317/2012

Aðilar deildu um ráðstöfun bóta sem S hf. samþykkti að greiða E ehf. vegna vegna tjóns sem síðarnefnda félagið varð fyrir. Taldi E ehf. að S hf. hefði verið óheimilt að ráðstafa hluta bótanna til greiðslu á vangoldnum iðgjöldum V ehf. og hluta þeirra inn á reikning framkvæmdastjóra E ehf. og krafði því S hf. um endurgreiðslu þeirrar fjárhæðar sem þannig hafði verið ráðstafað. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. að K hefði sem stjórnarmaður, framkvæmdastjóri og prókúruhafi E ehf. haft fulla heimild í krafti stöðu sinnar til að taka við bótagreiðslunni og ákveða hvernig henni skyldi ráðstafað. Hefði E ehf. ekki sýnt fram á að K hefði farið út fyrir valdsvið sitt í samskiptum sínum við S hf. Var S hf. því sýknað af kröfu E ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. maí 2012. Hann krefst þess að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 3.828.767 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. júní 2010 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði fyrir sitt leyti 10. júlí 2012. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu aðaláfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa aðaláfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

I

Málavextir eru raktir í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar greinir samþykkti gagnáfrýjandi að greiða Eignamiðjunni ehf. 12.000.000 krónur í bætur vegna tjóns sem félagið varð fyrir vegna innbrots 25. febrúar 2010 í fasteign félagsins að Tryggvagötu 18 í Reykjavík. Liggur fyrir að uppgjör bótanna fór fram með þeim hætti að 3.171.233 krónum var ráðstafað upp í vangoldin tryggingariðgjöld Eignamiðjunnar ehf. hjá gagnáfrýjanda, 1.306.785 krónum var ráðstafað til greiðslu vangoldinna tryggingariðgjalda Vindasúlna ehf. hjá gagnáfrýjanda og 7.521.982 krónur voru lagðar inn á bankareikning K-kk-ef S-kk-ef, en hann var eini stjórnarmaður Eignamiðjunnar ehf. auk þess sem hann var framkvæmdastjóri félagsins og með prókúruumboð fyrir það. K-kk-nf endurgreiddi Eignamiðjunni ehf. 5.000.000 krónur af þessum fjármunum 22. júní 2010. Bú Eignamiðjunnar ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta 7. janúar 2011.

II

Aðaláfrýjandi byggir kröfu sína á því að gagnáfrýjanda hafi verið óheimilt að ráðstafa hluta tjónsbótanna til greiðslu á vangoldnum iðgjöldum Vindasúlna ehf. og hluta þeirra inn á reikning framkvæmdastjóra Eignamiðjunnar ehf. Ekki er tölulegur ágreiningur í málinu og er dómkrafa aðaláfrýjanda þannig sundurliðuð að 1.306.785 krónur eru vegna iðgjalda Vindasúlna ehf. og 2.521.982 krónur eru mismunur á þeirri fjárhæð sem ráðstafað var inn á reikning K-kk-ef S-kk-ef og endurgreiðslu hans.

Eins og fram er komið var K-kk-nf S-kk-nf framkvæmdastjóri Eignamiðjunnar ehf. og eini stjórnarmaður félagsins. Samkvæmt 44. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög fer félagsstjórn með málefni félags og sé framkvæmdastjóri ráðinn fara félagsstjórn og framkvæmdastjóri með stjórn félags en framkvæmdastjóri annast daglegan rekstur þess. Í 49. gr. laganna er kveðið á um að félagsstjórn komi fram út á við fyrir hönd félags en hún geti veitt stjórnarmönnum, framkvæmdastjórum eða öðrum heimild til að rita firma þess. Samkvæmt 50. gr. getur framkvæmdastjóri ávallt komið fram fyrir hönd félags. Þá segir í 52. gr. laganna að ef sá sem kemur fram fyrir hönd félags gerir löggerning fyrir þess hönd bindur sá gerningur félagið nema hann hafi farið út fyrir takmarkanir á heimild sinni.

Af gögnum málsins verður ráðið að samkomulag hafi orðið milli Eignamiðjunnar ehf. og gagnáfrýjanda um bætur vegna fyrrgreinds tjóns og ráðstöfun þeirra. Hafði K-kk-nf S-kk-nf sem stjórnarmaður, framkvæmdastjóri og prókúruhafi einkahlutafélagsins fulla heimild í krafti stöðu sinnar til að taka við bótagreiðslunni og ákveða hvernig henni skyldi ráðstafað. Hefur aðaláfrýjandi ekki sýnt fram á að K-kk-nf S-kk-nf hafi með framangreindri ákvörðun um ráðstöfun tjónsbótanna farið út fyrir valdsvið sitt í samskiptum sínum við gagnáfrýjanda. Verður gagnáfrýjandi því sýknaður af kröfu aðaláfrýjanda.

Eftir þessum málsúrslitum verður aðaláfrýjanda gert að greiða gagnáfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Gagnáfrýjandi, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., er sýkn af kröfu aðaláfrýjanda, þrotabús Eignamiðjunnar ehf.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda 600.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.