44/2001

S kærði þann úrskurð Héraðsdóms Norðurlands eystra að hafna kröfu hennar um að vísa frá dómi beiðni F um dómkvaðningu matsmanna. Þegar F fór fram á að matsmenn yrðu dómkvaddir hafði dómur gengið í málinu í héraði og tveimur vikum síðar áfrýjaði F málinu til Hæstaréttar. Taldi S að ekki væri unnt að óska eftir dómkvaðningu matsmanna eftir að gagnaöflun hefði verið lýst lokið, auk þess sem hún gerði efnislegar athugasemdir við matsbeiðnina. Talið var að eins og málið væri vaxið væri F heimilt að leita dómkvaðningar matsmanna, enda bæri hann alla áhættu af sönnunargildi matsgerðarinnar og kostnað af öflun hennar. Voru ennfremur ekki talin efni til að fallast á kröfu S um að synjað yrði dómkvaðningu að því er varðaði tiltekna liði í matsbeiðninni. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 23. janúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. febrúar sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 19. janúar 2001, þar sem hafnað var þeirri kröfu sóknaraðila að beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna verði vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Fyrir Hæstarétti krefst sóknaraðili þess að synjað verði beiðni varnaraðila um dómkvaðningu tveggja matsmanna en til vara að synjað verði um dómkvaðningu manna til þess að meta atriði, sem tilgreind eru í 1. og 2. lið matsbeiðni. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðili dæmdur til að greiða kærumálskostnað.

I.

Sóknaraðili rak mál fyrir Héraðsdómi Norðurlands eystra gegn varnaraðila og tilteknum lækni og krafðist skaðabóta vegna líkamstjóns, sem hún taldi sig hafa orðið fyrir. Reisti hún málatilbúnað sinn á því að hinum stefnda lækni og læknum í starfi hjá varnaraðila hefðu orðið á saknæm mistök við læknismeðferð á henni. Undir rekstri þess máls var ekki aflað matsgerðar dómkvadds manns, en örorkunefnd mat varanlegar afleiðingar líkamstjóns sóknaraðila. Dómur gekk í málinu 23. október 2000 og var varnaraðili þá dæmdur til að greiða sóknaraðila skaðabætur að nánar tilgreindri fjárhæð ásamt vöxtum og málskostnaði. Hinn stefndi læknir var sýknaður af kröfum sóknaraðila. Varnaraðili áfrýjaði málinu til Hæstaréttar 10. janúar 2001. Hafði hann þá lagt fram matsbeiðni í Héraðsdómi Norðurlands eystra 27. desember 2000 þar sem hann óskaði mats á þeim atriðum, er nánar greinir í hinum kærða úrskurði. Andmæli sóknaraðila við beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna voru lögð fram 12. janúar 2001. Þar segir að mótmælt sé dómkvaðningu matsmanna „og þess krafist að matsbeiðni sóknaraðila verði vísað frá dómi og dómkvaðningu matsmanna hafnað“. Gerir sóknaraðili nánari grein fyrir því á hvaða grundvelli hún andmæli matsbeiðni. Bendir hún einkum á að ekki sé unnt að óska eftir dómkvaðningu matsmanna eftir að gagnaöflun hafi verið lýst lokið auk þess sem hún gerir efnislegar athugasemdir við matsbeiðnina.

Í hinum kærða úrskurði féllst héraðsdómari á þær röksemdir varnaraðila að í lögum nr. 91/1991 séu ekki sérstakar hömlur lagðar við því að dómkvaddir verði matsmenn til að leggja mat á þau atriði er greinir í matsbeiðni, enda sé ekki svo ástatt, sem um ræðir í 3. mgr. 46. gr. laganna. Segir í úrskurðinum að eins og málið liggi fyrir beri matsbeiðandi alla áhættu af sönnunargildi matsgerðarinnar, svo og kostnað af öflun hennar. Sé því kröfu matsþola um að matsbeiðni verði vísað frá dómi hafnað.

II.

Skýra verður andmæli sóknaraðila við matsbeiðni svo að hún hafi bæði gert kröfu um að henni verði vísað frá dómi og að henni yrði hafnað. Af forsendum hins kærða úrskurðar verður ráðið að hafnað sé kröfu sóknaraðila um að vísa matsbeiðni frá dómi og að kröfu um að synjað verði um dómkvaðningu sé einnig hafnað. Með þessum athugasemdum verður fallist á niðurstöðu hins kærða úrskurðar. Af sömu ástæðum eru ekki efni til að fallast á varakröfu sóknaraðila hér fyrir dómi um að synjað verði dómkvaðningu matsmanna til að meta það, sem greinir í 1. og 2. lið matsbeiðni. Í þeim liðum er annars vegar óskað mats á því hvort gerð hafi verið mistök við læknismeðferð vegna utanlegsfósturs sóknaraðila sumarið 1994 og hins vegar, sé svar við framangreindri spurningu jákvætt, að gerð verði ítarleg grein fyrir því í hverju mistökin hafi falist.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.