445/2006

G ehf. var úthlutað lóð í iðnaðarhverfi til að byggja veitingahús í mars 2001 í samræmi við umsókn þar sem meðal annars kom fram að ,,full veitinga og vínveitingaleyfi þyrftu að vera veitt á veitingarekstur þann sem þar muni fara fram.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. ágúst 2006. Hann krefst þess að „viðurkennt verði, að stefnda beri að bæta áfrýjanda tjón, sem hann hafi orðið fyrir og á hann sé fallandi vegna mistaka stefnda við úthlutun á lóðinni nr. 2-6 við Þjóðhildarstíg í Reykjavík og útgáfu leyfis til byggingar tveggja hæða veitingahúss þar.“ Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi leitaði Veitingamaðurinn ehf. eftir því við stefnda með bréfi 23. mars 1999 að fá úthlutað lóð í iðnaðarhverfi í Grafarholti til að byggja veitingahús. Félagið ræki svokallað veislu- og iðnaðareldhús í eigin húsnæði á tilteknum stað í Kópavogi og veislusal að Hallveigarstíg 1 í Reykjavík, en stefnt væri að því að sameina þennan rekstur á einum stað. Tekið var fram í bréfinu að „full veitinga og vínveitingaleyfi þurfa að vera veitt á veitingarekstur þann sem þar mun fara fram.“ Veitingamaðurinn ehf. og áfrýjandi beindu síðan sameiginlegri tilkynningu til stefnda 26. janúar 2000 um að þeir óskuðu eftir að áfrýjandi kæmi í stað fyrstnefnda félagsins sem umsækjandi um lóð. Stefndi tilkynnti áfrýjanda 7. mars 2000 að samþykkt hefði verið að úthluta honum byggingarrétti á lóð að Þjóðhildarstíg 2-6. Honum var síðan veitt byggingarleyfi 14. ágúst 2001 til að reisa á lóðinni veitingahús á tveimur hæðum, samtals 3319 m2 að stærð, og var lóðarleigusamningur gerður 17. janúar 2002. Eftir gögnum málsins virðist áfrýjandi hafa gert leigusamning við Veitingahúsið Þjóðhildarstíg 2 ehf. um húsið áður en það var tekið í notkun og það félag sótt síðari hluta árs 2004 um leyfi stefnda til áfengisveitinga. Mun þar hafa verið leitað eftir heimild til að veita áfengi til kl. 1 að nóttu, en þó til kl. 5.30 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga. Að fengnum umsögnum, sem skylt var að leita samkvæmt 14. gr. áfengislaga nr. 75/1998, samþykkti borgarráð stefnda 19. nóvember 2004 að veita félaginu leyfi til áfengisveitinga til kl. 1 að nóttu aðra daga en aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga, en þá skyldi heimildin gilda til kl. 3. Afstaða stefnda til umsóknarinnar var reist á því að þessi afgreiðslutími áfengis væri í samræmi við 8. gr. málsmeðferðarreglna borgarráðs vegna vínveitingaleyfa frá 30. mars 1999 með áorðnum breytingum, en undantekningarheimild til rýmri afgreiðslutíma, sem sóst hafði verið eftir, væri á miðsvæðum, iðnaðarsvæðum, hafnarsvæðum og athafnasvæðum háð því skilyrði að íbúðir væru ekki innan við 100 m frá veitingastað, sem ekki væri fullnægt hér. Veitingahúsið Þjóðhildarstíg 2 ehf. fékk útgefið almennt leyfi til áfengisveitinga í samræmi við þessa samþykkt borgarráðs. Félagið kærði 4. janúar 2005 samþykktina til úrskurðarnefndar um áfengismál, þar sem hún var staðfest 15. mars sama ár.

Áfrýjandi höfðaði mál þetta með stefnu 5. desember 2005. Í ljósi málatilbúnaðar hans verður að skilja fyrrgreinda dómkröfu þannig að hann leiti með henni viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna tjóns, sem hann hafi bakað áfrýjanda með því að úthluta honum lóð, sem sótt hafi verið um með fyrrgreindum áskilnaði um að „full veitinga og vínveitingaleyfi“ þyrftu að fást til rekstrarins. Í greinargerð áfrýjanda fyrir Hæstarétti segir að krafa hans sé reist á því „að stefndi hvorki geti heimilað né hafi nokkru sinni getað heimilað fyllsta opnunartíma til áfengisveitinga á Þjóðhildarstíg 2 vegna ákvæða í fyrri og núgildandi málsmeðferðarreglum um fjarlægð frá næstu íbúðabyggð, meðan þær reglur eru í gildi.“

Borgarráð stefnda setti 30. mars 1999 áðurnefndar málsmeðferðarreglur vegna vínveitingaleyfa og voru samkvæmt gögnum málsins gerðar breytingar á þeim fimm sinnum fram til 23. mars 2004. Samkvæmt málflutningi áfrýjanda fyrir Hæstarétti ber hann ekki brigður á að stefnda hafi verið heimilt samkvæmt 14. gr. áfengislaga, sbr. 5. gr. reglugerðar nr. 177/1999 um smásölu og veitingar áfengis, að setja slíkar almennar reglur, þar sem meðal annars er kveðið á um mismunandi leyfilegan afgreiðslutíma áfengis eftir staðsetningu og umhverfi einstakra veitingahúsa. Í 8. gr. reglnanna, eins og þær hljóðuðu 7. mars 2000 þegar áfrýjandi fékk úthlutað lóðinni að Þjóðhildarstíg 2-6, var ekki ráðgert að stefndi veitti heimild til rýmri afgreiðslutíma áfengis en til kl. 1 að nóttu, en þó til kl. 3 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga. Leyfið, sem áfrýjandi fékk í nóvember 2004 til áfengisveitinga, veitti honum slíka heimild. Jafnvel þótt litið yrði svo á að fyrrgreindur áskilnaður í umsókn áfrýjanda um lóðina hefði eitthvert slíkt gildi, sem hann heldur fram, getur hann ekki með réttu borið því við að áskilnaðurinn hafi náð lengra en þessu nemur. Þegar af þessari ástæðu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Gullhamrar ehf., greiði stefnda, Reykjavíkurborg, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.