541/2017

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. ágúst 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. ágúst 2017, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 24. sama mánaðar um að varnaraðili skuli sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbanninu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst brotaþoli, A, þóknunar fyrir Hæstarétti til handa skipuðum réttargæslumanni sínum.

Brotaþoli lagði 25. júlí 2017 fram beiðni hjá sóknaraðila um nálgunarbann á hendur varnaraðila. Með bréfi degi síðar hafnaði sóknaraðili beiðninni, en þar var meðal annars rakið að til rannsóknar hjá lögreglu væru tvö ætluð ofbeldisbrot varnaraðila gegn brotaþola. Hinn 24. ágúst 2017 kærði brotaþoli áreiti varnaraðila vegna smáskilaboða sem hann hafi verið að senda henni svo og símhringinga, en varnaraðili mun ekki hafa látið af því atferli þrátt fyrir óskir brotaþola þar um. Sama dag tók sóknaraðili að eigin frumkvæði ákvörðun um að varnaraðili sætti nálgunarbanni samkvæmt heimild í 1. mgr. 7. gr. laga nr. 85/2011 og var hún birt honum samdægurs.

Við mat á því hvort nálgunarbanni skuli beitt er heimilt samkvæmt 2. mgr. 6. gr. laga nr. 85/2011 að líta til þess hvort háttsemi sakbornings á fyrri stigum hafi verið þannig að hætta sé talin á að hann muni hafa í frammi háttsemi sem lýst er í 4. gr. laganna. Að virtum gögnum málsins er nægjanlega í ljós leitt að varnaraðili hafi raskað friði brotaþola og að hætta sé á að hann muni gera það áfram. Er þannig fullnægt skilyrðum a. og b. liðar 4. gr. laga nr. 85/2011 til að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni. Jafnframt verður að telja að friðhelgi brotaþola verði ekki vernduð með öðrum og vægari hætti, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur á þann veg sem greinir í dómsorði.

Þóknun verjanda varnaraðila og réttargæslumanns brotaþola fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. og 3. mgr. 48. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Staðfest er ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 24. ágúst 2017 um að varnaraðili, X, sæti nálgunarbanni í sex mánuði þannig að lagt er bann við því að hann komi á eða í námunda við heimili brotaþola, A [...], [..] og foreldra hennar að [...], [...], á svæði sem afmarkast við 50 metra radíus umhverfis framangreinda staði. Jafnframt er lagt bann við því að varnaraðili veiti brotaþola eftirför, nálgist hana á almannafæri eða setji sig í samband við hana með öðrum hætti.

Þóknun verjanda varnaraðila, G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, A-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 62.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.