312/2009

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, sem þá var fjórtán ára gömul, með því að hafa látið stúlkuna hafa við sig munnmök. Var háttsemi hans talin varða við 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot X var framið eftir að lög nr. 61/2007 tóku gildi, en með 11. gr. þeirra voru refsimörk 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga hækkuð og jafnframt sett refsilágmark þegar svo stendur á að brot beinist gegn barni yngra en 15 ára. Í málinu kom fram að X hefði kynnst A á netinu er hún var 14 ára og í spjalli við hana þar hefði hann sagst vera rúmlega tvítugur, en hann var þá 61 árs. Var einnig litið til þess að X hefði farið með stúlkuna heim til sín þar sem hann framdi brotið gegn henni þó að honum hlyti að hafa verið fullljóst að auk ungs aldurs væri hún einnig greindarskert. Var talið að hann ætti sér ekki málsbætur og var refsing hans ákveðin fangelsi í 20 mánuði. Þá var hann dæmdur til að greiða A 700.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 20. maí 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða en refsing hans þyngd.

A krefst þess að staðfest verði ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og vexti af þeim.

Ákærði krefst aðallega ómerkingar hins áfrýjaða dóms en til vara sýknu. Að því frágengnu krefst hann þess að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að skaðabótakröfu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hún verði lækkuð.

Krafa ákærða um ómerkingu er á því reist að brotaþoli hafi ekki verið leidd til skýrslugjafar við aðalmeðferð málsins. Hvorki ákærði né ákæruvaldið leitaði eftir því að þetta vitni yrði leitt í héraði, en hún hafði áður gefið skýrslu fyrir dómi við rannsókn málsins. Eru engin efni til að verða við ómerkingarkröfu ákærða.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæða.

Við ákvörðun refsingar ákærða er litið til þess að brot hans var framið eftir að lög nr. 61/2007 tóku gildi, en með 11. gr. þeirra voru refsimörk 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 hækkuð og jafnframt sett refsilágmark þegar svo stendur á að brot beinist gegn barni yngra en 15 ára. Ákærði hafði kynnst stúlkunni á netinu og var hún þá 14 ára. Fram er komið að í spjalli við hana þar hafi ákærði sagst vera rúmlega tvítugur, en hann var þá 61 árs. Hann fór með stúlkuna heim til sín þar sem hann framdi brotið gegn henni þó að honum hlyti að hafa verið fullljóst að auk ungs aldurs væri hún einnig greindarskert. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms um refsingu ákærða er hún ákveðin fangelsi í 20 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og sakarkostnað verða staðfest. Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, Þ-kk-nf H. J-kk-nf, sæti fangelsi í 20 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 533.037 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 373.500 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef H-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.