634/2013

R var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, sem þá var 14 ára gamall, með því að hafa í gufuklefa sundlaugar berað kynfæri sín og fróað sér fyrir framan A og er A ætlaði að ganga út úr gufuklefanum gripið um axlir A og káfað á kynfærum A utanklæða og boðið honum munnmök. Var brot R talið varða við 2. mgr. 202. gr. og 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var R á grundvelli játningar einnig sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 210. gr. a. sömu laga fyrir vörslur ljósmyndar og hreyfimynda á tölvu sem sýndu börn á kynferðislegan og klámfenginn hátt. Við ákvörðun refsingar var litið til 5. tölul. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing R ákveðin fangelsi í átta mánuði og honum gert að sæta upptöku á tölvu. Þá var R gert að greiða A 600.000 krónur í skaðabætur

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 5. september 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af fyrri lið ákæru, en til vara að refsing verði milduð vegna þeirra sakargifta. Jafnframt krefst hann að refsing verði milduð fyrir brot samkvæmt síðari lið ákæru. Þá krefst ákærði þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, til vara sýknu af henni, en að því frágengnu að hún verði lækkuð.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 800.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi hefur ákærði neitað að hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í fyrri lið ákæru. Í dóminum er reifað það sem kom fram hjá fjölmörgum vitnum, þar á meðal brotaþola, er skýrslu gáfu meðan á rannsókn málsins stóð og við meðferð þess fyrir dómi. Með skírskotun til framburðar þessara vitna fyrir dómi, sem hefur stoð í skýrslum þeirra hjá lögreglu svo og í myndum úr öryggismyndavélum, er fallist á röksemdir héraðsdóms fyrir því að ákærði hafi brotið af sér gegn brotaþola á þann hátt sem lýst er í umræddum ákærulið. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Í 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála er mælt fyrir um að dómur skuli reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Af þessari meginreglu leiðir að því aðeins á að vísa í dómi til framburðar ákærða og vitna hjá lögreglu að þess sé þörf, til dæmis vegna ósamræmis milli þess sem þar kemur fram og framburðar fyrir dómi. Á sama hátt fer það gegn reglunni að vísa í röksemdum fyrir dómsniðurstöðu til munnlegra skýrslna sem gefnar hafa verið hjá lögreglu nema sérstök ástæða gefi tilefni til. Þessa var ekki gætt í hinum áfrýjaða dómi og er það aðfinnsluvert.

Það athugast að héraðsdómi var sem fyrr greinir áfrýjað 5. september 2013. Málsgögn bárust Hæstarétti á hinn bóginn ekki fyrr en 20. ágúst 2014. Á þessari miklu töf hefur enginn skýring komið fram, en í ljósi þess tíma sem rekstur málsins hefur tekið í heild eru ekki næg efni til að láta þetta hafa áhrif á ákvörðun viðurlaga.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, R-kk-nf Ö-kk-nf J-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 896.062 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 622.500 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, E-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.