456/2011

Úrskurður héraðsdóms, sem felldi úr gildi ákvörðun dómsmálaráðherra um að X skyldi framseldur til Póllands, var felldur úr gildi og ákvörðun innanríkisráðherra staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júlí 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. júlí 2011, þar sem ákvörðun innanríkisráðherra 9. júní sama ár, um að framselja varnaraðila til Póllands, var felld úr gildi. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og staðfest verði ákvörðun innanríkisráðherra 9. júní 2011 um framsal varnaraðila til Póllands.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Pólsk yfirvöld hafa krafist framsals varnaraðila til fullnustu refsingar, sem hann hefur hlotið samkvæmt fjórum dómum. Samkvæmt gögnum málsins er um að ræða þrjá dóma fyrir líkamsárásir þar af tvo fyrir meiriháttar líkamsárásir. Í tveimur tilvikum var dæmt að varnaraðili hafi framið líkamsárásirnar í félagi við aðra. Í fjórða dóminum var varnaraðili sakfelldur fyrir hylmingu. Fyrir brotin, sem varnaraðili framdi samkvæmt gögnum málsins flest eftir að hann náði 20 ára aldri, hefur hann verið dæmdur í refsingu sem samtals nemur fjögurra og hálfs árs fangelsi. Ágreiningslaust er að refsingin er ekki fallin niður fyrir fyrningu.

Varnaraðili reisir kröfu sína um að staðfesta beri hinn kærða úrskurð og synja um framsal á þeim grundvelli að mannúðarástæður mæli gegn framsali, sbr. 7. gr. laga nr. 13/1984. Tilgreinir hann fyrst og fremst fjölskylduaðstæður, en hann eigi barn með íslenskri konu og hafi tengst henni og þremur börnum hennar af fyrra sambandi fjölskylduböndum. Þá hafi hann dvalið á Íslandi frá miðju ári 2006, stundað atvinnu og ekki gerst brotlegur við refsilög. Loks bendir hann á, að dráttur á því að pólsk yfirvöld fylgdu kröfu um framsal eftir hafi verið slíkur að hann hafi mátt með réttu telja að fallið hefði verið frá áformum um að krefjast framsals. Hann bendir í þessu sambandi á 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu.

Til grundvallar ákvörðun innanríkisráðherra 9. júní 2011 um að fallast á kröfu pólskra yfirvalda um framsal varnaraðila liggur mat á því hvort mannúðarástæður mæli gegn framsali. Verður ekki annað séð en að það mat hafi verið framkvæmt með réttum og málefnalegum hætti. Verður það mat ekki endurskoðað í máli þessu.

Varnaraðila hlaut að vera ljóst að til þess kynni að koma að pólsk yfirvöld krefðust framsals hans til þess að fullnusta refsingu þá sem honum hafði verið dæmd vegna hinna alvarlegu brota sem lýst er að framan. Hefur dráttur á kröfu um framsal ekki áhrif á niðurstöðu málsins.

Samkvæmt framansögðu verður krafa sóknaraðila tekin til greina á þann hátt, sem getur í dómsorði.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi um annað en laun réttargæslumanna. Ákvörðun innanríkisráðherra 9. júní 2011 um framsal varnaraðila, X, til Póllands er staðfest.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila fyrir Hæstarétti, J-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, 180.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.