446/2004

Ó var sakfelldur fyrir tvær líkamsárásir á árinu 2001. Fallist var á með héraðsdómi að báðar árásirnar hefðu verið fólskulegar og tilefnislausar, en þær voru heimfærðar undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 í ákæru. Þessi brot Ó voru framin áður en tveir síðustu dómar á hendur honum voru kveðnir upp. Var skilorð síðari dómsins tekið upp og Ó gert að sæta fangelsi samtals í 18 mánuði. Tekið var fram að brot Ó hefðu verið framin fyrir fjórum árum og að rannsókn hefði dregist hjá lögreglu, án þess að fullnægjandi skýringar hefðu verið gefnar á þeim drætti. Þá hefðu hagir Ó breyst til hins betra frá því sem áður var. Þótti því mega fresta fullnustu 15 mánaða af refsingunni. Þá var Ó gert að greiða 200.000 krónur í miskabætur vegna annarrar árásarinnar auk bóta vegna kostnaðar af því að kröfunni var haldið fram.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 3. nóvember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu hans og að honum verði gert að greiða miskabætur að fjárhæð 700.000 krónur, auk staðfestingar á tildæmdum bótum vegna lögmannskostnaðar brotaþola, allt með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 10. febrúar 2003 til greiðsludags.

Ákærði krefst mildunar á refsingu og að fjárhæð dæmdra bóta verði lækkuð.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir tvær líkamsárásir, annars vegar aðfaranótt laugardagsins 5. maí 2001 en hins vegar aðfaranótt sunndagsins 17. júní sama ár. Í fyrra tilvikinu veittist ákærði að A og skallaði hann í andlitið með þeim afleiðingum að hann bólgnaði á nefi, hlaut lítinn skurð við nefrót og blóðnasir. Í síðara tilvikinu sló hann B með bjórkönnu í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð á vinstri augabrún, sár vinstra megin á enni, á vinstri kinn, vinstra megin á hálsi og framanvert vinstra eyra. Fallist er á með héraðsdómi að báðar árásirnar hafi verið fólskulegar og tilefnislausar, en í ákæru eru þær heimfærðar undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Sakaferill ákærða er rakinn í hinum áfrýjaða dómi, en eins og þar kemur fram hefur hann margoft áður verið sakfelldur fyrir sams konar brot og ákæra í málinu tekur til. Hann hlaut sinn fyrsta dóm 3. október 1996 vegna líkamsárásar sem hann framdi áður en hann varð 18 ára gamall. Þau brot sem nú eru til meðferðar voru framin áður en tveir síðustu dómar, 3. júlí 2001 og 5. mars 2002, voru kveðnir upp. Með síðarefnda dóminum var tekinn upp skilorðsbundni hluti fyrrnefnda dómsins og hann dæmdur með. Þá hafði ákærði staðið skilorð dóms frá 10. mars 1998 er rannsókn hófst á þeim brotum sem nú um ræðir. Ber að taka upp skilorð dómsins 5. mars 2002 og ákveða ákærða refsingu í einu lagi samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 77. gr. og 78. gr. sömu laga. Er refsing hans ákveðin fangelsi í 18 mánuði.

Brot ákærða voru framin fyrir fjórum árum og dróst rannsókn hjá lögreglu nokkuð á langinn, án þess að fullnægjandi skýringar hafi verið gefnar á þeim drætti. Þá er fram komið að hagir ákærða hafa breyst til hins betra frá því sem áður var. Þykir því mega fresta fullnustu 15 mánaða af refsingunni og skal sá hluti hennar falla niður að liðnum þremur árum frá uppsögu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Þegar litið er sérstaklega til afleiðinga árásar ákærða á B, er hlaut marga skurði í andlit sem sauma þurfti saman, eru miskabætur ákveðnar 200.000 krónur. Þá er staðfest niðurstaða héraðsdóms um bætur vegna kostnaðar sem B hafði af því að halda fram kröfu sinni, allt með vöxtum eins og nánar greinir í dómsorði, en ekki er ágreiningur um upphafstíma dráttarvaxta.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, Ó-kk-nf T-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 18 mánuði, en fresta skal fullnustu 15 mánaða af refsingunni og skal sá hluti hennar falla niður að liðnum þremur árum frá uppsögu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði B 262.863 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. febrúar 2003 til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef R-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.