18/2017

Í málinu krafðist K viðurkenningar á skaðabótaskyldu fyrir varanlega örorku vegna afleiðinga slyss sem hann varð fyrir í starfi hjá B hf. árið 2013. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að K hefði ekki sýnt fram á að slysið sem hann varð fyrir hefði verið rakið til þess að starfsaðstæðum hefði verið ábótavant eða að B hf. hefði vanrækt að tryggja öryggi á vinnustað. Var B hf. því sýknað af kröfum K. Fyrir Hæstarétti lagði K fram matsgerð dómkvadds manns. Þótt ekki hefði verið tiltekið í matsbeiðni hvað sanna ætti með matsgerð, sbr. 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991, þótti ljóst að hennar hefði öðrum þræði verið aflað til þess að renna stoðum undir málsástæður K sem hefðu fyrst komið fram í greinargerð hans til Hæstaréttar. Voru ekki skilyrði samkvæmt 2. mgr. 187. gr. sömu laga til að heimilt væri að reisa úrlausn málsins á hinum nýju málsástæðum og var þeim því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. janúar 2017. Hann krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í slysi 27. ágúst 2013 í starfi hjá stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Réttargæslustefndi gerir engar kröfur í málinu.

Áfrýjandi hefur lagt fyrir Hæstarétt matsgerð manns sem dómkvaddur var 28. apríl 2017. Í matsbeiðni er þess óskað að matsmaður svari 14 nánar tilgreindum spurningum. Þær spurningar lúta að vali á gleri í skilveggi og hvort heimilt sé að nota í þá gler að tiltekinni gerð eða þykkt. Þá lúta spurningar í matsbeiðni að því hvert sé burðarþol glersins, sem notað var í skilveggi þá sem áfrýjandi og samstarfsmaður hans voru að fjarlægja gler úr er slys varð, og hver séu brotþolsmörk þess við tilteknar aðstæður, þýðingu þess að notað hefði verið öryggisgler í stað þess sem notað var og loks hver beri ábyrgð á vali á gleri í skilveggina á staðnum þar sem slysið varð. Nokkrar spurninganna lúta þó að atvikum málsins, verklagi við að skipta um gler og þýðingu þess ef tilgreindur öryggisbúnaður hefði verið notaður. Þótt ekki sé tiltekið í matsbeiðni hvað sanna eigi með matsgerð, sbr. 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, er ljóst að hennar er öðrum þræði aflað til þess að renna stoðum undir málsástæðu áfrýjanda um að glerið í skilveggjunum hafi ekki uppfyllt öryggiskröfur og ekki mátt nota það í slíka veggi. Þær málsástæður komu fyrst fram í greinargerð áfrýjanda til Hæstaréttar. Ekki eru skilyrði samkvæmt 2. mgr. 187. gr. laga nr. 91/1991 til að heimilt sé að reisa úrlausn málsins fyrir Hæstarétti á hinum nýju málsástæðum og verður þeim hafnað. Að öðru leyti breytir framangreind matsgerð ekki þeim grundvelli sem hinn áfrýjaði dómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, er reistur á. Með vísan til forsendna dómsins verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K-kk-ef K-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 1.000.000 krónur.