87/2009

Í málinu krafðist A þess að viðurkenndur yrði bótaréttur hennar úr sjúkdómatryggingu, sem hún tók hjá tryggingafélaginu LÍ hf., vegna MS sjúkdóms sem hún var greind með 17. október 2005. Hafði A, sem sótti um sjúkdómatryggingu 10. apríl 2002, fengið gefið út vátryggingarskírteini 19. júlí 2002 hjá LÍ hf. og tók tryggingin gildi 15. sama mánaðar. Talið var að A hefði gefið rangar upplýsingar á umsóknareyðublaði um sjúkdómatrygginguna þar sem hún hafði ekki getið um læknisheimsóknir hennar í febrúar og mars 2002 og þeim einkennum sem hún hafði þá. Þá hefði A jafnframt ekki skýrt frá innlögn hennar á taugalækningadeild Landspítalans 29. apríl 2002, en með hliðsjón af þeim spurningum sem lagðar voru fyrir hana á umsóknareyðublaðinu og svörum hennar við þeim hélst upplýsingaskylda hennar um þessi einkenni og greiningu þar til beiðni hennar um trygginguna hafði verið samþykkt. Af gögnum málsins og skilmálum tryggingarinnar mátti ráða að LÍ hf. hefði ekki veitt henni trygginguna ef A hefði sinnt upplýsingaskyldu sinni, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga sem þá giltu. Þótti A hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að láta hjá líða að skýra frá þessum atvikum, sbr . 7. gr. laganna og var LÍ hf. því sýknað af kröfu A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. febrúar 2009. Hún krefst þess að viðurkenndur verði bótaréttur hennar úr sjúkdómatryggingu hennar hjá stefnda vegna MS sjúkdóms sem hún hafi verið greind með 17. október 2005. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni var veitt fyrir héraðsdómi.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í héraðsdómi leitaði áfrýjandi læknis 10. febrúar 2002 vegna mikils slappleika og þrekleysis í tvo undangengna daga með bjúgmyndun og hröðum hjartslætti. Hún fór af því tilefni í blóðrannsókn og var niðurstaða hennar eðlileg. Samkvæmt læknisvottorði fékk hún greininguna ,,slappleiki“ vegna þessara einkenna. Áfrýjandi leitaði aftur læknis 18. mars 2002 vegna dofa fram í hægri griplim, verks við olnboga og smávægilegs stirðleika í hálsliðum. Læknir mat dofaeinkennin svo að um væri að ræða sinaskeiðabólgu en mælti með taugaleiðniprófi. Áfrýjandi leitaði enn til læknis 23. mars 2002 og þá vegna dofa og verks í hægri úlnlið og hendi síðustu viku þar á undan. Hún kvaðst vakna við þetta á nóttunni og vera ,,að drepast“ á daginn. Fram kemur í vottorði læknis um þessa heimsókn, að áfrýjandi hafi haft mikið að gera í vinnunni sem hársnyrtimeistari. Hún var aftur greind með sinaskeiðabólgu, fékk nálastungumeðferð og var sett á verkjalyf og bjúgeyðandi lyf meðan hún biði eftir taugaprófi.

Áfrýjandi sótti um sjúkdómatryggingu hjá stefnda á eyðublaði, sem áritað var um móttöku 10. apríl 2002. Á eyðublaðinu svaraði hún ýmsum spurningum, meðal annars um fyrra heilsufar sitt. Hún svaraði játandi spurningu um, hvort hún hefði verið fullkomlega heilsuhraust undangengin þrjú ár. Þá svaraði hún neitandi spurningu um hvort hún hefði haft eða leitað læknis vegna sjúkdóma í taugakerfi, t.d. lömunar eða mænuvisnu, eða leitað læknis vegna svima eða skjálfta. Áfrýjandi undirritaði yfirlýsingu á eyðublaðinu um að svör hennar væru samkvæmt bestu vitund og að hún hefði ekki leynt neinum atriðum sem kynnu að skipta máli við áhættumat tryggingarinnar. Jafnframt að hún gerði sér grein fyrir því að rangar eða ófullkomnar upplýsingar um heilsufar hennar gætu valdið missi bótaréttar að hluta eða öllu leyti og að greidd iðgjöld væru ekki endurkræf.

Áfrýjandi svaraði játandi nokkrum spurningum á eyðublaðinu um hvort hún hefði haft tilgreinda sjúkdóma eða einkenni eða leitað læknis vegna þeirra. Hún gerði að auki nánari grein fyrir þeim svörum í sérstökum reit á eyðublaðinu. Stefndi óskaði 8. maí 2002 nánari skýringa á heilsufari áfrýjanda, en að þeim fengnum gaf hann út vátryggingarskírteini 19. júlí 2002 þar sem fram kom að gildistökudagur sjúkdómatryggingarinnar væri 15. sama mánaðar.

Áfrýjandi leitaði til bráðamóttöku Landspítala 29. apríl 2002 og lýsti í skýrslu fyrir héraðsdómi ástandi sínu svo: ,,... ég gat alls ekki kyngt, ég slefaði bara. Ég keyrði sjálf upp á slysavarðstofu og fór þar inn. Ég var rannsökuð þar út frá því. Ég var búin að vera með skrýtna tilfinningu þegar ég var að keyra og varð hálfhrædd. Mér datt í hug heilablóðfall - eða mér leið þannig ég var svo skrýtin.“ Eins og greinir í héraðsdómi dvaldi áfrýjandi á taugalækningadeild Landspítala í nokkra daga vegna þessa og var greind með heilabólgu.

Áfrýjandi gerði stefnda ekki grein fyrir þeim sjúkdómseinkennum og greiningu, sem síðast getur. Stefndi gaf út vátryggingarskírteini, án þess að vitneskja um þau lægi fyrir hjá félaginu.

Með hliðsjón af læknisheimsóknum áfrýjanda í febrúar og mars 2002 og þeim einkennum sem hún hafði þá og greiningum lækna á þeim veitti hún rangar upplýsingar á umsóknareyðublaði um sjúkdómatryggingu þá, sem í málinu greinir. Af gögnum málsins má sjá að skilmálar endurtryggingar stefnda vegna sjúkdómatryggingarinnar voru á þann veg, að félagið hefði ekki veitt áfrýjanda trygginguna, ef hún hefði sinnt upplýsingaskyldu sinni, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga, sem þá giltu. Áfrýjandi lét einnig hjá líða að skýra frá þeim atvikum sem leiddu til innlagnar hennar á taugalækningadeild Landspítala og áður getur 29. apríl 2002. Með hliðsjón af fyrrgreindum spurningum á umsóknareyðublaðinu og svörum hennar við þeim hélst upplýsingaskylda hennar um þessi einkenni og greiningu þar til beiðni hennar um trygginguna hafði verið samþykkt. Var það stórkostlegt gáleysi af hálfu áfrýjanda að láta hjá líða að skýra frá þessum atvikum, sbr. 7. gr. laga nr. 20/1954.

Með þessum athugasemdum verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, A, greiði stefnda, Líftryggingafélagi Íslands hf., málskostnað fyrir Hæstarétti, 300.000 krónur.