140/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi ákæru í máli sem L hafði höfðað gegn A og B þar sem réttinda þeirra við skýrslugjöf hjá lögreglu hefði ekki verið gætt og skýrslur teknar með óvönduðum hætti. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. ákæruvaldið hefði metið það svo að því hefðu verið veittar nægilegar upplýsingar um kæruefni til að það gæti tekið afstöðu til ákvörðunar um ákæru sbr. 145. gr. nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sú ákvörðun um meðferð valdheimilda gæti eðli sínu samkvæmt ekki sætt endurskoðun dómstóla við úrlausn málsins. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 2. mars 2011, þar sem vísað var frá dómi ákæru í máli sem sóknaraðili hefur höfðað gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann þess að kærumálskostnaður verði ekki dæmdur.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði eru varnaraðilar ákærð fyrir brot gegn a. lið 1. mgr. 50. gr. laga nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði með því að hafa veitt án leyfis í [...] í [...]. Í úrskurðinum er greint frá nokkrum þeim gögnum sem lögregla hafði aflað við rannsókn málsins. Auk þeirra er meðal gagna málsins að finna bréf verjanda ákærðu til lögreglu um málefnið, fundargerðir veiðifélags [...] og samþykktir fyrir svokallaða [...]deild félagsins, fundargerðir landeigenda að [...] og gögn varðandi samskipti við Fiskistofu.

Samkvæmt 53. gr. laga nr. 88/2008 er markmið rannsóknar lögreglu að afla allra nauðsynlegra gagna til þess að ákæranda sé fært að ákveða að henni lokinni hvort sækja skuli mann til sakar, svo og að afla gagna til undirbúnings málsmeðferð fyrir dómi. Þeir sem rannsaka sakamál skuli vinna að því að hið sanna og rétta komi í ljós og gæta jafnt að þeim atriðum sem horfa til sýknu og sektar. Þeim beri jafnframt að hraða meðferð mála eftir því sem kostur er. Samkvæmt 145. gr. sömu laga skal ákærandi, þegar hann hefur fengið gögn máls í hendur, ganga úr skugga um að rannsókn sé lokið. Að þeirri athugun lokinni ber honum annað hvort að láta rannsaka málið betur, telji hann þess þörf, eða taka eftir atvikum ákvörðun hvort sækja skuli mann til sakar samkvæmt 152. gr. laganna. Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. verður dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi þó að unnt sé í sérstökum tilvikum að taka til greina skýrslur ákærða og vitna sem gefnar hafa verið áður en mál er höfðað. Sakfelling ákærða verður til að mynda ekki reist á því sem skráð er eftir honum í lögregluskýrslu nema önnur gögn styðji nægilega þann framburð, sbr. 2. og 3. mgr. greinarinnar.

Ákæruvaldið hefur metið það svo að því hafi verið veittar nægar upplýsingar um kæruefni til að það geti tekið afstöðu til ákvörðunar um ákæru, sbr. 145. gr. laga nr. 88/2008. Sú ákvörðun um meðferð valdheimilda ákæruvalds getur eðli sínu samkvæmt ekki sætt endurskoðun dómstóla við úrlausn máls. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.