136/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að ómerkt yrði ákvörðun sýslumanns um að endursenda nauðungarsölubeiðni G á vinnulyftu í eigu Í hf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ágreiningslaust væri að G hefði verið falið að geyma vinnulyftuna gegn greiðslu og að geymslugjaldið hefði ekki verið greitt, þrátt fyrir áskoranir G þar um. Með geymslu lyftunnar í þágu Í hf. hefði G öðlast haldsrétt í lyftunni fyrir geymslugjaldi og gat því krafist nauðungarsölu hennar á grundvelli 6. töluliðar 6. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Ákvörðun sýslumanns var því felld úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. febrúar 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 5. febrúar 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila þess efnis að ákvörðun sýslumannsins í Borgarnesi frá 28. ágúst 2012 um endursendingu nauðungarsölubeiðni yrði ómerkt og að lagt yrði fyrir sýslumann að selja tækið Omme-lift 2200 RBDJ árgerð 2006 nauðungarsölu. Kæruheimild er í 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sýslumanninum gert að selja framangreint tæki nauðungarsölu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

I

Eins og fram kemur í samningi um fjármögnunarleigu sem Höldar ehf. gerði við

Glitni fjármögnun 27. september 2006, leigði Glitnir fjármögnun fyrrgreindu félagi Omme-lift vinnulyftu, árgerð 2006. Fyrsti gjalddagi samningsins var 15. nóvember 2006 og samningstími til 14. nóvember 2011. Með yfirlýsingum sem Glitnir fjármögnun og síðar Íslandsbanki fjármögnun stóðu að, voru gerðar breytingar á greiðsluáætlun samningsins, 1. desember 2008, 20. maí 2009 og 18. nóvember sama ár. Bú Hölda ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta 14. maí 2010 og lýsti varnaraðili kröfu í búið. Sóknaraðili byggir á því að munnlegt samkomulag hafi orðið milli sín og Hölda ehf. um að sóknaraðili tæki vinnulyftuna í geymslu. Ágreiningslaust er að sóknaraðili hefur frá mars 2009 geymt vinnulyftuna í húsnæði sem hann hefur haft til umráða.

Með bréfi 14. september 2011 til varnaraðila krafðist sóknaraðili uppgjörs áfallinna geymslugjalda. Með bréfi 24. janúar 2012 var framangreind krafa ítrekuð og tilkynnt að ef ekki kæmi til uppgjörs hennar yrði haldsréttar í lyftunni neytt og óskað eftir nauðungarsölu. Þá sendi sóknaraðili greiðsluskorun 1. júní sama ár til varnaraðila, þar sem efni framangreindra bréfa var ítrekað. Í kjölfar þess bréfs sendi varnaraðili sóknaraðila bréf 12. júní sama ár. Af efni bréfsins verður ráðið að ágreiningur standi um fjárhæð geymslugjalds en þar sagði jafnframt að varnaraðili væri tilbúinn til að greiða ,,sanngjarna og eðlilega fjárhæð fyrir geymslu greinds tækis“.

Beiðni sóknaraðila um nauðungarsölu var send sýslumanninum í Borgarnesi 23. ágúst 2012. Sýslumaður endursendi beiðnina 28. sama mánaðar með vísan til 1. mgr. 13. gr. laga nr. 90/1991. Þeirri ákvörðun sýslumanns skaut sóknaraðili til Héraðsdóms Vesturlands 13. september 2012 og krafðist þess að ákvörðun sýslumanns yrði felld úr gildi og lagt fyrir sýslumann að selja vinnulyftuna. Með hinum kærða úrskurði var þeirri kröfu hafnað.

Með aðfararbeiðni 4. janúar 2012 til Héraðsdóms Reykjavíkur krafðist varnaraðili þess að vinnulyftan yrði, með beinni aðfarargerð, tekin úr vörslum sóknaraðila og fengin varnaraðila. Það mál var fellt niður þar sem upp kom ágreiningur með aðilum um reikning sóknaraðila vegna geymslukostnaðar.

II

Af gögnum málsins verður ráðið að varnaraðili sé eigandi vinnulyftu þeirrar sem mál þetta er sprottið af og hefur hann lýst því yfir að hann sé tilbúinn til að greiða sanngjarnt og eðlilegt gjald til varnaraðila fyrir geymslu lyftunnar. Ágreiningslaust er að geymslugjald hefur ekki verið greitt, þrátt fyrir áskoranir sóknaraðila þar um, en ágreiningur stendur um fjárhæð þess.

Með geymslu lyftunnar í þágu varnaraðila hefur sóknaraðili öðlast haldsrétt í lyftunni fyrir geymslugjaldi og getur á grundvelli 6. töluliðar 6. gr. laga 90/1991 krafist nauðungarsölu á lyftunni. Ágreiningur um fjárhæð geymslugjalds breytir engu um uppboðsheimildina sjálfa.

Verður því fallist á kröfu sóknaraðila á þann hátt sem greinir í dómsorði.

Eftir þessum úrslitum greiði varnaraðili sóknaraðila málskostnað á báðum dómstigum sem ákveðinn er í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákvörðun sýslumannsins í Borgarnesi 28. ágúst 2012 um að hafna nauðungarsölu á tækinu Omme-lift 2200 RBDJ, árgerð 2006, er felld úr gildi.

Varnaraðili, Íslandsbanki hf., greiði sóknaraðila, G-kk-þgf B-kk-þgf Y-kk-þgf, samtals 500.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.