114/2014

G og F ehf. sömdu  í byrjun árs 2010 um kaup þess fyrrnefnda á gluggum og hurðum af þeim síðarnefnda. Skyldi G greiða kaupverðið sem samtals nam 3.596.579 krónum annars vegar með innborgun að fjárhæð 2.100.000 krónur og hins vegar með lokagreiðslu við afhendingu. Er kom að lokagreiðslu sendi F ehf. G reikning þar sem kom fram að eftirstöðvar til greiðslu væru 961.079 krónur sem G greiddi. Í janúar 2013 greindi F ehf. G frá því að mistök hefðu átt sér stað við útreikning lokagreiðslunnar og krafði hann um greiðslu eftirstöðva kaupverðsins. G hafnaði kröfu F ehf. og höfðaði félagið mál þar sem það krafði G um greiðslu skuldarinnar. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði m.a. að hvað sem liði ætlaðri grandsemi G um hvort hann hefði vitað eða mátt vita að greiðsla hans hefði verið ófullnægjandi þegar hann hefði innt hana af hendi yrði ekki fram hjá því horft að frá þeim tíma hefðu liðið tæp þrjú ár þar til F ehf., sem væri bókhaldsskylt atvinnufyrirtæki, hefði hafist handa við að innheimta skuldina. Hefði F ehf. sýnt af sér stórfellt tómlæti og væri krafa félagsins fallin niður af þeim sökum. Var G því sýknaður af kröfu F ehf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. febrúar 2014 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara lækkunar hennar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi gekk afrýjandi að tilboði stefnda 20. janúar 2010 um kaup á nánar tilteknum gluggum og hurðum að fjárhæð 3.645.140 krónur. Skyldi áfrýjandi greiða kaupverðið annars vegar með innborgun og hins vegar lokagreiðslu við afhendingu vörunnar. Áfrýjandi greiddi innborgunina 9. febrúar að fjárhæð 2.100.000 krónur miðað við þáverandi gengi danskrar krónu, sem var 23,89 og miðað skyldi við eftir það. Endanlegt verð fyrir vöruna var samkvæmt því 3.596.579 krónur, sem staðfest var með undirritun málsaðila 3. febrúar 2010. Stefndi sendi áfrýjanda 30. apríl sama ár reikning, þar sem fram kom fyrrgreint umsamið kaupverð svo og innborgunarfjárhæðin. Á reikningnum var tilgreint að eftirstöðvar til greiðslu væru 961.079 krónur og að sú fjárhæð skyldi greidd fyrir afhendingu vörunnar. Áfrýjandi greiddi þá fjárhæð 3. maí 2010 og fékk vöruna afhenta í framhaldi af því. Hinn 17. janúar 2013 hafði stefndi samband við áfrýjanda og greindi honum frá því að mistök hefðu átt sér stað við útreikning á lokagreiðslu áfrýjanda og bæri honum af þeim sökum að greiða eftirstöðvar samningsfjárhæðarinnar, 535.000 krónur.

Ágreiningslaust er að fyrir mistök stefnda var lokagreiðsla umsamins kaupverðs ranglega sögð 961.079 krónur og að áfrýjanda hefði í stað þeirrar fjárhæðar borið með réttu að greiða stefnda til viðbótar þá fjárhæð sem hann krefur áfrýjanda um í máli þessu eða samtals 1.496.079 krónur. Hvað sem líður ætlaðri grandsemi áfrýjanda um hvort hann hafi vitað eða mátt vita að greiðslan var ófullnægjandi þegar hann innti hana af hendi verður ekki fram hjá því horft að frá þeim tíma liðu tæp þrjú ár þar til stefndi, sem er bókhaldsskylt atvinnufyrirtæki, hófst handa við að innheimta skuldina. Með þessu stórfellda tómlæti stefnda um að halda fram rétti sínum til greiðslu er krafa hans fallin niður fyrir tómlætis sakir. Þegar af þeirri ástæðu verður áfrýjandi sýknaður af kröfu hans.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Áfrýjandi, G-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf, er sýkn af kröfu stefnda, Faris ehf.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.