arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
197/2017

Í málinu gerðu S og V aðallega kröfu um að tiltekið ákvæði reglugerðar um framleiðslu, innflutning og heildsölu áfengis í atvinnuskyni yrði dæmt ógilt, en til vara að þeim væri heimilt, þrátt fyrir umrætt reglugerðarákvæði og með nánar tilgreindum hætti, að afhenda frönsk vín til íslenskra einstaklinga. Héraðsdómur vísaði aðalkröfu S og V frá dómi á grundvelli 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með vísan til þess að það væri ekki á færi dómstóla að kveða á um gildi ákvæða reglugerða eða annarra stjórnvaldsfyrirmæla án tengsla við úrlausn tiltekins sakarefnis. Þá vísaði héraðsdómur varakröfum S og V frá dómi á grundvelli 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991 með vísan til þess að kröfurnar lytu hvorki að tiltekinni stjórnvaldsákvörðun né væru þær settar fram í tengslum við tiltekið sakarefni. Brysti dómstóla því vald til að leggja dóm á þær. Í dómi Hæstaréttar var áréttað að við málflutning um frávísunarkröfu Í hefðu S og V gert breytingar á varakröfum sínum sem Í hefði mótmælt, en samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 skuli vísa frá dómi kröfu, sem ekki komi fram í stefnu, nema stefndi samþykki að hún komist að. Að því gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 24. mars 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 7. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2017, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Við málflutning í héraði um frávísunarkröfu varnaraðila gerðu sóknaraðilar breytingar á varakröfum sínum, sem mótmælt var af hálfu varnaraðila. Samkvæmt öðrum málslið 1. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 skal kröfu, sem kemur ekki fram í stefnu, vísað frá dómi nema stefndi hafi samþykkt að hún kæmist að án þess. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Sante ehf. og Vins Divins s.á.r.l., greiði óskipt varnaraðila, íslenska ríkinu, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
198/2017

ÍB lýsti kröfu í söluverð fasteignar við nauðungarsölu hennar vegna veðskuldabréfs sem hvíldi á 1. veðrétti eignarinnar, en skuldarar samkvæmt skuldabréfinu höfðu fengið frestun á greiðslu skulda í samtals fimm ár á grundvelli laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga. Sýslumaður lækkaði kröfu ÍB á þeim grundvelli að samkvæmt b. lið 1. mgr. 5. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð væru aðeins tryggðir með aðalkröfu vextir af skuld sem fallið hefðu í gjalddaga einu ári áður en beiðni um nauðungarsölu væri sett fram. ÍB bar ákvörðun sýslumanns undir héraðsdóm sem staðfesti hana, m.a. með vísan til þess að reglur um greiðsluskjól samkvæmt lögum nr. 101/2010 högguðu ekki við skýru ákvæði b. liðar 1. mgr. 5. gr. laga nr. 75/1997. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. mars 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 3. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. mars 2017, þar sem ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um úthlutun uppboðsandvirðis fasteignarinnar Lóuás 6, Hafnarfirði, var staðfest og hafnað var kröfu sóknaraðila „um að ákvörðun sýslumanns um úthlutun uppboðsandvirðis vegna fasteignarinnar að Lóuási 6, Hafnarfirði, verði breytt þannig að sóknaraðili fái að fullu úthlutað upp í veðkröfu sína á 1. veðrétti eins og kröfunni var lýst á uppboðsdegi 24. maí 2016, þannig að 48.280.645 krónum verði úthlutað í kröfuna á 1. veðrétti, 6.191.955 krónum verði úthlutað í kröfu varnaraðila Arion banka hf. á 2. veðrétti og engu úthlutað í kröfu varnaraðila Íslandsbanka á 3. veðrétti.“ Kæruheimild er í 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hans verði tekin til greina. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íbúðalánasjóður, greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
1/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu B Ltd. um að S yrði undir rekstri máls K ehf. á hendur B Ltd. gert að afhenda afrit af skýrslum um lausafjárstöðu K hf. sem sendar hefðu verið S á nánar tilgreindu tímabili. Fyrir lá að B Ltd. hafði ekki skorað á K ehf. að kanna hvort umrædd gögn væru í fórum hans og leggja þau fram fyndust þau hjá honum. Var ekki talið að B Ltd. hefði fært haldbær rök fyrir því að honum væri ekki nægilegt að skora á K ehf. að leggja fram umbeðin gögn að því viðlögðu að dómurinn myndi bregðast við hugsanlegri neitun hans með því að telja hann samþykkja staðhæfingar B Ltd. um efni þeirra, sbr. 1. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. desember 2016 en kærumálsgögn bárust réttinum 9. janúar 2017. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. desember 2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði undir rekstri máls Kaupþings ehf. á hendur sóknaraðila gert að afhenda afrit af skýrslum um lausafjárstöðu Kaupþings banka hf. sem sendar voru varnaraðila fyrir tímabilið 1. ágúst til 30. september 2008. Kæruheimild er í d. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Bank of America Merrill Lynch International Ltd., greiði varnaraðila, Seðlabanka Íslands, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
202/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa Ú um að S yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur Ú og fjárhæð hennar ákveðin 1.500.000 krónur. Af hálfu S var því ekki andmælt að honum yrði gert að setja málskostnaðartryggingu en aðilar deildu um fjárhæð hennar. Að virtu sakarefni málsins og umfangi þess var fjárhæð tryggingarinnar ákveðin 750.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. mars 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 6. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 20. mars 2017, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sóknaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur varnaraðila og fjárhæð hennar ákveðin 1.500.000 krónur, auk þess sem sóknaraðila var gert að greiða varnaraðila 200.000 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að fjárhæð málskostnaðartryggingar verði lækkuð og málskostnaður í héraði felldur niður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var mál sóknaraðila á hendur varnaraðila þingfest fyrir héraðsdómi 9. febrúar 2017. Varnaraðili sótti þá þing og lagði fram skriflega kröfu um að sóknaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar. Sóknaraðili andmælti ekki þeirri kröfu, en á hinn bóginn var við málflutning um hana 16. mars 2017 deilt um fjárhæð tryggingarinnar. Þarf því ekki að taka afstöðu til þess hvort skilyrði b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 séu uppfyllt til að verða við kröfunni.

Að virtu sakarefninu í málinu og umfangi þess er hæfilegt að fjárhæð tryggingar sóknaraðila fyrir greiðslu málskostnaðar nemi 750.000 krónum. Skal hún sett á þann hátt, sem nánar greinir í dómsorði.

Í fyrrnefndri kröfu varnaraðila um málskostnaðartryggingu, sem hann lagði fram á dómþingi 9. febrúar 2017, var ekki krafist málskostnaðar úr hendi sóknaraðila vegna meðferðar þeirrar kröfu. Í endurriti úr þingbók vegna þinghaldsins 16. mars sama ár er þess ekki getið að varnaraðili hafi þá krafist málskostnaðar. Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað verður því fellt niður.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Sóknaraðila, S-kk-þgf F-kk-þgf Þ-kk-þgf, er gert að setja innan tveggja vikna frá uppsögu þessa dóms tryggingu í formi peningagreiðslu, bankareiknings eða bankaábyrgðar að fjárhæð 750.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu gegn varnaraðila, Útgerðarfélaginu Glófaxa ehf.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
203/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. mars 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 4. apríl sama ár klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að „kröfu um einangrun verði hafnað og eða að einangrunarvist verði markaður skemmri tími.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á það með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi þann tíma sem krafist er. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
205/2017

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. mars 2017, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 24. sama mánaðar um að varnaraðili skuli sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, B-kk-ef H-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
209/2017

M var sakfelldur í héraði fyrir brot gegn 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa flutt inn samtals 878,95 grömm af kókaíni. Við þingfestingu málsins játaði M skýlaust þá háttsemi sem honum var gefin að sök og var refsing hans ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Einungis var deilt um refsiákvörðun héraðsdóms fyrir Hæstarétti, sem staðfesti héraðsdóm.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. mars 2017 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og að niðurstaða héraðsdóms um upptöku fíkniefna verði staðfest.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Málið var flutt skriflega eftir ákvörðun Hæstaréttar samkvæmt 1. mgr. 205. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur að öðru leyti en því að gæsluvarðhaldsvist ákærða frá 13. janúar 2017 til uppkvaðningar dóms þessa skal koma til frádráttar refsingu hans, sbr. 76. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að gæsluvarðhaldsvist ákærða, M-x-x S-x-x, frá 13. janúar 2017 til uppkvaðningar dóms þessa skal koma til frádráttar refsingu hans.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 447.135 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 434.000 krónur.
213/2017

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hennar, þar sem hún krafðist lögskilnaðar frá B, var vísað frá dómi á þeim grundvelli að hvorki lægi fyrir samkomulag aðila um fjárskipti né væru opinber skipti hafin vegna fjárslita þeirra, sbr. 1. mgr. 44. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Þar sem úr fyrrgreindum annmarka var bætt undir rekstri málsins fyrir Hæstarétti var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. mars 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 12. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. mars 2017 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi án kröfu. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Mál þetta höfðaði sóknaraðili í því skyni að henni yrði veittur lögskilnaður frá varnaraðila. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá dómi af þeirri ástæðu að hvorki lægi fyrir samkomulag aðila um fjárskipti né væru opinber skipti hafin vegna fjárslita þeirra, sbr. 1. mgr. 44. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993.

Sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur 12. maí 2017 þar sem bú aðila var tekið til opinberra skipta. Fyrrgreint ákvæði hjúskaparlaga felur ekki í sér skilyrði fyrir málshöfðun heldur að skilnaður verði veittur. Þar sem úr þessu hefur verið bætt verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
214/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. apríl 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. apríl 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 28. apríl 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
219/2017

A, sómalískur ríkisborgari, var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 157. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa við vegabréfaskoðun framvísað við lögreglu í blekkingarskyni vegabréfi í eigu annars manns. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að A hafði játað skýlaust brot sitt og ekkert lægi fyrir um að hann hefði áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Var refsing hans ákveðin fangelsi í 30 daga en gæsluvarðhaldsvist sem hann hafði sætt kom til frádráttar refsingunni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 29. mars 2017 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-x-x R-x-x A-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 382.594 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur.
21/2017

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. janúar 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. janúar 2017 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 4. sama mánaðar um að varnaraðili skuli sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni og brottvísun af heimili. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbann verði afmarkað við heimili brotaþola. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á það með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 4. gr. og a. liðar 1. mgr. 5. gr. laga nr. 85/2011 til að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni og brottvísun af heimili. Ekki eru hins vegar efni til að nálgunarbannið taki til heimilis foreldra brotaþola. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur á þann veg sem greinir í dómsorði.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Staðfest er ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 4. janúar 2017 um að varnaraðili, X, sæti nálgunarbanni og brottvísun af heimili í fjórar vikur þannig að lagt er bann við því að hann komi á eða í námunda við heimili sitt og brotaþola, A, að [...] í [...], sem afmarkast við 50 metra radíus umhverfis heimilið. Jafnframt er lagt bann við því að varnaraðili veiti brotaþola eftirför, nálgist hana á almannafæri eða setji sig í samband við hana með öðrum hætti.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
220/2017

S, ríkisborgari í Srí Lanka, var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa við vegabréfaskoðun framvísað við lögreglu þýsku bráðabirgðavegabréfi sem reyndist breytifalsað að hluta. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að S hafði játað skýlaust brot sitt og ekkert lægi fyrir um að hann hefði áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Var refsing S ákveðin fangelsi í 30 daga en gæsluvarðhaldsvist sem hann hafði sætt kom til frádráttar refsingunni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 29. mars 2017 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-x-x N-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 382.440 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur.
222/2017

Fallist var á kröfu L um að X yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. apríl 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. apríl 2017 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. apríl 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að farbanni verði beitt í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að varðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi til þriðjudagsins 2. maí 2017, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Aðalkrafa sóknaraðila er sama efnis og sú krafa sem hann hafði uppi í héraði. Þessi kröfugerð fyrir Hæstarétti er sóknaraðila heimil samkvæmt 4. mgr. 199. gr., sbr. 4. mgr. 195. gr. laga nr. 88/2008.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Með hliðsjón af þessum grundvelli varðhaldsins eru á hinn bóginn ekki efni til að marka því skemmri tíma en sóknaraðili hefur krafist. Verður krafa sóknaraðila því tekin til greina á þann veg sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 2. maí 2017 klukkan 16.
223/2017

Staðfest var ákvæði héraðsdóms um að vísa einkaréttarkröfu A frá dómi vegna vanreifunar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Brotaþoli, A, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. apríl sama ár. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Suðurlands 29. mars 2017, þar sem einkaréttarkröfu brotaþola var vísað frá dómi. Kæruheimild er í u. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Brotaþoli krefst þess að felld verði úr gildi ,,ákvörðun“ Héraðsdóms Suðurlands um að vísa frá dómi fyrrgreindri einkaréttarkröfu og lagt verði fyrir dóminn að taka kröfuna til efnismeðferðar.

Hvorki sóknaraðili né varnaraðilar hafa látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest ákvæði hans um að vísa einkaréttarkröfu brotaþola frá dómi.

Dómsorð:

Einkaréttarkröfu A er vísað frá héraðsdómi.