374/2007

A játaði að hafa veist að B og stungið hann tvívegis með hnífi í brjóstkassa. Hann var í héraði sakfelldur fyrir tilraun til manndráps og taldist brot hans varða við 211. gr. sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga. Undi A þeirri niðurstöðu héraðsdóms og var hún því ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti. Hins vegar krafðist A mildunar refsingar og lækkunar miskabótakröfu B. Í dómi Hæstaréttar sagði að ekkert hefði komið fram í málinu er varðaði A og hugarástand hans er hann framdi verknaðinn þannig að leitt gæti til lækkunar refsingar hans. Var þá sérstaklega tekið fram að í ljós hefði verið leitt að atlaga ákærða hefði verið slík að hending ein hefði ráðið því að B lést ekki samstundis og að það hefði verið fyrir sérstakt snarræði lækna að lífi hans var bjargað. Þótti refsing A hæfilega ákveðin fangelsi í 8 ár. Um miskabótakröfu B kemur fram í niðurstöðu Hæstaréttar að ákærði hefði gerst sekur um alvarlega meingerð gegn lífi B, sem framin hefði verið af ásetningi og ætti krafan því stoð í a. lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 37/1999. Þóttu miskabætur hæfilega ákveðnar 1.200.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 9. júlí 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og honum gert að greiða H-kk-þgf P-kk-þgf G-kk-þgf aðallega 2.500.000 krónur, en til vara 1.500.000 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. apríl til 1. júlí 2007 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og krafa H-kk-ef P-kk-ef G-kk-ef lækkuð.

I.

Svo sem nánar greinir í héraðsdómi hefur ákærði játað að hafa veist að H-kk-þgf P-kk-þgf G-kk-þgf að kvöldi þriðjudagsins 3. apríl 2007 og stungið hann tvívegis með hnífi í brjóstkassa. Var ákærði sakfelldur samkvæmt ákæru fyrir tilraun til manndráps og taldist brot hans varða við 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Unir ákærði þessari niðurstöðu og er hún ekki til endurskoðunar hér fyrir dómi. Hann ber því hins vegar við að ekki hafi verið fallist á röksemdir hans til refsilækkunar, en þar vísar hann einkum til ákvæða 2. mgr. 20. gr., 5., 6., 7. og 8. töluliðs 1. mgr. 70. gr., 4. og 9. töluliðs 1. mgr. 74. gr., 75. gr. og 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga.

Í héraðsdómi er lýst atlögu ákærða að brotaþola. Ekkert er fram komið að neitt það sem greinir í tilvitnuðum lagaákvæðum eigi við um ákærða og hugarástand hans er hann framdi verknaðinn og geta þau því ekki leitt til lækkunar refsingar hans. Í héraðsdómi er því lýst að brotaþoli komst undir læknishendur fljótlega eftir atlöguna. Hjartaskurðlæknir var kallaður til aðgerðar og hefur hann í vottorði 17. maí 2007 lýst læknismeðferð brotaþola. Er í ljós leitt að atlaga ákærða var slík að hending ein réði að brotaþoli lést ekki samstundis og að það var fyrir sérstakt snarræði lækna að lífi hans var bjargað. Er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 8 ár.

II.

H-kk-nf P-kk-nf G-kk-nf hefur krafist miskabóta að fjárhæð 2.500.000 krónur úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 13. gr. laga nr. 37/1999. Hann vísar til áðurgreinds læknisvottorðs 17. maí 2007 og kveðst vegna þeirra miklu áverka sem hann hlaut hafa verið óvinnufær til þessa dags. Hann sé undir eftirliti heimilislæknis og í sjúkraþjálfun og fái endurhæfingarlífeyri úr almannatryggingum til 30. apríl 2008. Á því ári sé fyrirhuguð atvinnuendurhæfing til þess að stuðla að því að hann geti hafið vinnu á ný, en hann hafi á liðnum árum unnið erfiðisvinnu við sjómennsku.

Fram er komið að H-kk-nf býr enn við mikinn heilsubrest vegna árásar ákærða og að ekki sé vitað hvort um varanlega skaða verði að ræða. Með breytingu þeirri sem gerð var á 26. gr. skaðabótalaga með 13. gr. laga nr. 37/1999 var heimild til ákvörðunar miskabóta rýmkuð. Af athugasemdum sem fylgdu frumvarpi til laganna er ljóst að heimild til að ákveða bætur samkvæmt 26. gr. sé sjálfstæð, en þær geti jafnframt komið til viðbótar þjáningabótum samkvæmt 3. gr. laganna og bótum fyrir varanlegan miska samkvæmt 4. gr. þeirra. Unnt er að taka kröfu á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga til greina án tillits til þess hvort brotaþoli síðar hafi uppi bótakröfu á grundvelli ákvæða I. kafla laganna. Ákærði hefur gerst sekur um alvarlega meingerð gegn lífi H-kk-ef, sem framin var af ásetningi. Krafa H-kk-ef á því stoð í a. lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga. Eru miskabætur hæfilega ákveðnar 1.200.000 krónur og er þá haft í huga að þær taka ekki mið af því hver varanlegur miski kann að verða metinn. Verða þær dæmdar með vöxtum eins og í dómsorði segir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest. Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf K-kk-nf R-kk-nf, sæti fangelsi í 8 ár. Til frádráttar refsingunni komi gæsluvarðhald sem hann hefur sætt frá 4. apríl 2007.

Ákærði greiði H-kk-þgf P-kk-þgf G-kk-þgf 1.200.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. apríl 2007 til 1. júlí sama árs, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 463.298 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef L. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.