188/2016

J lenti í umferðarslysi og tók við greiðslu vátryggingarbóta úr hendi T hf. á árinu 2008 á grundvelli matsgerðar tveggja lækna. Taldi J að tjónið hefði ekki verið gert upp að fullu með því uppgjöri vegna þeirra afleiðinga slyssins sem síðar hefðu komið fram og taldi að skilyrði endurupptöku 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 væru uppfyllt með framlagningu yfirmatsgerðar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þau gögn sem J reisti kröfu um endurupptöku á hefðu ekki verið einhlít um það hvort í þeim fælist endurskoðun á niðurstöðum fyrrnefndrar matsgerðar, sem uppgjörið hafði verið byggt á, eða eingöngu mat á ófyrirséðum breytingum á heilsu J frá þeim tíma sem uppgjörið miðaðist við. Það væri dómstóla að leggja mat á sönnunarfærslu málsaðila um staðreyndir sem um væri deilt, sbr. 44. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, meðal annars hvert sönnunargildi matsgerðar dómkvaddra manna hefði sbr. 66. gr. laganna. Var talið að J hefði ekki tekist að færa sönnur á að ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsufari hennar frá því að fyrrgreint mat sem legið hefði til grundvallar uppgjörinu hafði verið gert. Var því T hf. sýknað af kröfu J.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. mars 2016. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 6.739.255 krónur með 4,5% ársvöxtum af 1.573.435 krónum frá 7. febrúar 2007 til 7. ágúst 2007 og af 6.739.255 krónum frá þeim degi til 12. nóvember 2011, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af þeirri fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun að fjárhæð 4.195.233 krónur 12. september 2008. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Uppgjör skaðabóta til áfrýjanda fyrir líkamstjón það sem hún varð fyrir í umferðarslysi 7. febrúar 2007 fór fram 12. september 2008. Það var reist á áliti læknanna L-kk-ef N. D-hk-nf og G-kk-ef B-kk-ef frá 3. júní sama ár.

Samkvæmt 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 er heimilt að kröfu tjónþola að taka upp að nýju ákvörðun um bætur fyrir varanlegan miska eða örorkubætur. Skilyrði endurupptöku samkvæmt greininni eru tvíþætt, annars vegar að ófyrirsjáanlegar breytingar hafi orðið á heilsu tjónþola og hins vegar að ætla megi að þær breytingar felist í því að miskastig eða örorkustig sé verulega hærra en áður var talið. Eins og fram kemur í skýringum í athugasemdum með þessari grein í frumvarpi því sem varð að skaðabótalögum heimilar ákvæðið á hinn bóginn ekki að endurupptaka ákvörðun um bætur fyrir varanlegt líkamstjón sé krafan reist á endurskoðun þess mats á slíku tjóni, sem upphaflega var lagt til grundvallar bótauppgjöri. Eins og greinir í héraðsdómi eru þau gögn, sem áfrýjandi reisir kröfu um endurupptöku á, ekki einhlít um það hvort í þeim felist endurskoðun á niðurstöðum framangreindra lækna frá 3. júní 2008, sem uppgjör bóta var reist á, eða eingöngu mat á ófyrirséðum breytingum á heilsu áfrýjanda frá þeim tíma sem uppgjör miðast við.

Það er dómstóla að leggja mat á sönnunarfærslu málsaðila um staðreyndir sem um er deilt, sbr. 44. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, meðal annars hvert sönnunargildi matsgerðir dómkvaddra manna hafi, sbr. 2. mgr. 66. gr. laganna. Héraðsdómur var auk embættisdómara skipaður tveimur sérfróðum meðdómendum og er í dóminum að finna skýran rökstuðning fyrir þeirri niðurstöðu að áfrýjanda hafi ekki tekist að færa sönnur á að ófyrirsjáanlegar breytingar hafi orðið á heilsufari hennar frá því að mat sem lá til grundvallar uppgjörinu 12. september 2008 var gert, sbr. 11. gr. skaðabótalaga. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður felldur niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.