591/2007

H-kk-nf D-kk-nf

(S-kk-nf S-kk-nf hrl.)

gegn

Tryggingamiðstöðinni hf.

(G-kk-nf P-kk-nf hrl.)

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. nóvember 2007. Hann krefst nú aðallega greiðslu á 3.550.000 krónum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. október 2006 til greiðsludags. Til vara krefst hann annarrar lægri fjárhæðar, en að því frágengnu að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur. Í aðal- og varakröfu er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en ella að málskostnaður fyrir Hæstarétti verði látinn falla niður.

Stefndi krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur og sér verði dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

Héraðsdómur var kveðinn upp 28. september 2007. Í upphafi hans hefur dómtökudagur málsins misritast og er sagður „20. þessa mánaðar“, en þar á samkvæmt málsgögnum að standa 20. ágúst sama ár. Nægilega hefur komið fram að gætt hafi verið ákvæðis 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málavöxtum er lýst í héraðsdómi.

Í niðurstöðukafla dómsins er vísað til vættis ökumanns bifreiðarinnar í umrætt sinn og segir þar: „Vitnið kvaðst í reynd hafa verið eigandi bifreiðarinnar enda þótt stefnandi væri skráður fyrir henni.“ Áfrýjandi mótmælir þessari staðhæfingu og hefur stefndi ekki byggt málsvörn sína á aðildarskorti áfrýjanda.

Vinnubrögð lögreglu við frumrannsókn málsins eru aðfinnsluverð. Enginn uppdráttur var gerður af vettvangi og ljósmyndir ekki teknar. Frumskýrsla lögreglu hefur gefið tilefni til deilu um veðurfar og ástand vegar, sem og hversu langt bifreiðin rann eftir áreksturinn. Ljósmyndir sem byggt er á í skýrslu M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef prófessors voru teknar mánuði eftir slysið af starfsmönnum stefnda. Ekki er hægt að fullyrða með vissu að þau för og brak sem greina má á þessum myndum tengist umræddu umferðaróhappi. Þegar af þeirri ástæðu að upplýsingar um vettvang eru vefengjanlegar verður ekki byggt á skýrslu prófessorsins.

Hámarkshraði var 50 km/klst á þeim vegarkafla þar sem óhappið varð. Eins og rannsókn lögreglu var háttað verður að byggja á framburði ökumanns og farþega um hraða og aðstæður umrætt sinn. Ökumaður kvaðst hafa verið á 60 til 70 km/klst hraða og farþeginn taldi hraðann hafa verið um 65 km/klst. Ökumaður ók því of hratt og var, að eigin sögn, að stilla útvarpstæki þegar hann missti stjórn á bifreiðinni. Hann telur bifreiðina hafa rekist utan í kantstein og það hafi valdið óhappinu. Upplýst er að framhjólbarðar voru mjög slitnir. Ljóst er að með því að aka bifreiðinni þannig vanbúinni of hratt sýndi ökumaður gáleysi við aksturinn, sem þó verður ekki metið stórkostlegt í skilningi gr. 11.2 í húftryggingarskilmálum stefnda. Ekki er hægt að fullyrða að ástand hjólbarðanna hafi eitt og sér valdið óhappinu, heldur verður það fyrst og fremst rakin til þess að ökumaður hafði ekki nægilega hugann við aksturinn. Verða bætur því ekki lækkaðar á grundvelli vanbúnaðar samkvæmt gr. 23.1. í skilmálunum.

Samkvæmt framangreindu er aðalkrafa áfrýjanda tekin til greina. Eins og málið er lagt fyrir dóm þykir rétt að staðfesta niðurstöðu héraðsdóms um upphafstíma dráttarvaxta.

Stefndi verður dæmdur til að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðst í einu lagi eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., greiði áfrýjanda, H-kk-þgf D-kk-þgf, 3.550.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. febrúar 2007 til greiðsludags.

Stefndi greiði áfrýjanda samtals 800.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.