178/2005

A varð fyrir vinnuslysi við störf sín um borð í togara í eigu G og krafði hann G um skaða- og miskabætur vegna þess líkamstjóns sem hann þá varð fyrir. Ekki varð séð að héraðsdómari hafi tekið rökstudda afstöðu til allra málsástæðna A. Af þeim sökum og með vísan til f. liðar 1. mgr. 114. gr. laga um meðferð einkamála var dómurinn haldinn slíkum annmörkum að ekki varð hjá því komist að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. apríl 2005. Hann krefst þess aðallega að stefnda verði gert að greiða sér 58.313.839 krónur, til vara 53.865.710 krónur, en að því frágengnu 38.792.587 krónur, allt með 4,5% ársvöxtum af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 21. apríl 2002 til 28. desember 2003 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Í öllum tilvikum dregur hann frá kröfum sínum nánar tilgreindar innborganir. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfu áfrýjanda, en til vara lækkunar á kröfu hans. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur stefnt Sjóvá-Almennum tryggingum hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti. Réttargæslustefndi gerir ekki kröfur í málinu en styður kröfur og málflutning stefnda.

Eins og fram kemur í héraðsdómi varð áfrýjandi 21. apríl 2002 fyrir vinnuslysi við störf sín um borð í togaranum Ásbirni RE 50. Krefst hann í málinu skaða- og miskabóta vegna þess líkamstjóns sem hann þá varð fyrir.

Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi dregið úr kröfum sínum frá því sem var í héraði. Þá hefur stefndi greitt áfrýjanda samkvæmt dómsorði héraðsdóms. Ágreiningur málsaðila stendur því nú um hvort miða beri ákvörðun bóta vegna varanlegrar örorku áfrýjanda við meðalatvinnutekjur hans síðustu þrjú almanaksár fyrir slysdag samkvæmt 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 með áorðnum breytingum, eða meta þær sérstaklega samkvæmt 2. mgr. sömu greinar, svo sem áfrýjandi krefst. Þá er ágreiningur um hvort áfrýjandi þurfi að sæta því að frá greiddum bótum fyrir tímabundna örorku hafi verið dregin fjárhæð sem svarar staðgreiðslu opinberra gjalda. Einnig er deilt um hvort draga beri frá bótakröfu áfrýjanda vegna varanlegrar örorku eingreiðsluverðmæti þeirra bóta sem áfrýjandi á rétt á úr almannatryggingum sem og 40% af reiknuðu eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris úr Lífeyrissjóði sjómanna sem áfrýjandi á rétt á, en hann hefur með sérstökum yfirlýsingum afsalað sér rétti til þessara bóta. Að lokum greinir aðila á um upphafsdag dráttarvaxta.

Ekki verður séð að héraðsdómari hafi tekið rökstudda afstöðu til málsástæðna áfrýjanda sem snerta staðgreiðslu opinberra gjalda og afsal hans á rétti hans til fyrrgreindra bóta. Af þeim sökum og með vísan til f. liðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er dómurinn haldinn slíkum annmörkum að ekki verður hjá því komist að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A-kk-ef S-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, S-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.