256/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem ákæru á hendur X var vísað frá dómi. Hæstiréttur felldi hinn kærða úrskurð úr gildi og lagði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar þar sem formskilyrðum ákæru samkvæmt c. lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 var fullnægt í málinu. Þá heyrði það undir efnishlið málsins hvort háttsemi sem X var gefin að sök, væri refsiverð samkvæmt nánari ákvæðum laga nr. 30/2007.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. apríl 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 1. apríl 2016 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í a. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Mál þetta höfðaði lögreglustjórinn á Suðurlandi með ákæru 30. nóvember 2015 á hendur varnaraðila fyrir brot á lögum um áhafnir íslenskra fiskiskipa, varðskipa, skemmtibáta og annarra skipa nr. 30/2007. Í verknaðarlýsingu ákæru kemur fram að varnaraðili hafi 8. apríl 2014 siglt skipinu m/b [...] [...] á veiðum í utanverðum Faxaflóa án þess að hafa stýrimann um borð. Er brot varnaraðila talið varða við b. lið 1. mgr. 12. gr., sbr. 20. gr. laganna.

Í hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að ákæran uppfyllti ekki skilyrði c. liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 þar sem ekki hafi verið tilgreint í ákæru hvort varnaraðili hafi fengið heimild hjá mönnunarnefnd til þess að sigla skipinu án stýrimanns, en af síðari málslið áðurgreinds ákvæði laga nr. 30/2007 leiði að hafi slík heimild verið fengin væri siglingu skipsins án stýrimanns refsilaus.

Samkvæmt c. lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 skal í ákæru greina svo glöggt sem verða má hver sú háttsemi er sem ákært er út af, hvar og hvenær brotið er talið framið, heiti þess að lögum og aðra skilgreiningu og loks heimfærslu þess til laga. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hafa fyrirmæli þessa lagaákvæðis verið skýrð svo að verknaðarlýsing í ákæru verði að vera það greinargóð og skýr að ákærði geti ráðið af henni hvaða refsiverða háttsemi honum sé gefin að sök og hvaða lagaákvæði hann er talinn hafa gerst brotlegur við.

Í ákæru er tilgreint hvar og hvenær brot er talið hafa verið framið og við hvaða refsiákvæði það varðar. Formskilyrðum ákæru er því fullnægt. Það heyrir síðan undir efnishlið málsins hvort háttsemin sem varnaraðila er gefin að sök, sé refsiverð samkvæmt b. lið 1. mgr. 12. gr., sbr. 20. gr. laga nr. 30/2007, en í því tilliti getur reynt á hvort heimild frá mönnunarnefnd leiði til þess að háttsemin hafi verið ákærða refsilaus. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.