arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
43/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli S og A gegn Í hf. og varðaði ágreining sem reis við nauðungarsölu á fasteign þeirra var vísað frá dómi. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var vísað til þess að samkvæmt 1. málslið 4. mgr. 22. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu gætu aðrir en gerðarbeiðendur leitað úrlausnar héraðsdóms um ágreining sem risi við nauðungarsölu, væru gerðarbeiðendur samþykkir því. Þar sem lögmaður gerðarbeiðanda hefði við nauðungarsöluna hafnað kröfu S og A um að þau bæru ágreining um stöðvun hennar undir héraðsdóm hefði skilyrðum laganna hvað þetta varðaði ekki verið fullnægt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 25. desember 2014 sem barst héraðsdómi 29. sama mánaðar en réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. janúar 2015. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. desember 2014, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðilar krefjast þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þau þess að „lagt verði mat á hvort meðferð héraðsdóms á málinu hafi verið í samræmi við ákvæði laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 og laga um dómstóla nr. 15/1998“ sem og að kröfur þeirra „eins og þær komu fram í greinargerð til Héraðsdóms Reykjavíkur verði teknar til greina á grundvelli útivistar varnaraðila, sem og málskostnaðarkröfur.“ Loks krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fyrir réttinum kemur aðeins til endurskoðunar hvort hinn kærði úrskurður verði staðfestur eða honum hrundið. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
441/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um að fresta máli hans á hendur U.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júní 2015, þar sem máli varnaraðila á hendur sóknaraðila var frestað til 9. október sama ár í samræmi við kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdóm að ákveða aðalmeðferð svo fljótt sem því verður við komið. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og getur krafa hans um málskostnað í héraði því ekki komið frekar til álita.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, UBS AG, greiði varnaraðila, LBI hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
442/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júní 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. júní 2015 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að sjálfræðissviptingu verði ekki markaður lengri tími en eitt ár. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
443/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júní 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. júní 2015 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Í hinum kærða úrskurði er gerð grein fyrir efni vottorða tveggja geðlækna. Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt vottorð B, prófessors í geðlæknisfræði, 8. júlí 2015 sem aflað var af hálfu varnaraðila. Kemst hann einnig að þeirri niðurstöðu að sjálfræðissvipting sé nauðsynleg til þess að unnt sé að veita sóknaraðila nauðsynlega læknismeðferð. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og þóknun talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, E-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.000 krónur, og skipaðs talsmanns varnaraðila, B-kvk-ef S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
444/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhald á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stæði

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. júlí 2015 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 8. júlí 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og honum ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
445/2015

L bar ákvörðun sína um X yrði gert skylt að sæta brottvísun af heimili sínu og nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili undir héraðsdóm til staðfestingar. Í hinum kærða úrskurði var ekki leyst úr þeim hluta kröfugerðar L sem laut að brottvísun X af heimili sínu og var úrskurðinn því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 29. júní 2015 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 6. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 26. júní 2015, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 19. sama mánaðar um að varnaraðila yrði gert að sæta í fimm mánuði nánar tilgreindu nálgunarbanni gagnvart A. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að brottvísun af heimili og nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þóknunar vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að staðfest verði ákvörðun sín 19. júní um að varnaraðila verði gert að sæta brottvísun af heimili sínu í fjórar vikur og nálgunarbanni í fimm mánuði. Til vara krefst hann staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Um skilyrði til þess að beita nálgunarbanni og brottvísun af heimili fer samkvæmt því sem segir í 4. og 5. gr. laga nr. 85/2011. Í 2. mgr. 5. gr. laganna segir að heimilt sé að beita nálgunarbanni samhliða brottvísun af heimili ef það þykir nauðsynlegt til að tryggja hagsmuni brotaþola, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 24. júní 2015 í máli nr. 412/2015. Samkvæmt 1. mgr. 7. gr. sömu laga tekur lögreglustjóri ákvörðun um að beita þessum úrræðum og skal þeim markaður ákveðinn tími, nálgunarbanni ekki lengur en eitt ár í senn en brottvísun ekki lengur en fjórar vikur í senn, ella komi til ný ákvörðun, sbr. 3. og 4. mgr. sömu greinar. Í IV. kafla laga nr. 85/2011 er kveðið á um að lögreglustjóri skuli bera ákvörðun um beitingu úrræðanna undir héraðsdóm til staðfestingar, sbr. 1. mgr. 12. gr. laganna, og um málsmeðferð fyrir héraðsdómi gilda ákvæði XV. kafla laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011.

Með ákvörðun sóknaraðila 19. júní 2015 á grundvelli 1. mgr. 7. gr. laga nr. 85/2011 var varnaraðila gert að sæta brottvísun af heimili sínu í fjórar vikur og nálgunarbanni í fimm mánuði. Sóknaraðili bar 22. sama mánaðar ákvörðun sína undir héraðsdóm til staðfestingar. Af forsendum hins kærða úrskurðar og úrskurðarorði verður ráðið að ekki var tekin afstaða til þess hluta kröfugerðar sóknaraðila er lýtur að brottvísun varnaraðila af heimili sínu. Verður því að ómerkja úrskurðinn og vísa málinu heim í hérað á ný til löglegrar meðferðar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur samkvæmt 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 18. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.
446/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili í þrjá mánuði

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 1. júlí 2015 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 29. júní 2015, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 20. sama mánaðar um að varnaraðila yrði gert að sæta í þrjá mánuði nánar tilgreindu nálgunarbanni gagnvart A. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þóknunar vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 85/2011 verður nálgunarbanni aðeins beitt þegar ekki þykir sennilegt að friðhelgi brotaþola verði vernduð með öðru og vægara móti. Við mat á því er heimilt, eftir 2. mgr. sömu greinar, að líta til þess hvort háttsemi sakbornings á fyrri stigum hafi verið þannig að hætta sé talin á að hann hafi í frammi það atferli sem lýst er í 4. gr. laganna. Í hinum kærða úrskurði eru rakin fyrri afskipti lögreglu af varnaraðila vegna heimilisófriðar. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila í Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 2. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, X, Ó-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
448/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Í ehf. var vísað frá dómi. Málið átti rætur að rekja til útboðs á vegum S þar sem samið var við GV ehf. um sorphirðu í sveitarfélaginu. Í ehf. taldi sig hafa átt tilkall til þess að hljóta verkið og höfðaði mál gegn S og krafðist viðurkenningar á rétti til skaðabóta fyrir missi hagnaðar af verkinu. Í úrskurði héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var Í ehf. ekki talið hafa fært viðhlítandi rök fyrir því að það hefði orðið fyrir fjárhagslegu tjóni sem rekja mætti til ákvörðunar S. Var því ekki talið að það lægi fyrir að Í ehf. hefði lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr viðurkenningarkröfu sinni, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, og var málinu því vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júní 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. júní 2015, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess „að hinum kærða úrskurði verði hnekkt og viðurkenndar kröfur stefnanda um rétt hans til skaðabóta úr hendi stefnda vegna missis hagnaðar, sem hann hefði notið hefði ekki komið til ákvörðunar Seltjarnarnesbæjar, dags. 29. maí 2012 um að hafna tilboði stefnanda í útboð sem auðkennt var sem „Sorphirða í Seltjarnarnesbæ, Útboðsgögn, Útboðs- og samningsskilmálar, apríl 2012“.“ Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Skilja verður framangreinda kröfugerð sóknaraðila á þann veg að hann leiti eftir því með kæru sinni að úrskurði héraðsdóms um frávísun málsins verði hrundið og lagt fyrir dóminn að taka það til efnismeðferðar, enda getur í kærumáli þessu ekki komið til úrlausnar hvort verða eigi við dómkröfu sóknaraðila um efni málsins.

Sóknaraðili hefur lagt fram með kæru sinni nokkur gögn, sem varða efni málsins, en að réttu lagi hefði átt að leggja þau fram með stefnu við þingfestingu þess. Þessi síðbúna gagnaöflun sóknaraðila getur engu breytt um það að hinn kærði úrskurður verður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íslenska gámafélagið ehf., greiði varnaraðila, Seltjarnarnesbæ, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
455/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stæði

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. júlí 2015 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 15. júlí 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
45/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu I og K ehf. um endurupptöku máls sem S höfðaði gegn þeim og dæmt var í héraði í framhaldi af útivist I og K ehf. Var ekki talið að fullnægt væri skilyrðum a. til d. liðar 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til endurupptöku málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. janúar 2015. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að héraðsdómsmálið nr. E-3972/2013 yrði endurupptekið. Kæruheimild er í q. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að endurupptaka málsins verði heimiluð. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti og kemur krafa hennar um málskostnað í héraði því ekki til álita hér fyrir dómi.

Í máli því, sem sóknaraðilar krefjast að endurupptekið verði, féllst héraðsdómur á kröfu varnaraðila um að sóknaraðilum bæri að fjarlægja tré í eigu þeirra síðarnefndu á lóð þeirra að Traðarlandi 12 í Reykjavík. Var krafan meðal annars á því reist að koma þyrfti í veg fyrir tjón á fasteign varnaraðila að Traðarlandi 14. Af þeirri ástæðu gerði hún jafnframt kröfu um að sóknaraðilum yrði gert að hreinsa dren og klóaklagnir í stíg milli lóða málsaðila, en hann er hluti af sameign fasteignanna Traðarlands 10 til 16. Með héraðsdóminum var síðarnefnd krafa einnig tekin til greina.

Þrátt fyrir að kröfugerð varnaraðila í framangreindu dómsmáli hafi að nokkru leyti einnig lotið að lagfæringum á sameignarlóð áðurnefndra fjögurra fasteigna verður, eins og mál þetta liggur fyrir og að framan er rakið, fallist á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að varnaraðili hafi mátt haga kröfugerð sinni með þeim hætti sem hún gerði. Er þá til þess að líta að hún hafði sjálfstæða hagsmuni af úrlausn málsins þar sem tjónið sem um ræðir kom einungis fram á fasteign hennar. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, I-kvk-nf H-kvk-nf og Kaupmiðlun ehf., greiði óskipt varnaraðila, S-kvk-þgf S-kvk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
465/2014

Ágreiningur aðila laut að stærð fasteignar sem C slhf. keypti af R árið 2012, en samkvæmt þinglýstri eignaskiptayfirlýsingu frá 1988 var hún skráð 47,4 m2, auk sérgeymslu í kjallara, en samkvæmt Fasteignaskrá 64,9 m2. R höfðaði mál gegn C slhf. til heimtu greiðslu eftirstöðva kaupverðsins sem félagið hélt eftir og höfðaði það síðan gagnsök til heimtu skaðabóta eða afsláttar úr hendi R vegna galla á fasteigninni. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að stærð íbúðarinnar, að viðlagðri stærð geymslunnar, væri 55,8 m2. Ofangreindur stærðarmunur næmi því 14,0% sem yrði ekki talinn verulegur í skilningi 21. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Þá hefði R hvorki leynt upplýsingum né sýnt af sér stórfellt gáleysi við sölu fasteignarinnar. Með hliðsjón af starfsemi C slhf. stóð það félaginu nær að athuga hvort íbúð, sem væri undir súð að hluta, væri þeirrar stærðar sem tilgreind væri í söluyfirliti, sérstaklega í ljósi þess að C slhf. var kunnugt um misræmið milli opinbera skjala en undirritaði kaupsamninginn engu að síður án fyrirvara vegna þessa misræmis. Var C slhf. því gert að greiða R eftirstöðvar kaupverðsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. júlí 2014. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 1.340.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 3.240.000 krónum frá 30. nóvember 2012 til 28. desember sama ár og af 1.340.000 krónum frá þeim degi til 5. október 2013 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms var gætt ákvæða 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að í hinum áfrýjaða dómi er málsástæðum áfrýjanda að nokkru lýst með tilliti til upphaflegrar kröfugerðar hans í málinu, sem tók breytingu undir rekstri þess. Þá er að ástæðulausu sérstaklega lýst málsástæðum, sem áfrýjandi hafði uppi í gagnsök í héraði, þótt þær hafi farið saman við málsástæður hans í aðalsök.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Centrum fjárfestingar slhf., greiði stefnda, R-kk-þgf R-kk-þgf, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
466/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli G ehf. var vísað frá dómi. G ehf. krafðist viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna vanefnda varnaraðila á kaupsamningi aðila um fasteignina Á. Taldi G ehf. að varnaraðilar hefðu dregið að gefa út afsal fyrir fasteigninni sem hefði leitt til þess að vaxtakostnaður hefði hlaðist upp á lán sem G ehf. hefði notað til þess að fjármagna byggingu fasteignarinnar H. Í úrskurði héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var talið að G ehf. hefði ekki lagt fram haldbær gögn um að hann hefði orðið fyrir fjárhagstjóni vegna þessa. Væri málatilbúnaður og kröfugerð G ehf. í senn ónákvæm og óljós og ekki í samræmi við ákvæði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Taldi héraðsdómur að G ehf. hefði ekki með viðhlítandi hætti reifað atriði sem vörðuðu skilyrði fyrir viðurkenningarkröfu sinni á grundvelli 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 og var málinu því vísað frá dómi af sjálfsdáðum vegna vanreifunar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. júní 2015 þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Kröfugerð sóknaraðila í héraði á hendur varnaraðilum var tvíþætt. Í fyrsta lagi krafðist hann viðurkenningar á því að varnaraðilum hafi 20. október 2014 borið að gefa út til sín afsal fyrir fasteigninni Ásakór 12 í Kópavogi og í annan stað að viðurkennd yrði óskipt bótaskylda varnaraðila gagnvart sér vegna vanefnda þeirra á kaupsamningi 21. febrúar 2014 um fyrrgreinda eign. Héraðsdómur vísaði báðum kröfunum frá dómi af sjálfsdáðum og unir sóknaraðili niðurstöðu hans um fyrri kröfuna. Fyrir Hæstarétti er því einvörðungu til endurskoðunar úrlausn héraðsdóms um seinni kröfuna.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðilum kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Gosi trésmiðja ehf., greiði varnaraðilum, G-kk-þgf A. K-kk-þgf og S-kvk-þgf H-kvk-þgf, sameiginlega 350.000 krónur í kærumálskostnað.