672/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem L hf. var heimilað að fá tilgreinda bifreið tekna með beinni aðfarargerð úr vörslum H og fengna sér þar sem H hefði ekki staðið í skilum með greiðslur samkvæmt kaupleigusamningi aðilanna um bifreiðina. Í niðurstöðu Hæstaréttar var m.a. rakið að við meðferð málsins í héraði hefði H aflað útreiknings á stöðu skuldarinnar samkvæmt samningnum eftir þeim forsendum sem hann taldi rétt að miða við og greitt L hf. í samræmi við útreikninginn. Hefði H með þessu viðurkennt að hann hefði staðið í skuld við L hf. þegar sá síðarnefndi rifti samningi þeirra og gæti slík eftirfarandi greiðsla engu breytt um lögmæti þeirrar riftunar. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um heimild til aðfararinnar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. október 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. september 2014, þar sem varnaraðila var heimilað að fá bifreið með skráningarnúmerinu VO 933 tekna með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila og fengna sér. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um heimild til aðfarargerðar verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði á málið rætur að rekja til kaupleigusamnings, sem aðilarnir gerðu 27. desember 2006 um fyrrnefnda bifreið sem skráð er á nafni varnaraðila, en í honum var meðal annars mælt fyrir um að fjárhæð greiðslna sóknaraðila á hverjum tíma yrði háð breytingum á gengi tveggja erlendra gjaldmiðla gagnvart íslenskri krónu. Varnaraðili reiknaði stöðu samningsins á nýjan leik 25. október 2010 með tilliti til þess að ákvæði hans um gengistryggingu hafi verið andstæð lögum. Vegna nánar tiltekinna vanefnda, sem varnaraðili taldi að orðið hefðu í framhaldi af þessu á greiðslum úr hendi sóknaraðila, lýsti varnaraðili yfir riftun samningsins með símskeyti til sóknaraðila 8. nóvember 2013. Hann krafðist síðan 12. desember sama ár heimildar til að fá bifreiðina tekna úr umráðum sóknaraðila með beinni aðfarargerð. Undir rekstri þessa máls í héraði aflaði sóknaraðili útreiknings á stöðu skuldar samkvæmt samningnum eftir forsendum, sem hann taldi rétt að taka mið af, og greiddi 8. maí 2014 í samræmi við niðurstöðu útreikningsins 163.160 krónur til varnaraðila, en með þessu telur sóknaraðili sig hafa endanlega gert upp skuld við varnaraðila á grundvelli samningsins. Án tillits til þess hvort áðurnefndur útreikningur varnaraðila 25. október 2010 hafi verið í samræmi við lög og dómaframkvæmd hefur sóknaraðili með greiðslu sinni 8. maí 2014 viðurkennt að hann hafi staðið í skuld við varnaraðila þegar sá síðarnefndi rifti samningi þeirra. Slík eftirfarandi greiðsla getur úr því sem komið er engu breytt um lögmæti riftunarinnar, sem heimild varnaraðila til aðfarargerðar er háð. Með þessum athugasemdum verður staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um annað en málskostnað, en eins og atvikum er háttað er rétt að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af máli þessu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.