arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
317/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að fá gróðurhús í eigu S borið út af lóð hans með beinni aðfarargerð. Hafði S lagt fram í málinu gögn sem bentu til þess að hún ætti lóðarréttindi á umræddri lóð. Var því ekki talið að réttur G til að hafa einn umráð lóðarinnar væri svo skýr að fallast mætti á kröfu hans, sbr. 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 2. maí 2017, þar sem hafnað var kröfu, sem gerð var í þágu sóknaraðila um „að gróðurhús með fastanúmerið 221-0848 verði fjarlægt af fasteign í eigu umbjóðanda míns sem er lóð nr. 2 við Varmahlíð 810 Hveragerði“. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Hann krefst þess „að gróðurhús varnaraðila með fastanúmerið 221-0848 verði fjarlægt af lóð sóknaraðila, Varmahlíð 2, Hveragerði“. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Af málatilbúnaði sóknaraðila fyrir héraðsdómi, svo og kæru hans til Hæstaréttar og greinargerð þar sem meðal annars er vísað til fyrrgreindrar kæruheimildar, er ljóst að þrátt fyrir orðalag dómkrafna hans á báðum dómstigum leiti hann með máli þessu heimildar til að fá áðurnefnt gróðurhús í eigu varnaraðila borið út af lóð sinni að Varmahlíð 2 í Hveragerði með beinni aðfarargerð. Fyrir Hæstarétti heldur sóknaraðili fram málsástæðum, sem hann bar ekki fyrir sig í héraði og lúta einkum að því að gróðurhúsi þessu hafi aldrei fylgt sjálfstæð lóðarréttindi að Varmahlíð 2, enda hafi annars vegar gróðurhúsið og hins vegar önnur mannvirki á lóðinni ásamt henni sem slíkri komist á árunum 2006 og 2007 fyrir nánar tilgreind mistök hvort á sína hendi. Samkvæmt 2. mgr. 163. gr., sbr. 4. mgr. 150. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og 84. gr. laga nr. 90/1989 verður þessum málsástæðum ekki komið að fyrir Hæstarétti. Að því gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, S-kvk-þgf R-kvk-þgf H-kvk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
318/2016

Í málinu krafðist S ógildingar á úrskurðum ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar þar sem opinber gjöld hans vegna gjaldársins 2008 voru endurákvörðuð. Ágreiningur aðila laut að því hvort sá söluhagnaður sem S hlaut við uppgjör starfslokasamnings hans við B hf. árið 2007, þegar hann seldi hlutabréf sín í félaginu á raunverði en ekki innlausnarverði eins og honum hafði verið heimilt samkvæmt kaupréttarsamningum árin 2003 og 2006, skyldi teljast fram sem launatekjur samkvæmt 1. mgr. 1. töluliðar A. liðar 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, eins og skattyfirvöld gerðu ráð fyrir, eða sem fjármagnstekjur samkvæmt 8. tölulið C. liðar sömu greinar, eins og S hafði gert í framtali sínu. Í héraðsdómi, sem staðfestur var af Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var vísað til þess að leggja yrði rúma túlkun í tekjuhugtak 7. gr. laga nr. 90/2003. Samkvæmt því væri ljóst að réttindi sem skattaðilar öðluðust á grundvelli samninga um hlutabréfaviðskipti af því tagi sem mál þetta snérist um gætu falið í sér tekjur í skilningi ákvæðisins. Með hliðsjón af efni og eðli samninganna var talið hafið yfir allan vafa að þau kjör sem S hafði verið veitt með þeim tengdust starfi hans hjá B hf. og teldust því starfstengd hlunnindi hans í skilningi 1. mgr. 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003. Var það ekki talið hafa þýðingu þótt S hefði fengið andvirði þessa fjár greitt í formi óskráðra hlutabréfa í F hf. Þá var ekki fallist á með S að slíkir annmarkar hefðu verið á rannsókn og málsmeðferð skattyfirvalda að ógilda bæri úrskurði þeirra á þeim grundvelli. Var Í sýknað af kröfum S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 26. apríl 2016. Hann krefst þess að úrskurðir yfirskattanefndar 7. maí 2014 og ríkisskattstjóra 19. desember 2012 um endurákvörðun opinberra gjalda sinna á gjaldárinu 2008 verði felldir úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnda, íslenska ríkinu, samtals 1.600.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
318/2017

B ehf. krafðist þess að felld yrði úr gildi árangurslaus aðfarargerð sem sýslumaður gerði hjá félaginu að beiðni T og að viðurkenndur yrði réttur þess til að benda á nánar tilgreinda muni í eigu A ehf. til tryggingar kröfum T. Fyrir lá að umræddir munir höfðu verið kyrrsettir að kröfu héraðssaksóknara. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að A ehf. hefði verið óheimilt að ráðstafa fyrrgreindum eignum félagsins til tryggingar kröfum T á hendur B ehf. enda færi slík ráðstöfun í bága við rétt héraðssaksóknara, sbr. 1. mgr. 20. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. Var aðfaragerðin því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. maí 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 2. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. maí 2017 þar sem staðfest var aðfarargerð sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 25. október 2016 í máli nr. 2016-024354. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreind aðfarargerð sýslumanns verði felld úr gildi og „að viðurkenndur verði réttur sóknaraðila til að benda á lausafjármuni til fjárnáms, er tilgreindir eru í endurriti sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu þann 25.10.2016 til tryggingar kröfum varnaraðila“. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Það athugist að í hinum kærða úrskurði láðist að geta þess að fyrir héraðsdómi krafðist varnaraðili þess að kröfum sóknaraðila yrði hafnað, umrædd aðfarargerð staðfest og að sóknaraðila yrði gert að greiða varnaraðila málskostnað.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Brotafl ehf., greiði varnaraðila, Tollstjóra, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
319/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. maí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. maí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til þriðjudagsins 30. maí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og kröfum sóknaraðila um einangrun hafnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á það með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. laganna. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
323/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. maí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. maí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 16. júní 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að farbanni verði beitt í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir sterkum grun um brot gegn 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sem varðað getur fangelsi allt að 12 árum. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
327/2017

Þb. I ehf. krafðist riftunar á nánar tiltekinni ráðstöfun þb. M ehf. til P ehf. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að með vísan til 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála leiddi að kröfugerð og reifun í máli sem höfðað væri til riftunar á ráðstöfun þrotamanns samkvæmt XX. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. yrði að fela í sér afdráttarlausa og skýra lýsingu á þeirri ráðstöfun sem krafist væri að yrði rift. Var talið að kröfugerð þb. I ehf. samrýmdist ekki þessari grunnreglu réttarfars og var málinu því vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 6. júní 2017. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2017, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að varnaraðili „verði dæmdur til þess að þola riftun á þeirri ótilhlýðilegu ráðstöfun þb. Moxom ehf. sem fólst í hlutafjárhækkun í Norðurflugi ehf. þann 4. febrúar 2011 að fjárhæð 6.000.000 króna, sem fram fór í kjölfar hlutafjárlækkunar í félaginu um 180.000.000 króna þann 31. desember 2010.“ Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka fyrrgreinda kröfu til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Hinn kærði úrskurður verður staðfestur með vísan til forsendna.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Þrotabú IceCapital ehf., greiði varnaraðila, Pluma ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
330/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. maí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. júní 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
331/2016

K hóf störf hjá sjávarútvegsráðuneytinu, nú atvinnuvega- og nýsköpunarráðuneytið, á árinu 2002 og starfaði þar fram í janúar 2014 er honum var sagt upp störfum vegna hagræðingar í rekstri ráðuneytisins, sbr. 43. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. K höfðaði mál gegn Í og krafðist bóta vegna uppsagnarinnar þar sem hann taldi að uppsögnin ætti sér ekki lögmæta stoð, m.a. með tilliti til þess að sér hafi sem trúnaðarmanni verið sagt upp störfum og að forsendur að baki uppsögninni stæðust ekki. Var talið í ljósi hinna skýru lagaákvæða V. kafla laga nr. 94/1986 um aðferð við val trúnaðarmanns yrði ekki litið svo á að K hefði haft stöðu kjörins trúnaðarmanns í skilningi laganna. Þá var talið að ítarleg greiningarvinna hefði verið unnin í ráðuneytinu í aðdraganda uppsagnarinnar og að ákvörðun um hana hefði verið reist á málefnalegum sjónarmiðum. Var Í sýknað af kröfum K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. maí 2016. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 20.751.440 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. janúar 2014 til 18. janúar 2015, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
331/2017

Héraðsdómur vísaði máli ákæruvaldsins á hendur X frá dómi sökum þess að ekki hefðu verið skilyrði fyrir endurupptöku málsins eftir að lögregla hafði áður tilkynnt X um að rannsókn þess hefði verið hætt. Í sama þinghaldi lýsti fulltrúi ákæruvaldsins því yfir að úrskurður héraðsdóms „verði kærður til Hæstaréttar“. Taldi Hæstiréttur að sú yfirlýsing hefði ekki falið í sér kæru heldur aðeins fyrirætlun um hana. Þar sem kæra hafði ekki borist héraðsdómi innan kærufrests var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Mál þetta barst réttinum 26. maí 2017 ásamt gögnum þess. Málið lýtur að úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 24. maí 2017 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til t. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurðurinn verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar úrskurðarins og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt endurriti úr þingbók héraðsdóms var því lýst yfir af hálfu sóknaraðila í kjölfar uppkvaðningar úrskurðarins að hann „verði“ kærður til Hæstaréttar í því skyni að fá úrskurðinn felldan úr gildi þannig að málið hljóti efnismeðferð.

Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 skal maður sem vill kæra úrskurð lýsa því yfir innan þriggja sólahringa frá því hann fékk vitneskju um úrskurðinn. Ef kæru er lýst yfir á dómþingi má kærandi láta við það sitja að bókað verði um hana í þingbók, þar á meðal í hvaða skyni kært er. Fyrrgreind yfirlýsing sóknaraðila fól ekki í sér kæru heldur aðeins fyrirætlan um hana. Þar sem kæra barst ekki héraðsdómi innan kærufrests verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
332/2017

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. maí 2017, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 5. sama mánaðar um að varnaraðili skuli sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbanninu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 4. gr. og 6. gr. laga nr. 85/2011 til að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, H-kk-ef K-x-x Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
333/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. maí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. maí 2017, þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í tólf mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingunni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, um annað en þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, verður hann staðfestur með þeirri þóknun sem greinir í úrskurðarorði.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og er hún ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
337/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nánar tilgreindum ákærulið í máli ákæruvaldsins gegn varnaraðilum var vísað frá dómi þar sem í engu var vikið að því á hvaða tímabili brotið hefði átt sér stað, sbr. c. lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. maí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 26. maí 2017, þar sem nánar tilgreindum ákærulið í máli ákæruvaldsins gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í a. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að ákvæði dómsins um frávísun ákæruliðarins verði fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka hann til efnisúrlausnar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt c. lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 skal í ákæru greina svo glöggt sem verða má hver sú háttsemi er sem ákært er út af, hvar og hvenær brotið er talið framið, heiti þess að lögum og aðra skilgreiningu og loks heimfærslu þess til laga. Varnaraðilanum X er í 2. lið A. hluta ákæru 13. júní 2016 gefið að sök bókhaldsbrot með því að hafa rangfært bókhald varnaraðilans Þ ehf. Í ákæruliðnum er í engu vikið að því á hvaða tímabili umrætt brot hafi átt sér stað og getur því ekki átt við 2. málsliður 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um heimild til að sakfella þegar ónákvæmni gætir í ákæru um tímasetningu brots. Fullnægir ákæruliðurinn því ekki fyrrgreindum skilyrðum c. liðar 1. mgr. 152. gr. laganna. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
341/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem Í ohf. var gert að greiða F ehf. 9.125.000 krónur í málskostnað í máli sem rekið hafði verið á milli aðilanna vegna uppgjörs á verksamningi. Hafði málinu að öðru leyti verið lokið með dómsátt. Í dómi Hæstaréttar var fyrrgreind fjárhæð lækkuð í 8.500.000 krónur með hliðsjón af tilurð, umfangi og niðurstöðu málsins og þeirra matsgerða sem aflað hafði verið undir rekstri þess.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. maí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 13. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. maí 2017, þar sem sóknaraðila var gert að greiða varnaraðila 9.125.000 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst aðallega málskostnaðar í héraði, til vara að hann falli niður en að því frágengnu að dæmdur málskostnaður í héraði verði lækkaður. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Undir rekstri málsins aflaði varnaraðili matsgerðar vegna nánar tilgreindra atriða og bar kostnað af henni 822.600 krónur. Hvor málsaðila um sig aflaði síðan yfirmatsgerða og bar af þeim kostnað. Þannig aflaði varnaraðili yfirmatsgerðar vegna magntalna og nam kostnaður við hana 2.426.632 krónum, en sóknaraðili vegna nánar tiltekinna aukaverka og nam kostnaður við það mat 2.179.132 krónum. Að öðru leyti er rekstri málsins réttilega lýst í hinum kærða úrskurði.

Staðfest er sú niðurstaða hins kærða úrskurðar um að sóknaraðila verði einum gert að bera kostnað vegna undirmatsgerðar sem og kostnað við yfirmatsgerð um aukaverk. Kostnað við yfirmatsgerð um magntölur skulu aðilar bera að hálfu hvor. Að þessu virtu og með hliðsjón af tilurð, umfangi og niðurstöðu málsins er málskostnaður ákveðinn 8.500.000 krónur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Sóknaraðili, Íslandspóstur ohf., greiði varnaraðila, Fagco ehf., 8.500.000 krónur í málskostnað í héraði.

Kærumálskostnaður fellur niður.
345/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. maí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 20. júní 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanni verði beitt í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að fullnægt sé skilyrðum c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi til 20. júní 2017 klukkan 16. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.