arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
396/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um dómkvaðningu matsmanns.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. júní 2017 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að dómkvaddur verði hæfur og óvilhallur matsmaður til að meta forsjárhæfni sína. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði höfðaði varnaraðili mál á hendur sóknaraðila til að fá hann sviptan forsjá sonar síns, B, sem fæddur er árið [...]. Undir rekstri málsins krafðist sóknaraðili dómkvaðningar matsmanns en þeirri kröfu var hafnað með hinum kærða úrskurði.

Við meðferð málsins hjá varnaraðila var hann bundinn af reglum stjórnsýsluréttar, þar með talið rannsóknarreglunni, sbr. 41. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 og 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Í samræmi við þetta aflaði varnaraðili tveggja sálfræðilegra álitsgerða á forsjárhæfni sóknaraðila, annars vegar 14. mars 2016 og hins vegar 8. mars 2017. Sóknaraðili tók þátt í störfum þeirra sérfræðinga, sem fengnir voru til starfans, með viðtölum og með því að gangast undir sálfræðipróf. Ber að virða álitsgerðirnar í þessu ljósi þegar lagt er mat á hvort sönnunarfærsla sé tilgangslaus, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Um kröfu sóknaraðila um kærumálskostnað úr ríkissjóði er þess að gæta að samkvæmt 1. mgr. 60. gr. barnaverndarlaga skal foreldri, sem aðild á að máli sem rekið er fyrir dómi eftir X. kafla laganna, njóta gjafsóknar í því í héraði og fyrir Hæstarétti. Ákvæði þetta hefur aðeins að geyma sérreglu um rétt manns til gjafsóknar, sbr. 2. mgr. 126. gr. laga nr. 91/1991, sem gengur framar almennum reglum um skilyrði hennar samkvæmt 1. mgr. sömu lagagreinar, en um gjafsóknina í tilviki sem þessu, þar á meðal veitingu hennar, gilda að öðru leyti almennar reglur XX. kafla sömu laga. Með því að sóknaraðila hefur ekki verið veitt gjafsókn samkvæmt þeim reglum verður hafnað framangreindri kröfu hans og verður kærumálskostnaður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
399/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem munnlegum málflutningi um frávísunarkröfu R, S og Á var frestað. Í dómi Hæstaréttar kom fram að réttmæt ástæða hefði verið til að verða við kröfu R, S og Á um frestun málsins, enda hefði hún verið reist á málaefnalegri ástæðu og frestun málsins hefði verið stillt í hóf. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. júní 2017, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að máli sóknaraðila á hendur þeim yrði frestað til 6. september 2017. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fallast verður á með héraðsdómi að réttmæt ástæða sé til að verða við kröfu varnaraðila um frestun málsins, enda er hún reist á málefnalegri ástæðu og frestun málsins í hóf stillt. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Á-kvk-nf G-kvk-nf og G-kk-nf I. B-kk-nf, greiði óskipt varnaraðilum, R-kk-þgf S. G-kk-þgf, S-kvk-þgf E-kvk-þgf E-kvk-þgf og Álfheimum 23, húsfélagi, hverju fyrir sig 125.000 krónur í kærumálskostnað.
39/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á því stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. janúar 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 2. febrúar 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 16. febrúar 2017 klukkan 16, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Verði honum hins vegar gert að sæta gæsluvarðhaldi er þess krafist að takmörkunum samkvæmt c., d. og e. lið 99. gr. laga nr. 88/2008 verði aflétt.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar og vísan til 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008 verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
401/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. júní 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 18. júlí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanni verði beitt í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ákæra á hendur varnaraðila var gefin út 20. júní 2017, þar sem honum eru gefin að sök fjársvik samkvæmt 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, tilraun til fjársvika og fjárdráttur eftir 247. gr. sömu laga. Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi samfellt frá 28. mars 2017 til þessa dags, fyrst á grundvelli rannsóknarhagsmuna, sbr. a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, en frá 4. apríl sama ár með stoð í c. lið sömu málsgreinar. Samkvæmt því og með skírskotun til 1. mgr. 171. gr. laga nr. 88/2008 er brýnt að meðferð málsins verði hraðað eins og kostur er. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
406/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júní 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. júlí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
407/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um afhendingu geisladisks með myndupptöku.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júní 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júní 2017, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um afhendingu geisladisks með myndupptöku. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að „hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að afhenda verjanda ákærða afrit“ af fyrrnefndum geisladiski, en til vara að „verjandinn fái að afrita geisladiskinn.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómum Hæstaréttar 21. september 2009 í málum nr. 495/2009, 496/2009 og 497/2009 var komist að þeirri niðurstöðu að hljóð- eða mynddiskar teljist ekki til skjala í skilningi 1. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008 og var af þeim sökum synjað um afhendingu þeirra á rannsóknarstigi máls. Þá leiðir af dómum Hæstaréttar 1. nóvember 2010 í máli nr. 614/2010, 12. apríl 2012 í máli nr. 205/2012 og 21. febrúar 2017 í máli nr. 113/2017 að sama gildir um aðgang verjenda sakaðs manns að slíkum upptökum eftir að mál hefur verið höfðað. Af 1. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008 leiðir jafnframt að verjandi og sakborningur eiga rétt á að hlýða eða horfa á geisladiska sem eru meðal gagna málsins. Eðli máls samkvæmt á þetta bæði við fyrir og eftir málshöfðun. Fram er komið í málinu að sóknaraðili hefur boðið verjanda varnaraðila aðstöðu til að kynna sér efni mynddisksins hjá lögreglu. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
408/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júní 2017 þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í tólf mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingunni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og verður hún ákveðin með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, H-kk-ef E-kk-ef F-kk-ef héraðsdómslögmanns, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
409/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júní 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. júlí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins komu varnaraðili og Y að [...] í [...] síðdegis 7. júní 2017 í félagi við þrjá karla og eina konu. Eftir að brotaþoli hafði hent kústi í aðra þeirra bifreiða, sem komumenn voru á, sótti hann járnrör og fór að bifreiðunum. Stigu þá varnaraðili og Y út og gengu að brotaþola. Tók Y járnrörið af brotaþola, en við það féll hinn síðarnefndi í jörðina. Hélt varnaraðili honum þar í hálstaki í margar mínútur og sló hann ítrekað í andlitið. Var brotaþoli úrskurður látinn klukkan 19.14 um kvöldið.

Samkvæmt bráðabirgðaniðurstöðu krufningar leiddi þvinguð frambeygð staða brotaþola í langan tíma til mikillar minnkunar öndunargetu, sem að lokum leiddi til stöðutengdrar köfnunar og láts hans. Sagði í niðurstöðunni að við þessar kringumstæður væri hægt að líta á hálstakið sem aðalþáttinn „í því sem leiddi til láts“ brotaþola.

Að framansögðu virtu er varnaraðili undir sterkum grun um brot gegn 211. gr. eða 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem að lögum geta varðað 10 ára fangelsi. Þá er brotið þess eðlis að ætla megi varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Er því fullnægt skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi eins og krafist er. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
410/2017

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júní 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. júlí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins komu varnaraðili og Y að [...] í [...] síðdegis 7. júní 2017 í félagi við þrjá karla og eina konu. Eftir að brotaþoli hafði hent kústi í aðra þeirra bifreiða, sem komumenn voru á, sótti hann járnrör og fór að bifreiðunum. Stigu þá varnaraðili og Y út og gengu að brotaþola. Tók varnaraðili járnrörið af brotaþola, en við það féll hinn síðarnefndi í jörðina. Hélt Y brotaþola þar í hálstaki í margar mínútur og sló hann ítrekað í andlitið. Var brotaþoli úrskurður látinn klukkan 19.14 um kvöldið.

Fram kom í bráðabirgðaniðurstöðu krufningar að þvinguð frambeygð staða brotaþola í langan tíma hafi leitt til mikillar minnkunar öndunargetu, sem að lokum leiddi til stöðutengdrar köfnunar og láts hans. Sagði í niðurstöðunni að við þessar kringumstæður væri hægt að líta á hálstakið sem aðalþáttinn „í því sem leiddi til láts“ brotaþola.

Að framansögðu virtu hefur sóknaraðili ekki sýnt fram á að varnaraðili sé undir sterkum grun um brot gegn 211. gr. eða 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þar sem þessu frumskilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 er ekki fullnægt verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
411/2016

B höfðaði mál og krafði T ehf. um greiðslu á eftirstöðvum kaupverðs á vélasamstæðu. T ehf. hafði samið við M um sölu á vélasamstæðu en B hafði tekið að sér gagnvart T ehf. ákveðna þætti við framleiðslu og uppsetningu hennar. T ehf. krafðist sýknu og skaðabóta þar sem að vélasamstæðan hefði verið gölluð. Með vísan til hinnar almennu meginreglu sem fram kemur í 6. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup var talið að leggja yrði til grundvallar að söluhluturinn hefði verið afhentur við verksmiðju T ehf. enda hefði B ekki tekið á sig neinar skuldbindingar gagnvart M. Áhættan af söluhlutunum hefði því flust við það yfir til T ehf. sem kaupanda sbr. 1. mgr. 13. gr. laga nr. 50/2000. Þá var talið að T ehf. hefði ekki sýnt fram á að vélasamstæðan hefði verið haldin göllum við afhendingu hennar eða að þeir væru til komnir sökum vanrækslu B. Var því fallist á kröfu B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. maí 2016. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og að honum verði gert að greiða sér 37.525.081 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 14. febrúar 2013 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Thorice ehf., greiði stefnda, B Cool Consult A/S, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
414/2015

Þ var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið yfir leyfðum hámarkshraða og án ökuréttinda. Með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing hans ákveðin fangelsi í 30 daga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kvk-nf B-kvk-nf hæstaréttardómari og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. júní 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Ákærða eru í máli þessu gefin að sök umferðarlagabrot með því hafa 13. apríl 2015 ekið tilgreindri bifreið í Reykjavík, sviptur ökurétti og yfir leyfðum hámarkshraða. Eru brotin talin varða við 1. mgr. 48. gr. og 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Ákærði játaði fyrir héraðsdómi þá háttsemi sem honum var gefin að sök og er sannað að hann hafi gerst sekur um þau brot sem í ákæru greinir og eru þar réttilega heimfærð til refsiákvæða.

Ákærði gekkst undir sáttargerð við lögreglustjóra 22. nóvember 2011 vegna brota gegn 1. mgr., sbr. 3. mgr. 37. gr. umferðarlaga og 1. mgr. 48. gr. sömu laga, þar sem honum var gerð sekt að fjárhæð 120.000 krónur. Þá var hann með dómi Hæstaréttar 18. júní 2015 í máli nr. 222/2015 dæmdur til að greiða 550.000 króna sekt í ríkissjóð vegna brota 5. október 2014 gegn 1. mgr., sbr. 3. mgr. 37. gr., 1., sbr. 2. mgr. 45. gr., 1. sbr. 2. mgr. 45. gr. a. og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga. Brot ákærða gegn 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga er samkvæmt framangreindu ítrekað öðru sinni. Samkvæmt þessu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðast að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Þ-kk-nf J-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 273.083 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 248.000 krónur.
414/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms í máli sem B hf. höfðaði gegn V hf. til ómerkingar á kjöri tiltekinna einstaklinga í stjórn V hf. á hluthafafundum í félaginu 6. júlí og 31. ágúst 2016 og til staðfestingar á því að aðrir einstaklingar hefðu þar verið réttkjörnir. Til vara krafðist B hf. eingöngu ómerkingar á stjórnarkjörinu. Héraðsdómur vísaði til þess að samkvæmt samþykktum V hf. ætti að kjósa nýja stjórn og varastjórn árlega og að stjórnarkjör hefði síðast farið fram á aðalfundi í félaginu 6. júlí 2017. Hefði B hf. ekki byggt á því að neitt í rekstri V hf. eða ákvörðunum hinnar umdeildu stjórnar hefði verið á annan veg ef stjórnarkjörinu á umræddum fundum hefði verið hagað á þann veg sem B hf. teldi að hefði verið rétt. Þá hefði B hf. ekki heldur gert grein fyrir því á hvaða hátt félagið gæti haft lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um kröfur sínar eftir að hin nýja stjórn hafði verið kjörin á síðastgreindum aðalfundi í V hf. Væri af þeim sökum óhjákvæmilegt að vísa málinu frá dómi. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 5. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 12. júní 2017 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Brim hf., greiði varnaraðila,Vinnslustöðinni hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
417/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem þb. G ehf. var gert að greiða G ehf. eftirstöðvar reiknings sem tilkominn var vegna hagsmunagæslu G ehf. fyrir þrotabúið á grundvelli 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. sem hafði leitt til þess að tveimur greiðslum var rift og þrotabúinu dæmd ákveðin fjárhæð. Í dómi Hæstaréttar kom fram að M ehf. og V ehf. bæru sönnunarbyrðina fyrir þeirri staðhæfingu sinni að reikningur G ehf. væri ekki í samræmi við þá vinnu sem innt hefði verið af hans hendi í þágu fyrrnefndra dómsmála. Þá sönnunarbyrði hefðu M ehf. og V ehf. ekki axlað. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 26. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 10. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. júní 2017, þar sem þrotabúi Graníthússins ehf. var gert að greiða varnaraðila 7.671.200 krónur að frádregnum 2.800.000 krónum. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðilar bera sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni að reikningur varnaraðila sé ekki í samræmi við þá vinnu sem innt var af hendi af hálfu varnaraðila í þágu þeirra dómsmála sem hér um ræðir. Þá sönnunarbyrði hafa sóknaraðilar ekki axlað. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Magni ehf. og Viðhald og nýsmíði ehf., greiði óskipt varnaraðila, Graníthöllinni ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.