329/2000

S hafði greitt skuldabréf vegna sjálfskuldarábyrgðar sem hann hafði gengist í fyrir aðalskuldarann, A. Í kjölfarið höfðaði S mál á hendur aðalskuldaranum og R, sem auk hans hafði gengist í sjálfskuldarábyrgð fyrir þeirri skuld sem málið varðaði. Ekki var fallist á málsástæður A um að hafna bæri kröfum S vegna þess að hún hefði ekki í raun tekið lán það er skuldabréfið varðaði eða að víkja bæri kröfu S á hendur A til hliðar með vísan til 36. gr. laga um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga nr. 7/1936. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að A bæri að greiða S þá fjárhæð sem hann hafði þurft að inna af hendi vegna sjálfskuldarábyrgðar sinnar á skuldabréfinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. ágúst 2000 og krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að hún verði dæmd til að greiða stefnda lægri fjárhæð en héraðsdómur kveður á um og í því tilviki er krafist niðurfellingar málskostnaðar á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I.

Stefndi hagaði málatilbúnaði sínum í héraði svo að hann gerði kröfu um að áfrýjanda sem aðalskuldara og R-kvk-þgf J-kvk-þgf, sem auk hans hafði gengist í sjálfskuldarábyrgð fyrir skuld þeirri er málið varðar, yrði in solidum gert að greiða tilgreindar fjárkröfur. Krafðist hann 1.016.242 króna úr hendi áfrýjanda, en það var höfuðstóll þeirrar kröfu sem hann þurfti að greiða vegna ábyrgðar sinnar fyrir hana, og 508.121 króna úr hendi R-kvk-ef J-kvk-ef, auk tilgreindra dráttarvaxta og málskostnaðar. Með dómi héraðsdóms var áfrýjandi dæmd til greiðslu þeirrar fjárhæðar, sem krafist var, með tilgreindum dráttarvöxtum og R-kvk-nf J-kvk-nf dæmd in solidum með áfrýjanda til að greiða þá fjárhæð, sem hún var krafin um, auk dráttarvaxta. Eins og að framan greinir krefst áfrýjandi hér fyrir dómi aðallega sýknu af kröfum stefnda, en R-kvk-nf J-kvk-nf hefur ekki áfrýjað héraðsdómi af sinni hálfu.

II.

Fallist er á þá niðurstöðu héraðsdóms að áfrýjanda sé skylt að greiða stefnda þá fjárhæð sem hann þurfti að inna af hendi vegna sjálfskuldarábyrgðar sinnar á skuldabréfi því, sem hún gaf út, og málið varðar. Eru ekki efni til þess að taka málsástæður hennar um sýknu í heild eða að hluta til greina. Í ljósi þess að R-kvk-nf J-kvk-nf er með hinum áfrýjaða dómi dæmd in solidum með áfrýjanda til að greiða helming þeirrar fjárhæðar sem áfrýjandi er krafin um, verður fallist á þá niðurstöðu dómsins að dæma hana til að greiða 1.016.242 krónur með dráttarvöxtum eins og nánar greinir í dómsorði.

Í héraðsdómi var áfrýjandi dæmd til að greiða málskostnað 250.000 krónur in solidum með R-kvk-þgf J-kvk-þgf. Verður skyldu R-kvk-ef til greiðslu málskostnaðar óskipt með áfrýjanda ekki breytt. Rétt þykir að dæma áfrýjanda til að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem verður ákveðinn í einu lagi eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, A-kvk-nf E-kvk-nf B-kvk-nf, greiði stefnda, S-kk-þgf J. H-kk-þgf, 1.016.242 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987, af 255.278 krónum frá 9. nóvember 1998 til 2. desember sama ár, af 276.326 krónum frá þeim degi til 11. janúar 1999, en 297.718 krónum frá þeim degi til 8. febrúar sama ár, af 318.657 krónum frá þeim degi til 11. mars sama ár, af 339.877 krónum frá þeim degi til 15. sama mánaðar, en af 1.016.242 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefnda samtals 300.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.