arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
477/2004

ÞH sagði upp lóðarleigusamningi við G og ÞS og lét þinglýsa þeirri yfirlýsingu. Þinglýsingastjóri tók við yfirlýsingunni og í því fólst að eigendaskráningu fasteignarinnar Elliðahvamms var breytt á þann veg að þinglýstar eignarheimildir að spildunni og mannvirkjum sem á henni stóðu voru í höndum ÞH í stað G og ÞS áður. G og ÞS kröfðust þess að þessi úrlausn þinglýsingarstjóra yrði afmáð úr fasteignabók. Tekið var fram að þegar ÞH óskaði þinglýsingar á umræddri yfirlýsingu voru G og ÞS þinglýstir eigendur fasteignarinnar, sbr. 1. mgr. 25. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Engin efni hefðu staðið til þeirrar niðurstöðu þinglýsingarstjóra að þinglýst réttindi G og ÞS til spildunnar og mannvirkja sem á henni stóðu væru fallin niður með yfirlýsingunni og breyting á eigendaskráningu í fasteignabók yrði réttilega grundvölluð á henni. Hefði þinglýsingarstjóra því borið að synja um þinglýsinguna. Var krafa G og ÞS um að yfirlýsingin yrði afmáð úr fasteignabók því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 28. nóvember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. desember sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. nóvember 2004, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að uppsögn sóknaraðila á lóðarleigusamningi um Elliðahvamm í Kópavogi, sem þinglýst var 15. mars 2004, yrði afmáð úr fasteignabók. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, sbr. 1. gr. laga nr. 6/1992. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði breytt þannig að fyrrgreindri uppsögn skuli þinglýst sem athugasemd í fasteignabók sýslumanns undir „kvaðir og önnur eignabönd“. Þá krefst hann þess að varnaraðilum verði gert að greiða sér óskipt málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðilar krefjast þess aðallega að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur og að eigendaskráning fyrrgreindrar fasteignar verði færð í fyrra horf en til vara að uppsögn sóknaraðila á lóðarleigusamningi um fasteignina verði þinglýst sem athugasemd í fasteignabók undir „kvaðir og önnur eignabönd“ og að eigendaskráning fasteignarinnar verði færð í fyrra horf. Þá krefjast varnaraðilar þess að ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað verði staðfest og að þeim verði dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Þ-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðilum, G-kvk-þgf A-kvk-þgf H-kvk-þgf og Þ-kk-þgf S-kk-þgf, samtals 150.000 krónur í kærumálskostnað.
478/2004

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. nóvember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. nóvember 2004, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 11. janúar 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila þannig að hann krefjist þess að gæsluvarðhald hans verði fellt úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Eins og fram kemur í gögnum málsins rannsakar lögregla nú 12 mál á hendur varnaraðila vegna hegningarlagabrota, sem hann er grunaður um að hafa framið á tímabilinu 5. september til 29. nóvember 2004. Hefur hann játað flest brotanna. Í Héraðsdómi Reykjavíkur er auk þess til meðferðar ákæra á hendur varnaraðila útgefin 14. september 2004 fyrir ætlaðan þjófnað hans 24. eða 25. júlí 2004 í tilteknu íbúðarhúsi. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrðum c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt og verður úrskurðurinn staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
479/2003

S leitaði viðurkenningar á eignarrétti sínum á tiltekinni spildu á mörkum tveggja sumarhússlóða. Talið var að síðari hluti kröfugerðar S væri ekki svo skýr að á hann yrði felldur dómur að svo vöxnu. Var úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins staðfestur um annað en málskostnað.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. desember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 24. nóvember 2003, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnislegrar meðferðar. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í málinu leitar sóknaraðili viðurkenningar á eignarrétti sínum á tiltekinni spildu á mörkum sumarhússlóðar sinnar nr. 17 við Kjarrbraut í landi Vaðness í Grímsnes- og Grafningshreppi og lóðar varnaraðili nr. 19 við sömu götu. Í síðari hluta kröfugerðarinnar er jafnframt tekið fram að með slíkri viðurkenningu ráði mörkum milli lóða aðila „hnit í samræmi við deiliskipulag“ af svæðinu. Þar sem ekki liggur fyrir hnitasett deiliskipulag er þessi hluti kröfugerðarinnar ekki svo skýr að á hann verði felldur dómur að svo vöxnu. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað, en rétt er að hvor aðilanna beri sinn kostnað af málinu.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað, sem fellur niður.
480/2004

K og M deildu um forsjá sonar þeirra til bráðabirgða og umgengni við hann og greiðslu meðlags. Fyrir Hæstarétti krafðist M að staðfest yrði ákvæði úrskurðar héraðsdóms um að aðilarnir færu sameiginlega með forsjá barnsins en hafnað yrði kröfu K um að lögheimili þess yrði hjá henni, svo og kröfum hennar varðandi umgengni og meðlag. Staðfest var sú niðurstaða héraðsdóms um að lögheimili barnsins væri hjá K meðan á rekstri málsins stæði. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um umgengnisrétt M við barnið og greiðslu meðlags.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. nóvember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. desember sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. nóvember 2004, þar sem skorið var úr ágreiningi aðilanna um forsjá sonar þeirra til bráðabirgða, umgengni við hann og greiðslu meðlags með honum. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að staðfest verði ákvæði hins kærða úrskurðar um að aðilarnir fari sameiginlega með forsjá sonar síns, en hafnað verði kröfu varnaraðila um að lögheimili hans verði hjá henni, svo og kröfum hennar varðandi umgengni og meðlag. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
483/2003

Í leigusamningi milli V og L, sem gerður var árið 1997 kom fram að hið leigða húsnæði væri 92 m

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 18. desember 2003. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og að synjað verði um staðfestingu á kyrrsetningu í eignarhluta áfrýjanda í íbúð á 2. hæð A með tilheyrandi bílageymslustæði nr. 14 að Boðagranda 7 í Reykjavík, sem fram fór hjá sýslumanninum í Reykjavík 20. júní 2002. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að málskostnaður í héraði verði felldur niður.

Fyrir Hæstarétti hefur stefndi lækkað kröfu sína um 87.150 krónur, en krefst staðfestingar héraðsdóms að öðru leyti auk málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, L-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnda, Vegmúla sf., 2.201.343 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af 119.943 krónum frá 10. janúar 2001 til 10. febrúar sama ár, af 241.794 krónum frá þeim degi til 10. mars sama ár, af 364.917 krónum frá þeim degi til 10. apríl sama ár, af 489.068 krónum frá þeim degi til 10. júní sama ár, af 615.519 krónum frá þeim segi til 1. júlí sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af sömu fjárhæð frá þeim degi til 10. júlí sama ár, af 742.410 krónum frá þeim degi til 10. ágúst sama ár, af 870.280 krónum frá þeim degi til 10. september sama ár, af 998.199 krónum frá þeim degi til 10. október sama ár, af 1.126.118 krónum frá þeim degi til 10. nóvember sama ár, af 1.254.380 krónum frá þeim degi til 10. desember sama ár, af 1.382.886 krónum frá þeim degi til 10. janúar 2002, af 1.512.909 krónum frá þeim degi til 10. febrúar sama ár, af 1.648.707 krónum frá þeim degi til 10. mars sama ár, af 1.783.673 krónum frá þeim degi til 10. apríl sama ár, af 1.918.639 krónum frá þeim degi til 10. maí sama ár, af 2.054.094 krónum frá þeim degi til 10. júní sama ár, af 2.189.843 krónum frá þeim degi til 16. júní sama ár, en af 2.201.343 krónum frá þeim degi til greiðsludags og 600.000 krónur samtals í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Staðfest er kyrrsetning, sem fram fór hjá sýslumanninum í Reykjavík 20. júní 2002, í eignarhluta áfrýjanda í íbúð á 2. hæð merktri A og bílageymslu nr. 14 í húsinu nr. 7 við Boðagranda í Reykjavík, fyrir framangreindum fjárhæðum.
483/2004

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru, sem barst héraðsdómi 6. desember 2004 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. desember 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 14. janúar 2005 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Fallist er á að fyrir hendi sé sterkur grunur um að varnaraðili hafi framið brot, sem að lögum geta varðað allt að 12 ára fangelsi, sbr. 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Brotið er þess eðlis að telja verður gæsluvarðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Er því fullnægt skilyrðum 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til gæsluvarðhalds yfir varnaraðila. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
485/2003

H keypti sjúkdómatryggingu hjá A, en hafði áður fyllt út umsóknareyðublað fyrir tryggingunni. Þótti í ljós leitt að við þá útfyllingu hafi H mátt vita að hún væri að veita rangar upplýsingar um heilsufar sitt. Jafnframt þótti nægilega í ljós leitt að A hefði ekki tekið að sér að veita H tryggingu gegn þeirri áhættu sem um var að ræða. Í samræmi við þá niðurstöðu og með vísan til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 20/1954 var A sýknað af kröfu H um greiðslu tryggingabóta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. desember 2003. Krefst hún þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 3.139.301 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. júlí 2001 til greiðsludags. Einnig krefst hún málskostnaðar úr hendi stefnda í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Sjúkrasaga áfrýjanda er rakin í hinum áfrýjaða dómi, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum. Óumdeilt er að áfrýjandi var með ósæðarlokuleka áður en hún keypti sjúkdómatryggingu af stefnda 1. september 2000. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest sú niðurstaða að eftir rannsóknir á árunum 1998 og 1999 var áfrýjanda kunnugt um að hún var með ósæðarlokuleka. Þá var henni ráðlögð lyfjagjöf við tilteknar aðstæður. Auk þess var eftirlit talið nauðsynlegt og þá „með ómskoðun a.m.k. árlega“, eins og fram kemur í skýrslu J-kk-ef V-kk-ef H-kk-ef sérfræðings í lyflækningum og hjartasjúkdómum, 30. apríl 1998 vegna ómskoðunar á áfrýjanda þann sama dag. Eins og nánar er rakið í héraðsdómi mun ástand áfrýjanda hafa verið sjúklegt og varð það alvarlegt í janúar 2001. Leiddi það til skurðaðgerðar í maí sama ár. Hins vegar gaf áfrýjandi 29. ágúst 2000 þær upplýsingar á umsóknareyðublaði fyrir umræddri tryggingu að hún hafi ekki haft „sjúkdóm/vandamál í hjarta, æðakerfi ...“. Samkvæmt framanrituðu er í ljós leitt að áfrýjandi mátti vita að hún væri að veita rangar upplýsingar við gerð umrædds vátryggingarsamnings.

Í 1. gr. skilmála er fylgdu samningi aðila segir að um ábyrgð stefnda fari samkvæmt ákvæðum þágildandi laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga ef rangar upplýsingar hafi verið gefnar eða leynt hafi verið upplýsingum, sem kynnu að hafa breytt áhættumati stefnda. Af framlögðum gögnum um skilmála endurtryggingar stefnda sést að endurtrygging kemur ekki til ef um „talsverðan ósæðarlokuleka“ er að ræða hjá hinum vátryggða. Þegar litið er til alls framangreinds og eðlis sjúkdóms áfrýjanda, eins og honum er lýst í gögnum málsins, er nægilega í ljós leitt að stefndi hefði ekki tekið að sér að veita áfrýjanda tryggingu gegn þeirri áhættu, sem varð virk í umrætt sinn.

Samkvæmt öllu framanrituðu og með vísan til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 20/1954 verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kvk-nf S-kvk-nf, greiði stefnda, Alþjóða líftryggingarfélaginu hf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
486/2004

Kröfugerð J og SÞ í máli þeirra til viðurkenningar á skaðabótarétti vegna leyndra galla á fasteign sem þau höfðu keypt af K og SÁ þótti svo óljós og ónákvæm að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem barst héraðsdómi 6. desember 2004 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 22. nóvember 2004, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar K-kvk-nf B-kvk-nf og S-kk-nf H-kk-nf Á-kk-nf krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður óskipt.

Varnaraðili S-kvk-nf M-kvk-nf krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða henni kærumálskostnað.

Fyrir héraðsdómi stefndu sóknaraðilar Vátryggingafélagi Íslands hf. til réttargæslu og hefur félagið látið kærumál þetta til sín taka á báðum dómstigum. Réttargæslustefndi gerir ekki sjálfstæðar dómkröfur í málinu.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmd til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, J-kk-nf B. G-kk-nf og S-kvk-nf Þ-kvk-nf, greiði í kærumálskostnað varnaraðilunum K-kvk-þgf B-kvk-þgf og S-kk-þgf H-kk-þgf Á-kk-þgf hvoru fyrir sig 40.000 krónur og varnaraðilanum S-kvk-þgf M-kvk-þgf 75.000 krónur.
487/2003

X ehf. og Y kröfðust þess að S yrði gert skylt að afhenda X ehf. öll afrit af tölvupóstsamskiptum sem lagt var hald á í starfstöð þess þar sem gögnin hafi meðal annars varðað einkamálefni Y og annarra. Með vísan til 2. mgr. 94. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og eignaskatt, 3. mgr. 38. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og 2. mgr. 25. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda var talið að S hefði verið heimilt að krefjast umræddra gagna og afrita þau í þeim tilgangi að kanna hver þeirra vörðuðu rekstur X ehf. og þýðingu þeirra við rannsókn hans. Þá var talið að umræddar aðgerðir hefðu ekki farið gegn ákvæðum 71. gr. stjórnarskrárinnar auk þess sem hagsmunir X ehf. og Y væru nægilega tryggðir við könnun S á gögnunum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. desember 2003, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að sóknaraðila yrði gert skylt að afhenda varnaraðilanum X ehf. öll afrit af tölvupóstsamskiptum, sem lagt var hald á í starfstöð þess 17. nóvember 2003. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðilar krefjast þess að sóknaraðila verði gert skylt að afhenda varnaraðilanum X ehf. öll afrit af framangreindum tölvupóstsamskiptum. Þá krefjast varnaraðilar kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
487/2004

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. desember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. desember 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 16. febrúar 2005 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
488/2004

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. desember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. desember 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 19. janúar 2005 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Fallist er á að fyrir hendi sé sterkur grunur um að varnaraðili hafi framið brot, sem að lögum geta varðað allt að 12 ára fangelsi, sbr. 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Brotin eru þess eðlis að telja verður gæsluvarðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Er því fullnægt skilyrðum 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til gæsluvarðhalds yfir varnaraðila. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
489/2003

S, sem lýst hafði kröfu í þrotabú F ehf., var heimilað samkvæmt bréfi skiptastjóra þrotabúsins að höfða riftunarmál í nafni þess vegna framsals á tilteknum lóðarleigusamningi með því skilyrði að málshöfðunin yrði þrotabúinu að kostnaðarlausu og ávinningur, ef einhver yrði, rynni til þess. Með vísan til þessa var talið ljóst að þrotabúið hefði kosið að halda ekki uppi þessum hagsmunum. Hefði S því þurft að gera það sjálfur og á eigin áhættu með því að eiga aðild að málinu eins og áskilið væri í 1. mgr. 130. gr. laga nr. 21/1991 en ekki í nafni þrotabús F ehf. Var frávísunarúrskurður héraðsdóms staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 8. desember 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar, Hótel Búðir ehf. og þrotabú V-kk-ef H. S-kk-ef, krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Varnaraðilinn Hótel Búðir ehf. krefst jafnframt kærumálskostnaðar, en varnaraðilinn þrotabú V-kk-ef H. S-kk-ef krefst málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Byggingafélag Búða ehf. hefur ekki látið þennan þátt málsins til sín taka.

Þar sem varnaraðilinn þrotabú V-kk-ef H. S-kk-ef hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti kemst krafa hans um málskostnað í héraði ekki að fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að hver aðili um sig beri sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
489/2004

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. desember 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. desember 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 20. janúar 2004 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Fyrir Hæstarétt hafa verið lögð nokkur ný gögn, þar á meðal endurrit af hljóðritun hollenskra yfirvalda af símtali þriggja manna er tengjast rannsókn málsins.

Þegar litið er til gagna málsins er fallist á með sóknaraðila að fram sé kominn sterkur grunur um að varnaraðili hafi framið brot, sem að lögum geta varðað allt að 12 ára fangelsi, sbr. 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.