276/2003

S lenti í umferðarslysi 2. júlí 1992. Gerði hún ekki kröfu á hendur L og SA hf. um bætur vegna líkamstjóns, sem hún taldi sig hafa orðið fyrir við slysið, fyrr en 21. mars 2002 og var mál þetta þingfest 27. júní sama ár. Fyrir lá örorkumat tveggja lækna sem töldu að tímabært hefði verið að meta örorku S á hefðbundnum tíma, einu til þremur árum eftir slysið. Byrjaði fjögurra ára fyrningarfrestur samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 því að líða í árslok 1995 og var krafan því fyrnd þegar málið var höfðað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 15. júlí 2003. Hún krefst þess, að gagnáfrýjendur verði óskipt dæmdir til að greiða sér 1.225.930 krónur með vöxtum samkvæmt 7. gr. vaxtalaga nr. 25/1987 frá 2. júlí 1992 til 30. júní 2001 en með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til 3. nóvember 2002 og með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjendur áfrýjuðu héraðsdómi 1. ágúst 2003. Þeir krefjast aðallega staðfestingar hans að öðru leyti en því, að þeim verði dæmdur málskostnaður í héraði, auk málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefjast þeir þess, að krafa aðaláfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður verði látinn niður falla.

Eins og lýst er í héraðsdómi lenti aðaláfrýjandi í umferðarslysi á Suðurlandsvegi við Hvolsvöll 2. júlí 1992. Hún fór sama dag á heilsugæsluna á Hellu þar sem hún var talin hafa tognað í hálsi og fékk hún hálskraga og bólgueyðandi lyf. Hún kom til eftirlits á heilsugæslustöðina 10. og 21. júlí 1992. Hún leitaði síðan ekki aftur til læknis vegna hálseinkenna fyrr en í júlí 1997. Fékk hún þá lyfseðil fyrir bólgueyðandi lyf og henni var ráðlagt að fara í sjúkraþjálfun og til kírópraktors, en fram til þess tíma hafði hún ekki verið í meðferð eða sérstökum rannsóknum. Aðaláfrýjandi lenti síðan í tveimur umferðarslysum 6. febrúar 1998 og 26. janúar 2000 þar sem hún varð fyrir meiðslum í baki og hálsi. Í örorkumati læknanna R-kk-ef J-kk-ef og A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef 27. október 2002 kemur fram, að í fyrsta umferðarslysinu, 2. júlí 1992, virðist aðaláfrýjandi hafa tognað á hálsi og hlotið væg varanleg einkenni eftir það slys. Mátu þeir varanlega læknisfræðilega örorku vegna þessa 5% og töldu að tímabært hefði verið að meta læknisfræðilega örorku hennar á hefðbundnum tíma eftir slíkan áverka, eða einu til þremur árum eftir slysið.

Samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 fyrnast bótakröfur samkvæmt XIII. kafla laganna á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs, sem kröfuhafi fékk vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar. Gagnáfrýjandanum Sjóvá-Almennum tryggingum hf. mátti fyrst vera kunnugt um, að aðaláfrýjandi teldi sig hafa orðið fyrir varanlegu líkamstjóni, þegar honum barst tjónstilkynning 21. mars 2002, tæpum tíu árum eftir slysið. Var mál þetta þingfest 27. júní 2002. Ekkert er fram komið, sem hnekkir því áliti læknanna, að ástand aðaláfrýjanda hafi verið orðið stöðugt og tímabært að meta örorkuna einu til þremur árum eftir slysið. Er fallist á með héraðsdómi, að fyrningartími hafi byrjað að líða í árslok 1995 og ekkert hafi gerst eftir þann tíma, sem gæti valdið slitum á fyrningu kröfunnar fyrr en héraðsdómsstefna var birt, en í því sambandi hefur það engin áhrif á fyrningarfrestinn, að aðaláfrýjandi lenti tvívegis í slysum á meðan hann var að líða. Er héraðsdómur því staðfestur.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.