363/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli H á hendur E, um viðurkenningu á eignarrétti nánar tilgreindrar lóðar og umferðarrétti um tiltekinn vegslóða, var vísað frá dómi. Með dómi Hæstaréttar var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Var í því sambandi vísað til þess þrátt fyrir að þeir annmarkar væru á kröfugerð H að þar væru hvorki tilgreind hnit né örnefni eða önnur sýnileg ummerki í landinu til að lýsa takmörkum lóðarinnar, væri síðar í héraðsdómsstefnu tiltekin nánari hnitasetning þeirra punkta sem kröfugerð H grundvallaðist á. Þá væri til þess að líta að þótt tilgreining á vegi sem H teldi sig njóta umferðarréttar um væri ekki svo nákvæm sem skyldi hefði í dómaframkvæmd verið talið fært að fella efnisdóm á kröfur sem settar hefðu verið fram á samsvarandi hátt.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. maí 2014, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði höfðaði sóknaraðili mál þetta á hendur varnaraðila með kröfu um að viðurkennt yrði að hún væri eigandi að lóð í landi jarðarinnar Elliða „sem afmarkast með línum á milli punktanna 1, 2, 3 og 4 og svo aftur í punkt 1, á hnitasettum uppdrætti sem fylgir stefnu og telst hluti hennar, samtals 1673 fermetrar“, svo og að viðurkennt yrði að hún væri „rétthafi umferðarréttar um jörðina Elliða, til og frá sumarhúsi stefnanda um vegslóða um landið Elliða.“ Varnaraðili, sem taldi þessar dómkröfur haldnar nánar tilgreindum annmörkum, krafðist þess að málinu yrði vísað frá dómi og varð héraðsdómur við þeirri kröfu með hinum kærða úrskurði.

Á framangreindri kröfugerð sóknaraðila varðandi lóðina, sem hún kveðst telja til eignarréttar yfir, eru þeir annmarkar að hvorki eru þar tilgreind hnit né örnefni eða sýnileg ummerki í landinu til að lýsa takmörkum lóðarinnar. Fram hjá því verður þó ekki horft að síðar í héraðsdómsstefnu er í sérstökum kafla um dómkröfur tiltekin hnitasetning þeirra fjögurra punkta, sem vísað er til í kröfugerðinni, og eru þeir jafnframt sýndir á framlögðum uppdrætti ásamt hnitum. Þá er einnig til þess að líta að þótt tilgreining á vegi, sem sóknaraðili telur sig njóta umferðarréttar um, sé ekki svo nákvæm sem skyldi í orðalagi dómkrafna hennar hefur í dómaframkvæmd verið talið fært að fella efnisdóm á kröfur, sem settar hafa verið fram á samsvarandi hátt, sbr. meðal annars dóma Hæstaréttar 23. maí 2001 í máli nr. 348/2000, 25. september 2003 í máli nr. 62/2003 og 8. apríl 2014 í máli nr. 203/2014. Ekki verður séð að hnökrar á dómkröfum sóknaraðila hafi valdið varnaraðila vafa um að hverju þeim var beint. Að þessu virtu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, Elliðafélagið, áhugamannafélag, greiði sóknaraðila, H-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, 300.000 krónur í kærumálskostnað.