417/2007

G krafði J um bætur vegna ætlaðrar líkamsárásar sem hún varð fyrir við vinnu sína sem veitingastjóri á hóteli í Reykjavík. Byggði G á því að J hefði með saknæmum hætti, er verið var að vísa honum út af hótelinu, rekið olnboga í andlit hennar með þeim afleiðingum að hún féll aftur fyrir sig á hart gólfið og hlaut við það mar og yfirborðsáverka á andliti, höfuðverk og tognun á lendarhrygg. Í dómi Hæstaréttar var litið til þess að langur tími hafi liðið frá því að atvik áttu sér stað þar til aflað var framburðarskýrslna um þau. Var fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að G hefði ekki tekist sönnun um að fyrir hendi væru skilyrði til að leggja bótaskyldu á J vegna þess tjóns sem G taldi sig hafa orðið fyrir í umrætt sinn. Var J því sýknaður af kröfu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 9. ágúst 2007. Hún krefst greiðslu úr hendi gagnáfrýjanda á 5.196.881 krónu með 4,5% ársvöxtum af 400.933 krónum frá 28. nóvember 1999 til 20. desember 2005, af 4.819.881 krónu frá þeim degi til 30. desember 2006, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 5.196.881 krónu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún sýknu af kröfu gagnáfrýjanda í gagnsök og greiðslu málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem hún nýtur á báðum dómstigum.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 15. október 2007. Hann krefst staðfestingar héraðsdóms um annað en málskostnað. Hann krefst málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Aðaláfrýjandi ber sönnunarbyrði fyrir því að gagnáfrýjandi hafi 28. nóvember 1999 valdið henni með saknæmum hætti þeim áverkum sem hún krefst bóta fyrir þannig að til skaðabótaskyldu leiði. Aðaláfrýjandi byggir á því að gagnáfrýjandi hafi, meðan starfsmenn Hótels Loftleiða færðu hann út af staðnum, rekið olnboga aftur fyrir sig í andlit hennar. Gagnáfrýjandi mótmælir þessu.

Ekki fór fram lögreglurannsókn vegna atburðarins og eru samtímagögn um hann afar rýr. Í hinum áfrýjaða dómi er lagt mat á sönnunarfærslu aðaláfrýjanda. Þó að ekki verði fallist á að frásögn aðaláfrýjanda af atburðum hafi verið á reiki verður ekki litið framhjá þeim langa tíma sem leið frá því atvik urðu þar til aflað var framburðarskýrslna um þau. Héraðsdómur leggur með rökstuddum hætti mat á sönnunargildi vitnisburðar samstarfsmanns aðaláfrýjanda fyrir dómi um málsatvik, sbr. 59. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Er því hafnað að sönnun um atburðarrásina hafi tekist með þessum framburði. Ekki eru efni til þess að Hæstiréttur endurskoði þetta mat. Verður fallist á þá niðurstöðu dómsins að aðaláfrýjandi teljist ekki hafa tekist sönnun um að fyrir hendi séu skilyrði til að leggja bótaskyldu á gagnáfrýjanda vegna þess tjóns sem aðaláfrýjandi telur sig hafa orðið fyrir umrætt sinn. Héraðsdómur verður því staðfestur, og þá einnig um málskostnað, en niðurstaðan um hann á sér stoð í 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður ákvæði dómsins um gjafsóknarkostnað einnig staðfest.

Samkvæmt þessum úrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður aðaláfrýjandi dæmd til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Gjafsóknarkostnaður aðaláfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar sem ákveðst eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Aðaláfrýjandi, G-kvk-nf Á-kvk-nf G-kvk-nf, greiði gagnáfrýjanda, J-kk-þgf E-kk-þgf J-kk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður aðaláfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar 250.000 krónur.