arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
491/2002

S var heimilað að fá I borna með beinni aðfarargerð út úr íbúð sem hann hafði keypt af I gegn því að hann léti af hendi nánar tilgreindar greiðslur. Voru varnir sem I hafði uppi um meiriháttað nauðung, misneytingu o.fl. ekki teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. október 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. nóvember sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. október 2002, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá sóknaraðila borna með beinni aðfarargerð út úr íbúð merktri nr. 0204 að Núpalind 8 í Kópavogi gegn því að varnaraðili léti af hendi nánar tilgreindar greiðslur. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um heimild til aðfarargerðar. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, I-kvk-nf Ó-kvk-nf, greiði varnaraðila, S-kk-þgf G-kk-þgf, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
492/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. nóvember 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. nóvember 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 13. nóvember nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Verður að ætla að varnaraðili kæri til að fá úrskurð héraðsdómara felldan úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
493/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. nóvember 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. nóvember 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 13. nóvember nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
494/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. nóvember 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. nóvember 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 13. nóvember nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Verður að ætla að varnaraðili kæri til að fá úrskurð héraðsdómara felldan úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
496/2002

S höfðaði mál á hendur sjö nafngreindum einstaklingum sem eigendum jarðarinnar K til viðurkenningar á eignarrétti sínum að tiltekinni landspildu. Héraðsdómari vísaði málinu frá á þeirru forsendu að S hefði ekki sýnt nægilega fram á hverjir væru í raun eigendur jarðarinnar, auk þess sem staðhæfingar hans um það væru misvísandi, en af þeim sökum væri ekki fært að meta hvort S hefði beint kröfu sinni að öllum þeim, sem yrðu að eiga aðild að málinu. Fyrir Hæstarétti reifaði S þessi atriði frekar og lagði fram ný gögn. Hæstiréttur féllst ekki á að þessar síðbúnu skýringar og gagnaöflun um meginatriði málsins fengju því breytt að vísa yrði málinu frá héraðsdómi. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. október 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. nóvember sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 15. október 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn L-kk-nf H-kk-nf krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Aðrir varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði leitar sóknaraðili í máli þessu viðurkenningar á eignarrétti sínum að tiltekinni landspildu í Skaftárhreppi, en kröfu sinni um þetta beinir hann að varnaraðilum sem eigendum jarðarinnar Kirkjubæjarklausturs. Með úrskurði héraðsdómara var tekin til greina krafa varnaraðilans L-kk-ef H-kk-ef um að málinu yrði vísað frá dómi. Var það gert á þeirri forsendu að sóknaraðili hafi ekki sýnt nægilega fram á hverjir séu í raun eigendur jarðarinnar, auk þess sem staðhæfingar hans um það væru misvísandi, en af þeim sökum væri ekki fært að meta hvort sóknaraðili hafi beint kröfu sinni að öllum þeim, sem yrðu að eiga aðild að málinu. Fyrir Hæstarétti hefur sóknaraðili leitast við að reifa þessi atriði málsins frekar, auk þess sem hann hefur lagt fram fjölda nýrra gagna. Ekki verður fallist á að þessar síðbúnu skýringar og gagnaöflun um meginatriði málsins geti fengið því breytt að vísa verði málinu frá héraðsdómi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilanum L-kk-þgf H-kk-þgf kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði, en að öðru leyti fellur kærumálskostnaður niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Skaftárhreppur, greiði varnaraðila, L-kk-þgf H-kk-þgf, 75.000 krónur í kærumálskostnað. Að öðru leyti fellur kærumálskostnaður niður.
498/2002

ES og EÞ höfðuðu mál á hendur I o.fl. og kröfðust þess í fyrsta lagi að landskipti færu fram á milli tveggja jarða á grundvelli landskiptagerðar frá 1944, í öðru lagi að túnum, sem höfðu verið færð til með makaskiptum, yrði skipt á grundvelli jarðamats frá 1922 og í þriðja lagi að félagsræktun frá 1956 yrði tekin til skipta. Málinu var vísað frá héraðsdómi á þeirri forsendu að slíkir annmarkar væru á reifun málsins af hendi ES og EÞ að óhjákvæmilegt væri að vísa því frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 23. október 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. nóvember sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 11. október 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast sóknaraðilar málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fallist verður á með héraðsdómara að slíkir annmarkar séu á reifun málsins af hendi sóknaraðila að óhjákvæmilegt sé að vísa því frá dómi. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
49/2002

J krafðist þess að fjölskipaður héraðsdómur viki sæti í máli hennar gegn íslenska ríkinu eftir að Hæstiréttur hafði ómerkt dóm héraðsdóms og vísaði málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar. Talið var að dómarar væru ekki vanhæfir til að fara með málið á nýjan leik vegna þessa samkvæmt g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá hefði ekkert komið fram sem gæfi tilefni til að draga óhlutdrægni þeirra í efa. Var kröfu J því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. janúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. janúar 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fjölskipaður héraðsdómur viki sæti í máli hennar gegn varnaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að dómurunum í héraði verði gert að víkja sæti, svo og að sér verði dæmdur kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
501/2002

G, Á og J höfðuðu mál á hendur íslenska ríkinu, Vegagerðinni og Reykjavíkurborg og kröfðust þess að felldur yrði úr gildi úrskurður umhverfisráðherra þar sem úrskurður Skipulagsstofnunar um mat á umhverfisáhrifum Hallsvegar í Reykjavík var staðfestur með einu skilyrði. Kröfum þeirra á hendur íslenska ríkinu var vísað frá héraðsdómi á þeirri forsendu að umhverfisráðherra hefði ekki lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins sem geti leitt til aðildar hans að því.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 4. nóvember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. nóvember 2002, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila í máli þeirra á hendur honum og fleirum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfu þeirra á hendur varnaraðila til efnismeðferðar. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
502/2002

Máli um landamerki milli tveggja spildna var vísað frá héraðsdómi á þeirri forsendu að dómur í því myndi jafnframt ráða mörkum lóðar þriðja manns, sem var ekki stefnt í málinu, gagnvart spildu stefnenda.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 4. nóvember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 22. október 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast sóknaraðilar kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmdar til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, V-kvk-nf E-kvk-nf Þ-kvk-nf og E-kvk-nf S-kvk-nf, greiði í sameiningu varnaraðilum, E-kk-þgf H-kk-þgf og E-kk-þgf M. K-kk-þgf, 75.000 krónur í kærumálskostnað.
503/2002

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. nóvember 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. nóvember 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 29. nóvember nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
505/2002

Í ehf. höfðaði mál á hendur F þar sem það krafðist þess að ummæli er F hefði haft í frammi á tveimur fundum hjá Samtökum garðyrkjubænda yrðu dæmd dauð og ómerk. Málinu var vísað frá héraðsdómi á þeirri forsendu að nauðsynlegt væri að tilgreina nákvæmlega þau orð, sem ómerkja ætti, en ekki væri nægilegt að krefjast þess að efnisinnihald þeirrar orðræðu sem F ætti að hafa viðhaft um Í ehf., yrði dæmt dautt og ómerkt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. nóvember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. október 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íslenska auglýsingastofan ehf., greiði varnaraðila, F-kk-þgf E-kk-þgf, 75.000 krónur í kærumálskostnað.
506/2002

Hæstiréttur hafnaði kröfu J og S um að T, sem var með heimilisfang á eynni Jersey í Ermasundi, yrði gert að setja málskostnaðartryggingu í máli þess gegn J og S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. nóvember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. október 2002, þar sem sóknaraðila var gert að setja tryggingu að fjárhæð 2.000.000 krónur í máli sem hann hefur höfðað gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila um málskostnaðartryggingu, en til vara að fjárhæð tryggingar verði lækkuð. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Athugasemdir hafa ekki borist frá varnaraðilum.

Í héraði krefur sóknaraðili varnaraðila um reikningsskuld vegna veittrar lögfræðiþjónustu í Póllandi að þeirra beiðni. Sóknaraðili er lögfræðifirma með heimilisfang á eynni Jersey í Ermasundi en með útibú í Póllandi. Varnaraðilar sóttu þing við þingfestingu málsins í héraði og kröfðust málskostnaðartryggingar á grundvelli 1. mgr. 133. gr. laga um meðferð einkamála. Úrskurður héraðsdóms er á því reistur að Jersey sé utan Evrópska efnahagssvæðisins. Sóknaraðili telur þetta alrangt og heldur því fram að staða Jersey í breska ríkjasambandinu og aðild Bretlands að Evrópubandalaginu geri það að verkum að skoða beri stöðu eyjarinnar, að því er þetta mál varðar, sem hún sé hluti af Evrópska efnahagssvæðinu.

Sóknaraðili kveður Jersey í breska eyjasambandinu, hún hafi sjálfstjórn og eigið lögþing. Utanríkismál og gerð alþjóðasamninga séu í höndum bresku ríkisstjórnarinnar. Með viðauka nr. 3 við samning Breska konungsdæmisins um aðild Bretlands að Evrópubandalaginu hafi Jersey gerst aðili að því með tilteknum afmörkuðum hætti, sbr. nánari skilgreiningu í þessum viðauka, sbr. og lög ríkisins nr. 18 frá 18. júlí 1983. Með þessum viðauka hafi Jersey meðal annars skuldbundið sig til að veita persónum og lögpersónum innan Evrópubandalagsins jafna stöðu og fólki með ríkisfangi á Jersey. Eyjan sé á grundvelli viðaukans aðili að Evrópubandalaginu að því er varðar frjálsa vöruflutninga og þjónustustarfsemi. Hins vegar sé hún ekki aðili að þeim þáttum bandalagsins sem snúa að frjálsum fjármagnsflutningum eða efnahagsstjórn.

Gögn, sem sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt, þykja sýna fram á réttmæti þessarar málsástæðu hans. Ber því að hafna kröfum varnaraðila, þar sem skilyrði a. liðar 1. mgr. 133. gr. laga um meðferð einkamála um málskostnaðartryggingu eru ekki uppfyllt.

Rétt er að aðilar beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hafnað er kröfum varnaraðila, J-kk-ef G-kk-ef Z-kk-ef og S-kk-ef H-kk-ef, um að sóknaraðili, TGCI Ltd., setji tryggingu til greiðslu málskostnaðar í máli hans og þeirra, sem rekið er í Héraðsdómi Reykjavíkur.

Málskostnaður fellur niður.
509/2002

Hæstiréttur hafnaði kröfu X um að fá að leiða þrjú nafngreind vitni í máli, sem hún bar undir héraðsdóm til að fá leyst úr lögmæti halds, sem lagt var á dagbók í eigu hennar við rannsókn lögreglu á opinberu máli.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. nóvember 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. nóvember 2002, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að henni yrði heimilað að leiða fjögur nafngreind vitni í máli, sem rekið er fyrir dóminum að tilhlutan hennar um lögmæti halds, sem sóknaraðili lagði á dagbók í eigu hennar 25. júlí 2002. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að sér verði heimilað að leiða þessi vitni.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
513/2002

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. nóvember 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. nóvember 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 18. desember nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
519/2002

Hæstiréttur hafnaði kröfu ákæruvaldsins um að skýrsla yrði tekin af tveimur vitnum gegnum síma í opinberu máli gegn X.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. nóvember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. nóvember 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að skýrsla yrði tekin af tveimur vitnum gegnum síma í máli hans gegn varnaraðila. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka skýrslur af umræddum vitnum gegnum síma.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
51/2002

S varð fyrir líkamsmeiðslum er bifreið G var ekið yfir á öfugan vegarhelming og í veg fyrir bifreið er S var farþegi í. Taldi S bætur fyrir varanlega örorku vanreiknaðar í uppgjöri V hf., vátryggingafélags G. Hélt S því fram að bætur skyldi reikna samkvæmt 5.-7. gr. laga nr. 50/1993 en G og V hf. töldu að þær bæri að reikna samkvæmt 8. gr. laganna. Þegar litið var til þess hversu skammt S var komin á veg í námi sínu þegar slysið bar að höndum var ekki hjá því komist að ákveða henni þessar bætur eftir ákvæði þágildandi 8. gr.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. janúar 2002. Hún krefst krefst þess aðallega að stefndu verði dæmd til að greiða sér 3.635.182 krónur, til vara 2.099.832 krónur en að því frágengnu 905.733 krónur, með 2% ársvöxtum frá 29. ágúst 1996 til 9. apríl 2000, en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001 og samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Til ítrustu vara krefst áfrýjandi þess að stefndu verði dæmd til að greiða sér 1.105.698 krónur með 2% ársvöxtum frá 29. ágúst 1996 til 13. apríl 2002, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Í öllum tilvikum krefst áfrýjandi aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að hann falli niður.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Framangreindar varakröfur áfrýjanda, um greiðslu á annars vegar 905.733 krónum og hins vegar 1.105.698 krónum, taka samkvæmt málatilbúnaði hennar fyrir Hæstarétti á nánar tiltekinn hátt mið af meðaltekjum verkakvenna síðasta árið áður en hún varð fyrir meiðslum í umferðarslysi 29. ágúst 1996, sem hún leitar skaðabóta fyrir í máli þessu. Kveður áfrýjandi lægri fjárhæðina vera þær meðaltekjur með verðbótum til apríl 2000, en þá hærri með verðbótum til mars 2002.

Samkvæmt gögnum málsins mun áfrýjandi, sem er fædd 1969, hafa verið við nám í Tækniskóla Íslands síðustu tvo vetur áður en hún varð fyrir áðurgreindu slysi. Var þá ráðgert að hún lyki námi við þann skóla á árinu 1999. Þegar litið er til þess hversu skammt áfrýjandi var komin á veg í námi sínu þegar slysið bar að höndum verður ekki komist hjá að ákveða henni bætur fyrir varanlega örorku, sem hún hlaut af slysinu, eftir ákvæði þágildandi 8. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Getur engu breytt í því sambandi takmörkuð atvinnuþátttaka áfrýjanda á fyrri stigum áður en hún markaði sér braut í námi.

Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest, en rétt er að aðilarnir beri hvert sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.