arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
154/2010

G og V höfðuðu mál gegn EE og ES. G og V féllu síðar frá kröfum á hendur ES. Málinu var vísað frá dómi en málskostnaður felldur niður. ES kærði þann úrskurð héraðsdómara og krafðist þess að G og V yrði gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað. Talið var að ekki væri heimild í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 til að kæra úrskurðinn þar sem kveðið var á um fleira en málskostnað í honum. Skipti þá ekki máli hvort ES átti aðild að öllum kröfum sem leyst var úr í hinum kærða úrskurði eða einungis hluta þeirra. Var málinu því vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. mars 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. febrúar 2010, þar sem máli varnaraðila á hendur sóknaraðila og E-kk-þgf E-kk-þgf var vísað frá dómi, en málskostnaður felldur niður. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til g. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðilum verði gert að greiða honum málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar höfðuðu mál þetta gegn E-kk-þgf E-kk-þgf og sóknaraðila og gerðu kröfur í tengslum við notkun á nafninu „Papar“. Báðir stefndu í héraði tóku til varna og kröfðust aðallega að málinu yrði vísað frá dómi. Í þinghaldi 22. janúar 2010 lýstu varnaraðilar yfir að þeir féllu frá kröfum á hendur sóknaraðila. Sá síðastnefndi hélt við kröfu sína um málskostnað. Sama dag var málið munnlega flutt um frávísunarkröfu stefnda E-kk-ef, sem tekin var til greina í hinum kærða úrskurði, en hverjum málsaðila gert að greiða sinn kostnað af málinu.

Samkvæmt g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 má kæra til Hæstaréttar úrskurð héraðsdómara um ómaksþóknun, málskostnað eða gjafsóknarlaun, enda sé ekki kveðið á um annað í úrskurðinum. Með hinum kærða úrskurði var máli varnaraðila vísað frá héraðsdómi, auk þess sem leyst var úr kröfum aðilanna um málskostnað. Af hálfu sóknaraðila verður ráðið að hann telji sig allt að einu geta kært úrskurð héraðsdóms á grundvelli þessa ákvæðis þar sem „hinn kærði úrskurður kveður ekki á um neitt annað en ákvörðun um málskostnað hvað hann varðar.“ Héraðsdómari tók í úrskurði sínum afstöðu ekki aðeins til kröfu aðilanna um málskostnað. Orðalag umrædds lagaákvæðis er afdráttarlaust og skiptir ekki máli hvort sóknaraðili átti aðild að öllum kröfum, sem leyst var úr í hinum kærða úrskurði, eða einungis hluta þeirra. Sóknaraðila brast því heimild til að kæra úrskurðinn á grundvelli umrædds lagaákvæðis, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar í dómasafni 2001, bls. 498 í máli nr. 26/2001 og dóm réttarins 2. september 2008 í máli nr. 446/2008. Samkvæmt því verður ekki komist hjá að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
158/2010

sem máli þess gegn T vegna aðfaragerðar var vísað frá dómi. Talið var að ekki hafi verið sannað með óyggjandi hætti að málið hafi borist héraðsdómi innan 8 vikna frá því að aðfarargerðinni hafi verið lokið, eins og áskilið væri í 1. mgr. 92. gr. laga nr. 90/1989. Var staðfesti niðurstaða héraðsdóms um frávísun málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. febrúar 2010, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fallist er á með sóknaraðila að lög hafi ekki staðið til þess að héraðsdómari aflaði gagna til framlagningar í málinu og varð niðurstaða héraðsdóms ekki á þeim reist. Að þessu athuguðu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Steelers FinCo ehf., greiði varnaraðila, tollstjóranum í Reykjavík, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
159/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði bönnuð för frá Íslandi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 1. mgr. 100 gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. mars 2010, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til þriðjudagsins 6. apríl 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
160/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði bönnuð för frá Íslandi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 1. mgr. 100 gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. mars 2010, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til þriðjudagsins 6. apríl 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
164/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. mars 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi „í 4 vikur eða til 9. apríl 2010“ klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Það athugast að eftir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar á dómþingi 12. mars 2010 var bókað í þingbók að ákærði lýsti því yfir að hann kærði úrskurðinn til Hæstaréttar Íslands. Ekki var bókað í hvaða skyni kært væri svo sem áskilið er með 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Úr þessum annmarka hefur verið bætt með skriflegri greinargerð.

Hinn kærði úrskurður verður staðfestur með vísan til forsendna eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 9. apríl 2010 klukkan 16.
166/2010

Í júlí 2006 sótti A, sem starfaði fyrir varnarliðið á Keflavíkurflugvelli, um bætur til

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. mars 2010. Hann krefst þess að ákvörðun bótanefndar samkvæmt lögum nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota 3. október 2006 verði felld úr gildi og stefnda gert að greiða sér 3.100.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. ágúst 2006 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
167/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að henni yrði heimilað að fá 24.215.246 krónur á vörslureikningi hjá A teknar með beinni aðfarargerð úr umráðum hans og fengnar sér. Talið var að það væri meginskilyrði þess að orðið yrði við kröfu um beina aðfarargerð að unnt væri að framkvæma hana og því yrði það sem hún beindist að að vera nægilega sérgreint. Almennt væri talið að ekki væri unnt að framkvæma innsetningu í peninga nema þeir væru skýrt aðgreindir. Ekki hefði komið fram í málinu að fjármunir G væru sérgreindir í vörslum A og yrði því ekki séð hvernig fara ætti að því að sækja þá hjá A. Þótti því ekki unnt að verða við kröfu G um innsetningu hjá A. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. febrúar 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að henni yrði heimilað að fá 24.215.246 krónur á vörslureikningi nr. 453271 hjá varnaraðila teknar með beinni aðfarargerð úr umráðum hans og fengnar sér. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa verði tekin til greina. Þá krefst hún málskostnaður í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kvk-nf A-kvk-nf S-kvk-nf, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
16/2010

A o.fl. kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu F um að tilteknar

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 4. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. desember 2009, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að eignir í vörslusafni nr. 00.101106_0 á nafni hans hjá Kaupthing Bank Luxembourg S.A. væru séreign hans að frátalinni innborgun þann 10. júní 2007 að fjárhæð 1.000.000 króna og arði af henni. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar greiði varnaraðila óskipt kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, A, B, C, D og E greiði óskipt varnaraðila, F, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
170/2010

hafnað var kröfu hans um ógildingu fjárnámsgerðar sýslumannsins í Reykjavík. Talið var að fjárnámsgerðin hafi ekki farið í bága við ákvæði laga nr. 90/1989. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. febrúar 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um ógildingu fjárnámsgerðar sýslumannsins í Reykjavík 3. nóvember 2009, nr. 011-2009-13834. Kæruheimild er í 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hans verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaður í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í endurriti úr gerðarbók sýslumannsins í Reykjavík vegna aðfarargerðar þeirrar, sem krafist er ógildingar á, kemur fram að skilyrðum 24. gr. laga nr. 90/1989 sé fullnægt til að gerðin fari fram. Skilja verður þessa bókun sýslumanns svo að fullreynt hafi þótt að ekki tækist að ná til gerðarþola. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
174/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. mars 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti, þó eigi lengur en til miðvikudagsins 26. maí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
175/2010

Kærður var frávísunarúrskurður héraðsdóms í máli þar sem K krafðist skilnaðar að borði og sæng frá M. Fyrir Hæstarétti

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. mars 2010, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fyrir Hæstarétti er upplýst að 2. mars 2010, daginn fyrir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar, var kveðinn upp í Héraðsdómi Reykjavíkur úrskurður um opinber skipti til fjárslita milli málsaðila. Af forsendum hins kærða úrskurðar er ljóst að upplýsingar um þetta hafa ekki legið fyrir þegar hinn kærði úrskurður var kveðinn upp. Af þessum ástæðum og með vísan til 1. mgr. 44. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 er óhjákvæmilegt að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
176/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. mars 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 31. mars 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
177/2009

H var gefið að sök að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis, óhæfur um að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna og sviptur ökuréttindum. Hann var í héraði dæmdur í 20 mánaða fangelsi og var sú refsing staðfest í Hæstarétti. Við ákvörðun refsingarinnar var höfð hliðsjón af töfum á málinu, sakaferli H, þess að áfengismagn í blóði hans var verulegt og að um hættubrot var að ræða, sem ákærði virtist leggja í vana sinn að fremja, en einnig til þess að með brotinu rauf H skilorð reynslulausnar á 295 dögum sem dæmd var með, sbr. 72. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 31. mars 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður sakfelling ákærða staðfest.

Ákærði á að baki samfelldan brotaferil frá árinu 1983. Hann hefur hlotið 25 refsidóma fyrir nytjastuld, þjófnað, líkamsárás, brot gegn valdstjórninni, fjársvik, tilraun til ráns, tékkalagabrot og ýmis umferðalagabrot, þar af 23 sinnum fyrir ölvun við akstur og 22 sinnum fyrir akstur sviptur ökurétti eða án ökuréttar. Eftir að hinn áfrýjaði dómur gekk hefur hann tvisvar verið dæmdur til refsingar. Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 14. október 2009 var hann sakfelldur fyrir þjófnað og dæmd refsing 45 daga fangelsi og með dómi Héraðsdóms Suðurlands 3. febrúar 2010 var honum dæmdur hegningarauki 18 mánaða fangelsisrefsing fyrir ölvunarakstur og akstur sviptur ökurétti auk þess sem ævilöng svipting ökuréttar var ítrekuð.

Nokkrar tafir hafa orðið á meðferð málsins og hafa ekki verið gefnar viðhlítandi skýringar á þeim að öllu leyti. Við ákvörðun refsingar verður litið til þessa, sakaferils ákærða, þess að áfengismagn í blóði hans var verulegt og að akstur í slíku ástandi er hættubrot, auk þess sem hann var óhæfur til þess að stjórna ökutæki örugglega vegna neyslu fíkniefna. Ákærði verður að teljast vanaafbrotamaður að því er lýtur að ölvunarakstri og akstri sviptur ökurétti. Þegar allt þetta er virt sem og að dæmd er með reynslulausn á 295 dögum, en með háttsemi sinni rauf hann skilorð hennar, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin í hinum áfrýjaða dómi, sbr. 72. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, og verður hún staðfest.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Ákærði greiði sakarkostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, H-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, greiði allan sakarkostnað fyrir Hæstarétti samtals 199.954 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
177/2010

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði á grundvelli a. liðar 4. gr. og 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. mars 2010, þar sem sóknaraðili var að kröfu varnaraðila sviptur sjálfræði í tólf mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði segir.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur þannig að sjálfræðissviptingin telst frá 11. mars 2010.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 188.250 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
178/2010

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. mars 2010. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Mál þetta er dæmt án sérstaks málflutnings fyrir Hæstarétti á grundvelli niðurlagsákvæðis 2. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málið var tekið til dóms í héraði að lokinni aðalmeðferð 3. nóvember 2009. Dómari boðaði til þinghalds 15. desember 2009 til þess að gefa stefnda kost á að gera frekari grein fyrir kröfugerð sinni en af því tilefni lagði stefndi fram nýtt skjal. Af hálfu áfrýjanda var áskilinn réttur til að andmæla framlagningu skjalsins og innihaldi þess. Var bókað að málinu væri frestað um einn dag í því skyni að gefa áfrýjanda kost á að tjá sig frekar um framlagningu skjalsins. Í næsta þinghaldi mótmælti áfrýjandi framlagningu hins nýja skjals. Því næst var bókað að lögmenn óskuðu að öðru leyti ekki eftir að tjá sig um frekar um skjal þetta. Var málið tekið til dóms með vísan til 104. gr. laga nr. 91/1991. Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 22. desember 2009.

Samkvæmt framansögðu leið lengri tími en fjórar vikur frá því að málið var dómtekið þar til dómur var kveðinn upp. Samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 bar vegna þessa dráttar að flytja málið á ný nema dómari og aðilar teldu það óþarft. Málið var ekki flutt að nýju. Við uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms var hvorki sótt þing af hálfu málsaðila né lágu þá fyrir skriflegar yfirlýsingar frá þeim um að þeir teldu ekki þörf á endurflutningi málsins. Vegna þessa verður hinn áfrýjaði dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.