arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
392/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X, sem sótt hafði um hæli á Íslandi, var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns framkvæmd yrði ákvörðun Útlendingastofnunar um endursendingu X. Hæstiréttur vísaði málinu frá héraðsdómi með skírskotun til þess að sá starfsmaður R sem sótti þing í héraði uppfyllti ekki áskilnað 3. mgr. 25. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 105. gr. sömu laga og væri því ekki bær til að fara með málið fyrir dómi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júní 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júní 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns til framkvæmdar kæmi ákvörðun Útlendingastofnunar um að endursenda varnaraðila til Ítalíu, allt til mánudagsins 16. júní 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Að þessu frágengnu krefst varnaraðili þess að sér verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að öllu þessu frágengnu að hann haldi sig innan ákveðins svæðis. Verði á ekkert framangreint fallist krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 1. mgr. 105. gr. laga nr. 88/2008 skal dómari gefa þeim sem krefst gæsluvarðhalds kost á að gera munnlega grein fyrir kröfunni á dómþingi. Skýra verður þetta ákvæði til samræmis við 3. mgr. 25. gr. sömu laga, en samkvæmt því annast lögreglustjórar flutning þeirra mála sem þeir höfða. Þeir geta þó falið aðstoðarlögreglustjóra, aðstoðarsaksóknurum eða saksóknarfulltrúum við embætti sín flutning mála. Sá starfsmaður sóknaraðila sem sótti þing í málinu gegnir ekki þessum stöðum og var því ekki bær til að fara með málið fyrir dómi. Verður því að vísa málinu frá héraðsdómi.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.
393/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júní 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júní 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti stendur, þó eigi lengur en til fimmtudagsins 3. júlí 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 lýkur gæsluvarðhaldi þegar héraðsdómur hefur verið kveðinn upp í málinu, en eftir kröfu ákæranda getur dómari þó úrskurðað að gæsluvarðhald skuli haldast meðan á áfrýjunarfresti samkvæmt 199. gr. stendur. Varnaraðili var með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júní 2014 sakfelldur fyrir fjölmörg brot sem framin voru á tímabilinu frá nóvember 2013 til febrúar 2014 og dæmdur í tveggja ára fangelsi. Er því fullnægt skilyrði c. liðar 1. mgr. 95. gr. fyrrgreindra laga um að ætla megi að varnaraðili muni halda áfram brotum meðan á áfrýjunarfrestinum stendur. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
394/2013

L höfðaði mál gegn R og deildu aðilar um lögmæti uppsagnar R á hluta af yfirvinnugreiðslum til L sem greiddar voru þeim starfsmönnum leikskóla R sem skylt var að matast með nemendum. Talið var að greiðslan hefði falið í sér endurgjald fyrir vinnu umfram þau lágmarkskjör sem þágildandi kjarasamningur kvað á um og að ákvæði kjarasamningsins um matartíma takmörkuðu ekki heimild R til að segja þessum greiðslum upp að hluta eða í heild. Ákvörðun R var tekin vegna fjárhagsstöðu sveitarfélagsins og þótti það lögmætt og réttmætt sjónarmið við töku ákvarðana um uppsögn á ráðningarkjörum starfsmanna sem væru umfram kjarasamningsbundin starfskjör. Ekki lá fyrir að ákvörðunin hefði verið tekin á röngum forsendum. Í ljósi aðstæðna og að teknu tilliti til þess að uppsögnin fól aðeins í sér skerðingu sem nam fjórðungi yfirvinnugreiðslnanna var hvorki fallist á að R hefði borið að rannsaka tiltekin atriði frekar né að ákvörðunin hefði falið í sér ólögmæta mismunun. Þá var ekki fallist á með L að forsendur samningsaðila við gerð kjarasamnings hefðu hamlað því að R gæti sagt umræddum greiðslum upp. Ekki var talið leiða af tilteknu ákvæði kjarasamnings að óheimilt væri að breyta kjörum leikskólakennara. Þótti L ekki hafa fært viðhlítandi rök fyrir því að greiðsla fastrar yfirvinnu til leikskólakennara, sem þyrftu að matast með nemendum, væri fyrir hefð orðin hluti af kjarasamningsbundnum kjörum leikskólakennara. Í ljósi alls þessa var R sýknað af kröfu L.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. júní 2013 að fengnu áfrýjunarleyfi 10. sama mánaðar. Hún krefst þess að stefndi greiði sér 7.536 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. maí 2012 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
39/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni K hf. um dómkvaðningu matsmanns í ágreiningsmáli á grundvelli laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við slit K hf. Var í beiðninni óskað eftir mati á því hvert hafi verið eðlilegt kaupverð fyrir hlutafé í H. hf. sem B hf. seldi félaginu 1998 ehf. 28. júní 2008. Taldi héraðsdómur matsgerðinni ætlað að undirbyggja nýja málsástæðu sem væri of seint fram komin og ekki annað séð en hún yrði tilgangslaust sönnunargagn í málinu. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. að K hf. hafi í greinargerð sinni í ágreiningsmálinu vísað til kaupa 1998 ehf. á hlutabréfum í H hf. af B hf. Þar hafi þó hvorki verið greind fjárhæð kaupverðsins né því haldið fram að það hefði verið annað og lægra ef lánveitingu K hf. til kaupanna hefðu ekki verið sett skilyrði um ráðstöfun á hluta söluandvirðisins með tilteknum hætti. Með þessum athugasemdum staðfesti Hæstiréttur hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. janúar 2014 sem barst héraðsdómi degi síðar og réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. desember 2013 þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind beiðni hans um dómkvaðningu matsmanns verði tekin til greina. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Í greinargerð sóknaraðila í ágreiningsmáli aðila, sem lögð var fram af hans hálfu á grundvelli 2. mgr. 177. gr. laga nr. 21/1991, var meðal annars um málsatvik vísað til kaupa 1998 ehf. á hlutabréfum í Högum hf. 28. júní 2008 af Baugi Group hf. fyrir 30.000.000.000 krónur. Sagði þar að fjármögnun sóknaraðila á kaupunum, sem hefði verið forsenda þess að þau gætu gengið eftir, hefði verið háð því að söluandvirðið yrði að verulegu leyti nýtt til uppgjörs á fjárskuldbindingum Baugs Group hf. við sóknaraðila. Í þeim hluta greinargerðarinnar, þar sem færðar voru fram málsástæður fyrir þeirri kröfu sóknaraðila að kröfu varnaraðila skyldi hafnað, var jafnframt vikið að áðurgreindum kaupum á hlutabréfum í Högum hf. Þar var þó hvorki greind fjárhæð kaupverðsins né því haldið fram að það hefði verið ákveðið annað og lægra ef lánveitingu sóknaraðila til kaupanna hefðu ekki verið sett skilyrði um ráðstöfun á hluta söluandvirðisins með tilteknum hætti.

Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Kaupþing hf., greiði varnaraðila, þrotabúi Baugs Group hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
3/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli E ehf. á hendur Í var vísað frá dómi. Í málinu krafðist E ehf. þess að felldur yrði úr gildi úrskurður sjávarútvegs- og landbúnaðarráðuneytisins að svipta skipið GS leyfi til veiða í atvinnuskyni á tilteknu tímabili. Í dómi Hæstaréttar kom fram að tilgangur málshöfðunarinnar sýndist vera að leggja lögspurningu fyrir dómstóla. Þegar málið var höfðað hafi verið löngu liðið það tímabil sem veiðileyfissviptingin tók til. Að því tímabili liðnu hefði E ehf. ekki lengur haft lögvarða hagsmuni af því að bera gildi stjórnvaldsákvörðunar um sviptinguna undir dómstóla, en í málinu hefði félagið hvorki uppi fjárkröfu um bætur vegna sviptingarinnar né viðurkenningarkröfu um bótaskyldu Í í tilefni af henni. Að þessu gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. janúar 2014. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. desember 2013 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta 17. desember 2012 og gerði þá kröfu að felldur yrði úr gildi úrskurður sjávarútvegs- og landbúnaðarráðuneytisins 9. desember 2011 að svipta skipið Gísla Súrsson GK 8 leyfi til veiða í atvinnuskyni frá og með 30. maí til og með 5. júní 2011. Með úrskurði ráðuneytisins, sem krafa sóknaraðila beinist að, var staðfest ákvörðun Fiskistofu 12. maí 2011 sama efnis.

Í kæru sóknaraðila segir meðal annars: „Mál þetta [var] aldrei hugsað sem skaðabótamál, eða að sýna hefði þurft fram á tjón sóknaraðila til að sóknaraðili hefði lögvarða hagsmuni, heldur eingöngu farið fram á að úrskurði ráðuneytisins yrði hnekkt vegna ósanngjarnra sjónarmiða og brota á stjórnsýslureglum ... sem stjórnvöld eiga ekki að komast upp með.“ Tilgangur málshöfðunar sóknaraðila sýnist samkvæmt þessu hafa verið að leggja lögspurningu fyrir dómstóla. Þegar mál þetta var höfðað var löngu liðið það tímabil sem veiðileyfissviptingin tók til. Að því tímabili liðnu hafði sóknaraðili ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að bera gildi stjórnvaldsákvörðunar um sviptinguna undir dómstóla, en í máli þessu hefur hann hvorki uppi fjárkröfu um bætur vegna sviptingarinnar né viðurkenningarkröfu um bótaskyldu varnaraðila í tilefni af henni. Að þessu gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Einhamar Seafood ehf., greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
401/2014

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júní 2014 þar sem lagt var nálgunarbann á varnaraðila eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem greinir í dómsorði.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Staðfest er ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 28. maí 2014 þess efnis að varnaraðili, X, sæti nálgunarbanni í sex mánuði þannig að lagt sé bann við því að hún komi á eða í námunda við heimili [...] að [...] í [...], á svæði sem afmarkast við 50 metra radíus umhverfis framangreindan stað, mælt frá miðju hússins, og að varnaraðili veiti [...] eftirför, nálgist hann á almannafæri eða setji sig í samband við hann með öðrum hætti.

Staðfest eru ákvæði hins kærða úrskurðar um þóknun verjanda og réttargæslumanns.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
402/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 5. mgr. 33. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júní 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns til framkvæmdar kæmi ákvörðun Útlendingastofnunar um að senda varnaraðila aftur til Ítalíu, þó eigi lengur en til mánudagsins 16. júní 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að beitt verði vægari úrræðum samkvæmt 3. mgr. 33. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
407/2013

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn A með því annars vegar að hafa á tilteknu veitingahúsi haft kynferðismök við A sem þá var 14 ára og greitt A fyrir með fíkniefnum og hins vegar að hafa áreitt A kynferðislega, er A var 14 og 15 ára, með því að hafa ítrekað sent honum kynferðisleg og ósiðleg smáskilaboð og leitast við að hitta hann í kynferðislegum tilgangi. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var vísað til þess að vitnisburður A fengi ekki þann stuðning af öðrum gögnum málsins sem þyrfti til að unnt væri að leggja hann til grundvallar gegn eindreginni neitun X, enda væru einungis þeir tveir til frásagnar um atvik umrætt sinn. Var X því sýknaður af ákæru um að hafa haft kynferðismök við A og greitt honum fyrir með fíkniefnum. Þá var X einnig sýknaður af ákæruliðum um kynferðislega áreitni þar sem ekki var talið sannað að X hefði vitað, á þeim tíma sem símasamskipti hans við A fóru fram, að A væri 14 og 15 ára gamall.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 29. maí 2013 af hálfu ákæruvaldsins og krefst þess aðallega að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og dæmdur til refsingar. Til vara er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til nýrrar aðalmeðferðar.

Ákærði krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins verður felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur.
408/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu BE um að börn A og B yrðu vistuð utan heimilis A í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 23. maí 2014 sem bárust héraðsdómi samdægurs og réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 9. maí 2014, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að börnin C og D verði vistuð utan heimilis sóknaraðila í 12 mánuði frá og með 18. mars 2014. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að vistun barnanna utan heimilis verði markaður skemmri tími. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A og B, greiðist úr ríkissjóði, þar með málin málflutningsþóknun lögmanna þeirra, 300.000 krónur til hvors þeirra um sig.
410/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu B var hafnað og staðfest sú afstaða slitastjórnar S hf. að taka kröfu B ekki inn á kröfuskrá, þar sem henni hafði ekki verið lýst fyrr en eftir að kröfulýsingarfrestur rann út og var B ekki talinn hafa sýnt fram á að uppfyllt væru skilyrði 5. töluliðar 118. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. maí 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að viðurkennt verði að ,,krafa hans að fjárhæð 1.719.982.136,02 sænskar krónur komist að við slitameðferð varnaraðila og að hún verði tekin til efnislegrar meðferðar.“ Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærðir úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, B-x-x K-x-x, greiði varnaraðila, SPB hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
415/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu F um að barn K yrði vistað utan heimilis í fjóra mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júní 2014 sem barst héraðsdómi degi síðar og réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. maí 2014 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að dóttir sóknaraðila, A, skyldi vistuð utan heimilis sóknaraðila í fjóra mánuði frá 7. maí 2014 að telja. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að vistun barnsins utan heimilis sóknaraðila verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður. Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, K, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
418/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júní 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. júní 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi „á meðan á áfrýjunarfresti stendur eða á meðan mál hans er til meðferðar hjá æðri dómi“, allt til miðvikudagsins 9. júlí 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 195. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 lýkur gæsluvarðhaldi þegar héraðsdómur hefur verið kveðinn upp í málinu, en eftir kröfu ákæranda getur dómari þó úrskurðað að gæsluvarðhald skuli haldast meðan á áfrýjunarfresti samkvæmt 199. gr. stendur. Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var varnaraðili með dómi Héraðsdóms Reykjaness 11. júní 2014 sakfelldur fyrir mörg brot sem framin voru á tímabilinu frá september 2013 fram í mars 2014 og dæmdur í tveggja ára fangelsi. Þá hefur varnaraðili allt frá árinu 2006 margsinnis verið dæmdur til refsingar vegna ýmiss konar brota. Er því fullnægt skilyrði c. liðar 1. mgr. 95. gr. fyrrgreindra laga um að ætla megi að varnaraðili muni halda áfram brotum meðan á áfrýjunarfresti stendur. Samkvæmt þessu og að virtri kröfugerð sóknaraðila verður hinn kærði úrskurður staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti stendur, þó eigi lengur en til miðvikudagsins 9. júlí 2014 klukkan 16.