726/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráherra um framsal X til Póllands var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. október 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. október 2016, þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 10. ágúst sama ár um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Engin efni eru til að draga í efa að héraðsdómari hafi skilið þann enska texta sem fylgdi með framsalsgögnum og því verið óþarft að þýða hann yfir á íslensku, svo sem heimilt er eftir 3. mgr. 12. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Samkvæmt 1. gr. Evrópusamningsins um framsal sakamanna frá árinu 1957, sem Ísland fullgilti 1984 og Pólland 1993, eru aðilar skuldbundnir til framsals að fullnægðum tilteknum skilyrðum. Samkvæmt framsalsbeiðni pólskra yfirvalda var óskað eftir framsali varnaraðila vegna gruns um brot gegn pólskum hegningarlögum, sem talin voru upp í sjö liðum. Varnaraðili hefur kannast við að framsalsbeiðnin og gögn þau, sem með henni fylgdu, varði sig. Engin rökstudd ástæða er til að ætla að framsalsbeiðnin fullnægi ekki grunnreglum íslenskra laga um rökstuddan grun, refsiverða háttsemi eða lögfulla sönnun, sbr. 5. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984.

Í málinu liggur fyrir úrskurður héraðsdóms í Tczew í Póllandi 28. desember 2011 um 14 daga varðhald í kjölfar handtöku varnaraðila ásamt eftirlýsingu saksóknara þar í landi 30. janúar 2012 og standa ákvæði 2. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984 því ekki í vegi fyrir framsali varnaraðila. Sex þeirra brota, sem vararaðila eru gefin að sök, varða meira en eins árs fangelsi að íslenskum lögum og er þar með fullnægt skilyrði 1. mgr. 3. gr. fyrrgreindra laga til framsals. Jafnframt er sök ófyrnd í þessum málum samkvæmt 81. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en fyrningarfrestur samkvæmt pólskum lögum var rofin í síðasta lagi 30. janúar 2012 með áðurnefndri eftirlýsingu saksóknara, sbr. 2. mgr. 9. gr. laga nr. 13/1984. Af því leiðir að fullnægt er ákvæði 1. mgr. sama ákvæðis um að sök varnaraðila sé ófyrnd. Rétt þykir taka fram að eftir 4. mgr. 3. gr. laganna er framsal til meðferðar máls fyrir fleiri verknaði en einn heimilt þótt skilyrði samkvæmt 1. til 3. mgr. sömu greinar séu einungis uppfyllt að því er varðar einn verknað.

Mat innanríkisráðherra á grundvelli 7. gr. laga nr. 13/1984 verður ekki endurskoðað, enda hafa engar líkur verið leiddar að því að það hafi ekki farið fram með réttum og málefnalegum hætti. Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun réttargæslumanns varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun réttargæslumanns varnaraðila, E-kk-ef D-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 248.000 krónur.