625/2012

Hæstiréttur felldi úr gildi úrskurð héraðsdóms um frávísun máls D hf. á hendur Ó. Þótt annmarkar hefðu verið á stefnu voru þeir ekki slíkir að þeir háðu Ó við vörn í málinu. Af greinargerð Ó varð ráðið að ótvírætt væri hvert væri sakarefni málsins og hvaða vörnum Ó taldi að þyrfti að tefla fram. Annmarkar á málatilbúnaði D hf., að því marki sem ekki varð úr bætt undir rekstri málsins, kæmu til álita við efnisúrlausn á því.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. september 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 3. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. september 2012, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Til vara er þess krafist að dæmdur málskostnaður fyrir héraðsdómi verði lækkaður. Í báðum tilvikum er þess krafist að ,,sóknaraðila verði tildæmdur málskostnaður fyrir héraðsdómi og kærumálskostnaður“.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Hinn kærði úrskurður var kveðinn upp 14. september 2012. Kæra sóknaraðila barst héraðsdómi föstudaginn 28. september sama ár. Þá var frestur 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 til að kæra úrskurðinn ekki liðinn. Verður málinu því ekki vísað frá Hæstarétti.

Varnaraðili krafðist í héraðsgreinargerð sinni frávísunar málsins en þeirri kröfu var hafnað með úrskurði 24. febrúar 2012.

Sóknaraðili höfðaði málið í héraði 1. júní 2011 til heimtu tilgreindrar fjárhæðar auk dráttarvaxta og kostnaðar, sem hann telur varnaraðila skulda sér. Í stefnu er gerð grein fyrir þeim afborgunarsamningi, sem svo er nefndur, er sóknaraðili reisir kröfu sína á og skilmálum hans. Gerð er grein fyrir breytingum sem gerðar voru á skilmálunum og hvernig stefnufjárhæðin er til komin. Þá er lýst hvernig sóknaraðili er kominn að kröfunni. Að því búnu er kafli sem nefndur er ,,Lagarök“ síðan eru tilgreind skjöl sem sóknaraðili telur vera sönnunargögn í málinu. Loks er hefðbundið fyrirkall til varnaraðila um að mæta fyrir dóm við þingfestingu málsins 16. júní 2012. Við þingfestinguna lagði sóknaraðili fram, auk stefnu og skrár um framlögð skjöl, sjö tilgreind skjöl til stuðnings kröfu sinni.

Varnaraðili lagði fram greinargerð 20. október 2011 og með henni skjöl sem þingmerkt voru nr. 11 til 18. Varnaraðili krafðist, eins og áður greinir, aðallega frávísunar málsins frá héraðsdómi en til vara sýknu en að því frágengnu verulegrar lækkunar á stefnukröfu. Í greinagerðinni er málavöxtum ítarlega lýst og fer sú lýsing verulega í bága við málatilbúnað sóknaraðila.

Þótt á hafi skort að lýsing í stefnu á málsástæðum og öðrum atvikum, sem þörf var á að greina til þess að samhengi málsástæðna yrði ljóst, voru þeir annmarkar ekki slíkir að þeir háðu varnaraðila við vörn hans í málinu. Af greinargerð hans verður ráðið að ótvírætt er hvert sé sakarefni málsins og hvaða vörnum hann telur að þurfi að tefla fram. Annmarkar á málatilbúnaði sóknaraðila, að því marki sem ekki varð úr bætt undir rekstri málsins, koma til álita við efnisúrlausn í því.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.