544/2007

Á var ákærður fyrir tollalagabrot með því að hafa við innflutning á búslóð sinni frá Kaupmannahöfn til Reykjavíkur ekki tilgreint í aðflutningsskýrslu tiltekna muni sem í sendingunni voru að fjárhæð 368.917 krónur. Hann var einnig ákærður fyrir að hafa ekki lagt fram vörureikninga vegna tiltekinna muna er tilgreindir voru í ákæru. Var háttsemi hans talin varða við 1. mgr. 172. gr. tollalaga nr. 88/2005. Fyrirtækið Jónar transport hf. útfyllti aðflutningsskýrslu í samræmi við yfirlýsingu ákærða á eyðublaði tollstjórnarinnar sem hann hafði sjálfu fyllt út, undirritað og afhent starfsmanni fyrirtækisins. Brot ákærða var talið fullframið er aðflutningsskýrsla var afhent í samræmi við upplýsingar hans og tekið fram að ákærði gæti ekki borið fyrir sig vanþekkingu á þeim reglum sem um innflutning gilda. Þá áttu ákvæði 110. gr. tollaga nr. 88/2005 hér ekki við um refsiábyrgð ákærða þar sem þau gilda eingöngu um endurálagningu aðflutningsgjalda. Héraðsdómur var staðfestur um refsingu ákærða og sakarkostnað en ákæruvaldið hafði ekki krafist þyngingar refsingar með nægilega skýrum hætti. Samkvæmt þessu var héraðsdómur staðfestur um refsingu ákærða og sakarkostnað. Með vísan til 1. mgr. 181. gr. tollalaga var ákærði látinn sæta upptöku á þeim varningi sem í ákæru greindi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 25. september 2007, að fengnu áfrýjunarleyfi. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru, honum ákvörðuð refsing og hann dæmdur til að sæta upptöku þeirra haldlögðu muna sem í ákæru greinir.

Ákærði krefst aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur.

Ákærði hefur ekki fært haldbær rök fyrir kröfu sinni um að málinu verði vísað frá Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í héraðsdómi er ákærða gefið að sök að hafa eigi tilgreint í aðflutningsskýrslu varning við flutning til landsins og heldur eigi lagt fram reikninga vegna hans í því skyni að komast hjá greiðslu aðflutningsgjalda. Er háttsemi ákærða talin varða við 1. mgr. 172. gr. tollalaga nr. 88/2005.

Ákærði mun hafa búið í Danmörku í 17 ár er hann fluttist aftur hingað til lands með fjölskyldu sinn og var búslóð hans flutt í júlí 2006 með Samskipum hf. Af gögnum málsins verður ekki annað ráðið en að fyrirtækið Jónar transport hf. hafi komið fram sem tollmiðlari við flutninginn og fyllt út með rafrænum hætti aðflutningsskýrslu hvað varðar tollskyldan varning. Þar var tilgreint áfengi að áætluðu verðmæti 12.634 krónur og heimilismunir að heildarverðmæti 361.276 krónur. Kom fram að verðmæti væri eigi talið svo mikið að taka skyldi af þeim aðflutningsgjöld. Hins vegar voru ekki tilgreindir aðrir þeir heimilismunir og áfengi sem í ákæru greinir. Umræddur varningur var tollskyldur þar sem hann féll ekki undir undanþágu samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 6. gr. tollalaga, sbr. 3. gr. reglugerðar nr. 797/2000, nú 15. gr. og 16. gr. reglugerðar nr. 630/2008.

Í 2. mgr. 196. gr. tollalaga er kveðið á um að reglugerðir og öll önnur fyrirmæli, sem sett hafa verið samkvæmt eldri tollalögum nr. 55/1987, skulu halda gildi sínu, að svo miklu leyti sem þau brjóta ekki í bága við ákvæði yngri laganna, uns nýjar reglugerðir og fyrirmæli hafa verið gefin út. Því verður ekki fallist á þá málsvörn ákærða að reglugerðir nr. 797/2000 og 526/2000 hafi skort lagaheimild þar sem þær hafi verið settar með stoð í eldri tollalögum nr. 55/1987.

Fram er komið að áðurnefnd aðflutningsskýrsla var gerð af starfsmanni Jóna transport hf. fyrir hönd ákærða. Var tilgreining varnings í skýrslunni í samræmi við „yfirlýsingu vegna innflutnings á heimilismunum“ á eyðublaði tollstjórnarinnar sem ákærði hafði fyllt út, undirritað og látið starfsmanninum í té. Verður því talið að lýsing í ákæru eigi við um þá háttsemi ákærða að hann hafi komið því til leiðar að umboðsmaður hans tilgreindi ekki í aðflutningsskýrslu þá muni og áfengi sem um ræðir og ekki lagt fram reikninga vegna varningsins. Brot ákærða var fullframið er aðflutningsskýrsla var afhent í samræmi við upplýsingar hans þar um. Ákærða stoðar ekki að bera fyrir sig vanþekkingu á þeim reglum sem um innflutning gilda. Þá geta ákvæði 110. gr. tollalaga ekki átt hér við um refsiábyrgð ákærða þar sem þau gilda eingöngu um endurálagningu aðflutningsgjalda. Verður því ekki fallist á málsvörn ákærða er að þessu lýtur.

Samkvæmt framansögðu verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og varðar við 1. mgr. 172. gr. tollalaga, þó þannig að samkvæmt yfirlýsingu ákæruvalds nemur fjárhæð aðflutningsgjalda 356.217 krónum. Samkvæmt ákvæðinu skal sá sem veitir rangar eða villandi upplýsingar um magn vöru eða vanrækir að leggja fram tilskilin gögn samkvæmt lögunum vegna innflutnings vöru sæta sektum sem nema að lágmarki tvöföldum en að hámarki tíföldum aðflutningsgjöldum sem dregið var undan álagningu þeirra. Hins vegar ber í þessu máli að líta til þess að ákæruvaldið hefur ekki með skýrum hætti krafist refsiþyngingar yfir ákærða og verður því staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu hans og ákvörðun sakarkostnaðar.

Með vísan til 1. mgr. 181. gr. tollalaga skal ákærði sæta upptöku á þeim varningi sem í ákæru greinir. Að þeirri niðurstöðu fenginni verður ákærði einnig dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt 1. mgr. 165. gr., sbr. 2. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur er staðfestur um refsingu ákærða, Á-kk-ef Ó-kk-ef S-kk-ef, og um sakarkostnað.

Ákærði sæti upptöku á eftirtöldum varningi sem tollyfirvöld lögðu hald á við rannsókn málsins: Gasgrilli, HP photosmart prentara, Ashgard kamínu, garðborði, Kitchen-aid hrærivél, Siemens ofni, gashitara, borðplötu, fjórum borðfótum, keramik helluborði, Philips sjónvarpi, skórekka og 22 dósum af bjór, alls 7,26 lítrum.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 265.907 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur.