arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
513/2005

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 15. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum og  b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. desember 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 19. desember 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kröfugerð varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Utanríkisráðherra barst 2. desember 2005 beiðni grískra yfirvalda um framsal varnaraðila eftir diplomatískum leiðum, sbr. 12. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Er beiðnin reist á því, að varnaraðili sé grunaður um að hafa gerst sekur um manndráp í Grikklandi 25. desember 2004. Beiðni þessi er nú til meðferðar hér á landi í samræmi við ákvæði II. kafla laganna.

Varnaraðili var handtekinn 14. nóvember 2005. Þann dag sem gæsluvarðhaldstími samkvæmt hinum kærða úrskurði rennur út, verður ekki liðinn sá 40 daga frestur sem vikið er að í 4. mgr. 16. gr. Evrópusamnings um framsal sakamanna frá 13. desember 1957, en Ísland er aðili að samningi þessum. Ekki verður fallist á með varnaraðila að ekki megi taka til greina kröfu um gæsluvarðhald í tengslum við framsalsbeiðni nema íslenskir dómstólar leggi sjálfstætt mat á grunsemdir sem erlent ríki vísar til er það óskar framsals. Með vísan til 15. gr. laga nr. 13/1984, sbr. b. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, og með hliðsjón af hinum alvarlegu sakargiftum sem beinast að varnaraðila í Grikklandi, verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
515/2004

P eiginmaður H lést af slysförum og gerði H kröfu á hendur T um greiðslu dánarbóta á grundvelli III. kafla laga nr. 117/1993 um almannatryggingar. Talið var ósannað að slysið hafi átt sér stað þegar P var  við vinnu í skilningi 2. mgr. 22. gr. laga nr. 117/1993 og var kröfu H því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 27. desember 2004. Hún krefst þess að viðurkennt verði með dómi að hún eigi rétt til dánarbóta hjá stefnda á grundvelli III. kafla laga nr. 117/1993 um almannatryggingar, vegna andláts eiginmanns síns P-kk-ef G-kk-ef E-kk-ef 29. október 2000. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Af yfirlýsingu stefnda við málflutning fyrir Hæstarétti og greinargerðum hans í héraði og fyrir Hæstarétti verður við það að miða að hann byggi meðal annars á því að ekki sé unnt að staðreyna að slys það sem dró P-kk-þf G-kk-þf E-kk-þf til dauða hafi orðið fyrir klukkan 17:00 hinn 30. október 2000, en þá mun hafa lokið útskipun þeirri sem P-kk-nf G-kk-nf hafði unnið við. Af því sem fram er komið í málinu er hins vegar fallist á ályktun héraðsdómara um hvenær dagsins slysið varð. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir atvikum verður málskostnaður fyrir Hæstarétti látinn falla niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
516/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi var felldur úr gildi þar sem krafa um gæsluvarðhald var ekki studd fullnægjandi gögnum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 4. desember 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 9. desember 2005 kl. 11. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að úrskurðurinn verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Í héraði krafðist sóknaraðili þess að varnaraðili skyldi sæta gæsluvarðhaldi allt til 13. desember 2005. Hann gerir sömu kröfu fyrir Hæstarétti. Þar sem sóknaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti verður við það miðað að hann krefjist staðfestingar úrskurðarins.

Í kröfugerð sinni fyrir héraðsdómi fullyrðir sóknaraðili að við húsleit á dvalarstað varnaraðila hafi meðal annars fundist um það bil 1 kg af marihuana og töluvert af munum sem lögregla ætli að sé þýfi. Við yfirheyrslur hefur varnaraðili hafnað því að nokkurt þýfi hafi verið að finna á dvalarstað hans. Varnaraðili hefur hins vegar viðurkennt að hann eigi fíkniefni sem fundust þar en mótmælt að um hafi verið að ræða slíkt magn sem sóknaraðili byggir á.

Hvorki verður af haldlagningarskýrslu þeirri sem sóknaraðili hefur lagt fram né af öðrum gögnum málsins ráðið hvert það magn fíkniefna var sem fannst við húsleit á dvalarstað varnaraðila. Þá er heldur engin tilraun gerð af hálfu sóknaraðila til að renna stoðum undir þær fullyrðingar sínar að meðal haldlagðra muna hafi verið þýfi. Sú staðreynd að varnaraðili hafði í vörslum sínum ríflega 50.000 krónur í reiðufé þegar hann var handtekinn nægir ekki ein og sér til að styðja fullyrðingar um að hann stundi sölu fíkniefna en engin gögn hafa verið lögð fram til stuðnings fullyrðingum sóknaraðila um ætlaða veltu á bankareikningi varnaraðila. Sóknaraðili hefur því ekki sýnt fram á að fyrir hendi sé það skilyrði gæsluvarðhalds samkvæmt 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 að fyrir liggi rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi framið brot sem varðað geti fangelsisrefsingu. Verður af þessari ástæðu að fella hinn kærða úrskurð úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
517/2004

K og M deildu um forsjá sonar þeirra til bráðabirgða og umgengni við hann. Staðfest var sú niðurstaða héraðsdóms að K færi með forsjána meðan á rekstri málsins stæði. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um umgengnisrétt M við börnin.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 22. desember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. desember 2004, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um forsjá sonar þeirra til bráðabirgða og umgengni við hann. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinum kærða úrskurði verð breytt á þann veg, að sér verði falin forsjá sonarins til bráðabirgða og að umgengni varnaraðila og hans verði aðra hverja helgi frá fimmtudagssíðdegi til mánudagsmorguns. Jafnframt krefst hann þess, að varnaraðili verði dæmd til að greiða sér meðlag með barninu sem sé jafnhátt og barnalífeyrir frá Tryggingastofnun ríkisins frá dómsuppsögu þar til endanleg niðurstaða liggur fyrir um forsjárágreining aðila. Til vara krefst sóknaraðili þess, að hafnað verði kröfu varnaraðila um niðurfellingu sameiginlegrar forsjár meðan forsjármálið er rekið, lögheimili drengsins verði áfram hjá sér og hann „búi á víxl hjá málsaðilum, eins og verið hefur“. Að því frágengnu krefst hann þess, að umgengni hans og barnsins verði að minnsta kosti aðra hverja helgi frá fimmtudagssíðdegi til þriðjudagsmorguns. Loks krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
519/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. desember 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 13. janúar 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að gæsluvarðhaldsúrskurðurinn verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar kemur fram að ekki hafi formlega borist niðurstaða úr DNA rannsókn sem beðið hafi verið eftir. Aftur á móti hafi rannsóknin farið fram og samkvæmt upplýsingum frá rannsóknaraðilum hafi ekki verið unnt að greina sýni á hinni haldlögðu sveðju. Sýni úr blóði á skóm varnaraðila komi hins vegar heim og saman við sýni úr brotaþola.

Enda þótt ekki verði sýnt fram á með DNA rannsókn að hinni haldlögðu sveðju hafi verið beitt af varnaraðila er til þess að líta að hinn sterki grunur sem beinist að honum, byggir meðal annars á framburði vitna um þátt varnaraðila í umræddri árás og að hann hafi þá verið vopnaður sveðju og beitt henni við árásina, sbr. dóm Hæstaréttar 12. október 2005 í máli nr. 442/2005. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
521/2004

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. desember 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 20. janúar 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
521/2005

B var ekki talinn aðili máls og var honum því ekki heimilt að gefa skýrslu sem slíkum. Þá var ekki talið sýnt fram á neitt sem réttlætt gæti að víkja frá þeirri meginreglu að ekki skuli leiða vitni í málum sem rekin eru samkvæmt 15. kafla laga nr. 90/1989 um aðför.  Var því ekki fallist á að heimilt væri að leiða B sem vitni í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 25. nóvember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. desember sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. nóvember 2005, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að leiða nafngreint vitni í máli hennar gegn varnaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og henni heimilað að leiða vitnið. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á þá niðurstöðu að B-kk-nf P-kk-nf geti ekki talist hafa stöðu aðila við skýrslutöku í máli þessu. Þá verður ekki talið að sóknaraðili hafi sýnt fram á neitt það sem réttlætt geti að vikið verði frá þeirri meginreglu, sem fram kemur í 1. mgr. 90. gr. laga nr. 90/1989, sbr. 94. gr. sömu laga, að vitnaleiðslur skuli að jafnaði ekki fara fram í málum sem rekin eru eftir 15. kafla laganna. Ber því að staðefsta hinn kærða úrskurð.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
522/2004

G höfðaði mál gegn B meðal annars til greiðslu ógreiddra reikninga. Fallist var á með B að það væri verulegum vandkvæðum bundið fyrir hann að taka til varna vegna ýmissa vankanta á málatilbúnaði G varðandi umræddan kröfulið. Var honum því vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. desember 2004, sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. desember 2004, þar sem lið I í dómkröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka þennan kröfulið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærðar úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Glerborg ehf., greiði varnaraðila, Byko hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
528/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 13. desember 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 20. desember 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur og að kröfu varnaraðila um kærumálskostnað verði hafnað.

Rökstuddur grunur leikur á því að varnaraðili hafi gerst sekur um brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
529/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. desember 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 21. desember 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Varnaraðili hefur viðurkennt að hafa komið til landsins tiltekinn dag og hafa þá framvísað vegabréfi sem hann kvað vera með mynd af sér en á nafni annars manns, sem hann þekki ekki. Varnaraðili var handtekinn er hann hafði móttekið póstsendingu, sem meðal annars hafði að geyma breskt vegabréf með mynd, er hann kveður vera af sér. Gögn málsins benda til þess að síðarnefnt vegabréf sé einnig falsað. Varnaraðili hefur borið að hann heiti X en hvorugt fyrrgreindra vegabréfa er gefið út á það nafn. Með vísan til framangreinds verður að telja að kominn sé fram rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi framið brot sem getur varðað fangelsisrefsingu samkvæmt 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Telja verður eins og frásögn varnaraðila er háttað og atvikum málsins að öðru leyti að einnig liggi fyrir rökstuddur grunur um að hann eigi sér vitorðsmenn og í ljósi þess megi ætla að hann geti torveldað rannsókn málsins gangi hann laus, til dæmis með því að reyna að hafa áhrif á hugsanleg vitni og samseka. Er því fallist á með sóknaraðila að skilyrði a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 séu uppfyllt til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
535/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. desember 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 22. desember 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
536/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. desember 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. desember 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að hann verði látinn sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
544/2005

Ríkislögreglustjóri (Þ-kk-nf O-kk-nf vararíkislögreglustjóri) gegn X (S-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf hrl.)

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 13. janúar 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með bréfi dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 15. desember 2005 var fallist á beiðni grískra dómsmálayfirvalda um að varnaraðili yrði framseldur til Grikklands. Í 2. málslið 1. mgr. 18. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum er mælt fyrir um að sé sá sem óskast framseldur ekki í haldi megi handtaka hann og úrskurða í gæslu uns hann er afhentur eða takmarka frelsi hans með öðrum hætti eftir því sem segi í lögum um meðferð opinberra mála. Samkvæmt 2. mgr. sömu greinar skal úrskurður um þvingunaraðgerðir þó ekki gilda lengur en í 30 daga eftir að endanleg ákvörðun um framsal hefur verið tekin. Þegar sérstaklega stendur á er þó heimilt að beita þvingunarráðstöfunum í lengri tíma. Í 15. gr. laganna er enn fremur fjallað um þvingunaraðgerðir, sem lög um meðferð opinberra mála heimila, í tengslum við rannsókn vegna framsalsbeiðna. Í 2. mgr. segir að slíkum aðgerðum megi beita uns úr því sé skorið hvort framsal skuli fara fram og síðan þangað til framsal er framkvæmt sé það heimilað. Síðan segir í málsgreininni: „Ef kveðinn er upp úrskurður um gæsluvarðhald, skal því ekki markaður lengri tími en 3 vikur. Þyki nauðsyn bera til að lengja gæsluvarðhaldstímann, skal það gert með úrskurði á dómþingi, þar sem gæslufanginn er viðstaddur. Ekki má framlengja gæsluvarðhaldstímann um meira en 2 vikur í senn.“

Líta verður svo á að síðastnefndar tímatakmarkanir eigi ekki aðeins við um gæsluvarðhald vegna rannsóknar í tilefni af framsalsbeiðni heldur einnig um gæsluvarðhald samkvæmt 18. gr. laga nr. 13/1984 eftir að fallist hefur verið á slíka beiðni. Samkvæmt þessu er nú óheimilt að framlengja gæsluvarðhald varnaraðila um lengri tíma en tvær vikur frá því að fyrra gæsluvarðhald hans rann út.

Með vísan til 18. gr. laga nr. 13/1984, sbr. b. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, og með hliðsjón af hinum alvarlegu sakargiftum sem beinast að varnaraðila í Grikklandi, skal hann samkvæmt framansögðu sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 2. janúar kl. 16.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 2. janúar kl. 16.