283/2007

Ö krafðist þess aðallega að tveimur liðum í dómkröfum M, um greiðslu á 3.189,59 evrum og 15.060 krónum yrði vísað frá héraðsdómi og hann jafnframt sýknaður af kröfum M um að honum yrði gert að þola að birgðir hans af nánar tilgreindum stólum yrðu gerðar upptækar, án endurgjalds. Dómur var felldur á mál þetta í héraði á grundvelli samþykkis Ö á öllum kröfum M öðrum en um málskostnað. Að gefnu fyrrgreindu samþykki Ö stóðu aðeins eftir fjárkröfur M en óumdeilt er að höfuðstóll þeirrar kröfu nam 316.204 krónur. Gat Ö því ekki lengur talist hafa hagsmuni, sem metnir yrðu til fjár við ákvörðun áfrýjunarhagsmuna samkvæmt 2. og 3. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála af öðru en fyrrgreindri samanlagðri fjárhæð höfuðstóls þessara kröfuliða. Hún náði ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. sömu lagagreinar og varð því að vísa málinu frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. maí 2007. Hann krefst þess aðallega að tveimur liðum í dómkröfum stefnda, um greiðslu á 3.183,59 evrum og 15.060 krónum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. janúar 2005 til greiðsludags, verði vísað frá héraðsdómi og hann jafnframt sýknaður af kröfu stefnda um að honum verði gert að þola að birgðir hans af nánar tilgreindum stólum verði gerðar upptækar án endurgjalds. Til vara krefst áfrýjandi sýknu af kröfuliðunum tveimur, sem fyrst voru nefndir. Í báðum tilvikum krefst hann þess að málskostnaður í héraði verði felldur niður, en ella lækkaður. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að staðfest verði ákvæði héraðsdóms, sem áfrýjun taki til. Í báðum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi höfðaði mál þetta 18. janúar 2005 og krafðist þess í fyrsta lagi að viðurkennt yrði að áfrýjanda væri óheimilt að flytja inn, bjóða til sölu, selja, flytja út eða ráðstafa á annan hátt stólum af tveimur tilgreindum tegundum, sem væru eftirlíkingar af tilteknum stólum, sem stefndi framleiddi. Í öðru lagi krafðist stefndi þess að áfrýjanda yrði gert að þola að birgðir hans af þessum stólum yrðu gerðar upptækar án endurgjalds. Í þriðja lagi að staðfest yrði lögbann, sem sýslumaðurinn í Reykjavík lagði 10. janúar 2005 við þeirri háttsemi áfrýjanda, sem um ræddi í fyrstnefnda kröfuliðnum. Í fjórða lagi og fimmta krafðist stefndi þess að áfrýjanda yrði gert að greiða sér annars vegar skaðabætur að fjárhæð 6.366 evrur og hins vegar 15.060 krónur vegna kostnaðar af því að farga vörubirgðum áfrýjanda, sem um ræddi í öðrum kröfuliðnum, en undir rekstri málsins lækkaði fjárhæð skaðabótakröfunnar í 3.183,59 evrur. Loks krafðist stefndi málskostnaðar.

Þegar málið var tekið fyrir á dómþingi í héraði 15. desember 2006 lýsti áfrýjandi því yfir að hann féllist á allar framangreindar kröfur stefnda að frátalinni kröfu um málskostnað. Í þinghaldi 18. janúar 2007 lagði áfrýjandi síðan fram gögn, sem hann taldi sýna fram á að hann hefði greitt stefnda 3.183,59 evrur og 15.060 krónur ásamt umkröfðum vöxtum, auk þess sem hann lagði fram yfirlit um vörubirgðir, sem annar kröfuliður stefnda sneri að, ásamt boði um að afhenda þær. Stefndi taldi sig hvorki geta tekið afstöðu til þess í þinghaldinu hvort framangreindir liðir í kröfum hans hafi verið greiddir né hvort áfrýjandi hefði boðið fram allar birgðir, sem hann hafi haft undir höndum af stólunum, sem málið varðaði. Í þinghaldinu var fært til bókar að ágreiningur stæði ekki orðið um annað en málskostnað og var málið síðan flutt um það atriði eitt. Með hinum áfrýjaða dómi 23. febrúar 2007 voru allar áðurgreindar dómkröfur stefnda teknar til greina og honum dæmdar 800.000 krónur í málskostnað.

Áfrýjunarstefna var gefin út í málinu 23. maí 2007. Um áfrýjunarfjárhæð sagði þar eftirfarandi: „Með dómi héraðsdóms var áfrýjanda gert að greiða stefnda skaðabætur að fjárhæð EUR 3.183,59 og kr. 15.060,- auk dráttarvaxta og málskostnaðar að fjárhæð kr. 800.000. Þá var í dóminum kveðið á um staðfestingu lögbanns.“ Samkvæmt áfrýjunarstefnunni krafðist áfrýjandi þess aðallega að málinu yrði vísað frá héraðsdómi og til vara að hann yrði sýknaður af kröfum stefnda, en í báðum tilvikum yrði málskostnaður felldur niður. Að því frágengnu krafðist áfrýjandi þess að héraðsdómur yrði staðfestur um annað en málskostnað, sem aðallega yrði felldur niður, en til vara lækkaður. Í öllum tilvikum krafðist áfrýjandi málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Í greinargerð hér fyrir dómi var kröfum hans síðan breytt í það horf, sem að framan greinir.

Svo sem ráðið verður af framansögðu var dómur felldur á mál þetta í héraði á grundvelli samþykkis áfrýjanda á öllum kröfum stefnda öðrum en um málskostnað. Að gefnu því samþykki hafði áfrýjandi ekki lengur neina fjárhagslega hagsmuni af niðurstöðunni, sem síðan fékkst í héraðsdómi um viðurkenningarkröfu stefnda og kröfu hans um staðfestingu lögbanns. Gegndi sama máli um niðurstöðu héraðsdóms um að áfrýjandi yrði að þola án endurgjalds að láta af hendi vörubirgðir, sem annar liður í dómkröfu stefnda sneri að. Stóðu þá aðeins eftir fjárkröfur stefnda, en samkvæmt gögnum, sem áfrýjandi lagði fram í héraði, taldi hann sig hafa staðið skil á þeim með greiðslu á samtals 463.243 krónum til stefnda 16. janúar 2007. Útreikningar áfrýjanda á þessari fjárhæð hafa ekki sætt andmælum, en samkvæmt þeim voru 316.204 krónur af henni greiðsla á höfuðstól krafna stefnda. Án tillits til þess að áfrýjandi hafði samþykkt kröfur stefnda um þetta áður en málið var dómtekið í héraði og taldi sig að auki hafa þá þegar staðið full skil á þeim, gat áfrýjandi ekki lengur talist hafa hagsmuni, sem metnir yrðu til fjár við ákvörðun áfrýjunarhagsmuna samkvæmt 2. og 3. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með áorðnum breytingum, af öðru en fyrrgreindri samanlagðri fjárhæð höfuðstóls þessara kröfuliða. Hún náði ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. sömu lagagreinar, sem í gildi var við útgáfu áfrýjunarstefnu. Áfrýjandi getur ekki borið því við að tekin hafi verið bindandi afstaða til heimildar hans til að áfrýja héraðsdómi með útgáfu áfrýjunarstefnu, þar sem hann hafði meðal annars tekið fram varðandi áfrýjunarfjárhæð að í héraðsdómi hafi verið kveðið á um staðfestingu lögbanns, en lét á hinn bóginn hjá líða að greina í því samhengi frá atvikum, sem leiða samkvæmt áðursögðu til þess að fjárhagslegir hagsmunir hans af þeirri niðurstöðu teljist í raun engir. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjandi, Öndvegi ehf., greiði stefnda, Magis SpA, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.