678/2012

S starfaði sem framkvæmdastjóri D frá 1. ágúst 2002 til loka mars 2011 er henni var sagt upp störfum. Í upphafi mun hafa verið um það samið að S sinnti samhliða störfum framkvæmdastjóra ákveðnum verkefnum sem hjúkrunarfræðingur. Í málinu krafðist S greiðslna úr hendi D vegna bakvakta frá og með september 2007 til og með febrúar 2011. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í nýjum ráðningarsamningi sem gerður var við S 1. júní 2004 hafi vinnutími hennar ekki verið skilgreindur og að hún hafi fengið föst mánaðarlaun fyrir allt vinnuframlag sitt í þágu D. Ákvæði samningsins hafi verið fortakslaus um það að S ætti ekki rétt til annarra launa eða hlunninda en þeirra sem samningurinn kvað á um nema með samþykki stjórnar D sem veitt hafi verið í eitt afmarkað skipti. Taldi Hæstiréttur S því ekki hafa átt rétt til sérstakra launagreiðslna fyrir að standa bakvaktir til að sinna útköllum, hvorki samkvæmt ráðningarsamningnum né á öðrum grundvelli. Var D því sýknað af kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. nóvember 2012. Hún krefst þess að stefndi greiði sér 24.533.972 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. apríl 2011 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi sem er hjúkrunarfræðingur að mennt tók við starfi framkvæmdastjóra stefnda 1. ágúst 2002 og gegndi því til 30. mars 2011 þegar henni var sagt upp störfum. Við upphaf ráðningar áfrýjanda í ágúst 2002 mun hafa verið gerður við hana skriflegur ráðningarsamningur með endurskoðunarákvæði. Sá samningur er ekki meðal gagna málsins, en af því sem fram er komið í málinu má ráða að um það hafi verið samið í upphafi að áfrýjandi sinnti samhliða störfum framkvæmdastjóra ákveðnum verkefnum sem hjúkrunarfræðingur. Í málinu er ágreiningur með aðilum um það hvort áfrýjandi eigi rétt til greiðslna úr hendi stefnda fyrir að hafa staðið bakvaktir frá og með september 2007 til og með febrúar 2011.

Með bréfi til stjórnar stefnda á árinu 2004 og í samræmi við efni ráðningarsamningsins frá 2002 óskaði áfrýjandi endurskoðunar ráðningar- og launakjara sinna þar sem í „ljós hefur komið að þáttur hjúkrunar hefur aukist mjög undanfarin tvö ár ... Ég hef lagt á mig aukna vinnu vegna þessa og fer nú fram á að sú vinna verði metin til launa ... Þegar ég var ráðin til [stefnda] var það gert ljóst (bæði mér og öðrum) að ekki væri verið að ráða hjúkrunarfræðing til starfans en ég tók að mér að sinna þeim hjúkrunarþætti sem HÞ hafði sinnt fram að því ... Ég hef útbúið starfslýsingu fyrir hjúkrunarforstjóra þar sem það starf er nýtt í raun, en að mínu mati hefur starf framkvæmdastjóra ekki breyst á þessum tíma ... Ég óska eftir því að föst mánaðarleg yfirvinna verði sett inn þar sem ljóst er að starfsemin hefur tekið töluverðum breytingum á undanförnum 2 árum.“ Með bréfi áfrýjanda fylgdu drög að nýjum ráðningarsamningi þar sem hún var titluð framkvæmdastjóri og hjúkrunarforstjóri og gert ráð fyrir því að framkvæmdastjóri hafi „fasta greiðslu 30 yfirvinnustunda á mánuði og skal miðað við launaflokk C 17 í kjarasamningi Félags íslenskra hjúkrunarfræðinga.“

Í framhaldinu var gerður nýr ráðningarsamningur við áfrýjanda á árinu 2004 sem gilti frá og með 1. júní það ár og þar til áfrýjandi lét af störfum. Í samningnum kom fram að áfrýjandi væri ráðin framkvæmdastjóri stefnda og var þar ekki minnst á að hún skyldi samhliða sinna hjúkrunarstörfum. Þá sagði í samningnum að framkvæmdastjóra væri „ekki heimilt að reka fyrirtæki fyrir sjálfan sig eða neina atvinnugrein aðra samhliða starfi sínu nema með heimild stjórnar. Hann má engin laun eða önnur hlunnindi taka sjálfum sér til handa nema eftir samningi þessum.“ Fastur vinnutími áfrýjanda var ekki skilgreindur í samningnum en skyldi miðast við að „framkvæmdastjóri sinni því hlutverki sem í starfinu felst á sem bestan hátt.“ Föst mánaðarlaun skyldu vera 551.668 krónur og fylgja breytingum á launum samkvæmt kjarasamningi Félags íslenskra hjúkrunarfræðinga og fjármálaráðherra eins og hann væri á hverjum tíma.

Eins og fram kemur í gögnum málsins óskaði áfrýjandi ítrekað eftir því við stjórn stefnda á starfstíma sínum að fá greidd laun fyrir að standa bakvaktir til að sinna útköllum. Því hafnaði stjórnin jafnan en féllst sumarið 2010 á að áfrýjandi fengi sambærilegar greiðslur og H-kvk-nf J-kvk-nf hjúkrunarfræðingur hafði fengið meðan áfrýjandi leysti H-kvk-þf af í sumarleyfi hennar það ár. Í ódagsettu bréfi áfrýjanda til stjórnar stefnda, sem ritað var á árinu 2011, gerði hún tillögu um að stefndi „greiði starfandi hjúkrunarfræðingum stofnunarinnar fyrir bakvaktir og útköll skv. vinnuskýrslum.“ Þá sagði og í bréfi sem Félag íslenskra hjúkrunarfræðinga ritaði stjórn stefnda 16. mars 2011 fyrir hönd áfrýjanda að hún hafi „ítrekað gert kröfu um að fá greitt fyrir þær bakvaktir sem hún hefur innt af hendi fyrir stofnunina frá því að Hvammur fékk fyrst hjúkrunarrými árið 2004, án árangurs.“

Af efni ráðningarsamningsins 1. júní 2004, sem nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi, leiðir að stjórn stefnda féllst ekki á framangreindar tillögur áfrýjanda um breytingar á ráðningar- og launakjörum hennar. Í samningnum var vinnutími áfrýjanda ekki skilgreindur og hún fékk eins og áður segir föst mánaðarlaun greidd fyrir allt vinnuframlag sitt í þágu stefnda. Ákvæði samningsins voru fortakslaus um það að áfrýjandi ætti ekki rétt til annarra launa eða hlunninda en þeirra sem samningurinn kvað á um, nema með samþykki stjórnar stefnda. Var í þessu sambandi ekki gerður greinarmunur á því hvort um væri að ræða störf hjá stefnda eða öðrum. Slíkt samþykki veitti stjórnin ekki, ef frá er talið eitt afmarkað skipti sumarið 2010 eins og áður greinir. Átti áfrýjandi því ekki rétt til sérstakra launagreiðslna fyrir að standa bakvaktir til að sinna útköllum, hvorki samkvæmt ráðningarsamningnum né á öðrum grundvelli. Ber þegar af þeirri ástæðu að sýkna stefnda af kröfum hennar í málinu.

Eftir þessum málsúrslitum ber að dæma áfrýjanda til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kvk-nf A-kvk-nf S-kvk-nf, greiði stefnda, Dvalarheimili aldraðra Húsavík, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.