240/2005

H slasaðist á ökkla þegar hann varð fyrir fólksbifreið og krafði LS, L hf. og S hf. um bætur af þeim sökum á grundvelli álitsgerðar tveggja lækna um tjón hans. Voru læknarnir ekki á einu máli um varanlegan miska og örorku H og miðaði hann kröfugerð sína við þá niðurstöðu sem honum var hagfelldari. Enn fremur lá fyrir örorkumat örorkunefndar og lagði héraðsdómur það mat til grundvallar niðurstöðu sinni. Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti var lagt fram nýtt mat dómkvaddra sérfræðinga á afleiðingum slyssins. Talið var að H hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi þegar slysið varð, en áfengismagn í blóði hans mældist 2,44, og að LS hefði ekki getað komið í veg fyrir það. Voru bætur H því lækkaðar, sbr. 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, og hann látinn bera 2/3 hluta tjónsins. Var talið að H hefði fengið þann hluta tjónsins, sem hann gat krafið úr hendi LS og félaganna, að fullu bætt og breytti hið nýja mat engu þar um. LS og félögin voru því sýknuð af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 8. júní 2005. Hann krefst þess, að stefndu verði in solidum dæmd til að greiða sér 6.911.240 krónur með 2% ársvöxtum frá 3. júní 1998 til 8. júlí 2000, með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001 en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 2.000.000 krónum, sem stefndu greiddu 24. september 2001. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Eftir uppkvaðningu héraðsdóms fór áfrýjandi fram á dómkvaðningu matsmanna til að meta örorku þá, sem hann hlaut í slysinu 3. júní 1998. Hefur matsgerð A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef sérfræðings í bæklunarskurðlækningum og M-kk-ef T-kk-ef hæstaréttarlögmanns, dagsett 25. október 2005, verið lögð fyrir Hæstarétt. Þeir meta þjáningabætur samkvæmt 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 í þrjá mánuði, þar af einn dag rúmliggjandi, varanlegan miska samkvæmt 4. gr. 8% og varanlega örorku samkvæmt 5. gr. 15%. Hefur áfrýjandi breytt kröfugerð sinni til samræmis við matsgerð þessa, en kröfugerð hans í héraði byggði á mati B-kk-ef Ö-kk-ef læknis 8. júní 2000, sem mat varanlegan miska 10% og varanlega örorku 15%.

Í máli þessu liggur fyrir matsgerð læknanna B-kk-ef Ö-kk-ef og G-kk-ef B-kk-ef, sem ekki komust að sameiginlegri niðurstöðu, en G-kk-nf mat varanlegan miska áfrýjanda 7% og varanlega örorku minna en 5%. Þá liggur einnig fyrir álit örorkunefndar, sem í sátu tveir læknar og einn hæstaréttarlögmaður, þar sem varanlegur miski og varanleg örorka voru metin 8%.

Ekki er deilt um það, að stefndu bera fébótaábyrgð á því tjóni, sem áfrýjandi varð fyrir í slysinu 3. júní 1998 samkvæmt 1. mgr. 90. gr., sbr. 1. mgr. 95 gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Í ljós er leitt, að áfrýjandi var mjög ölvaður er slysið varð, en áfengismagn í blóði hans mældist 2,44‰. Áfrýjandi sýndi af sér svo stórkostlegt gáleysi, er hann var á ferð um Strandgötu á Akureyri umrætt sinn, að stefnda L-kvk-nf gat ekki komið í veg fyrir slysið, en ekkert bendir til þess, að hún hafi ekið óvarlega. Verður því að lækka bætur til áfrýjanda, sbr. 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga. Fallist er á með héraðsdómi, að áfrýjandi hafi fengið að fullu greiddan þann hluta tjónsins, sem hann gat krafið úr hendi stefndu, og breytir hið nýja mat engu þar um.

Samkvæmt framansögðu, og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms, ber að staðfesta hann.

Eftir atvikum er rétt að hver aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.