455/2014

X var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa sparkað í tvígang af miklu afli í höfuð og andlit A með þeim afleiðingum að A hlaut bólgu á efri og neðri vör, bólgu í kringum vinstra auga og hruflsár á vinstri framhandlegg. Við ákvörðun refsingar var litið til 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga og þess að afleiðingar árásarinnar voru ekki alvarlegar. Þá var refsing ákvörðuð í samræmi við 78. gr., sbr. 77. gr. sömu laga, en brot X var hegningarauki við dóm sem hann hafði hlotið 17. mars 2014.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 20. júní 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

I

Ákærða er gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 9. mars 2013 sparkað tvívegis af miklu afli í höfuð og andlit A með þeim afleiðingum að hann hlaut bólgu á efri og neðri vör, bólgu í kringum vinstra auga og hruflsár á vinstri framhandlegg. Var háttsemi ákærða talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Fyrir dómi neitaði ákærði sök. Lögreglumaður sem kom á vettvang hafði eftir ákærða að brotaþoli hefði ekki viljað skila síma sem hann hafi fengið lánaðan hjá ákærða og slegið ákærða með honum. Hafi þá ákærði sparkað brotaþola ,,niður með hringsparki í höfuðið“. Fyrir dómi kvaðst ákærði hafa lent í ryskingum við brotaþola umrædda nótt. Upptök þeirra hafi verið þau að brotaþoli hafi fengið farsíma sinn lánaðan, en ekki viljað skila honum. Hafi brotaþoli slegið sig með einhverju og ákærði viljað verjast frekari árásum og kvað ,,sennilega rétt“ að hann hafi þá sparkað í brotaþola. Hann kvaðst hins vegar ekki muna eftir að hafa sparkað í höfuð hans.

Af því sem fram kom í máli ákæruvaldsins fyrir réttinum er ágreiningslaust að áður en brotaþoli féll í jörðina, fyrir þau atvik sem urðu tilefni ákæru, hafði hann neitað að afhenda ákærða síma sem hann átti. Jafnframt er ekki vefengt af hálfu ákæruvaldsins að brotaþoli hafi slegið ákærða í andlitið með einhverjum hlut með þeim afleiðingum að brotaþoli fékk skurð í höfuð.

Vitnin B, C og D gáfu skýrslu hjá lögreglu í maí 2013. Þau báru öll á þann veg að eftir að brotaþoli féll í götuna hefði ákærði sparkað oftar en einu sinni í höfuð hans. Kvað B síðara sparkið hafa verið ,,fast sparkhögg í andlitið“, en C bar á þann veg að ákærði hefði sparkað fast í höfuð brotaþola og í kjölfarið hafi annað spark fylgt á vanga brotaþola. Vitnið D kvað ákærða hafa sparkað ,,tveimur föstum spörkum í höfuð“ brotaþola. Fyrir dómi bar B að ,,í minningunni“ hefðu spörkin verið fleiri en eitt. Vitnið C bar fyrir dómi að hann héldi að spörkin hefðu verið fleiri en eitt og þau hafi lent á vanga brotaþola, en gat þó ekki með fullri vissu staðhæft hvar spörkin lentu á höfði hans. Fyrir dómi bar vitnið D að hún og vinkona sín hefðu orðið vitni að átökum og farið að skipta sér af, þar sem ekki sé ,,gott að sparka í liggjandi fólk“og hafi þær náð að stöðva árásina. Hún hafi séð liggjandi mann og ákærða ,,sparka ítrekað í hann“.

Þegar framangreint er virt verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða, heimfærslu brots hans til refsiákvæðis og að sá verknaður verði ekki réttlættur af grundvelli neyðarvarnar.

Sakaferli ákærða er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar greinir var ákærði dæmdur 17. mars 2014 í 12 mánaða fangelsi, fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940 en níu mánuðir refsingarinnar voru skilorðsbundnir í þrjú ár. Er brot ákærða hegningarauki við þann dóm og ber að dæma upp skilorðshluta dómsins og ákvarða ákærða refsingu í samræmi við 78. gr. laga nr. 19/1940 fyrir bæði brotin í einu lagi, sbr. 77. gr. sömu laga. Með hliðsjón af því sem rakið hefur verið um atvik í aðdraganda árásarinnar ber við ákvörðun refsingar að líta til 3. mgr. 218. gr. b. laga nr. 19/1940. Þótt árás ákærða hafi verið vítaverð, verður horft til þess að afleiðingar hennar voru ekki alvarlegar, sbr. 2. tölulið 70. gr. laga nr. 19/1940. Er refsing ákærða að öllu framanrituðu virtu ákveðin fangelsi í 15 mánuði, en hún bundin skilorði með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað, en allur áfrýjunarkostnaður verður felldur á ríkissjóð samkvæmt 1. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, Ö-kk-nf G-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum þremur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Allur sakarkostnaður fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, S-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur.