419/2004

H starfaði sem launþegi hjá L við sölu auglýsinga frá árinu 2000, en í nóvember 2002 gerðu aðilar verksamning um sama viðfangsefni, sem gilda átti í tólf mánuði. Vegna ólögmætrar riftunar á samningnum í janúar 2003 var L gert að greiða H þá lágmarksfjárhæð sem honum hafði verið tryggð mánaðarlega í verklaun til loka gildistíma samningsins. Þá var kröfu L um skuldajöfnuð hafnað. Var talið að L hafi borið að hafa gagnkröfuna uppi til uppgjörs þegar ráðningarsambandi aðilanna lauk við gerð verksamningsins, þar sem þær úttektir sem L reisti kröfuna á höfðu allar verið gerðar á þeim tíma sem H var launþegi hjá L.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 11. ágúst 2004, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 22. september sama ár. Var áfrýjað öðru sinni 19. október 2004 með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 7. gr. laga nr. 38/1994. Áfrýjandi krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi starfaði stefndi sem launþegi hjá áfrýjanda við sölu auglýsinga frá árinu 2000, þar til þeir gerðu verksamning um sama viðfangsefni 8. nóvember 2002, sem gilda átti í tólf mánuði. Áfrýjandi krafðist þess 30. janúar 2003 að stefndi skilaði nánar tilteknum munum, sem hann hafði undir höndum vegna starfa sinna. Tilkynnti stefndi áfrýjanda að hann liti svo á að með þessu væri sagt upp verksamningi þeirra, sem áfrýjanda brysti heimild til. Lauk með þessu réttarsambandi aðilanna. Í málinu krefst stefndi greiðslu þeirrar lágmarksfjárhæðar, sem honum var tryggð mánaðarlega í verklaun til loka gildistíma verksamningsins.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um að hafna aðalkröfu áfrýjanda um sýknu, svo og þá kröfu, sem hann hafði uppi til þrautavara fyrir héraðsdómi, um að stefnda yrðu aðeins dæmd lágmarksverklaun í þriggja mánaða uppsagnarfresti.

Varakrafa áfrýjanda fyrir Hæstarétti er að öðru leyti reist á því að stefndi verði að sæta skuldajöfnuði með gagnkröfu að fjárhæð 672.210 krónur vegna úttekta á vörum og þjónustu hjá fjórum fyrirtækjum, sem stefndi stofnaði til í eigin þágu en í nafni áfrýjanda. Í málinu liggur fyrir að úttektir þessar voru allar gerðar á þeim tíma, sem stefndi var launþegi hjá áfrýjanda, en sá fyrrnefndi telur þær hafa verið sér heimilar til greiðslu á umsaminni launauppbót. Áfrýjanda var á þeim tíma kunnugt um að minnsta kosti einhverjar af þessum úttektum og mátti honum vera þær allar ljósar. Honum hefði því borið að hafa þær uppi til uppgjörs þegar ráðningarsambandi aðilanna lauk við gerð verksamningsins 8. nóvember 2002. Þar sem áfrýjandi gerði það ekki á því stigi verður gagnkröfunni ekki haldið fram nú til skuldajafnaðar.

Samkvæmt þessu verður niðurstaða héraðsdóms staðfest, þar á meðal ákvæði hans um dráttarvexti, enda eru mótmæli áfrýjanda gegn kröfu stefnda um þá of seint fram komin fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Leit.is ehf., greiði stefnda, H-kk-þgf G-kk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.