438/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Ó á hendur T var vísað frá dómi. Í tilefni af því að kröfugerð hans fyrir Hæstarétti var með tiltekinni lagfæringu var tekið fram að frávísunarúrskurði héraðsdóms yrði ekki skotið til Hæstaréttar til þess að fá lagt fyrir héraðsdómara að taka til efnismeðferðar kröfugerð í annarri mynd en þeirri, er þar lá fyrir. Þá var kröfugerð Ó fyrir héraðsdómi svo ónákvæm og óljós að efnisdómur varð ekki felldur á hana, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. nóvember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. október 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega „að hinum kærða úrskurði verði hrundið og breytt á þann veg, að aðaldómkrafa sóknaraðila samkvæmt héraðsstefnu verði tekin til efnismeðferðar með eftirtaldri lagfæringu: Að felldur verði úr gildi úrskurður Úrskurðarnefndar almannatryggingalaga í málinu nr. 207/2002, frá 15. janúar 2003. Að Tryggingastofnun ríkisins verði dæmd til að meta þá áverka sem stefnandi fékk í vinnuslysinu þann 7. janúar 2000 á grundvelli 2. mgr. 12. greinar almannatryggingalaga nr. 117/1993, eftir staðli reglugerðar nr. 379/1999.“ Til vara krefst sóknaraðili þess að hinum kærða úrskurði verði breytt á þann veg „að felldur verði úr gildi úrskurður Úrskurðarnefndar almannatryggingalaga í málinu nr. 207/2002, frá 15. janúar 2003: Ó-kk-nf G-kk-nf P-kk-nf gegn Tryggingastofnun ríkisins.“ Að því frágengnu krefst hann þess hinum kærða úrskurði verði breytt á þann veg „að felldur verði úr gildi úrskurður Úrskurðarnefndar almannatryggingalaga í málinu nr. 207/2002 frá 15. janúar 2003.“ Síðasta varakrafa hans er að hinum kærða úrskurði verði breytt á þann veg „að felldur verði úr gildi úrskurður Úrskurðarnefndar almannatryggingalaga í málinu nr. 207/2002, frá 15. janúar 2003, þess efnis að 5% örorkumat Tryggingastofnunar, vegna slyss, sem Ó-kk-nf P-kk-nf varð fyrir 7. janúar 2000 sé staðfest og Tryggingastofnun ríkisins verði dæmd skyld til að meta þá áverka sem stefnandi hlaut í slysinu 7. janúar 2000, samkvæmt 4. grein laga nr. 50/1993 með síðari breytingum, þannig að fyrst verði metnar afleiðingar slyssins samkvæmt læknisfræðilegu sjónarmiði og síðan þeir erfiðleikar sem tjónið (áverkarnir) veldur í lífi stefnanda.“ Þá gerir hann kröfu um „hærri málskostnað í héraði“ og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti. Kemst krafa hans um málskostnað í héraði því ekki að fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili hafði í héraði uppi aðalkröfu og varakröfu á hendur varnaraðila. Reisti varnaraðili kröfu sína um frávísun málsins frá héraðsdómi á ástæðum, er vörðuðu kröfugerð sóknaraðila og málatilbúnað hans að öðru leyti. Var málið flutt fyrir héraðsdómi um frávísunarkröfu varnaraðila og úr því leyst með hinum kærða úrskurði hvort kröfugerð sóknaraðila væri tæk til efnisdóms, svo og hvort það heyrði undir dómstóla að skera úr um sakarefnið eins og málatilbúnaði hans var háttað. Úrskurði um að máli sé vísað frá héraðsdómi vegna þess að hnökrar séu á kröfugerð stefnanda verður ekki skotið til Hæstaréttar til þess að fá lagt fyrir héraðsdómara að hann taki til efnismeðferðar kröfugerð í annarri mynd en þeirri, er þar lá fyrir. Geta kröfur sóknaraðila því ekki komið til umfjöllunar fyrir Hæstarétti að því leyti, sem þær eru þessu marki brenndar.

Í héraði gerði sóknaraðili þá aðalkröfu að felldur yrði úr gildi nánar tilgreindur úrskurður úrskurðarnefndar almannatrygginga varðandi örorkumat hans vegna slyss, er hann varð fyrir 7. janúar 2000, og að varnaraðili yrði dæmdur til að meta þá áverka, sem sóknaraðili hlaut í slysinu, til örorku á grundvelli 2. mgr. 12. gr. laga nr. 117/1993 um almennatryggingar samkvæmt þeim staðli, sem saminn hefur verið á grundvelli reglugerðar nr. 379/1999 um örorkumat. Líta verður svo á að þessi krafa sóknaraðila myndi eina heild. Síðari þátturinn í kröfunni er svo ónákvæmur og óljós að efnisdómur verður ekki felldur á hana, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Með því að sömu annmarkar eru á varakröfu sóknaraðila fyrir héraðsdómi verður niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun málsins staðfest.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað og gjafsóknarkostnað verður staðfest. Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og í dómsorði greinir

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ó-kk-nf G-kk-nf P-kk-nf, greiði varnaraðila, Tryggingastofnun ríkisins, 150.000 krónur í kærumálskostnað.