569/2014

R var sakfelldur fyrir brot gegn umferðarlögum nr. 50/1987 með því að hafa ekið bifreið án ökuréttinda og undir áhrifum ávana- og fíkniefna og óhæfur til að stjórna ökutækinu örugglega. Að því virtu að ávana- og fíkniefni fundust einungis í þvagi R en ekki blóði var refsing hans talin hæfilega ákveðin sekt að fjárhæð 100.000 krónur og svipting ökuréttar í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 25. ágúst 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst aðallega sýknu af því að hafa 6. júní 2013 ekið bifreiðinni [...] undir áhrifum ávana- og fíkniefna en til vara refsimildunar. Þá krefst hann þess að ökuréttarsvipting verði felld úr gildi en henni að öðrum kosti markaður tími.

Eins og greinir í héraðsdómi stöðvaði lögregla ákærða við akstur bifreiðarinnar [...] og handtók hann í kjölfarið vegna gruns um refsiverða háttsemi. Samkvæmt gögnum málsins var ákærði síðan færður á lögreglustöð þar sem tekin voru af honum blóð- og þvagsýni. Samkvæmt matsgerð rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði 25. júní 2013 fannst tetrahýdrókannabínólsýra í þvagsýni ákærða, en tetrahýdrókannabínól mældist ekki í blóðsýni.

Í 1. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50/1987 segir að enginn megi stjórna eða reyna að stjórna vélknúnu ökutæki ef hann er undir áhrifum ávana- og fíkniefna sem bönnuð eru á íslensku yfirráðasvæði samkvæmt lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni og reglugerðum settum samkvæmt þeim. Í 2. mgr. sömu greinar kemur fram að mælist ávana- og fíkniefni samkvæmt 1. mgr. í blóði eða þvagi ökumanns teljist hann vera undir áhrifum ávana- og fíkniefna og óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega. Að virtri dómaframkvæmd Hæstaréttar, sbr. til dæmis dóma réttarins 19. júní 2008 í málum nr. 254/2008 og 260/2008, og þar sem óumdeilt er að tetrahýdrókannabínólsýra greindist í þvagsýni ákærða í kjölfar aksturs hans 6. júní 2013 hefur hann gerst brotlegur við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga. Þegar á hinn bóginn er litið til þess að ávana- og fíkniefnin fundust einungis í þvagi ákærða en ekki blóði er hæfilegt að dæma hann til greiðslu sektar að fjárhæð 100.000 krónur, en greiðist hún ekki fer um vararefsingu samkvæmt því, sem í dómsorði greinir. Þá verður ákærði jafnframt sviptur ökurétti í tvö ár, sbr. 6. mgr. 102. gr. umferðarlaga, en með hinum áfrýjaða dómi var svipting ákveðin frá birtingu dómsins sem fór fram 9. maí 2014.

Staðfest er niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað. Ákærða verður gert að greiða helming áfrýjunarkostnaðar málsins, þar með talið af málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði, svo og af útlögðum kostnaði hans að fjárhæð 22.998 krónur.

Dómsorð:

Ákærði, R-kk-nf Ó-kk-nf, greiði 100.000 krónur í sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa en sæti ella fangelsi í átta daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í tvö ár frá 9. maí 2014 að telja.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði helming áfrýjunarkostnaðar málsins, sem í heild er 399.587 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur. Að öðru leyti greiðist áfrýjunarkostnaður úr ríkissjóði.