474/2006

K krafðist viðurkenningar á því að S væri skylt að bæta henni tjón það sem hún hefði orðið fyrir vegna innbrots í íbúð hennar 8. mars 2005. S krafðist sýknu þar sem ekki væri uppfyllt það skilyrði vátryggingaskilmála fjölskyldutryggingarinnar sem K hafði keypt hjá S, um að á vettvangi væru „ótvíræð merki um innbrot”. Þeir rannsóknarlögreglumenn sem komu á vettvang hins meinta innbrots báru fyrir dómi að ummerki á vettvangi hefðu ekki gefið til kynna að þar hefði verið framið innbrot. Þá var ekki ráðið að ummerki á glugganum hafi verið með þeim hætti að brotist hefði verið inn um hann. Var því staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að ekki væri uppfyllt framangreint skilyrði vátryggingaskilmálans. Var S því sýknað af kröfu K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. ágúst 2006. Hún krefst þess að viðurkennt verði að stefnda sé skylt að bæta henni það tjón sem hún hafi orðið fyrir vegna innbrots í íbúð hennar að Rauðalæk 15, Reykjavík 8. mars 2005. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í héraðsdómi snýst ágreiningur málsaðila um hvort uppfylltir séu vátryggingaskilmálar fjölskyldutryggingar hjá stefnda þannig að stefndi skuli ábyrgjast tjón vegna ætlaðs innbrots í íbúð áfrýjanda 8. mars 2005. Í skilmálum stefnda segir meðal annars: „Það er forsenda fyrir bótaskyldu að á vettvangi séu ótvíræð merki um innbrot.“

Samkvæmt gögnum lögreglu barst tilkynning um innbrot í íbúð áfrýjanda klukkan 02.22 aðfaranótt 8. mars 2005 og var lögregla kominn á staðinn fjórum mínútum síðar. Þá um nóttina var Ó-kk-nf P-kk-nf rannsóknarlögreglumaður frá tæknideild lögreglunnar sérstaklega kallaður til að rannsaka vettvang. Hann kom þangað klukkan 02.40 og lauk vettvangsrannsókn 45 mínútum síðar. Í skýrslu hans um rannsóknina segir: „Reynt var að spenna upp glugga á þvottahúsi með járni, glugginn er stífur í rammanum og erfitt að opna hann. Sterkar líkur eru á því að glugginn hafi verið opinn þar sem skemmdir á gluggafaginu voru litlar. Hespur voru óskemmdar sem og læsingajárn. Ekki er hægt að sjá að innbrot hafi átt sér stað, þjófavarnarkerfi er í íbúðinni en það var ótengt þetta kvöld.“ Þá segir að leitað hafi verið fingrafara við gluggann, en sú leit hafi ekki skilað árangri. Einnig tók lögreglumaðurinn ljósmyndir af glugganum, en þó ekki af innra byrði hans. Fyrir dómi staðfesti rannsóknarlögreglumaðurinn þá niðurstöðu sína að ummerki á vettvangi hefðu ekki gefið til kynna að þar hefði verið framið innbrot. Hið sama gerði rannsóknarlögreglumaðurinn G-kk-nf P-kk-nf J-kk-nf sem fyrst kom á vettvang ásamt lögreglumanninum V-kvk-þgf M-kvk-þgf, en hún kvaðst enga ályktun geta dregið af ummerkjum. Af framburði K-kk-ef I-kk-ef I-kk-ef trésmiðs, sem lagaði gluggann eftir að lögregla hafði rannsakað vettvang, verður ekki ráðið að ummerki á glugganum hafi verið með þeim hætti að brotist hafi verið inn um hann, en K-kk-nf tiltók þó jafnframt að glugginn hafi verið svo gamall og lúinn að hann hefði ekki getað verið að fullu lokaður í nokkurn tíma fyrir hið meinta innbrot. Með þessum athugasemdum er fallist á með héraðsdómi að ekki sé uppfyllt það skilyrði vátryggingarskilmála stefnda fyrir greiðsluskyldu hans að á vettvangi hafi verið ótvíræð merki um innbrot. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Rétt þykir að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.