arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
165/2011

Mál Þ gegn L hf. var fellt niður fyrir Hæstarétti að kröfu þess fyrrnefnda en hann dæmdur til greiðslu málskostnaðar að kröfu L hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. mars 2011. Með bréfi til réttarins 7. nóvember 2011 tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá áfrýjun. Með bréfi sama dag ítrekaði stefndi kröfu sína um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, Þ-kk-nf M. J-kk-nf, greiði stefnda, Landsbankanum hf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
16/2011

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. janúar 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. janúar 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 1. febrúar 2011, klukkan 15. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að ofangreind krafa hans verði tekin til greina.

Skilja verður greinargerð varnaraðila til Hæstaréttar svo að hann krefjist staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist verður á með sóknaraðila að sterkur grunur sé kominn fram um að varnaraðili hafi framið brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940, sem varðað getur 10 ára fangelsi, með því að hafa í félagi við aðra, vopnaðir haglabyssu, ætlað að brjóta sér leið inn í íbúðarhús í því skyni að fremja þar líkamsárás. Jafnframt verður fallist á að ætlað brot varnaraðila sé þess eðlis að uppfyllt sé skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um að gæsluvarðhald sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Verður því fallist á framkomna kröfu sóknaraðila.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 1. febrúar 2011, klukkan 15.
177/2011

M kærði úrskurð héraðsdóms þar sem krafa hans sem hann hafði lýst við slit G hf. var viðurkennd sem almenn krafa en hafnað að viðurkenna hana sem forgangskröfu. M hóf störf hjá G hf. á árinu 2007 sem sérfræðingur. Í mars 2008 undirritaði hann nýjan ráðningarsamning við G hf. og var starfsheiti hans samkvæmt honum framkvæmdastjóri fyrirtækjasviðs á Íslandi og næsti yfirmaður hans forstjóri G hf. M var sagt upp störfum með uppsagnarbréfi 24. október 2008. Í málinu snerist ágreiningur aðila um fjárhæð kröfu M og hvar skipa skyldi henni í réttindaröð við slit G hf. Samkvæmt hinum nýja samningi var uppsagnarfrestur M átján mánuðir en í hinum fyrri samkvæmt kjarasamningi sem gat lengstur orðið sex mánuðir. Í fyrrnefndu uppsagnarbréfi kom m.a. fram að uppsagnarfrestur væri samkvæmt kjarasamningi SA og SSF. Í héraðsdómi var talið að M ætti kröfu á hendur G hf. vegna launa í uppsagnarfresti sem var talinn sex mánuðir auk launatengdra gjalda og vaxta. Var talið að uppsagnarfrestur hefði verið styttur í uppsagnarbréfinu með stoð í 1. mgr. 96. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá var talið að við mat á því hvort M félli undir undantekningarákvæði 3. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 yrði að líta til þess hvort hann hefði haft raunverulega yfirmannsstöðu hjá G hf. Talið var að M hefði verið einn af lykilstarfsmönnum G hf. M sat í lánanefnd og áhættunefnd G hf. frá árinu 2007 og í framkvæmdastjórn bankans frá maí 2008. Þá þóttu launakjör hans renna stöðum undir að hann hafi verið meðal æðstu stjórnenda G hf. Var krafa M því ekki talin njóta forgangsréttar samkvæmt 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 3. mgr. 112. gr. laganna. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til forsendna hans.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. mars 2011, þar sem krafa sóknaraðila að fjárhæð 9.957.035 krónur, sem hann lýsti við slit varnaraðila, var viðurkennd sem almenn krafa en hafnað að viðurkenna hana sem forgangskröfu. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að krafa hans að fjárhæð 34.242.536 krónur verði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 en til vara að krafan verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. sömu laga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M-kk-nf A-kk-nf A-kk-nf, greiði varnaraðila, Glitni banka hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
17/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. janúar 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. janúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. febrúar 2011, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til var að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
185/2011

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að barn A yrði vistað utan heimilis hennar í sjö mánuði á grundvelli b. liðar 1. mgr. 27. gr. og 28. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. mars 2011, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að nafngreindur sonur sóknaraðila yrði vistaður utan heimilis hennar frá 2. nóvember 2010 til 2. júní 2011. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila „gert að afhenda móður drenginn þegar í stað.“ Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar úr ríkissjóði án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Engin heimild stendur til að dæma sóknaraðila kærumálskostnað úr ríkissjóði, svo sem hún krefst, en um gjafsóknarkostnað hennar fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 150.000 krónur.
188/2011

E kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans á hendur Í var vísað frá dómi vegna vanreifunar og óskýrs málatilbúnaðar. Í málinu krafðist E þess m.a. að viðurkennt yrði að Í væri bundið af tilteknu áliti Mannréttindanefndar Sameinuðu þjóðanna og væri skaðabótaskylt gagnvart sér vegna brots á 26. gr. alþjóðasamnings um borgaraleg- og stjórnmálaleg réttindi. Þá krafðist E jafnframt miskabóta. E byggði á því að yfirvöld hefðu valdið honum tjóni með því að synja honum um leyfi til fiskveiða sem hann ætti að fá bætt. Í úrskurði héraðsdóms var talið að heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála yrði að afmarka svo unnt væri að krefjast viðurkenningar á bótaskyldu vegna ákveðins tjóns en ekki dygði að vísa til ákveðinnar athafnar eða athafnaleysis. Útskýringar E á því tjóni sem hann vildi fá bætt væru ekki skilmerkilegar. Þá var miskabótakrafa E einnig talin vanreifuð. Í dómi Hæstaréttar sagði að áskilnaður 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 hefði í fjölda dóma réttarins verið skýrður svo að sá er höfðar mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju tjón hans felist og hver tengsl þess séu við ætlað skaðaverk. Með vísan til þessa en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. mars 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og honum tildæmdur kærumálskostnaður úr hendi sóknaraðila, en til vara að kærumálskostnaður verði látinn niður falla.

Samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 er heimilt að höfða mál til að leita viðurkenningardóms um kröfu, enda hafi aðili lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands. Áskilnaður ákvæðisins um lögvarða hagsmuni hefur í fjölda dóma Hæstaréttar verið skýrður svo, að sá er höfðar mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju tjón hans felist og hver tengsl þess séu við ætlað skaðaverk. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðila beri sinn kærumálskostnað.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
189/2011

Ö kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans á hendur Í var vísað frá dómi vegna vanreifunar og óskýrs málatilbúnaðar. Í málinu krafðist Ö þess m.a. að viðurkennt yrði að Í væri bundið af tilteknu áliti Mannréttindanefndar Sameinuðu þjóðanna og væri skaðabótaskylt gagnvart sér vegna brots á 26. gr. aþjóðasamnings um borgaraleg- og stjórnmálaleg réttindi. Þá krafðist Ö jafnframt miskabóta. Ö byggði á því að yfirvöld hefðu valdið honum tjóni með því að synja honum um leyfi til fiskveiða sem hann ætti að fá bætt. Í úrskurði héraðsdóms var talið að heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála yrði að afmarka svo unnt væri að krefjast viðurkenningar á bótaskyldu vegna ákveðins tjóns en ekki dygði að vísa til ákveðinnar athafnar eða athafnaleysis. Útskýringar Ö á því tjóni sem hann vildi fá bætt væru ekki skilmerkilegar. Þá var miskabótakrafa Ö einnig talin vanreifuð. Í dómi Hæstaréttar sagði að áskilnaður 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 hefði í fjölda dóma réttarins verið skýrður svo að sá er höfðar mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju tjón hans felist og hver tengsl þess séu við ætlað skaðaverk. Með vísan til þessa en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. mars 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og honum tildæmdur kærumálskostnaður úr hendi sóknaraðila, en til vara að kærumálskostnaður verði látinn niður falla.

Samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 er heimilt að höfða mál til að leita viðurkenningardóms um kröfu, enda hafi aðili lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands. Áskilnaður ákvæðisins um lögvarða hagsmuni hefur í fjölda dóma Hæstaréttar verið skýrður svo, að sá er höfðar mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju tjón hans felist og hver tengsl þess séu við ætlað skaðaverk. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðila beri sinn kærumálskostnað.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
18/2011

B var sakfelld fyrir þjófnað, eignaspjöll og sérstaklega hættulega líkamsárás, og var síðastnefnda brotið talið hafa falist í því að B hafi veist að A og stungið hana tvisvar í höfuðið með hníf með þeim afleiðingum að hún hlaut skurði og kúlu á höfði. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna, var refsing ákærðu ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Brot ákærðu samkvæmt eldri dómi höfðu ítrekunaráhrif í málinu og var refsing hennar tiltekin eftir reglum 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var ákærða dæmd til að greiða J nánar tilgreindar skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. desember 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærðu, en refsing verði þyngd.

Ákærða krefst aðallega sýknu af 2. lið ákæru, en til vara refsimildunar. Þá krefst hún þess að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi.

Fyrir Hæstarétti hefur brotaþoli ekki gert kröfu um breytingu á ákvæði héraðsdóms um miskabætur henni til handa.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður dæmd til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðast að meðtöldum virðisaukaskatti eins greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærða, B-kvk-nf G-kvk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 344.559 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.
190/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að K yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem K hafði höfðað á hendur A til heimtu skuldar vegna viðskipta aðila. A gerði kröfu um málskostnaðartryggingu í fyrstu fyrirtöku málsins eftir þingfestingu þess. Fyrir Hæstarétti byggði A á því að krafan væri ekki of seint fram komin í skilningi b. liðar 1. mgr. 113. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. A hefði daginn eftir þingfestingu málsins verið upplýstur um það af hálfu lögmanns K að krafist hefði verið gjaldþrotaskipta á búi K. Krafan hefði því komið fram við fyrsta tækifæri eftir að tilefni gafst til. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að tvö árangurslaus fjárnám höfðu þegar verið gerð hjá K þegar málið var þingfest. Í Hæstarétti sagði að ákvæði 1. mgr. 133. gr. laganna girtu ekki fyrir að hafa mætti uppi kröfu um málskostnaðartryggingu eftir þingfestingu máls ef sérstakt tilefni gæfist þá fyrst til þess en ekki var talið að það ætti við um atvik í málinu. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. mars 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem varnaraðili hafði höfðað gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að leggja fram málskostnaðartryggingu að fjárhæð 2.000.000 krónur, en til vara aðra lægri fjárhæð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að fjárhæð málskostnaðartryggingar verði ákveðin lægri en sóknaraðili krefst. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Ákvæði 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 girða ekki fyrir að hafa megi uppi kröfu um málskostnaðartryggingu eftir þingfestingu máls ef sérstakt tilefni gefst þá fyrst til þess. Samkvæmt því sem rakið er í hinum kærða úrskurði voru atvik ekki með þeim hætti og verður hann því staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Adakris UAB, útibú á Íslandi, greiði varnaraðila, Kambstáli ehf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
195/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. mars 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. mars 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 30. mars 2011, klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
196/2011

G kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans á hendur B var að hluta vísað frá dómi. Í málinu byggði G kröfu sína gagnvart B á ábyrgðaryfirlýsingum sem B hafði gefið út vegna skuldbindinga S gagnvart G. G hafði keypt hlutabréf í S og fjármagnað ýmsa þætti í rekstri þess í tengslum við kaupin og hafði S gefið út þrjú skuldabréf til G af þessum sökum. Bú S var síðar tekið til gjaldþrotaskipta. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, sagði m.a. að G byggði á að ábyrgðaryfirlýsingarnar tækju, auk þeirra skulda samkvæmt skuldabréfunum sem þar væri sérstaklega getið, til allra annarra skuldbindinga S gagnvart G en ekki væri að finna frekari rökstuðning fyrir gildissviði yfirlýsinganna. Þá væri dómkrafan í stefnu sögð tilkomin vegna skuldabréfanna, þess að G hefði ofgreitt vörur frá S og ekki fengið greiddar þóknanir sem hann hefði átti rétt á samkvæmt sölu- og markaðssetningarsamningi G við S, en frekari grein væri ekki gerð fyrir grundvelli kröfunnar. Var málinu því vísað frá dómi á grundvelli e. og g. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. mars 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var að hluta vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdóm að taka dómkröfur hans til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar um annað en málskostnað, sem hann krefst í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur því ekki til frekari álita krafa hans um málskostnað í héraði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Great Northern International SAS/Seafoodexport, greiði varnaraðila, B.P. Skipum útgerð ehf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
197/2011

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að A yrði sviptur sjálfræði á grundvelli a. og b. liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. mars 2011, þar sem sóknaraðili var ótímabundið sviptur sjálfræði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skammur tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur um annað en þóknun skipaðs talsmanns síns, sem verði hækkuð frá því sem þar var ákveðið. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila fyrir Hæstarétti, hæstaréttarlögmannanna B-kk-ef H-kk-ef og M-kvk-ef G-kvk-ef, 125.500 krónur til hvors um sig, greiðist úr ríkissjóði.