arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
301/2014

F ehf., sem tók að sér verk fyrir S ehf. sem undirverktaki, krafðist skaðabóta úr hendi S ehf. vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna þess að S ehf. hefði ekki afhent verkið á umsömdum verktíma. Byggði F ehf. á því að félagið hefði orðið fyrir auknum kostnaði vegna tafanna og krafðist þess að sér yrði bætt það tjón úr hendi F ehf. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var talið ósannað að aðilarnir hefðu samið um að verkið yrði unnið á tilteknum tímum eða að því skyldi lokið fyrir tiltekið tímamark. S ehf. gæti þannig ekki borið skaðabótaábyrgð á því að verkið hefði ekki allt verið tilbúið í einu lagi. Þá hefði F ehf. ekki sýnt fram á að fullnægt væri skilyrðum 36. gr. samningalaga til að víkja samningi aðila til hliðar eða breyta honum. Var S ehf. því sýknað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 5. maí 2014. Hann krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 10.010.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 8. júlí 2011 til greiðsludags. Til vara krefst hann skaðabóta að álitum úr hendi stefnda. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Varakrafa áfrýjanda, sem rúmast innan aðalkröfu hans og kom fyrst fram fyrir Hæstarétti, er byggð á sömu málsástæðum og aðalkrafa hans.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er fallist á þá niðurstöðu hans að stefndi beri ekki skaðabótaábyrgð á því tjóni sem áfrýjandi telur sig hafa orðið fyrir. Þá er fallist á þá niðurstöðu dómsins að verksamningi aðila verði ekki vikið til hliðar eða honum breytt á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, enda hefur áfrýjandi ekki sýnt fram á að fullnægt sé skilyrðum til að það ákvæði geti átt við í málinu. Þegar af þessum ástæðum verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Eftir úrslitum málsins verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað á báðum dómstigum, sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Fúsi ehf., greiði stefnda, Skipalyftunni ehf., 1.800.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
302/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms, þar sem A var svipt sjálfræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. apríl 2014, þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og er hún ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, B-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
303/2014

Með úrskurði héraðsdóms var ákvörðun sýslumanns breytt á þann veg að lagt var fyrir hann að óska upplýsinga frá ríkisskattstjóra um það hvort tiltekið skattframtal B hefði að geyma upplýsingar um að hann hefði fengið greitt frá C söluandvirði tilgreindrar fasteignar og ef svo væri hverju fjárhæðin hefði numið. Ákvörðun sýslumanns var á hinn bóginn staðfest að öðru leyti um að hafna kröfum A hf. er lutu að frekari öflun upplýsinga um fjárhag B, meðal annars hjá C. Var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. apríl 2014 sem barst héraðsdómi samdægurs og réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. apríl 2014 þar sem ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 17. janúar 2013 var breytt á þann veg að lagt var fyrir hann að óska upplýsinga frá ríkisskattstjóra um það hvort skattframtal varnaraðilans B 2011 vegna tekjuársins 2010 hafi að geyma upplýsingar um að hann hafi fengið greitt frá varnaraðilanum C söluandvirði tiltekinnar íbúðar að D í [...] og ef svo væri hverju fjárhæðin hafi numið, en ákvörðun sýslumanns staðfest að öðru leyti. Kæruheimild er í 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind ákvörðun sýslumanns verði dæmd ógild og lagt fyrir hann að framkvæma eftirfarandi: „1. Að sýslumaður óski upplýsinga frá ríkisskattstjóra úr skattframtölum C ... árin 2011 og 2012, fyrir tekjuárin 2011 og 2010, um kaup og sölu fasteignanna nr. [...] við A, og nr. [...] við [...]... og hvort þau beri það með sér að hún hafi greitt varnaraðila B fyrir framangreindar eignir og ef svo er þá með hvaða fjármunum. 2. Að sýslumaður kanni hvort söluandvirði framangreindra eigna sé að finna á bankareikningum hjá Íslandsbanka h.f., Landsbanka h.f., Arion banka h.f. og MP banka h.f. eða hafi á einhverjum tíma verið lagt inn á reikninga í eigu [varnaraðilans] í þessum sömu fjármálafyrirtækjum. 3. Að sýslumaður kanni hjá Seðlabanka Íslands hvort varnaraðili B hafi eftir þær sölur er um ræðir á framangreindum eignum fengið heimild til gjaldeyrisyfirfærslu á söluandvirði þeirra.“ Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar óskipt úr hendi varnaraðila.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A hf., greiði varnaraðilum, B og C, hvoru um sig 125.000 krónur í kærumálskostnað.
305/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi framhaldssök og sakaukasök Æ á hendur RJ o.fl., sökum þess að skilyrði 29. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og 19. gr. sömu laga væru ekki uppfyllt, svo og að þeir annmarkar væru á stefnu að ekki væri heldur fullnægt 1. mgr. 80. gr. laganna. Æ hafði höfðað skaðabótamál vegna tjóns sem varð á nýbyggingu í óveðri í Reykjavík í desember 2007 og var framhalds- og sakaukasök reist á því að Æ hefði vanmetið tjón sitt við málshöfðun aðalsakar. Í sakaukasök hafði Æ uppi auknar kröfur á hendur byggingarstjóra og ábyrgðartryggjanda hans, RJ og V hf., en í framhaldssök gerði hann kröfur á hendur húsasmíðameistara og ábyrgðartryggjanda hans, O og S hf., verkfræðingum sem komu að hönnun hússins og ábyrgðartryggjanda þeirra, B, Þ og T, og loks hlutaðeigandi sveitarfélagi, R.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. apríl 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. apríl 2014, þar sem vísað var frá dómi framhaldssök og sakaukasök sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið í heild til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast hver fyrir sitt leyti staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ægisgata 5, húsfélag, greiði varnaraðilunum R-kk-þgf J-kk-þgf, Vátryggingafélagi Íslands hf., O-kk-þgf Á-kk-þgf og Sjóvá-Almennum tryggingum hf. hverjum fyrir sig 150.000 krónur í kærumálskostnað, B-kk-þgf S-kk-þgf, Þ-kk-þgf K-kk-þgf og Tryggingamiðstöðinni hf. hverjum fyrir sig 100.000 krónur í kærumálskostnað og Reykjavíkurborg 300.000 krónur í kærumálskostnað.
306/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu ákæruvaldsins um að A ehf. væri skylt að afhenda lista yfir öll símtöl á tilteknu tímabili úr tilgreindu símanúmeri og í það og upplýsa hver af viðskiptavinum A ehf. hefði verið notandi þess á þeim tíma.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. maí 2014 sem barst héraðsdómi samdægurs og réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. apríl 2014, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila væri skylt að afhenda sóknaraðila lista yfir öll símtöl á tilteknu tímabili úr tilgreindu símanúmeri og í það og upplýsa hver af viðskiptavinum varnaraðila hafi verið notandi þess á þeim tíma. Kæruheimild er í i. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurðar er staðfestur.
307/2014

X var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, meðan á áfrýjunarfresti í máli hans stæði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. maí 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á meðan dómur Héraðsdóms Reykjavíkur 2. maí 2014 er til meðferðar fyrir æðra dómi eða meðan á áfrýjunarfresti stendur, þó eigi lengur en til föstudagsins 30. maí 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi til 30. maí 2014 klukkan 16, en í lok þess dags rennur út áfrýjunarfestur vegna fyrrgreinds dóms 2. sama mánaðar. Að þessu gættu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi á áfrýjunarfresti, þó eigi lengur en til föstudagsins 30. maí 2014 klukkan 16.
309/2014

J var sakfelldur fyrir þjófnað, sbr. 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en brotið var framið fyrir uppsögu dóms þar sem hann var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot á grundvelli játningar. Var refsing J af þeim sökum tiltekin sem hegningarauki. Við ákvörðun refsingar var annars vegar litið til 255. gr. og 71. gr. almennra hegningarlaga og hins vegar þess að J játaði skýlaust sakargiftir fyrir dómi og hvernig hegðun hans hefði verið að undanförnu. Var refsing J ákveðin fangelsi í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. apríl 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst refsimildunar.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað fyrir Hæstarétti, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, J-kk-nf E-kk-nf S-kk-nf, greiði áfrýjunarkostnað málsins, 278.727 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
312/2013

J var sakfelldur fyrir að hafa veist að A með því að skalla hann í höfuðið, slá hann tveimur höggum og skera með blaði úr dúkahníf. Voru brot J talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að J hafði tvisvar hlotið ákærufrestun, árásin átti sér stað í átökum og J hafði hlotið mikla áverka sjálfur í átökum við aðra þetta sinn. Refsing var ákveðin fangelsi í átta mánuði og var hún bundin skilorði í þrjú ár. J var dæmdur til að greiða A 1.000.000 krónur í miskabætur ásamt vöxtum.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 5. apríl 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Brotaþoli hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Verður því litið svo á að hann krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína, sbr. 1. mgr. 208 gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Framburður ákærða og vitna er réttilega rakinn í hinum áfrýjaða dómi að öðru leyti en því að framburður vitnisins B var ekki jafn eindreginn og framburður vitnanna C og D um að útilokað hefði verið að aðrir en ákærði gætu hafa skorið brotaþola. Þótt af honum megi ráða að svo hafi verið kom jafnframt fram hjá vitninu að hann hefði ekki fylgst með atvikum af athygli. Þá sagði í vottorði dr. E prófessors við Rannsóknastofu í meinafærði, réttarlækningadeild, að skurðarblað það sem um ræðir í málinu hafi verið þeirrar gerðar að áverkar á höndum ákærða samræmist því að hann hafi haldið um skurðarblaðið. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, J-kk-nf B-kk-nf E-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 441.775 krónur þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.
317/2014

Á höfðaði mál á hendur K vegna ummæla í blaðagrein hins síðarnefnda þar sem fram kom meðal annars að Á væri þekktastur fyrir að eyðileggja listaverk annarra. Krafðist Á þess að ummælin yrðu ómerkt og að K yrði dæmdur til refsingar vegna þeirra. Þá krafðist hann miskabóta úr hendi K og fjárhæðar til að standa straum af birtingu dómsins í dagblaði. Blaðagrein K var liður í ritdeilu aðila vegna nýráðins rektors Listaháskóla Íslands, en K hafði gagnrýnt ráðninguna á opinberum vettvangi og Á svarað þeirri gagnrýni með blaðagrein af sinni hálfu. K tjáði sig í kjölfarið um grein Á og höfðu hin umdeildu ummæli verið viðhöfð í þeirri grein. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var vísað til þess að grein Á sjálfs hefði verið hvassyrt og að hann hefði í ljósi hennar mátt eiga von á viðlíka viðbrögðum frá K. Tjáningarfrelsið væri rýmra þegar svo háttaði til en þegar ummæli væru viðhöfð án nokkurrar forsögu eða tilefnis af hálfu þess sem þau beindust að. Leggja yrði til grundvallar að fyrrgreind ummæli K hefðu beinst að umdeildu verki Á sem sýnt hefði verið á sýningu í Nýlistasafninu, en umrætt verk hefði verið fjarlægt úr sýningarrými safnsins þar sem margir hefðu talið það brjóta gegn sæmdarrétti höfunda annars verks. K hefði með ummælum sínum lýst afstöðu sinni til þessa umdeilda verks og yrði að játa honum heimild til að láta þá afstöðu í ljós. Þá yrði að telja að listamenn, sem kysu að sýna verk sín opinberlega og taka þátt í opinberri umræðu á sínu fagsviði, yrðu að þola að um þá væri fjallað með opinskárri og gagnrýnni hætti en annars. Var því ekki talið að K hefði farið út fyrir mörk leyfilegs tjáningarfrelsis og hann sýknaður af kröfum Á.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 19. mars 2014. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 30. apríl 2014 og var áfrýjað öðru sinni 9. maí sama ár. Áfrýjandi krefst þess að ómerkt verði ummælin: „Ofan á þetta er hann kunnastur fyrir að eyðileggja listaverk annarra listamanna“ sem stefndi viðhafði um sig í grein í Morgunblaðinu 8. maí 2013 og honum gerð refsing fyrir þau. Einnig krefst áfrýjandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. málslið 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 8. maí 2013 til 23. júní sama ár og dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, svo og 150.000 krónur til að kosta birtingu forsendna og niðurstöðu dóms í málinu í einu dagblaði. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Á-kk-nf Á-kk-nf, greiði stefnda, K-kk-þgf E. H-kk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
321/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 15. maí 2014 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að vægara úrræði verði beitt eða að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við, sbr. 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru uppfyllt skilyrði a. liðar sömu málsgreinar til að verða við kröfu sóknaraðila og standa ákvæði 5. mgr. greinarinnar því ekki í vegi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
322/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 15. maí 2014 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að hann sæti ekki einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við, sbr. 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru uppfyllt skilyrði a. liðar sömu málsgreinar til að verða við kröfu sóknaraðila og standa ákvæði 5. mgr. greinarinnar því ekki í vegi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
323/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 15. maí 2014 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við, sbr. 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru uppfyllt skilyrði a. liðar sömu málsgreinar til að verða við kröfu sóknaraðila og standa ákvæði 5. mgr. greinarinnar því ekki í vegi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
324/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 15. maí 2014 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við, sbr. 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru uppfyllt skilyrði a. liðar sömu málsgreinar til að verða við kröfu sóknaraðila og standa ákvæði 5. mgr. greinarinnar því ekki í vegi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.