arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
52/2009

A og B kærðu úrskurð héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu þeirra um að ógilda erfðaskrá þar sem D arfleiddi C að helstu eigum sínum. Byggðu A og B kröfu sína um ógildingu á því að D hafi skort arfleiðsluhæfi í skilningi 2. mgr. 34. gr. laga nr. 8/1962. Hæstiréttur taldi að héraðsdómara hefði verið rétt að kveða til sérfróða meðdómendur til setu í dómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og málinu vísað til aðalmeðferðar og uppkvaðningu úrskurðar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 22. janúar 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. janúar 2009, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að erfðaskrá D 26. október 2006 yrði metin ógild. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að fyrrgreind erfðaskrá verði metin ógild. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Mál þetta snýst um gildi erfðaskrár sem D gerði þremur dögum fyrir andlát sitt. D var þá 87 ára gamall og lá banalegu á Landspítalanum, veikur af krabbameini undir lyfjagjöf. Í málinu eru læknisfræðileg gögn og matsgerð dómkvaddra manna um ástand D. Er hún að hluta rakin í hinum kærða úrskurði. Nokkur vitni gáfu skýrslur við meðferð málsins í héraði, þar á meðal matsmenn og arfleiðsluvottar, en þeir síðarnefndu voru starfsmenn Landspítalans sem munu hafa komið að umönnun D.

Sóknaraðilar reisa kröfu sína um ógildingu erfðaskrárinnar á því að D hafi vegna veikinda sinna ekki verið fær um að gera þá ráðstöfun samkvæmt 2. mgr. 34. gr. erfðalaga nr. 8/1962. Vísa þeir til framangreindrar matsgerðar, en í niðurstöðu hennar segir meðal annars: „Með hliðsjón af öllu ofanskráðu, svo og með tilliti til þekkingar og reynslu matsmanna, drögum við undirritaðir þá ályktun að D hafi verið með óráði og því ekki fær um að taka skuldbindandi ákvarðanir vegna tímabundinnar vitrænnar skerðingar. Veikindin voru á það alvarlegu stigi að D komst aldrei út úr þessu annarlega andlega ástandi og lést þremur sólarhringum síðar.“ Í hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að ósannað væri að ekki hafi háttað svo til um ástand D sem í 2. mgr. 34. gr. erfðalaga segir. Var því kröfu sóknaraðila hafnað.

Eins og gögnum máls þessa er háttað var rétt að héraðsdómari kveddi sérfróða meðdómsmenn til setu í dómi, samkvæmt 2. mgr. 131. gr. laga nr. 20/1991, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að leggja mat á læknisfræðileg gögn og spyrja matsmenn um atriði er lutu að matsgerð. Því verður hinn kærði úrskurður sjálfkrafa ómerktur og málinu vísað heim í hérað til nýrrar aðalmeðferðar og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og er málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.

Kærumálskostnaður fellur niður.
530/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. september 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. september 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. október 2009 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími eða að vægara úrræði verði beitt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Krafa sóknaraðila um gæsluvarðhald, sem beint var til Héraðsdóms Reykjaness, var reist á a. og b. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Var vísan til b. liðar rökstudd svo að varnaraðili sé erlendur maður sem ætla megi að muni reyna að komast úr landi eða leynast verði honum ekki gert að sæta gæsluvarðhaldi. Þessa er ekki getið í hinum kærða úrskurði, sem sóknaraðili krefst nú staðfestingar á.

Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
531/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. september 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. september 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 24. september 2009 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Það athugast að í hinum kærða úrskurði var varnaraðila gert að sæta takmörkunum samkvæmt c., d. og e. liðum 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008. Um þetta var ekki gerð krafa af hálfu sóknaraðila en einangrunarvist felur í sér þau atriði sem tilgreind eru í þessum stafliðum.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 24. september 2009 klukkan 16 og sæti einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur.
532/2008

H átti jörðina T, en sveitarfélagið D hafði til umráða jörðina B við hliðina á T. Ágreiningur reis með H og D um landamerki jarðanna. Hófst H handa við að reisa girðingu við þau landamerki sem hann taldi vera rétt. D fékk þá lagt lögbann við framkvæmdum H og krafðist staðfestingar á því fyrir dómi auk viðurkenningar á því hvernig landamerki jarðanna lægju. Bar landamerkjabréfum ekki saman um merki á milli jarðanna. Talið var að ekki yrði fram hjá því horft að landamerkjabréf B væri yngra og því þinglýst síðar en landamerkjalýsingu T. Yrði því að ætla að í því hafi falist endanlega niðurstaða um landamerkin. Með vísan til þess og framburðar vitna þótti í ljós leitt hvernig landamerkin lægju. Ekki var fallist á að H gæti byggt á því að um áratugaskeið hafi verið girðing eftir markalínu hans, en hún hafi legið niðri í um 40 ár áður en hann eignaðist jörðina. Þá var heldur ekki fallist á að takmörkuð not hans af landinu nú uppfylltu skilyrði eignarhefðar. Var því fallist á kröfu D um landamerki á milli jarðanna. Samkvæmt þeim úrslitum var staðfest lögbann sem lagt var við framkvæmdum H við lagningu girðingar í landi B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. september 2008. Hann krefst þess að dæmt verði að landamerki jarðanna Teigarhorns og Búlandsness í Djúpavogshreppi séu frá hnitpunkti við ós Eyfreyjuneslækjar eða Merkilækjar N 64°40.351 og V 14°20.161 í hnitpunkt ofar í læknum N 64°40.292 og V 14°20.187, þaðan í hnitpunkt N 64°40.210 og V 14°20.294 þar sem vatnsveituæð liggur yfir lækinn, þaðan í hnitpunkt ofar í læknum N 64°40.139 og V 14°20.295, þaðan í hnitpunkt í vörðu í Hálsamótum N 64°39.927 og V 14°20.261, þaðan í hnitpunkt í vörðu á Hálsabrún N 64°39.961 og V 14°20.527 og þaðan í vörðu ofan Nauthúsabotna N 64°40.030 og V 14°20.911. Jafnframt krefst hann sýknu af kröfu stefnda um staðfestingu lögbanns, sem sýslumaðurinn á Eskifirði lagði 22. nóvember 2007 við því að áfrýjandi reisti girðingu og stæði að öðrum framkvæmdum á nánar tilgreindu landsvæði. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í forsendum hins áfrýjaða dóms er meðal annars vísað til skýrslu, sem vitnið I-kk-nf S-kk-nf gaf við aðalmeðferð málsins í héraði, og haft eftir honum að í hans ungdæmi hafi verið rætt um að landamerki milli jarðar áfrýjanda, Teigarhorns, og stefnda, Búlandsness, væru ekki í Eyfreyjuneslæk, heldur „100 til 150 metrum utar, þ.e. suðaustar.“ Samkvæmt endurriti af framburði vitnisins sagði það fyrir dómi að talað hafi verið um að merkin væru ekki í læknum, heldur „svona 100 til 150 metrar vestar“, og er sú frásögn í samræmi við niðurstöðu héraðsdóms, sem meðal annars var studd við þennan vitnisburð. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað, sem rétt er að aðilarnir beri hvor fyrir sitt leyti í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
533/2009

Í krafðist þess að ákvörðun þinglýsingarstjóra um að hafna beiðni þess um að leiðrétta færslu í þinglýsingarbók yrði felld úr gildi og honum gert að færa tilteknar óútskiptar leigulóðir í eigu H til samræmis við kaupsamning/afsal og yfirlýsingu um staðfestingu landskipta í þinglýsingabók. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, kemur fram að hinn umdeildi kaupsamningur/afsal uppfylli ekki skilyrði þágildandi d-liðar 2. mgr. 6. gr. þinglýsingarlaga nr. 39/1978, enda sé í skjalinu ekki getið fastanúmera. Hafi þinglýsingarstjóra því borið að vísa skjalinu frá þinglýsingu. Var kröfu Í því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sjávarútvegs- og landbúnaðarráðuneytið skaut málinu til Hæstaréttar fyrir hönd sóknaraðila með kæru 8. september 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 27. ágúst 2009, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að þinglýsingarstjóra verði gert að skrá varnaraðila eiganda óútskiptra leigulóða með landnúmerin 165053, 165055 og 180645 innan jarðarinnar Stóra-Klofa í sveitarfélaginu Rangárþingi ytra. Sóknaraðili krefst þess að þinglýsingarstjóra verð gert að skrá hinar óútskiptu leigulóðir í eign varnaraðila.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
534/2009

Hæstiréttur felldi úr gildi úrskurð héraðsdóms um að A yrði svipt fjárræði ótímabundið á grundvelli c. liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. september 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 31. ágúst 2009, þar sem sóknaraðili var svipt fjárræði ótímabundið. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að fjárræðissviptingin verði takmörkuð við ákveðnar eignir. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá er þess krafist að skipuðum talsmanni þeirra verði dæmd þóknun vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti ásamt kærumálskostnaði.

Samkvæmt 2. mgr. 11. gr. lögræðislaga skal héraðsdómari kalla fyrir dóm þann sem krafa um sviptingu lögræðis beinist að, kynna honum kröfuna og gefa honum kost á að tjá sig um hana, nema ástandi hans sé svo háttað samkvæmt vottorði læknis að það sé tilgangslaust. Sóknaraðili sótti ekki þing þegar mál hennar var tekið fyrir í héraðsdómi. Af læknisvottorði því, sem greinir í hinum kærða úrskurði, verður ekki ráðið að tilgangslaust hafi verið að kalla hana fyrir dóm. Verður af þeim sökum ekki hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, B-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila fyrir Hæstarétti, H-kvk-ef R-kvk-ef R-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur til hvors þeirra, greiðist úr ríkissjóði.
536/2009

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu ákæruvaldsins um að heimilt yrði að leggja fram vottorð starfsmanns Stígamóta, og að leiða hana sem vitni í málinu til að staðfesta vottorðið. Féllst héraðsdómur á framangreindar kröfur eftir upphaf aðalmeðferðar málsins. Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að ákæruvaldinu yrði heimilt að leiða tilgreint vitni í málinu til staðfestingar á vottorðinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. september 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 14. september 2009, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að heimilt væri að leggja fram vottorð Þ-kvk-ef Þ-kvk-ef 9. september 2009 og að heimilt væri að leiða hana sem vitni í málinu til að staðfesta vottorðið. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að kröfu sóknaraðila um að Þ-kvk-nf Þ-kvk-nf verði leidd fyrir dóm sem vitni verði hafnað.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Varnaraðili er ákærður fyrir kynferðisbrot gegn A, sem leitar einnig dóms um skaðabótakröfu á hendur honum. Ef til þess kemur að varnaraðili verði fundinn sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök ber dómara að taka afstöðu til afleiðinga brots bæði hvað varðar ákvörðun refsingar, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og skaðabóta. Það verður því ekki talið að 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008 heimili dómara að meina sóknaraðila að leiða vitnið. Að þessu athuguðu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um það ágreiningsefni sem liggur fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um að Þ-kvk-nf Þ-kvk-nf verði leidd sem vitni til að staðfesta vottorð.
538/2008

G krafðist viðurkenningar á skaðabótaábyrgð R á líkamstjóni sem hún varð fyrir á gangstíg við leikskóla, þar sem hún starfaði, þegar hún rann í hálku og féll aftur fyrir sig. Slysið varð ekki innan lóðar leikskólans heldur á mörkum bílastæðis og göngustígs sem ætlaður var almenningi. Ekki þótti sýnt fram á að slys G yrði rakið til saknæmrar háttsemi eða vanrækslu starfsmanna leikskólans. Var það hvorki í verkahring þeirra að gera ráðstafanir til að sandbera göngustíginn né bera á hann íseyðandi efni til að forða slysum. Þegar hálka myndaðist kvaðst leikskólastjórinn hafa haft samband við starfsmenn R í viðkomandi hverfisstöð, sem höfðu þá komið eins fljótt og þeir gátu. Þá var ekki fallist á það með G að R bæri ábyrgð á slysinu þar sem aðstæður á göngustígnum hefðu verið óforsvaranlegar. G var starfsmaður leikskólans og hafði starfað þar í um átta ár. Hún hefði því verið vel kunnug aðstæðum. Talið var að henni hefði borið að gæta varkárni við þær veðuraðstæður sem voru hinn umrædda dag, enda hefði hún borið fyrir dómi að hún hefði búist við að hálka væri á göngustígnum. Yrði því að telja slys G rakið til óhappatilviljunar eða gáleysis hennar. Var héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna og R sýkn af kröfu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. október 2008. Hún krefst þess að viðurkennt verði með dómi að stefndi beri skaðabótaábyrgð á líkamstjóni sem hún varð fyrir 3. desember 2003 á gangstíg við leikskólann Heiðarborg í Reykjavík. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að hann verði aðeins talinn skaðabótaskyldur að hluta vegna slyssins og að málskostnaður fyrir Hæstarétti verði þá felldur niður.

Áfrýjandi hefur stefnt Sjóvá-Almennum tryggingum hf. til réttargæslu.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður felldur niður samkvæmt 3. mgr. 130. gr., sbr., 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
538/2009

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var að A skyldi sviptur sjálfræði í sex mánuði á grundvelli a. og b. liðar 4. gr. og 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. september 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. september 2009, þar sem hafnað var þeirri kröfu sóknaraðila að varnaraðili skyldi sviptur sjálfræði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðili verði sviptur sjálfræði tímabundið í sex mánuði.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hinn kærði úrskurðar verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
539/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. september 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. september 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 1. október 2009 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
540/2008

X var ákærður fyrir tvö fíkniefnalagabrot og umferðarlagabrot, með því að hafa ekið án þess að hafa endurnýjað ökuréttindi. Voru brotin talin varða við lög um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Þegar refsing X var ákveðin var tekin upp reynslulausn á eftirstöðvum refsingar, 450 dagar, sem hann hafði áður fengið og nú rofið skilorð reynslulausnarinnar. Að viðbættri þeirri refsingu var refsing hans talin hæfilega ákveðin fangelsi í 18 mánuði, sem í ljósi sakaferils ákærða þótti ekki fært að skilorðsbinda að neinu leyti. Þá voru gerð upptæk til ríkissjóðs 51,78 g af amfetamíni, 1,96 g af maríhúana og 13,71 g af kókaíni, sem lögregla lagði hald á við rannsókn málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 16. september 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og hún skilorðsbundin

Í lýsingu héraðsdóms á sakarferli ákærða eru nokkrar misfellur. Hann var 25. janúar 2000 dæmdur í tíu mánaða fangelsi, þar af átta mánuði skilorðsbundna í þrjú ár, fyrir brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hinn 21. september 2000 var honum dæmdur hegningarauki við þann dóm, eins og greinir í héraðsdómi. Þá var hann 19. desember 2000 dæmdur í sex mánaða fangelsi fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá var honum 22. desember 2005 veitt reynslulausn, sem var skilorðsbundin í tvö ár, á 450 daga eftirstöðvum refsingar samkvæmt dómi 6. mars 2003. Að öðru leyti er sakarferlinum réttilega lýst.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi rauf ákærði með brotum þeim, sem ákæra 25. mars 2008 tekur til, skilorð reynslulausnarinnar frá 22. desember 2005. Er fallist á með héraðsdómi að ákvarða ákærða refsingu í einu lagi fyrir þau brot sem hann er nú sakfelldur fyrir og þær eftirstöðvar refsivistar sem reynslulausnin tók til, sbr. 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Telst fangelsisrefsing sú, sem dæmd er í héraðsdómi, hæfileg og verður hún ekki bundin skilorði.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, R-kk-nf D-kk-nf B-kk-nf, greiði áfrýjunarkostnað málsins 199.880 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
541/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. september 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. september 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 1. október 2009 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
542/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. september 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. september 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 1. október 2009 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess að honum verði ekki gert að sæta einangrun í gæsluvarðhaldinu.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.