849/2017

S krafði SA hf. um skaðabætur vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir við jarðgangagerð á árinu 2013. Hafði S hafið störf við jarðgangagerð seint á árinu 2010 og unnið við þau störf fram að slysinu bæði hér á landi og erlendis. Eftir hlé vegna slyssins hóf hann að nýju störf við jarðgangagerð og vann við þau í tæp tvö ár er hann varð að hætta vegna afleiðinga slyssins. Aðilar voru sammála um að árslaun til ákvörðunar bóta skyldu metin sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en greindi á um hvert árslaunaviðmiðið skyldi vera. SA hf. hélt því fram að meðaltekjur verkafólks á árinu 2013 væri réttur mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hans. S byggði hins vegar á því að miða skyldi við meðaltekjur hans á árunum 2011 og 2012. Fallist var á með S að líklegt væri að framtíðarstafssvið hans hefði orðið við jarðgangagerð hefði hann ekki orðið fyrir slysinu. Þá hefði SA hf. ekki sýnt fram á að laun S, hvort sem þeirra væri aflað hér á landi eða erlendis, hefðu orðið önnur og lægri hefði hann ekki lent í slysinu. Var krafa S því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. desember 2017. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að áfrýjanda verði gert að greiða sér 13.683.361 krónu með 4,5% ársvöxtum frá 4. júní 2013 til 25. desember 2016, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2008 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun 30. desember 2016 að fjárhæð 8.733.097 krónur. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í hinum áfrýjaða dómi er málavöxtum lýst sem og málatilbúnaði aðila. Eins og þar kemur fram er ekki ágreiningur um að stefndi hafi orðið fyrir slysi sem áfrýjanda beri að bæta. Þá er heldur ekki tölulegur ágreiningur og aðilar eru sammála um að árslaun til ákvörðunar bóta skuli metin sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Aðila greinir hins vegar á um hvert árslaunaviðmiðið skuli vera. Áfrýjandi byggir á því að meðaltekjur verkafólks á árinu 2013 sé réttur mælikvarði á líklegar framtíðartekjur stefnda og hefur hann þegar greitt stefnda fjárhæð sem samsvarar bótum samkvæmt þeim útreikningi. Stefndi byggir á því að miða skuli við meðaltekjur hans á árunum 2011 og 2012 eins og niðurstaðan varð í hinum áfrýjaða dómi.

Stefndi hóf störf við jarðgangagerð seint á árinu 2010 og vann við þau störf fram að slysinu. Eftir hlé vegna slyssins hóf hann störf að nýju við jarðgangagerð og vann við þau í tæp tvö ár er hann varð að hætta þeim vegna afleiðinga slyssins. Eftir það hefur hann starfað sem vélamaður hjá jarðvinnuverktaka.

Ekki er um að ræða sérstaka menntun þeirra sem vinna við jarðgangagerð heldur lærast störfin með reynslunni. Stefndi vann við þessi störf bæði hérlendis og erlendis, eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi. Það er því fallist á með stefnda að framtíðarstarfssvið hans myndi verða við jarðgangagerð hefði hann ekki orðið fyrir slysinu. Við þessar aðstæður eru því efni til að fallast á viðmiðun árslauna sem stefndi byggir aðalkröfu sína á. Hefur áfrýjandi ekki sýnt fram á að laun stefnda, hvort sem þeirra hefði verið aflað hér á landi eða erlendis, hefðu orðið önnur og lægri hefði hann ekki lent í slysi því sem mál þetta er sprottið af. Að þessu virtu verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., greiði stefnda, S-kk-þgf S-kk-þgf H-kk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.