94/2012

J var sakfelldur fyrir líkamsárás með því að hafa haldið A niðri á meðan X sparkaði í andlit hans. Var háttsemin talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing J ákveðin sem hegningarauki við 4 mánaða skilorðsbundna fangelsisrefsingu samkvæmt héraðsdómi sem fallið hafði eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms, en í hinum fyrrgreinda dómi var 3 mánaða skilorðsbundin fangelsisrefsing J samkvæmt öðrum dómi tekin upp og dæmd með. Með vísan til 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga var refsing J hæfilega ákveðin fangelsi í 8 mánuði og var þá kveðið á um hana í einu lagi fyrir framangreinda háttsemi og samkvæmt héraðsdómunum tveimur. Var fullnustu refsingarinnar frestað og hún bundin skilorði. Þá var ákvæði héraðsdóms um greiðslu bóta til A staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. janúar 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða, en að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins og að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi.

A krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér skaðabætur að fjárhæð 1.027.747 krónur, en til vara aðra lægri fjárhæð, í báðum tilvikum með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. desember 2010 til 6. júlí 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Að þessu frágengnu krefst hann staðfestingar héraðsdóms. Loks krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt nýtt vottorð B læknis 2. febrúar 2012 þar sem leiðrétt eru ummæli í læknisvottorði hennar 6. mars 2011. Í hinu nýja vottorði dregur læknirinn til baka fyrri ummæli sín um að brotaþoli, A, „hafi verið greindur með ADHD“, en sú staðhæfing í sjúkraskýrslu hans sé ekki rétt. Þegar hann hafi verið skoðaður árið 2000 með lesblindu í huga hafi það mat verið innan eðlilegra marka. Þá hafi ummæli í eldra vottorðinu um lélega sjálfsmynd brotaþola tengst steranotkun, sem aðeins hafi varað tvo mánuði, en hann hafi alveg jafnað sig eftir það.

Málsatvikum er skilmerkilega lýst í héraðsdómi. Með vísan til forsendna hans er staðfest sú niðurstaða að sakfella beri ákærða fyrir brot á 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Eftir að hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp var ákærða gert, með dómi Héraðsdóms Reykjaness 6. desember 2011, að sæta fangelsi í fjóra mánuði, en fullnustu refsingarinnar var frestað og hún bundin skilorði. Samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga var með dóminum tekinn upp dómur Héraðsdóms Reykjaness 9. desember 2009 þar sem ákærði hafði verið dæmdur til þriggja mánaða skilorðbundinnar fangelsisrefsingar og refsing hans ákveðin í einu lagi með hliðsjón af 77. gr. sömu laga. Við uppkvaðningu umrædds dóms 6. desember 2011 láðist að taka tillit til þess að fjórum dögum áður hafði hinn áfrýjaði dómur verið kveðinn upp, en þar hafði réttilega verið tekinn upp dómurinn yfir ákærða 9. desember 2009 og refsing hans tiltekin eftir áðurnefndri lagagrein sjö mánaða skilorðsbundið fangelsi. Með skírskotun til þess, sem rakið hefur verið, er óhjákvæmilegt að ákveða ákærða refsingu í þessu máli sem hegningarauka við refsingu samkvæmt dóminum 6. desember 2011 með hliðsjón af 78. gr. laganna.

Fyrir liggur í málinu að X, sem var sakfelldur í héraði ásamt ákærða fyrir að hafa ráðist á brotaþola umrætt sinn, veitti brotaþola einn þá miklu áverka sem hann hlaut. Af þeim sökum er hlutur ákærða í brotinu lítill í samanburði við þátt X í því. Að teknu tilliti til 60. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga er refsing ákærða því hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði og er þá kveðið í einu lagi á um refsingu fyrir þá háttsemi, sem að framan greinir, og samkvæmt áðurnefndum dómum 9. desember 2009 og 6. desember 2011. Rétt er að fullnustu refsingarinnar sé frestað skilorðsbundið eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms, sem lúta að sakarkostnaði ákærða, verða staðfest.

Þrátt fyrir að hlutur ákærða í broti því, sem hann hefur verið sakfelldur fyrir, sé eins og fyrr segir lítill í samanburði við þátt X ber hann engu að síður samkvæmt almennum reglum skaðabótaréttar óskipta bótaábyrgð ásamt honum á því tjóni sem brotaþoli varð fyrir. Að því virtu er staðfest ákvæði hins áfrýjaða dóms um skaðabætur til handa brotaþola.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Miðað við fyrrgreinda niðurstöðu um skaðabótakröfu brotaþola á hendur ákærða er rétt að brotaþoli beri sjálfur kostnað af því að halda henni fram fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Ákærði, J-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í átta mánuði, en fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu þessa dóms haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað og skaðabætur til handa A skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 464.525 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef, hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur að öðru leyti niður.