228/2001

B, sem fengið hafði vörumerkið SEROXAT skráð fyrir geðlyf, andmælti því að O hf. fengi að skrá vörumerkið PAROXAT fyrir sams konar lyf vegna ruglingshættu, sem hann taldi vera fyrir hendi samkvæmt 6. tl. 1. mgr. 14. gr. laga nr. 45/1997, sbr. 22. gr. sömu laga. Merkin voru talin ólík bæði hljómrænt og sjónrænt. Bæði lyfin voru lyfseðilsskyld og með hliðsjón af reglum um útgáfu og afgreiðslu lyfseðla var álitið að lítil hætta væri á því að sérfræðingar villtust á slíkum lyfjamerkingum. Vörumerkið var því ekki talið villandi í skilningi 6. tl. 1. mgr. 14. gr. laga nr. 45/1997, sbr. 2. tl. 1. mgr. 4. gr. sömu laga. Þá þótti ekkert fram komið um það, að framleiðsla O hf. hefði brotið í bága við góða viðskiptahætti eða hann aðhafst nokkuð það, sem óhæfilegt væri gagnvart hagsmunum neytenda, sbr. 20. gr. og 25. gr. laga nr. 8/1993.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 20. júní 2001. Hann krefst þess, að stefnda verði dæmt óheimilt að nota vörumerkið PAROXAT við markaðssetningu á lyfi því, sem hann framleiðir og selur nú undir þessu vörumerki. Þá krefst hann þess, að stefnda verði dæmt óheimilt að selja lyf það, sem hann auðkennir með vörumerkinu PAROXAT í því töfuformi (það er hvað varðar lögun, form, stærð og lit töflunnar) sem hann nú notar. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I.

Eins og fram kemur í héraðsdómi lagði áfrýjandi 1. nóvember 1988 inn umsókn hjá Einkaleyfastofunni um skráningu á vörumerkinu SEROXAT fyrir geðlyf, lyf í 5. flokki hinnar alþjóðlegu vöru- og þjónustuskrár samkvæmt NICE sáttmálanum, í samræmi við 16. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki, og var það skráð nr. 132/1990 hinn 1. mars 1990. Áfrýjandi hóf notkun þess árið 1993. Stefndi lagði 18. september 1998 inn umsókn hjá Einkaleyfastofunni um skráningu á vörumerkinu PAROXAT fyrir samskonar lyf og SEROXAT, og var það skráð nr. 1378/1998 hinn 30. desember 1998. Áfrýjandi andmælti skráningunni 18. mars 1999 vegna ruglingshættu, sem hann taldi vera fyrir hendi samkvæmt 6. tl. 1. mgr. 14. gr. laga nr. 45/1997, sbr. 22. gr. sömu laga. Hóf stefndi sölu á lyfinu á árinu 2000. Þar sem mál þetta er rekið fyrir dómstólum var meðferð andmælamálsins frestað hjá Einkaleyfastofunni þar til niðurstaða fæst í dómsmálinu, sbr. 2. mgr. 20. gr. laga nr. 45/1997.

II.

Vörumerki málsaðila varða samskonar vöru, það er lyfseðilsskyld geðlyf. Bæði lyfin innihalda virka lyfjaefnið Paroxetin, sem er samheitanafn lyfjaefnisins. Samheitanafnið nýtur ekki verndar sem vörumerki, og geta lyfjaframleiðendur markaðssett lyf undir samheitanafni þess.

Þótt framangreind merki séu bæði þrjú atkvæði og tvö þeirra séu eins, ber að líta til þess, að fyrsta atkvæði merkjanna, sem áhersla er almennt á í íslenskum framburði, er ólíkt bæði hljómrænt og sjónrænt. Almenningur hefur ekki beinan aðgang að þessum lyfjum, heldur er þeim ávísað af lækni og þau afgreidd af lyfjafræðingi. Mjög nákvæmar reglur gilda um útgáfu og afgreiðslu lyfseðla, sbr. 7. - 14. gr. og 34. - 36. gr. reglugerðar nr. 421/1988 um gerð lyfseðla og ávísun lyfja, afgreiðslu þeirra og merkingu, og hafa sjúklingar ekki mikið val í þeim efnum. Telja verður, að lítil hætta sé á því, að sérfræðingar villist á slíkum lyfjamerkjum, auk þess sem vísað er til númers vörumerkisins á lyfseðlinum. Samkvæmt framansögðu verður vörumerki stefnda ekki talið villandi í skilningi 6. tl. 1. mgr. 14. gr. laga nr. 45/1997, sbr. 2. tl. 1. mgr. 4. gr. sömu laga.

Áfrýjandi heldur því fram, að starfsemi stefnda brjóti í bága við 20. gr. og 25. gr. samkeppnislaga nr. 8/1993. Ekki verður talið, að um óhæfilega framleiðslueftirlíkingu sé að ræða hjá stefnda, þótt töflur hans séu mjög líkar í útliti og töflur áfrýjanda, enda hefur hann ekki einkaleyfi á töflugerðinni. Umbúðir lyfjanna eru með ólíkum hætti, sem skiptir þó ekki öllu máli, þar sem lyfin eru ekki til sölu á almennum markaði, en hér er um lyfseðilsskyld lyf að ræða, svo sem að framan greinir. Þykir ekkert fram komið um það, að framleiðsla stefnda hafi brotið í bága við góða viðskiptahætti eða hann aðhafst nokkuð það, sem óhæfilegt sé gagnvart hagsmunum neytenda, sbr. 20. gr. og 25. gr. laga nr. 8/1993.

Samkvæmt framansögðu verður héraðsdómur því staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Beecham Group p.l.c., greiði stefnda, Omega Farma ehf., 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.