arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
369/2009

B ehf. tók að sér að byggja tvíbýlishús í Kópavogi fyrir P. Byggingastjóri hússins var H en hann var jafnframt húsasmíðameistari þess og fyrirsvarsmaður B ehf. Í kjölfar þakleka í húsinu höfðaði P mál og krafðist skaðabóta vegna galla í samræmi við matsgerð dómkvaddra manna sem lagt höfðu mat á annmarka í fasteigninni. Talið var að við úrlausn málsins yrði að líta til þess að Hæstiréttur hefði í nokkrum dómum fjallað um skaðabótaábyrgð byggingarstjóra, sbr. dóma í málum nr. 267/2005, 318/2007 og 37/2009.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. júlí 2009. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að málskostnaður verði felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms um greiðsluskyldu áfrýjanda og um vexti, en lækkar höfuðstól kröfu sinnar í 1.716.848 krónur. Hann krefst málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við úrlausn málsins verður litið til þess að Hæstiréttur hefur í nokkrum dómum fjallað um skaðabótaábyrgð byggingarstjóra, sbr. dóma réttarins 20. desember 2005 í máli nr. 267/2005, 13. mars 2008 í máli nr. 318/2007 og 5. nóvember 2009 í máli nr. 37/2009. Samkvæmt þessu og með vísan til forsendna héraðsdóms að öðru leyti verður hann staðfestur að því er áfrýjanda varðar með þeirri breytingu á höfuðstól, sem lýst er að framan.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, H-kk-nf H-kk-nf B-kk-nf, greiði stefnda, P-kk-þgf M-kk-þgf, 1.716.848 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. febrúar 2008 til 27. apríl 2008 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, 400.000 krónur.
369/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. júní 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi „allt til þriðjudagsins 7. júlí 2010 klukkan 16.“ Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 7. júlí 2010 klukkan 16.
372/2010

felld var úr gildi ákvörðun sýslumanns um að krafa T um kyrrsetningu á eignum X næði fram að ganga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júní 2010 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júní 2010 þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík í málinu nr. K-28/2010, um að krafa sóknaraðila um kyrrsetningu á eignum varnaraðila næði fram að ganga. Kæruheimild er í k. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um að fella ákvörðun sýslumanns úr gildi verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík í málinu nr. K-28/2010 verði breytt á þann veg að framkvæmd verði kyrrsetning fyrir samtals 22.000.000 krónum á eignarhlutum hans (50%) í fasteignunum [...], Reykjavík og [...], [...] og ekki verði fallist á kröfu sóknaraðila um að gerðin sé árangurslaus að hluta. Að því frágengnu krefst hann þess að ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík verði breytt á þann veg að kyrrsetning á eignum hans sem ákveðin var í máli K-28/2010 verði staðfest að öðru leyti en því að ekki verði fallist á kröfu sóknaraðila þess efnis að gerðin sé árangurslaus að hluta. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með lögum nr. 23/2010 var bætt við 113. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt heimild til „að krefjast kyrrsetningar hjá skattaðila og öðrum þeim er rökstuddur grunur um refsiverða háttsemi skv. 109. gr. beinist að ... “. Í tilvitnaðri 109. gr. laga nr. 90/2003 er að finna heimild til refsingar sé brotið gegn ákvæðum þeirra laga. Samsvarandi ákvæði um refsingar er, að því er virðisaukaskatt varðar, að finna í 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Til þess ákvæðis er ekki vísað í nefndu nýmæli um heimild til kyrrsetningar. Með hliðsjón af þeim lögskýringarsjónarmiðum sem vísað er til í hinum kærða úrskurði verður ekki fallist á með sóknaraðila að almenn tilvísun í 5. mgr. 49. gr. laga nr. 50/1988 til laga nr. 90/2003 dugi til að veita lagaheimild til kyrrsetningar vegna ætlaðra brota gegn lögum nr. 50/1988. Leiðir þetta þegar til þess að hinn kærði úrskurður verður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Tollstjórinn í Reykjavík, greiði varnaraðila, X, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
373/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júní 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 16. júní 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í hinum kærða úrskurði er að finna endursögn á efni gæsluvarðhaldsbeiðni sóknaraðila. Segir að fingrafar varnaraðila hafi fundist á bjórflösku sem verið hafi að N. Þetta er ekki rétt. Umrætt fingrafar er í beiðni lögreglu sagt vera af öðrum manni.

Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
377/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. júní 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 16. júní 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með sóknaraðila að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi framið brot sem fangelsisrefsing liggur við. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um gæsluvarðhald varnaraðila og að hann skuli sæta einangrun meðan á því stendur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um gæsluvarðhald varnaraðila, X. Skal hann sæta einangrun meðan á því stendur.
37/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X, sem veitt hafði verið reynslulausn, á grundvelli 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, skyldi afplána 90 daga eftirstöðvar refsingar, enda taldist kominn fram sterkur grunur um að X hefði framið brot varðað gæti allt að 8 ára fangelsi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. janúar 2010, þar sem varnaraðila var gert að afplána 90 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar sem hann hlaut með dómum Héraðsdóms Reykjavíkur 12. júní 2008, 4. febrúar 2009 og 20. apríl 2009. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
380/2010

X, Y og Z voru ákærð fyrir brot gegn 1. mgr. 5. gr. sbr. 21. gr. laga nr. 96/1997, um eldi og heilbrigði sláturdýra, slátrun, vinnslu, heilbrigðisskoðun og gæðamat sláturafurða, með því að hafa viðhaft sauðfjárslátrun utan löggilts sláturhúss. Talið var að viðhlítandi lagastoð fyrir því að háttsemi X, Y og Z væri refsiverð skorti, sbr. 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar og var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf dómstjóri.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 2. júní 2010. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærðu verði sakfelld samkvæmt ákæru og þeim ákveðin refsing.

Ákærðu krefjast staðfestingar héraðsdóms.

Með vísan til forsendna hin áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins verður lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærðu, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, Þ-kvk-ef S. Þ-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
382/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði áfram bönnuð för frá Íslandi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 1. mgr. 100 gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. júní 2010, þar sem varnaraðila var áfram bönnuð för frá Íslandi þó eigi lengur en til miðvikudagsins 8. september 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
383/2010

Íslenska ríkið kærði úrskurð Félagsdóms, þar sem hafnað var kröfu þess um að máli D á hendur því yrði vísað frá dómi. Ágreiningur málsins var risinn af því hvaða kjarasamningsákvæði ætti að leggja til grundvallar greiðslum og starfskjörum héraðsdýralækna fyrir þá vaktþjónustu sem lög nr. 66/1998 um dýralækna og heilbrigðisþjónustu við dýr kvæðu á um. Í því sambandi var meðal annars tekist á um þýðingu umrædds kjarasamnings. Samkvæmt þessu var talið að uppi væri ágreiningur milli málsaðila, sem væru samningsaðilar, um skilning á kjarasamningi eða gildi hans að því er tæki til héraðsdýralækna, sem væru félagsmenn í D, sem borinn yrði undir Félagsdóm samkvæmt 3. tölulið 1. mgr. 26. gr. laga nr. 94/1986 um kjarasamninga opinberra starfsmanna. Yrði aðalkröfu D því ekki vísað frá Félagsdómi á þeim grundvelli að úrlausn hennar ætti ekki undir dóminn. Þá þótti varakrafa D vera í þeim tengslum við aðalkröfuna að henni yrði heldur ekki vísað frá Félagsdómi. Var niðurstaða úrskurðarins staðfest

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Félagsdóms 8. júní 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að máli varnaraðila á hendur honum yrði vísað frá dómi. Kæruheimild er í 67. gr. laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur. Sóknaraðili krefst þess að málinu verði vísað frá Félagsdómi og varnaraðila gert að greiða sér málskostnað þar fyrir dómi ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, íslenska ríkið, greiði varnaraðila, Dýralæknafélagi Íslands, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
386/2009

F krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda Í vegna afleiðinga árásar, sem hann varð fyrir í Kabúl í október 2004 þegar maður varpaði handsprengjum að verslun, þar sem F var staddur ásamt fleiri samferðarmönnum, en þeir voru allir starfandi við friðargæslu í Afganistan á þessum tíma. Ekki var ágreiningur um að F hefði orðið fyrir heilsutjóni sem rakið yrði til árásarinnar. Talið var að ekkert benti til annars en að sprengjuárásin hefði verið ófyrirséð og að hending ein hefði ráðið því að íslensku friðargæsluliðarnir hefðu orðið fyrir henni. Í því ljósi yrði að hafna öllum málsástæðum F þess efnis að árásina mætti rekja til vanmats á aðstæðum og ófullnægjandi verndar, vanþekkingar og vanþjálfunar hans sjálfs og samstarfsmanna hans. Þótt ekki væru efni til að fallast á með héraðsdómi að lengd dvalar þeirra í versluninni í umrætt sinn hefði ekki aukið hættu á ófarnaði sem þessum fékk það því ekki breytt að F var þar staddur í einkaerindum, sem vörðuðu ekki skyldur hans í starfi hjá Í. Að þessu gættu var Í  sýknað af kröfu F.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 20. maí 2009. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 1. júlí 2009 og var áfrýjað öðru sinni 9. sama mánaðar. Áfrýjandi krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda á afleiðingum árásar, sem hann varð fyrir í Kabúl í Afganistan 23. október 2004. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi krefur áfrýjandi stefnda um skaðabætur vegna tjóns, sem hann rekur til þess að hann hafi fyrrgreindan dag orðið fyrir árás í Kabúl þegar maður varpaði handsprengjum að verslun, þar sem áfrýjandi var staddur ásamt einum íslenskum samferðarmanni og tveimur útlendum auk fjögurra íslenskra öryggisvarða, sem voru við verslunina, en þeir voru allir starfandi við friðargæslu á Afganistan á þessum tíma. Þótt ekki séu efni til að fallast á með héraðsdómi að lengd dvalar þeirra í versluninni umrætt sinn hafi ekki aukið hættu á ófarnaði sem þessum fær það því ekki breytt að áfrýjandi var þar staddur í einkaerindum, sem vörðuðu ekki skyldur hans í starfi hjá stefnda. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
392/2010

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í sex mánuði á grundvelli a. liðar 4. gr. og 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júní 2010, sem stimpluð er um móttöku Héraðsdóms Norðurlands eystra 15. sama mánaðar. Kæran barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 21. júní 2010. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 14. júní 2010, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði frá þeim degi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þess að kærumálskostnaður, þar með talin þóknun verjanda hans fyrir Hæstarétti, verði greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og þóknunar úr ríkissjóði til handa skipuðum talsmanni sínum fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Úr ríkissjóði greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, I-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, H-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur til hvors um sig.
393/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júní 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 2. júlí 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
395/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli B ehf. gegn I ehf. var vísað frá dómi án kröfu. B ehf. höfðaði málið til heimtu skuldar vegna sölu hans á bifreiðum í þágu I ehf. Talið var að hvorki lægi fyrir hvers efnis samningur B ehf. við I ehf. hefði verið um þóknun hins fyrrnefnda félags, né hvernig B ehf. ákvarðaði fjárhæðir einstakra reikninga um þóknun vegna sölu bifreiða, sem væru grundvöllur kröfu hans í málinu. Þá skýrði hann heldur ekki hvernig fjárhæðir annarra reikninga væru ákvarðaðar. Samkvæmt því væri málið vanreifað af hálfu B ehf. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. júní 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Sóknaraðili höfðar mál þetta til heimtu skuldar, sem hann telur varnaraðila standa í við sig. Skuldin hafi stofnast vegna sölu hans á bifreiðum í þágu varnaraðila á árunum 1997 til 2004. Reisir sóknaraðili kröfu sína á viðskiptayfirliti og leggur fram tólf reikninga, sem tilgreindir eru á því. Á viðskiptayfirlitinu eru einnig tilgreindar innborganir, en engin fylgiskjöl eru lögð fram um þær. Þá eru á viðskiptayfirlitinu ýmsar færslur sem og leiðréttingar við þær og hafa færslurnar því ekki áhrif á niðurstöðu viðskiptayfirlitsins.

Með nokkrum þeirra reikninga, sem sóknaraðili reisir kröfur sínar um þóknun fyrir milligöngu hans um bifreiðaviðskipti í þágu varnaraðila á, fylgja yfirlit um seldar bifreiðar og ætlað söluverð þeirra. Sóknaraðili gerir þó enga grein fyrir því hvert samhengi sé milli yfirlitanna og fjárhæða sem þar eru tilgreindar og reikninga fyrir þóknun til hans um sölu á bifreiðum. Hann gerir heldur ekki grein fyrir efni þess samnings, sem hann kveður hafa verið milli sín og varnaraðila um viðskiptin. Ekki liggur því fyrir hvernig sóknaraðili ákvarðar fjárhæðir einstakra reikninga um þóknun vegna sölu bifreiða, sem eru grundvöllur kröfu hans í málinu. Hann skýrir heldur ekki hvernig fjárhæðir annarra reikninga eru ákvarðaðar.

Samkvæmt framansögðu er málið svo vanreifað af hálfu sóknaraðila að hinn kærði úrskurður verður staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Bláberg ehf., greiði varnaraðila, Ingvari Helgasyni ehf., kærumálskostnað, 200.000 krónur.