280/2015

J var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa annars vegar slegið A hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut sár og hnúð á hökubeinið og hins vegar sparkað ofarlega í líkama hans sem olli því að hann snerist á ökkla í falli með þeim afleiðingum meðal annars að ökkli hans fór úr lið og tvíbrotnaði. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þær kröfur sem ákæruvaldið hefði gert í greinargerð fyrir Hæstarétti hefðu gengið lengra og verið óhagfelldari J en sú krafa sem ákæruvaldið hefði tilgreint í áfrýjunarstefnu. Fengjust hinar auknu kröfur því ekki komist að í málinu, sbr. c. lið 1. mgr. 201. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Við ákvörðun refsingar J var litið til þess að árásin hefði verið fólskuleg og tilefnislaus og haft varanlegar afleiðingar í för með sér fyrir A. Ætti J sér engar málsbætur. Var refsing J ákveðin fangelsi í tíu mánuði en fullnustu sjö mánaða refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var J gert að greiða A 585.000 krónur í skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. apríl 2015 af hálfu ákæruvaldsins. Í áfrýjunarstefnu var krafist af þess hálfu að refsing ákærða yrði þyngd og honum gert að greiða allan sakarkostnað. Í greinargerð fyrir Hæstarétti krefst ákæruvaldið þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur, en til vara að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru, refsing hans þyngd og honum gert að greiða allan sakarkostnað.

Ákærði krefst þess aðallega að kröfum ákæruvaldsins um ómerkingu hins áfrýjaða dóms og sakfellingu hans samkvæmt ákæru verði vísað frá Hæstarétti. Að öðru leyti krefst hann mildunar refsingar, en að því frágengnu að héraðsdómur verði staðfestur. Þá krefst hann aðallega sýknu af einkaréttarkröfu, en til vara að hún verði lækkuð.

Brotaþolinn A krafðist þess í greinargerð til Hæstaréttar að ákærða yrði gert að greiða sér 1.089.849 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði. Við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti féll þingsókn niður af hans hálfu og verður því litið svo á að hann krefjist þess að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest.

I

Í máli þessu er ákærða gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa aðfaranótt 17. nóvember 2013, fyrir utan Sambíóin við Strandgötu á Akureyri, slegið brotaþola í andlitið og strax í kjölfarið sparkað í andlit hans þannig að hann féll á gangstéttina með þeim afleiðingum að hann missti meðvitund um stund, hægri ökkli hans fór úr lið og tvíbrotnaði bæði hliðlægt og miðlægt, auk þess sem hann hlaut áverka á liðbandi milli dálks og sperrileggs og sár og hnúð á hökubeini. Er brotið talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir að hafa umrætt sinn slegið brotaþola hnefahöggi í andlitið og við það hafi hann fengið sár og hnúð á hökubeinið. Þá var ákærði sakfelldur fyrir að hafa sparkað með hægri fæti ofarlega í líkama brotaþola, sem valdið hafi því að hann snerist á ökkla í falli og hlaut þá áverka sem lýst er í ákæru. Að öðru leyti var ákærði sýknaður af þeirri háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og brot hans heimfært undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

II

Samkvæmt c. lið 1. mgr. 201. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal í áfrýjunarstefnu greina nákvæmlega í hverju skyni áfrýjað sé. Kröfur þær sem fram koma í greinargerð ákæruvaldsins til Hæstaréttar ganga lengra og eru óhagfelldari ákærða en sú krafa sem tilgreind var í áfrýjunarstefnu. Fá þessar auknu kröfur því ekki komist að í málinu og tekur áfrýjunin þar af leiðandi einungis til þess að refsing ákærða verði þyngd. Að gættu framangreindu verður niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða látin standa óröskuð.

Árás ákærða var í senn fólskuleg og tilefnislaus og hafði varanlegar afleiðingar í för með sér fyrir brotaþola. Ákærði á sér engar málsbætur. Samkvæmt þessu er refsing hans ákveðin fangelsi í tíu mánuði, en rétt er að fresta fullnustu hluta hennar á þann hátt sem nánar greinir í dómsorði.

Ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu og málskostnað til brotaþola verða staðfest.

Ákærða verður gert að greiða allan sakarkostnað málsins, eins og hann var ákveðinn í héraði, svo og allan áfrýjunarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, J-kk-nf F-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í tíu mánuði, en fresta skal fullnustu sjö mánaða refsingarinnar og sá hluti hennar falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu og málskostnað til brotaþola skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins eins og hann var ákveðinn í héraði, svo og allan áfrýjunarkostnað þess, 577.453 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.