70/2005

H var sagt upp störfum hjá N og krafðist hann launa í þriggja mánaða uppsagnarfresti frá 1. maí 2004. Fyrir lá að H sinnti ekki störfum hjá N í uppsagnarfrestinum og var ágreiningur aðila bundinn við það, hvort H hafi með því fyrirgert rétti sínum til launa fyrir það tímabil, en H hélt því fram að N hafi hafnað vinnuframlagi hans á uppsagnarfrestinum. Telja varð ósannað að H hafi einhliða hætt störfum fyrir apríllok 2004, líkt og N hélt fram. Þá greindi aðila á um hvað fór fram á fundi þeirra 30. apríl 2004, en voru þó sammála um að niðurstaða fundarins hafi verið sú að H myndi ekki vinna í uppsagnarfrestinum. Eins og atvikum var háttað þótti það hafa staðið N nær að ganga frá því með tryggilegum og sannanlegum hætti, ef hans skilningur var að í niðurstöðu fundarins fælist að greiðsla í uppsagnarfresti félli niður, líkt og N hélt fram í málinu. Það hafði hann ekki gert og varð að bera hallann af því. Var krafa H um laun í þriggja mánaða uppsagnarfresti frá 1. maí 2004 því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. febrúar 2005. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 1.263.282 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. júní 2004 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Bú áfrýjanda var tekið til gjaldþrotaskipta 28. september 2004. Hefur áfrýjandi lagt fram yfirlýsingu skiptastjóra í þrotabúinu þar sem kemur fram að hvorki þrotabúið né lánardrottnar muni taka við aðild að málinu samkvæmt 1. mgr. 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Áfrýjandi rekur því málið samkvæmt 2. mgr. 130. gr. sömu laga.

I.

Áfrýjandi réði sig til starfa hjá stefnda 1. desember 2003 og starfaði fyrst og fremst að sölu og markaðsmálum. Stefndi mun hafa tekið við rekstri Kjötsölu Íslands, sem áður mun hafa tekið við rekstri Ferskra afurða ehf., og mun áfrýjandi hafa starfað hjá báðum þeim félögum. Með bréfi 31. mars 2004, sem áfrýjandi móttók samdægurs, var honum sagt upp störfum frá þeim degi vegna endurskipulagningar á rekstri félagsins. Uppsagnarfrestur var jafnframt tilgreindur einn mánuður. Öðrum starfsmönnum stefnda mun einnig hafa verið sagt upp á sama tíma og reis ágreiningur um hvort uppsagnirnar væru í samræmi við ákvæði laga og kjarasamninga um hópuppsagnir. Með bréfi 2. apríl 2004 til stéttarfélagsins Samstöðu var gildistíma uppsagnanna frestað og skyldu þær gilda frá 1. maí 2004. Er ágreiningslaust að þessi frestun hafi tekið til áfrýjanda og að hin skriflega uppsögn hans hafi samkvæmt því gilt frá 1. maí. Í máli þessu krefst áfrýjandi launa í þriggja mánaða uppsagnarfresti frá þeim tíma. Hvorki er í málinu ágreiningur um að hann hafi átt rétt á þriggja mánaða uppsagnarfresti né um tölulega kröfugerð hans. Þá liggur fyrir að áfrýjandi sinnti ekki störfum hjá stefnda í uppsagnarfrestinum. Heldur stefndi því fram að áfrýjandi hafi með því fyrirgert rétti sínum til launa fyrir það tímabil en áfrýjandi heldur því fram að ástæða þess hafi verið sú að stefndi hafi hafnað vinnuframlagi hans. Er ágreiningur aðila bundinn við þetta eina atriði.

II.

Stefndi heldur því fram að áfrýjandi hafi einhliða hætt störfum þegar í aprílmánuði 2004. Hafi síðasti starfsdagur áfrýjanda verið miðvikudaginn 7. apríl, daginn fyrir skírdag, og að hann hafi ekki komið til starfa eftir páska. Vísar hann í þeim efnum til aðilaskýrslu V-kvk-ef K-kvk-ef, framkvæmdastjóra og stjórnarformanns stefnda, fyrir héraðsdómi og skýrslu tveggja vitna, þeirra A-kvk-ef H-kvk-ef S-kvk-ef og S-kvk-ef Þ-kvk-ef Þ-kvk-ef, er störfuðu hjá stefnda á þessum tíma. Eru skýrslur vitnanna ekki afdráttarlausar um að áfrýjandi hafi ekki verið við vinnu eftir páska. Þá bar þriðji starfsmaður stefnda, H-kk-nf Þ. P-kk-nf, að sér vitanlega hafi áfrýjandi verið við störf til 30. apríl. Verður samkvæmt því að telja ósannað að áfrýjandi hafi einhliða hætt störfum fyrir apríllok 2004.

Eins og rakið er í héraðsdómi áttu áfrýjandi og V-kvk-nf K-kvk-nf fund 30. apríl 2004. Greinir þau á um hvað fram fór á þeim fundi. Heldur áfrýjandi því fram að V-kvk-nf hafi óskað eftir að hann léti strax af störfum hjá stefnda og ynni ekki í uppsagnarfresti. V-kvk-nf bar hins vegar að áfrýjandi hafi sjálfur sagst „ekki vilja vera fyrir“ og viljað hætta störfum og hún sagt að „hann mætti alveg ráða því.“ Hún sagðist hafa boðið áfrýjanda annað starf hjá Kaupfélagi Vestur Húnvetninga, þar sem hún mun einnig hafa verið framkvæmdastjóri, en honum ekki hugnast það boð. Er framburður hennar um efni fundarins ekki með öllu glöggur. Hvað sem þessu líður eru þau sammála um að niðurstaða fundarins hafi verið sú að áfrýjandi myndi ekki vinna í uppsagnarfrestinum, en ekki verður séð af skýrslum aðila fyrir héraðsdómi að greiðsla launa í uppsagnarfesti hafi komið þar til umræðu. Þegar litið er til framanritaðs verður að telja að það hafi staðið stefnda nær að ganga frá því með tryggilegum og sannanlegum hætti ef hans skilningur var að í niðurstöðu fundarins fælist að greiðsla launa áfrýjanda í uppsagnarfresti félli niður. Það gerði hann ekki og verður hann að bera hallann af því. Samkvæmt þessu verður krafa áfrýjanda tekin til greina og stefndi dæmdur til að greiða honum 1.263.282 krónur með dráttarvöxtum eins og í dómsorði greinir.

Stefndi verður dæmdur til að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Stefndi, Norðan heiða ehf., greiði áfrýjanda, H-kk-þgf J-kk-þgf, 1.263.282 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. júní 2004 til greiðsludags.

Stefndi greiði áfrýjanda samtals 400.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.