20/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni B ehf. um dómkvaðningu matsmanna. B ehf. hafði höfðað mál á hendur S til heimtu bóta vegna missis hagnaðar sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir þar sem S hefði ekki tekið tilboði hans í akstur vegna almenningssamgangna í nánar tilgreindu útboði. Málinu hafði verið áfrýjað og hugðist B ehf. nota matið til sönnunar á fjárhæð tjóns síns við meðferð málsins fyrir Hæstarétti. Þar sem liðinn var frestur aðila til gagnaöflunar fyrir Hæstarétti, samkvæmt 1. mgr. 160. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, taldi rétturinn tilgangslaust til sönnunar í málinu að afla umbeðins mats, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Hafnaði Hæstiréttur því beiðni B ehf. um dómkvaðningu matsmanna.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. janúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 20. desember 2013 þar sem fallist var á beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar, en til vara að úrskurðurinn verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Þar sem sóknaraðili hefur engin haldbær rök fært fram til stuðnings aðalkröfu sinni um ómerkingu hins kærða úrskurðar verður henni hafnað.

Hinn 5. júlí 2013 kvað Héraðsdómur Suðurlands upp dóm í máli sem varnaraðili höfðaði á hendur sóknaraðila til heimtu bóta vegna missis hagnaðar sem hann taldi sig hafa orðið fyrir þar sem sóknaraðili hafði ekki tekið tilboði hans í akstur vegna almenningssamgangna í nánar tilgreindu útboði. Sóknaraðili höfðaði gagnsök og krafði varnaraðila um bætur í tilefni af útboðinu. Héraðsdómur sýknaði hvorn aðila af kröfum hins en málskostnaður féll niður. Málinu var áfrýjað af hálfu sóknaraðila og gagnáfrýjað af hálfu varnaraðila.

Eins og nánar er rakið í hinum kærða úrskurði óskaði varnaraðili 5. desember 2013 eftir dómkvaðningu matsmanna í því skyni að nota matið til sönnunar á fjárhæð tjóns síns við meðferð málsins fyrir Hæstarétti. Aðilum hæstaréttarmálsins var með vísan til 1. mgr. 160. gr. laga nr. 91/1991 veittur frestur til 22. janúar 2014 til að ljúka gagnaöflun í málinu. Þar sem sá frestur er liðinn er tilgangslaust til sönnunar í málinu að afla umbeðins mats. Með vísan til 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 verður því fallist á varakröfu sóknaraðila og beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna hafnað.

Varnaraðili greiði sóknaraðila málkostnað í héraði og kærumálskostnað sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Beiðni varnaraðila, Bíla og fólks ehf., 5. desember 2013 um dómkvaðningu matsmanna er hafnað.

Varnaraðili greiði sóknaraðila, Samtökum sunnlenskra sveitarfélaga, samtals 250.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.