614/2012

og H höfðuðu mál gegn sveitarfélaginu R og gerðu kröfur er lutu að því að R greiddi þeim nánar tilgreindar fjárhæðir gegn því að þau skiluðu tveimur lóðum undir íbúðarhúsnæði sem R hafði úthlutað. Ekki var fallist á það með RA og H að Almennar reglur um úthlutun íbúðarhúsalóða í Reykjavík, sem samþykktar voru í borgarstjórn 15. maí 2007 og kváðu á um skilaskyldu lóða, giltu um samningssamband aðila, þar sem borgarráð hefði samþykkt að víkja frá efni þeirra með sérstökum útboðsskilmálum vegna úthlutunar lóðanna. Var ekki talið að réttmætar væntingar eða að almenn venja stæði til þess RA og H gætu skilað R réttindum sínum yfir lóðunum gegn endurgreiðslu þess sem greitt hefði verið eða að R hefði brotið jafnræðisreglu í málinu. Ennfremur var hvorki fallist á að á grundvelli 1. mgr. 1. gr. eða 2. gr. laga nr. 86/1943 um ákvörðun leigumála og söluverðs lóða og landa Reykjavíkurkaupstaðar hefði  R verið að óheimilt að ráðstafa byggingarétti á lóðum með útboði áður en lóðarleigusamningur hefði verið gerður né að um óheimila gjaldtöku hefði verið að ræða af hálfu R. Þá var ekki talið að R hefði brotið gegn meðalhófsreglu eða að skilaréttur lóðanna yrði leiddur af ákvæðum laga nr. 153/2006 um gatnagerðagjald. Loks var ekki fallist á að ógilda bæri kaup RA og H á byggingaréttinum með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var R því sýknað af kröfum RA og H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 26. september 2012. Þau krefjast þess aðallega að stefnda verði gert að greiða sér 85.345.493 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. maí 2009 til greiðsludags. Til vara krefjast þau þess að stefnda verði gert að greiða sér 65.451.762 krónur með vöxtum samkvæmt 4. gr. laga nr. 38/2001 en að því frágengnu samkvæmt 8. gr. sömu laga, í báðum tilvikum frá 28. desember 2007 til 1. maí 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Allt gegn því að þau skili stefnda lóðunum númer 2 og 6 við Lautarveg í Reykjavík. „Verði upphafstími dráttarvaxta færður fram er þess krafist að fjárhæðir í aðalkröfu verðbætist skv. byggingarvísitölu ... til upphafsdags dráttarvaxta en í vara- og þrautavarakröfu að tilgreindir vextir reiknist til upphafsdags dráttarvaxta.“ Í öllum tilvikum krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 25. júní 2012. Hæstarétti barst áfrýjunarstefna málsins til útgáfu 25. september sama ár og var hún gefin út degi síðar. Málinu var því áfrýjað innan áfrýjunarfrests samkvæmt 1. mgr. 153. gr. og 155. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. dóm réttarins 7. mars 2013 í máli nr. 561/2012.

Eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi lögðu áfrýjendur 10. október 2007 fram kauptilboð í byggingarrétt á átta tvíbýlishúsalóðum að Lautarvegi 2 til 16. Borgarráð samþykkti 22. nóvember sama ár að selja áfrýjendum byggingarrétt fyrir tvíbýlishús á lóðunum númer 2, 4 og 6 við Lautarveg. Með bréfi 23. nóvember 2007 var áfrýjendum tilkynnt um framangreinda samþykkt. Í bréfinu var tekið fram að um lóðirnar giltu útboðsskilmálar fyrir lóðir við Skógarveg og Lautarveg frá september 2007, almennir lóða- og framkvæmdaskilmálar, útgefnir í maí 2007 og deiliskipulagsskilmálar fyrir svæðið sunnan Sléttuvegar. Með þessu komst á samningur milli aðila með þeim skilmálum sem til var vísað í bréfinu. Var tilgreining þeirra í samræmi við það sem fram kom í 1. málsgrein greinar 4.1 í útboðsskilmálum frá september 2007. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur á þann hátt er í dómsorði greinir, en í þinghaldi 20. febrúar 2012 féllst héraðsdómari á ósk aðila um að sakarefni málsins yrði skipt þannig að í þessum þætti þess yrði dæmt um aðrar málsástæður áfrýjenda en þá að stefndi hefði misnotað markaðsráðandi stöðu sína.

Áfrýjendum verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að ekki verður séð að héraðsdómara hafi verið rétt að fallast á ósk aðila um að skipta sakarefni málsins með þeim hætti sem gert var í þinghaldi 20. febrúar 2012.

Dómsorð:

Stefndi, Reykjavíkurborg, er sýkn af kröfum áfrýjenda, R-kk-ef A-kk-ef og H-kvk-ef P-kvk-ef, vegna annarra málsástæðna áfrýjenda en þeirrar sem skilin var frá þessum þætti málsins við skiptingu sakarefnis þess í þinghaldi 20. febrúar 2012.

Áfrýjendur greiði í sameiningu stefnda 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.