388/2015

Áfrýjað var dómi héraðsdóms þar sem I ehf. var dæmt til greiðslu reikninga vegna vinnu H ehf. við vefsíðugerð fyrir fyrrnefnda félagið. Í dómi Hæstaréttar kom fram að embættisdómara væri ófært að fjalla um þær málsástæður sem uppi væru hafðar í málinu á grunni almennrar þekkingar sinnar, menntunar eða lagaþekkingar. Þar sem þörf væri á sérkunnáttu til þess að leysa úr málsástæðum aðila yrði að kveðja til sérfróða meðdómsmenn samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að leggja mat á gögn málsins og spyrja þá sérfróðu menn sem unnið hefðu matsgerðir í því. Þar sem það hefði ekki verið gert varð að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma K-kk-nf A-kk-nf hæstaréttardómari og H-kvk-nf B-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. júní 2015. Hann krefst sýknu af kröfu gagnáfrýjanda. Þá krefst hann þess að gagnafrýjandi verði dæmdur til þess að endurgreiða sér 16.669.667 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. nóvember 2013 til greiðsludags og að viðurkennd verði með dómi skaðabótaskylda gagnáfrýjanda vegna tjóns sem aðaláfrýjandi telur sig hafa orðið fyrir vegna vanefnda gagnáfrýjanda á verksamningi þeirra, dagsettum 7. og 8. mars 2012. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar fyrir sitt leyti 19. ágúst 2015. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju. Til vara krefst hann þess að aðaláfrýjanda verði gert að greiða sér 13.270.778 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. janúar 2013 til greiðsludags. Að því frágengnu krefst hann staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Í öllum tilvikum krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi gerðu aðilar málsins með sér samninga sem dagsettir eru 7. og 8. mars 2012 þar sem gagnáfrýjandi tók að sér annars vegar að hanna og forrita nýja vefsíðu fyrir aðaláfrýjanda og hins vegar að sinna fyrir hann mánaðarlegri vefumsjónarþjónustu. Í kostnaðaráætlun fyrrnefnda samningsins var gert ráð fyrir því að aðaláfrýjandi þyrfti að greiða 4.782.116 krónur, án tillits til virðisaukaskatts, fyrir hönnun og forritun vefsíðunnar. Sá fyrirvari var þó gerður í samningnum að stór óvissuþáttur við hönnunina væri vefþjónustusamskipti við bókunarvél aðaláfrýjanda. Gagnáfrýjandi heldur því fram að þessi vinna hafi verið mun umfangsmeiri en hann taldi í upphafi vegna atriða sem nánar eru rakin í hinum áfrýjaða dómi. Samkvæmt gögnum málsins hefur aðaláfrýjandi þegar greitt 16.669.667 krónur fyrir hönnun vefsíðunnar og í máli þessu gerir gagnáfrýjandi kröfu um að aðaláfrýjandi greiði sér til viðbótar 13.270.778 krónur að höfuðstól.

Að beiðni aðaláfrýjanda var við meðferð málsins í héraði dómkvaddur matsmaður til þess að meta meðal annars hvort það teldist eðlilegt að greiða 29.940.445 krónur fyrir hönnun vefsíðu af því tagi sem gagnáfrýjandi útbjó fyrir aðaláfrýjanda samkvæmt verksamningi aðila. Í matsgerð hins dómkvadda manns 18. mars 2014, sbr. og viðauka við matsgerðina 30. maí sama ár, var komist að þeirri niðurstöðu að kostnaðurinn væri eðlilegur og samrýmdist almennum venjum í vefsíðugerð. Var þessi niðurstaða matsmannsins efnislega lögð til grundvallar í hinum áfrýjaða dómi, að því undanskildu að ekki var fallist á greiðsluskyldu aðaláfrýjanda vegna fjögurra reikninga sem gefnir voru út eftir að vinnu við vefsíðuna lauk 25. júní 2013.

Eftir að héraðsdómur gekk hefur aðaláfrýjandi aflað tveggja matsgerða til viðbótar. Annars vegar er um að ræða yfirmatsgerð þar sem metin eru á ný atriði sem komu til skoðunar í áðurnefndri matsgerð frá 18. mars 2014. Hins vegar matsgerð þar sem meðal annars er spurt um hvort upprunaleg kostnaðaráætlun gagnáfrýjanda hafi verið raunhæf og hvort afhending veflausnar í skilningi verksamningsins hafi farið fram. Dómkvaddir voru tveir menn til þess að vinna báðar matsgerðir og skiluðu þeir þeim 7. ágúst 2015. Í yfirmatsgerð er meðal annars komist að þeirri niðurstöðu að „efri mörk“ hæfilegs endurgjalds til gagnáfrýjanda fyrir hönnun vefsíðunnar hafi verið 15 til 18 milljón krónur.

Aðaláfrýjandi heldur því fram að reikningar gagnáfrýjanda hafi ekki verið í samræmi við það verk sem unnið var. Telur hann fjölda vinnustunda langt umfram það sem eðlilegt verði talið miðað við umfang verksins. Hvað þetta atriði varðar sérstaklega ber mikið í milli þeirra matsgerða sem liggja fyrir í málinu.

Með vísan til alls þess sem hér hefur verið rakið er ljóst að embættisdómara er ófært að fjalla um þær málsástæður sem uppi eru hafðar í málinu á grunni almennrar þekkingar sinnar, menntunar eða lagaþekkingar. Þar sem þörf er á sérkunnáttu til þess að leysa úr málsástæðum aðila verður að kveðja til sérfróða meðdómsmenn samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til að leggja mat á gögn málsins og spyrja þá sérfróðu menn sem unnið hafa matsgerðir í því. Þar sem það hefur ekki verið gert verður að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar á ný.

Rétt er að málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.