244/2010

Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 430/2007 var fallist á kröfu A um að ógilt yrði ákvörðun sviðstjóra L frá því 17. október 2006 um að flytja hana úr starfi sem hjúkrunarfræðing milli deilda og L gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 800.000 krónur. Samkvæmt læknisvottorði var A fyrst á eftir óvinnufær vegna veikinda, en fékk greidd veikindalaun í sex mánuði. Í þessu máli krafðist A bóta vegna fjártjóns sem hún taldi sig hafa orðið fyrir við að fá ekki greidd full laun frá því í nóvember 2006 til og með september 2007, er hún hóf störf hjá öðrum vinnuveitanda. Talið var að ákvörðunin frá 17. október 2006 hefði verið saknæm og L bæri skaðabótaábyrgð á fjártjóni A sem af henni leiddi. Veikindi A ættu rót sína að rekja til hinnar ólögmætu og saknæmu ákvörðunar og því fallist á að L bæri að greiða  A 2.803.807 krónur í skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. apríl 2010. Hann krefst sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Málsatvikum er lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Stefnda krefst í málinu skaðabóta vegna fjártjóns sem hún telur sig hafa orðið fyrir við að fá ekki greidd full laun frá áfrýjanda tímabilið frá nóvember 2006 til og með september 2007. Fyrri hluta þessa tímabils fékk hún greidd svonefnd veikindalaun eða allt til 18. mars 2007. Telur hún þær greiðslur hafa verið lægri en svo að jafngildi fullum launum sem hún hefði notið ef hún hefði sinnt óbreyttu starfi hjá áfrýjanda þennan tíma og krefst mismunarins. Þá krefst hún bóta fyrir tímabilið frá 18. mars 2007 til þess tíma er hún tók við nýju starfi hjá Heilsugæslunni á höfuðborgarsvæðinu í september 2007 og jafngildir sá hluti kröfunnar fullum launum sem hún telur sig hafa átt að njóta frá áfrýjanda þetta tímabil. Loks krefst stefnda bóta vegna óuppgerðra orlofslauna hjá áfrýjanda.

Við málflutning fyrir Hæstarétti voru aðilar málsins sammála um að ráðningarsamningur stefndu við áfrýjanda hafi áfram verið í gildi eftir að áfrýjandi hætti að greiða stefndu veikindalaun í mars 2007. Krafa stefndu er því um skaðabætur innan samninga. Telur hún tjón sitt stafa af ólögmætri og saknæmri ákvörðun áfrýjanda 17. október 2006 um að flytja hana úr starfi sínu á deild [...] á Landspítala við Hringbraut í Reykjavík og á deild [...]. Hafi áfrýjandi með þessari ákvörðun, einkum með tilliti til forsendna hennar, valdið sér heilsutjóni sem hafi gert sér ómögulegt um sinn að sinna starfi sínu hjá áfrýjanda.

II

Með dómi Hæstaréttar 18. september 2008 í máli nr. 430/2007 var framangreind ákvörðun áfrýjanda dæmd ógild. Í forsendum dómsins var ákvörðunin talin óþörf og ólögmæt og hafi hún falið í sér brot gegn æru stefndu. Verður fallist á með stefndu að ákvörðun þessi hafi verið áfrýjanda saknæm og hann beri skaðabótaábyrgð á fjártjóni stefndu sem af henni leiddi.

Í hinum áfrýjaða dómi er lýst þeim gögnum sem fyrir liggja í málinu um heilsufar stefndu á því tímabili sem hér um ræðir. Af hálfu áfrýjanda var við málflutning fyrir Hæstarétti talið að gögn málsins bentu til þess að stefnda hafi alls ekki verið vinnufær eftir að greiðslu veikindalauna lauk 18. mars 2007. Áfrýjandi hefur í því sambandi bent á að samkvæmt kjarasamningi Félags íslenskra hjúkrunarfræðinga og fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs megi starfsmaður, sem verið hefur óvinnufær vegna veikinda eða slysa samfellt í einn mánuð eða lengur, ekki hefja starf að nýju nema læknir votti að heilsa hans leyfi. Stefnda hafi ekki framvísað slíku vottorði og verður málflutningur áfrýjanda um þetta skilinn svo að hann telji hana af þessum sökum hafa verið óvinnufæra allt til loka þess tímabils sem hún krefst bóta fyrir. Af hálfu stefndu hefur verið bent á að með bréfi lögmanns síns 31. maí 2007, sem getið er í hinum áfrýjaða dómi, hafi hún óskað eftir viðræðum við áfrýjanda um störf sín. Var í bréfinu meðal annars tekið fram að stefndu væri mikið í mun að komast aftur til starfa. Fram kom við flutning málsins fyrir Hæstarétti að fulltrúar málsaðila hafi átt einhver samtöl í framhaldi bréfsins og staðhæfir stefnda að áfrýjandi hafi ekki lagt neitt af mörkum sem hafi getað verið grundvöllur lausnar á deilu aðila. Þar sem áfrýjandi svaraði bréfinu ekki skriflega, eins og rétt hefði verið, verða fullyrðingar stefndu um þetta lagðar til grundvallar. Verður því fallist á sjónarmið hennar um að hún hafi mátt líta svo á að ekki hefði tilgang að framvísa læknisvottorði um starfshæfni á því tímabili sem í hönd fór, þar sem fyrirstaða af óskyldum ástæðum hafi verið á því að áfrýjandi vildi fá hana til vinnu á ný. Þarf þá ekki að leysa úr því frekar hvert heilsufar og vinnufærni stefndu var á nefndu tímabili.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður fallist á að veikindi stefndu eigi rót sína að rekja til hinnar ólögmætu og saknæmu ákvörðunar áfrýjanda 17. október 2006, sérstaklega í ljósi þeirra ástæðna sem lágu þessari ákvörðun til grundvallar. Verður fallist á með stefndu að áfrýjandi beri skaðabótaábyrgð gagnvart henni á fjártjóni því sem hún varð fyrir af þessum sökum. Þá er með vísan til forsendna fallist á úrlausn hins áfrýjaða dóms um fjárhæð fjártjóns stefndu.

Stefnda hefur fram til 29. janúar 2009 gert kröfu um vexti „samkvæmt 10. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001“ frá þeim dögum er hún telur einstaka hluta kröfu sinnar hafa fallið í gjalddaga. Hundraðshluti vaxtanna er ekki nefndur við kröfugerðina. Samkvæmt 11. gr. laga nr. 38/2001 er heimild til að dæma vexti án þess að hundraðshluti þeirra sé tilgreindur í stefnu bundin við vexti samkvæmt 4. eða 8. gr. laganna eða dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. þeirra. Samkvæmt þessu skortir lagaheimild fyrir því að hafa þann hátt á kröfugerð um vexti, sem stefnda hefur fram að upphafsdegi dráttarvaxtakröfu sinnar. Verður kröfunni fram að þeim degi því vísað frá héraðsdómi. Upphafsdagur kröfu um dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 er einum mánuði eftir að stefnda sendi áfrýjanda bréf með kröfum sínum. Verður hún með vísan til 9. gr. sömu laga tekin til greina.

Samkvæmt framansögðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur um skaðabætur til handa stefndu en með dráttarvöxtum eins og greinir í dómsorði.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað verður staðfest.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Kröfu stefndu um vexti af kröfu sinni fram til 29. janúar 2009 er vísað frá héraðsdómi.

Áfrýjandi, Landspítali - háskólasjúkrahús, greiði stefndu, A, 2.803.807 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. janúar 2009 til greiðsludags.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjandi greiði stefndu 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.