255/2016

L höfðaði mál gegn J til heimtu skuldar samkvæmt skuldabréfi sem H gaf út árið 2009 og J og O höfðu gengist í sjálfskuldarábyrgð fyrir. O lést á árinu 2013. Fékk J í kjölfarið leyfi til setu í óskiptu búi eftir O og var honum stefnt til greiðslu skuldarinnar á grundvelli ábyrgðar hennar. Ekki var fallist á með J að vísa bæri málinu frá dómi vegna vanreifunar. Þá var ekki fallist á það, eins og málið væri vaxið, að forsendur stæðu til þess að lögum að ætlaður brestur á skilyrðum þess að J var veitt heimild til setu í óskiptu búi eftir O yrði endurskoðaður. Loks var ekki fallist á að J hefði sýnt fram á að O hefði að lögum skort hæfi til að gangast undir sjálfskuldarábyrgðina á greindum tíma. Var J því dæmdur til að greiða L hina umkröfðu fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 22. janúar 2016. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu 9. mars 2016 og var málinu áfrýjað öðru sinni 6. apríl 2016. Hann krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, til vara sýknu af kröfu stefnda, en að því frágengnu að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi gekkst O-kvk-nf S. S-kvk-nf, eiginkona áfrýjanda, í ábyrgð 23. janúar 2011 gagnvart stefnda vegna námsláns sonar þeirra hjóna, H-kk-ef J-kk-ef. O-kvk-nf andaðist 25. febrúar 2013 og fékk áfrýjandi leyfi til setu í óskiptu búi eftir hana 5. mars sama ár.

Fallist er á það með héraðsdómi að málatilbúnaður áfrýjanda sé nægjanlega glöggur svo dómur verði lagður á málið. Þá varðar það ekki frávísun þótt málið hafi ekki jafnframt verið höfðað á hendur fyrrgreindum H-kk-þgf, enda er ekki nauðsynlegt að beina málsókn samhliða að aðalskuldara þegar gengið er að ábyrgðarmanni. Að þessu gættu verður kröfu áfrýjanda um frávísun hafnað, enda eru ekki þeir annmarkar á málshöfðuninni að leitt geti til þess að sú krafa verði tekin til greina.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest sú niðurstaða hans að eins og mál þetta er vaxið standi ekki að lögum forsendur til þess að dómurinn endurskoði ætlaðan brest á skilyrðum þess að áfrýjanda var veitt heimild til setu í óskiptu búi eftir eiginkonu sína O-kvk-þf S. S-kvk-þf.

Áfrýjandi hefur jafnframt byggt á því að O-kvk-þf hafi, vegna heilsubrests, skort hæfi til þess að samþykkja sjálfsskuldarábyrgðina 23. janúar 2011. Til stuðnings þessu hefur áfrýjandi lagt fyrir Hæstarétt afrit úr sjúkraskrám O-kvk-ef fyrir tímabilið 8. júní 2010 til 25. febrúar 2013, en þann dag lést hún. Umrædd gögn benda til þess að andlegri heilsu O-kvk-ef hafi farið hrakandi á þeim tíma er hún undirgekkst ábyrgðina. Hins vegar verður ekki fullyrt á grundvelli þeirra gagna að O-kvk-þf hafi skort hæfi til þess að undirgangast ábyrgðina í janúar 2011. Af áfrýjanda hálfu hefur þess hvorki verið freistað að afla vottorðs læknis né mats dómkvadds manns til þess að styðja röksemdir í þá veru. Hefur áfrýjanda því ekki tekist að sýna fram á það að O-kvk-þf hafi að lögum skort hæfi til þess að undirgangast ábyrgðina á nefndum tíma.

Að framangreindu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur um annað en málskostnað.

Rétt er að málskostnaður á báðum dómstigum falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.