159/2007

Aðilar gerðu með sér verksamning 20. ágúst 2004 þar sem Á tók að sér nánar tilgreind verkefni fyrir O gegn mánaðarlegu endurgjaldi. Gildistími samningsins var til 1. mars 2005 og kveðið á um að hann væri uppsegjanlegur mánuði fyrir lok gildistímans en að samningurinn framlengdist um sex mánuði „með sömu uppsagnarákvæðum“ ef honum yrði ekki sagt upp. Á átti fund með sviðsstjóra hjá O 4. mars 2005 en fyrir Hæstarétti miðuðu báðir aðilar við að á þessum fundi hefði samningnum verið sagt upp. Á skilaði engu vinnuframlagi eftir fundinn. Fyrir Hæstarétti krafðist hann fjárhæðar er svaraði til endurgjalds samkvæmt samningnum til 1. september 2005. Fallist var á að gildistími samningsins hefði framlengst um sex mánuði til 1. september 2005 þar sem honum hafði ekki verið sagt upp fyrir lok janúar sama ár. Þá var talið að Á hefði mátt líta svo á að O gerði ekki ráð fyrir vinnuframlagi af hans hálfu út gildistíma samningsins. Var því fallist á kröfu Á.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. mars 2007. Hann krefst þess að gagnáfrýjandi greiði sér 2.988.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 498.000 krónum frá 1. apríl 2005 til 1. maí 2005, af 996.000 krónum frá þeim degi til 1. júní 2005, af 1.494.000 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2005, af 1.992.000 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2005, af 2.490.000 krónum frá þeim degi til 1. september 2005 og af 2.988.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi 24. maí 2007. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu aðaláfrýjanda en til vara að hún verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Efni umrædds verksamnings málsaðila 20. ágúst 2005 er lýst í hinum áfrýjaða dómi, en lokaákvæði hans hljóðar svo: „Samningur þessi tekur nú þegar gildi og er gildistíminn til 1. mars 2005 og er uppsegjanlegur mánuði fyrir lok gildistímans af beggja hálfu. Sé samningnum ekki sagt upp framlengist hann um sex mánuði með sömu uppsagnarákvæðum.“ Fyrir Hæstarétti miða báðir málsaðilar við að gagnáfrýjandi hafi sagt samningnum upp á fundi 4. mars 2005. Af þessum sökum hefur aðaláfrýjandi breytt kröfu sinni fyrir Hæstarétti og miðar nú við að samningurinn hafi runnið skeið sitt á enda 1. september 2005.

Fallist er á með aðaláfrýjanda að gildistími umrædds samnings hafi framlengst um sex mánuði til 1. september 2005 þar sem honum var ekki sagt upp fyrir lok janúar sama ár.

Málsaðilar eru einnig sammála um að gagnáfrýjandi hafi ekki óskað eftir vinnuframlagi aðaláfrýjanda eftir 4. mars 2005, en fram kom hjá fyrirsvarsmanni gagnáfrýjanda fyrir dómi að hann hafi ekki búist við vinnuframlagi aðaláfrýjanda eftir uppsögn samningsins og hafi hann tjáð aðaláfrýjanda að samskiptum þeirra vegna samningsins væri lokið. Var aðaláfrýjanda því rétt að líta svo á að gagnáfrýjandi gerði ekki ráð fyrir vinnuframlagi af hans hálfu út gildistíma samningsins. Samkvæmt þessu verður fallist á dómkröfu aðaláfrýjanda fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi verður dæmdur til að greiða aðaláfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðst í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Gagnáfrýjandi, Orkuveita Reykjavíkur, greiði aðaláfrýjanda, Á-kk-þgf Þ-kk-þgf, 2.988.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 498.000 krónum frá 1. apríl 2005 til 1. maí 2005, af 996.000 krónum frá þeim degi til 1. júní 2005, af 1.494.000 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2005, af 1.992.000 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2005, af 2.490.000 krónum frá þeim degi til 1. september 2005 og af 2.988.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Gagnáfrýjandi greiði aðaláfrýjanda samtals 800.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.