192/2016

E var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa farið inn í tjald A, sem lá þar sofandi, beitt hana ofbeldi og hótað ítrekað að drepa hana ef hún þegði ekki, girt niður um hana og reynt að koma getnaðarlim sínum í leggöng hennar. Hefði E síðan fróað sér þar til að hann fékk sáðlát yfir rass stúlkunnar og læri og reynt aftur að koma getnaðarlim sínum inn í leggöng hennar með ofbeldi og hótað henni öllu illu ef hún liti upp. Við ákvörðun refsingar E var litið til þess að hann hefði gerst sekur um sérstaklega gróft og svívirðilegt kynferðisbrot gegn 17 ára gamalli stúlku sem átti sér einskis ills von. Hefði E beitt hana harðræði og hótað henni lífláti léti hún ekki að vilja hans. Hefði hann fyrst borið fyrir sig minnisleysi við síðari yfirheyrslur við rannsókn málsins er fyrir lágu óyggjandi gögn um sekt hans og það sama hafi hann gert fyrir dómi, en kvaðst þó játa sakargiftir í ljósi gagnanna. Ætti hann sér engar málsbætur. Þá hefði E með broti sínu rofið skilorð eldri dóms og var hann því tekinn upp með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga og honum gerð refsing í einu lagi fyrir brotin. Var refsing E ákveðin fangelsi í fimm ár auk þess sem honum var gert að greiða A 2.277.926 krónur í skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. febrúar 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst mildunar á refsingu.

Brotaþoli, A, krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.577.926 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærða er gefið að sök að hafa aðfaranótt 25. júlí 2015 á tjaldstæðinu í Hrísey farið inn í tjald brotaþola, sem lá þar sofandi, gripið um munn hennar, haldið henni niðri og slegið hana hnefahöggi hægra megin í andlit. Þessu næst hafi hann snúið stúlkunni á magann, ýtt höfði hennar niður í svefnpokann og hótað ítrekað að drepa hana ef hún ekki þegði, slegið hana ítrekað í höfuð og líkama, girt niður um hana og reynt að koma getnaðarlim sínum í leggöng hennar. Ákærði hafi svo fróað sér þar til hann hafi haft sáðlát yfir rass stúlkunnar og læri og reynt aftur að koma getnaðarlim sínum í leggöng hennar með því að lyfta fótum hennar, þrýst höfði hennar fastar niður, sett svefnpokann yfir höfuð hennar og hótað henni öllu illu ef hún liti upp. Af þessu hafi stúlkan hlotið þá áverka sem í ákæru greinir. Er brot ákærða talið varða við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði fundinn sekur um nauðgun eftir framangreindu ákvæði almennra hegningarlaga og brot gegn barnaverndarlögum. Ákærði hefur játað sakargiftir en varnir hans lúta að því að um tilraunarverknað hafi verið að ræða þar sem brot hans hafi ekki verið fullframið, enda geti verknaður hans ekki fallið undir hugtakið önnur kynferðismök sem 194. gr. almennra hegningarlaga tekur til.

Ákærði reyndi í tvígang að koma getnaðarlim sínum inn í leggöng stúlkunnar og við þessar athafnir snerti ber limur hans leggangaop hennar. Jafnframt hafði hann sáðlát yfir rass hennar og læri. Ótvírætt er að með þessari háttsemi gerðist hann sekur um önnur kynferðismök en samræði og hefur hann því gerst sekur um fullframið nauðgunarbrot. Er háttsemi hans rétt heimfærð til refsiákvæða í hinum áfrýjaða dómi.

Ákærði hefur verið sakfelldur fyrir sérstaklega gróft og svívirðilegt kynferðisbrot gegn 17 ára gamalli stúlku, sem svaf í tjaldi sínu þar sem hún taldi sig vera örugga og átti sér einskis ills von. Ákærði beitti hana að auki harðræði og hótaði henni lífláti léti hún ekki að vilja hans. Hann bar fyrst fyrir sig minnisleysi við síðari yfirheyrslur við rannsókn málsins er fyrir lágu óyggjandi gögn um sekt hans og það sama gerði hann fyrir dómi, en kvaðst þó játa sakargiftir í ljósi gagnanna. Hann á sér engar málsbætur. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms er refsing hans ákveðin fangelsi í fimm ár. Frá henni skal draga gæsluvarðhald hans 26. júlí 2015 og frá 12. nóvember sama ár.

Þá verður með vísan til forsendna héraðsdóms staðfest sú niðurstaða hans að brotaþoli eigi rétt á miskabótum úr hendi ákærða og bótum vegna útlagðs kostnaðar síns. Miskabætur ákveðast 2.200.000 krónur, en staðfest er niðurstaða héraðsdóms um bætur vegna útlagðs kostnaðar og vexti af skaðabótunum.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og þóknun og útlagðan kostnað réttargæslumanns brotaþola, A-kvk-ef S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, E-kk-nf F-kk-nf T-kk-nf, sæti fangelsi í fimm ár. Frá refsingunni dregst gæsluvarðhald hans 26. júlí 2015 og frá 12. nóvember sama ár.

Ákærði greiði A 2.277.926 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 902.562 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, A-kvk-ef S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur, auk útlagðs kostnaðar hennar, 24.325 krónur.