sæta fangelsi í tvö ár fyrir nauðgun. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 20. apríl 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða, en refsing hans þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að sér verði ekki gerð refsing. Að því frágengnu krefst hann þess að refsing verði milduð.

Með ákæru 20. nóvember 2008 er ákærða gefið að sök að hafa 21. febrúar sama ár ráðist á A á horni Frakkastígs og Lindargötu í Reykjavík, snúið hann í jörðina og sparkað í höfuð hans með þeim afleiðingum að hann hafi meðal annars hlotið brot í vinstri augntóft. Telst brot hans þar varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. A lýsti því fyrir lögreglu að umrætt sinn hafi maður ráðist á hann, sparkað í andlitið á honum og „örugglega gengið meira í skrokk“ á honum. Aðspurður fyrir dómi hvort maðurinn hafi sparkað í höfuð hans kvaðst A muna það óljóst og sagðist hann ekki geta gefið skýringu á hvernig hann fékk áverkana, þar sem hann myndi það ekki, enda hafi hann tekið deyfilyf og þá „bara slökknar á mér“. Ákærði hefur frá upphafi neitað að hafa sparkað í höfuð A, en fyrir lögreglu kvaðst ákærði hafa kýlt hann í höfuðið og „buffað“ hann. Fyrir dómi sagðist ákærði aðeins hafa snúið A niður og „buffað“ hann, en hann kvað síðastgreint orð merkja að „buga manninn bara niður.“ Við meðferð málsins í héraði voru af hálfu ákæruvaldsins lagðar fram ljósmyndir af A, sem bera með sér að hann hafi hlotið áverka við vinstra auga. Fyrir dómi bar lögreglumaður, sem handtók A eftir árásina, að myndir hafi verið teknar af honum strax eftir komu á lögreglustöð. Þá hefur verið lögð fyrir Hæstarétt skýrsla lögreglu 21. febrúar 2008, sem er í samræmi við þetta. Með þessu er sannað að A bar þennan áverka í beinu framhaldi af átökum við ákærða og liggur ekkert fyrir, sem bendir til að áverkinn hafi átt sér aðrar orsakir. Að þessu gættu verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða samkvæmt þessari ákæru, þó ekki hafi verið leitt í ljós hvort hann kýldi eða sparkaði í höfuð A þar sem hann lá á jörðinni. Brot ákærða varðar við tilgreind lagaákvæði í ákæru.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða á sakargiftum sem honum eru gefnar að sök með ákæru 5. desember 2008.

Ákærði er sakfelldur í máli þessu fyrir þrjár tilefnislausar líkamsárásir, en tvær þeirra, 21. febrúar og 31. júlí 2008, voru fólskulegar og hættulegar. Ákærði á sér engar málsbætur. Hann hefur áður hlotið dóm fyrir ofbeldisbrot 25. nóvember 1992, en þá var honum gert að sæta fangelsi í tvö ár fyrir nauðgun. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms um ákvörðun refsingar ákærða er hún ákveðin fangelsi í tvö ár.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf, sæti fangelsi í 2 ár.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 403.681 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.