464/2015

Í málinu krafðist V ómerkingar tiltekinna ummæla sem B hafði, sem formaður Sjómanna- og vélstjórafélags Grindavíkur, dreift á fjölprentuðu blaði til félagsmanna á aðalfundi félagsins og vörðuðu störf V sem gjaldkera þess. Þá gerði hann kröfu um að B yrði gert að greiða sér miskabætur vegna ummælanna og kosta birtingu dómsins. Talið var að á B hefði hvílt sú skylda sem formanni félagsins að hafa eftirlit með starfsemi þess og upplýsa félagsmenn um fjárreiður félagsins og hugsanleg brot eða mistök í starfsemi þess. Fallist var á með B að ummælin hefðu verið byggð á bréfum löggilts endurskoðanda félagsins og gögnum úr bókhaldi þess, auk þess sem þau hefðu verið í meginatriðum sönn. Engu breytti um það þótt V hefði haldið því fram að laun, sem bókhald félagsins og upplýsingar til skattyfirvalda hefðu borið með sér að greidd hefðu verið eiginkonu hans og bróður og B hafði vísað til, hefðu í raun verið hluti af launum sem V taldi sig hafa átt rétt á fyrir störf sín sem gjaldkeri félagsins. Var B sýknaður af kröfum V.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. júlí 2015. Hann krefst þess að nánar tiltekin ummæli, sem stefndi dreifði á fjölprentuðu blaði til félagsmanna á aðalfundi Sjómanna- og vélstjórafélags Grindavíkur 29. desember 2013, verði dæmd dauð og ómerk. Jafnframt gerir hann kröfu til þess að stefnda verði gert að greiða sér 500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu „frá dómsuppsögu“ til greiðsludags til að standa straum af kostnaði við að birta dómsorð og forsendur dómsins í nánar greindum fjölmiðlum. Þá krefst hann þess að stefnda verði gert að greiða sér 1.000.000 krónur í miskabætur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 29. desember 2013 til 19. apríl 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Loks krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að fjárkröfur áfrýjanda verði lækkaðar. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í hinum áfrýjaða dómi er rakið að þau ummæli stefnda, sem hann lét frá sér fara sem formaður Sjómanna- og vélstjórafélags Grindavíkur og málsókn áfrýjanda beinist að, voru byggð á bréfum löggilts endurskoðanda félagsins 23. nóvember og 28. desember 2012 og gögnum úr bókhaldi þess. Þótt ekki verði talið sannað, öfugt við það sem segir í héraðsdómi, að bróðir áfrýjanda hafi hlotið námsstyrk frá Starfsmenntun sjómanna, Sjómennt, án þess að hafa átt rétt á styrknum samkvæmt starfsreglum sjóðsins kom þetta ekki fram í ummælum stefnda. Svo sem gerð er grein fyrir í hinum áfrýjaða dómi var leitt í ljós við meðferð málsins í héraði að ummælin voru í meginatriðum sönn. Engu breytir um það þótt áfrýjandi haldi því fram að laun, sem bókhald félagsins og upplýsingar til skattyfirvalda báru með sér að greidd hafi verið eiginkonu hans og bróður og stefndi vísaði til, hafi í raun verið hluti af launum sem áfrýjandi telur sig hafa átt rétt á fyrir störf sín sem gjaldkeri félagsins.

Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, V-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnda, B-kk-þgf M-kk-þgf G-kk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.