arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
121/2014

I krafði B hf. um bætur vegna slyss sem hann hafði orðið fyrir er band af flaggstöng flæktist í hjóli I og hann féll af hjólinu. Byggði I á því að B hf. bæri sem umráðamaður viðkomandi fasteignar ábyrgð á slysinu þar sem starfsmenn félagsins hefðu ekki gengið frá böndum fánastangarinnar með fullnægjandi hætti. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að ekki nyti við neinna gagna sem sýndu fram á að orsök óhappsins væri að rekja til hirðuleysis starfsmanna B hf. við frágang flaggstangarinnar, en I bæri sönnunabyrði fyrir því að tjón hans hefði hlotist af saknæmri hegðun starfsmanna félagsins. Þá var ekki fallist á að B hf. gæti sem umráðamaður fasteignarinnar borið hlutlæga ábyrgð á tjóni I. Var félagið því sýknað af kröfu I.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. febrúar 2014. Hann krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þegar hann ,,hjólaði í band af flaggstöng og féll og slasaðist, við vegamót Holtavegar og Vatnagarða, þann 3. ágúst 2011.“ Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms en til vara að skaðabótaskylda hans verði einungis viðurkennd að hluta. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur stefnt Tryggingamiðstöðinni hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, I-kk-nf F-kk-nf I-kk-nf, greiði stefnda, Bónus hf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
129/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. febrúar 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 3. mars 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í hinum kærða úrskurði er gerð grein fyrir þeim málum varnaraðila sem nú eru til rannsóknar og sóknaraðili telur líklegt að muni sæta ákærumeðferð á næstunni. Meðal þeirra eru líkamsárásir 11. ágúst 2013, 10. janúar 2014 og 15. febrúar og 16. febrúar 2014. Er varnaraðili samkvæmt því sem fram kemur í hinum kærða úrskurði undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við. Varnaraðili hefur frá árinu 2007 fimm sinnum verið dæmdur fyrir líkamsárásir og á árinu 2010 hlaut hann tólf mánaða fangelsisdóm fyrir ránsbrot. Samkvæmt þessu er fullnægt því skilyrði c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 að ætla megi að varnaraðili muni halda brotum áfram meðan málum hans er ekki lokið. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
130/2014

Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms um málskostnað í máli A gegn B. Málinu var vísað frá Hæstarétti með vísan til þess að kæra A beindist ekki að úrskurði heldur ákvæði í dómi þar sem kveðið var á um fleira en málskostnað. Því færi þannig fjarri að heimild yrði fundin í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til kæru í málinu.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. febrúar 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 7. febrúar 2014 um málskostnað í máli sóknaraðila á hendur varnaraðila. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til g. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess „að fjárhæð málflutningsþóknunar lögmanns hans verði ákveðin hærri en gert var í hinum kærða úrskurði.“ Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Varnaraðili hefur tilkynnt Hæstarétti að hann muni ekki láta málið til sín taka hér fyrir dómi.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta 24. júlí 2013 á hendur varnaraðila og krafðist þess meðal annars að sá síðarnefndi yrði dæmdur faðir sinn. Varnaraðila, sem ekki sótti þing, var skipaður málsvari. Undir rekstri málsins fór fram mannerfðafræðileg rannsókn, þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að meira en 99% líkindi stæðu til þess að varnaraðili væri faðir sóknaraðila. Á þessum grundvelli var fyrrgreind krafa sóknaraðila tekin til greina með dómi 7. febrúar 2014 auk þess sem varnaraðila var gert að greiða meðlag með sóknaraðila frá fæðingardegi hans til 18 ára aldurs. Með dóminum var málskostnaður milli aðilanna felldur niður, en lögmanni sóknaraðila ákveðin þóknun úr ríkissjóði að fjárhæð 410.000 krónur, sbr. 11. gr. barnalaga nr. 76/2003. Kæra sóknaraðila beinist að síðastnefndri ákvörðun.

Samkvæmt upphafsorðum 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 sæta úrskurðir héraðsdómara kæru eftir nánari fyrirmælum í ákvæðinu, þar á meðal úrskurðir um ómaksþóknun, málskostnað eða gjafsóknarlaun, enda sé ekki kveðið á um annað í úrskurði, sbr. g. lið þess. Kæra sóknaraðila beinist ekki að úrskurði, heldur ákvæði í dómi. Í dóminum var leyst úr kröfum um faðerni sóknaraðila og greiðslu meðlags með honum og var þannig kveðið þar á um fleira en málskostnað. Því fer þannig fjarri að heimild verði fundin í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 til kæru í máli þessu og verður því vísað af þeim sökum frá Hæstarétti.

Eins og atvikum er hér háttað getur ekki komið til álita að dæma sóknaraðila kærumálskostnað úr ríkissjóði, enda er kæra í málinu bersýnilega að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
131/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem skipan verjanda X var felld úr gildi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. febrúar 2014 þar sem skipun J-kk-ef B-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns sem verjanda varnaraðila var felld úr gildi. Kæruheimild er í d. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 5. gr. laga nr. 52/2010. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki látið mál þetta til sín taka fyrir Hæstarétti.

Mál þetta var höfðað með ákæru embættis sérstaks saksóknara 15. mars 2013 á hendur varnaraðila og átta öðrum einstaklingum.

Samkvæmt endurriti úr þingbók Héraðsdóms Reykjavíkur 17. febrúar 2014 var sækjandi inntur eftir því af héraðsdómara hvort sóknaraðili hygðist draga til baka skýrslu um hljóðritað samtal eins ákærðu í málinu og verjanda framangreinds varnaraðila og lýsa því jafnframt yfir að verjandinn yrði ekki leiddur sem vitni í málinu. Svaraði sækjandinn því til að umrætt skjal yrði ekki dregið til baka. Þá hefði sóknaraðili á þeirri stundu ekki í hyggju að leiða verjandann sem vitni, en ekki væri útilokað að þær aðstæður gætu skapast að svo yrði gert.

Ákvæði 4. mgr. 33. gr. laga nr. 88/2008 er fortakslaust um að ekki megi skipa þann verjanda sem kann að verða kvaddur til að gefa skýrslu sem vitni í máli. Samkvæmt því og að virtu svari sóknaraðila við fyrrgreindri spurningu héraðsdómara er einboðið að staðfesta verður hinn kærða úrskurð.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
134/2014

Ó var heimilað að fá með beinni aðfarargerð þrjár hryssur teknar úr vörslum H, sbr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, enda væri Ó skráður eigandi þeirra í alþjóðlegu skráningarkerfi íslenskra hesta og hefði H ekki borið brigður á eignarhald Ó á þeim. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að eins og atvikum málsins væri háttað gæti ágreiningur málsaðila um rétt H til endurgjalds fyrir umhirðu og tamningu á hryssunum ekki staðið aðfarargerðinni í vegi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. febrúar 2014, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að þrjár tilteknar hryssur skyldu teknar með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila og fengnar varnaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með aðfararbeiðni 25. nóvember 2013 krafðist varnaraðili þess að hryssurnar D-kvk-nf IS2004225219, S-kvk-nf IS2001225219 og S-kvk-nf IS2005225292, allar frá Reykjavík, yrðu með beinni aðfarargerð teknar úr vörslum sóknaraðila og fengnar varnaraðila, sbr. 78. laga nr. 90/1989. Við meðferð málsins fyrir héraðsdómi lagði varnaraðili fram skráningarblöð úr gagnabankanum WorldFeng sem mun vera alþjóðlegt skráningarkerfi íslenskra hrossa. Þar er varnaraðili skráður eigandi að umræddum hryssum. Að þessu virtu og því gættu að sóknaraðili ber í málatilbúnaði sínum ekki brigður á eignarhald varnaraðila á hryssunum er fullnægt skilyrðum 78. gr., sbr. 73. gr., laga nr. 90/1989 til að hin umbeðna aðfarargerð fari fram, enda getur ágreiningur aðila um rétt sóknaraðila til endurgjalds fyrir umhirðu og tamningu á hryssunum ekki staðið því í vegi eins og atvikum háttar og nánar er lýst í hinum kærða úrskurði. Verður hann því staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir en ekki er þörf á að mæla fyrir um að fjárnám megi gera fyrir kostnaði af gerðinni, enda leiðir sú heimild af 2. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989.

Eftir þessu ber að dæma sóknaraðila til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðila, Ó-kk-þgf Á-kk-þgf P-kk-þgf, er heimilt að fá með beinni aðfarargerð hryssurnar D-kvk-þf IS2004225219, S-kvk-þf IS2001225219 og S-kvk-þf IS2005225292, allar frá Reykjavík, teknar úr vörslum sóknaraðila, H-kk-ef M-kk-ef Ó-kk-ef.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 250.000 krónur í kærumálskostnað.
135/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 23. febrúar 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 5. mars 2014 klukkan 13 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að sér verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 21. mars 2014, en það er sama krafa og hann gerði í héraði. Þessi kröfugerð er sóknaraðila heimil samkvæmt 4. mgr. 199. gr., sbr. 4. mgr. 195. gr. laga nr. 88/2008.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi til 5. mars 2014 á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. sömu laga. Samkvæmt þessu verður úrskurðurinn staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
137/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt A. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. febrúar 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. mars 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að sér verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 31. janúar 2014 og einangrun á sama tíma eða í tæpar fjórar vikur. Þegar sakborningur sætir einangrun meðan á gæsluvarðhaldsvist stendur, sem er sérstaklega íþyngjandi ef einangrunin varir langan tíma, er afar brýnt að rannsókn máls sé hraðað. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
138/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um dómkvaðningu matsmanns til að svara tiltekinni spurningu um vettvangsrannsókn lögreglu vegna brots sem X hafði verið sakfelldur fyrir í héraði. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. febrúar 2014 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að tekin verði til greina krafa hans um dómkvaðningu matsmanns til að svara þeirri spurningu hvaða ályktanir megi draga af fyrirliggjandi sönnunargögnum eða vettvangsrannsókn lögreglu að [...] á [...] „um rás atburða aðfaranótt 7. maí 2013, sem leiddu til dauða A.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar 19. febrúar 2014 var því lýst yfir af hálfu varnaraðila „að hann muni kæra úrskurðinn til Hæstaréttar í því skyni að fá honum hnekkt“, eins og fært var til bókar í þingbók. Í kæru varnaraðila 22. febrúar 2004 sagði að úrskurðurinn væri kærður „í því skyni að honum verði hnekkt og að samþykkt verði dómkvaðning matsmanns í samræmi við matsbeiðni“.

Samkvæmt framansögðu var ekki lýst yfir kæru á dómþingi við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar. Í 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 kemur fram að vilji maður kæra úrskurð eftir þann tíma skuli hann afhenda héraðsdómara skriflega kæru þar sem greint skal frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæra er reist á. Í kæru varnaraðila eru ekki greindar þær ástæður, sem hún er reist á, og fullnægir kæran því ekki síðastnefndu skilyrði. Samkvæmt því verður máli þessu vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
143/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um dómkvaðningu matsmanna í máli sem ákæruvaldið höfðaði á hendur honum vegna ætlaðra brota gegn a. og b. lið 1. tölul. 117. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti, sbr. 1. tölul. 146. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. febrúar 2014 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að dómkveðja tvo óvilhalla, hlutlausa og sérfróða menn til nánar tiltekinna skoðunar- og matsstarfa. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á með héraðsdómara að ekki sé fullnægt skilyrðum 1. mgr. 128. gr. laga nr. 88/2008 til að verða við kröfu varnaraðila um að hið umbeðna mat fari fram. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
14/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um viðurkenningu kröfu A hf. við gjaldþrotaskipti á þrotabúi R ehf. sem N hf. hafði mótmælt við skiptin. Í málinu krafðist A hf. þess að viðurkennd yrði krafa hans samkvæmt lánssamningi ásamt síðari viðaukum, svo og krafa hans um dráttarvexti samkvæmt samningnum. Krafa A hf. var tekin til greina en ekki var tekin afstaða til stöðu einstakra þátta kröfunnar í réttindaröð við skiptin, sökum þess að A hf. hafði við munnlegan flutning málsins í héraði fallið frá kröfum er lutu að rétthæð kröfu hans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. janúar 2014. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. desember 2013, þar sem leyst var úr ágreiningi um viðurkenningu kröfu varnaraðila við skipti á þrotabúi Roku ehf. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að við gjaldþrotaskiptin verði krafa varnaraðila viðurkennd aðallega með fjárhæðinni 183.188.811 krónur, en til vara 188.989.796 krónur. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og nánar greinir í úrskurði héraðsdóms krefst varnaraðili þess að við gjaldþrotaskipti á búi Roku ehf. verði viðurkennd annars vegar krafa sín samkvæmt lánssamningi 1. ágúst 2005 ásamt síðari viðaukum með nánar tilteknum fjárhæðum í erlendum gjaldmiðlum, sem hann kveður svara til 256.910.175 króna miðað við skráð gengi á þeim degi sem úrskurður gekk um að taka bú félagsins til gjaldþrotaskipta, og hins vegar krafa um dráttarvexti á grundvelli ákvæðis í samningnum frá „úrskurðardegi til uppgjörsdags“, svo sem komist var að orði í greinargerð varnaraðila í héraði. Í þeirri greinargerð var þess krafist að fyrrnefnda krafan fengi notið stöðu í réttindaröð við gjaldþrotaskiptin samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991, en sú síðarnefnda samkvæmt 114. gr. sömu laga. Við munnlegan flutning málsins í héraði féll varnaraðili frá kröfum, sem lutu að rétthæð kröfu hans, án þess að sú ráðstöfun hafi verið skýrð frekar í bókun um þetta í þingbók. Að þessu virtu verður að skilja niðurstöðu hins kærða úrskurðar á þann veg að hún feli ekki í sér afstöðu til rétthæðar einstakra þátta í kröfu varnaraðila. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Nýherji hf., greiði varnaraðila, ALMC hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
150/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. febrúar 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. mars 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu varnaraðila verði hafnað, til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að sér verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af gögnum málsins verður ráðið að varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um háttsemi sem getur varðað fangelsisrefsingu samkvæmt 2. mgr. 218. gr., 2. mgr. 226. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Rannsókn málsins er á frumstigi og má ætla að varnaraðili muni torvelda hana með því að hafa áhrif á samseka og vitni. Samkvæmt þessu eru uppfyllt skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi þann tíma, sem krafist er, og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. laganna. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
151/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu LB hf. um að LA hf. yrði gert að afhenda innstæðu á tilgreindum innlánsreikningi með innsetningargerð á grundvelli 78. gr., sbr. 73. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, þar sem líta yrði svo á að LB hf. hefði í reynd krafist fullnustu á kröfu um peningagreiðslu sem ekki væri unnt að verða við í slíku máli.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. febrúar 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að afhenda honum innstæðu á tilgreindum innlánsreikningi. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að sér verði afhent innstæðan á innlánsreikningnum „með því að öll innstæðan ásamt áföllnum vöxtum á úttektardegi verði tekin út af þeim reikningi og lögð inn á“ nánar tiltekinn innlánsreikning hjá sér. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Jafnframt krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Þar sem varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms af sinni hálfu kemur krafa hans um málskostnað í héraði ekki til umfjöllunar hér fyrir dómi.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, LBI hf., greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.