arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
70/2007

Félagsmálaráð K krafðist þess að X yrði sviptur forsjá tveggja dætra sinna sem fæddar eru 1991 og 1992. Undir rekstri málsins í héraði var dómkvaddur matsmaður sem taldi hæfni X til að fara með forsjá dætra sinna vera verulega skerta og mælti með því að þær dveldu áfram á fósturheimili. Í héraðsdómi, sem var staðfestur með vísan til forsendna hans, var meðal annars gerð grein fyrir afskiptum Félagsmálaráðs K af málefnum X og dætra hans sem hófust í árslok 2001, óviðunandi aðbúnaði á heimili X og því að stúlkurnar hefðu tekið sýnilegum framförum eftir að þær voru vistaðar utan heimilis hans. Með vísan til þessa og því sem fyrir lá um hagi X var talið að skilyrðum fyrir forsjársviptingu samkvæmt barnaverndarlögum nr. 80/2002 væri fullnægt og að önnur vægari úrræði kæmu ekki að haldi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. febrúar 2007. Hann krefst þess að „hafnað verði kröfu stefnda um að áfrýjandi skuli sviptur forsjá dætra sinna, A og B“, en til vara að kröfunni verði hafnað að því er þá síðarnefndu varðar. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður ekki dæmdur, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, X, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 250.000 krónur.
73/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 2. febrúar 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. mars 2007 kl. 14. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Við skýrslugjöf hjá lögreglu 31. janúar 2007 játaði varnaraðili aðild sína að innbrotum í tvö íbúðarhús eftir að hann hafði strokið úr vörslu lögreglu. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
75/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur. Krafa L um að gæsluvarðhaldi yrði markaður lengri tími en ákveðinn var í héraði kom ekki til álita þar sem hann hafði ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. febrúar 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 13. febrúar 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 16. febrúar 2007 kl. 16, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, en ekki kemur til álita krafa sóknaraðila, sem hefur ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti, um að gæsluvarðhaldi verði markaður lengri tími en þar greinir.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
77/2007

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X, sem veitt hafði verið reynslulausn, skyldi á grundvelli 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga afplána 240 daga eftirstöðvar 2 ára fangelsisrefsingar, sem hann hafði hlotið með dómi héraðsdóms 20. apríl 2005.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. febrúar 2007, þar sem varnaraðila var gert að afplána 240 daga eftirstöðvar reynslulausnar, sem honum hafði verið veitt frá 8. nóvember 2006. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, afpláni 240 daga eftirstöðvar tveggja ára fangelsisrefsingar sem hann hlaut með dómi Héraðsdóms Reykjaness 20. apríl 2005.
78/2007

R var eigandi 1/3 hluta jarðarinnar K en sameigendur hans voru áfrýjandinn Þ og E. Þ var handhafi beingreiðslna vegna jarðarinnar en árið 2003 var greiðslumark jarðarinnar selt og ritaði R sem samþykkur eigandi undir tilkynningu um aðilaskipti að greiðslumarkinu. Með vísan til ákvæðis 1. mgr. 38. gr. laga nr. 99/1993 um framleiðslu, verðlagningu og sölu á búvörum er kveður á um að greiðslumark skuli bundið við lögbýli og til fyrri fordæma Hæstaréttar þótti ljóst að R ætti rétt til eins þriðja hluta söluandvirðis greiðslumarksins. Í ljósi þess skýra og óumdeilda réttar varð ekki talið að með því einu að samþykkja framsal greiðslumarksins hefði R  afsalað þessum rétti sínum. Sú málsástæða áfrýjenda er höfð var uppi fyrir Hæstarétti, að R hefði glatað rétti sínum til andvirðis greiðslumarksins þar sem R hefði verið sviptur eignarrétti að jörðinni K áður en hann hafði uppi kröfu sína, þótti of seint fram komin og kom því ekki til álita við úrlausn málsins, með vísan til 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 8. febrúar 2007. Þau krefjast sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti hafa áfrýjendur reist kröfu sína á því að þar sem stefndi hafi verið sviptur eignarrétti að Kvíum I með innlausn landbúnaðarráðherra áður en hann hafði uppi kröfu um hlutdeild í andvirði hins selda greiðslumarks jarðarinnar hafi hann glatað þeim rétti er hann ella kynni að hafa haft. Málsástæða þessi er of seint fram komin og kemur því ekki til álita við úrlausn málsins fyrir Hæstarétti með vísan til 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur verða dæmd til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, Þ-kk-nf G. E-kk-nf og L-kvk-nf V-kvk-nf, greiði óskipt stefnda, R-kk-þgf Ó-kk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
82/2007

V var ákærður fyrir að aka bifreið undir áhrifum áfengis. Hann játaði brot sín. Var um að ræða fyrsta ölvunarakstursbrot V. Í dómi Hæstaréttar segir að þegar svo hátti til sé refsing við slíku broti venjulega fésektir. Þótti því mega dæma V sérstaklega fyrir brotið en láta skilorð sem hann hlaut með dómi Héraðsdóms Suðurlands 9. ágúst 2006 haldast, sbr. 60. gr. alm.hgl. Var V gert að greiða 70.000 króna sekt til ríkissjóðs.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 28. desember 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir að aka bifreið undir áhrifum áfengis. Vínandamagn í blóði hans var 0,95‰. Ákærði játaði brotið og var farið með málið samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Sakarferill ákærða er nægilega rakinn í héraðsdómi. Í þessu máli er ákærði í fyrsta sinn fundinn sekur um ölvunarakstur og varðar brotið við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Þegar svo háttar til er refsing við slíku broti venjulega fésektir. Að þessu gættu þykir mega dæma sérstaklega fyrir þetta brot ákærða en láta skilorð samkvæmt dómi Héraðsdóms Suðurlands 9. ágúst 2006 haldast, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing ákærða verður því ákveðin 70.000 króna sekt til ríkissjóðs sem honum ber að greiða innan fjögurra vikna en sæta ella fangelsi í sex daga.

Ákvæði héraðsdóms um sviptingu ökuréttar og sakarkostnað verða staðfest. Með vísan til 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991 skal áfrýjunarkostnaður falla á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, V-kk-nf S-kk-nf, greiði 70.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa en sæti ella fangelsi í sex daga.

Ákvæði héraðsdóms um sviptingu ökuréttar og sakarkostnað eru staðfest.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.
86/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. febrúar 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. mars 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
91/2007

L kærði úrskurður héraðsdóm, þar sem vísað var frá dómi kröfu um að X skyldi sæta geðrannsókn og að dómkvaddur yrði geðlæknir til að framkvæma rannsóknina. Ekki var fallist á að þeir annmarkar væru á kröfunni er leiða ættu til frávísunar hennar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. febrúar 2007, þar sem kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sæti geðrannsókn og dómkvaddur verði geðlæknir til að framkvæma rannsóknina var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að verða við fyrrgreindri kröfu.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Krafa sóknaraðila í málinu er tvíþætt. Lýtur hún annars vegar að því að varnaraðili sæti geðrannsókn, sbr. d. lið 1. mgr. 71. gr. laga nr. 19/1991, og hins vegar að því að dómkvaddur verði geðlæknir til að framkvæma geðrannsóknina, sbr. 1. mgr. 63. gr. sömu laga. Í fyrrnefnda ákvæðinu kemur fram að úrskurð dómara þurfi til að sakborningur verði látinn sæta sérstakri geðrannsókn nema fyrir liggi ótvírætt samþykki sakbornings. Ekki er þar áskilið að sá sem rannsókn stýrir leiti eftir samþykki sakbornings áður en krafist er úrskurðar af þessum toga. Þá eru ekki reistar skorður við því í lögum nr. 19/1991 að dómari taki samhliða þessu til meðferðar kröfu um að kunnáttumaður verði dómkvaddur samkvæmt 1. mgr. 63. gr. laganna til að framkvæma geðrannsókn sem krafist er úrskurðar um. Samkvæmt framansögðu verður ekki talið að þeir annamarkar séu á kröfu sóknaraðila að leiða eigi til frávísunar hennar. Ber því að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar.
95/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. og 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur en gæsluvarðhaldinu markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. febrúar 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðahaldi meðan mál hennar er til meðferðar fyrir Hæstarétti en þó ekki lengur en til fimmtudagsins 10. maí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að varnaraðili skuli áfram sæta gæsluvarðhaldi, sem verður markaður sá tími sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi meðan mál hennar er til meðferðar fyrir Hæstarétti, þó ekki lengur en til fimmtudagsins 26. apríl 2007 kl. 16.
98/2007

E var sakfelldur fyrir vörslur fíkniefna, þjófnað og að hafa ekið þrívegis ölvaður og sviptur ökurétti. Með brotum sínum rauf E skilorð reynslulausnar sem honum hafði verið veitt í tvö ár á 270 dögum óafplánaðrar refsingar og var honum því gerð refsing í einu lagi. E hafði einu sinni áður hlotið refsingu fyrir að aka sviptur ökurétti og í fjögur skipti fyrir ölvunarakstur. Refsing E var ákveðin fangelsi í 15 mánuði og var hann sviptur ökurétti í 5 ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 12. desember 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst refsiþyngingar.

Ákærði krefst mildunar refsingar.

Með brotum sínum rauf ákærði skilorð reynslulausnar sem honum hafði verið veitt 9. júní 2006 í tvö ár á 270 dögum óafplánaðrar refsingar, sbr. 2. mgr. 64. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Ákærða verður því nú með vísan til 1. mgr. 65. gr. laganna gerð refsing í einu lagi samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði hefur einu sinni áður hlotið refsingu fyrir að aka sviptur ökurétti og er refsing vegna þessara brota ákveðin samkvæmt dómvenju, en ekki er um ítrekuð brot að ræða í skilningi 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf T-kk-nf R-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 242.633 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.
100/2008

Á var sakfelldur fyrir þrjár líkamsárásir. Voru tvær þeirra heimfærðar undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en ein undir 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Var Á gert að sæta fangelsi í 8 mánuði og greiða skaðabætur. Með vísan til þess að Á hafði ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi þótti rétt að fresta fullnustu sex mánaða af refsingunni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 14. janúar 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ákærða en þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst þess aðallega að refsing hans verði felld niður en til vara að hún verði milduð og skilorðsbundin.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og reikningi skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti um ferðakostnað, auk málsvarnarlauna verjandans sem ákveðin eru með virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Á-kk-nf V-kk-nf M-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins samtals 328.336 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 273.900 krónur
101/2008

J og Þ störfuðu hjá Í hf. sem framleiddi og seldi ísþykknivélar. Í ráðningarsamningum þeirra var að finna ákvæði um trúnaðarskyldu m.a. varðandi viðskipta- og atvinnuleyndarmál. Rekstri Í hf. var hætt og var J og Þ sagt upp störfum. Í hf. gerði síðan samning við O ehf. um kaup á vörubirgðum, lausafjármunum, framleiðsluaðferðum, tæknilegum upplýsingum, einkaleyfum og viðskiptasamböndum Í hf. Í samningnum kom m.a. fram að O ehf. hefði rétt til að framfylgja og fullnusta trúnaðarskyldur starfsmanna. Eftir að J og Þ létu af störfum hjá Í hf. hófu þeir hönnun og þróun á ísstrokkum sem þeir létu framleiða og seldu síðan. O ehf. stefndi J og Þ og krafðist þess að þeim yrði með dómi bannað að framleiða og/eða selja ísstrokka í ísþykknivélar af tiltekinni gerð. Talið var að Í hf. hafi ekki getað, án samþykkis og vitundar J og Þ, framselt skyldur þeirra samkvæmt ráðningarsamningum sem þegar hafði verið slitið og því ekki hægt að byggja kröfur á því að J og Þ hafi verið bundnir af ákvæðum ráðningarsamninganna. Þá var ekki talið að J og Þ hafi nýtt sér atvinnuleyndarmál við gerð ísstrokkanna þannig að þeir hafi brotið gegn 27. gr. þágildandi samkeppnislaga. Voru J og Þ því sýknaðir af kröfum O ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 10. desember 2007. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 23. janúar 2008 og var áfrýjað öðru sinni 19. febrúar sama ár. Hann krefst þess aðallega að stefndu verði bannað að framleiða eða selja ísstrokka í ísþykknivélar af gerðinni Thick-Ice Generator (T1-T4) eða sambærilega vélarhluti. Til vara krefst hann þess að viðurkennt verði að stefndu hafi verið um þriggja ára skeið frá 30. apríl 2003 óheimilt að framleiða eða selja ísstrokka í ísþykknivélar af þeirri gerð sem lýst er í aðalkröfu. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Optimar Ísland ehf., greiði stefndu, J-kk-þgf G-kk-þgf J-kk-þgf og Þ-kk-þgf I-kk-þgf V-kk-þgf, hvorum um sig 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
102/2008

Hæstiréttur féllst á kröfu M um að K yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli milli þeirra, með vísan til b. liðar 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Árangurslaust fjárnám hafði verið gert hjá K nokkrum dögum eftir að hinn kærði úrskurður gekk, þar sem héraðsdómari hafnaði kröfunni. Lagt var fyrir héraðsdóm að ákveða fjárhæð og form tryggingarinnar og innan hvaða frests hún skyldi sett.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. febrúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 25. janúar 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur sóknaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á kröfu hans um að varnaraðila verði gert að setja málskostnaðartryggingu í málinu.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hún þess „að sakarkostnaður vegna kæru málsins til Hæstaréttar, þ.m.t. þóknun lögmanns að viðbættum virðisaukaskatti, samkvæmt meðfylgjandi reikningi, greiðist úr ríkissjóði.“

Varnaraðili höfðaði mál þetta 3. október 2007. Þar krefst hún þess að sér verði með dómi einni falin forsjá sonar síns sem fæddur er á árinu 2002. Við þingfestingu málsins krafðist sóknaraðili þess að varnaraðili setti tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar, en varnaraðili mótmælti kröfunni. Málsatvikum og málflutningi aðila sem að þessu laut er lýst í hinum kærða úrskurði, þar sem kröfu sóknaraðila var hafnað.

Sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt endurrit aðfarargerðar sýslumannsins á [...] hjá varnaraðila 5. febrúar 2008 að kröfu sóknaraðila. Gerðinni lauk án árangurs eftir að bókað hafði verið að varnaraðili, sem var mætt, lýsti yfir eignaleysi sínu. Með vísan til b. liðar 133. gr. laga nr. 91/1991 verður ekki hjá því komist að taka til greina kröfu sóknaraðila um málskostnaðartryggingu.

Sóknaraðili hefur ekki gert kröfu um ákveðna fjárhæð málskostnaðartryggingar varnaraðila. Slíkt er ekki skilyrði til að gera megi kröfu samkvæmt 133. gr. laga nr. 91/1991. Samkvæmt 2. mgr. sömu greinar kemur fjárhæð, form og frestur til að setja tryggingu til úrlausnar héraðsdóms eftir að aðilum hefur eftir atvikum verið gefinn kostur á að tjá sig um þessi atriði.

Samkvæmt gjafsóknarbréfi dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 27. ágúst 2007 var gjafsókn varnaraðila bundin við rekstur málsins í héraði. Kemur því ekki til þess að mæla fyrir um gjafsóknarkostnað í kærumáli þessu, sbr. 5. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Varnaraðila, K, ber að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar sóknaraðila, M, með fjárhæð, formi og innan frests sem lagt er fyrir héraðsdóm að ákveða.