arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
637/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa B ehf. um að sér yrði heimilað að fá tiltekin gögn úr umráðum H og fengin sér með beinni aðfarargerð, en málskostnaður var látinn niður falla. Krafðist B ehf. að H yrði gert að greiða sér málskostnað í héraði. Í dómi Hæstaréttar kom fram að krafa B ehf. hefði tekið til gagna, sem talin hefðu verið upp í 63 liðum, en með úrskurðinum hefði krafa hans verið tekin til greina varðandi 13 af þeim. Að því virtu og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. september 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. ágúst 2016 þar sem að hluta var tekin til greina krafa sóknaraðila um að sér yrði heimilað að fá tiltekin gögn tekin úr umráðum varnaraðila og fengin sér með beinni aðfarargerð, en málskostnaður milli þeirra var látinn falla niður. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði breytt á þann veg að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Svo sem rakið er í hinum kærða úrskurði tók krafa sóknaraðila um heimild til innsetningargerðar til gagna, sem talin voru upp í 63 liðum, en með úrskurðinum var krafa sóknaraðila tekin til greina varðandi 13 af þessum liðum. Að því virtu og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989, verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
639/2016

Fallist var á kröfu lögreglustjóra um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 9. september 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að afplána 690 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjaness [...]. desember 2012, dómum Héraðsdóms Reykjavíkur [...]. október 2013, [...]. desember sama ár og [...]. september 2014 svo og dómi Hæstaréttar Íslands [...]. nóvember 2013. Kæruheimild er í 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á framangreinda kröfu hans.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins var varnaraðila veitt reynslulausn til tveggja ára á fyrrgreindum eftirstöðvum fangelsisrefsingar 2. maí 2016, en hún var bundin því skilyrði að hann gerðist ekki sekur um nýtt brot á reynslutímanum. Varnaraðili hefur játað hjá lögreglu að hafa átt þau fíkniefni sem fundust á honum er hann var handtekinn 8. september 2016. Liggur því fyrir sterkur grunur um að hann hafi framið brot sem varðað getur allt að 6 ára fangelsi, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni og með því rofið gróflega almennt skilyrði reynslulausnar, sbr. 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016. Verður samkvæmt þessu fallist á kröfu sóknaraðila.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal afplána 690 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjaness [...]. desember 2012, dómum Héraðsdóms Reykjavíkur [...]. október 2013, [...]. desember sama ár og [...]. september 2014 svo og dómi Hæstaréttar [...]. nóvember 2013.
640/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. september 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 12. október 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
644/2015

P var sakfelldur fyrir kynferðisbrot samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við A sem ekki gat spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Var refsing P ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði auk þess sem honum var gert að greiða A 800.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 29. júní 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfu ákæruvaldsins, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð.

Brotaþoli, A, krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 2.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði, en til vara að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu verði staðfest.

Atvik þau sem ákært er fyrir áttu sér stað aðfaranótt 29. desember 2013 og var kæra brotaþola borin fram hjá lögreglu sama dag. Lífsýni, sem tekin voru til DNA-greiningar, voru send til rannsóknar í Svíþjóð og lá niðurstaða hennar fyrir í júlí 2014. Lögreglurannsókn málsins lauk þá um haustið og var ákæra gefin út 24. febrúar 2015. Héraðsdómur var kveðinn upp 27. maí 2015 og sem fyrr greinir var áfrýjunarstefna gefin út 29. júní sama ár. Málsgögn bárust Hæstarétti á hinn bóginn ekki fyrr en 13. apríl 2016 og hefur sú töf ekki verið skýrð.

Að virtum ítarlegum gögnum málsins, sem rakin eru í hinum áfrýjaða dómi, verða ekki vefengdar forsendur fjölskipaðs héraðsdóms fyrir mati á trúverðugleika framburðar þar, sbr. 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, um að ákærði hafi brotið gegn brotaþola umrætt sinn. Verður því staðfest niðurstaða dómsins um sakfellingu ákærða og jafnframt ákvörðun refsingar.

Brot það sem ákærði er sakfelldur fyrir var til þess fallið að valda brotaþola miska. Á hinn bóginn er slíkur skortur á gögnum til stuðnings framkominni einkaréttarkröfu að óhjákvæmilegt er að lækka miskabætur brotaþola til handa. Verða þær ákveðnar 800.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði. Einn dómenda, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, telur að atvik málsins séu þess eðlis að ekki sé ástæða til að lækka miskabætur frá því sem ákveðið var í hinum áfrýjaða dómi.

Staðfest verða ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að ákærði, P-x-x P-x-x B-x-x, greiði brotaþola, A, 800.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 1.102.339 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, J-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 744.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, M-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur.
648/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem G o.fl. var veittur frestur til að skila greinargerð í máli sem J hafði höfðað á hendur þeim. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, kom fram að G o.fl. hefðu lagt fram greinargerðir í þinghaldi 17. febrúar 2016 þar sem einungis hafi verið gerð krafa um að málinu yrði vísað frá dómi með heimild í 2. mgr. 99. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 7. gr. laga nr. 78/2015. Með úrskurði héraðsdóms 11. maí sama ár hafi kröfum J verið vísað frá héraðsdómi að hluta en sá úrskurður hafi ekki verið kærður til Hæstaréttar. Samkvæmt fyrrgreindu lagaákvæði bæri dómara því að veita G o.fl. sérstakan frest til að leggja fram greinargerð um efnisvarnir. Var umbeðinn frestur G o.fl. því veittur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. september 2016 en kærumálsgögn bárust réttinum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 5. september 2016, þar sem kröfu sóknaraðila um dómtöku málsins var hafnað og varnaraðilum veittur frestur til að leggja fram greinargerð um efnisvarnir. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess aðallega að varnaraðilum verði synjað um frest til að leggja fram greinargerð í málinu, en til vara að „greinargerðum sem öllum stefndu var heimilað að leggja fram með hinum kærða úrskurði verði vísað frá héraðsdómi.“ Þá krefst hann aðallega málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, til vara að kærumálskostnaður verði látinn niður falla en að því frágengnu að „hann verði hafður í lágmarki.“

Varnaraðilar krefjast þess aðallega að kæru sóknaraðila verði vísað frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Engir þeir annmarkar eru á kröfugerð sóknaraðila sem leitt geta til frávísunar málsins frá Hæstarétti. Verður aðalkröfu varnaraðila því hafnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf A-kk-nf T-kk-nf, greiði óskipt varnaraðilum, G-kvk-þgf B-kvk-þgf G-kvk-þgf, G-kk-þgf G-kk-þgf og M-kvk-þgf G-kvk-þgf G-kvk-þgf, 450.000 krónur í kærumálskostnað.
64/2016

B og E gerðu verksamning við R ehf. um húsbyggingu. Eftir undirritun samningsins kom í ljós að bú R ehf. hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta nokkrum dögum áður en aðilar skrifuðu undir samninginn og að F, sem verið hafði í forsvari fyrir félagið, hefði jafnframt strikað yfir nafn R ehf. á samningnum og ritað nafn S ehf. í staðinn að B og E forspurðum. Í málinu kröfðust B og E þess að F, S ehf. og D, sem komið hafði að samningsgerðinni, yrði gert að greiða þeim skaðabætur sem svöruðu til endurgreiðslu þeirra fjármuna sem B og E höfðu greitt inn á verkið þegar þeim varð ljóst að skipt hafði verið um verktaka að verkinu. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, kom fram að vegna nafnabreytingarinnar hefði ekki komist á gildur samningur milli aðilanna og hefði F, S ehf. og D mátt vera það ljóst. Þá var það virt F og D til gáleysis að hafa ekki aðhafst um að tilkynna B og E um breytinguna í tíma. Ekki var talið sannað að samningur hefði í öndverðu komist á milli B, E og S ehf. eða að B og E hefðu í raun mátt láta sig það einu gilda hvort félagið væri endanlegur viðsemjandi vegna tengsla þeirra og F. Loks hefðu B og E kosið að semja ekki við S ehf. eftir að þeim varð ljóst að enginn samningur væri í gildi og var ekki unnt að byggja á því að þeim hafði verið það skylt í því skyni að takmarka tjón sitt. Var því miðað við að B og E hefðu orðið fyrir tjóni sem nam þeim greiðslum sem þau inntu af hendi í rangri trú um að gildur samningur lægi fyrir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 26. og 29. janúar 2016. Áfrýjendurnir F-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf og Stefán Einarsson ehf. krefjast aðallega sýknu af kröfu stefndu en til vara að krafa stefndu verði lækkuð. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Áfrýjandinn D-kk-nf G-kk-nf krefst sýknu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur greiði stefndu málskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, F-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf, Stefán Einarsson ehf. og D-kk-nf G-kk-nf, greiði óskipt stefndu, B-kk-þgf H-kk-þgf B-kk-þgf og E-kvk-þgf N-x-x G-kvk-þgf, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
651/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu S ehf. um dómkvaðningu matsmanna, áður en málflutningur um frávísunarkröfu færi fram í máli sem félagið hafði höfðað gegn L ehf. vegna meints fjártjóns af völdum ætlaðra galla á fasteign sem S ehf. hafði keypti af L ehf. Var meðal annars litið til þess að S ehf. hafði lýst ætluðum göllum nokkuð í stefnu og gert áskilnað í henni um öflun matsgerðar til þess að staðreyna tjón sitt. Var S ehf. heimilt, með vísan til 2. málsl. 2. mgr. 100. gr. laga nr. 91/1991, sbr. einnig d-lið 1. mgr. 80. gr. sömu laga, að afla matsgerðarinnar áður en úrskurðað yrði um frávísunarkröfu L ehf., þar sem félagið hafði af því augljósa hagsmuni auk þess sem matsgerð kynni að varpa frekara ljósi á umfang hugsanlegs tjóns og fjárhæðir því tengdar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. september 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. september 2016 þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna, áður en málflutningur fari fram um frávísunarkröfu sína, verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili höfðaði mál þetta 8. mars 2016 og gerði aðallega kröfu um skaðabætur án tilgreiningar á fjárhæð vegna fjártjóns síns af völdum ætlaðra galla á fasteigninni Vatnsstíg 16 til 18 í Reykjavík, en hann hafi keypt alls 42 eignarhluta í fasteigninni á árinu 2012 af sóknaraðila. Til vara krefst hann skaðabóta að fjárhæð 204.325.060 krónur vegna sömu galla og að því frágengnu viðurkenningar á skaðabótaskyldu sóknaraðila vegna fjártjóns, bæði beins og óbeins tjóns, af völdum gallanna. Þá krefst hann málskostnaðar. Í stefnu er ætluðum göllum á fasteigninni lýst nokkuð og tekið fram við útlistun aðalkröfu að þeir verði staðreyndir með matsgerð. Varakrafan er reist á áætlun tilgreindrar verkfræðistofu á tjóni varnaraðila vegna gallanna. Eins og greinir í hinum kærða úrskurði krafðist sóknaraðili frávísunar málsins og snýst ágreiningur málsaðila í þessum þætti þess einungis um það hvort ráða eigi þeirri kröfu sóknaraðila til lykta áður en varnaraðili eigi þess kost að afla þeirrar matsgerðar, sem hann hefur gert áskilnað um í stefnu.

Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Landey ehf., greiði varnaraðila, Skuggabyggð ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
652/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu lögreglustjóra um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt framburði vitna og upptökum úr öryggismyndavélum væri X undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um brot gegn 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem fangelsisrefsing væri lög við. Þá væri vegna rannsóknarhagsmuna fullnægt skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Var krafa lögreglustjóra því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 18. september 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til laugardagsins 24. september 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt framburði vitna og upptökum úr öryggismyndavélum er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um brot gegn 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem fangelsisrefsing er lögð við. Þá er vegna rannsóknarhagsmuna fullnægt skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi. Verður krafa sóknaraðila því tekin til greina.

Það athugast að sóknaraðili hefur ekki krafist þess að varnaraðili sæti einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur, en svo verður ekki gert nema að undangengnum úrskurði dómara, sbr. 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi allt til laugardagsins 24. september 2016 klukkan 16.
661/2015

Með hinum áfrýjaða dómi, sem kveðinn var upp í júlí 2015, var felld úr gildi ákvörðun Þ um að synja A um skráningu í þjóðskrá sem móður og forsjárforeldri B og C og viðurkenndur réttur hennar til slíkrar skráningar. Í september sama ár tilkynnti Þ að A hefði verið skráð sem móðir og forsjáraðili B og C. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með þessu hefði verið orðið við þeirri skyldu sem Í og Þ hefði verið lögð á herðar með hinum áfrýjaða dómi. Áfrýjun hans í október 2015 hefði því verið ósamrýmanleg þessu. Var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 2. október 2015. Þeir krefjast sýknu af kröfum stefndu. Þá krefjast þeir aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður falli niður.

Stefndu krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að héraðsdómur verði staðfestur. Þá krefjast þau málskostnaðar fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi áfrýjenda án tillits til gjafsóknar sem þeim hefur verið veitt.

Með hinum áfrýjaða dómi var felld úr gildi ákvörðun áfrýjanda Þjóðskrár Íslands 9. janúar 2015 um að synja stefndu A um skráningu í þjóðskrá sem móður og forsjárforeldri stefndu B og C og viðurkenndur réttur hennar til slíkrar skráningar. Eins og fram kemur í greinargerð áfrýjenda er dóminum áfrýjað í því skyni að fá hnekkt framangreindri niðurstöðu hins áfrýjaða dóms.

Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 2. júlí 2015. Samkvæmt bréfi áfrýjanda Þjóðskrár Íslands 1. september 2015 til lögmanns stefndu sem lagt hefur verið fyrir Hæstarétt hafði hann þá þegar hrundið í framkvæmd ákvörðun um að skrá stefndu A sem móður og forsjáraðila stefndu B og C. Með þessu hefur verið orðið við þeirri skyldu sem áfrýjendum var lögð á herðar með hinum áfrýjaða dómi. Áfrýjun dómsins eftir það var ósamrýmanleg þessu og er því óhjákvæmilegt að vísa málinu frá Hæstarétti.

Ekki eru efni til að dæma málskostnað fyrir Hæstarétti en um gjafsóknarkostnað stefndu fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu, A, B og C, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns þeirra, 1.000.000 krónur.
661/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. september 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 3. október 2016 klukkan 16 og einangrun á meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að beitt verði vægari úrræðum.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
662/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. september 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 20. október 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðila hefur verið gert að sæta gæsluvarðhaldi óslitið frá 2. júní 2016 á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, svo sem nánar er rakið í dómi réttarins 30. ágúst 2016 í máli nr. 603/2016. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
663/2016

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. september 2016, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 19. september 2016 um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Staðfest er ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu frá 19. september 2016 um að varnaraðili, X, sæti nálgunarbanni í sex mánuði þannig að lagt er bann við því að hann komi á eða sé í námunda við lögheimili A, að [...], [...], á svæði sem afmarkast af 50 metra radíus umhverfis heimilið, nálgist hana á almannafæri eða setji sig í samband við hana með nokkru móti.