666/2012

G var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1.mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa sparkað í kynfæri A og í beinu framhaldi slegið hann eitt högg með krepptum hnefa í andlit, með þeim afleiðingum að hann hlaut tvöfalt brot í hægra kinnbeini, brot í neðri brún á augnumgjörð auk tveggja annarra brota hægra megin í andliti, blæðingu í hvítu á hægra auga og yfirborðsáverka, einkum í kringum hægra auga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að upptök atvika yrðu eingöngu rakin til G sem og þess að G hefði áður sætt refsingu fyrir líkamsárás. Var refsing G ákveðin fangelsi í níu mánuði auk þess sem honum var gert að greiða A 750.000 krónur í skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 19. október 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu ákærða en að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfu ákæruvaldsins, til vara að sér verði ekki gerð refsing, en að því frágengnu að hún verði milduð. Þá krefst hann aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, til vara sýknu af henni, en að því frágengnu verði hún lækkuð.

A krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 1.500.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. ágúst 2011 til þess dags sem ákæra var birt, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hann staðfestingar héraðsdóms um einkaréttarkröfu. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða.

Við ákvörðun refsingar ber að gæta að því að eftir gögnum málsins verða upptök þeirra atvika, sem um ræðir í ákæru, eingöngu rakin til ákærða sem hindraði för brotaþola inn í lyftu á leið til heimilis síns og eiga ákvæði 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 því á engan hátt við. Á hinn bóginn verður litið til 1. mgr. sömu lagagreinar við ákvörðun refsingar, enda hefur ákærði áður sætt refsingu fyrir líkamsárás. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til atriða, sem getið er í hinum áfrýjaða dómi, er refsing ákærða ákveðin fangelsi í níu mánuði. Með hliðsjón af sakaferli ákærða eru engin efni til að binda þá refsingu skilorði.

Með tilliti til brots ákærða og margvíslegra afleiðinga sem það hefur haft fyrir brotaþola eru bætur til hans úr hendi ákærða ákveðnar 750.000 krónur. Skulu þær bera vexti eins og dæmdir voru í héraði, enda liggur ekki fyrir í gögnum málsins hvenær ákæra var birt.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað og málskostnað verða staðfest. Ákærða verður gert að greiða brotaþola málskostnað fyrir Hæstarétti og allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi í níu mánuði.

Ákærði greiði brotaþola, A, 750.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði og 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað og málskostnað brotaþola skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 329.504 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.