328/2017

P var skipaður lögreglufulltrúi hjá embætti sérstaks saksóknara í september 2011 og gegndi þeirri stöðu allt þar til hann hóf störf sem rannsóknarlögreglumaður hjá lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu í október 2014. Reis í kjölfarið ágreiningur um hvort P hefði verið leystur frá embætti sínu hjá sérstökum saksóknara eða hvort hann hefði verið fluttur í annað embætti í skilningi 36. gr. laga nr. 70/1996 og ætti þar með rétt á að fá greiddan þann launamismun sem eftir var af skipunartíma hans í fyrra embættinu. Byggði P á hinu síðarnefnda og krafðist greiðslu fjárhæðar sem svaraði til launamismunarins á milli embættanna á tímabilinu frá því að hann tók við hinni nýju stöðu og þar til embætti sérstaks saksóknara var lagt niður í janúar 2016, auk þriggja mánaða biðlauna. Í héraði var krafa P tekin til greina. Í dómi sínum vísaði Hæstiréttur til tveggja bréfa innanríkisráðuneytisins til P sem lágu fyrir í gögnum málsins. Taldi rétturinn að af þeim yrði ráðið að upphaflega hafi verið miðað við að staða P hjá sérstökum saksóknara yrði lögð niður en síðar verið fallið frá því og P þess í stað fluttur í umrædda stöðu hjá lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu. Hefði hann því átt rétt á að fá greiddan þann launamismun sem eftir var af skipunartíma hans í fyrra embættinu auk biðlauna. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari, G-kk-nf G-kk-nf settur hæstaréttardómari og I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 26. maí 2017. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að krafan verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í gögnum málsins eru meðal annars tvö bréf innanríkisráðuneytisins til lögmanns stefnda. Í hinu fyrra, frá 29. janúar 2015, sagði að í október 2014 hafi sérstakur saksóknari upplýst „að unnið væri að því að flytja lögreglumennina til starfa hjá öðrum embættum svo ekki kæmi til lausnar frá embætti ... Þann 30. október 2014 gengu hlutaðeigandi embætti frá flutningsbréfum fyrir umrædda lögreglumenn. Málalok urðu þau að enginn var leystur frá embætti.“ Í hinu síðara, frá 23. febrúar 2015, sagði að samkvæmt upplýsingum frá sérstökum saksóknara „var flutningur lögreglumannanna liður í samkomulagi sem sneri að því að í stað þess að leggja niður störf þeirra, sem lið í niðurlagningu embættis Sérstaks saksóknara, yrði um að ræða flutning í laus störf hjá öðrum löggæsluembættum.“ Að þessu athuguðu verður fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að við það verði að miða að upphaflega hafi sérstakur saksóknari ætlað haustið 2014 að leggja niður stöðu lögreglufulltrúa sem stefndi gegndi og leysa hann þar með frá störfum, en frá því hafi verið fallið. Þess í stað hafi orðið að samkomulagi með sérstökum saksóknara og lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu að stefndi yrði með heimild í þágildandi 1. mgr. 36. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins fluttur í stöðu rannsóknarlögreglumanns hjá þeim síðarnefnda, en því var hrundið í framkvæmd með svonefndu flutningsbréfi lögreglustjórans 29. október 2014. Þar af leiðandi komi ekki til skoðunar málsástæður áfrýjanda sem lúta að reglum um niðurlagningu embættis eða lausn embættismanna frá störfum.

Þar sem stefndi var fluttur í embætti sem var lægra launað en fyrra embætti hans átti hann rétt samkvæmt þágildandi 2. mgr. 36. gr. laga nr. 70/1996 á að fá greiddan mismun launanna þann tíma sem eftir var af skipunartíma hans í fyrra embættinu. Sá tími markaðist af 3. mgr. 2. gr. laga nr. 135/2008 um embætti sérstaks saksóknara, sbr. 2. gr. laga nr. 82/2011, og skyldi því skipun stefnda standa þar til annað hvort kæmi til, að embætti sérstaks saksóknara yrði lagt niður eða það sameinað annarri ríkisstofnun. Embætti sérstaks saksóknara var lagt niður 1. janúar 2016, sbr. 29. gr. laga nr. 47/2015. Samkvæmt 3. mgr. 2. gr. laga nr. 135/2008 hefði stefndi að auki átt rétt til biðlauna í þrjá mánuði frá þeim degi að telja. Áfrýjanda bar þannig að greiða stefnda fjárhæð sem svaraði til launamismunarins allt til 31. mars 2016. Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi borið fram nýjar málsástæður fyrir varakröfu sinni um lækkun á fjárhæð kröfu stefnda. Samkvæmt 2. mgr. 187. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 29. gr. laga nr. 49/2016, koma þær ekki til álita. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms verður því staðfest.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, P-kk-þgf S-kk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.