759/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A ehf. var vísað frá dómi. Í málinu krafðist A ehf. viðurkenningar á leigurétti að tiltekinni lóð, en til vara að nánar tilgreindu landsvæði sem svaraði til þeirrar lóðar. Ágreiningslaust var með aðilum að RH hefði þegar leigt T ehf. lóðina með samningi í apríl 2014. A ehf. krafðist þess ekki í málinu að þeirri stjórnvaldsákvörðun yrði hnekkt með dómi heldur lutu dómkröfur hans að því að viðurkennt yrði að RH hefði gefið sér skuldbindandi loforð um úthlutun lóðarinnar. Hæstiréttur taldi að þótt fallist yrði á aðra hvora viðurkenningarkröfu A ehf. gæti hann ekki krafist umráðs yfir hinu umdeilda landi á grundvelli slíks dóms, svo sem stefnt væri að með málsókn hans. Var talið að kröfugerð A ehf. fæli í sér beiðni um lögfræðilegt álit dómstóla sem væri í andstöðu við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. nóvember 2015 en kærumálsgögn bárust réttinum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. október 2015, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í máli þessu krefst sóknaraðili þess aðallega að viðurkenndur verði leiguréttur hans að lóðinni Berghólabraut 4 í Helguvík, en til vara að viðurkenndur verði leiguréttur hans að nánar tilgreindu landsvæði sem svarar til þeirrar lóðar. Byggir sóknaraðili á því að varnaraðilinn Reykjaneshöfn hafi með tölvuskeyti 30. ágúst 2011 gefið sér loforð um úthlutun lóðarinnar eða samsvarandi landsvæðis. Í samræmi við það beri varnaraðilanum að úthluta landinu til sín.

Samkvæmt gögnum málsins gerðu varnaraðilarnir Reykjaneshöfn og Thorsil ehf. með sér lóðar- og hafnarsamning 11. apríl 2014, en ágreiningslaust er að samningurinn taki meðal annars til leigu þess síðarnefnda á áðurgreindri lóð eða landsvæði. Sóknaraðili hefur ekki krafist þess að þeirri ráðstöfun landsins, sem felur í sér stjórnvaldsákvörðun af hálfu varnaraðilans Reykjaneshafnar, verði hnekkt fyrir dómi, heldur lúta dómkröfur hans að því að viðurkennt verði að varnaraðilinn hafi gefið sér skuldbindandi loforð um úthlutun þess. Þótt fallist yrði á aðra hvora viðurkenningarkröfu sóknaraðila gæti hann ekki krafist umráða yfir hinu umdeilda landi á grundvelli slíks dóms, svo sem stefnt er að með málsókn hans. Samkvæmt því er fallist á með héraðsdómi að kröfugerð sóknaraðila feli eingöngu í sér beiðni um lögfræðilegt álit dómstóla. Slík kröfugerð er í andstöðu við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 14. október 2010 í máli nr. 779/2009. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur og verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, AGC ehf., greiði varnaraðilum, Reykjaneshöfn, Reykjanesbæ og Thorsil ehf., hverjum um sig, 200.000 krónur í kærumálskostnað.