498/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem krafa SPB hf. var viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við skipti á þrotabúi SM ehf. A og T höfðu verið eigendur alls hlutafjár í SM ehf. og höfðu einnig lýst kröfu í bú félagsins. Kröfu sína í málinu byggði SPB hf. á tveimur lánssamningum. Skuld samkvæmt þeim var tryggð með handveði í 38% eignarhlut SM ehf. í félögunum Sp ehf. og Sb ehf. vegna skulda allra félaganna þriggja við bankann. Leysti SPB hf. síðar hina handveðsettu hluti SM ehf. í félögunum tveimur til sín með tilkynningu til SM ehf. miðað við fyrirliggjandi verðmat V hf. Aðila greindi m.a. á um hvort um hafi verið að ræða lán í erlendri mynt eða lán í íslenskum krónum með ólögmætri gengistryggingu. Með vísan til ýmissa dóma réttarins sem gengið höfðu um sambærileg álitaefni komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að um skuldbindingu í erlendum gjaldmiðli væri að ræða sem ekki færi gegn ákvæðum laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Aðila greindi einnig á um hvort í áðurnefndri tilkynningu SPB hf. til SM ehf. hafi falist bindandi yfirlýsing um það verð sem hann leysti umrædda hluti til sín á. Taldi Hæstiréttur efni tilkynningarinnar hafa verið skýrt og afdráttarlaust. Henni hafi verið beint til forsvarsmanns SM ehf. og væri bindandi samkvæmt efni sínu fyrir SPB ehf. Bankinn hafi verið upplýstur um breyttan hag og bága fjárhagsstöðu félaganna Sp ehf. og Sb ehf. auk þess sem hann hafði gert reka að því að afla frekari upplýsinga um stöðu þeirra. Hefði SPB hf. því haft allar forsendur til að leggja mat á verðmæti hinna veðsettu hluta. Yrði ekki fallist á að umrædd tilkynning væri ekki skuldbindandi vegna rangra eða brostinna forsenda eða með vísan til 32. gr. og 33. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá greindi aðila á um hvernig ráðstafa ætti þeirri fjárhæð milli félaganna sem gengju upp í þær skuldir sem framangreint handveð stóð til tryggingar á. Taldi Hæstiréttur að áðurnefnd tilkynning yrði ekki skilin á annan hátt en þann að þar hafi með bindandi hætti af hálfu SPB hf. verið tilkynnt um að andvirði veðsins gengi til niðurgreiðslu skulda allra félaganna þriggja. Ráðstafa skyldi greiðslunni upp í skuldir félaganna í sama hlutfalli og verið hafði milli fjárhæðar þeirra skulda félaganna við forvera SPB hf. sem handveðunum hafði verið ætlað að tryggja. Komu þessar fjárhæðir því til lækkunar kröfu SPB hf. við skipti á þrotabúi SM ehf. og voru eftirstöðvar hennar viðurkenndar í réttindaröð sem almenn krafa.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júlí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. júlí 2013, þar sem krafa varnaraðila að fjárhæð 194.783.339 krónur var viðurkennd í réttindaröð sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við skipti á þrotabúi SevenMiles ehf. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og áðurgreindri kröfu varnaraðila hafnað, en til vara að krafan verði lækkuð. Þá krefjast þau þess aðallega að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað, en til vara að málskostnaður verði felldur niður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

I

SevenMiles ehf., sem áður bar heitið T.O.H. ehf., var tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 16. nóvember 2009. Varnaraðili lýsti kröfu í bú félagsins vegna tveggja lánssamninga samtals að fjárhæð 194.793.339 krónur. Sóknaraðilar, sem verið höfðu eigendur alls hlutafjár í félaginu, sóknaraðilinn A-kvk-nf B-kvk-nf eigandi 82% en sóknaraðilinn T-kk-nf O-kk-nf eigandi 18%, lýstu jafnframt kröfum í búið. Á skiptafundi 19. september 2012 voru 194.783.339 krónur af kröfu varnaraðila samþykktar í réttindaröð sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðilar mótmæltu kröfu varnaraðila og afstöðu skiptastjóra til hennar og þar sem ekki tókst að jafna þann ágreining beindi skiptastjóri honum til Héraðsdóms Reykjavíkur 18. október 2012.

II

Kröfur varnaraðila í þrotabú SevenMiles ehf. voru, eins og áður segir, vegna tveggja lánssamninga. Sá fyrri var dagsettur 30. ágúst 2004. Hann bar fyrirsögnina: „Lánssamningur (Lán í íslenskum krónum og erlendum gjaldmiðlum)“. Í aðfararorðum samningsins sagði að Sparisjóðabanki Íslands, forveri varnaraðila, og T.O.H. ehf. geri með sér „svofelldan lánssamning um fjölmyntalán að jafnvirði: KR. 83.500.000 ---áttatíuogþrjármilljónirogfimmhundruðþúsund íslenskra króna---„ Samkvæmt 2. gr. samningsins skyldi lánið endurgreitt með jöfnum afborgunum á þriggja mánaða fresti, í fyrsta sinn 1. janúar 2006, þannig að 1/22 hluti upphaflegs höfuðstóls skyldi greiddur á hverjum gjalddaga. Þar var einnig kveðið á um að við greiðslu á lánshluta í erlendri mynt skyldi lántaki greiða inn á gjaldeyrisreikning sem lánveitandi tilgreindi hverju sinni þegar greitt væri í viðkomandi erlendri mynt en væri greitt í íslenskum krónum skyldi miða við sölugengi lánveitanda á gjalddaga. Lánshluti í erlendum myntum skyldi samkvæmt 3. gr. samningsins bera vexti sem væru „þriggja mánaða REIBOR/LIBOR/EURIBOR vextir“ eins og þeir ákvörðuðust fyrir viðkomandi gjaldmiðil hverju sinni að viðbættu 3% vaxtaálagi. Í fleiri en einni grein samningsins var þannig gert ráð fyrir að lánshlutar kynnu að vera í erlendri mynt, en hvorki var í samningum tilgreint um hvaða erlendar myntir væri að ræða, né hver væri upphæð hverrar þeirrar eða hlutfall af heildarfjárhæð lánsins. Varnaraðili kveður ádrátt á lánið aldrei hafa orðið hærri en jafnvirði 63.500.000 íslenskra króna. Vísar hann um myntsamsetningu lánsins til kaupkvittana dagsettra 24. september 2004, en af þeim verður ráðið að lánið hafi í upphafi verið miðað við tiltekna upphæð í hverri eftirtalinna mynta: bandaríkjadölum, evrum, japönskum jenum og íslenskum krónum.

Með samningi 29. nóvember 2005 var skilmálum lánssamningsins breytt. Skyldi höfuðstól skuldarinnar „myntbreytt og sundurliðast nú í eftirfarandi erlendar fjárhæðir“, sem síðan voru tilgreindar í tölustöfum og bókstöfum sem 8.884.027 íslenskar krónur, 184.719,36 svissneskir frankar og 16.564.856,27 japönsk jen. Þá skyldi skuldin bera vexti sem væru þriggja mánaða REIBOR/EURIBOR -vextir af viðkomandi gjaldmiðli með 2,5% vaxtaálagi, en að öðru leyti skyldu skilmálar lánsins haldast óbreyttir. Með viðauka við lánssamninginn 17. febrúar 2009 var endurgreiðsluferli lánsins frestað um sex mánuði.

Síðari lánssamningurinn var dagsettur 11. febrúar 2005. Fyrirsögn hans var samhljóða fyrri samningnum, en í aðfararorðum hans sagði að aðilar hefðu gert með sér „samning um lán að fjárhæð allt að: ISK 20.000.000 ... EUR 185.800 ... USD 119.600 ... JPY 12.633.000“. Skuldin skyldi endurgreidd að fullu ásamt vöxtum 15. febrúar 2007. Skyldi lánið bera vexti sem svöruðu tólf mánaða LIBOR/EURIBOR-vöxtum með 6% álagi. Samið var um skilmálbreytingu lánsins 29. nóvember 2005 og skyldi höfuðstóll skuldarinnar eftirleiðis sundurliðast í 185.800 evrur, 119.600 bandaríkjadali, 34.112.159 japönsk jen og 239.520 svissneska franka. Þá var vaxtaákvæði samningsins breytt þannig að vextir skyldu miðast við tólf mánaða LIBOR/EURIBOR-vexti með 3,25% álagi. Með skilmálabreytingu 15. janúar 2007 var gjalddaga lánsins frestað til 18. febrúar 2009 og enn til 18. ágúst 2009 með skilmálabreytingu 17. febrúar 2009.

SevenMiles ehf. átti 38% eignarhlut í einkahlutafélögunum Spori og Sporbaugi. Forveri varnaraðila veitti báðum þessum félögum lán, Sporbaugi ehf. í febrúarmánuði 2005 og Spori ehf. í febrúarmánuði 2009. Með tveimur yfirlýsingum 2. febrúar 2009 setti SevenMiles ehf. eignarhluta sína í Spori ehf. og Sporbaugi ehf. að handveði til tryggingar greiðslu á öllum fjárskuldbindingum félagsins, sem og fjárskuldbindingum Sporbaugs ehf. og Spors ehf. við forvera varnaraðila. Samkvæmt handveðsyfirlýsingunum var veðhafa meðal annars heimilt, ef vanskil yrðu á skuldunum, að „leysa til sín hina veðsettu hluti og koma þeim í verð á hvern þann hátt, sem hann kýs og ráðstafa söluandvirði þess.“

Meðal gagna málsins er svonefnt þrekpróf sem unnið var af fyrirtækjasviði VBS fjárfestingarbanka hf. í maí 2009 fyrir hluthafa í Spori ehf. og Sporbaugi ehf. Miðað við tilgreindar forsendur var niðurstaða matsins að virði Spors ehf. væri 295 milljónir króna en virði Sporbaugs ehf. 816 milljónir króna. Í fyrirvara við matið var tekið fram að upplýsinga sem skýrslan byggði á hafi verið aflað hjá fyrirsvarsmönnum félaganna og fjárfestingarbankinn ábyrgðist ekki áreiðanleika þeirra upplýsinga.

Með bréfi sem stjórnarformaður Spors ehf. og Sporbaugs ehf. ritaði 7. september 2009 til tveggja aðal lánardrottna félaganna, forvera varnaraðila og VBS fjárfestingarbanka hf., var tilkynnt að félögin hefðu selt stóran hluta vörubirgða sinna til þriðja félagsins gegn yfirtöku þess félags á skuldum við kröfuhafa sem veð átti í vörubirgðunum. Var bágri fjárhagsstöðu félaganna nánar lýst í bréfinu og forvera varnaraðila boðið að ganga til frjálsra nauðasamninga á þann hátt að hann fengi annað hvort greidd 35% af kröfum sínum án dráttarvaxta eða 170 milljónir króna gegn því að falla frá öllum kröfum á bæði félögin. Bréfi þessu var svarað af hálfu forvera stefnda 10. september 2009 þar sem beðið var í 21 lið um nánari upplýsingar til þess að taka mætti afstöðu til erindisins. Verður ráðið af gögnum málsins að umbeðnar upplýsingar hafi verið veittar á fundi 20. sama mánaðar.

Með bréfum 10. september 2009 til SevenMiles ehf., Sporbaugs ehf. og Spors ehf. tilkynnti forveri varnaraðila um gjaldfellingu allra lánasamninga félaganna þriggja vegna vanefnda.

Með bréfi forvera varnaraðila 7. október 2009 til SevenMiles ehf. var félaginu tilkynnt „að gengið hafi verið að veðum“. Í upphafi bréfsins var vísað til fyrrgreindra yfirlýsinga SevenMiles ehf. 2. febrúar 2009 um handveðsetningu á 38% eignarhlut félagsins í Sporbaugi ehf, og 38% eignarhlut félagsins Spori ehf. til tryggingar fjárskuldbindingum félaganna þriggja. Þá var vísað til nánar tilgreindra lánssamninga félaganna þriggja við forvera varnaraðila og framangreindra tilkynninga um gjaldfellingu lánanna. Síðan sagði í bréfinu: „Með heimild í framangreindum handveðssamningum hefur Sparisjóðabankinn tekið til sín ofangreinda hluti í Spori ehf. og Sporbaugi ehf. til niðurgreiðslu skuldar SevenMiles ehf., Sporbaugs ehf. og Spors ehf. við Sparisjóðabankann, samkvæmt ofangreindu og tilvitnuðum gögnum. Bankinn leysti til sín hlutina í Sporbaugi ehf. og Spori ehf. hinn 9. september 2009 miðað við fyrirliggjandi verðmat VBS fjárfestingarbanka hf. á félögunum, frá því í apríl 2009, þ. e. virði 32% hlutar í Spori ehf. samtals ISK 110.200.000 og virði 32% hlutar í Sporbaugi ehf. samtals ISK 310.080.000.“

Það 32% hlutfall hlutafjár í Sporbaugi ehf. og Spori ehf. sem tilgreint er í lok bréfsins er bersýnilega misritun, enda er í upphafi bréfsins réttilega vísað til þess að handveðið tók til 38% hlutafjár í félögunum og tilgreindar fjárhæðir í lok bréfsins samsvara 38% af verðmati VBS fjárfestingarbanka hf. á hvoru félagi um sig.

III

Aðila greinir á um hvort framangreind lán forvera varnaraðila til SevenMiles ehf. hafi verið lán í erlendri mynt eða lán í íslenskum krónum með ólögmætri gengistryggingu. Í dómum Hæstaréttar 16. júní 2010 í málum nr. 92/2010 og 153/2010 var því slegið föstu að ófrávíkjanleg ákvæði 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu stæðu því í vegi að lántaki væri skuldbundinn af ákvæði í samningi um að fjárhæð láns í íslenskum krónum tæki breytingum eftir gengi erlends gjaldmiðils. Frá þeim tíma hefur rétturinn kveðið upp marga dóma, þar sem á það hefur reynt hvort skuldbinding samkvæmt lánssamningi teljist vera um fjárhæð í íslenskum krónum, sem á þennan óheimila hátt hefur verið gengistryggð, eða fjárhæð í erlendum gjaldmiðli, einum eða fleiri, sem fyrrnefnt lagaákvæði tekur ekki til. Af þeim meiði eru meðal annars dómar réttarins 9. júní 2011 í máli nr. 155/2011, 15. júní 2012 í máli nr. 3/2012 og 1. nóvember 2012 í máli nr. 66/2012, en í þeim öllum var deilt um samninga um lán, sem tilgreind voru sem jafnvirði tiltekinnar fjárhæðar í íslenskum krónum í tilteknum erlendum gjaldmiðlum, og var þess þá einnig getið hvert hlutfall hvers erlends gjaldmiðils ætti að vera af fjárhæð lánsins. Í þessum tilvikum var litið svo á að orðalag í samningi um skuldbindingu í þessari mynd dygði ekki eitt sér til að komast að niðurstöðu, heldur þyrfti jafnframt í því sambandi að líta til þess einkum hvernig aðilar samningsins hefðu í raun efnt hann hvor fyrir sitt leyti. Í fyrrnefndum samningi 30. ágúst 2004 var fjárhæð lánsins sem SevenMiles ehf. tók hjá Sparisjóðabanka Íslands ehf. tilgreind með því einu að hún væri „að jafnvirði KR 83.500.000“. Þótt komið hafi fram í fyrirsögn samningsins að hann væri „lán í íslenskum krónum og erlendum gjaldmiðlum“ var hvergi í honum sagt til um hvort hann kæmi til með að verða í einhverjum erlendum gjaldmiðlum fremur en íslenskum krónum, hverjir þeir gjaldmiðlar þá yrðu og með hvaða fjárhæð í hverjum þeirra eða hlutfalli af fjárhæðinni í íslenskum krónum. Með því að eina fjárhæðin, sem beint eða óbeint var tilgreind í lánssamningnum, var í íslenskum krónum getur engum vafa verið háð að hann tók eingöngu til skuldbindingar í þeim gjaldmiðli, sem óheimilt var samkvæmt 14. gr. laga nr. 38/2001 að binda gengi erlendra gjaldmiðla, sbr. dóm Hæstaréttar 17. janúar 2013 í máli nr. 386/2012.

Skilmálum framangreinds láns var breytt 29. nóvember 2005 þannig að höfuðstól þess var myntbreytt og skyldi hann nú greinast í þrjár myntir, íslenskar krónur, svissneska franka og japönsk jen og var fjárhæð höfuðstóls lánshlutans í hverri þessara mynta tilgreind í tölustöfum og bókstöfum. Með þessari skilmálabreytingu sömdu aðilar að lánssamningnum um breytingu á tilgreiningu þeirra gjaldmiðla sem mynduðu höfuðstól lánsins. Verður að meta sjálfstætt eftir efni og orðalagi samningsins um skilmálabreytinguna, óháð þeirri niðurstöðu sem að framan getur um lögmæti upphaflegra skilmála lánsins, hvort sá hluti lánsins sem í skilmálabreytingunni var tilgreindur í erlendum myntum teldist eftirleiðis vera gild skuldbinding í þeim myntum eða skuldbinding í íslenskum krónum sem bundin hefði verið gengi erlendra gjaldmiðla með óheimilum hætti. Svo sem greint er í forsendum áðurgreindra dóma Hæstaréttar frá 16. júní 2010 fer skuldbinding í erlendum gjaldmiðli ekki gegn ákvæðum laga nr. 38/2001. Í texta skilmálabreytingarinnar kemur fjárhæð skuldbindingar skuldara skýrt fram. Þar er fjárhæð höfuðstóls skuldar í hinum erlendu myntum tilgreind án nokkurrar tilvísunar til íslenskrar krónu eða jafnvirðisviðmiðunar við hana. Að því virtu verður lagt til grundvallar að eftir skilmálabreytinguna hafi verið um að ræða gilt lán í svissneskum frönkum, japönskum jenum og íslenskum krónum, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 2. maí 2013 í máli nr. 715/2012 og að sínu leyti dóm réttarins 3. nóvember 2011 í máli nr. 520/2011.

Í texta síðari lánssamnings forvera varnaraðila og SevenMiles ehf. frá 11. febrúar 2005 var fjárhæð þeirra erlendu mynta; evru, bandaríkjadals og japansks jens, sem, auk tiltekinnar fjárhæðar íslenskra króna, mynduðu höfuðstól lánsins tilgreind á sama hátt og í fyrrnefndri skilmálabreytingu án nokkurrar tilvísunar til íslenskrar krónu eða jafnvirðisviðmiðunar við hana. Skuldbinding samkvæmt þessum lánssamningi fer því, með vísan til þess sem að framan segir, ekki gegn ákvæðum laga nr. 38/2001. Hið sama á við um skuldbindingu samkvæmt skilmálabreytingu á því láni 29. nóvember 2005 enda voru fjárhæðir þeirra erlendu gjaldmiðla sem þar var um samið að mynda skyldi höfuðstól lánsins tilgreindar á sama hátt.

IV

Í annan stað greinir aðila á um hvort falist hafi í tilkynningu forvera varnaraðila til SevenMiles ehf. 7. október 2009 bindandi yfirlýsing um það verð sem hann leysti hina handveðsettu hluti í Sporbaugi ehf. og Spori ehf. til sín á. Efni tilkynningarinnar er rakið hér að framan. Samkvæmt texta hennar var forsvarmanni SevenMiles ehf. tilkynnt að bankinn hafi með heimild í framangreindum handveðsyfirlýsingum „tekið til sín“ hina veðsettu hluti í Spori ehf. og Sporbaugi ehf. Þá er því lýst yfir að bankinn hafi „leyst til sín“ umrædda hluti „hinn 9. september 2009 miðað við fyrirliggjandi verðmat VBS fjárfestingarbanka hf. á félögunum, frá því í apríl 2009“ og sé virði hlutanna í Spori ehf. samtals 110.200.000 krónur en virði hlutanna í Sporbaugi ehf. samtals 310.080.000 krónur. Samkvæmt orðanna hljóðan leysir bankinn hlutina til sín á þar tilgreindu verði. Efni tilkynningarinnar er skýrt og afdráttarlaust og verður ekki túlkað á þann hátt að í því felist það eitt að bankinn hafi tekið umráð hlutanna til að koma þeim í verð sem síðan gengi til greiðslu skulda sem veðinu var ætlað að tryggja. Tilkynningunni var beint til forsvarsmanns SevenMiles ehf. og er hún bindandi samkvæmt efni sínu fyrir varnaraðila.

Fyrir liggur að þegar bankinn sendi SevenMiles ehf. tilkynninguna 7. október 2009 hafði bankinn verið upplýstur um breyttan hag og bága fjárhagsstöðu Spors ehf. og Sporbaugs ehf., sbr. fyrrgreint bréf stjórnarformanns félaganna 7. september 2009 og hafði bankinn gert reka að því að afla frekari upplýsinga um stöðu þeirra. Hafði forveri varnaraðila, sem var fjármálastofnun, því allar forsendur til að leggja mat á verðmæti hinna veðsettu hluta. Verður því ekki fallist á þær málsástæður varnaraðila að umrædd yfirlýsing sé ekki skuldbindandi vegna rangra eða brostinna forsendna eða með vísan til 32. eða 33. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga.

Eins og að framan er rakið stóð handveð forvera varnaraðila í 38% eignarhlut SevenMiles ehf. í Spori ehf. og Sporbaugi ehf. til tryggingar tilgreindum skuldum allra félaganna þriggja við bankann. Greinir aðila á um hvernig ráðstafa eigi þeim 420.280.000 krónum milli félaganna sem samkvæmt framansögðu ganga upp í þær skuldir þeirra sem handveðið stóð til tryggingar á. Fallast verður á það með varnaraðila að almennar reglur leiði til þess að hafi kröfuhafi sömu veðtryggingu fyrir gjaldföllnum skuldum margra sé það á valdi hans, að öðrum skilyrðum uppfylltum, að ákveða upp í skuld hvers hann ráðstafar þeim fjármunum sem fást úr veðtryggingunni. Verður fyrrgreind tilkynning forvera varnaraðila 7. október 2009 ekki skilin á annan hátt en þann að þar hafi með bindandi hætti af hans hálfu verið tilkynnt um að andvirði veðsins skyldi ganga til niðurgreiðslu skulda allra félaganna þriggja, sbr. það orðalag yfirlýsingarinnar að bankinn hafi „tekið til sín“ margnefnda hluti „til niðurgreiðslu skuldar SevenMiles ehf., Sporbaugs ehf. og Spors ehf. við Sparisjóðabankann“. Verður þessi yfirlýsing túlkuð svo að í henni felist að ráðstafa skuli greiðslunni upp í skuldir félaganna í sama hlutfalli og var milli fjárhæðar skulda þeirra við forvera varnaraðila sem handveðunum var ætlað að tryggja. Samkvæmt fylgiskjölum með tilkynningum forvera varnaraðila um gjaldfellingu lána félaganna 10. september 2009 námu skuldir SevenMiles ehf. þá samtals 188.064.653 krónum eða 26,92% af samanlögðum skuldum félaganna þriggja, sem námu 698.654.639 krónum. Sama hlutfall af 420.280.000 krónum er 113.139.376 krónur og kemur sú fjárhæð samkvæmt framansögðu til lækkunar þeirri 194.783.339 króna kröfu varnaraðila í þrotabú SevenMiles ehf. sem skiptastjóri viðurkenndi. Samkvæmt því verður krafa varnaraðila að fjárhæð 81.643.963 krónur viðurkennd í réttindaröð sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 í þrotabú SevenMiles ehf.

Eftir framangreindum úrslitun verður hver málsaðila látinn bera sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Krafa varnaraðila, SPB hf., að fjárhæð 81.643.963 krónur er viðurkennd í réttindaröð við gjaldþrotaskipti SevenMiles ehf. sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.