319/2012

A hf. krafði K um greiðslu yfirdráttarskuldar á veltureikningi. Deildu aðilar um það hvort sú skuld hefði verið gerð upp með samkomulagi sem A hf. og félag í eigu K, H ehf., höfðu gert um heildaruppgjör á skuldum einkahlutafélagsins. Með úrskurði héraðsdóms var máli A hf. vísað frá dómi þar sem talið var að A hf. hefði ekki gert fullnægjandi grein fyrir kröfu sinni og að krafan hefði verið svo óljós að ekki hefði verið hægt að leggja efnisdóm á málið. Í dómi Hæstaréttar kom fram að eins og kröfu A hf. var lýst í stefnu, svo og þeim gögnum sem lágu fyrir í málinu um lögskipti annars vegar A hf. og K og hins vegar A hf. og H ehf., væri ekki hægt að fallast á með héraðsdómi að A hf. hefði ekki gert fullnægjandi grein fyrir kröfu sinni og að krafa þess væri svo óljós að ekki yrði lagður á hana efnisdómur. Var málatilbúnaður A hf. talinn fullnægja áskilnaði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. maí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. apríl 2012, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

I

Samkvæmt gögnum málsins sótti varnaraðili 20. október 2005 um að opna veltureikning með heimild til yfirdráttar hjá Kaupþing banka hf., nú Arion banki hf., og var umsókn hans samþykkt með stofnun reiknings nr. 5610 í Vesturbæjarútibúi bankans. Með bréfi sóknaraðila 21. janúar 2009 tilkynnti hann varnaraðila að yfirdráttarskuld á reikningnum væri í vanskilum og þar sem tilkynningu um niðurfellingu hefði ekki verið sinnt mætti búast við innheimtuaðgerðum.Yfirdráttur á reikningnum 31. júlí 2009 nam 7.440.366 krónum og með innheimtubréfi 25. ágúst 2009 skoraði sóknaraðili á varnaraðila að greiða skuldina ásamt vöxtum og kostnaði. Mál þetta var höfðað til innheimtu skuldarinnar með birtingu stefnu 24. febrúar 2011.

Einkahlutafélagið Heiðarverk var með tékkareikning í Vesturbæjarútibúi sóknaraðila, reikningur nr. 5609 sem stofnaður var 20. ágúst 2002, en varnaraðili er eigandi félagsins og fyrirsvarsmaður þess. Heiðarverk ehf. hafði heimild til yfirdráttar á reikningi nr. 5609 og var varnaraðili í sjálfskuldarábyrgð vegna skulda á þeim reikningi samkvæmt yfirlýsingu 11. september 2007 þar að lútandi. Vanskil á þeim reikningi 10. ágúst 2009 námu 10.000.405 krónum og höfðaði sóknaraðili mál til heimtu skuldarinnar á hendur einkahlutafélaginu sem skuldara og varnaraðila sem sjálfskuldarábyrgðarmanni og var málið þingfest 29. október 2009. Samkvæmt gögnum málsins var í september 2011 gert samkomulag milli sóknaraðila og Heiðarverks ehf. sem fól í sér að félagið myndi greiða 32.000.000 krónur sem fullnaðargreiðslu á skuldum félagsins við sóknaraðila sem ekki myndi krefja félagið um frekari greiðslur. Í samræmi við þetta samkomulag voru sóknaraðila greiddar 32.000.000 krónur 16. september 2011 og í framhaldinu felldi sóknaraðili niður þær innheimtuaðgerðir sem ráðist hafði verið í vegna skulda félagsins, þar með talið ofangreint dómsmál, en það var fellt niður 26. september 2011.

II

Eins og fyrr greinir var mál þetta höfðað með birtingu stefnu 24. febrúar 2011 og er kröfu sóknaraðila svo lýst í stefnu: „Krafa [sóknaraðila] er byggð á yfirdráttarheimild á veltureikningi. Þann 20.10.2005 var umsókn [varnaraðila], um stofnun veltureiknings með heimild til yfirdráttar í útibúi [sóknaraðila], samþykkt, sbr. dskj. nr. 3. Veltureikningurinn ber númerið 0306-26-5610. Hinn 31.07.2009, er heimild til yfirdráttar rann út á umræddum reikningi, stóð vanskilaskuldin í kr. 7.440.366,- sbr. reikningaskrá, dskj. nr. 3. Samkvæmt almennum reglum kröfuréttarins og meginreglu samningaréttarins um skuldbindingargildi loforða og skyldu til að efna samninga ber [varnaraðila] að greiða kröfuna. Skuld þessi hefur ekki fengist greidd þrátt fyrir innheimtutilraunir og er því nauðsynlegt að höfða mál til greiðslu hennar.“ Þegar þetta er virt og að því gættu sem rakið er í kafla I hér að framan um það sem gögn málsins bera með sér, annars vegar um lögskipti sóknaraðila og varnaraðila og hins vegar um lögskipti sóknaraðila og Heiðarverks ehf., verður ekki fallist á með héraðsdómi að sóknaraðili hafi ekki gert fullnægjandi grein fyrir kröfu sinni á hendur varnaraðila í málinu og að krafa sóknaraðila sé svo óljós að ekki verði á hana lagður efnisdómur. Samkvæmt þessu fullnægir málatilbúnaður sóknaraðila áskilnaði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar á ný.

Krafa sóknaraðila um málskostnað í héraði kemur til úrlausnar þar þegar dómur verður felldur á málið.

Eftir framangreindum málsúrslitum verður varnaraðila gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er úr gildi felldur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar á ný.

Varnaraðili, K-kk-nf S-kk-nf, greiði sóknaraðila, Arion banka hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.