204/2002

S leitaði til R, sem rekur bifreiðaverkstæði, og óskaði eftir því að hann gerði við leka undan svonefndum „heddum“ á vél vörubifreiðar. R hélt því fram að S hafi óskað eftir lágmarksviðgerð en S hélt því fram að hann hafi óskað eftir viðgerð á lekanum og falið R að meta hvað gera þyrfti. R var talinn bera sönnunarbyrðina fyrir framangreindum staðhæfingum sínum. Eins og málið lá fyrir Hæstarétti var ekki talið að honum hafi, gegn andmælum S, tekist sú sönnun. Ágreiningslaust var að þrátt fyrir viðgerðina lak enn undan svonefndum „heddum“ vélarinnar og þurfti að taka vélina aftur upp og gera við aðra hluta hennar en fyrri viðgerð tók til. Greiddi S reikning R fyrir fyrri viðgerðina og innti af hendi greiðslur upp í seinni viðgerðina, en þær taldi hann hafa verið vegna varahluta. Hann taldi sér hins vegar ekki skylt að greiða eftirstöðvar reiknings R fyrir seinni viðgerðina og höfðaði mál þetta til heimtu þeirra. S hélt því fram að fyrri viðgerðin hafi verið ófullnægjandi og hafi lítt komið að notum við þá seinni. R hélt því hins vegar fram að fyrri viðgerðin sem slík hafi verið í lagi og komið að nær fullum notum við síðari viðgerðina, sem lotið hafi að öðrum hlutum vélarinnar. Var litið svo á að aðilar deildu í málinu um sérfræðileg álitaefni á sviði vélaviðgerða. Var því talið nauðsynlegt að héraðsdómari kveddi til sérfróða meðdómsmenn á því sviði til að leggja mat á þessi álitaefni og dæma málið með sér. Þar sem það var ekki gert varð ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og meðferð málsins í héraði frá og með aðalmeðferð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsuppsögu að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. apríl 2002 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 204.653 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 11. desember 1999 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í héraðsdómi leitaði stefndi fyrri hluta árs 1999 til áfrýjanda, sem rekur bifreiðaverkstæði, og óskaði eftir að hann gerði við leka undan svonefndum „heddum“ á vél vörubifreiðar. Heldur áfrýjandi því fram að stefndi hafi óskað eftir lágmarksviðgerð og þeir komið sér saman um að láta nægja að taka ofan af vélinni og skipta um svonefndar „heddpakkningar“, slípa „heddið“ og þrýstiprófa það. Stefndi heldur því hins vegar fram að hann hafi óskað eftir viðgerð á lekanum og falið áfrýjanda, sem sérfróður væri á þessu sviði, að meta hvað gera þyrfti. Andmælir stefndi því að hann hafi beðið um lágmarksviðgerð, sem og því að hann hafi verið með í ráðum um það hvers konar viðgerð skyldi framkvæmd. Áfrýjandi ber sönnunarbyrðina fyrir framangreindum staðhæfingum sínum. Eins og málið liggur fyrir Hæstarétti hefur honum, gegn andmælum stefnda, ekki tekist sú sönnun.

Ágreiningslaust er að þrátt fyrir þessa viðgerð lak enn undan svonefndum „heddum” vélarinar og leitaði stefndi aftur til áfrýjanda um úrbætur. Kom þá í ljós að ástæða lekans var að svonefndar slífar voru óþéttar. Þurfti að taka vélina aftur upp og var viðgerðar þörf á öðrum hlutum hennar en fyrri viðgerð tók til. Greiddi stefndi reikning áfrýjanda fyrir fyrri viðgerðina og innti af hendi greiðslur upp í seinni viðgerðina, en þær telur hann hafa verið vegna varahluta. Hann taldi sér hins vegar ekki skylt að greiða eftirstöðvar reiknings áfrýjanda fyrir seinni viðgerðina og höfðaði áfrýjandi mál þetta til heimtu þeirra.

Stefndi heldur því fram að óforsvaranlegt hafi verið af áfrýjanda að kanna ekki betur orsakir lekans er komið var með bifreiðina fyrst til viðgerðar. Sú viðgerð hafi verið ófullnægjandi og beri áfrýjanda að bæta úr því. Heldur hann því fram að fyrri viðgerð hafi lítt komið að notum við þá seinni og hafi þurft að endurtaka mest af því, sem þá var gert. Hafi hann með greiðslu reiknings fyrir fyrri viðgerðina ásamt greiðslu á 185.243 krónum fyrir síðari viðgerðina greitt allt það, sem honum beri, og ríflega það. Áfrýjandi heldur því hins vegar fram að sú viðgerð, sem fyrst var framkvæmd, hafi verið á efri hluta vélarinnar, en sú síðar á hinum neðri. Hafi fyrri viðgerðin sem slík verið í lagi og komið að nær fullum notum við síðari viðgerðina. Síðari viðgerðin hafi verið viðbót, sem laut að öðrum hlutum vélarinnar, og beri áfrýjanda að greiða hana að fullu.

Eins og að framan er rakið deila aðilar í máli þessu um sérfræðileg álitaefni á sviði vélaviðgerða. Var því nauðsynlegt að héraðsdómari kveddi til sérfróða meðdómsmenn á því sviði til að leggja mat á þessi álitaefni og dæma málið með sér, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem það var ekki gert verður ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og meðferð málsins í héraði frá og með aðalmeðferð 6. desember 2001 og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur og málsmeðferð í héraði frá og með aðalmeðferð 6. desember 2001 er ómerkt. Er málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsuppsögu að nýju.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.