725/2013

Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem kröfu Ó um vangreidd laun í uppsagnarfresti var vísað frá dómi en J hf. að öðru leyti sýknað af kröfum Ó. Í málinu krafði hann J hf., auk vangreiddra launa í uppsagnarfresti, um óuppgert orlof, orlofsuppbót og desemberuppbót. Héraðsdómur taldi reifun málsins hvað varðaði frádrátt tekna Ó frá þriðja aðila vera svo vanreifaða að dómur yrði ekki lagður á þann þátt kröfu hans er laut að launum í uppsagnarfresti. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. að ágreiningslaust væri að J hf. væri heimilt að draga frá launum Ó í uppsagnarfresti þau laun sem hann fékk frá öðrum á sama tímabili. Aðila greindi hins vegar á um hvenær Ó hefði aflað þeirra tekna sem til frádráttar gætu komið og við hvaða tímamark miða ætti rétt J hf. til lækkunar launagreiðslna. Reifun málsins af hálfu Ó hvað þessi atriði varðaði væri á reiki og ekki í samræmi við gögn málsins. Fullnægði hún því ekki áskilnaði e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um að vísa þessum þætti kröfugerðar Ó frá dómi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 1. nóvember 2013 þar sem kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila um vangreidd laun í uppsagnarfresti var vísað frá dómi, en með dóminum var varnaraðili sýknaður af öðrum þáttum í kröfu sóknaraðila í málinu. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að ákvæði dómsins um frávísun verði fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfuna til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að ákvæði héraðsdóms um frávísun verði staðfest og sóknaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi var krafa sóknaraðila á hendur varnaraðila tvíþætt. Hann krafði varnaraðila í fyrsta lagi um vangreidd laun í uppsagnarfresti vegna mánaðanna janúar, febrúar og mars 2012, samtals 1.720.125 krónur, og í öðru lagi um 567.983 krónur í orlofsfé, orlofsuppbót og desemberuppbót. Frá þessu dró sóknaraðili greiðslu frá varnaraðila 1. febrúar 2012 á 966.594 krónum og nam þannig stefnukrafan 1.321.514 krónum. Í héraðsdómi var varnaraðili sýknaður af kröfu sóknaraðila um greiðslu orlofsfjár, orlofsuppbótar og desemberuppbótar þar sem greiðslan 1. febrúar 2012 væri að teknu tilliti til dráttarvaxta af kröfunni hærri en henni nam. Þá vísaði héraðsdómur af sjálfsdáðum frá dómi kröfu sóknaraðila um vangreidd laun í uppsagnarfresti vegna vanreifunar og er sá þáttur héraðsdóms til endurskoðunar hér fyrir dómi.

Varnaraðili sagði sóknaraðila upp störfum 29. desember 2011 og tók uppsögnin gildi 31. sama mánaðar. Samkvæmt ráðningarsamningi málsaðila 23. apríl 2010 var gagnkvæmur uppsagnarfrestur þrír mánuðir og mun varnaraðili ekki hafa óskað eftir vinnuframlagi sóknaraðila á uppsagnarfrestinum. Samkvæmt gögnum málsins hóf sóknaraðili störf sem verktaki hjá fasteignasölu síðla í janúar 2012 og naut þar tekna sem slíkur. Framkvæmdastjóri fasteignasölunnar bar fyrir dómi að árangurstengd þóknun sóknaraðila hafi verið fyrir sölur sem áttu sér stað í febrúar og mars 2012 en sóknaraðili heldur því fram að sölurnar hafi átt sér stað í mars og apríl og hann gert fyrir þeim reikning í júlí sama ár. Ágreiningslaust er að varnaraðila sé heimilt að draga frá launum sóknaraðila í uppsagnarfresti þau laun sem hann fékk frá öðrum á sama tímabili. Hins vegar greinir málsaðila á um hvenær sóknaraðili aflaði þeirra tekna sem til frádráttar geti komið og hvort miða beri rétt varnaraðila til lækkunar launagreiðslna við það tímamark þegar til teknanna stofnaðist eða þegar sóknaraðili framvísaði reikningum vegna þeirra og fékk þá greidda. Reifun málsins af hálfu sóknaraðila hvað þessi atriði varðar er á reiki og ekki í samræmi við gögn málsins en af þeim sökum fullnægir hún ekki áskilnaði e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Verður samkvæmt þessu staðfest niðurstaða héraðsdóms um að vísa þessum þætti kröfugerðar sóknaraðila frá dómi.

Eftir framangreindum málsúrslitum verður sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Staðfest er hið kærða ákvæði héraðsdóms um vísa frá dómi kröfu sóknaraðila, Ó-kk-ef Þ-kk-ef S-kk-ef, á hendur varnaraðila, Johan Rönning hf., um vangreidd laun í uppsagnarfresti.

Sóknaraðili greiða varnaraðila 200.000 krónur í kærumálskostnað.