arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
355/2007

B var sakfelldur fyrir að aka undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti. Honum hafði fimm sinnum áður verið gerð refsing fyrir ölvunarakstur og átta sinnum fyrir akstur sviptur ökurétti. Með hliðsjón af sakarferli B þótti refsing hans hæfilega ákveðin 8 mánaða fangelsi auk þess sem ævilöng ökuréttarsvipting hans var áréttuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 19. mars 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu og ökuréttarsviptungu ákærða en að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af ölvunarakstri og að refsing hans verði milduð.

Í ákæru málsins segir að vínandamagn í blóði ákærða hafi verið 1,71‰ en ekki 0,71 mg í lítra útöndunarlofts sem var niðurstaða öndunarsýnismælingar. Þetta var leiðrétt með bókun í héraðsdómi við fyrirtöku málsins 26. október 2006. Heimfærsla brots til lagaákvæða í ákæru var hins vegar rétt. Af hálfu ákærða hefur því ekki verið haldið fram að þessi misritun hafi komið niður á vörn hans. Þykir hún ekki eiga að valda frávísun ákærunnar frá héraðsdómi.

Samkvæmt málsgögnum hefur ákærði átta sinnum hlotið refsingu fyrir brot gegn umferðarlögum. Hann hefur fjórum sinnum verið dæmdur fyrir að aka ölvaður auk þess sem hann hefur undirgengist sátt einu sinni fyrir slíkt brot. Þá hefur hann átta sinnum verið dæmdur fyrir akstur sviptur ökurétti. Ákærði hefur tvisvar verið dæmdur í þriggja mánaða fangelsi og tvisvar í sex mánaða fangelsi fyrir að aka ölvaður sviptur ökurétti.

Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms er staðfest niðurstaða hans um sakfellingu og ákvörðun refsingar svo og sviptingu ökuréttar.

Af gögnum málsins verður ráðið að málið var þingfest 22. júní 2005 að ákærða viðstöddum. Málið var næst tekið fyrir 19. ágúst og þá 29. ágúst 2005 en ákærði mætti ekki til þessara þinghalda. Í síðara skiptið var málinu frestað um ótilgreindan tíma. Síðan lá meðferð málsins niðri og var það ekki tekið fyrir á ný fyrr en 9. október 2006. Þessi langi dráttur hefur ekki verið réttlættur með fullnægjandi hætti og er aðfinnsluverður.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, B-kk-nf J-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 201.062 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
356/2006

S var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist að sýslumanninum á Selfossi, er hann var við störf sem ákærandi, stöðvað för hans með því að þrífa í öxl hans og brugðið fyrir hann fæti svo að hann hrasaði við. Með brotinu rauf S skilorð dóms frá 9. júní 2005 og bar því að taka upp fjögurra mánaða skilorðshluta þess dóms og dæma með í máli þessu, sbr. 60. gr. alm. hgl. Með hliðsjón af þessu og 77. gr. alm. hgl. þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 24. maí 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu og refsiákvörðun.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara mildari refsingar en ákveðin var í héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, svo sem nánar greinir í dómsorði, en virðisaukaskattur er innifalinn í fjárhæð þeirra.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði S-kk-nf Ó-kk-nf H-kk-nf greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 202.725 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
358/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júlí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 9. júlí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 6. júlí 2007 og krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 30. ágúst 2007 kl. 16.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
359/2007

H krafðist þess að árangurslaust fjárnám, sem gert hafði verið hjá henni vegna vangreidds sakarkostnaðar í opinberu máli, yrði fellt úr gildi. Reisti hún kröfuna á c. lið 3. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, þar sem m.a. er kveðið á um að hafi sakborningur ekki nægt fé til að greiða lögfræðiaðstoð skuli hann fá hana ókeypis sé það nauðsynlegt vegna réttvísinnar. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að þetta ákvæði gæti aðeins leyst H undan greiðslu málsvarnarhluta sakarkostnaðarins. Með því að aðfarargerðin varð árangurslaus hefði það engin áhrif á gildi hennar þótt fallist yrði á að H skyldi vera laus undan skyldu til að greiða hluta þess kostnaðar sem aðfarar var beiðst fyrir. Var þegar af þeirri ástæðu fallist á niðurstöðu héraðsdóms um að staðfesta gerðina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júní 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. júní 2007, þar sem staðfest var árangurslaust fjárnám sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði hjá sóknaraðila 27. febrúar 2007. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að fjárnámið verði fellt úr gildi. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði var sóknaraðili 20. janúar 2006 dæmd í Héraðsdómi Reykjavíkur til að greiða 307.773 krónur í sakarkostnað í opinberu máli. Málsvarnarlaun skipaðs verjanda hennar námu að meðtöldum virðisaukaskatti 200.000 krónum og voru því aðeins hluti hins dæmda sakarkostnaðar. Sóknaraðili byggir kröfu sína um að hin árangurslausa fjárnámsgerð 27. febrúar 2007 verði felld úr gildi á c. lið 3. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sem hefur lagagildi hér á landi samkvæmt lögum nr. 62/1994 um mannréttindasáttmála Evrópu. Þar er kveðið svo á að hver sá sem borinn sé sökum um refsiverða háttsemi skuli njóta þess réttar að fá að halda uppi vörnum sjálfur eða með aðstoð verjanda að eigin vali. Hafi hann ekki nóg fé til að greiða lögfræðiaðstoð skuli hann fá hana ókeypis ef það sé nauðsynlegt vegna réttvísinnar. Þetta lagaákvæði getur ekki leitt til þess að sóknaraðili verði með öllu laus undan greiðslu þess sakarkostnaðar sem kveðið var á um í dóminum 20. janúar 2006 heldur aðeins málsvarnarhluta hans. Með því að aðfarargerðin, sem sóknaraðili krefst að felld verði úr gildi, varð árangurslaus, hefði það engin áhrif á gildi hennar þótt fallist yrði á sjónarmið sóknaraðila um að henni hafi borið réttur til að vera laus undan skyldu til að greiða hluta þess kostnaðar sem aðfarar var beiðst fyrir. Ber þegar af þessari ástæðu að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
35/2007

S var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa þröngvað Y með ofbeldi til samræðis og annarra kynferðismaka. Með vísan til þess að héraðsdómur hafði metið frásögn Y af atburðinum trúverðuga, auk þess sem hún fékk stoð í líkamlegum áverkum á Y eftir atburðinn, lostástand og andlegra erfiðleika hennar í kjölfar atburðarins, svo og framburð vitna um frásögn Y strax á fyrstu stigum, var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu S fyrir brot gegn 194. gr. almennra hegningarlaga. S hafði með dómi héraðsdóms 17. nóvember 2005, sem staðfestur var í Hæstarétti, verið dæmdur í fangelsi í 2 ár og 6 mánuði fyrir brot gegn 194. gr. almennra hegningarlaga. Brot S í þessu máli voru framin fyrir uppsögu héraðsdómsins frá 17. nóvember 2005. Bar því að tiltaka refsingu S samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 77. gr. Þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 2 ár auk þess sem hann var dæmdur til að greiða Y 1.000.000 króna í skaðabætur.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 3. janúar 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing verði þyngd, en niðurstaða héraðsdóms um bótakröfu staðfest.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvalds og að bótakröfu verði vísað frá dómi.

Ákæruvaldið krefst staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms, en það var mat dómsins að sýnt hafi verið fram á að ákærði hafi átt kynmök við kæranda í stofu á heimili hans, gegn vilja hennar og með valdbeitingu, eftir að kærandi hafði gefið til kynna að samræðið væri gegn vilja hennar. Taldi héraðsdómur að framburður kæranda væri trúverðugur og styddist við líkamlega áverka á henni eftir atburðinn, lostástand og andlega erfiðleika í kjölfar hans, svo og framburð vitna um frásögn kæranda strax á fyrstu stigum. Þá hefur ákærði viðurkennt að hafa misþyrmt kæranda í umrætt sinn. Ekki er fram komið að þeir annmarkar séu á þessu sönnunarmati héraðsdóms að ómerkingu varði. Verður niðurstaða hans um sakfellingu ákærða staðfest.

Með vísan til þess, sem segir í forsendum héraðsdóms um ákvörðun refsingar ákærða, er hún hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun verjanda ákærða og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf H-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í 2 ár.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og sakarkostnaður skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 502.079 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 373.500 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 99.600 krónur.
361/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. júlí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 15. ágúst 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili var handtekinn 29. júní síðastliðinn í framhaldi af því að hann hringdi sjálfur til Neyðarlínu. Tjáði hann lögreglu að hann hefði tekið konu sína hálstaki og reynt að bana henni. Hann var yfirheyrður án þess að lögmaður væri viðstaddur en var síðan sleppt. Lögregla talaði við konuna en ekki hefur verið tekin af henni formleg skýrsla og ekki heldur af dóttur þeirra sem var heima eða eldri dóttur mannsins sem nefnd er í lögregluskýrslum. Konan neitaði að kæra atburðinn og ekkert áverkavottorð liggur fyrir. Hinn 4. júlí var varnaraðili handtekinn á ný án þess að nýtt tilefni væri fyrir hendi og úrskurðaður í gæsluvarðhald. Eftir það hefur konan gefið út yfirlýsingu þess efnis að hún hafi enga áverka hlotið, hún óttist varnaraðila ekki og hafi neitað að kæra hann, en að andlegt ástand hans hafi verið slæmt. Jafnframt því að vera úrskurðaður í gæsluvarðhald var varnaraðila sama dag gert að sæta geðrannsókn og mótmælti hann ekki þeirri kröfu.

Eins og mál þetta liggur nú fyrir er það ekki fullrannsakað og hefur játning varnaraðila ekki verið studd þeim rökum að fullyrt verði að sterkur grunur sé til staðar um að hann hafi gerst sekur um brot gegn 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eða 2. mgr. 218. gr. sömu laga og að varðhald sé því nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Með hliðsjón af framangreindu verður varnaraðila ekki gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Verður hinn kærði úrskurði því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
362/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. júlí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 16. júlí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
364/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júlí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 18. júlí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
365/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júlí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 17. ágúst 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
368/2007

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni gagnvart Y, heimili hennar og vinnustað samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en ekki þótti ástæða til að nálgunarbannið næði einnig til vinnustaðar Y í Kringlunni þar sem óljóst var hvort eða hvenær Y hæfi þar störf á ný.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. júlí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta nálgunarbanni í sex mánuði, þannig að lagt var bann við því að hann komi á eða í námunda við heimili Y, [...], Kópavogi, á svæði sem markast af 50 metra radíus umhverfis húsið, mælt frá miðju þess. Einnig var lagt bann við því að varnaraðili komi á eða í námunda við [...], Reykjavík, og [...], Kringlunni í Reykjavík, vinnustaði Y, á svæði sem markast af 50 metra radíus umhverfis [...], mælt frá miðju hússins. Jafnframt var lagt bann við því að varnaraðili veiti Y eftirför, nálgist hana á almannafæri, hringi í heima-, vinnu- og farsíma hennar eða setji sig á annan hátt beint í samband við hana. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að tími nálgunarbannsins verði styttur, að svæðið sem nálgunarbannið nær til verði látið markast af 50 metra radíus umhverfis [...], mælt frá miðju hússins, að úrskurðinn verði felldur úr gildi að því er varðar bann við símasamskiptum og að því er varðar bann við eftirför eða að varnaraðili nálgist hana á almannafæri.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Lagt var fyrir Hæstarétti nýtt gagn af hálfu varnaraðila sem staðfestir að sóknaraðili vann einungis tvær helgar í [...], Kringlunni og óljóst hvort eða hvenær hún muni koma þar aftur til starfa. Verður í því ljósi ekki fallist á að nálgunarbann á hendur varnaraðila nái til [...]. Að öðru leyti verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að nálgunarbann á hendur varnaraðila, X, tekur ekki til [...], Kringlunni í Reykjavík.
369/2007

Deilt var um hvort lífeyrisréttindum M skyldi haldið utan skipta við opinber skipti til fjárslita vegna hjónaskilnaðar M og K. K krafðist þess að viðurkennd yrði krafa hennar um helmingshlut á tilteknum lífeyrisréttindum M fyrir það tímabil sem hjúskapur þeirra stóð. M krafðist þess á grundvelli 102. gr. hjúskaparlaga að lífeyrisréttindum hans yrði haldið utan skipta. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, segir að ekki verði framhjá því litið að sérstakar aðstæður verði að vera fyrir hendi eigi lífeyrisréttindi M að koma undir skiptin, sbr. 102. gr. hjúskaparlaga. Við mat á þessu sé rétt að horfa heildstætt á allar aðstæður beggja. Ekki var talið að sýnt hefði verið fram á að ósanngjarnt væri gagnvart K að halda lífeyrisréttindum M utan skipta. Var því ekki fallist á kröfu K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júní 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. júní 2007, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um hvort lífeyrisréttindum varnaraðila skyldi haldið utan skipta við opinber skipti til fjárslita vegna hjónaskilnaðar þeirra. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að viðurkennd verði krafa hennar um helmingshlut í lífeyrisréttindum varnaraðila fyrir það tímabil, sem hjúskapur þeirra stóð, og henni dæmdar 5.301.333 krónur vegna réttinda varnaraðila í Lífeyrissjóði starfsmanna sveitarfélaga og 2.180 evrur vegna inneignar hans í séreignarsjóði hjá Allianz Íslandi hf. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að krafa sóknaraðila verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 150.000 krónur.
36/2007

A var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa þröngvað Y með ofbeldi til annarra kynferðismaka en samræðis á þann hátt sem nánar var lýst í ákæru. Fjölskipaður héraðsdómur mat framburð stúlkunnar, sem fékk stoð í framburði annarra vitna, trúverðugan. Með hliðsjón af því, ástandi hennar eftir atvikið og niðurstöðu DNA-rannsóknar þótti sannað að A hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök og var hann sakfelldur fyrir brot gegn 194. gr. almennra hegningarlaga. Refsing hans þótti hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði og var hann jafnframt dæmdur til að greiða stúlkunni 700.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ákæruvaldið skaut málinu til Hæstaréttar 28. desember 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru, refsing hans þyngd og honum gert að greiða Y 1.800.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. janúar 2006 til 27. maí sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing samkvæmt héraðsdómi verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að kröfu Y verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að krafan verði lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Að virtu því, sem greinir í héraðsdómi, er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði, en til frádráttar henni kemur gæsluvarðhald, sem hann sætti frá 30. janúar til 2. febrúar 2006.

Niðurstaða héraðsdóms um skaðabótaskyldu ákærða gagnvart Y verður staðfest. Miskabætur henni til handa eru hæfilega ákveðnar 700.000 krónur. Ákærða var kynnt bótakrafa 27. apríl 2006 og verða vextir dæmdir því til samræmis eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf B-x-x, sæti fangelsi í 15 mánuði, en til frádráttar þeirri refsingu kemur gæsluvarðhaldsvist hans frá 30. janúar til 2. febrúar 2006.

Ákærði greiði Y 700.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. janúar 2006 til 27. maí sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 438.885 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Æ-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 99.600 krónur.