18/2014

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa slegið A í andlitið með krepptum hnefa með þeim afleiðingum að sá síðarnefndi nefbrotnaði. Hins vegar var talið ósannað að X hefði kastað bjórglasi í höfuð B og var hann því sýknaður af ákæru fyrir brot gegn 2. mgr. sama ákvæðis. Var hann dæmdur í þriggja mánaða fangelsi og refsingin bundin skilorði í tvö ár. Í dómi Hæstaréttar var fundið að drætti á rannsókn málsins og því að liðlega ellefu mánuðir liðu frá því að áfrýjunarstefna var gefin út þar til málsgögnin voru afhent Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. janúar 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af því broti sem honum er gefið að sök í 2. lið ákæru og að refsing hans verði milduð og hún bundin skilorði.

I

Ákærða er gefið að sök í 1. lið ákæru að hafa veist að A með því að slá hann tveimur til þremur höggum með krepptum hnefa í andlitið á skemmtistað í miðborg Reykjavíkur 9. janúar 2011. Ákærði hefur játað að hafa greitt brotaþola eitt högg í andlitið með þeim afleiðingum sem greinir í ákæru en neitar að hafa slegið hann oftar. Ef frá er talið vætti B kom fram í skýrslum þeirra sem um þetta gátu borið að ákærði hefði aðeins slegið brotaþola eitt högg í andlitið. Að því gættu er ósannað gegn neitun ákærða að hann hafi slegið brotaþola oftar en einu sinni. Ákærði verður því sakfelldur fyrir brotið í samræmi við játningu sína en það er réttilega heimfært til refsiákvæða í ákæru.

II

Í 2. lið ákæru er ákærða gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa skömmu eftir það atvik er greinir í 1. lið ákærunnar á sama skemmtistað kastað bjórglasi í höfuðið á C. Ákærði neitar sök hvað varðar þennan lið ákærunnar.

Í frumskýrslu lögreglu, sem rituð var í kjölfar atvika, var haft eftir D, sem var dyravörður á skemmtistaðnum, að árásarmaðurinn hefði slegið annan brotaþola í andlitið og svo í beinu framhaldi slegið hinn brotaþola með glasi í höfuðið. Aftur á móti lýsti vitnið atvikum ekki þannig hvorki við skýrslutöku hjá lögreglu né fyrir dómi. Að því gættu hafa ummæli sem höfð eru eftir vitninu í frumskýrslu takmarkað sönnunargildi.

Andspænis eindreginni neitun ákærða stendur vætti B sem bar fyrir dómi að ákærði hefði, eftir að hafa slegið annan brotaþolann, kastað bjórglasi sem hafnað hefði í höfði hins brotaþolans. Ekkert annað vitni sem kom fyrir dóm gat borið um að ákærði hefði verið þar að verki. Þótt Hæstiréttur geti ekki endurmetið niðurstöðu héraðsdóms um sönnunargildi munnlegs framburðar nema hlutaðeigandi hafi gefið skýrslu þar fyrir dómi, sbr. 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður því slegið föstu að ekki sé komin fram næg sönnun fyrir sekt ákærða svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, sbr. 1. mgr. 109. gr. sömu laga. Verður ákærði því sýknaður af þessum ákærulið.

III

Ákærða verður gert að sæta þriggja mánaða fangelsi fyrir það brot sem hann hefur verið sakfelldur fyrir, en rétt er að skilorðsbinda refsinguna á þann veg sem í dómsorði greinir.

Ákærða verður gert að greiða helming sakarkostnaðar í héraði eins og hann var þar ákveðinn, en að öðru leyti fellur sá kostnaður á ríkissjóð.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti, eins og í dómsorði segir.

Það athugast að þótt málsatvik væru einföld lauk rannsókn málsins ekki fyrr en í október 2012. Ákæra var síðan gefin út 27. maí 2013. Þá bárust Hæstarétti málsgögn í nóvember 2014, en þá voru liðnir liðlega ellefu mánuðir frá því að áfrýjunarstefna var gefin út. Engar haldbærar skýringar hafa komið fram á þessum ítrekaða drætti á meðferð málsins og er hann aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Ákærði, D-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði. Fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 219.300 krónur í sakarkostnað í héraði.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, G-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur.