2/2005

K var gefið að sök að hafa ráðist að þáverandi eiginkonu sinni á sameiginlegu heimili þeirra og veitt henni tiltekna áverka. K viðurkenndi að hafa tekið konuna hálstaki en neitaði að hafa valdið henni þessum áverkum. Talið var nægilega sannað að konan hefði hlotið áverka á hálsi af völdum K. Með vísan til gagna málsins var talið ósannað að konan hefði gefið K tilefni til árásarinnar og að til átaka hafi komið milli þeirra. Var árásin alvarleg og átti K sér engar málsbætur. Var honum gert að sæta fangelsi skilorðsbundið í 3 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 17. desember 2004 að fengnu áfrýjunarleyfi. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærða verði ákveðin refsing.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa.

Ríkissaksóknari áfrýjaði málinu samkvæmt heimild í 148. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 8. gr. laga nr. 37/1994, þar sem hann taldi viðurlög í héraðsdómi að mun of væg. Ákærði leitaði ekki áfrýjunarleyfis fyrir sitt leyti samkvæmt 2. mgr. 150. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 10. gr. laga nr. 37/1994. Kemur sýknukrafa hans því ekki til álita nema að því marki, sem efni kunna að vera til samkvæmt 2. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994.

Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa ráðist að þáverandi eiginkonu sinni á sameiginlegu heimili þeirra 1. október 2003, tekið hana hálstaki og hrint henni til og frá með þeim afleiðinum að hún hlaut tognun í hálsvöðvum og hné og yfirborðsáverka á andliti og hársverði. Málavöxtum er lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Ákærði hefur viðurkennt við meðferð málsins fyrir dómi og lögreglurannsókn að hann hafi tekið þáverandi eiginkonu sína hálstaki með því að nota armkrika sinn og að hafa hrint henni til og frá. Hann hefur hins vegar neitað að hafa með því valdið þeim áverkum sem lýst er í ákæru. Konan leitaði á slysa-og bráðamóttöku Landspítala-háskólasjúkrahúss daginn eftir árásina. Í vottorði H-kk-ef Þ-kk-ef læknis 15. október 2003 er áverkum hennar lýst á sama veg og í ákæru. Í vætti hans fyrir dómi kom hins vegar fram að einu sjáanlegu áverkarnir hafi verið mar á vinstra kjálkabarði, en hann hafi skráð hina áverkana eftir frásögn konunnar. Vitnin A og B báru báðar hjá lögreglu og fyrir dómi að konan hafi borið sjáanlega áverka á hálsi, er hún kom hlaupandi fáklædd um Suðurgötuna umræddan morgun. Er nægilega sannað að konan hafi hlotið áverka á hálsi af völdum ákærða, en ekki verður fullyrt í ljósi gagna málsins að hann hafi valdið öðrum áverkum hennar. Brot hans varðar við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. lög nr. 20/1981.

Ákærði hefur haldið því fram að hann hafi tekið konuna hálstaki og hrint henni þegar til stimpinga kom á milli þeirra í kjölfar þess að hún hafi tjáð sér að hún hafi verið með öðrum mönnum. Hann vísar í þessu efni sér til málsbóta til 3. mgr. 218. gr. a., 70. gr., 4. töluliðar 1. mgr. 74. gr. og 75. gr. almennra hegningarlaga. Þegar gögn málsins eru virt er hvorki í ljós leitt að konan hafi gefið ákærða tilefni til árásarinnar né að til átaka hafi komið milli þeirra. Eins og fyrr segir réðist ákærði, sem er vel að manni, á varnarlausa konuna á heimili þeirra, þar sem aðrir voru henni ekki til bjargar, og tók hana meðal annars hálstaki með áðurnefndum afleiðingum. Var þessi árás hans því alvarleg og á ákærði sér ekki málsbætur. Í sakavottorði ákærða, sem lagt var fyrir í héraði, kom ekki fram að hann var dæmdur 11. apríl 1990 í þriggja mánaða varðhald, skilorðsbundið í þrjú ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Hann hefur ekki sætt öðrum refsingum sem hér koma til álita. Refsing hans er ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Langt er um liðið frá því ákærði framdi fyrra hegningarlagabrot sitt. Þykir því rétt að fresta fullnustu refsingar hans og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, K-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingar hans og fellur hún niður að þremur árum liðnum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef K. A-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.