arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
522/2005

B var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti og undir áhrifum áfengis. Hafði B frá árinu 1968 hlotið 14 refsidóma fyrir ölvun við akstur, en með 11 þeirra var hann jafnframt dæmdur fyrir akstur sviptur ökurétti. Með vísan til sakaferils B og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var honum gert að sæta fangelsi í sex mánuði og sviptur ökurétti ævilangt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. nóvember 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst mildunar refsingar.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann frá árinu 1968 hlotið 14 refsidóma fyrir ölvun við akstur, en með 11 þeirra var hann jafnframt dæmdur fyrir akstur sviptur ökurétti. Hann hlaut þrjá síðustu dómana á árunum 1995, 1999 og 2002, þann fyrsta í febrúar 1995, fangelsi í 18 mánuði, annan í janúar 1999, fangelsi í 12 mánuði og loks í maí 2002, fangelsi í 6 mánuði. Með fyrstu tveimur dómunum voru dæmdar með eftirstöðvar refsingar samkvæmt reynslulausn sem hann hafði hlotið, 296 dagar með þeim fyrri en 260 dagar þeim síðari. Ævilöng ökuréttarsvipting hans var áréttuð í öllum þremur dómunum. Refsing ákærða er með vísan til sakaferils hans og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um ökuréttarsviptingu og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um málskostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um ökuréttarsviptingu og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 209.267 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, P-kk-ef A. P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
522/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 29. nóvember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðahaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 séu uppfyllt fyrir því að varnaraðili verði áfram látinn sæta gæsluvarðhaldi svo sem krafist er. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
523/2005

X var gefið að sök að hafa sært blygðunarsemi A með því að hafa tekið hreyfimyndir af henni á kvennasalerni veitingahúss í Kópavogi, þar sem hún var að hafa þvaglát. Talið var, að hlutrænt séð og svo sem aðstæðum var háttað í umrætt sinn, yrði ekki staðhæft að verknaður X teldist lostugt athæfi, svo sem áskilið sé í 209. gr. almennra hegningarlaga um brot gegn blygðunarsemi. Auk þess yrði X í sakarmati að njóta vafans sem var í málunu um þá huglægu afstöðu sem bjó að baki verknaði hans. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvalds, en ekki kom til álita í málinu að taka afstöðu til þess hvort önnur refsilagaákvæði kynnu að taka til umræddrar háttsemi hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 10. nóvember 2005 af hálfu ákæruvalds, sem krefst sakfellingar samkvæmt ákæru og refsiákvörðunar.

Ákærði krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, til vara að ákvörðun refsingar verði frestað en að því frágengnu að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjunarkostnaður skal greiddur úr ríkissjóði samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara yfir sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjunarkostnaður, 224.100 krónur, greiðist úr ríkissjóði, en það eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef A-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns.
527/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 16. nóvember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af gögnum málsins verður ráðið að sterkur grunur sé fyrir hendi um að þáttur varnaraðila í innflutningi fíkniefna hafi verið með þeim hætti að almannahagsmunir krefjist þess að hún sæti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Fram er komið að málið verði sent ríkissaksóknara í byrjun þessarar viku. Með hliðsjón af þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
530/2005

Aðilar deildu um leigugreiðslur. F var í héraði sýknað af kröfu FH án þess að tekin væri afstaða til allra málsástæðna FH. Af þeim sökum og með vísan til f. liðar 1. mgr. 114. gr. laga um meðferð einkamála varð ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. desember 2005. Hann krefst þess að stefndi greiði sér 875.967 krónur með dráttarvöxtum frá 1. janúar 2004 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi stefndi Esjubergi hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétt. Réttargæslustefndi skilaði greinargerð en gerir engar dómkröfur.

Áfrýjandi byggði kröfu sína í héraði meðal annars á því að stefndi hefði nær allan leigutímann greitt uppsetta leigufjárhæð án athugasemda um flatarmál hins leigða. Af þessari ástæðu geti stefndi ekki borið fyrir sig að hann eigi gagnkröfu vegna stærðar húsnæðisins á móti kröfu áfrýjanda. Með hinum áfrýjaða dómi var stefndi sýknaður af kröfu áfrýjanda án þess að tekin væri afstaða til þessarar málsástæðu hans. Þetta fer í bága við f. lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Verður því ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
531/2006

Úrskurður héraðsdóms um að G skyldi setja 500.000 króna tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli, sem hann hafði höfðað gegn I og S, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 21. september 2006, þar sem sóknaraðila var gert að setja tryggingu að fjárhæð 500.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar í máli, sem hann hefur höfðað á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að fjárhæð tryggingarinnar verði lækkuð. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ekki verður fallist á með sóknaraðila að annmarki sé á hinum kærða úrskurði, sem getur leitt til þess að fallast beri á aðalkröfu hans. Með vísan til forsendna úrskurðarins verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Rétt er að aðilar beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að frestur sóknaraðila, G-kk-ef B-kk-ef, til að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur varnaraðilum, I-kvk-þgf S-kvk-þgf K-kvk-þgf og S-kvk-þgf K-kvk-þgf, skal vera tvær vikur frá uppsögu þessa dóms.

Kærumálskostnaður fellur niður.
532/2006

Héraðsdómur hafnaði beiðni V hf. um að yfirmat færi fram um hvort orsakatengsl væru á milli óhapps, sem Þ hafði orðið fyrir, og líkamseinkenna hennar, en féllst á beiðnina að öðru leyti. Talið var að undirmatsgerð svaraði báðum þeim álitaefnum, sem V hf. bað um yfirmat á, og að matsbeiðnin hefði því verið í samræmi við 64. gr. laga nr. 91/1991. Var því fallist á að dómkvaddir yrðu yfirmatsmenn til að meta þau atriði, sem greindi í matsbeiðni V hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. september 2006, þar sem heimilað var að dómkvaddir yrðu yfirmatsmenn til að meta varanlega fjárhaglega örorku varnaraðila vegna slyss sem hún varð fyrir 8. september 2001. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að jafnframt verði lagt fyrir matsmenn að meta hvort „orsakatengsl séu á milli umferðaróhappsins 8. september 2001 og þeirra líkamseinkenna sem matsþoli telur nú afleiðingu óhappsins.“ Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Matsbeiðandi getur krafist yfirmats á þeim atriðum sem áður hafa verið metin, samkvæmt 64. gr. laga nr. 91/1991. Í matsbeiðni varnaraðila 25. ágúst 2005 voru matmenn beðnir um að meta tímabundið atvinnutjón hennar, varanlegan miska, varanlega fjárhagslega örorku og þjáningatímabil, allt „vegna umferðarslyss 8. september 2001“. Loks var spurt um batahvörf. Í matsgerð fara matmennirnir ítarlega yfir heilsufar hennar strax eftir slys og einkenni við skoðun á matsfundi. Loks taka þeir í IX. kafla matsgerðarinnar almenna afstöðu til matsefna áður en þeir svara hverri matsspurningu fyrir sig. Í lok þessa kafla segir: „Matsmenn telja því að orsakasamband sé á milli slyssins og núverandi einkenna matsbeiðanda.“

Af framangreindu er ljóst, að undirmatsmenn fjölluðu sérstaklega um orsakatengsl á milli slyssins og líkamseinkenna matsbeiðanda. Í undirmatsgerð er þannig svarað báðum þeim álitaefnum sem sóknaraðili biður um yfirmat á og er matsbeiðni hans því í samræmi við 64. gr. laga nr. 91/1991. Verður því að taka til greina kröfu sóknaraðila um að yfirmatsmenn verði dómkvaddir til að leggja mat á þau atriði, sem greinir í matsbeiðni hans 27. júlí 2006.

Eins og atvikum er háttað þykir rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Dómkvaddir skulu yfirmatsmenn til að meta þau atriði, sem greinir í matsbeiðni sóknaraðila, Vátryggingafélags Íslands hf., frá 27. júlí 2006.

Kærumálskostnaður fellur niður.
533/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 27. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili styður aðalkröfu sína meðal annars við að sóknaraðili og héraðsdómur hafi verið bundnir af eldri úrskurði frá 2. október 2006 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. laga nr. 19/1991 til 9. október 2006, en sýslumaðurinn í Hafnarfirði hafði þá krafist gæsluvarðhalds allt til 30. október 2006. Þó að svo hátti til sem að framan greinir er heimilt að framlengja gæsluvarðhaldsvist að gæsluvarðhaldstíma liðnum ef skilyrði 103. gr. laga nr. 19/1991 eru fyrir hendi á því tímamarki. Verður því ekki fallist á þessa röksemd varnaraðila fyrir aðalkröfu sinni.

Eins og fram kemur í úrskurði héraðsdóms var gefin út ákæra í fjórtán liðum á hendur varnaraðila 9. október 2006 vegna ætlaðra hegningarlaga-, umferðarlaga- og fíkniefnabrota hans á tímabilinu 23. júní til 1. október 2006. Hann hefur fyrir dómi játað aðild sína að brotum samkvæmt átta liðum ákærunnar. Fangelsisrefsing er lögð við hluta brotanna. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrðum c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi eins og í dómsorði greinir. Ekki þykir ástæða til að marka gæsluvarðhaldinu skemmri tíma en samkvæmt hinum kærða úrskurði.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, en þó ekki lengur en til föstudagsins 27. október 2006 kl. 16.
534/2005

T krafði R um greiðslu tveggja reikninga fyrir sýningarrétt á íslenskuþáttum sem T hafði framleitt og sýndir höfðu verið í sjónvarpi á árunum 2003 og 2004. Lagt var til grundvallar að aðilar hefðu samið um að R sýndi þættina í sjónvarpi án endurgjalds. Þótti ekki í ljós leitt að samningurinn væri ósanngjarn eða andstæður góðum viðskiptavenjum. Voru því ekki uppfyllt skilyrði til að víkja samningnum til hliðar samkvæmt 36. gr. laga nr. 7/1936. Var R því sýknað af kröfu T.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. desember 2005. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 38.221.500 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 25.200.000 krónum frá 7. febrúar 2003 til 1. nóvember 2004 en af 30.700.000 frá þeim degi til greiðsludags. Til vara er krafist vaxta samkvæmt 5. gr. sömu laga af 25.200.000 krónum frá 7. janúar 2003 til 1. október 2004 en af 30.700.000 krónum frá þeim degi til 22. mars 2005 og dráttarvaxta af 30.700.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Á árunum 2003 og 2004 sýndi stefndi í sjónvarpi 21 þáttar röð er áfrýjandi framleiddi og nefndist: „Viltu læra íslensku.“ Þá sýndi stefndi fimm þætti úr röðinni í janúar 2005, en hætti sýningum að kröfu áfrýjanda. Áfrýjandi reisir kröfu sína á því að stefnda beri að greiða sér þóknun vegna sýninga á þáttunum á árunum 2003 og 2004, meðal annars vegna þess að stefndi hafi komið í veg fyrir að hann hefði getað aflað kostunar samkvæmt 5. mgr. 21. gr. útvarpslaga nr. 53/2000. Hefur áfrýjandi gert stefnda reikninga vegna sýninga á þáttunum á árunum 2003 og 2004 og nema þeir höfuðstól stefnufjárhæðar. Stefndi reisir sýknukröfu meðal annars á því að áfrýjandi hafi veitt sér ótakmarkaðan sýningarrétt á þáttaröðinni til ársloka 2004. Samkvæmt þessu falla álitaefni varðandi sýningu á síðastgreindum fimm sjónvarpsþáttum í janúar 2005 utan sakarefnis þessa máls. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilar beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
538/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 var felldur úr gildi þar sem dráttur hafði orðið á því að málið væri sent ríkissaksóknara og að tekin væri ákvörðun um ákæru á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til 21. nóvember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 15. ágúst 2006 vegna gruns um aðild að innflutningi fíkniefna, fyrst á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, sbr. dóm Hæstaréttar 17. ágúst 2006 í máli nr. 447/2006, en frá 29. sama mánaðar á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laganna, sbr. dóm Hæstaréttar 1. september 2006 í máli nr. 480/2006. Í síðargreindum dómi var staðfestur úrskurður héraðsdóms um gæsluvarðhald varnaraðila allt til 10. október 2006. Í greinargerð sóknaraðila fyrir héraðsdómi kom þá fram að rannsókn málsins væri á lokastigi.

Engin ný gögn hafa verið lögð fram um ætlaða aðild varnaraðila að innflutningi fíkniefnanna frá því að Hæstiréttur staðfesti framangreindan úrskurð héraðsdóms. Í rökstuðningi sóknaraðila í héraði fyrir kröfunni um framlengingu gæsluvarðhaldsins kemur fram að rannsókn málsins sé nú lokið. Verið sé að leggja lokahönd á frágang rannsóknargagna auk þess sem unnið sé að gerð greinargerðar sóknaraðila til ríkissaksóknara. Sé miðað við að málið verði sent honum á næstu dögum. Í greinargerð sóknaraðila fyrir Hæstarétti kemur ekkert nýtt fram um stöðu málsins.

Ljóst er að rannsókn á máli þessu gekk greiðlega í fyrstu enda var hún talin á lokastigi 29. ágúst 2006, eins og að framan greinir. Engin ný gögn hafa bæst við rannsóknargögn málsins síðan dómur Hæstaréttar gekk 1. september 2006. Eðli málsins samkvæmt hvílir rík skylda á sóknaraðila til að hraða meðferð máls eftir föngum, þegar sá sem rannsókn beinist að sætir gæsluvarðhaldi. Verður að telja að unnt hefði verið að senda málið til ríkissaksóknara og taka ákvörðun um ákæru á þeim tíma sem ákveðinn var með dómi Hæstaréttar 1. september 2006. Ekki hafa komið fram viðhlítandi skýringar á því hvers vegna það gekk ekki eftir. Við svo búið verður ekki fallist á kröfu sóknaraðila um framlengingu á gæsluvarðhaldi varnaraðila og verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
53/2006

Felld var úr gildi frávísun héraðsdóms á tiltekinni dómkröfu H á hendur N, J og T þar sem krafan þótti ekki vanreifuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. janúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2006 um að vísa frá dómi kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðilum um „svokallaða tímabundna örorku“, en varnaraðilar voru í dóminum sýknaðir af kröfum hans að öðru leyti. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka framangreinda dómkröfu hans til efnismeðferðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Skýrlega greinir í stefnu málsins að krafa sú sem sætti frávísun er krafa um bætur fyrir tímabundið atvinnutjón, sett fram á grundvelli 2. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ekki er unnt að fallast á með héraðsdómara að eins og málatilbúnaði sóknaraðila sé háttað teljist krafa hans vanreifuð svo að frávísun varði. Verður hið kærða frávísunarákvæði því fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka fyrrgreinda dómkröfu sóknaraðila til efnismeðferðar.

Dómsorð:

Hið kærða ákvæði héraðsdóms um frávísun dómkröfu sóknaraðila, H-kk-ef B-kk-ef, á hendur varnaraðilum, N-kk-þgf S-kk-þgf, B-kvk-þgf V-kvk-þgf og Tryggingamiðstöðinni hf., er fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfuna til efnismeðferðar.
542/2005

S var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn stúlku með því að hafa þröngvað henni til samræðis og annarra kynferðismaka. Hann neitaði sök. Fjölskipaður héraðsdómur mat framburð stúlkunnar trúverðugan. Með hliðsjón af því og að teknu tilliti til þeirra líkamlegu áverka, sem voru á henni eftir dvölina hjá S, ástands hennar og andlegra erfiðleika eftir það, þótti hafið yfir skynsamlegan vafa að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi, sem honum var gefin að sök. Var S því sakfelldur í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti, fyrir brot gegn 194. gr. almennra hegningarlaga og dæmdur til að greiða stúlkunni 900.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. desember 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og honum gert að greiða A 1.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar að nýju. Að því frágengnu krefst ákærði aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess að kröfu A verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Engin haldbær rök hafa verið færð fyrir aðalkröfu ákærða um að málinu verði vísað frá héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun verjanda ákærða og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 502.868 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 373.500 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 99.600 krónur.