703/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að lagt yrði fyrir sýslumann að leggja á lögbann í samræmi við lögbannsbeiðni þeirra. Þá var hafnað kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um að synja lögbannsbeiðni þeirra. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var fallist á niðurstöðu hans um frávísun fyrrnefndrar kröfu sem fyrst var höfð uppi við málflutning málsins í héraði og einnig staðfest að kröfugerð sóknaraðila í beiðni þeirra til héraðsdóms hafi ekki staðið því í vegi að fjallað yrði efnislega um þá kröfu þeirra að felld yrði úr gildi fyrrnefnd ákvörðun sýslumanns. Jafnframt var fallist á með héraðsdómi að sóknaraðilarnir K og G væru ekki réttir aðilar að málinu og bæri því að hafna kröfu þeirra. Þá var tiltekið að sóknaraðili A hefði ekki sýnt fram á að réttarreglur um refsingu eða skaðabætur fyrir ætlaða röskun hagsmuna hans tryggði ekki nægjanlega þann rétt hans sem lögbanninu var ætlað að vernda. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 12. október 2015, en kærumálsgögn bárust réttinum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. september 2015 þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að lagt yrði fyrir sýslumanninn á höfuðborgarsvæðinu að leggja á lögbann í samræmi við lögbannsbeiðni þeirra. Þá var hafnað kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 21. júlí 2015 um að synja lögbannsbeiðni þeirra. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sýslumanninum verði gert að leggja á lögbann í samræmi við beiðni þeirra. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á niðurstöðu hans um frávísun þeirrar kröfu sóknaraðila sem fyrst var höfð uppi við flutning málsins í héraði að ,,lagt verði fyrir sýslumann að leggja á lögbann“. Þá er jafnframt staðfest að kröfugerð sóknaraðila í beiðni þeirra til héraðsdóms standi ekki í vegi því að fjallað verði efnislega um þá kröfu þeirra að felld verði úr gildi ákvörðun sýslumanns um að synja lögbannsbeiðninni, sbr. 33. gr. laga nr. 31/1990. Einnig er með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar fallist á að sóknaraðilarnir K-x-x K-x-x og G-x-x M-x-x séu ekki réttir aðilar að málinu og beri af þeim sökum að hafna síðastgreindri kröfu þeirra.

Með skírskotun til 1. töluliðar 3. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 hefur sóknaraðilinn Alfacom General Trading ehf. ekki sýnt fram á að réttarreglur um refsingu eða skaðabætur fyrir ætlaða röskun hagsmuna hans tryggi ekki nægjanlega þann rétt hans sem lögbanninu er ætlað að vernda. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðilar greiði varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, Alfacom General Trading ehf., G-x-x M-x-x S-x-x og K-x-x K-x-x, um að felld verði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 21. júlí 2015 um að synja beiðni þeirra um lögbann.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað skal vera óraskað.

Sóknaraðilar greiði óskipt 400.000 krónur í kærumálskostnað til hvors varnaraðila fyrir sig, Austurstrætis 5 ehf. og Borgunar hf.