arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
641/2008

Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæra barst ekki héraðsdómi fyrr en að loknum kærufresti samkvæmt 2. mgr. 144. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. nóvember 2008 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. nóvember 2008, þar sem staðfest var ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðherra 20. október 2008 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðherra um að framselja hann til Póllands verði felld úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Hinn kærði úrskurður var, sem áður segir, kveðinn upp á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur 20. nóvember 2008. Varnaraðili sótti ekki þing við uppkvaðningu úrskurðarins, en skipaður verjandi hans var þar staddur. Samkvæmt vottorði um birtingu var hinn kærði úrskurður birtur varnaraðila 21. nóvember 2008. Þar kemur fram að varnaraðila hafi verið kynntur kærufrestur til Hæstaréttar með aðstoð túlks. Í kæru varnaraðila til Hæstaréttar kemur fram að misskilnings hafi gætt milli verjanda og varnaraðila um kæru á úrskurðinum.

Samkvæmt 24. gr. laga nr. 13/1984 fer um kæru eftir almennum reglum laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Við birtingu hins kærða úrskurðar fyrir varnaraðila 21. nóvember 2008 hófst því þriggja sólahringa frestur til að kæra úrskurðinn samkvæmt 2. mgr. 144. gr. laga nr. 19/1991. Sá frestur var liðinn þegar kæra barst héraðsdómi 26. nóvember 2008. Samkvæmt þessu verður ekki hjá því komist hjá að vísa máli þessu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessi er vísað frá Hæstarétti.
642/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni samkvæmt b. lið 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. nóvember 2008 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. nóvember 2008, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til þriðjudagsins 23. desember 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fyrir liggur að 21. nóvember 2008 sendi dómsmálaráðherra bréf til pólskra yfirvalda þar sem gerð var grein fyrir skorti á gögnum frá Póllandi. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
643/2008

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X, sem veitt hafði verið reynslulausn, á grundvelli 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, skyldi afplána 1080 daga eftirstöðvar refsingar, sem hann hafði hlotið með dómi Hæstaréttar 7. desember 2006, enda taldist kominn fram sterkur grunur um að X hefði framið fíkniefnalagabrot sem varðað gæti allt að 12 ára fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. nóvember 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. nóvember 2008, þar sem varnaraðila var gert að afplána 1080 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar, sem hann hlaut með dómi Hæstaréttar í máli nr. 410/2006. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu sóknaraðila verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Hæstaréttar 7. desember 2006 í máli nr. 410/2006 var varnaraðili dæmdur til sex ára fangelsisvistar, en með ákvörðun Fangelsismálastofnunar 15. september 2008 var honum veitt reynslulausn á 1080 daga eftirstöðvum refsingarinnar.

Samkvæmt 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 getur dómstóll að kröfu ákæranda úrskurðað að maður, sem hlotið hefur reynslulausn, skuli afplána eftirstöðvar refsingar ef hann á reynslutíma rýfur gróflega almennt skilyrði reynslulausnar, enda liggi fyrir sterkur grunur um að hann hafi framið nýtt brot sem varðað getur sex ára fangelsi. Í 1. mgr. 25. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála eru taldir upp þeir aðilar sem fara með ákæruvald í landinu. Sóknaraðili máls þessa er einn þeirra aðila, en hann annast nú rannsókn á því ætlaða broti varnaraðila sem liggur til grundvallar kröfu þeirri sem hér er til meðferðar, þótt hann fari ekki með ákæruvald í málinu komi til þess að varnaraðili verði ákærður fyrir brot gegn 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 3. mgr. 27. gr. laga nr. 19/1991. Hugtakið ákærandi í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 verður að skýra til samræmis við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 19/1991 þannig að sóknaraðili er bær til að fara með mál þetta. Samkvæmt því verður ekki fallist á með varnaraðila að vísa beri málinu frá héraðsdómi. Þá er að gögnum málsins virtum nægilega fram kominn sterkur grunur um að varnaraðili hafi tekið þátt í broti er varðar við 173. gr. a. almennra hegningarlaga. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
645/2008

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu K um að heimilt væri að fá S borinn með beinni aðfaragerð út af nánar tilgreindri lóð. Hæstiréttur felldi úrskurð héraðsdóms úr gildi og vísaði málinu heim til málflutnings og úrskurðar á ný, þar sem ekki hafði verið tekin rökstudd afstaða til þeirrar málsástæðu S að útburðargerðinni væri beint að röngum aðila.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. nóvember 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. nóvember 2008, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá sóknaraðila borinn með beinni aðfarargerð út af lóð nr. 2 við Vallakór í Kópavogi, ásamt öllu tilheyrandi á lóðinni, þar með töldum túnþökulager, vinnuvélum og öðru tengdu þeirri starfsemi sem hann hafi rekið á lóðinni. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í greinargerð sóknaraðila í héraði kom fram sú málsástæða að útburðargerðinni væri ekki beint að réttum aðila þar sem Túnþökuvinnslan Grasvellir ehf. hefði með höndum rekstur túnþökuvinnslu á lóðinni nr. 2 við Vallakór, en ekki sóknaraðili. Ekki er tekin rökstudd afstaða til þessarar málsástæðu í hinum kærða úrskurði. Vegna þessa annmarka á úrskurðinum verður ekki hjá því komist að ómerkja hann og vísa málinu heim til málflutnings og úrskurðar að nýju.

Krafa um málskostnað í héraði kemur til úrlausnar við endanlega meðferð málsins þar. Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðili, Kópavogskaupstaður, greiði sóknaraðila, S-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
64/2008

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að skilyrði væru fyrir hendi til að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og tekin til greina krafa L um að gæsluvarðhaldi yrði markaður lengri tími en héraðsdómari hafði fallist á.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. febrúar 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 8. febrúar 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 1. febrúar 2008 og krefst þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 11. febrúar 2008 kl. 16.

Fallist er á með sóknaraðila að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa framið afbrot sem fangelsisrefsing er lögð við og að rannsóknarhagsmunir standi til þess að hann sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur um það að varnaraðili skuli sæta áfram gæsluvarðhaldi en fallist er á kröfu sóknaraðila um tímalengd þess.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 11. febrúar 2008 kl. 16.
651/2007

V, sem kært hafði úrskurð héraðsdóms um heimild til þinglýsingar stefnu, afturkallaði kæru sínu. Var málið því fellt niður og S, A, V, H, J og F dæmdur kærumálskostnaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. desember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 6. desember 2007, þar sem varnaraðilum var heimilað að fá þinglýst á nánar tilteknar fasteignir stefnu í máli sínu á hendur sóknaraðila og Kró ehf. Með bréfi til Hæstaréttar 19. sama mánaðar lýsti sóknaraðili því yfir að hann afturkalli kæru sína og gerir hann því ekki lengur kröfur í málinu hér fyrir dómi.

Varnaraðilar krefjast kærumálskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 4. mgr. 150. gr. og 166. gr. laganna með áorðnum breytingum, er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Sóknaraðili, Vorland ehf., greiði varnaraðilum, S-kk-þgf O. S-kk-þgf, Ö-kvk-þgf S-kvk-þgf G-kvk-þgf, V-kk-þgf H. G-kk-þgf, H-kvk-þgf G-kvk-þgf, J-kk-þgf V-kk-þgf K-kk-þgf og F-kk-þgf J-kk-þgf J-kk-þgf, samtals 150.000 krónur í kærumálskostnað.
652/2007

B-kk-nf Á-kk-nf

(S-kk-nf Þ-kk-nf hrl.)

gegn

Þ-kk-þgf H-kk-þgf

K-kvk-þf E-kvk-þf G-kvk-þf og

C-x-x M-x-x C-x-x

(J-kk-nf A. A-kk-nf hrl.)

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 18. október 2007, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 5. desember 2007. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áfrýjaði hann héraðsdómi öðru sinni 12. desember 2007. Hann krefst þess að stefndu verði gert að þola ógildingu á kaupsamningi og á afsali dagsettu 29. maí 2006, um sölu á eignarhluta S-kk-ef Á-kk-ef í jörðinni Bjarkarlandi, Rangárþingi Eystra, ásamt eignarhluta hans í byggingum á jörðinni og hluta jarðarinnar Miðeyjarhólms, Rangárþingi Eystra, til stefndu Þ-kk-ef H-kk-ef og K-kvk-ef E-kvk-ef G-kvk-ef. Þá krefst áfrýjandi þess að stefndu, C-x-x M-x-x C-x-x, verði dæmt skylt að gefa út afsal til áfrýjanda fyrir eignarhluta sínum úr Bjarkarlandi, eignarhlutum í byggingum þeim sem á jörðinni eru og eignarhlut sínum í Miðeyjarhólmi gegn greiðslu á 23.000.000 krónum, en til vara gegn greiðslu á annarri fjárhæð að mati dómsins. Þá er krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti og að gjafsóknarákvörðun héraðsdómara verði staðfest.

Stefndu krefjast þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur. Þá krefjast þau málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Stefndi Þ-kk-nf gerir kröfu um málskostnað úr hendi áfrýjanda án tillits til gjafsóknar hans hér fyrir dómi.

Við munnlegan málflutning var upplýst að S-kk-nf Á-kk-nf hefði andast 8. mars 2008. Skiptum á dánarbúi hans væri lokið og hefði eini erfingi búsins, ekkja hins látna, C-x-x M-x-x C-x-x tekið við aðild í stað hans.

Áfrýjandi hefur ekki fært sönnur á að hann hafi átt ábúðarrétt að Bjarkarlandi í sjö ár þannig að hann geti átt forkaupsrétt að jörðinni á grundvelli 27. gr. jarðalaga nr. 81/2004. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Þegar litið er til framangreindra málalykta og haft í huga að í máli þessu eru engin veruleg vafaatriði verður áfrýjanda gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti að teknu tilliti til reiknings áfrýjanda þó á þann veg sem í dómsorði greinir, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Gjafsóknarkostnaður stefnda, Þ-kk-ef H-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Samkvæmt 1. mgr. 130. gr., sbr. 4. mgr. 128. gr. og 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað í ríkissjóð vegna stefnda Þ-kk-ef eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, B-kk-nf Á-kk-nf, greiði stefndu, K-kvk-þgf E-kvk-þgf G-kvk-þgf og C-x-x M-x-x C-x-x, hvorri 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnda, Þ-kk-ef H-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 400.000 krónur.

Áfrýjandi greiði í ríkissjóð málskostnað fyrir Hæstarétti 400.000 krónur.
654/2007

Talið var að útgáfa SE á skuldabréfi til S hefði verið fullnaðargreiðsla SE vegna  kaupa hans á hlut S í tilgreindu fyrirtæki.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. desember 2007. Hann krefst þess nú að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 6.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 12. október 2001 til 6. apríl 2007 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun 5.515.800 krónur 12. júní 2005. Að auki krefst hann „vaxtavaxta samkvæmt 12. gr. sömu laga sem leggist við höfuðstól á tólf mánaða fresti“. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi gerir ekki lengur athugasemd um aðild áfrýjanda að málinu. Óumdeilt er að í október 2001 greiddi áfrýjandi 6.000.000 krónur fyrir hlutafé í félaginu Sport-tæki ehf. Á grundvelli þessa fjárframlags sat fulltrúi áfrýjanda í stjórn þess. Þá er óumdeilt að 17. maí 2005 gaf stefndi út skuldabréf til áfrýjanda að fjárhæð 6.000.000 krónur sem áfrýjandi framseldi síðan til banka 12. júní sama ár og fékk greiddar 5.515.800 krónur fyrir. Eftir það var áfrýjandi ekki lengur eigandi að félaginu og fór fulltrúi hans úr stjórn þess.

Gegn andmælum stefnda hefur annað ekki verið í ljós leitt en að með útgáfu skuldabréfsins hafi stefndi keypt hlutafé áfrýjanda í félaginu og hefur áfrýjandi ekki leitt líkur að því að stefnda hafi borið að inna af hendi frekari greiðslur til hans vegna þess. Með þessari athugasemd verður héraðsdómur staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Stólpavík ehf., greiði stefnda, S-kk-þgf E-kk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
655/2007

Úrskurður héraðsdóms um frávísun máls vegna vanreifunar var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. desember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. nóvember 2007, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum málsins innti Um ehf. af hendi til Íslandsbanka hf. 16. september 2005 tvær greiðslur, annars vegar 350.000 krónur til innborgunar á kröfu samkvæmt skuldabréfi upphaflega að fjárhæð 2.000.000 krónur og hins vegar 545.066 krónur til að greiða upp kröfu samkvæmt skuldabréfi upphaflega að fjárhæð 667.000 krónur. Bæði þessi skuldabréf munu hafa verið gefin út af Um ehf. til bankans á árinu 2004 og varnaraðilinn G-kk-nf Ó-kk-nf E-kk-nf, sem varð eini stjórnarmaðurinn í félaginu 4. mars 2005, gengist í sjálfskuldarábyrgð fyrir greiðslu þeirra. Bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta 9. mars 2006. Sóknaraðili höfðaði mál þetta 21. nóvember sama ár og krafðist þess að rift yrði „þeirri ráðstöfun er fólst í afléttingu persónulegrar ábyrgðar“ varnaraðilans G-kk-ef Ó-kk-ef með framangreindum tveimur greiðslum. Í héraðsdómsstefnu var vísað til þess að krafist væri riftunar með stoð í 134. gr., sbr. 2. og 3. mgr. 147. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Samkvæmt 1. mgr. 147. gr. laga nr. 21/1991 getur þrotabú að fullnægðum nánar tilgreindum skilyrðum haft uppi fjárkröfu á hendur þriðja manni, sem gengið hefur í ábyrgð fyrir skuld þrotamanns og losnað frá þeirri skuldbindingu með riftanlegri greiðslu hans. Á þeim grunni gæti sóknaraðila verið fært að beina málsókn að varnaraðilanum G-kk-þgf Ó-kk-þgf án þess að þörf væri á að gera jafnframt kröfu á hendur viðtakanda áðurnefndra greiðslna, sem nú heitir Glitnir banki hf. Í hinum kærða úrskurði er í meginatriðum gerð grein fyrir málatilbúnaði sóknaraðila samkvæmt héraðsdómsstefnu. Eins og hún er gerð úr garði skortir mjög á að málið hafi þar verið nægilega reifað með tilliti til þess, sem að framan greinir, svo að efnisdómur verði felldur á það. Vegna þessa verður að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, þrotabú Um ehf., greiði varnaraðilum, G-kk-þgf Ó-kk-þgf E-kk-þgf og R-kvk-þgf N-kvk-þgf, hvoru fyrir sig 75.000 krónur í kærumálskostnað.
656/2007

Úrskurður héraðsdóms um frávísun máls vegna vanreifunar var staðfestur

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. desember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. nóvember 2007, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, þrotabú Um ehf., greiði varnaraðilum, Enso ehf., G-kk-þgf Ó-kk-þgf E-kk-þgf og R-kvk-þgf N-kvk-þgf, hverjum fyrir sig 50.000 krónur í kærumálskostnað.
656/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. desember 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 29. nóvember 2008, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 18. febrúar 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili hefur viðurkennt að hafa valdið A áverkum á höfði þegar þeim varð sundurorða í samkvæmi á heimili varnaraðila aðfararnótt 8. nóvember 2008. Fyrir liggur í málinu sterkur grunur um að áverkar þessir hafi dregið A til dauða og að háttsemi varnaraðila geti varðað við 211. gr. eða 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt þessu eru uppfyllt skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, eins og þau hafa verið skýrð í réttarframkvæmd, fyrir gæsluvarðhaldi varnaraðila. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
658/2008

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að mannerfðafræðileg rannsókn mætti fara fram á lífsýnum úr C, látnum föður A, til sönnunarfærslu í faðernismáli, sem B rak á hendur A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 26. nóvember 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. nóvember 2008, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að mannerfðafræðileg rannsókn mætti fara fram á lífssýnum úr C, látnum föður sóknaraðila, sem er að finna á Lífsýnasafni Rannsóknastofu Háskólans í meinafræði, og blóðsýni úr varnaraðila, til staðfestingar á faðerni hennar. Hafnað var að svo stöddu kröfu um að sóknaraðila yrði gert að gangast undir mannerfðafræðilega rannsókn. Kæruheimild er í 1. mgr. 15. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi að því er varðar mannerfðafræðilega rannsókn á lífsýnum úr látnum föður hans, en sættir sig við niðurstöðu hins kærða úrskurðar að öðru leyti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Af skýrslum fyrir héraðsdómi er ljóst að móðir varnaraðila hefur í vitna viðurvist staðhæft að C heitinn væri faðir varnaraðila. Eru því uppfyllt skilyrði 2. mgr. 10. gr. barnalaga. Að þessu athuguðu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um það atriði sem kæran varðar, en að öðru leyti er úrskurðurinn ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti..

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður. Samkvæmt 11. gr. barnalaga skal greiða þóknun lögmanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Staðfest er ákvæði hins kærða úrskurðar að fram megi fara mannerfðafræðileg rannsókn, til staðfestingar á faðerni varnaraðila, B, á lífsýnum úr C, sem er að finna á Lífsýnasafni Rannsóknastofu Háskólans í meinafræði.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Þóknun lögmanns varnaraðila, A-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir flutning málsins fyrir Hæstarétti, 150.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.