272/2016

Aðilar deildu um hvort tryggingarbréf sem B ehf. gaf út til L hf. stæði til tryggingar kröfu F ehf. sem dæmt hafði verið til greiða skuld við L hf. samkvæmt nánar tilgreindum kaupleigusamningum. Á fremri síðu tryggingarbréfsins kom fram að um allsherjarveð væri að ræða en á aftari síðu þess var tiltekið að bréfið hefði verið gert vegna útflutnings tveggja véla og vísað til tveggja nánar tilgreindra kaupleigusamninga og tekið fram að bréfið væri til tryggingar ýmsum kostnaði vegna þeirra samninga. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með teknu tilliti til þess að L hf. væri fjármálastofnun og ágreiningslaust væri að umrætt tryggingarbréf hefði verið samið einhliða af L hf. hefði hvílt sérstök skylda á honum að búa svo um hnútana að ekki léki vafi á til hvaða skuldbindinga bréfið næði. Var talið að þegar horft væri til þess, sem fram hefði komið á aftari síðu tryggingarbréfsins um tilgang þess, hefði ætlun aðila aðeins verið að tryggja með því þann kostnað sem þar hefði verið tilgreindur og takmarkaðist við þá tvo kaupleigusamninga sem tilgreindir voru á aftari síðu tryggingarbréfsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. apríl 2016. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með hinum áfrýjaða dómi var Fjarðargrjót ehf. dæmt til greiða skuld við stefnda samkvæmt þremur kaupleigusamningum, 10. október 2007 nr. 813075-076, 12. september 2008 nr. 815307-308 og 24. september 2008 nr. 815461-462 og áfrýjanda gert að þola staðfestingu þess að tryggingarbréf sem útgefið var 31. maí 2010, í eigu stefnda að fjárhæð 15.500.000 krónur með veði í Brekkutröð 1, Hafnarfirði, þinglýstri eign áfrýjanda, stæði til tryggingar dæmdri skuld. Samkvæmt kaupleigusamningunum var stefndi eigandi þeirra muna sem leigðir voru með samningunum. Fyrir Hæstarétti lýtur ágreiningur aðila einvörðungu að því hvort skuld sem Fjarðargrjót ehf. var dæmt til að greiða falli undir tryggingarbréfið.

Á fremri síðu tryggingarbréfsins sagði að um væri að ræða allsherjarveð, þar á meðal til tryggingar ,,skilvísum og skaðlausum greiðslum á öllum núverandi og tilvonandi skuldum og fjárskuldbindingum við Lýsingu hf. ... að hvaða tagi sem er, t.d. samkvæmt víxlum, skuldabréfum, lánssamningum, fjármögnunar- eða kaupleigusamningum, rekstrarleigu- eða bílasamningum, eða öðrum eignarleigusamningum“. Þá sagði í bréfinu að sett væri að veði fyrrgreind fasteign fyrir höfuðstólsfjárhæð allt að 15.500.000 krónur ,,auk verðbóta, vísitöluhækkunar, gengismunar, dráttarvaxta, vanskilaálaga, kostnaðar af fjárnámsgerð og frekari fullnustuaðgerðum eða öðrum kostnaði, hverju nafni sem nefnist ... er kröfuhafi kann að greiða“. Á aftari síðu bréfsins sagði á hinn bóginn: ,,Tryggingarbréf þetta er gert vegna útflutnings á tveimur vinnuvélum; 1) CAT 325D beltagrafa ... og 2) Komatsu PW140-7 hjólagrafa ... Tækin eru eign Lýsingar en leigð Fjarðargrjóti ehf. með kaupleigusamningum nr. 812233 og 815309. Tryggingarbréf þetta er til tryggingar á hvers kyns kostnaði, sköttum, opinberum álögum, tjóni, stuldi og öllum öðrum kostnaði sem kann að falla á Lýsingu, hvort sem er vegna tilverknaðar leigutaka eða annarra, á meðan tækin eru staðsett í öðru landi en á Íslandi. Einnig er tryggingarbréfið til tryggingar á kostnaði og gjöldum sem kunna að falla á tækin vegna flutnings þeirra til og frá Íslandi.“ Samkvæmt 20. gr. fyrrgreindra kaupleigusamninga var leigutaka, Fjarðargrjóti ehf., óheimilt að flytja hið leigða úr landi án skriflegs samþykkis stefnda. Ágreiningslaust er að á tilteknu tímamarki óskaði leigutaki eftir því að fá að flytja þá leigumuni til Noregs sem fyrr greinir.

Stefndi heldur því fram að fyrrgreindur texti á aftari síðu tryggingarbréfsins hafi verið viðauki við textann á fremri síðu þess og aðeins falið í sér áréttingu á því að tryggingin tæki til þess kostnaðar sem þar væri tilgreindur. Sé litið til orðalags fyrrnefnda textans fær þetta ekki staðist, heldur eru ákvæðin tvö með öllu ósamþýðanleg. Fyrir vikið verða ákvæði bréfsins um hvaða skuldir því sé ætlað að tryggja óskiljanleg.

Þegar svo háttar til sem áður greinir ber að jafnaði að skýra ákvæði skjals á borð við tryggingarbréf þeim aðila í óhag sem samið hefur skjalið einhliða. Þegar vafi leikur á því hvernig túlka skuli slík ákvæði ber að öðru jöfnu að beita þeim skýringarkosti sem er síður íþyngjandi fyrir þann sem tekur á sig þá skuldbindingu að setja eign sína að veði, ekki síst þegar um er að ræða veð til tryggingar skuldum annars en hans sjálfs.

Að teknu tilliti til þess að stefndi er fjármálastofnun og ágreiningslaust er að umrætt tryggingarbréf var samið einhliða af honum hvíldi sérstök skylda á honum að búa svo um hnútana að ekki léki vafi á til hvaða skuldbindinga bréfið næði. Samkvæmt öllu framangreindu og þegar horft er til þess sem fram kemur á aftari síðu tryggingarbréfsins um tilgang þess að það var gert verður lagt til grundvallar að ætlun aðila hafi aðeins verið að tryggja með því þann kostnað sem þar var tilgreindur og takmarkaðist við kaupleigusamninga nr. 812233 og 815309. Þar sem mál þetta lýtur ekki að skuldbindingum vegna þeirra samninga er áfrýjandi sýknaður af kröfu stefnda.

Stefnda verður gert að greiða áfrýjanda málskostnað sem ákveðinn verður í einu lagi á báðum dómstigum eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun málskostnaðar er tekið mið af því að fyrir Hæstarétti eru rekin samhliða þessu máli þrjú samkynja mál.

Dómsorð:

Áfrýjandi, B1–Fjarðargrjót ehf., er sýkn af kröfu stefnda, Lýsingar hf.

Stefndi greiði áfrýjanda samtals 800.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.