562/2006

X var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa stungið föður sinn með hnífi í hægri síðu með þeim afleiðingum að hann hlaut lífshættulega áverka. Fallist var á með héraðsdómi að ósannað væri að X hefði fyrirfram ætlað að ráða föður sínum bana. Þegar litið var til atvika og þá einkum til þess hve hættulegu og stóru vopni X beitti, hvert hann beindi því og hve langt það gekk inn í líkama árásarþola, svo og með hliðsjón af afleiðingum stungunnar, þótti verða að álykta að X hafi hlotið að vera ljóst, er hann hóf atlöguna með hnífnum, að bani hlytist eða kynni að hljótast af henni. Var hann því sakfelldur fyrir brot gegn 211. gr, sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga. Eftir atvikum öllum þótti rétt að ákveða refsingu hans með hliðsjón af 2. mgr. 20. gr. og fyrri málslið 75. gr. almennra hegningarlaga, auk þess sem litið var til 1., 2., 4. og 5. tl. 70. gr. laganna. Að öllu virtu þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í 2 ár, en þar af voru 1 ár og 9 mánuðir skilorðsbundnir. Þá var honum gert að sæta sérstöku umsjónarskilyrði í eitt ár, sbr. 1. tl. 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 2. október 2006 af hálfu ákæruvalds, sem krefst sakfellingar samkvæmt ákæru og þyngingar refsingar. Þá er þess krafist að kostnaður vegna geðrannsókna verði felldur undir sakarkostnað sem ákærða verði gert að greiða.

Ákærði krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur.

Í héraðsdómi er ítarlega greint frá málsatvikum. Óumdeilt er í málinu að ákærði stakk föður sinn aðfaranótt 17. júní 2006 í hægri síðu með hnífi. Um var að ræða svokallaðan flökunarhníf með 16,3 cm löngu blaði. Eins og rakið er í héraðsdómi taldi sérfræðingur að hnífurinn hefði gengið 10-15 cm inn í síðu föður ákærða, farið í gegnum lifrarblað og skaddað hægra nýra, allt með þeim afleiðingum að hann var í lífshættu vegna innri blæðinga við komu á slysadeild þá um nóttina. Var það og mat sérfræðingsins að hrein heppni hefði ráðið því að hnífurinn fór ekki í ósæð eða meginbláæð.

Ekki eru efni til að hnekkja þeirri niðurstöðu héraðsdóms að ósannað sé að ákærði hafi fyrirfram ætlað að ráða föður sínum bana. Þegar litið er hins vegar til atvika og þá einkum til þess hve hættulegu og stóru vopni ákærði beitti, hvert hann beindi því og hve langt það gekk inn í líkama árásarþola, svo og með hliðsjón af afleiðingum stungunnar, þykir verða að álykta að ákærða hafi hlotið að vera ljóst, er hann hóf atlöguna með hnífnum, að bani hlytist eða kynni að hljótast af henni. Samkvæmt þessu verður brot hans talið varða við 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Við ákvörðun refsingar ákærða ber að hafa í huga þau sjónarmið sem rakin eru í héraðsdómi. Eftir atvikum öllum er rétt að refsing hans verði ákveðin með hliðsjón af 2. mgr. 20. gr. og fyrri málslið 75. gr. almennra hegningarlaga. Þá ber sérstaklega að hafa í huga annars vegar ungan aldur ákærða og að hann hefur ekki áður gerst brotlegur við lög, sbr. 4. og 5. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og hins vegar að atferli hans beindist að mikilvægum hagsmunum og olli líkamstjóni, sbr. 1. og 2. tl. sama ákvæðis. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár. Með vísan til rökstuðnings héraðsdóms þykir rétt að skilorðsbinda hluta refsingarinnar í 5 ár eins og nánar er kveðið á um í dómsorði. Frá refsingu ákærða skal draga gæsluvarðhaldsvist hans 17. júní til 19. september 2006. Einnig er rétt að ákærði sæti sérstöku umsjónarskilyrði í eitt ár, sbr. 1. tl. 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga eins og nánar segir í dómsorði.

Dæma ber ákærða til að greiða allan kostnað sakarinnar á báðum dómstigum þar með talinn kostnað vegna geðrannsóknar T-kk-ef Z-kk-ef geðlæknis og matsgerðar dr. P-kk-ef M-kk-ef geðlæknis og dr. G-kk-ef H-kk-ef B-kk-ef sálfræðings, sbr. b. lið 1. mgr. 164. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Staðfest er ákvæði héraðsdóms um málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða í Hæstarétti verða tiltekin í dómsorði að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvö ár, en fresta skal fullnustu eins árs og níu mánaða af refsingunni og sá hluti hennar niður falla að liðnum fimm árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955. Til frádráttar refsingunni kemur gæsluvarðhaldsvist ákærða 17. júní til 19. september 2006. Þá sæti ákærði í eitt ár frá uppsögu dóms þessa sérstöku umsjónarskilyrði 1. tl. 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga.

Ákvæði héraðsdóms um málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða skal vera óraskað.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur.

Ákærði greiði annan sakarkostnað á báðum dómstigum, samtals 1.851.618 krónur.

if !supportEmptyParas endif