arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
144/2003

Með lögum nr. 50/1997 voru ríkisbankarnir LÍ og BÍ gerðir að hlutafélögum. Í kjölfarið var ákveðið að hækka hlutafé BÍ og var ákveðið að bjóða starfsmönnum bankans að kaupa hlutabréf á genginu 1,26. Keypti L  hlutabréf að nafnvirði 250.000 krónur og greiddi 315.000 krónur fyrir. Í almennu útboði gafst almenningi færi á að kaupa hlutabréf í bankanum á genginu 2,15. Skattyfirvöld töldu að í þessu fælust skattskyld hlunnindi og ákváðu að færa L til tekna, 222.500 krónur, sem var mismunur þeirrar fjárhæðar sem L hafði greitt fyrir hlutabréf sín og þess verðs sem almenningi bauðst stuttu síðar. Ákvörðun þessi var staðfest af yfirskattanefnd. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til röksemda hans, var fallist á það að umræddur mismunur fæli í sér skattskyld hlunnindi í skilningi laga nr. 75/1981 og rétt hafi verið að skattleggja hann með þeim hætti sem gert var. Var Í því sýknað af kröfum L í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 16. apríl 2003 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hún krefst þess að úrskurður yfirskattanefndar nr. 583/2000 frá 9. nóvember 2000 í kærumáli hennar verði felldur úr gildi. Stefnda verði jafnframt gert að greiða sér 87.818 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 1. desember 1999 til 1. júlí 2001 en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags og málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti lýsti áfrýjandi því yfir að kröfur hennar væru ekki lengur reistar á því að andmælaréttar hefði ekki verið gætt eða álagning skatta hennar væri byggð á röngum lagagrundvelli.

Með skírskotun til raka héraðsdóms ber að staðfesta hann.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, L-kvk-nf Á-kvk-nf, greiði stefnda, íslenska ríkinu, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
146/2003

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að M skyldi fara með forsjá tveggja barna málsaðila.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu upphaflega til Hæstaréttar 26. febrúar 2003. Ekki varð af þingfestingu málsins 9. apríl sama ár og áfrýjaði hún málinu að nýju 22. apríl 2003 samkvæmt 3. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 7. gr. laga nr. 38/1994. Hún krefst þess að henni verði falin forsjá barna hennar og stefnda, Y og X. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi hefur ekki sótt þing í Hæstarétti. Er honum þó réttilega stefnt samkvæmt a. lið 1. mgr. 83. gr. laga nr. 91/1991. Samkvæmt 3. mgr. 158. gr. sömu laga verður svo litið á að hann krefjist staðfestingar héraðsdóms. Í héraðsdómi var honum dæmd forsjá beggja barnanna, málskostnaður felldur niður og gjafsóknarkostnaður beggja aðila dæmdur úr ríkissjóði.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
148/2003

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. apríl 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 25. júní nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 25. júní 2003 kl. 16.
14/2003

Málatilbúnaður K, sem laut að aðalkröfu, var svo óljós og ruglingslegur og í innbyrðis ósamræmi, að ekki varð lagður efnisdómur á kröfuna. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest um frávísun málsins með vísan til d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2002, sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 10. janúar 2003. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. desember 2002, þar sem vísað var frá dómi aðalkröfu sóknaraðila í máli hans gegn varnaraðilum þess efnis að viðurkennt yrði með dómi að ekki hafi komist á kaupsamningur milli aðilanna 12. júlí 2001 um Akralind 9 í Kópavogi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfuna til efnismeðferðar. Hann krefst jafnframt kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur og sóknaraðili dæmdur til að greiða honum kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
156/2003

Deilt var um uppgjör vegna leigusamnings aðila. Fallist var á með héraðsdómara að slíkir annmarkar væru á reifun málsins af hendi sóknaraðila að óhjákvæmilegt væri að vísa því í heild frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. apríl 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. apríl 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

Með vísan til þess, sem greinir í forsendum hins kærða úrskurðar, verður að fallast á með héraðsdómara að slíkir annmarkar séu á reifun málsins af hendi sóknaraðila að óhjákvæmilegt sé að vísa því í heild frá dómi. Samkvæmt því verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sæsmíð ehf., greiði varnaraðila, Stefju hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
15/2003

S kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu hans um að hann fengi að leggja fram nánar tiltekin gögn í máli I á hendur honum. Um var að ræða útreikning prófessors í vélaverkfræði á sennilegum hraða bifreiðar við ákeyrslu ásamt beiðni S um þann útreikning. Umræddur útreikningur var ekki gerður af dómkvöddum matsmanni og brast S því heimild til kæru í málinu, sem var vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. janúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að hann fengi að leggja fram nánar tiltekin gögn í máli varnaraðila á hendur honum. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til c. liðar 1. mgr. og 3. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að sér verði heimilað að leggja þessi gögn fram.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Í málinu krefst varnaraðili þess að viðurkennd verði skylda sóknaraðila til að greiða sér vátryggingarbætur vegna tjóns, sem varnaraðili kveðst hafa orðið fyrir vegna þess atviks að bifreið hafi verið ekið á hann 8. október 2000. Í þinghaldi 6. janúar 2003 óskaði sóknaraðili eftir að leggja fram útreikning prófessors í vélaverkfræði á sennilegum hraða bifreiðarinnar við ákeyrsluna ásamt beiðni sinni um þann útreikning. Þessari ósk hafnaði héraðsdómari með hinum kærða úrskurði.

Heimildir til að kæra til Hæstaréttar úrskurð, sem héraðsdómari kveður upp í einkamáli, eru tæmandi taldar í 143. gr. laga nr. 91/1991. Fyrrnefndur útreikningur, sem sóknaraðili krefst að fá að leggja fram í málinu, er ekki gerður af dómkvöddum matsmanni. Kæra á úrskurði héraðsdómara verður því ekki reist á c. lið 1. mgr. 143. gr. laganna. Í þeirri málsgrein verður ekki fundin önnur stoð fyrir heimild til kæru í máli þessu. Ákvæði 3. mgr. sömu lagagreinar, sem sóknaraðili vísar eins og áður segir jafnframt til sem heimildar fyrir kæru sinni, var fellt úr gildi með 35. gr. laga nr. 15/1998 um dómstóla. Samkvæmt þessu brestur heimild til kæru í málinu, sem verður því vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., greiði varnaraðila, I-kk-þgf H-kk-þgf T-kk-þgf, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
160/2003

L höfðaði mál gegn F og H með stefnu 26. apríl 2002, þar sem hann krafðist þess að þeim yrði í sameiningu gert að greiða sér tiltekna fjárhæð. Fékk L gerða kyrrsetningu hjá F og H til tryggingar kröfunni og höfðaði mál til staðfestingar gerðinni. Það mál var síðan sameinað máli þessu og komu þá inn í það ný gögn, sem lögð höfðu verið fram í fyrrnefnda málinu. Við aðalmeðferð málsins 4. apríl 2003 lögðu aðilarnir fram hver fyrir sitt leyti skjal með endanlegri kröfugerð og talningu málsástæðna. Féllst Hæstiréttur á það með héraðsdómara að málatilbúnaður L hafi þá verið kominn í slíkt horf að hann hafi ekki lengur verið samrýmanlegur þeim grundvelli, sem L markaði málinu með fyrrnefndri stefnu 26. apríl 2002. Samkvæmt því var frávísunarúrskurður héraðsdóms staðfestur um annað en málskostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. maí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. apríl 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði höfðaði sóknaraðili mál þetta gegn varnaraðilum með stefnu 26. apríl 2002, þar sem hann krafðist þess að þeim yrði í sameiningu gert að greiða sér 27.785.468,23 krónur. Sóknaraðili fékk gerða kyrrsetningu hjá varnaraðilum 14. mars 2003 til tryggingar þessari kröfu og höfðaði með stefnu 20. sama mánaðar mál til staðfestingar gerðinni. Það mál var síðan á dómþingi 2. apríl 2003 sameinað máli þessu og komu þá inn í það ný gögn, sem lögð höfðu verið fram í fyrrnefnda málinu. Við aðalmeðferð málsins 4. apríl 2003 lögðu aðilarnir fram hver fyrir sitt leyti skjal með endanlegri kröfugerð og talningu málsástæðna. Fallast verður á með héraðsdómara að málatilbúnaður sóknaraðila hafi þá verið kominn í slíkt horf að hann var ekki lengur samrýmanlegur þeim grundvelli, sem sóknaraðili markaði málinu með fyrrnefndri stefnu 26. apríl 2002. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum málskostnað í héraði og kærumálskostnað, sem er ákveðinn í einu lagi handa hvorum þeirra fyrir sig eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðili, Landsbanki Íslands hf., greiði varnaraðilum, Fóni ehf. og H-kk-þgf M-kk-þgf, hvorum fyrir sig samtals 150.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.
161/2003

K hafði gert erfðaskrá árið 1990, þar sem sagði að íbúð hans skyldi að honum látnum falla í arf til E, en aðrar eignir, að undanskildum munum sem sérstaklega yrðu merktir öðrum, skyldu falla til systkina E, þeirra Á og G. E lést árið 1995, á undan K, sem lést í maí árið 2002. Deilt var um hvort umrædd íbúð, sem E skyldi fá samkvæmt erfðaskránni, ætti að renna til þeirra Á og G, eða lögerfingja K. Fyrir lá, að sá lögmaður, sem samið hafði erfðaskrá K, hafði átt samtal við K í janúar 2002 og bar hann að K hafi þá lýst þeim eindregna vilja sínum að þær eignir, sem hann hafði ætlað E, ættu að renna til lögerfingja hans. Í málinu var ekkert fram komið sem var til þess fallið að rýra gildi þessa vitnisburðar lögmannsins. Þá þótti ekki hafa verið sýnt fram á að K hafi verið þannig á sig kominn, er samtal þetta átti sér stað, að hann hafi ekki getað gert sér grein fyrir stöðu mála. Var ekki fallist á að fyrir hendi væri aðstaða sem að lögum gæti leitt til þeirrar niðurstöðu að umrædd eign skyldi renna til þeirra Á og G, né heldur til foreldra þeirra, svo sem varakrafa sóknaraðila í málinu laut að. Var því fallist á að íbúðin skyldi renna til lögerfingja K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 23. apríl 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. maí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. apríl 2003, þar sem kveðið var á um að eignir þær, sem tilgreindar eru í 1. tölulið erfðaskrár K-kk-ef E. K-kk-ef frá 25. apríl 1990 skyldu renna til lögerfingja hans samkvæmt 3. mgr. 3. gr. erfðalaga nr. 8/1962, að undanskildum munum sem sérstaklega kunni að vera merktir öðrum. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og dæmt verði að sóknaraðilarnir Á-kvk-nf F-kvk-nf G-kvk-nf og G-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf taki allan arf eftir K-kk-þf E. K-kk-þf að undanteknum hlutum, sem sérstaklega kunni að vera merktir öðrum. Til vara er þess krafist að sóknaraðilar G-kk-nf I-kk-nf og G-kvk-nf Þ-kvk-nf J-kvk-nf taki í arf eftir K-kk-þf þær eignir, sem E-kvk-nf M-x-x G-kvk-nf skyldi erfa eftir hann samkvæmt erfðaskrá 25. apríl 1990. Þá krefjast sóknaraðilar málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
162/2003

Mál Þ gegn Ú var fellt niður fyrir Hæstarétti að kröfu Þ en með samþykki Ú. Var Þ dæmt til greiðslu málskostnaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Styrmir KE 11 ehf. skaut málinu til Hæstaréttar 6. maí 2003. Með bréfum 6. og 7. október 2003 var réttinum tilkynnt að bú áfrýjanda hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 26. september sama árs og að ákveðið hafi verið af hálfu þrotabúsins að láta málið niður falla. Básafell hf., stefnandi í héraði, var sameinað Útgerðarfélaginu Tjaldi ehf. eftir uppkvaðningu héraðsdóms. Hefur síðarnefnda félagið tekið við aðild að þessu máli. Af hálfu stefnda var fallist á kröfu áfrýjanda um að málið yrði fellt niður, en gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 164. gr. og 166. gr. þeirra, eins og þeim greinum var breytt með lögum nr. 38/1994, er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Í samræmi við meginreglu 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 166. gr. sömu laga, verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, þrotabú Styrmis KE 11 ehf., greiði stefnda, Útgerðarfélaginu Tjaldi ehf., 100.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
169/2003

Þ var handtekin vegna gruns um sölu fíkniefna. Við leit í bifreið og á heimili hennar fannst nokkurt magn ætlaðra fíkniefna auk áhalda til fíkniefnaneyslu og minnisbóka. Var Þ úrskurðuð í 10 daga gæsluvarðhald á grundvelli rannsóknarhagsmuna, sbr. a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Við frekari rannsókn kom í ljós að magn fíkniefna sem fannst á heimilinu var mun minna en ætlað var í upphafi. Þ var í opinberu máli sakfelld fyrir að hafa haft vörslur á tilgreindum fíkniefnum en sýknuð af ákæru um sölu þeirra. Í málinu krafðist Þ bóta vegna ólögmætrar frelsissviptingar, rangra sakargifta og mannorðsmissis. Í héraðsdómi, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var talið að með hliðsjón af því að Þ hafi verið fundin sek um vörslur á amfetamíni og hassi, framburði vitna um meinta viðtöku hennar, neyslu  og sölu á fíkniefnum og upplýsingum í minnisbókum Þ, sem veitt hafi sterkar grunsemdir um dreifingu á fíkniefnum og Þ hafi ekki gefið trúverðugar skýringar á, þætti ekki unnt að fallast á með henni að ekki hafi verið nægilegt tilefni til að hneppa hana í gæsluvarðhald. Í þágu rannsóknarinnar hafi þurft að taka skýrslur af fjölmörgum vitnum og afla gagna og hafi rannsóknin staðið fram á síðasta dag gæsluvarðhaldsins. Var því ekki fallist á að gæsluvarðhaldsvist Þ hafi staðið lengur en nauðsynlegt hafi verið. Ekki þótti heldur sýnt fram á að aðgerðir lögreglu hafi verið framkvæmdar á óþarflega hættulegan, særandi og móðgandi hátt. Þótt Þ hafi einungis verið sakfelld fyrir vörslur á litlu magni fíkniefna væri ekki unnt að líta svo á að hún hefði verið sýknuð í skilningi 1. mgr. 175. gr. laga nr. 19/1991 eða að hún hefði verið borin röngum sökum. Var Í sýknað af kröfum hennar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Héraðsdómi var áfrýjað 7. maí 2003. Áfrýjandi krefst þess, að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. apríl 2002 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en áfrýjandi nýtur gjafsóknar á báðum dómstigum.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara er þess krafist, að dómkrafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður fyrir Hæstarétti látinn falla niður.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er, að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda greiðist úr ríkissjóði, eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, Þ-kvk-ef E-kvk-ef Ó-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
16/2003

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var fallist á að í 2. mgr. 11. gr. laga nr. 3/1987 um fjáröflun til vegagerðar, sbr. 14. gr. laga nr. 68/1996, væri að finna gilda lagastoð fyrir lögveðrétti varnaraðilans tollstjórans í Reykjavík í tiltekinni bifreið til tryggingar þungaskatti ásamt dráttarvöxtum og kostnaði, sem deilt var um í málinu, svo og að sá lögveðréttur stæði í veðröð framar réttindum S samkvæmt veðskuldabréfi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. janúar sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. desember 2002, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 31. maí 2002 um að hafna mótmælum sóknaraðila gegn því að varnaraðilinn tollstjórinn í Reykjavík fengi greiddar 496.690 krónur af söluverði bifreiðarinnar KJ 013, áður eign varnaraðilans Arnarbakka ehf., samkvæmt frumvarpi sýslumanns 15. apríl 2002 til úthlutunar á söluverðinu. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að frumvarpi sýslumanns verði breytt á þann veg að varnaraðilinn tollstjórinn í Reykjavík fái ekkert í sinn hlut af söluverði bifreiðarinnar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili Arnarbakki ehf. hefur ekki látið málið til sín taka.

Varnaraðili tollstjórinn í Reykjavík krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að í 2. mgr. 11. gr. laga nr. 3/1987 um fjáröflun til vegagerðar, sbr. 14. gr. laga nr. 68/1996, sé að finna gilda lagastoð fyrir lögveðrétti varnaraðilans tollstjórans í Reykjavík í bifreiðinni KJ 013 til tryggingar þungaskatti ásamt dráttarvöxtum og kostnaði, sem deilt er um í málinu, svo og að sá lögveðréttur standi í veðröð framar réttindum sóknaraðila samkvæmt veðskuldabréfi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilanum tollstjóranum í Reykjavík kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en milli annarra málsaðila verður kærumálskostnaður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., greiði varnaraðila tollstjóranum í Reykjavík 100.000 krónur í kærumálskostnað. Að öðru leyti fellur kærumálskostnaður niður.
174/2003

Í samræmi við játningu J var hann sakfelldur fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. apríl 2003 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Ákærði hefur þrisvar sinnum verið dæmdur til refsingar eftir að hinn áfrýjaði dómur gekk. Nánar tiltekið var ákærði 6. júní 2003 dæmdur í 45 daga fangelsi fyrir umferðarlagabrot framin 31. mars og 4. maí sama árs. Hinn 16. júní 2003 var ákærði dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir umferðarlagabrot framin 12. ágúst 2002, 2. apríl 2003 og 22. maí sama árs og var hann þá jafnframt sviptur ökurétti ævilangt. Var refsing sú sem ákærða var gerð metin sem hegningarauki að hluta við þann dóm sem nú er til endurskoðunar og einnig við dóminn frá 6. júní 2003. Að auki var ákærði 26. september 2003 dæmdur í tveggja mánaða fangelsi fyrir þjófnað 8. maí sama árs og var um að ræða hegningarauka við dómana frá 6. og 16. júní 2003.

Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi var ákærði dæmdur í Hæstarétti 13. apríl 2000 fyrir þjófnað, en ákærði hafði auk þess einu sinni á því ári og tvisvar á árinu 1999 hlotið fangelsisrefsingu fyrir þjófnað og tilraun til þjófnaðar. Hafa þeir dómar ítrekunaráhrif á þá refsingu sem ákærða verður nú gerð. Ber því að ákveða honum refsingu með vísan til 71. gr. og 255. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá er refsing ákærða einnig ákveðin eftir ákvæðum 72. gr. almennra hegningarlaga, en ákærði er vanaafbrotamaður. Verður því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, J-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 70.000 krónur.