arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
158/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. maí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. maí 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 13. júní nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
15/2001

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. janúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. janúar sl., þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 23. janúar nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Að virtum gögnum málsins verður að fallast á með sóknaraðila að rökstuddur grunur sé fyrir hendi um að varnaraðili eigi þátt í þeim ætluðu fíkniefnalagabrotum, sem greint er frá í úrskurði héraðsdómara. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
160/2001

G varð fyrir varanlegu líkamstjóni í umferðarslysi á árinu 1997. Var varanlegur miski G metinn 15%, en varanleg örorka 30%. Áður en slysið átti sér stað hafði G, sem var fædd árið 1953, stundað nám um nokkurra ára skeið, síðast í bókmenntafræðum við Háskóla Íslands, en þar á undan verið húsmóðir. Þurfti G að hætta námi vegna afleiðinga slyssins. Í málinu krafðist G þess að bætur fyrir varanlega örorku væru ákveðnar á grundvelli 5.-7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en ekki 8. gr. sömu laga. Samkvæmt 2. mgr. 7. gr. laganna skyldi meta árslaun sérstaklega, þegar óvenjulegar aðstæður væru fyrir hendi, t.d. breytingar á tekjum eða atvinnuhögum, en samkvæmt þágildandi 8. gr. sömu laga, sem farið hafði verið eftir við tjónsuppgjör vegna slyssins, skyldi ákveða bætur til barna og tjónþola, sem að verulegu leyti nýttu vinnugetu sína þannig, að þeir hefðu engar eða takmarkaðar vinnutekjur, á grundvelli miskastigs samkvæmt 4. gr. laganna. Héraðsdómur taldi að rétt hefði verið að fara eftir þágildandi ákvæðum 8. gr. skaðabótalaga við uppgjör á örorkubótum G. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóm með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. maí 2001. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 4.305.351 krónu með 2% ársvöxtum frá 27. desember 1997 til 27. október 1999, en með dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Hvor aðili skal bera sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti verður ákveðinn eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, G-kvk-ef E-kvk-ef K-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 250.000 krónur.
166/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli er ákæruvaldið hefur höfðað gegn honum, þó eigi lengur en til fimmtudagsins 21. júní nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni uns dómur gengur í máli hans.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
167/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli er ákæruvaldið hefur höfðað gegn honum, þó eigi lengur en til fimmtudagsins 21. júní nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
168/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli er ákæruvaldið hefur höfðað gegn honum, þó eigi lengur en til fimmtudagsins 21. júní nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
172/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. maí 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. júní nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
179/2001

Ö ehf. krafðist þess að fá dóm á hendur E ehf. og S, óskráðu einkafirma. Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins frá dómi sökum óljósrar dómkröfu Ö ehf., en henni virtist í raun vera beint að J og E, sem Ö ehf. taldi vera fyrirsvarsmenn S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. maí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. apríl 2001, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili Eyrarmúli ehf. hefur ekki látið málið til sín taka.

Varnaraðili Skipamiðlunin Bátar og kvóti krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Jafnframt verði lögmaður sóknaraðila víttur fyrir óviðurkvæmileg ummæli um varnaraðila í stefnu. Þá er þess krafist að sóknaraðili verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, auk þess sem sóknaraðili og lögmaður hans verði sameiginlega dæmdir til að greiða álag á málskostnað í héraði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað, en rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Ekki eru efni til að verða við fyrrnefndri kröfu varnaraðila um vítur á hendur lögmanni sóknaraðila.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
180/2000

Í kjölfar innlagnar S á barnadeild Landspítalans í október 1979 vegna mikilla verkja í hnjám voru allir liðþófar fjarlægðir úr hnjám hennar á árunum 1980 og 1981 með fjórum skurðaðgerðum. Eftir aðgerðirnar kenndi  S verulegra óþæginda, sem háðu henni mikið og leiddu til 35% örorku. Krafði hún R um bætur og byggði á því að ekki hefði verið staðið tilhlýðilega að þeirri læknismeðferð sem hún hlaut á Landspítalanum árin 1979-1981. Að áliti læknaráðs, siðamáladeildar þess og landlæknis var staðið tilhlýðilega að greiningu og meðferð S miðað við einkenni, niðurstöðu rannsókna og viðurkenndar læknisaðferðir þess tíma. Héraðsdómur áleit, að þegar litið væri til álits læknaráðs, athugunar á aðgerðalýsingu, sjúkraskráa, röntgenmynda og framburðar vitna, svo og skoðana hinna sérfróðu meðdómsmanna, þá hefði S ekki tekist að sanna þá fullyrðingu að ótilhlýðilega hefði verið staðið að læknismeðferð hennar. Var bótakröfu hafnað. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóminn með þeirri athugasemd, að ekkert hefði komið fram fyrir Hæstarétti, sem veitti efni til að hnekkja ofangreindri niðurstöðu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. maí 2000. Krefst hún þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 10.338.160 krónur með vöxtum samkvæmt 7. gr. vaxtalaga nr. 25/1987 frá 1. janúar 1988 til 26. júní 1997, en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi gerir kröfu um staðfestingu hins áfrýjaða dóms og greiðslu málskostnaðar. Til vara er gerð krafa um verulega lækkun stefnufjárhæðar.

Í héraðsdómi er gerð grein fyrir þeim læknisfræðilegu gögnum, sem við er að styðjast í máli þessu. Kemur þar meðal annars fram að samkvæmt úrskurði dómsins var málinu skotið til umsagnar læknaráðs og var það niðurstaða þess að rétt og tilhlýðilega hefði verið staðið að meðhöndlun áfrýjanda á bæklunardeild Landspítalans á árunum 1980 og 1981 miðað við einkenni, niðurstöðu rannsókna og viðurkenndar læknisaðferðir þess tíma. Þá hafði siðamáladeild læknaráðs komist að sömu niðurstöðu í greinargerð til landlæknis 21. febrúar 1994. Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, taldi eftir athugun á öllum læknisfræðilegum gögnum málsins, svo og eftir skoðun hinna sérfróðu meðdómsmanna á áfrýjanda, að henni hefði ekki tekist að sanna fullyrðingu sína um að ótilhlýðilega hefði verið staðið að umræddri læknismeðferð. Ekkert hefur komið fram fyrir Hæstarétti, sem veitir efni til að hnekkja þessari niðurstöðu. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, S-kvk-ef Ó-x-x, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
180/2001

X, sem var undir rökstuddum grun um aðild að umfangsmiklu fíkniefnamáli, var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. maí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. maí 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. maí nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 22. maí sl. og gerði þær kröfur að gæsluvarðhaldinu yrði markaður tími til mánudagsins 28. maí nk. kl. 16.00 í samræmi við upphaflegar kröfur sínar fyrir héraðsdómi. Í greinargerð fyrir Hæstarétti krefst sóknaraðili hins vegar staðfestingar úrskurðar héraðsdóms.

Með vísan til forsenda hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
184/2001

G kærði til Hæstaréttar ákvæði í héraðsdómi um að vísa frá dómi hluta dómkrafna hans. Ekki varð af gögnum málsins ráðið að tölulegur ágreiningur væri með aðilum um þá kröfuliði, sem vísað var frá dómi, heldur einungis hvort G ætti rétt til þeirra greiðslna sem þar um ræddi. Var ekki fallist á með héraðsdómara að kröfugerð G væri í þessum liðum svo vanreifuð að vísa bæri henni frá dómi. Hið kærða ákvæði héraðsdóms var því fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að leggja efnisdóm á kröfur G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. maí 2001. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Austurlands 3. maí 2001 í máli sóknaraðila á hendur varnaraðila um að vísa frá dómi hluta dómkrafna þess fyrrnefnda. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að þetta ákvæði héraðsdóms verði fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að leggja efnisdóm á kröfur hans. Hann krefst einnig kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Ágreiningur málsaðila varðar nokkra þætti í launauppgjöri fyrir sóknaraðila vegna starfa hans sem háseti og stýrimaður á fiskiskipi varnaraðila, Húnaröst SF 550, á tímabilinu frá september til desember 1999 að báðum mánuðum meðtöldum. Með héraðsdómi var fallist á þann hluta kröfu sóknaraðila, sem laut að greiðslu aflahlutar fyrir september og október 1999, en öðrum liðum hennar vísað frá dómi vegna vanreifunar. Lutu þeir liðir að greiðslu kauptryggingar fyrir tímabilið frá 21. desember til loka ársins 1999, hlífðarfatapeninga og starfsaldursálags vegna sama tímabils og mismunar á fæðispeningum, sem varnaraðili greiddi fyrir október og desember 1999, og því, sem sóknaraðili telur að hann með réttu hefði átt að greiða.

Af gögnum málsins verður ekki ráðið að tölulegur ágreiningur sé með aðilum um þá kröfuliði, sem vísað var frá dómi, heldur einungis hvort sóknaraðili eigi rétt til þessara greiðslna. Lýtur deilan ýmist að því hvort þær skuli inna af hendi fyrir daga, sem sóknaraðili átti frí meðan ráðningarsamningur var enn í gildi, eða við hvaða ákvæði í kjarasamningi skuli miða greiðslur. Verður ekki fallist á með héraðsdómara að kröfugerð sóknaraðila sé í þessum liðum svo vanreifuð að vísa beri henni frá dómi. Verður hið kærða ákvæði því fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Fellt er úr gildi hið kærða ákvæði í dómi Héraðsdóms Austurlands 3. maí 2001 um að vísa frá dómi hluta kröfu sóknaraðila, G-kk-ef Þ-kk-ef, á hendur varnaraðila, Skinney-Þinganesi hf. Lagt er fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar að því leyti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
185/2001

J kærði til Hæstaréttar ákvæði í héraðsdómi um að vísa frá dómi hluta dómkrafna hans. Ekki varð af gögnum málsins ráðið að tölulegur ágreiningur væri með aðilum um þá kröfuliði, sem vísað var frá dómi, heldur einungis hvort J ætti rétt til þeirra greiðslna sem þar um ræddi. Var ekki fallist á með héraðsdómara að kröfugerð J væri í þessum liðum svo vanreifuð að vísa bæri henni frá dómi. Hið kærða ákvæði héraðsdóms var því fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að leggja efnisdóm á kröfur J.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. maí 2001. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Austurlands 3. maí 2001 í máli sóknaraðila á hendur varnaraðila um að vísa frá dómi hluta dómkrafna þess fyrrnefnda. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að þetta ákvæði héraðsdóms verði fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að leggja efnisdóm á kröfur hans. Hann krefst einnig kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Ágreiningur málsaðila varðar nokkra þætti í launauppgjöri fyrir sóknaraðila vegna starfs hans sem skipstjóri á fiskiskipi varnaraðila, Húnaröst SF 550, í september og október 1999. Með dómi héraðsdóms var fallist á þann hluta kröfunnar, sem laut að greiðslu aflahlutar á þessum tíma, en vísað var frá dómi vegna vanreifunar kröfulið um mismun á fæðispeningum, sem varnaraðili greiddi, og því, sem sóknaraðili telur að hann með réttu hefði átt að greiða.

Af gögnum málsins verður ekki ráðið að tölulegur ágreiningur sé með aðilum um þann lið kröfunnar, sem vísað var frá dómi, heldur einungis hvort sóknaraðili eigi rétt til þessarar greiðslu. Lýtur deilan að því við hvaða ákvæði í kjarasamningi skuli miða greiðslu. Verður ekki fallist á með héraðsdómara að kröfugerð sóknaraðila sé í þessum lið svo vanreifuð að vísa beri henni frá dómi. Verður hið kærða ákvæði því fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Fellt er úr gildi hið kærða ákvæði í dómi Héraðsdóms Austurlands 3. maí 2001 um að vísa frá dómi hluta kröfu sóknaraðila, J-kk-ef A-kk-ef, á hendur varnaraðila, Skinney-Þinganesi hf. Lagt er fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar að því leyti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
194/2001

Bílasalinn G hafði bifreið til sölumeðferðar á bílasölu sinni. K fékk umráð bifreiðarinnar gegn tiltekinni greiðslu, en ekki var gengið formlega frá kaupunum og tilkynning um eigendaskipti ekki gerð. G tók bifreiðina aftur í sína vörslu án vitundar K, sem lék sama leikinn stuttu síðar er bifreiðin var á verkstæði á vegum G. Sýslumaður gerði fjárnám í bifreiðinni að kröfu vátryggingafélagsins S á grundvelli veðskuldabréfs útgefnu af G, sem tryggt var með veði í bifreiðinni. G mótmælti framgangi gerðarinnar og reisti kröfu sína á því að krafan væri að fullu greidd með skuldajöfnuði við kröfu um húftryggingarbætur úr hendi S vegna þjófnaðar á bifreiðinni. Ágreiningur var með G og K, kaupanda bifreiðarinnar, um eignarhald hennar og höfðu þeir báðir beitt sjálftöku til að ná umráðum hennar. Taldi héraðsdómur að sú athöfn K að taka bifreiðina í sínar vörslur hefði ekki verið þjófnaður í skilningi húftryggingarskilmála S og því hefði G ekki átt tilkall til húftryggingarbóta. Var kröfu hans um ógildingu aðfarargerðar hafnað. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. apríl 2001, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fellt yrði úr gildi fjárnám, sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði hjá honum 13. desember 2000 fyrir kröfu varnaraðila að fjárhæð alls 976.540 krónur. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að fjárnámið verði fellt úr gildi og varnaraðila gert að greiða málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðili dæmdur til að greiða kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf S. H-kk-nf, greiði varnaraðila, Sjóvá-Almennum tryggingum hf., 40.000 krónur í kærumálskostnað.