622/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A ehf. um niðurfellingu máls. A ehf. byggði kröfu sína á því að lögmaður Ab ehf. hefði ekki haft umboð til að mæta fyrir hönd Ab ehf. og reka málið fyrir dómi og því hafi verið óhjákvæmilegt að fella málið niður, með vísan til b. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, vegna útivistar Ab ehf. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að skv. 1. mgr. 21. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn skuli lögmaður eða fulltrúi hans, sem sækir þing fyrir aðila, talinn hafa umboð til að gæta þar hagsmuna aðilans nema það gagnstæða sé sannað. Með vísan til röksemda héraðsdóms staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu að A ehf. hefði ekki fært sönnur á að lögmaður Ab ehf. hefði farið út fyrir umboð sitt í þeirri gæslu hagsmuna Ab ehf., sem málið varðaði. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. september 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. september 2014 þar sem hafnað var aðalkröfu sóknaraðila um niðurfellingu málsins sem og varakröfu um að málið yrði fellt niður hvað varðaði alla kröfuliði varnaraðila að frátöldum tveimur nánar tilgreindum liðum. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili hefur fyrir Hæstarétti uppi sömu aðal- og varakröfu og í héraði að því er varðar niðurfellingu máls og gerir að varakröfunni frágenginni þá kröfu að þeim kröfuliðum, sem varakrafa hans tekur til, „verði vísað frá dómi“. Óháð úrslitum málsins krefst hann þess ,,að úrskurður héraðsdóms um að kærandi greiði varnaraðila 250.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi verði úr gildi felldur.“ Þá krefst sóknaraðili þess að ,,varnaraðila, Austurbraut ehf., en til vara E-kk-þgf G-kk-þgf S-kk-þgf hrl., verði gert að greiða [sóknaraðila] málskostnað fyrir héraðsdómi og kærumálskostnað fyrir Hæstarétti.“

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Krafa varnaraðila um frávísun málsins frá Hæstarétti er á því reist að kæruheimildin í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 sé bundin við að kæra mætti úrskurð ef um væri að ræða einkamál, sem rekið væri eftir almennum reglum. Í því sambandi bendir hann á að í 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála sé hvergi heimilað að kæra til Hæstaréttar synjun dómara á að vísa máli frá dómi eða synja um kröfu er lýtur að því að mál verði fellt niður. Þar með bresti heimild til að kæra úrskurð héraðsdóms. Samkvæmt k. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 sæta úrskurðir héraðsdómara um ,,hvort mál verði fellt niður“ kæru til Hæstaréttar. Kæruheimildina verður að skýra svo að hún taki einnig til þess þegar héraðsdómur hafnar kröfu um niðurfellingu máls. Verður því kröfu um að vísa málinu frá Hæstarétti hafnað.

Með sama hætti og í héraði verður hér fyrir dómi ekki leyst úr frávísunarkröfu sóknaraðila.

Með vísan til röksemda héraðsdóms verður staðfest sú niðurstaða að sóknaraðili hafi ekki fært sönnur á að lögmaður varnaraðila hafi farið út fyrir umboð sitt í þeirri gæslu hagsmuna varnaraðila, sem málið varðar. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hin kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Avenue A ehf., greiði varnaraðila, Austurbraut ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.