arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
412/2015

Staðfest var ákvörðun L um að X skyldi sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 að öðru leyti en því að X skyldi sæta nálgunarbanni í fjórar vikur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. júní 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 16. júní 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að brottvísun af heimili og nálgunarbanni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eftir 2. mgr. 5. gr. laga nr. 85/2011 er heimilt að beita nálgunarbanni samhliða brottvísun af heimili ef það þykir nauðsynlegt til að tryggja hagsmuni brotaþola. Samkvæmt því verður nálgunarbanni markaður sami tími og brottvísun af heimili. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 2. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að varnaraðili, X, sæti nálgunarbanni í fjórar vikur frá 11. júní 2015 klukkan 16.45.

Þóknun verjanda varnaraðila, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
41/2015

ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Póllands var staðfest. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. janúar 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. janúar 2015, þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 17. nóvember 2014 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal í skriflegri kæru til héraðsdómara greint frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæran er reist á. Í kæru varnaraðila var ekki gerð grein fyrir þeim ástæðum sem hún var reist á. Kæran fullnægir því ekki skilyrðum fyrrgreinds lagaákvæðis og verður málinu samkvæmt því vísað frá Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 124.000 krónur.
421/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem Ó ehf. var gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem félagið höfðaði á hendur B ehf

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 22. júní 2015 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júní 2015 þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sóknaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sóknaraðila á hendur honum. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila um málskostnaðartryggingu en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krafðist ekki málskostnaðar í þessum þætti málsins í héraði og kemst sú krafa því ekki að fyrir Hæstarétti. Þá hefur varnaraðili ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti og kemur því heldur ekki til álita krafa hans um málskostnað í héraði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að þriggja vikna frestur sóknaraðila, Óskar ehf., til að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar hefst við uppsögu þessa dóms.

Sóknaraðili, Ósk ehf., greiði varnaraðila, Björg Seafood ehf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
422/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem Ó ehf. var gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem félagið höfðaði á hendur I ehf

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 12. júní 2015 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. júní 2015 þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sóknaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sóknaraðila á hendur honum. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila um málskostnaðartryggingu en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krafðist ekki málskostnaðar í þessum þætti málsins í héraði og kemst sú krafa því ekki að fyrir Hæstarétti. Þá hefur varnaraðili ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti og kemur því heldur ekki til álita krafa hans um málskostnað í héraði.

Sóknaraðili höfðaði málið til heimtu fjárkröfu á grundvelli skjals sem ber heitið „Skuldbindandi yfirlýsing um sölu á unnum rækjuafurðum“. Verður ekki talið að sakarefni málsins sé þannig vaxið að 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar standi því í vegi að sóknaraðila verði gert að setja málskostnaðartryggingu. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að þriggja vikna frestur sóknaraðila, Óskar ehf., til að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar hefst við uppsögu þessa dóms.

Sóknaraðili, Ósk ehf., greiði varnaraðila, Icelandic Quality Seafood ehf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
423/2015

S og A höfðuðu mál á hendur Í hf. og kröfðust þess að viðurkennt yrði að Í hf. væri ekki réttmætur veðhafi þriggja nánar tilgreindra veðskuldabréfa sem þinglýst væru á fasteign í þeirra eigu. Hafði Í hf. krafist nauðungarsölu á fasteigninni til fullnustu eins skuldabréfsins. Með vísan til 2. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var málinu vísað af sjálfsdáðum frá héraðsdómi þar sem úr því yrði ekki leyst í almennu einkamáli heldur í ágreiningsmáli vegna nauðungarsölunnar sem rekið væri eftir 4. þætti laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 24. júní 2015. Þau krefjast þess að viðurkennt verði að stefndi sé ekki ekki „réttmætur veðhafi“ þriggja nánar tilgreindra veðskuldabréfa sem þinglýst eru á fasteignina Tröllaborgir 7 í Reykjavík með fastanúmer 222-4456.

Stefndi hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Samkvæmt 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ber að líta svo á að hann krefjist staðfestingar héraðsdóms. Áfrýjendum var með bréfi Hæstaréttar 6. ágúst 2015 veittur frestur til að ljúka gagnaöflun í málinu. Með vísan til fyrrgreinds lagaákvæðis er kveðinn upp dómur í málinu án munnlegs málflutnings.

Svo sem greinir í héraðsdómi er áfrýjandinn S-kk-nf skuldari að þremur veðskuldabréfum en tvö þeirra voru gefin út 20. október 2004 og 4. apríl 2005 til Sparisjóðs vélstjóra og það þriðja 27. janúar 2009 til Byrs sparisjóðs. Í dóminum er einnig rakið að fyrrnefndi sparisjóðurinn sameinaðist Sparisjóði Hafnarfjarðar sem síðar varð að Byr sparisjóði. Með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 22. apríl 2010 var eignum og skuldum þess sparisjóðs ráðstafað til Byr hf., en það félag sameinaðist stefnda 29. nóvember 2011 undir heiti hans.

Áfrýjendur eru þinglýstir eigendur fyrrgreindrar fasteignar sem sett var að veði til tryggingar greiðslum samkvæmt skuldabréfunum. Hefur stefndi krafist nauðungarsölu á þeirri eign til fullnustu áðurgreinds skuldabréfs 20. október 2004. Áfrýjendur hafa fyrir Hæstarétti skýrt málatilbúnað sinn þannig að kröfugerð þeirra miði að því að fá staðfest að stefndi sé ekki veðhafi samkvæmt skuldabréfunum. Halda áfrýjendur því fram að þann rétt hafi stefndi ekki öðlast án þess þó að vefengja að stofnast hafi til skuldar samkvæmt bréfunum. Málið er því eingöngu höfðað til að hindra að stefndi geti leitað fullnustu hjá áfrýjendum með nauðungarsölu á grundvelli veðréttar í eign þeirra. Samkvæmt 2. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991 verður ekki leyst úr slíkum ágreiningi í almennu einkamáli heldur í ágreiningsmáli vegna nauðungarsölunnar sem rekið er eftir 4. þætti laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Samkvæmt þessu verður málinu vísað af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.

Málskostnaðarákvörðun héraðsdóms verður staðfest en málskostnaður fyrir Hæstarétti dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað er staðfest.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
42/2015

Staðfest var ákvæði í dómi héraðsdóms um frávísun gagnsakar A og H í máli sem Í hf. höfðaði á hendur þeim ásamt D ehf. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom fram að í gagnsök hefðu A og H haft uppi viðurkenningarkröfur í víxilmáli sem rekið hefði verið eftir XVII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var fallist á með héraðsdómi að gagnkrafa af þeim toga yrði ekki höfð uppi í slíku máli, sbr. 4. mgr. 118. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. janúar 2015. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Norðurlands eystra 9. desember 2014, þar sem gagnsök sóknaraðila í máli sem varnaraðili höfðaði á hendur þeim ásamt einkahlutafélaginu Dregg var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka gagnsök þeirra til efnismeðferðar. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að ákvæði héraðsdóms um frávísun gagnsakar sóknaraðila verði staðfest. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Í gagnsök höfðu sóknaraðilar uppi viðurkenningarkröfur í víxilmáli á hendur þeim sem rekið var eftir XVII. kafla laga nr. 91/1991. Fallist verður á það með héraðsdómi að gagnkrafa af þeim toga verði ekki höfð uppi í slíku máli, sbr. 4. mgr. 118. gr. laganna. Verða því ákvæði héraðsdóms um frávísun gagnsakar staðfest.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Staðfest er ákvæði héraðsdóms um að vísa frá dómi gagnsök sóknaraðila, A-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef og H-kvk-ef G. Þ-kvk-ef, á hendur varnaraðila, Íslandsbanka hf., í máli sem hann höfðaði á hendur þeim og Dregg ehf.

Sóknaraðilar greiði óskipt varnaraðila 350.000 krónur í kærumálskostnað.
430/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011. Málinu var vísað frá Hæstarétti, enda hafði kæra borist héraðsdómi eftir að frestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 24. júní 2015 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. júní 2015, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 13. júní 2015 um að varnaraðila yrði gert að sæta í fjórar vikur brottvísun af heimili hans og A að [...] í [...] og nálgunarbanni gagnvart A og syni hennar. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 má kæra eftir almennum reglum til Hæstaréttar úrskurð héraðsdómara um hvort lagt verði á nálgunarbann eða brottvísun af heimili. Um kæru gilda sömu reglur og um kæru úrskurðar samkvæmt lögum nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt upphafsmálslið 2. mgr. 193. gr. þeirra laga skal maður sem kæra vill úrskurð lýsa því yfir innan þriggja sólarhringa frá því að hann fékk vitneskju um úrskurðinn.

Verjandi varnaraðila var viðstaddur uppsögu hins kærða úrskurðar og lýsti því þá yfir að tekinn væri lögboðinn frestur til að taka ákvörðun um hvort varnaraðili kærði úrskurðinn til Hæstaréttar. Eins og áður greinir barst kæra héraðsdómi 24. júní 2015, en þá var liðinn kærufrestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
431/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni þrotabús S ehf. um dómkvaðningu matsmanns til þess að meta sannvirði eigna, sem ýmist höfðu verið seldar eða keyptar í viðskiptum S ehf. við K ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júní 2015 þar sem tekin var til greina beiðni varnaraðila um að dómkvaddur yrði einn hæfur og óvilhallur matsmaður til að meta sannvirði eigna, sem varnaraðili ýmist seldi eða keypti í viðskiptum við sóknaraðilann K.B. Umbúðir ehf. á nánar tilgreindum dögum. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði áðurgreindri beiðni varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar óskipt úr hendi sóknaraðila.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem dómsorði greinir.

Sóknaraðilar greiði varnaraðila óskipt kærumálskostnað eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Fallist er á beiðni varnaraðila, þrotabús Splasts ehf., 19. febrúar 2015, um dómkvaðningu matsmanns til þess að meta sannvirði eigna, sem ýmist voru seldar eða keyptar í viðskiptum hans við sóknaraðilann, K.B. Umbúðir ehf., eins og nánar greinir í matsbeiðni.

Sóknaraðilar K.B. Umbúðir ehf., S-kk-nf L. S-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf greiði óskipt varnaraðila 350.000 krónur í kærumálskostnað.
432/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni þrotabús S ehf. um dómkvaðningu matsmanns til þess að meta ætlaða ógjaldfærni félagsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júní 2015 þar sem tekin var til greina beiðni varnaraðila um að dómkvaddur yrði maður til þess að vinna matsgerð um ætlaða ógjaldfærni varnaraðila. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði áðurgreindri beiðni varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar óskipt úr hendi sóknaraðila.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðilar greiði varnaraðila óskipt kærumálskostnað eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Fallist er á beiðni varnaraðila, þrotabús Splasts ehf., 18. mars 2015 um dómkvaðningu matsmanns til þess að meta ætlaða ógjaldfærni félagsins eins og nánar greinir í matsbeiðni.

Sóknaraðilar K.B. Umbúðir ehf., S-kk-nf L. S-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf greiði óskipt varnaraðila 350.000 krónur í kærumálskostnað.
434/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms um þóknun til handa M vegna vinnu hans við matsgerð. Kæra M til Hæstaréttar var talin fullnægja skilyrðum 3. málsliðar 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 og var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 22. júní 2015 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 1. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. júní 2015, þar sem þóknun varnaraðila fyrir matsgerð sem hann innti af hendi að beiðni sóknaraðila var ákveðin 3.519.864 krónur. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að sóknaraðila verði gert að greiða sér 4.954.307 krónur með „dráttarvöxtum“ af 3.114.177 krónum frá 31. janúar 2015 til 20. febrúar sama ár, en af 4.954.307 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara „að Hæstiréttur endurskoði þá hluta niðurstöðu hins kærða úrskurðar sem annars vegar lúta að fjárhæð tímagjalds og hins vegar að því að ekki séu forsendur til að draga í efa að framlögð tímaskýrsla kæranda endurspegli þá vinnu sem fór í umrætt verk.“

Samkvæmt 3. málslið 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 skal í skriflegri kæru til héraðsdómara greina frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæra er reist á. Í kæru varnaraðila voru gerðar sömu kröfur og hafðar voru uppi fyrir héraðsdómi. Þá sagði í kærunni að ástæður hennar væru þær að tímagjald sem lagt var til grundvallar í hinum kærða úrskurði væri of lágt. Samkvæmt þessu fullnægir kæran skilyrðum fyrrgreinds lagaákvæðis. Verður aðalkröfu sóknaraðila því hafnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
437/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem bú R ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu A á grundvelli árangurslauss fjárnáms, sbr. 1. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júní 2015 þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði áðurgreindri kröfu varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétt hefur sóknaraðili lagt fram nokkur ný gögn, meðal annars matsgerð löggilts fasteignasala 23. júní 2015 vegna jarðarinnar Stóru-Valla í Rangárþingi ytra, viðskiptaáætlun sína fyrir frístundabyggð í landi Jarlsstaða í sama sveitarfélagi 15. júní 2015 og samkomulag milli aðila máls 22. júní 2015 þar sem sóknaraðili hét því að leggja fram „auknar tryggingar vegna skulda“ hans við varnaraðila „vegna yfirdráttarreiknings nr. 19 og lánssamnings í erl. gjaldeyri, útg. 01.12.2006. Um er að ræða tryggingarbréf að fjárhæð kr. 60.000.000,- með öðrum veðrétti í jörðinni Stóruvöllum í Rangárvallarsýslu, landnúmer 205460 og landnúmer 207661, samt. ca. 912 ha. (að undanskildum samtals ca. 30 ha. veðbandalausum skv. nánara samkomulagi)“. Við síðastgreinda setningu í skjalinu var jafnframt handritað af hálfu varnaraðila „fyrirvari um veðbandslausn“. Þá sagði: „Samkomulag er um það að AFL-sparisjóður afturkalli kröfu um gjaldþrotaskipti á búi Rangárflúða ehf. hjá Héraðsdómi Reykjavíkur ... fyrir kl. 15:00 á morgun 23. júní 2015.“

Sóknaraðili kveður að með samkomulagi þessu hafi varnaraðili samþykkt fyrir sitt leyti að fá auknar tryggingar fyrir kröfum sínum á hendur sóknaraðila og að varnaraðili jafnframt fallið frá kröfu um gjaldþrotaskipti. Sóknaraðili hefur á hinn bóginn hvorki haldið því fram að hann hafi uppfyllt skilyrði þau sem greinir í samkomulaginu né er að finna yfirlýsingu frá varnaraðila í þá veru. Hefur sóknaraðili ekki lagt fram fullnægjandi gögn um að hann sé fær um að standa að fullu skil á skuldbindingum sínum þegar þær falla í gjalddaga. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar um skilyrði töku bús sóknaraðila til gjaldþrotaskipta verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.