570/2011

M krafði K um greiðslu fjármuna sem hann kvað hafa verið lán henni til handa. M bar fyrir dómi að ekkert hefði verið rætt um þeirra á milli hvort og hvenær K skyldi endurgreiða féð. K hélt því fram að M hefði greitt sér féð sem bætur fyrir ófjárhagslegt tjón sem M hefði valdið henni. M lagði féð inn á reikning K án þess að tilgreina að um lán væri að ræða. Í ljósi þess og fyrri samskipta aðila og atvika málsins að öðru leyti var M talinn bera sönnunarbyrði fyrir því að K væri skuldbundin til að endurgreiða honum umrædda fjármuni og hefði honum ekki tekist sú sönnun.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. október 2011. Hann krefst þess að stefnda verði dæmd til að greiða sér 2.050.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 26. júní 2010 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi lagði áfrýjandi, án sérstakra skýringa, samtals 2.050.000 krónur inn á reikning stefndu með þremur greiðslum á árinu 2010, 50.000 krónur 28. janúar, 1.900.000 krónur 9. febrúar og 100.000 krónur 26. sama mánaðar. Óumdeilt er að málsaðilar kynntust á árinu 2006 og að þau áttu í ástarsambandi um tíma á því ári. Þá liggur fyrir að þau hafa eftir það átt nokkur samskipti sín á milli og fram til þess tíma sem atvik máls þessa taka til.

Í skýrslu sinni fyrir héraðsdómi greindi áfrýjandi svo frá að stefnda hefði farið að biðja sig um 50.000 krónur í hvert skipti sem þau hittust. Áfrýjandi hafi lifað í þeirri von að þau væru að taka saman. Síðan hafi hún tilkynnt sér að hún þyrfti „að fá milljón til að [...] og aðra milljón til að redda skuld hjá [...]“. Hafi hann lagt þetta inn á reikning hennar og alltaf í þeirri von að þau væru að taka saman. Stuttu síðar hafi hún kynnst öðrum manni og um það leyti hafi hún beðið áfrýjanda um 250.000 krónur „til að redda bílnum“. Áfrýjandi kvaðst hafa lánað stefndu peningana á þeirri forsendu að þau væru að byrja saman „og þetta væri eitthvað sem yrði varanlegt“, en ekkert hafi verið talað um hvenær ætti að endurgreiða féð. Stefnda skýrði á hinn bóginn svo frá að aðilar hefðu verið í samskiptum í ársbyrjun 2010. Áfrýjandi hafi séð aðstæður hennar og sagst vera orðinn betri maður og sæi hann eftir hvernig hann hefði komið fram við sig á liðnum árum og viljað hjálpa sér. Hafi stefnda þegið aðstoðina.

II

Svo sem rakið hefur verið ber áfrýjandi að hann hafi hafi lánað stefndu féð í þeirri von og á þeirri forsendu að þau tækju saman á ný. Í framburði hans fyrir dómi kom fram að þau hefðu ekkert rætt um hvort og þá hvenær stefnda skyldi endurgreiða féð. Byggir áfrýjandi á því að ekkert annað liggi fyrir í málinu en að um lán hafi verið ræða. Stefnda heldur því hins vegar fram að áfrýjandi hafi greitt sér féð sem bætur fyrir ófjárhagslegt tjón sem hann hafi valdið henni bæði á líkama og sál eftir langvarandi hótanir, umsátur og ofbeldi.

Áfrýjandi lagði féð, sem hann krefur stefndu um greiðslu á, inn á reikning hennar án þess að tilgreina að um lán væri að ræða. Samkvæmt því og í ljósi fyrri samskipta aðila og atvika málsins að öðru leyti verður áfrýjandi talinn bera sönnunarbyrði fyrir því að hún sé skuldbundin til að endurgreiða honum umrædda fjármuni. Hefur honum ekki tekist sú sönnun. Af þessum ástæðum verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Eftir úrslitum málsins verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, M, greiði stefndu, K, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.