282/2016

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því hafa hrint fyrrum sambýliskonu sinni utan í vegg með nánar tilgreindum afleiðingum. Var refsing X ákveðin fangelsi í 60 daga en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða A miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. mars 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður og að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi en til vara að refsing hans verði milduð og hann sýknaður af einkaréttarkröfu.

Brotaþoli, A, krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 1.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Í máli þessu er ákærða gefin að sök líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa 1. september 2014 hrint þáverandi sambýliskonu utan í vegg á heimili sínu og við það hafi brotaþoli hlotið þá áverka sem í ákæru greinir.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi ræddi lögregla við brotaþola á vettvangi. Tjáði hún lögreglu að hún hafi umræddan dag knúið dyra hjá ákærða til að sækja þangað muni, en með henni hafi verið vitnið B. Er ákærði hafi opnað dyrnar og hún náð að komast inn, hafi komið til orðaskaks milli sín og ákærða, sem lyktað hafi með því að ákærði hafi slengt sér utan í vegg. Nokkrum klukkustundum síðar leitaði brotaþoli á slysadeild og lýsti atvikum fyrir lækni á sömu lund. Við skoðun læknis kom í ljós þreifanleg lítil kúla á hnakka og við skoðun á hálsi reyndist hún vera með eymsli við þreifingu hliðlægt við hálshrygg vinstra megin og niður með herðavöðvum. Framanvert á brjóstkassa, hægra megin, reyndist hún vera með eymsli og var þar byrjandi mar. Hún leitaði aftur til læknis á heilsugæslu 3. september 2014. Þar lýsti hún atvikum á sama veg og hún hafði gert á vettvangi og við fyrri læknisskoðun. Reyndist hún við skoðun læknis vera stirð í baki og hálsi, með mar á húð hliðlægt á vinstri öxl og þreifieymsli í vöðvum aðlægt hrygg, mest í vöðvum í kringum brjósthrygg, en einnig eymsli í vöðvum í herðum og hálsi.

Er brotaþoli lagði fram kæru á hendur ákærða 12. september 2014 gaf hún skýrslu hjá lögreglu. Var framburður hennar um atvik á sömu lund og hún hafði lýst hjá lögreglu á vettvangi, að ákærði hefði slengt sér utan í vegg er hún náði að komast inn í íbúð hans. Framburður hennar fyrir dómi var einnig samhljóða þeirri frásögn er hún hafði áður gefið hjá lögreglu og fyrir þeim læknum sem önnuðust hana vegna þeirra áverka er hún kvaðst hafa fengið umrætt sinn. Rennir framburður vitnisins B stoðum undir fyrrgreindan framburð hennar. Ákærði hefur á hinn bóginn engar skýringar getað gefið á þeim áverkum brotaþola sem greinir í ákæru. Með hliðsjón af framangreindu eru engin efni til að hagga því mati héraðsdóms að framburður brotaþola sé trúverðugur, sbr. 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um sakfellingu ákærða og heimfærslu brotsins til refsiákvæðis. Þá verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um einkaréttarkröfu með vísan til forsendna hans, svo og ákvæði dómsins um sakarkostnað.

Ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Verður refsing hans ákveðin fangelsi í 60 daga, sem bundin verður skilorði eins og nánar greinir í dómsorði.

Með vísan til 1. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærði dæmdur til að greiða 2/3 hluta alls áfrýjunarkostnaðar málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir. Að öðru leyti greiðist áfrýjunarkostnaður úr ríkissjóði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 60 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu héraðsdóms að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði 2/3 hluta alls áfrýjunarkostnaðar, sem nemur í heild 698.018 krónum, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola Þ-kvk-ef H. S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns 186.000 krónur. Að öðru leyti greiðist áfrýjunarkostnaður úr ríkissjóði.