138/2003

X var sakfelldur fyrir brot á 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brotaþoli var aðeins 16 ára þegar X, sem hún þekkti ekkert, framdi brotið. Brotið var talið gróft og hafði í för með sér talsverða líkamlega áverka. Miðað við eðli og alvarleika brotsins þótti refsing X hæfilega ákveðin 2 ára fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 2. apríl 2003 samkvæmt yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess, að niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða verði staðfest en refsing hans þyngd og hann dæmdur til greiðslu skaðabóta að fjárhæð 2.500.000 krónur.

Ákærði krefst þess, að málinu verði vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar en ella verði hann sýknaður af því, sem honum er gefið að sök í ákæru. Þá krefst hann þess, að bótakröfu verði vísað frá dómi.

Í máli þessu er ákærði sakaður um að hafa aðfaranótt sunnudagsins 5. ágúst 2001, í tjaldi á mótssvæði við A, þröngvað Y með ofbeldi til holdlegs samræðis.

Y leitaði aðstoðar neyðarmóttöku á svæðinu kl. 04.00 morguninn 5. ágúst. Ákærði, sem var handtekinn kl. 09.50, hefur frá upphafi neitað því að hafa nauðgað stúlkunni. Við fyrstu skýrslutöku hjá lögreglu sama dag kvaðst hann muna vel eftir atburðum næturinnar og hefði hann engin samskipti haft við stúlkuna. Við síðari skýrslutöku tæpu ári síðar kvaðst hann hafa farið í „blackout“ og ekki muna hvað gerðist eða hvort eitthvað hefði gerst. Niðurstöður DNA-rannsókna leiddu í ljós, að snerting hafði verið milli kæranda og ákærða, og veski ákærða fannst í tjaldi kæranda um morguninn. Eins og fram kemur í héraðsdómi mældist magn alkóhóls í blóði ákærða 0,8‰, er sýni var tekið kl. 11.33 þann 5. ágúst, og hann hafði einnig neytt amfetamíns og MDMA-taflna. Er tekið undir þá niðurstöðu héraðsdóms, að ekki sé byggjandi á framburði ákærða um það sem gerðist.

Kærandi hefur lýst atburðum á sama veg hjá neyðarmóttöku og í skýrslum fyrir dómi. Hún greindi vinkonum sínum frá því strax um nóttina, að sér hefði verið nauðgað og hún bar áverka, sem sýndu greinilega að hún hafði verið beitt líkamlegu ofbeldi, eins og skýrslur hjúkrunarfræðings á mótssvæðinu og læknis hjá neyðarmóttöku Sjúkrahúss Reykjavíkur bera með sér.

Ákærði reisir heimvísunarkröfu sína á því, að í héraðsdómi hafi ekki með skýrum hætti verið tekin afstaða til trúverðugleika framburðar kæranda og vitnisins V2, sem í grundvallaratriðum hafi verið ósamrýmanlegur. Eins og nánar er lýst í héraðsdómi bar V2 fyrir dómi, að hún hefði litið inn í tjald kæranda fyrr um nóttina og séð kæranda og ákærða og talið þau vera í samförum og hefði kærandi sagt sér að fara. Kærandi minnist þess ekki, að V-x-x hafi litið inn í tjaldið og hún sagt henni að fara. V2 bar einnig, að hún hefði um tveimur tímum síðar komið aftur að tjaldinu og þá hefði kærandi verið fullklædd og greinilega í mikilli geðshræringu og ákærði með buxurnar niður um sig og hefði hún rekið hann út úr tjaldinu að beiðni kæranda. Er þetta í samræmi við framburð kæranda að öðru leyti en því, að kærandi telur ákærða hafa verið ofan á sér, er V2 kom inn.

Eins og fram er tekið í héraðsdómi var V2 aðeins 15 ára og kærandi 16 ára, þegar atvik gerðust. Verður að byggja á því, að V-x-x hafi misskilið aðstæður, er hún leit sem snöggvast inn í tjaldið til kæranda. Niðurstöðu héraðsdóms verður að meta svo, að hann hafi talið framburð kæranda fyrir dóminum trúverðugan. Er heimvísunarkröfu ákærða hafnað. Með hliðsjón af lýsingum vitna á viðbrögðum og ástandi kæranda eftir atvikið, skýrslu neyðarmóttöku og framburði hjúkrunarfræðingsins og læknisins þykir ekki varhugavert að staðfesta sakarmat héraðsdóms og færslu hans á broti ákærða til refsiákvæðis.

Kærandi var aðeins 16 ára gömul, þegar ákærði, sem hún ekkert þekkti, framdi brotið. Brotið var gróft og hafði í för með sér talsverða líkamlega áverka, meðal annars mar og þrýstingsáverka á brjósti og hálsi og áverka á kynfærum. Miðað við eðli og alvarleika brotsins þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár.

Ákvæði héraðsdóms um miskabætur, upptöku og sakarkostnað eru staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvö ár.

Héraðsdómur skal að öðru leyti vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, L-kvk-ef V. J-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 80.000 krónur.