421/2009

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, sem þá var 14 ára gömul, með því að hafa í bifreið sem hann hafði lagt við verksmiðjuhúsnæði, sett fingur í leggöng stúlkunnar, látið hana nudda lim sinn og haft við hana samræði. Talið var sannað að X hefði beitt A ofbeldi og annars konar ólögmætri nauðung til að ná fram kynferðismökunum. Að virtum ljósmyndum af bifreiðinni, sem voru meðal málsgagna, og þegar litið var til þess að fjölskipaður héraðsdómur hefði metið framburð A trúverðugan, þar á meðal um hvernig X braut gegn henni í bifreiðinni, þótti hafið yfir skynsamlegan vafa að atburðir hefðu verið með þeim hætti sem hún lýsti. Var háttsemi X talin varða við 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að A hafði oft gætt barns X, sem var tengdur henni og hafði áunnið sér trúnaðartraust hennar. X var 32 ára þegar brotin voru framin, en A 14 ára. Hann hefði nýtt sér yfirburðastöðu sína gagnvart henni og neytt hana í skjóli þess til að hafa við sig kynferðismök í læstri bifreið á afviknum stað, en þar átti A sér ekki undankomu auðið. Var refsing X ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Þá var honum gert að greiða A 800.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. júlí 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist þyngingar á refsingu.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann aðallega sýknu af einkaréttarkröfu, en til vara að dæmd fjárhæð verði lækkuð.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, sem þá var 14 ára gömul, með því að hafa aðfaranótt mánudagsins 12. maí 2008, í bifreið sem hann hafði lagt við verksmiðjuhúsnæði í Grafarvogi, sett fingur í leggöng stúlkunnar, látið hana nudda lim sinn og haft við hana samræði. Taldist sannað að ákærði hafi beitt hana ofbeldi og annars konar ólögmætri nauðung til að ná fram kynferðismökunum, eins og honum var að sök gefið í ákæru. Brot ákærða eru þar heimfærð undir 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Eins og getið er í héraðsdómi hafði stúlkan verið að gæta barns ákærða og konu hans þetta kvöld. Um eða upp úr miðnætti ók ákærði henni heim á leið. Hefur ákærði sagt að þau hafi tekið „smá rúnt“ og svo hafi hann ekið henni heim. Er þangað kom hafi þau tekið utan um hvort annað og hann kysst hana á munninn í kveðjuskyni. Stúlkan hefur staðfastlega borið í skýrslum sínum fyrir dómi og hjá lögreglu að ákærði hafi á heimleiðinni ekið henni á afvikinn stað við hús, sem samkvæmt lýsingu hennar mun vera verksmiðjuhúsnæði í Grafarvogi. Þar hafi hann lagt bifreiðinni og læst henni. Þau hafi setið í framsætunum. Lýsti hún nánar atvikum þar, eins og skilmerkilega er rakið í héraðsdómi. Meðal málsgagna eru ljósmyndir af bifreiðinni, sem er fimm manna fólksbifreið. Á þeim sést glögglega að stokkur undir gírstöng nemur næstum við framanvert hægra horn sætis ökumanns og það vinstra farþegamegin, en ekki er hindrun milli sætanna að öðru leyti. Að virtum þessum myndum og þegar litið er til þess að fjölskipaður héraðsdómur hefur metið framburð stúlkunnar trúverðugan, þar á meðal um hvernig ákærði braut gegn henni í bifreiðinni, er hafið yfir skynsamlegan vafa að atburðir hafi verið með þeim hætti sem hún lýsir. Samkvæmt því sem að framan er rakið en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða.

Við ákvörðun refsingar verður litið til þess að stúlkan hafði oft áður gætt barns ákærða, sem var tengdur henni og hafði áunnið sér trúnaðartraust hennar. Ákærði var 32 ára er brotin voru framin, en stúlkan 14 ára. Hann nýtti sér yfirburðastöðu sína gagnvart henni og neyddi hana í skjóli þess til að hafa við sig kynferðismök í læstri bifreið á afviknum stað, en þar átti hún sér ekki undankomu auðið. Ákærði á sér engar málsbætur. Háttsemi hans varðar við 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga með áorðnum breytingum. Að öllu framangreindu virtu er refsing ákærða ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um miskabætur og vexti af þeim verður staðfest, en þess ber að geta að ekki hafa verið lögð fyrir Hæstarétt frekari gögn um andlega hagi brotaþola.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í þrjú ár og sex mánuði.

Að öðru leyti skal héraðsdómur vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 539.751 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef E. H-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.