479/2012

Í málinu krafðist F þess að sérfróðir meðdómendur  í héraði vikju sæti  í máli hennar gegn V hf. og R sökum vanhæfis samkvæmt g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt lögmaður F hefði fyrir hönd annars aðila gert kröfu á hendur öðrum meðdómsmanninum um bætur vegna ætlaðra mistaka hans í starfi fyrir úrskurðarnefnd vátryggingamála, leiddi það ekki eitt og sér til þess að hann teldist vanhæfur sem dómari í málinu, enda væri um tvö óskyld mál að ræða. Þá ylli það enn síður vanhæfi þótt hinn meðdómsmaðurinn hefði látið í ljós álit sitt í áðurnefndu stjórnsýslumáli. Var því ekki fallist á það með F að umræddir meðdómsmenn vikju sæti í máli hennar gegn V hf. og R.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. júní 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að G-kk-nf A-kk-ef og R-kk-nf S-kk-nf víki sæti sem sérfróðir meðdómendur í máli sóknaraðila gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreind krafa hennar verði tekin til greina og að auki kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili heldur því fram að þeir tveir læknar, sem kvaddir hafa verið sem sérfróðir meðdómendur í máli þessu í héraði, séu báðir vanhæfir til að leggja dóm á málið samkvæmt g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 þar sem draga megi óhlutdrægni þeirra með réttu í efa. Einnig kveðst sóknaraðili hafa gert athugasemd við það þegar málið var flutt í héraði að ekki væri þörf á að kveðja tvo læknisfróða menn til setu í héraðsdómi ásamt hinum löglærða héraðsdómara, heldur gæfi það, sem fram er komið í málinu, tilefni til að kveðja eðlisfræðing eða vélaverkfræðing sem meðdómanda í stað annars læknanna. Af gögnum málsins verður ekki séð að umrædd athugasemd hafi komið fram af hálfu sóknaraðila, þar á meðal er ekkert vikið að henni í hinum kærða úrskurði. Kemur hún því ekki til úrlausnar hér fyrir dómi.

Í kæru til Hæstaréttar byggir sóknaraðili kröfu sína um að læknarnir tveir víki sæti sem sérfróðir meðdómendur vegna vanhæfis aðallega á því „að lögmaður hennar standi að kærumáli hjá úrskurðarnefnd í vátryggingamálum, vegna læknisþjónustu G-kk-ef A-kk-ef, bæklunarlæknis, þar sem R-kk-nf S-kk-nf komi við sögu, sem álitsgjafi til landlæknis.“ Þótt lögmaður sóknaraðila hafi, fyrir hönd annars aðila, gert kröfu á hendur öðrum meðdómsmanninum um bætur vegna ætlaðra mistaka hans í starfi leiðir það eitt og sér ekki til þess að hann teljist vanhæfur sem dómari í máli þessu, enda er um tvö óskyld mál að ræða. Enn síður veldur það vanhæfi þótt hinn meðdómsmaðurinn hafi látið í ljós álit í stjórnsýslumáli því sem að framan greinir. Þar sem sóknaraðili hefur ekki fært frekari haldbær rök fyrir kröfu sinni verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 91/1991 gætir dómari að hæfi meðdómsmanna til að fara með mál ef aðili gerir kröfu um að þeir víki sæti. Í hinum kærða úrskurði er komist svo að orði að dómari meti sjálfur hæfi sitt og hafi það verið mat hinna sérfróðu meðdómenda beggja að þeir væru ekki vanhæfir til setu í dómi í þessu máli. Þessi ummæli héraðsdómara eru ekki í samræmi við fyrrgreint lagaákvæði, auk þess sem það álitaefni hvort dómari teljist vanhæfur samkvæmt g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 ræðst ekki fyrst og fremst af huglægri afstöðu hans sjálfs, þótt hún kunni að skipta máli í takmarkatilvikum, heldur af því hvort ytri atvik eða aðstæður, sem öðrum eru sýnilegar, gefi réttmætt tilefni til að efast um óhlutdrægni hans.

Með vísan til málsúrslita verður kærumálskostnaður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.