592/2013

Húsfélag H höfðaði mál til heimtu skaðabóta vegna ætlaðra ágalla á viðgerð á sameign hússins. Hafði E hf. annast útboðslýsingu, verklýsingu, tilboðsskrá og eftirlit með framkvæmdum en M ehf. séð um viðhald og viðgerð utanhúss. Ný málsástæða húsfélagsins um að krafa vegna ætlaðs tjóns á séreignarhluta eigenda H hefði verið framseld húsfélaginu komst ekki að fyrir Hæstarétti með vísan til 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af gögnum málsins varð ráðið að hluti kröfu húsfélagsins tæki til séreignarhluta eigenda hússins, þótt í stefnu væri rakið að kröfur málsins vörðuðu sameiginlega hluta hússins. Þótti kröfugerð húsfélagsins vera í ósamræmi við málsástæður þess. Þá hafði húsfélagið ekki sundurgreint kröfu sína þannig að glögglega yrði ráðið hvaða hluti hennar yrði rakinn til tjóns á sameign eigenda hússins og hvaða hluti yrði rakinn til tjóns á séreign þeirra. Var því ekki unnt að leggja dóm á málið og óhjákvæmilegt að vísa því frá héraðsdómi án kröfu.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. september 2013. Hann krefst þess að stefndu greiði sér sameiginlega 3.182.210 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. september 2010 til greiðsludags og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi réðst áfrýjandi í viðgerðir á sameign fasteignarinnar að Háteigsvegi 12 vorið 2004. Stefnda, Efla hf., sem þá hét Línuhönnun hf., annaðist útboðslýsingu, verklýsingu og tilboðsskrá sem gerð var í mars 2004 og eftirlit með framkvæmdum á húsinu samkvæmt útboðsgögnum. Tilboði stefndu, Múr- og málningarþjónustunnar Höfn ehf., var tekið í verkið, sem fólst í viðhaldi og viðgerðum utanhúss.

Í málinu hefur verið lögð fram yfirlýsing um málshöfðun og umboð frá 10. nóvember 2011 þar sem fram kemur að eigendur Háteigsvegar 12 staðfesti að áfrýjandi hafi fullt umboð til þess að ,,höfða og reka mál á hendur [stefndu] vegna vanefnda á samningi annars vegar um eftirlit með verki og hins vegar um viðgerðir á húsinu.“ Áfrýjandi lagði fram nýtt dómskjal fyrir Hæstarétti sem ber yfirskriftina ,,Árétting um framsal á kröfu“ þar sem segir að það áréttist að eigendur að öllum íbúðum að Háteigsvegi 12 hafi framselt kröfur sínar vegna tjóns á séreignum sínum vegna vanefnda á verki, og/eða eftirliti með því til áfrýjanda. Sé því áfrýjandi bær og réttur aðili til að krefjast bóta vegna tjóns, hvort sem er vegna sameignarhluta hússins eða séreignarhluta þess. Skjal þetta byggir á þeirri nýju málsástæðu hér fyrir dómi að krafa vegna ætlaðs tjóns á séreignarhluta eigenda Háteigsvegar 12 hafi verið framseld áfrýjanda. Með vísan til 2. mgr. 163. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála fær þessi málsástæða ekki komist að hér fyrir dómi.

Í stefnu í héraði greinir að áfrýjandi fari með málið fyrir hönd eigenda þar sem kröfur málsins varði sameiginlega hluta hússins og að stefndu beri sameiginlega ábyrgð á því að á viðgerðum stefndu hafi verið leyndir gallar. Stefnukrafan grundvallast á verðmati verkfræðistofunnar Verkís frá október 2009, sem áfrýjandi fékk til að ,,taka út húsið ... vegna þess að borið hefur á vatnsskemmdum að innanverðu á útveggjum og loftum í húsinu“. Er stefnukrafan greind í fjóra þætti. Fyrsti hluti hennar lýtur að þéttingu sem sundurliðast í kíttun meðfram gluggum, kíttun undir gluggum og þéttingu á þakdúk, en síðastgreindur liður er skýrður svo í úttektinni að um sé að ræða þéttingu dúks á þaksvölum. Annar hluti hennar greinist í málningarvinnu, sem sundurliðast í jarðhæð, stofu á 1. hæð og stofu á 2. hæð auk herbergis á 3. hæð. Þriðji hluti hennar lýtur að parketi á 1. hæð, sem sundurliðast í rif og förgun, flotun og nýtt parket. Fjórði hluti dómkröfunnar lýtur að gólfdúk á jarðhæð, sem sundurliðast í rif og förgun, flotun og nýr dúkur.

Í 5. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús er tilgreint hvað teljist til séreignar fjöleignarhúsa. Í 1. tölulið greinarinnar segir að allt afmarkað húsrými sem gert er að séreign samkvæmt þinglýstum heimildum og allt sem liggi þar innan veggja teljist til séreignar. Í 8. tölulið segir að innra byrði svalaveggja og gólfflötur svala teljist til séreignar. Þá er tilgreint í 6. tölulið 8. gr. laganna að allt húsrými sem ekki teljist séreign, teljist til sameignar og dæmi tekin þar um. Í 3. mgr. 71. gr. laganna er kveðið svo á um að húsfélög geti verið aðilar að dómsmáli, bæði til sóknar og varnar. Gildir það jafnt um mál gegn þriðja aðila og einum eða fleiri félagsmönnum, en kröfur þær sem húsfélag er bært til að hafa uppi í dómsmáli eru þó bundnar við sameign fjöleignarhúss.

Af gögnum málsins verður ráðið að hluti kröfu áfrýjanda taki til séreignarhluta eigenda hússins, þótt í stefnu sé rakið að kröfur málsins varði sameiginlega hluta hússins. Þannig er kröfugerð áfrýjanda í ósamræmi við málsástæður hans og hann hefur ekki sundurgreint kröfu sína þannig að glögglega verði ráðið hvaða hluti hennar verður rakinn til tjóns á sameign eigenda hússins og hvaða hluti verður rakinn til tjóns á séreign þeirra. Er því ekki unnt að leggja dóm á málið í þessu horfi og óhjákvæmilegt að vísa því frá héraðsdómi án kröfu.

Með vísan til 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefndu málskostnað á báðum dómstigum sem ákveðst í einu lagi eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Áfrýjandi, Húsfélagið Háteigsvegi 12, greiði stefndu, Eflu hf. og Múr- og Málningarþjónustunni Höfn ehf., hvorum um sig samtals 600.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.