270/2009

G höfðaði mál og krafðist þess að álagning opinberra gjalda skattstjórans í Reykjavík tilgreind gjaldár yrði ómerkt, auk þess sem hann krafðist dráttarvaxta af ofgreiddum sköttum. Héraðsdómur féllst ekki á að vísa málinu frá dómi á þeim grunni að ekki væri vísað til dagsetningar þeirra ákvarðana skattstjóra um álagningu sem krafist væri ógildingar á. Hins vegar segir í úrskurði héraðsdóms að ekki yrði ráðið af málatilbúnaði G að hann véfengdi annað við álagningu opinberra gjalda en þá aðferð sem skattstjóri beitti við útreikning persónuafslátta, vegna tekna sem G hafði erlendis. Þrátt fyrir það krafðist hann þess að skattálagningin yrði felld úr gildi í heild sinni og álagning tilgreindra opinberra gjalda ómerkt, en sú krafa gengi of langt væri litið til markmiðs málsóknar G. Markmið málsóknar G hlyti að vera að krefjast endurálagningar skattstjóra og endurgreiðslu oftekinna skatta. Í stefnu hafi því hins vegar í engu verið lýst hvenær G innti þá skatta af hendi sem hann taldi oftekna, en það hefði skipt verulegu máli þar sem krafa hans um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda fyrnist á fjórum árum frá því greiðsla átti sér stað. Þar sem fyrir lá að hluti meintra endurgreiðslukrafna G væri niður fallinn fyrir fyrningu taldi héraðsdómur að G hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um kröfu sem hann gæti ekki byggt endurgreiðslukröfu sína á. Hvað varðaði síðari lið kröfugerðar G um dráttarvexti sagði í úrskurði héraðsdóms að ekki lægi fyrir að G hefði ofgreitt skatta tilgreind gjaldár og hver hugsanlegur höfuðstóll meintra ofgreiddra skatta kynnu að vera. Þá væri dráttarvaxtakrafa G hvorki mörkuð með því að tilgreina ákveðinn vaxtafót né með vísun til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001. Taldi héraðsdómur kröfu G um dráttarvexti því svo óljósa að henni bæri að vísa frá dómi, sbr. e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms með þeirri athugasemd að það væri annmarki á málatilbúnaði G að í fyrri lið kröfugerðar hans væri ekki vísað til tiltekinna stjórnvaldsákvarðana með dagsetningum eða með öðrum hætti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. maí 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. maí 2009, þar sem fallist var kröfu varnaraðila um að málinu yrði vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi í heild sinni og lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Til vara krefst hann þess að frávísun málsins verði ómerkt að hluta og lagt fyrir héraðsdómara að kveða upp efnisdóm um kröfu sóknaraðila um ómerkingu álagninga opinberra gjalda skattstjórans í Reykjavík á sóknaraðila gjaldárin 1999, 2001-2003 og 2005-2008. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Það er annmarki á málatilbúnaði sóknaraðila að ekki er í fyrri lið kröfugerðar hans vísað til tiltekinna stjórnvaldsákvarðana, sem krafa um ómerkingu beinist að, hvorki með dagsetningu eða með öðrum hætti. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 150.000 krónur í kærumálskostnað.