633/2009

V kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum hans um að S yrði gert að aflétta haldi á átján tilgreindum gögnum, sem tekin voru við húsleit hjá V, og að öllum afritum sem tekin voru af gögnunum yrði sannarlega eytt. Í dómi Hæstaréttar segir að kröfur V snúi í reynd að því einu að S verði gert að eyða afritum gagnanna. Samkvæmt 2. mgr. 102. gr., sbr. 3. mgr. 69. gr. laga nr. 88/2008 sé V heimilt að leita úrlausnar dómstóla um þá kröfu. Fram kemur að V hafi í málatilbúnaði sínum rökstutt í einstökum liðum að umrædd gögn varði ekki efnisatriði rannsóknar S. Hefði því S ekkert verið að vanbúnaði að taka rökstudda afstöðu til þess hvort aðrar rannsóknarnauðsynjar gæti staðið til þess að S fengi haldið afritum þessara gagna að einhverju leyti eða öllu. Var krafa V um eyðingu gagnanna því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. nóvember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. október 2009, þar sem hafnað var kröfum varnaraðila um að sóknaraðila yrði gert að aflétta haldi á tilgreindum gögnum, sem tekin voru við húsleit hjá varnaraðila 1. júlí 2009, og að öllum afritum sem tekin voru af gögnunum yrði sannanlega eytt. Um kæruheimild vísar varnaraðili til g. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hann krefst þess fyrrgreindar kröfur hans verði teknar til greina og sóknaraðila gert að greiða málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili fékk með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 30. júní 2009 heimild til leitar í tilteknum húsakynnum varnaraðila, svo og til að leggja þar hald á muni og gögn og taka afrit af gögnum á tölvutæku formi, vegna rannsóknar á því hvort varnaraðili hefði með misnotkun markaðsráðandi stöðu brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005, en rannsókn þessi mun hafa átt rætur að rekja til kæru, sem sóknaraðila hafði borist frá Borgun hf. Húsleit á grundvelli þessa úrskurðar mun hafa farið fram 1. júlí 2009. Varnaraðili kveður sóknaraðila hafa þar meðal annars tekið afrit af öllum gögnum, sem hafi farið um og verið vistuð á svokölluðum póstþjóni í tölvum varnaraðila. Ekki verður séð að hann hafi gert athugasemdir við að sóknaraðili framkvæmdi á þennan hátt rannsóknaraðgerðir á grundvelli fyrrnefnds dómsúrskurðar. Af gögnum málsins verður ráðið að sóknaraðili hafi ekki hafið könnun á tölvutækum gögnum, sem afrituð voru við húsleitina, fyrr en 30. september 2009 og hafi fulltrúi varnaraðila verið þar viðstaddur. Vegna þeirrar könnunar reis ágreiningur milli aðilanna, sem leiddi til þess að varnaraðili krafðist með bréfi 2. október 2009 að sóknaraðili léti af frekari athugun þessara gagna og eyddi að auki afritum átján nánar tiltekinna tölvupóstsendinga og fylgigagna með þeim. Þessu hafnaði sóknaraðili 6. október 2009 og lagði varnaraðili 7. sama mánaðar kröfu fyrir Héraðsdóm Reykjavíkur um að sóknaraðila yrði með úrskurði gert að aflétta haldi á þeim gögnum, sem áður er getið, og að öllum afritum, sem tekin hafi verið af þeim, „hvort sem er rafrænum eða í áþreifanlegu formi, verði sannanlega eytt“. Þessari kröfu var hafnað með hinum kærða úrskurði.

Líta verður svo á að kröfur varnaraðila snúi í reynd að því einu að sóknaraðila verði gert að eyða afritum þeirra gagna, sem áður er getið. Samkvæmt 2. mgr. 102. gr., sbr. 3. mgr. 69. gr., laga nr. 88/2008 er varnaraðila heimilt að leita úrlausnar dómstóla um þá kröfu, sbr. meðal annars dóma Hæstaréttar 3. maí 2002 í máli nr. 178/2002 og 19. janúar 2004 í máli nr. 487/2003, og er heimild til kæru úrskurðar héraðsdóms um þetta efni í d. og g. liðum 1. mgr. 192. gr. laganna. Aðalkröfu sóknaraðila um að málinu verði vísað frá dómi er því hafnað.

Varnaraðili hefur í málatilbúnaði sínum rökstutt í einstökum liðum að gögnin, sem krafa hans beinist að, varði ekki efnisatriði rannsóknarinnar, sem mun standa yfir hjá sóknaraðila og var grundvöllur heimilda hans samkvæmt áðurnefndum dómsúrskurði 30. júní 2009. Þessu hefur sóknaraðili í engu hnekkt. Hann hefur í nærri fimm mánuði haft undir höndum afrit tölvutækra gagna, sem hann tók við húsleitina, og eru nú tæpir tveir mánuðir frá því að varnaraðili krafðist þess að átján tilteknum gögnum úr því safni afrita yrði eytt. Sóknaraðila hefur því ekkert verið að vanbúnaði að taka rökstudda afstöðu til þess hvort aðrar rannsóknarnauðsynjar geti staðið til þess að hann fái haldið afritum þessara gagna að einhverju leyti eða öllu. Hann hefur ekki hreyft því í málatilbúnaði sínum að svo geti verið. Eru því ekki efni til annars en að taka kröfu varnaraðila til greina.

Um málskostnað í héraði og kærumálskostnað fer sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Sóknaraðila, Samkeppniseftirlitinu, er skylt að eyða öllum afritum þeirra gagna, sem talin eru upp í töluliðum 1. til 18. í hinum kærða úrskurði.

Sóknaraðili greiði varnaraðila, Valitor hf., samtals 400.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.