102/2006

M var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft eða reynt að hafa önnur kynferðismök við Y á meðan hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Í héraðsdómi, sem staðfestur var um sakfellingu M, var talið sannað að hann hefði brotið gegn 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þrátt fyrir þær tafir sem orðið höfðu á rannsókn málsins var staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu hans. Var hann dæmdur í 12 mánaða fangelsi og til að greiða Y 400.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 7. febrúar 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms, þyngingar á refsingu og að ákærða verði gert að greiða 500.000 krónur í miskabætur með vöxtum og dráttarvöxtum eins og í ákæru greinir.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Hann krefst þess einnig að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Að gefnu tilefni hefur verið lagt nýtt skjal fyrir Hæstarétt. Stafar það frá Landspítala-háskólasjúkrahúsi, göngudeild húð- og kynsjúkdóma. Kemur þar fram að sýni frá brotaþola sem rannsakað var fyrir HIV smiti reyndist neikvætt, en í skýrslu ákærða fyrir héraðsdómi kom fram að honum hafi verið sagt að hún væri smituð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi varð nokkur dráttur á rannsókn máls þessa. Brot ákærða var framið 24. janúar 2004. Framkvæmd var réttarlæknisfræðileg skoðun á brotaþola í kjölfar komu hennar á neyðarmóttöku 27. sama mánaðar og voru sýni send til DNA greiningar í Rettsmedisinsk Institutt í Noregi 7. júlí 2004. Eftir að svar rannsóknarstofunnar barst 19. október sama ár virðist rannsókn að mestu hafa legið niðri þar til frekari skýrslur voru teknar af ákærða og brotaþola í maí 2005. Ákæra var svo gefin út 14. júní það ár. Þessi dráttur málsins á rannsóknarstigi er aðfinnsluverður og hefur ekki verið skýrður. Brýtur hann í bága við meginreglu 1. mgr. 133. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og er í andstöðu við 70. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Þrátt fyrir framangreint verður héraðsdómur staðfestur um refsingu ákærða. Þá verður jafnframt staðfest ákvæði héraðsdóms um miskabætur. Er þá litið til þess að ekki hafa önnur gögn verið lögð fram henni til grundvallar en frásögn brotaþola af líðan sinni.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun og þóknun réttargæslumanns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, M-x-x P-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 437.211 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 99.600 krónur.