arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
363/2013

Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms um að vísa frá dómi fjárkröfu þb. J á hendur V ehf. í máli vegna riftunar þb. J á framsali tiltekinna bifreiða til V ehf. Fjárkrafan var reist á 1. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en þb. J þótti ekki hafa lagt fram viðhlítandi gögn sem gætu rennt stoðum undir fjárhæð hennar. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 10. maí 2013 um að vísa frá dómi fjárkröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að ákvæði héraðsdóms um frávísun verði fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar að því leyti. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilli krefst þess að ákvæði héraðsdóms um frávísun verði staðfest og sóknaraðila gert að greiða honum kærumálskostnað.

Sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt tölvupóstsamskipti lögmanna aðila 28. nóvember 2012. Þau fá engu breytt um þá niðurstöðu héraðsdóms að ekki sé sannað gegn andmælum varnaraðila að fyrir liggi samkomulag aðila um að leggja til grundvallar úrlausn málsins mat G-kk-ef B. Á-kk-ef, löggilts bifreiðasala, á verðmæti þeirra tveggja bifreiða er málið varða. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest ákvæði hans um að vísa fjárkröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila frá héraðsdómi.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hið kærða ákvæði héraðsdóms um frávísun fjárkröfu sóknaraðila, þrotabús J-kk-ef Ó-kk-ef, á hendur varnaraðila Veig ehf., er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.
365/2013

Í hf. höfðaði mál til innheimtu kröfu á hendur H ehf. og kærði úrskurð héraðsdóms þar sem málinu var frestað þar til niðurstaða lægi fyrir í dómsmáli vegna skaðabótakröfu sem H ehf. hafði lýst við slit B sparisjóðs. Talið var ágreiningslaust að yrðu H ehf. ákvarðaðar skaðabætur úr hendi B sparisjóðs gæti H ehf. nýtt þær til skuldajafnaðar gagnvart kröfu Í. Talið var að niðurstaða þess máls kynni að hafa veruleg áhrif á úrlit máls Í hf. gegn H ehf. Voru því uppfyllt skilyrði 3. mgr. 102. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að fresta málinu þar til niðurstaða lægi fyrir um ágreining H ehf. og B sparisjóðs.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. maí 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var frestað þar til niðurstaða liggur fyrir í tilteknu máli í Héraðsdómi Reykjavíkur og eftir atvikum í Hæstarétti Íslands. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og kærumálskostnaðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íslandsbanki hf., greiði varnaraðila, Héðinsreit ehf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
367/2013

Með framsalsamningi 31. mars 2009 sömdu L ehf. annars vegar og M, V, MJ og Á hins vegar um framsal allra eignarhluta í einkafélaginu D, en nafni þess var breytt í A ehf. sama dag, Samkvæmt samningnum skyldi eignarhluti V vera 94% en M, MJ og Á skyldu eiga 2% hver um sig. Gerður var sérstakur viðauki við framsalssamninginn, sem einnig var dagsettur 31. mars 2009, þar sem kom fram að með honum væri gerð sú breyting á samningnum að Á keypti 94% hlutafjár sem V hefði skráð sig fyrir og yrði V því ekki hluthafi í félaginu. Var viðaukinn undirritaður fyrir hönd L hf. sem framseljanda og af hálfu V og Á, auk þess sem MJ skrifaði undir sem vottur. Deildu aðilar um það hvort efni viðaukans hefði falið í sér framsal hlutafjár V til Á þannig að stofnast hefði til forkaupsréttar M á grundvelli tiltekins ákvæðis í samþykktum A ehf. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti með vísan til forsendna, kom m.a. fram að telja yrði að með framsalssamningnum hefðu M, V, MJ og Á keypt félagið af L ehf. og hefði þeir því við undirritun samningsins orðið hluthafar í félaginu. Vísaði héraðsdómur til þess að viðaukinn gæti ekki talist hluti af framsalssamningnum eða breyting á honum, enda hefðu allir aðilar hans þurft að standa að breytingunni til þess að svo yrði. Var því fallist á með M að með viðaukanum hefði V framselt til Á þá 470.000 hluti eða  94% hlutafjár sem hann fékk framseld frá L ehf. með framsalssamningnum. Samkvæmt samþykktum A ehf. hefði stjórn félagsins forkaupsrétt að fölum hlutum fyrir félagsins hönd, en að félaginu frágengnu öðlaðist hluthafi slíkan rétt í hlutfalli við hlutafjáreign sína. Hvorki var fallist á með M að stjórn félagsins hefði verið kunnugt um framsal hlutanna frá V til Á og kosið að neyta ekki forkaupsréttar né að MJ hefði með vottun viðaukans fallið frá forkaupsrétti. Þá þótti ekki sýnt fram á að M hefði verið kunnugt um framsalið á árinu 2009 og lagt til grundvallar að honum hefði fyrst orðið kunnugt um að V væri ekki hluthafi í félaginu á árinu 2011. Með vísan til þessa var fallist á kröfu M um að viðurkennt yrði að hann ásamt Á og MJ ættu forkaupsrétt, að A ehf. frágengnu, að 470.000 hlutum í A ehf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 29. maí 2013. Þeir krefjast sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi áfrýjenda.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendum verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, Aztiq Pharma Partners ehf., Á-kk-nf H-kk-nf, V-kk-nf R-kk-nf W-kk-nf og M-kk-nf J-x-x M-kk-nf, greiði óskipt stefnda, M-kk-þgf H. J-kk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
369/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Kýpur var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. maí 2013 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 30. apríl 2013 um að framselja varnaraðila til Kýpur. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.
36/2013

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af innanríkisráðuneytinu 4. janúar 2013.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. janúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. janúar 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun innanríkisráðuneytisins 4. sama mánaðar um að hún skuli vistuð nauðug á sjúkrahúsi samkvæmt 3. mgr., sbr. 2. mgr., 19. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Kæruheimild er 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns og skipaðs talsmanns varnaraðila, L-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 100.400 krónur til hvors þeirra um sig, greiðist úr ríkissjóði.
370/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felldur var úr gildi úrskurður B um vistun barna M og K utan heimilis í allt að einn mánuð. Talið var að B hefði ekki verið heimilt að vista börnin utan heimilis á grundvelli a. liðar 1. mgr. 27. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, þar sem B hafði áður úrskurðað að börnin skyldu vistuð utan heimilis á grundvelli b. liðar sömu lagagreinar. Tekið var fram að B hefði staðið til boða að gera sjálfstæða kröfu um úrskurð héraðsdóms um vistun barnanna með vísan til 28. gr. barnaverndarlaga. Skorti úrskurð B því lagastoð og var hann felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. maí 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. maí 2013, þar sem felldur var úr gildi úrskurður sóknaraðila frá 30. apríl sama ár um vistun tveggja barna varnaraðila utan heimilis í allt að einn mánuð frá 5. maí 2013. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að Hæstiréttur „fallist á úrskurð Barnaverndarnefndar Reykjavíkur frá 30. apríl 2013“.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem þeim hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða kærumálskostnað, sem renni í ríkissjóð, en um hann og gjafsóknarkostnað varnaraðila fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Barnaverndarnefnd Reykjavíkur, greiði 250.000 krónur í kærumálskostnað, sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila, M og K, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns þeirra, 250.000 krónur.
372/2013

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að M og K skyldu svipt forsjá barna sinna A og B á grundvelli a. og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Var sú niðurstaða einkum byggð á

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 3. og 11. júní 2013. Þau krefjast hvort um sig sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem þeim hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi krefst áfrýjandinn M þess að hann verði sýknaður vegna aðildarskorts stefnda. Er þetta reist á því að stefndi eigi ekki lögsögu í málinu sökum þess að áfrýjandinn hafi flutt frá Reykjavík til [...] 18. október 2010, en börnin eigi lögheimili hjá honum. Samkvæmt 1. mgr. 15. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 á barnaverndarnefnd í umdæmi þar sem barn á fasta búsetu úrlausn um málefni þess. Þó geta viðkomandi barnaverndarnefndir samkvæmt heimild í 3. mgr. sömu greinar samið um það sín á milli að mál verði að einhverju eða öllu leyti rekið í öðru umdæmi en þar sem barn á fasta búsetu ef það þykir hentugra. Þá fer barnaverndarnefnd sem ráðstafað hefur barni í fóstur eða vistun í annað umdæmi áfram með málið, sbr. 4. mgr. greinarinnar. Í 2. mgr. 7. gr. reglugerðar nr. 56/2004 um málsmeðferð fyrir barnaverndarnefnd eru nánari ákvæði um valdsvið barnaverndarnefnda þegar barn er í fóstri eða vistun. Þar segir að flytji forsjáraðili á því tímabili skuli barnaverndarnefnd í umdæmi sem aðilinn flytur í taka við meðferð málsins þegar fóstur- eða vistunarsamningur fellur úr gildi nema annað sé ákveðið með heimild í 15. gr. barnaverndarlaga.

Allt frá því áfrýjandinn M flutti frá Reykjavík til [...] hafa börn hans verið í fóstri á vegum stefnda. Þar sem fóstursamningur vegna barnanna er enn í gildi átti stefndi úrlausn um málið. Þessi málsástæða áfrýjandans er því haldlaus. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjenda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjenda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanna þeirra 600.000 krónur til hvors um sig.
373/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júní 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júní 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 10. sama mánaðar klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Hinn 1. júní 2013 var óskað eftir aðstoð lögreglu [...]. Á vettvangi hitti lögregla fyrir húsráðanda sem greindi frá því að tveir menn hefðu ruðst inn og beitt hann ofbeldi. Þeir hefðu síðan bundið hann og haft á brott með sér skotvopn í eigu hans. Við rannsóknina beindist grunur að varnaraðila um aðild að málinu og játaði hann að hafa tekið við skotvopnunum og vísaði á þau þar sem þau voru falin í húsakynnum sem hann hafði aðgang að. Samkvæmt þessu er fyrir hendi rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi í það minnsta gerst sekur um hylmingu samkvæmt 1. mgr. 254. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en slíkt brot varðar fangelsisrefsingu.

Rannsókn þessa máls er skammt á veg komin og verður fallist á það með lögreglu að ætla megi að varnaraðili geti torveldað hana gangi hann laus, sbr. a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Jafnframt er fullnægt skilyrðum b. liðar 1. mgr. 99. gr. sömu laga til að varnaraðili sæti einangrun í gæsluvarðhaldinu. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
374/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. maí 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 31. maí 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. júní sama ár, klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að ,,hnekkt verði úrskurði Héraðsdóms Reykjaness ... þess efnis að [varnaraðila] verði gert að sæta gæsluvarðhaldi“ til áðurnefnds dags.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
375/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem faðernismál A gegn B var fellt niður og B dæmdur málskostnaður úr hendi A. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þar sem ekki væri mælt fyrir um það í barnalögum nr. 76/2003 hver skyldi bera kostnað stefnda af rekstri slíks máls færi um það atriði eftir reglum sem giltu um almenna meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 2. maí 2013, þar sem mál sóknaraðila á hendur varnaraðila var fellt niður og varnaraðila dæmdur málskostnaður úr hendi sóknaraðila, en samkvæmt gögnum málsins var úrskurðurinn birtur henni 14. þess mánaðar. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfu varnaraðila um málskostnað í héraði verði hafnað, en til vara að málskostnaður verði lækkaður. Þá krefst hann þess að kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í 11. gr. barnalaga nr. 76/2003 er kveðið á um að sé barn stefnandi faðernismáls skuli greiða þóknun lögmanns stefnanda sem dómari ákveður úr ríkissjóði, svo og annan málskostnað stefnanda, þar með talinn kostnað við öflun mannerfðafræðilegra rannsókna og annarra sérfræðiskýrslna. Vegna þess að ekki er mælt fyrir um það í þessari grein eða öðrum ákvæðum barnalaga hver skuli bera kostnað stefnda af rekstri slíks máls fer um það atriði eftir reglum sem gilda um almenna meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 12. gr. laganna. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Ákvæði 11. gr. barnalaga hefur verið skýrt á þann veg að málskostnaður barns sem höfðað hefur faðernismál skuli greiddur úr ríkissjóði á báðum dómstigum, sbr. dóma Hæstaréttar 17. maí 2005 í máli nr. 174/2005, 13. júní 2006 í máli nr. 308/2006 og 2. apríl 2012 í máli nr. 180/2012. Samkvæmt því verður þóknun lögmanns sóknaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti greidd úr ríkissjóði, en þóknunin verður ákveðin eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Þóknun lögmanns sóknaraðila, Þ-kvk-ef H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti, 125.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
379/2013

E var ákærður fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum, sem framkvæmdastjóri og stjórnarmaður einkahlutafélags, með því að hafa ekki staðið skil á skilagreinum vegna staðgreiðslu opinberra gjalda og gjöldunum sjálfum. Ekki var fallist á þá röksemd E að ætlaðir ágallar á rannsókn málsins skyldu leiða til ómerkingar hins áfrýjaða dóms. Vísað var til þess að sönnunarbyrði um sekt E hvíldi á ákæruvaldinu og yrði það að bera hallann af því ef rannsókn máls væri ábótavant og ákæra af þeim sökum ekki reist á nægilega traustum grunni. Talið var að E hefði verið ljóst að með því að vera framkvæmdastjóri félagsins tæki hann á sig tilteknar skyldur samkvæmt lögum. Í þeim skyldum hefði meðal annars falist að sjá til þess að staðin væru skil á afdreginni staðgreiðslu og skýrslum þess efnis. Var E sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og dæmdur í 10 mánaða fangelsi en refsingin var skilorðsbundin til tveggja ára. Þá var honum gert að greiða 92.100.000 krónur í sekt og kæmi 12 mánaða fangelsi í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd innan fjögurra vikna.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. maí 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Ákærði krefst aðallega frávísunar málsins frá héraðsdómi, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur. Að því frágengnu krefst hann sýknu af hluta sakargifta og að refsing verið milduð.

Kröfur ákærða um frávísun málsins frá héraðsdómi og ómerkingu hins áfrýjaða dóms eru reistar á því að niðurstaða rannsóknar hafi verið röng og rannsóknin því ekki verið viðhlítandi grundvöllur ákæru á hendur sér. Samkvæmt 1. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála er markmið rannsóknar að afla allra nauðsynlegra gagna til þess að ákæranda sé fært að ákveða að henni lokinni hvort sækja skuli mann til sakar, svo og að afla gagna til undirbúnings málsmeðferð fyrir dómi. Að rannsókn lokinni tekur ákærandi ákvörðun um hvort sækja skuli sakborning til sakar og telji hann það sem fram er komið nægilegt eða líklegt til sakfellis höfðar hann mál á hendur honum, sbr. 145. gr. sömu laga. Þar sem sönnunarbyrði um sekt ákærða hvílir á ákæruvaldinu eftir 108. gr. laganna verður það að bera hallann af því ef rannsókn máls er ábótavant og ákæra af þeim sökum ekki reist á nægilega traustum grunni. Að þessu virtu eru þær röksemdir, sem ákærði hefur fært fyrir áðurgreindum kröfum sínum, haldlausar með öllu.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf I-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 279.478 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.