arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
84/2005

Réttaráhrif sem tengdust árangurslausu fjárnámi hjá G féllu niður, er liðnir voru þrír mánuðir frá því það var gert, án þess að krafist væri gjaldþrotaskipta á búi hans. S gat gert fjárnám að nýju hjá G án þess að þörf væri á að endurupptaka eldra fjárnámið til þess að fella það úr gildi. Fallist var á að síðara fjárnámið hafi verið nýtt fjárnám en ekki endurupptaka á hinu eldra, en S taldi sig hafa ástæðu til að ætla að eignum væri til að dreifa í búi G og til þess að draga þær inn í búið þyrfti að rifta sölu G á íbúð sinni til sona sinna. Voru því ekki skilyrði til að fella úr gildi síðara fjárnámið líkt og krafa G laut að.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 18. febrúar 2005, sem barst réttinum 1. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. febrúar 2005, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilt yrði árangurslaus aðfarargerð hjá honum 19. febrúar 2004. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að framangreind aðfarargerð verði felld úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar úrskurðar héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Með vísun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf Ó-kk-nf, greiði varnaraðila, sýslumanninum í Hafnarfirði, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
85/2005

F krafðist þess að Í yrði gert að víkja af eign sem F keypti við nauðungarsölu af leigusala Í. Af gögnum málsins varð ráðið að leigusamningi Í og fyrrum eiganda eignarinnar var þinglýst á eftir skjali sem naut fimmta veðréttar í eignina. Sú fjárhæð sem F bauð í eignina við nauðungarsölu nægði einungis til að greiða upp í kröfur á 1. og 2. veðrétti. Var talið, með hliðsjón af uppboðsskilmálum, að við það hefðu fallið niður allar kvaðir og höft sem neðar stóðu í réttindaröðinni, sbr. 2. mgr. 56. gr. laga um nauðungarsölu. Var réttur F á grundvelli afsalsins svo ótvíræður samkvæmt þessu að fyrir hendi voru lagaskilyrði til útburðar samkvæmt 78. gr. aðfararlaga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. febrúar 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. febrúar 2005, þar sem varnaraðila var heimilað með beinni aðfarargerð að fá sóknaraðila borinn úr húsnæði að Bæjarhrauni 22 í Hafnarfirði. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila um heimild til útburðar en til vara að honum verði veittur frestur til 1. apríl 2005 til að rýma húsnæðið. Í báðum tilvikum krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íslandsprent ehf., greiði varnaraðila, Fjárvara ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
88/2005

J gerði dómkröfur í sex liðum, þar sem hann krafðist í fimm liðum viðurkenningar á því að L hafi verið óheimil nánar tilgreind afskipti af markaðssetningu hans á tilteknum vörutegundum. Í sjötta lið gerði J síðan kröfu um að viðurkennd yrði skaðabótaskylda L vegna fjártjóns, sem J hefði beðið vegna þessara afskipta. Talið var, að til þess að leysa að efni til úr kröfu J um viðurkenningu á rétti til skaðabóta yrði að taka afstöðu til þeirra málsástæðna hans að L hafi brotið á honum rétt með þeim gerðum sínum, sem um ræddi í fimm fyrstu kröfuliðunum. Því hafi engin efni verið til að halda þeim atriðum fram sem sjálfstæðum dómkröfum. Var úrskurður héraðsdóms staðfestur um frávísun fimm fyrstu kröfuliðanna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. mars 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. febrúar 2005, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var að hluta vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið í heild til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði gerði sóknaraðili í héraðsdómsstefnu dómkröfur í sex liðum auk kröfu um málskostnað. Í fimm fyrstu liðunum krafðist hann viðurkenningar á því að varnaraðila hafi verið óheimilt að leggja bann við því að sóknaraðili setti á markað og seldi þrjár nánar tilgreindar vörutegundir, gera kröfu um tilteknar breytingar á texta á umbúðum einnar vörutegundar og krefja sóknaraðila um frekari upplýsingar um magn tiltekins efnis í einni vörutegund. Í sjötta lið dómkrafna gerði sóknaraðili síðan kröfu um að viðurkennd yrði skaðabótaskylda varnaraðila vegna fjártjóns, sem sóknaraðili hafi beðið vegna þess, sem um ræddi í fyrstu kröfuliðunum fimm. Með hinum kærða úrskurði var þessum fimm kröfuliðum vísað frá dómi, en hafnað kröfu varnaraðila um frávísun að því er þann sjötta varðar.

Til þess að leysa að efni til úr kröfu sóknaraðila um viðurkenningu á rétti til skaðabóta, sem eftir stendur í málinu, verður að taka afstöðu til þeirra málsástæðna hans að varnaraðili hafi brotið á honum rétt með þeim gerðum sínum, sem um ræddi í fimm fyrstu kröfuliðum hans samkvæmt héraðsdómsstefnu. Voru því engin efni til að halda þeim atriðum fram sem sjálfstæðum dómkröfum. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila, sem að réttu lagi ætti að vera íslenska ríkið, kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf E-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðila, Lyfjastofnun, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
92/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. mars 2005. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. mars 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 6. apríl 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Varnaraðili hefur setið í gæsluvarðhaldi á grundvelli rannsóknarhagsmuna, sbr. a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, frá 28. október 2004 til 13. desember sama ár, en frá þeim degi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laganna, síðast með dómi Hæstaréttar 24. janúar 2005 í máli nr. 32/2005 allt til fimmtudagsins 3. mars 2005 kl. 16. Var fallist á með sóknaraðila að sterkur grunur væri fram kominn um að varnaraðili hefði framið brot, sem að lögum gæti varðað allt að 12 ára fangelsi, sbr. 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Rannsóknargögn, sem síðar hafa verið lögð fram í málinu, breyta ekki þessu mati Hæstaréttar. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
93/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. mars 2005. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. mars 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 14. apríl 2005 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Í niðurstöðu hins kærða úrskurðar segir að varnaraðili hafi 10. febrúar 2005 verið úrskurðaður í gæsluvarðhald á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Hið rétta er að það var gert með vísan til a. liðar 1. mgr. sömu greinar. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
94/2005

Með kaupsamningi í mars 2002 keypti G, f.h. óstofnaðs einkahlutafélags, hlut í öðru einkahlutafélagi af S. G afhenti S víxil til tryggingar tilteknum skuldbindingum sínum samkvæmt kaupsamningnum og ritaði H nafn sitt á víxilinn sem ábekingur. Vegna mistaka við gerð víxilsins fyrntist hann áður en unnt var að innheimta hann. S taldi G ekki hafa staðið við þær skuldbindingar sem stóðu að baki víxlinum og höfðaði málið með vísan til 74. gr. víxillaga. Hann hafði hins vegar hvorki lagt fram uppgjör vegna umræddra viðskipta né gert með öðrum hætti nánari grein fyrir umfangi tjóns síns vegna niðurfalls víxilréttarins. Var málatilbúnaður S af þessum sökum svo vanreifaður að ekki varð hjá því komist að vísa málinu sjálfkrafa frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. febrúar 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. mars sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. febrúar 2005, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar, en til vara að hann verði felldur úr gildi að hluta og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið að því leyti til efnismeðferðar. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Nokkur ný skjöl hafa verið lögð fyrir Hæstarétt.

Með vísan til forsendna úrskurðar héraðsdóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað, sem verður ákveðinn í einu lagi eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðili, S-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, H-kvk-þgf V-kvk-þgf, samtals 300.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.
95/2005

B kærði úrskurð héraðsdómara um að hann viki ekki sæti í útburðarmáli sem F hafði höfðað á hendur B. Talið var, að ekki hafi verið sýnt fram á nein atvik eða aðstæður, sem hafi getað valdið því að héraðsdómarinn yrði talinn vanhæfur til að fara með málið vegna ákvæðis g. liðar 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var úrskurðurinn staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. febrúar 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. febrúar 2005, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að I-kvk-nf L-kvk-nf, settur héraðsdómari, viki sæti í máli sem varnaraðili hefur höfðað gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að dómaranum verði gert að víkja sæti í málinu og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ekki hefur verið sýnt fram á nein atvik eða aðstæður, sem valdið geta því að héraðsdómarinn verði talinn vanhæfur til að fara með málið vegna ákvæðis g. liðar 5. gr. laga nr. 91/1991. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, B.G.S. trésmiðja ehf., greiði varnaraðila, Fasteignaleigunni ehf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
96/2005

SH reisti málsókn sína í héraði, um sölulaun úr hendi S og I, á kauptilboði sem bar með sér að annar lögaðili hefði haft milligöngu við gerð þess. Í stefnu var ekki gerð grein fyrir hvernig SH taldi sig vera kominn að stefnukröfunni. Uppfyllti stefnan því ekki skilyrði ákvæða laga um meðferð einkamála er lúta að reifun máls. Talið var að ekki yrði bætt úr því sem aflaga fór að þessu leyti með framlagningu gagna fyrir Hæstarétti. Varð af þessum sökum ekki hjá því komist að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. mars 2005. Hann krefst þess að stefndu verði dæmdir til að greiða sér óskipt 2.303.250 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. júlí 2003 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi reisti málsókn sína í héraði á kauptilboði 27. febrúar 2003 sem bar með sér að annar lögaðili, Húsið fasteignasala ehf., kt. 601092-2049, hefði haft milligöngu við gerð þess. Í stefnu var ekki grein gerð fyrir hvernig áfrýjandi taldi sig vera kominn að stefnukröfunni. Uppfyllti stefnan því ekki skilyrði 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er lúta að reifun máls. Ekki verður bætt úr því sem aflaga fór að þessu leyti með framlagningu gagna fyrir Hæstarétti. Verður af þessum sökum ekki hjá því komist að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
98/2005

Aðilar deildu um eignarhlutföll í óskiptu landi jarðanna B og H. Stefnendur héldu því fram að jörðin F hafi sameinast jörð þeirra, B, og miðuðu kröfu sína við það. Þó svo að fyrir lægju líkindi fyrir því að jörðin F hafi verið færð undir jörðina B, varð ekki fram hjá því litið að í gögn málsins skorti með öllu eignarheimildir fyrir því, þrátt fyrir áskorun K um að stefnendur bættu þar úr. Var málinu vísað frá dómi án kröfu á grundvelli vanreifunar og var sú niðurstaða staðfest í Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu máli þessu til Hæstaréttar með kæru 18. febrúar 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. mars sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 4. febrúar 2005, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega, að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar, svo og að varnaraðila verði gert að greiða þeim kærumálskostnað. Til vara krefjast sóknaraðilar þess að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður falli niður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað, en rétt er að aðilarnir beri hvert sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
101/2006

K og M hófu sambúð á árinu 1999. Þeim fæddist sonur á árinu 2003 en slitu samvistum ári síðar. Þau deildu um forsjá drengsins. Við úrlausn málsins í héraði var höfð hliðsjón af skýrslu tveggja dómkvaddra yfirmatsmanna, en þeir töldu báða aðila hæfa til að fara með forsjá drengsins. Þegar litið var meðal annars til þess að B hafði þá búið samfleytt hjá K í rúma 14 mánuði, að hann bjó með þremur hálfsystkinum sínum sem hann hafði alist upp með frá fæðingu, að drengurinn hafði tengst sambýlismanni K jákvæðum böndum, að K virtist hafa sveigjanlegri skapgerð en M og meira innsæi og betri skilning á þörfum barna almennt, taldi dómurinn að það væri drengnum fyrir bestu að búa óbreytt áfram hjá K. Umgengnisréttur M var ákveðinn með hliðsjón af matsgerð dómkvadds sálfræðings. Var M dæmdur til að greiða einfalt meðlag með drengnum. Fyrir Hæstarétt voru lögð fram nokkur ný skjöl, meðal annars matsgerð dómkvadds manns sem framkvæmd var eftir að héraðsdómur gekk. Niðurstaða héraðsdóms var staðfest með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. febrúar 2006. Hann krefst þess að sér verði dæmd forsjá sonar aðila, B, sem fæddur er [...] 2003. Þá krefst hann að stefndu verði gert að greiða meðlag með drengnum, sömu fjárhæðar og barnalífeyrir samkvæmt lögum um almannatryggingar er ákveðinn á hverjum tíma, frá dómsuppsögu til 18 ára aldurs hans og að umgengni stefndu við drenginn verði ákveðin með sama hætti og mælt var fyrir um í hinum áfrýjaða dómi gagnvart áfrýjanda. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms um annað en málskostnað. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda hefur ekki gagnáfrýjað héraðsdómi fyrir sitt leyti. Kemur krafa hennar um málskostnað í héraði því ekki til frekari álita hér fyrir dómi.

Málið var tekið til dóms í héraði eftir munnlegan flutning þess 16. desember 2005. Við uppkvaðningu héraðsdóms 31. janúar 2006 var fært til bókar að aðilar væru sammála dómendum um að ekki væri þörf á að málið yrði flutt á ný, sbr. 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Eftir uppsögu héraðsdóms var að beiðni áfrýjanda dómkvaddur matsmaður. Skyldi hann meðal annars leggja mat á hvernig tengslum drengsins væri háttað við föður sinn, móður, sambúðarmann hennar og hálfsystkini sín og hver væri staða hans í systkinahópnum. Þá skyldi matsmaður skoða hvernig högum barnsins og stefndu væri nú háttað. Hefur matsgerð hans 22. maí 2006 verið lögð fyrir Hæstarétt. Þá hefur verið lagt fram í Hæstarétti endurrit af skýrslu matsmannsins fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 4. júlí 2006 og athugasemdir leikskólans [...] 8. júní 2006 við matsgerðina.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Eftir atvikum er rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
103/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. febrúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. febrúar 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 24. febrúar 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Varnaraðili krefst þess að kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald verði hafnað en varnaraðili verði þess í stað látinn sæta farbanni. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Það athugast að í hinum kærða úrskurði hefur kröfugerð sóknaraðila misritast, en sóknaraðili krafðist þess að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi til 24. febrúar 2006 og var sú krafa tekin til greina. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
107/2006

B var ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa slegið A hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að hann kjálkabrotnaði. Fyrir dómi kannaðist B við að rétt væri eftir honum haft í lögregluskýrslu þar sem hann kvaðst hafa slegið A eitt hnefahögg í varnaðarskyni og var hann sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing B ákveðin 30 daga skilorðsbundið fangelsi og honum gert að greiða X skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 3. janúar 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu en þyngingar á refsingu ákærða. Þá krefst ákæruvaldið staðfestingar á ákvæði hins áfrýjaða dóms um greiðslu skaðabóta og vaxta af þeim.

Ákærði krefst sýknu af refsikröfu ákæruvaldsins. Þá krefst hann þess að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara sýknu.

Fyrir dómi kannaðist ákærði við að rétt væri eftir honum haft í lögregluskýrslu 19. apríl 2004, þar sem hann kvaðst hafa slegið A eitt hnefahögg í varnarskyni. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og bótakröfu A.

Fyrir Hæstarétti hefur ákæruvaldið upplýst, að í febrúar 1991 hafi ákærði verið sakfelldur í sakadómi Reykjavíkur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þá hlotið skilorðsbundið fangelsi í 30 daga. Í þeim dómi er getið um dómsáttir sem ákærði hafði gengist undir, þar á meðal í mars 1989 fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga. Þessi brot hafa ekki áhrif á ákvörðun refsingar í þessu máli og þykir með vísan til 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála með áorðnum breytingum mega staðfesta héraðsdóm um refsingu ákærða.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, B-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 209.558 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
110/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. febrúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. febrúar 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 2. mars 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og látið verði við það sitja að varnaraðila verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.