122/2008

Ágreiningur var milli aðila um túlkun á efni viðauka við starfsamning H og óstofnaðs félags sem síðar varð M. Í viðaukanum var kveðið á um að gagnkvæmur uppsagnarfrestur væri þrír mánuðir en auk þess yrðu H greidd  þriggja mánaða laun við starfslok án nokkurrar vinnuskyldu en ef þess þyrfti þá myndi H veita aðstoð og stuðning símleiðis og á styttri fundum þessa þrjá mánuði eftir starfslok. H sagði upp starfi sínu hjá M og hóf störf hjá A sem var samkeppnisaðili M. H fékk greidd laun í uppsagnarfresti og þriðjung starfslokagreiðslu samkvæmt umræddum viðauka. H krafði M um eftirstöðvar hennar. M byggði á því að forsendur greiðsluskyldu hans hefðu brostið þar sem H hefði brotið gegn starfsskyldum sínum meðan á uppsagnarfresti stóð með þátttöku og undirbúning í stofnun A og að H hefði komið sér undan að sinna þeirri aðstoð sem hann hefði lofað samkvæmt viðaukanum. Talið var að ráðningu H hefði lokið við lok uppsagnarfrestsins. Þá hefði M ekki leitt í ljós að H hefði rofið trúnaðarskyldur sínar við M meðan á uppsagnarfresti stóð. Jafnframt var ekki talið að leitt yrði af viðaukanum að H hefði verið óheimilt að taka þátt í stofnun eða starfa hjá samkeppnisaðila eftir lok uppsagnarfrests. Samkvæmt þessu var M dæmt til að greiða H eftirstöðvar starfslokagreiðslunnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. mars 2008. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 800.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 1.200.000 krónum frá 1. október 2006 til 6. nóvember 2006, en af 800.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Héraðsdómur var kveðinn upp 13. desember 2007. Fram er komið að gætt var ákvæðis 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála við meðferð málsins í héraði.

I

Aðdraganda starfsloka áfrýjanda hjá stefnda er nægilega lýst í héraðsdómi. Aðila greinir á um túlkun á efni viðauka við starfsamning áfrýjanda. Í viðaukanum, sem gerður var 4. apríl 2005, segir meðal annars: „Ónefnt félag lofar að eftir 6 mánuði þegar starfskjör verða endurskoðuð með tilliti til núverandi samnings að uppsagnarákvæði munu breytast úr 4 mánaða gagnkvæmum uppsagnarfresti í 3 mánaða uppsagnarfrest, en auk þess verði honum greidd 3 mánaða laun við starfslok án nokkurrar vinnuskyldu. Ef til skyldi koma samþykkir H-kk-nf að veita óstofnuðu félagi aðstoð og stuðning símleiðis og á styttri fundum þessa 3 mánuði eftir starfslok.“ Hið óstofnaða félag, sem nefnt er í samningnum, varð síðar stefndi. Áfrýjandi sagði upp störfum hjá stefnda í júní 2006. Hann vann út uppsagnarfrestinn til loka september það ár. Áfrýjandi hóf störf hjá Aflahlutum ehf., þar sem hann var einn eigenda og stjórnarmaður, en óumdeilt er að fyrirtæki þetta var í samkeppnisrekstri við stefnda. Áfrýjandi fékk greidd laun í uppsagnarfresti, auk þess sem stefndi greiddi honum 6. nóvember 2006 þriðjung starfslokagreiðslu samkvæmt framangreindum viðaukasamningi, eða 400.000 krónur og samsvaraði það einum mánaðarlaunum. Málsaðilar deila um skyldu stefnda til að greiða eftirstöðvar þeirrar fjárhæðar sem stefndi átti að inna af hendi við starfslok áfrýjanda samkvæmt viðaukanum.

II

Eins og nánar greinir í héraðsdómi reisir stefndi kröfu sína á því að forsendur hafi brostið fyrir greiðsluskyldu hans samkvæmt framangreindum samningsviðauka þar sem áfrýjandi hafi brotið gegn starfsskyldum sínum meðan á uppsagnarfresti stóð með þátttöku í undirbúningi að stofnun Aflahluta ehf. og einnig eftir það með störfum fyrir þetta félag. Þá hafi áfrýjandi komið sér undan að sinna þeirri aðstoð við stefnda sem hann hefði lofað samkvæmt viðaukasamningnum, auk þess sem stefndi hafi ekki getað nýtt sér þá þjónustu eftir að hann hefði komist að því að áfrýjandi starfaði hjá samkeppnisaðila.

Fallist er á með héraðsdómi að stefndi hafi ekki leitt í ljós að áfrýjandi hafi rofið trúnaðarskyldur sínar við hann meðan á uppsagnarfresti stóð.

Eins og að framan er rakið var í gildi milli málsaðila sérstakur samningur um hvernig starfslokum áfrýjanda skyldi háttað ef til kæmi. Átti áfrýjandi að njóta launa á uppsagnarfresti með venjubundnum hætti. Við lok frestsins lauk ráðningu áfrýjanda hjá stefnda. Af orðum viðaukasamningsins verður ráðið að stefndi skyldi inna af hendi sérstaka greiðslu í einu lagi þegar við lok uppsagnarfrests. Eftir það gæti stefndi óskað þess að áfrýjandi yrði um tilgreindan tíma honum innan handar um lítt skilgreinda aðstoð eða stuðning. Hins vegar verður ekki leitt af samningnum að áfrýjanda hafi verið óheimilt að taka þátt í stofnun eða starfa hjá samkeppnisaðila stefnda eftir lok uppsagnarfrests. Verður af þessum sökum fallist á kröfu áfrýjanda.

Eftir þessum úrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 skal stefndi greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Stefndi, Marás, vélar ehf., greiði áfrýjanda, H-kk-þgf S-kk-þgf, 800.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 1.200.000 krónum frá 1. október 2006 til 6. nóvember 2006, en af 800.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði áfrýjanda samtals 750.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.