88/2017

T höfðaði mál á hendur S hf. og krafðist launa samkvæmt starfslokasamningi sem hann hafði gert við félagið, en S hf. hafði fellt niður greiðslur til hans eftir að hafa greitt honum laun í tæpa þrjá mánuði af sex samkvæmt samningnum. S hf. byggði á því að T hefði vanefnt starfsskyldur sínar á meðan hann starfaði hjá félaginu og höfðaði gagnsök þar sem það krafðist þess að samningnum yrði breytt þannig að launagreiðslur T yrðu felldar niður og hann dæmdur til að endurgreiða þau laun sem hann hefði þegar fengið. Héraðsdómur taldi ósannað að T hefði vanefnt starfsskyldur sínar og tók kröfu hans til greina, en vísaði gagnkröfu S hf. frá dómi vegna vanreifunar. Í dómi sínum tók Hæstiréttur fram að þar sem krafa T hefði verið tekin til greina hefði borið að sýkna hann af gagnkröfu S hf. í stað þess að vísa henni frá dómi, enda grundvöllur hennar þá brostinn. Að því gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna, staðfesti Hæstiréttur hinn áfrýjaða dóm en lækkaði kröfu T sem nam fjárhæð lífeyrissjóðsiðgjalda, staðgreiðslu opinberra gjalda og meðlags.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. febrúar 2017. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest sú niðurstaða hans að stefndi hafi ekki fyrirgert rétti sínum til greiðslu launa fyrir júní, júlí, ágúst og tíu daga af september 2015 í samræmi við samning um starfslok hans hjá áfrýjanda 11. mars sama ár. Að fenginni þeirri niðurstöðu voru ekki efni til að vísa frá héraðsdómi gagnkröfu áfrýjanda um endurgreiðslu þeirra launa sem hann hafði áður innt af hendi samkvæmt samningnum, svo sem gert var með hinum áfrýjaða dómi, enda var þá um leið brostinn grundvöllur fyrir kröfu áfrýjanda í gagnsök sem hefði þannig átt að sýkna stefnda af.

Áfrýjandi krefst þess til vara að fjárhæð kröfu stefnda verði lækkuð þar sem hann hafi fyrir mistök innt af hendi greiðslur í þágu stefnda sem draga beri frá kröfunni. Samkvæmt gögnum sem áfrýjandi hefur lagt fyrir Hæstarétt greiddi hann af þeim launum, sem stefndi átti rétt á fyrir júní, júlí og ágúst 2015, lífeyrissjóðsiðgjöld að fjárhæð samtals 324.000 krónur, staðgreiðslu opinberra gjalda alls að fjárhæð 860.106 krónur og barnsmeðlag að fjárhæð samtals 80.589 krónur. Verður krafa stefnda lækkuð sem nemur þessum greiðslum eða alls um 1.264.695 krónur og áfrýjanda þannig gert að greiða stefnda 1.960.578 krónur með vöxtum eins og greinir í dómsorði.

Í ljósi úrslita málsins verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem er ákveðinn í einu lagi svo sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Straumhvarf hf., greiði stefnda, T-kk-þgf G. Y-kk-þgf, 1.960.578 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 551.999 krónum frá 1. júlí 2015 til 1. ágúst sama ár, af 1.103.998 krónum frá þeim degi til 1. september sama ár, af 1.651.305 krónum frá þeim degi til 11. september sama ár en af 1.960.578 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefnda samtals 1.200.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.