676/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Í hf. gegn H var vísað frá dómi þar sem Í hefði hvorki lagt fram endurútreikning á láni, sem lá til grundvallar kröfu hans né vísað til dóma sem slíkur endurútreikningur byggði á. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom m.a. fram að í stefnu og gögnum sem Í hefði lagt fram við þingfestingu málsins í héraði hefði verið gerð grein fyrir tölulegum forsendnum dómkrafna hans auk þess sem tekið hefði verið fram að við endurútreikning lánsins hefði verið tekið tillit til dóma Hæstaréttar um ólögmæti þess að tengja lánsfjárhæðir lána í íslenskum krónum við gengi erlendra gjaldmiðla. Af þessu yrði nægilega ráðið hver væri grundvöllur dómkröfu Í og töluleg útfærsla. Þá taldi Hæstiréttur að skortur á tilvísun til dómafordæma í stefnu gæti ekki varðað frávísun málsins. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. október 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. september 2014 þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 sætir kæru til Hæstaréttar úrskurður héraðsdóms um að máli sé vísað frá dómi. Samkvæmt gagnályktun frá þessu ákvæði verður ekki skotið til réttarins með kæru úrlausn héraðsdóms þar sem kröfu um frávísun er hrundið. Af þessu leiðir að hér fyrir dómi koma eingöngu til endurskoðunar þær ástæður sem héraðsdómur taldi varða frávísun málsins. Aðrar ástæður koma því ekki til úrlausnar nema því aðeins að þær leiði til frávísunar málsins án kröfu.

Í hinum kærða úrskurði var fallist á frávísunarkröfu varnaraðila á þeim grundvelli að sóknaraðili hefði hvorki lagt fram endurútreikning á láni því, sem liggur til grundvallar kröfu hans þess efnis að honum verði dæmdur réttur til þess að gera fjárnám í nánar tilgreindri fasteign varnaraðila, né vísað til dóma sem slíkur endurútreikningur byggði á.

Í stefnu málsins og þeim gögnum sem sóknaraðili lagði fram við þingfestingu þess í héraði er gerð grein fyrir tölulegum forsendum dómkrafna hans. Þar kemur auk þess fram að sóknaraðili hafi með endurútreikningi tekið tillit til dóma Hæstaréttar þar sem dæmt hefur verið ólögmætt að tengja fjárhæðir lána í íslenskum krónum við gengi erlendra gjaldmiðla. Af þessu verður nægilega ráðið hver er grundvöllur dómkröfu sóknaraðila og hver sé töluleg útfærsla hennar. Getur varnaraðila því ekki dulist hver krafan er, hvernig hún er til komin og hvernig sóknaraðili rökstyður hana. Þá getur skortur á tilvísun til dómafordæma í stefnu ekki varðað frávísun málsins. Ágreiningur um endanlega fjárhæð eftirstöðva þeirrar kröfu sem sóknaraðili telur sig eiga á hendur varnaraðila heyrir til úrlausnar um efnishlið málsins.

Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Varnaraðili greiði sóknaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, H-kvk-nf L-kvk-nf G-kvk-nf, greiði sóknaraðila, Íslandsbanka hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.