185/2014

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sökum þess að ekki var talið fullnægt skilyrði lagaákvæðisins um að sterkur grunur væri á að X hefði framið þau brot sem hann var grunaður um.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. mars 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 10. apríl 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem rakið er í hinum kærða úrskurði eru til rannsóknar hjá lögreglu nokkur mál sem beinast að varnaraðila. Er hann grunaður um þjófnað á veitingastöðum og eignaspjöll á gistiheimili í mars 2014. Einnig eru til rannsóknar líkamsárásir 4. og 13. sama mánaðar. Í fyrra sinnið er varnaraðili sakaður um að hafa af tilefnislausu ráðist að konu að kvöldlagi sem var á gangi í miðbæ Reykjavíkur. Er það brot talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í síðara skiptið er hann sakaður um að hafa skömmu eftir miðnætti ráðist að konu og slegið hana með glerflösku í höfuðið. Er það brot talið varða við 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Loks er varnaraðili sakaður um að hafa síðar sömu nótt ógnað manni með hnífi á gistiheimili, en þar var hann handtekinn.

Krafa varnaraðila um að sóknaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi er reist á 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt því ákvæði má úrskurða sakborning í gæsluvarðhald þótt ekki séu fyrir hendi skilyrði a. til d. liða 1. mgr. sömu greinar, enda leiki sterkur grunur á að hann hafi framið afbrot sem að lögum getur varðað 10 ára fangelsi og brotið sé þess eðlis að ætla megi varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna.

Varnaraðila verður aðeins gert að sæta varðahaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 vegna líkamsárásarinnar sem hann er sakaður um að hafa framið 13. mars 2014, en það brot getur varðað fangelsi allt að 16 árum, sbr. 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Varnaraðili var ekki handtekinn á ætluðum brotavettvangi heldur nokkru síðar á gistiheimili eftir að þangað hafði verið óskað eftir aðstoð lögreglu. Varnaraðili hefur neitað sök. Brotaþoli hefur gefið lýsingu á þeim manni sem veittist að henni og getur sú lýsing átt við um varnaraðila. Einnig taldi vitni sig skömmu áður hafa séð mann nærri brotavettvangi og getur lýsing á honum svarað til varnaraðila. Annað liggur ekki fyrir sem bendir til að hann hafi verið að verki, en rannsókn málsins er skammt á veg komin svo sem greinir í hinum kærða úrskurði. Samkvæmt þessu er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa framið brotið en á hinn bóginn er ekki fullnægt því skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 að sterkur grunur leiki á því. Verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi, enda er krafa sóknaraðila eingöngu reist á því ákvæði laganna.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.