265/2006

E var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa slegið X í andlitið með bjórflösku, sem brotnaði við það og hlaut X meðal annars áverka á auga, mar, bólgu og hrufl. Var refsing ákveðin fangelsi í sex mánuði með vísan til 1., 2. og 3. töluliðar 70. gr. og 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga, en hluti refsingarinnar var skilorðsbundinn. E var dæmdur til greiðslu miskabóta og lögmannskostnaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 5. maí 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds sem krefst þyngingar á refsingu auk greiðslu skaðabóta til X að fjárhæð 1.749.268 krónum auk vaxta og dráttarvaxta eins og greinir í ákæru.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og bótakröfum vísað frá héraðsdómi, þeim verði að öðrum kosti aðallega hafnað en til vara lækkaðar.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi fékk lögreglan tilkynningu um líkamsárás á skemmtistaðnum Players 26. mars 2005. Ákærði hefur viðurkennt hafa þennan dag slegið X með glasi í andlitið eins og lýst er í ákæru með þeim afleiðingum að hann hlaut hruflsár í andliti, stóra blæðingu undir húð og mar yfir hægra efra andliti, mar á vinstra kinnbeini og hreyfiskerðingu og tvísýni á vinstra auga vegna skaða á augntóft.

Ákærði lýsti atburðarrásinni svo í skýrslu sinni hjá lögreglu að X hafi átt upptökin með því að ýta „hálfpartinn“ við honum og sparka svo í fótlegg hans. Í framhaldi af rifrildi þeirra hafi X svo kýlt hann í ennið af nokkru afli og sín fyrstu viðbrögð hafi verið að svara með því að slá hann í andlitið með bjórglasi sem hann hélt á. Glasið hafi komið í andlit hans vinstra megin og brotnað. Framburður ákærða var efnislega á sama veg fyrir dómi. Aðspurður þar hvort hann hafi veitt X fleiri högg kvaðst ákærði ekki muna eftir því, en sagði að þeir hafi tekist á eftir að þeir hafi verið „komnir niður í gólfið“ og svo hafi dyraverðir komið og farið með sig á brott.

X bar í skýrslum sínum hjá lögreglu og fyrir dómi að upphaf deilu þeirra ákærða hafi verið að ákærði hafi ranglega sakað hann um að hafa sparkað í sig. Fljótlega eftir það hafi ákærði tekið bjórglas eða krús og slegið henni í andlit hans. Taldi X að við þetta hefði hann fallið í gólfið, komið niður á hnakkann og hálfvankast. Sagði hann í lögregluskýrslu að trúlega hefði ákærði einnig kýlt sig, en fyrir dómi fullyrti hann að ákærði hafi veitt sér fleiri högg eftir að hann datt í gólfið. Átökin hafi verið stöðvuð nánast strax og dyravörður farið með sig afsíðis.

Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að sjáanlegir áverkar hafi verið á ákærða, „lítillegur roði á enni á tveimur stöðum og einhver bólga.“ Í skýrslum hjá lögreglu og fyrir dómi báru vitnin A og B, kunningjar ákærða, að X hafi slegið ákærða fyrsta höggið og ákærði svarað því með höggi. Með vísan til framangreinds þykir mega leggja til grundvallar í málinu að X hafi slegið ákærða áður en ákærði sló hann með glasinu. Sú háttsemi X gat þó ekki réttlætt hina hættulegu atlögu ákærða. Upptök átaka milli kæranda og ákærða eru hins vegar óljós og verða ekki rakin frekar til annars þeirra en hins.

Eins og fyrr greinir hefur ákærði játað að hafa slegið X með glasi í andlitið. Við munnlegan flutning málsins var því haldið fram af hálfu ákærða að ákverkar á hægri hluta andlits X gætu vart hafa verið af völdum þess að hann sló hann í andlitið með glasinu, þar sem glasið hafi lent vinstra megin í andlitinu. Á ljósmyndum af andliti X, sem teknar voru í kjölfar árásarinnar, má meðal annars sjá að mikil bólga og hrufl er á hægri kinn hans, en minni bólga fyrir neðan vinstra auga. Hrufl eða skrámur sjást á andliti hans fyrir ofan efri vör hægra og vinstra megin. Fyrir Hæstarétt hafa ekki verið lögð frekari gögn um batahorfur vegna skaðans á vinstra auga hans. Er því ekki komið fram í málinu að þau meiðsli séu varanleg. Með játningu ákærða sem fær stoð í öðrum gögnum málsins er sannað að hann hafi með háttsemi sinni valdið áverkum á tjónþola sem fjallað er um í ákæru, þó þannig að ekki verður fullyrt að hann hafi valdið öllum áverkunum á hægri hluta andlitsins. Er brot ákærða rétt heimfært til refsiákvæða í héraðsdómi vegna hinnar hættulegu aðferðar sem hann beitti.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður annars vegar vísað til 1., 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en hins vegar 3. mgr. 218. gr. b sömu laga með áorðnum breytingum. Er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði. Ákærði hefur ekki áður hlotið refsingu fyrir hegningarlagabrot og fram er komið að brotaþoli hafði slegið hann áður en til atlögunnar kom. Þegar hins vegar er litið til þess hversu háskaleg atlagan var og þess alvarlega skaða sem sannað er að varð á vinstra auga tjónþola, jafnvel þótt að ósannað sé að hann verði varanlegur, svo og þess að ákærði hefur ekki leitast við að bæta fyrir brot sitt, þykir ekki fært að skilorðsbinda refsinguna að öllu leyti. Skal fresta fullnustu fimm mánaða hennar og binda almennu skilorði eins og nánar greinir í dómsorði.

Tjónþoli á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 sem eru ákveðnar 400.000 krónur. Ákærði hefur andmælt kröfum tjónþola um þjáningabætur og annað fjártjón. Kröfur þessar eru engum gögnum studdar og verður þeim því vísað frá héraðsdómi. Niðurstaða héraðsdóms um bætur vegna lögmannsþóknunar að fjárhæð 45.000 krónur verður staðfest. Ákærði verður því dæmdur til að greiða tjónþola 445.000 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, E-kk-nf L-kk-nf R-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu fimm mánaða af refsingunni og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði X 445.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 400.000 krónum frá 26. mars 2005 til 19. október 2005, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 445.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, samtals 210.662 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.