arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
165/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu um heimild til að koma fyrir og nota hljóðupptökubúnað á heimili X þar sem ekki hefðu verið færð fram fullnægjandi rök fyrir því að uppfyllt væru skilyrði 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. mars 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um heimild til að koma fyrir og nota hljóðupptökubúnað á heimili varnaraðila að [...] í Reykjavík í því skyni að hlusta, hljóðrita og nema samtöl og önnur hljóð, sem þar fara fram, án þess að þeir sem í hlut eiga viti af því, frá og með 10. mars til og með 7. apríl 2017. Kæruheimild er í i. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa verði tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 1. mgr. 83. gr. laga nr. 88/2008 er það skilyrði fyrir fyrir þeirri rannsóknaraðgerð, sem hér um ræðir, að ástæða sé til að ætla að upplýsingar, sem skipt geti miklu fyrir rannsókn máls, fáist með þeim hætti. Jafnframt er það skilyrði fyrir rannsóknaraðgerðinni eftir fyrri málslið 2. mgr. sömu lagagreinar að rannsókn beinist að broti sem varðað getur að lögum sex ára fangelsi og að ríkir almannahagsmunir eða einkahagsmunir krefjist þess.

Í greinargerð sóknaraðila til stuðnings kröfunni er fjallað með almennum hætti um ætlaða þátttöku varnaraðila í skipulagðri brotastarfsemi, sem einkum er talin tengjast stórfelldum innflutningi fíkniefna og peningaþvætti. Sóknaraðili hefur um nokkurt skeið neytt þeirra rannsóknarúrræða að hlusta síma varnaraðila og hafa eftirfararbúnað á bifreið hans, án þess að ráðið verði af gögnum málsins að það hafi leitt til þess að hann verði tengdur við tiltekin brot. Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili ekki fært fullnægjandi rök fyrir því að uppfyllt séu skilyrði 83. gr. laga nr. 88/2008 til þess að fallist verði á framangreinda kröfu hans. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
166/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu um heimild til húsleitar á heimili X þar sem ekki hefðu verið færð fram fullnægjandi rök fyrir því að uppfyllt væru skilyrði 74. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. mars 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um heimild til húsleitar á heimili varnaraðila að [...] í Reykjavík. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa verði tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 1. mgr. 74. gr. laga nr. 88/2008 er heimilt að leita í húsum sakbornings, geymslustöðum, hirslum, skipum, loftförum, bifreiðum eða öðrum farartækjum hans í því skyni að handtaka hann, rannsaka andlag brots og önnur ummerki eða hafa uppi á munum sem hald skal leggja á. Eftir 3. mgr. sömu lagagreinar er það skilyrði fyrir húsleit að rökstuddur grunur leiki á að framið hafi verið brot sem sætt getur ákæru og að sakborningur hafi verið þar að verki, enda séu augljósir rannsóknarhagsmunir í húfi.

Í greinargerð sóknaraðila til stuðnings kröfunni er fjallað með almennum hætti um ætlaða þátttöku varnaraðila í skipulagðri brotastarfsemi, sem einkum er talin tengjast stórfelldum innflutningi fíkniefna og peningaþvætti. Sóknaraðili hefur um nokkurt skeið neytt þeirra rannsóknarúrræða að hlusta síma varnaraðila og hafa eftirfararbúnað á bifreið hans, án þess að ráðið verði af gögnum málsins að það hafi leitt til þess að hann verði tengdur við tiltekin brot. Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili ekki fært fullnægjandi rök fyrir því að uppfyllt séu skilyrði 74. gr. laga nr. 88/2008 til þess að fallist verði á framangreinda kröfu hans. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
167/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um heimild til rannsóknar á efnisinnihaldi farsíma í eigu X. Eftir að málið barst Hæstarétti var rétturinn upplýstur um að hin umkrafða rannsókn hefði þegar farið fram. Var málinu því vísað frá Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. mars 2017 þar sem sóknaraðila var heimiluð rannsókn á efnisinnihaldi farsíma í eigu varnaraðila sem haldlagður var í þágu rannsóknar sakamáls. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Með bréfi lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu 14. mars 2017 var upplýst að rannsókn á farsíma varnaraðila hefði þegar farið fram í kjölfar uppkvaðningar hins kærða úrskurðar. Samkvæmt því er sú rannsóknaraðgerð sem varnaraðili leitast við að fá hnekkt með kæru sinni þegar um garð gengin. Málinu verður því vísað frá Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
168/2017

Úrskurður héraðsdóms, um að staðfesta ákvörðun innanríkisráðherra frá 3. janúar 2017 um að framselja X til Póllands, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2017, þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðherra frá 3. janúar sama ár um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kærumálskostnaður greiddur úr ríkissjóði að mati réttarins.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun réttargæslumanns varnaraðila, K-kvk-ef E-kvk-ef H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 248.000 krónur.
16/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var kröfu L um heimild til að hlusta og hljóðrita símtöl og önnur fjarskipti við nánar tilgreint símanúmer X og eftir atvikum önnur símanúmer sem X kynni að hafa umráð yfir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. janúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. janúar 2017, þar sem fallist var kröfu sóknaraðila um að honum væri heimilt að „hlusta og hljóðrita símtöl úr og í símanúmerið [...] og þau símanúmer sem X ... hefur í eigu sinni eða umráðum frá og með 6. janúar 2017 til og með 3. febrúar 2017“ og að „nema sms sendingar, þar með taldar sms sendingar á lesanlegu formi, sem sendar eru eða mótteknar með símanúmerunum á sama tíma og hlusta og hljóðrita samtöl við talhólf greindra númera og símtækja á sama tíma.“ Þá var fallist á kröfu sóknaraðila um að 365 miðlum ehf., Símanum hf., Hringdu ehf., Og fjarskiptum hf., Nova ehf., IP fjarskiptum ehf., IMC Ísland ehf., Símfélaginu ehf. og Alterna Tel ehf. yrði gert að „veita ávana- og fíkniefnadeild lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu upplýsingar um úr og í hvaða símanúmer hringt var úr og í símanúmerið [...], sem X ... hefur í eigu sinni eða umráðum frá og með 5. janúar 2017 til og með 3. febrúar 2017 og IMEI númer sem símanúmerið notar á sama tímabili, jafnframt sendar og mótteknar sms sendingar, sem og samtöl við talhólf greinds númers“ og gert að upplýsa hverjir væru „rétthafar allra þeirra númera sem þannig tengjast greindu númeri á sama tíma.“ Loks var fallist á kröfu sóknaraðila um að fjarskiptafyrirtækjunum yrði gert að veita honum upplýsingar „um netnotkun símans sem og tengingar símans við símsenda, hvort sem er vegna símtala eða netnotkunar og upplýsinga um gagnanotkun og gagnamagn símanúmersins ... á sama tímabili“ og upplýsingar um þau símanúmer „sem tengst hafa IMEI/IMSEI númeri símtækisins sem ofangreint númer var notað í á sama tímabili.“ Kæruheimild er í i. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
179/2017

E krafðist þess að málflutningsþóknun lögmanns hennar vegna reksturs máls E og L hf. í héraði yrði hækkuð, en málinu hafði lokið með dómsátt og ákvörðun um málskostnað verið lögð í úrskurð héraðsdóms, sbr. 2. mgr. 108. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með vísan til yfirlits yfir unna tíma lögmanns E var fallist á að hækka þóknunina úr 730.000 krónum í 900.000 krónur.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 15. mars 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2017, þar sem felldur var niður málskostnaður í máli varnaraðila gegn sóknaraðila, en allur gjafsóknarkostnaður skyldi greiðast úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns sóknaraðila, 730.000 krónur. Málinu var að öðru leyti lokið með dómsátt 2. mars 2017. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að málflutningsþóknun lögmanns síns vegna reksturs málsins í héraði verði ákveðin 1.624.152 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti, en til vara að þóknunin verði ákveðin að mati réttarins.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og fyrr greinir lauk máli aðila með dómsátt en ákvörðun um málskostnað var lögð í úrskurð héraðsdóms, sbr. 2. mgr. 108. gr. laga nr. 91/1991. Með hinum kærða úrskurði var gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, þar með talin þóknun lögmanns hennar sem greiðast skyldi úr ríkissjóði, ákveðin 730.000 krónur ,,að meðtöldum virðisaukaskatti.“

Sóknaraðili hefur lagt fram sundurliðað yfirlit yfir unna tíma lögmanns síns í málinu og telur með vísan til þess að þóknunin sem lögmanninum var ákveðin í héraðsdómi hafi verið of lág. Með hliðsjón af framangreindu yfirliti er fallist á að hækka þá þóknun í 900.000 krónur. Í samræmi við dómvenju er ekki tekið tillit til virðisaukaskatts við ákvörðun slíkrar þóknunar.

Dómsorð:

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, E-kvk-ef S-kvk-ef S-kvk-ef, í héraði greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 900.000 krónur.
17/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um að honum væri heimilt að nota eftirfararbúnað á eða í tiltekinni bifreið X og þeim bifreiðum sem hann kynni að hafa í umráð yfir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. janúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. janúar 2017, þar sem fallist var kröfu sóknaraðila um að honum væri heimilt að nota eftirfararbúnað á eða í bifreiðinni [...] og þeim bifreiðum sem varnaraðili kann að hafa umráð yfir á úrskurðartímanum og fylgjast með staðsetningum og ferðum hennar án þess að eigandi, ökumaður, farþegar eða aðrir hlutaðeigandi viti af því frá og með 6. janúar til og með 3. febrúar 2017. Kæruheimild er í i. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
182/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran hafði borist héraðsdómi eftir að frestur 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. apríl sama ár klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili og verjandi hans voru viðstaddir uppsögu hins kærða úrskurðar og lýsti varnaraðili því þá yfir að tekinn væri lögboðinn frestur til að taka ákvörðun um hvort hann kærði úrskurðinn til Hæstaréttar. Eins og áður greinir barst kæra héraðsdómi 17. mars 2017, en þá var liðinn kærufrestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
183/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100 gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. b. lið 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. mars 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni til 14. apríl 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að hann haldi frelsi sínu gegn því að setja tryggingu í formi reiðufjár, en að því frágengnu að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
184/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. mars 2017 þar sem varnaraðila var gert að afplána 190 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 18. desember 2015, en honum var veitt reynslulausn með ákvörðun Fangelsismálastofnunar 20. júlí 2016. Kæruheimild er í 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
186/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma K-kk-nf A-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 17. mars 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 12. apríl 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir sterkum grun um að hafa brotið gegn tveimur konum svo að varðað geti við 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fullnægt skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi eins og krafist er. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
189/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Í um að felld yrði úr gildi ákvörðun S um að vísa frá þinglýsingu skjali þar sem því var lýst yfir að Í væri eigandi að tiltekinni jörð. Byggði S ákvörðun sína á því að Í brysti heimild til eignar á þann veg er skjalið greindi, sbr. 2. mgr. 7. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var af Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að fyrrgreint lagaákvæði yrði ekki skýrt á annan veg en þann að útgefandi skjals um eignarrétt að jörð yrði að geta framvísað heimildarskjali til að unnt væri að taka skjalið til þinglýsingar. Óumdeilt væri að Í gæti ekki lagt fram formlega heimild fyrir eignarrétti sínum að jörðinni en önnur gögn, sem vísað hefði verið til, uppfylltu ekki skilyrði lagaákvæðisins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. mars 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 7. mars 2017 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun varnaraðila 31. október 2016 um að vísa frá þinglýsingu skjali, auðkenndu A-1029/2016, og honum gert að þinglýsa skjalinu á fasteignina Hamarshjáleigu, landnúmer 165485. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess aðallega að fyrrgreind krafa hans verði tekin til greina, en til vara að varnaraðila verði gert að þinglýsa skjalinu með athugasemd á áðurnefnda fasteign.

Varnaraðili krefst staðfestingar héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Staðfest er ákvörðun varnaraðila, sýslumannsins á Suðurlandi, 31. október 2016 um að vísa frá þinglýsingu skjali 8. apríl sama ár, auðkenndu A-1029/2016, þar sem því var lýst yfir að sóknaraðili, íslenska ríkið, væri eigandi að jörðinni Hamarshjáleigu, landnúmer 165485.

Kærumálskostnaður fellur niður.
194/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að hafna beiðni S um dómkvaðningu matsmanns á grundvelli 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, með vísan til þess að matsgerð væri þýðingarlaus fyrir úrlausn málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. mars 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 5. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. mars 2017 þar sem beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns var hafnað. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni hans um dómkvaðningu matsmanns verði tekin til greina. Þá krefst hann aðallega kærumálskostnaðar en til vara að hann verði felldur niður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kvk-nf S-kvk-nf, greiði varnaraðila, A Faktoring ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
196/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfum X á hendur Í var að hluta vísað frá dómi. Málið hafði X höfðað til heimtu skaða- og miskabóta í kjölfar gæsluvarðhaldsvistar. Annars vegar var kröfu X um bætur vegna tekjutaps á meðan á gæsluvarðahaldsvistinni stóð vísað frá dómi á grundvelli 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, þar sem krafan þótti svo vanreifuð að Í væri ómögulegt að taka afstöðu til hennar. Hins vegar var vísað frá kröfu X um bætur vegna fjártjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir til frambúðar vegna tekjuskerðingar, þar sem hann hefði ekki tekið beina afstöðu til þess í málsástæðum sínum hvort greiðslur frá þriðja manni ættu að koma þar til frádráttar, sbr. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. mars 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 7. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2017 þar sem máli sóknaraðila var að hluta vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og frávísunarkröfu varnaraðila hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar „eins og mál þetta væri eigi gjafsóknarmál.“

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um að vísa frá dómi þeim kröfuliðum sóknaraðila sem í úrskurðarorði greinir.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.