461/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum L hf. aðallega um að viðurkenndur yrði eignarréttur hans, en til vara veðréttur, að fjármunum í vörslum þrotabús B ehf. sem endurgreiddir hefðu verið eða yrðu síðar endurgreiddir vegna staðgreiðslu af fjármagnstekjum sem dregin hafði verið af tveimur bankareikningum þrotabúsins. Byggði L hf. á því að á grundvelli handveðs í innstæðu á bankareikningunum sem gengið hefði verið að, hefði hann öðlast eignarrétt yfir öllu hinu veðsetta, þar á meðal fjármunum í vörslum þriðja manns. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að eignarréttur L hf. að framangreindum fjármunum yrði hvorki leiddur af handveðsyfirlýsingunum sjálfum né öðrum réttar- eða eignarheimildum. Að því er varðaði varakröfu L hf. féllst Hæstiréttur á með héraðsdómi að veðkröfu L hf. hefði verið nægjanlega lýst við gjaldþrotaskipti B hf. Því næst var rakið að í yfirlýsingunum tveimur um handveðið hefðu verið ákvæði um að innstæður á bankareikningunum eins og þær væru á hverjum tíma, hefðu verið settar að veði. Hefði þar einnig komið fram að handveðið tæki til hvers konar arðs af hinu veðsetta og næði til allrar innstæðunnar. Féllst Hæstiréttur ekki á það með L hf. að með þessu hefði honum verið settar að veði kröfur um endurgreiðslu sem kynnu að stofnast vegna ofgreidds fjármagnstekjuskatts sem dreginn hefði verið af reikningunum. Þegar af þeirri ástæðu var varakröfu L hf. hafnað og niðurstaða héraðsdóms staðfest.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. júní 2014 þar sem hafnað var kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að viðurkenndur verði eignarréttur hans en til vara veðréttur að peningum í vörslum varnaraðila „sem endurgreiddir hafa verið eða verða síðar endurgreiddir vegna staðgreiðslu af fjármagnstekjum“ sem dregin var af tveimur tilgreindum bankareikningum varnaraðila. Í báðum tilvikum krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili reisir málatilbúnað sinn á yfirlýsingum 9. júlí og 15. september 2008 um handveð í innstæðu á tveimur bankareikningum sem upphaflega voru hjá sóknaraðila en síðar hjá Landsbankanum hf. Skilmálum þessara yfirlýsinga og málsatvikum að öðru leyti er lýst í hinum kærða úrskurði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða hans að hafna aðalkröfu sóknaraðila.

Fallist er á það með héraðsdómi með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar að veðkröfu sóknaraðila hafi nægjanlega verið lýst við gjaldþrotaskipti varnaraðila. Í yfirlýsingunum um handveðið var samhljóða ákvæði um að innstæður á tilgreindum bankareikningum, eins og þær væru á hverjum tíma, hafi verið settar að veði. Einnig var tekið fram að handveðið tæki til hvers konar arðs af hinu veðsetta og að veðrétturinn næði til allrar innstæðunnar. Á það verður ekki fallist með sóknaraðila að með þessu hafi honum verið settar að veði kröfur um endurgreiðslu sem kynnu að stofnast vegna ofgreidds fjármagnstekjuskatts sem dreginn væri af reikningunum. Þegar af þeirri ástæðu verður varakröfu sóknaraðila hafnað og hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, LBI hf., greiði varnaraðila, þrotabúi BG Holding ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.