224/2011

B krafði S um greiðslu helmings eftirstöðva skuldar vegna lögfræðiráðgjafar sem veitt hafði verið S ásamt öðrum manni í tengslum við viðskipti þeirra í Kanada. S bar því við að hann væri ekki persónulega ábyrgur fyrir greiðslu þóknunar þar sem hann hefði komið fram gagnvart B fyrir hönd tiltekins félags. Var það niðurstaða Hæstaréttar að S bæri sönnunarbyrði fyrir því að hann hefði gert áskilnað um að hann væri ekki persónulega ábyrgur fyrir greiðslu þóknunar til B. S var ekki talinn hafa fært sönnur á að hann hefði gert slíkan áskilnað og var því héraðsdómur staðfestur um greiðsluskyldu hans. Með vísan til forsendna héraðsdóms var dómurinn staðfestur um sýknu S af greiðslu dráttarvaxta af kröfunni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. maí 2011. Hann krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur að öðru leyti en því að gagnáfrýjanda verði aðallega gert að greiða honum dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, en til vara vexti samkvæmt 4. gr., sbr. 10. gr., sömu laga, í báðum tilvikum af 55.658 kanadískum dollurum frá 22. febrúar 2008 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 31. maí 2011. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu aðaláfrýjanda, en til vara að „héraðsdómur verði staðfestur um sýknu gagnáfrýjanda af kröfu aðaláfrýjanda um greiðslu dráttarvaxta.“ Hann krefst málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Aðaláfrýjandi höfðaði mál þetta á hendur gagnáfrýjanda og fyrrverandi viðskiptafélaga hans, F-kk-þgf B-kk-þgf H-kk-þgf, 17. mars 2010. Í stefnu er kröfu aðaláfrýjanda lýst svo að hann sé kanadísk lögfræðistofa sem hafi annast ýmsa lögfræðiráðgjöf fyrir hina stefndu. Hafi verkefnin meðal annars falist í að stofna félagið Finnstein Holdings Inc., sem sé eignalaust skráð kanadískt firma og að undirbúa málssókn í Kanada. Við þingfestingu málsins lagði aðaláfrýjandi fram reikning, dagsettan 22. febrúar 2008, á hendur gagnáfrýjanda og F-kk-þgf B-kk-þgf. Reikningsfjárhæðin nam 111.315,57 kanadískum dollurum og var það upphafleg stefnufjárhæð málsins. Jafnframt lagði aðaláfrýjandi fram ítarlegar tímaskýrslur þar sem lýst var verkum þeim sem reikningurinn tók til. Fór vinnan samkvæmt skýrslunum fram á tímabilinu 13. nóvember 2007 til 4. febrúar 2008. Á þessum verktíma var stofnun fyrrgreinds félags að baki. Var vinnan sögð vera við undirbúning og rekstur gerðardómsmáls sem rekið hafi verið í Kanada í nafni nýstofnaða félagsins vegna ágreinings um kaup þess á tilgreindu fyrirtæki þar í landi.

Áður en málið gekk til dóms í héraði féll aðaláfrýjandi frá kröfu sinni á hendur F-kk-þgf B-kk-þgf þar sem samið hefði verið um uppgjör af hans hálfu á helmingi stefnukröfunnar. Stóð þá eftir helmingur upphaflegrar kröfu og beindist einungis að gagnáfrýjanda.

Gagnáfrýjandi lagði fram greinargerð af sinni hálfu 5. maí 2010. Þar krafðist hann aðallega frávísunar málsins en til vara sýknu. Frávísunarkröfunni var hafnað með úrskurði héraðsdóms 4. nóvember 2010. Sýknukrafa gagnáfrýjanda var byggð á aðildarskorti. Kannaðist gagnáfrýjandi við að hafa átt viðskipti við aðaláfrýjanda fyrir hönd félags en ekki að aðaláfrýjandi hefði unnið verk sem gagnáfrýjandi væri persónulega í ábyrgð fyrir. Ef dómurinn yrði ekki við sýknukröfu á þessum forsendum, geti ábyrgð gagnáfrýjanda „ekki gengið lengra en til undirbúnings og stofnunar félagsins.“ Tímaskýrsla aðaláfrýjanda bendi ekki til þess að verið sé að innheimta fyrir þá vinnu enda hafi þegar verið búið að greiða fyrir hana. Þá tefldi gagnáfrýjandi fram mótmælum við fjárhæð hinnar umkröfðu þóknunar sem hann hefur fallið frá fyrir Hæstarétti.

Talið verður að gagnáfrýjandi beri sönnunarbyrði fyrir því í málinu að hann hafi, er hann ásamt samstarfsmanni sínum leitaði eftir þjónustu aðaláfrýjanda, gert áskilnað um að hann væri ekki persónulega ábyrgur fyrir greiðslu þóknunar aðaláfrýjanda. Við rekstur málsins fyrir Hæstarétti hefur gagnáfrýjandi lagt fram mikið af nýjum skjölum. Með þeim hefur hann ekki sannað að hann hafi gert slíkan áskilnað. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um skyldu gagnáfrýjanda til að greiða aðaláfrýjanda höfuðstól kröfu hans.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um vexti af kröfu aðaláfrýjanda. Þá verður dómurinn einnig staðfestur um málskostnað í héraði.

Miðað við þessi úrslit málsins, þar sem hvorki aðaláfrýjandi né gagnáfrýjandi ná fram kröfum sínum um breytingu á héraðsdómi, þykir rétt að hvor þeirra um sig skuli bera málskostnað sinn fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.