arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
245/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli E ehf. gegn Í hf. til úrlausnar um gildi nauðungarsölu var vísað frá dómi með vísan til þess að henni hefði ekki verið lokið þegar krafa E ehf. var móttekin í héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. mars 2014, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðila um gildi nauðungarsölu á fasteign að Dalshrauni 10 í Hafnarfirði. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
246/2014

L hf. krafðist þess að félaginu yrði með beinni aðfarargerð afhentir nánar tilgreindir munir sem I ehf. hafði í sínum vörslum samkvæmt fjármögnunarleigusamningum aðila. Ágreiningur aðilanna laut öðrum þræði að því hvort samningarnir teldust hafa verið um leigu eða lán og þar með háðir banni 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 og vexti og verðtryggingu við því að fjárhæð láns í íslenskum krónum verði bundin við gengi erlends gjaldmiðils. Talið var að þeir  fjármögnunarleigusamningar, sem um væri deilt í málinu, væru sambærilegir þeim samningum sem fjallað hefði verið um í ákveðnum dómum Hæstaréttar og af þeim yrði ráðið að um leigusamninga væri að ræða en ekki lánssamninga. Ákvæði VI. kafla laga nr. 38/2001 stæðu því þannig ekki í vegi að aðilunum hefði verið heimilt að semja um að leigugjald í viðskiptum þeirra tæki mið af breytingum á gengi erlendra gjaldmiðla. Þá lægi fyrir að sóknaraðili hefði verið í slíkum vanskilum að varnaraðila hefði verið heimilt að rifta samningunum. Var því staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um heimild L hf. til að fá munina tekna úr vörslum I ehf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. mars 2014 þar sem varnaraðila var heimilað að fá nánar tilgreind tæki tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila og fengin sér. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfum varnaraðila um beina aðför. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem rakið er í hinum kærða úrskurði tekur mál þetta til 17 fjármögnunarleigusamninga í ýmsum myntum en þeir eru sambærilegir þeim samningum sem fjallað var um í dómum Hæstaréttar 24. maí 2012 í máli nr. 652/2011, 13. mars 2014 í máli nr. 638/2013 og 3. apríl 2014 í máli nr. 717/2013. Því girða ákvæði VI. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu ekki fyrir að aðilunum hafi verið heimilt að semja um að leigugjald í viðskiptum þeirra tæki mið af breytingum á gengi erlendra gjaldmiðla, en 14 af samningunum voru með þeim kjörum. Að þessu gættu og að virtum gögnum málsins liggur fyrir að sóknaraðili var í slíkum vanskilum við varnaraðila að honum var heimilt 4. október 2012 að rifta samningunum eftir skilmálum þeirra. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ingileifur Jónsson ehf., greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
247/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X o.fl. um að héraðsdómari viki sæti í máli sem borið var undir héraðsdóm í tilefni haldlagningar gagna í eigu X o.fl.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 7. apríl 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. apríl 2014, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að dómari viki sæti í málinu. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
248/2014

K áfrýjaði fyrir sitt leyti dómi héraðsdóms þar sem hún og B voru svipt forsjá sona sinna að kröfu barnaverndarnefndar X. Með yfirlýsingu K féll hún frá áfrýjun málsins en hélt málskostnaðarkröfu sinni fyrir Hæstarétti til streitu. Talið var rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti félli niður og að gjafsóknarkostnaður K fyrir réttinum greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. apríl 2014. Með bréfi 4. júlí sama ár féll áfrýjandi frá áfrýjun sinni, að öðru leyti en því að dómur gangi um málskostnað fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt fyrir réttinum.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er málið fellt niður.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eftir því sem segir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 400.000 krónur.
253/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. apríl 2014, þar sem sóknaraðili var sviptur lögræði, bæði sjálfræði og fjárræði, í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að lögræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Í báðum tilvikum krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og er hún ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 125.500 krónur greiðist úr ríkissjóði.
254/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum X um að málinu yrði vísað frá dómi og að sækjandi viki sæti. X krafðist þess að hrundið yrði niðurstöðu héraðsdóms um að ekki yrði tekin vitnaskýrsla af aðstoðarsaksóknara málsins. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði að kröfur X um það að málinu yrði vísað frá dómi og að aðstoðarsaksóknara bæri að víkja sæti hefðu meðal annars verið á því reistar að hann þyrfti að gefa skýrslu fyrir dómi sem vitni. Úr þeim kröfum hefði verið leyst í hinum kærða úrskurði. Í forsendum úrskurðarins hefði komið fram að X hefði ekki sýnt fram á að aðstoðarsaksóknarinn gæti haft stöðu vitnis í málinu og staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um að ekki yrði tekin vitnaskýrsla af honum.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. apríl 2014 sem barst héraðsdómi degi síðar og réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. apríl 2014, þar sem hafnað var kröfum varnaraðila um að málinu yrði vísað frá dómi og sækjandi viki sæti. Um kæruheimild er vísað til f. og n. liða 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að „hrundið verði þeirri niðurstöðu héraðsdómsins að hafna því að tekin verði vitnaskýrsla af saksóknara málsins, K-kk-þgf I-kk-þgf V-kk-þgf.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í greinargerð varnaraðila í héraði var þess krafist að sakamálinu yrði vísað frá dómi, en til vara að hann yrði sýknaður af kröfum sóknaraðila. Að því frágengnu var þess krafist, yrði varnaraðili sakfelldur, að honum yrðu ákveðin vægustu viðurlög sem lög leyfðu. Loks gerði hann kröfu um að K-kk-nf I-kk-nf V-kk-nf aðstoðarsaksóknari ,,víki sæti með vísan til 26. gr., sbr. 6. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 ... en ákærði gerir kröfu um að tekin verði vitnaskýrsla af saksóknara við frekari meðferð málsins“. Í greinargerðinni sagði að ljóst væri að fjölmörg vitni hafi verið á vettvangi er atvik málsins gerðust og hafi aðstoðarsaksóknari verið þeirra á meðal. Væri því gerð krafa um að tekin yrði af honum vitnaskýrsla.

Samkvæmt n. lið 192. gr. laga nr. 88/2008 sæta úrskurðir héraðsdómara um atriði varðandi skýrslugjöf vitna fyrir dómi kæru til Hæstaréttar.

Framangreindar kröfur varnaraðila um formhlið málsins voru meðal annars á því reistar að aðstoðarsaksóknarinn þyrfti að gefa skýrslu fyrir dómi sem vitni. Úr síðastgreindri kröfu leysti héraðsdómari með hinum kærða úrskurði. Kemur fram í forsendum úrskurðarins að varnaraðili hafi ekki sýnt fram á að aðstoðarsaksóknarinn gæti haft stöðu vitnis í málinu. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar um þetta atriði verður niðurstaða hans um það staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Niðurstaða hins kærða úrskurðar um að ekki verði tekin vitnaskýrsla af K-kk-þgf I-kk-þgf V-kk-þgf er staðfest.
255/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að svara nánar tilgreindum spurningum um tilurð fréttar sem birt var á vefsíðu dagblaðsins M. Í hinum kærða úrskurði var talið að L hefði ekki leitað allra leiða sem færar væru til að upplýsa málið áður en farið var fram á að X svaraði spurningum lögreglu og hefði L af þeim sökum ekki fært fyrir því viðhlítandi rök að nauðsyn bæri til þess að grípa til úrræðis 3. mgr. 119. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Eftir uppkvaðningu úrskurðarins tók L skýrslur af nafngreindum mönnum og aflaði jafnframt tiltekinna gagna í tengslum við þá rannsókn sem málið varðaði. Taldi L að við svo búið væru úr vegi þær hindranir sem héraðsdómur taldi vera við því að lagt yrði mat á hvort í málinu væru uppfyllt skilyrði 3. mgr., sbr. a. lið 2. mgr. 119. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur taldi á hinn bóginn að eftir öflun fyrrgreindra gagna hefði L að réttu lagi átt að leggja beiðni sína um skýrslutöku fyrir dómi af X öðru sinni fyrir héraðsdóm, en ekki kæra úrskurð héraðsdóms til að fá leyst úr kröfunni, enda væri það hlutverk Hæstaréttar að endurskoða úrlausn héraðsdóms en ekki leysa úr máli á fyrsta dómstigi

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. apríl 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að svara fyrir dómi nánar tilgreindum spurningum um tilurð fréttar sem birt var á vefsíðu Morgunblaðsins 20. nóvember 2013. Um kæruheimildir vísar sóknaraðili til f. og n. liða 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa sín verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum sem sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt hefur hann eftir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar tekið skýrslur af sex nafngreindum mönnum og aflað jafnframt tiltekinna annarra gagna í tengslum við þá rannsókn sem mál þetta varðar. Telur hann að við svo búið séu úr vegi þær hindranir sem héraðsdómur taldi vera við því að lagt yrði mat á hvort í málinu séu uppfyllt skilyrði 3. mgr., sbr. a. lið 2. mgr. 119. gr. laga nr. 88/2008 til að krefja varnaraðila um svör við spurningum sínum. Eftir öflun gagnanna sem hér um ræðir átti sóknaraðili að réttu lagi að leggja beiðni sína um skýrslutöku fyrir dómi af varnaraðila öðru sinni fyrir héraðsdóm, en ekki að kæra úrskurð dómsins til að fá leyst úr kröfu sinni á framangreindum forsendum, enda er það hlutverk Hæstaréttar að endurskoða úrlausn héraðsdóms en ekki að leysa úr máli á fyrsta dómstigi. Að þessu gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Varnaraðila verður dæmdur kærumálskostnaður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður varnaraðila, X, greiðist úr ríkissjóði, sem er málflutningsþóknun lögmanns hennar, 313.750 krónur.
256/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. apríl 2014, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að lögræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Í báðum tilvikum krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Málavöxtum er lýst í hinum kærða úrskurði. Er fallist á með varnaraðila að til þess að unnt sé að tryggja sóknaraðila viðeigandi læknismeðferð við alvarlegum geðsjúkdómi sem hann er haldinn, sé nauðsynlegt að verða við kröfu varnaraðila. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar að öðru leyti verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur greiðist úr ríkissjóði.
257/2014

Kærður var úrskurðar þar sem hafnað var kröfu A um að ákvörðun innanríkisráðuneytisins um nauðungarvistun A í 21 sólahring yrði felld úr gildi. Kærunni var vísað frá Hæstarétti enda var sá tími liðinn og skorti A því lögvarða hagsmuni af því að fá úrskurðinum hnekkt.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. apríl 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun innanríkisráðuneytisins 27. mars 2014 um vistun hans á sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að framangreind ákvörðun innanríkisráðuneytisins verði felld úr gildi og þóknunar til handa skipuðum talsmanni sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með hinum kærða úrskurði var hafnað kröfu sóknaraðila um niðurfellingu 21 sólarhrings nauðungarvistunar hans á sjúkrahúsi sem samþykkt var af hálfu innanríkisráðuneytisins 27. mars 2013 með stoð í 3. mgr., sbr. 2. mgr., 19. gr. lögræðislaga. Sá tími er nú liðinn og hefur sóknaraðili því ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá hnekkt hinum kærða úrskurði um nauðungarvistunina. Málinu verður því vísað frá Hæstarétti.

Samkvæmt 4. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 17. gr., lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun talsmanns sóknaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur greiðist úr ríkissjóði.
261/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að víkja úr þinghaldi þegar brotaþoli gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar 10. apríl 2014. Kæran var móttekin af héraðsdómi degi síðar og barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 9. apríl 2014, þar sem varnaraðila var gert skylt að víkja úr þinghaldi þegar brotaþoli, A, gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Brotaþoli hefur ekki fyrir sitt leyti gert kröfu um staðfestingu úrskurðarins.

Fyrir réttinn hefur verið lagt vottorð geðhjúkrunarfræðings til réttargæslumanns brotaþola 14. apríl 2014, þar sem fram kemur að brotaþoli hafi verið í meðferð á göngudeild geðsviðs 21. nóvember 2012 til 25. október 2013 vegna almennrar kvíðaröskunar. Frá október 2013 hafi hún verið í eftirliti og stuðningi gegnum síma í samvinnu við félagsráðgjafa. Hún sé tilfinningalega viðkvæm og einkenni hafi endurtekið versnað undir álagi með auknum kvíða og þunglyndi auk áfallastreitueinkenna. Er það mat hjúkrunarfræðingsins að yrði brotaþoli sett í þær aðstæður að bera vitni í nærveru ætlaðs geranda væru raunverulegar líkur á því að hún upplifði sterkar neikvæðar tilfinningar og hugsanlega endurupplifanir sem gætu skert getu hennar til að greina frá reynslu sinni.

Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
263/2014

Teknar voru til greina kröfur ákæruvaldsins, um að skýrslutaka af tveimur erlendum mönnum færu fram gegnum síma og að sjö nafngreind vitni yrðu leidd fyrir dóm, í máli þess á hendur X, Y, Z og Þ

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 14. apríl 2014 og réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Varnaraðilar skutu málinu einnig fyrir sitt leyti til réttarins með kæru 14. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar.

Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. apríl 2014, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að skýrslutaka af vitnunum A og B færi fram gegnum síma, en hafnað kröfu hans um að vitnin C, D, E, F, G, H og I yrðu leidd fyrir dóm. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að hafnað verði kröfu sóknaraðila um að tekin verði símaskýrsla af fyrrgreindum vitnum.

Sóknaraðili krefst þess að sér verði heimilað að leiða fyrir dóm vitnin C, D, E, F, G, H og I. Þá krefst hann þess aðallega að vísað verði frá Hæstarétti kröfu varnaraðila um að hafnað verði kröfu sóknaraðila um fyrrgreindar símaskýrslutökur, en til vara að sá þáttur hins kærða úrskurðar verði staðfestur.

Sóknaraðili styður áðurnefnda frávísunarkröfu sína þeim rökum að kæruheimild samkvæmt c. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 taki ekki til skýrslutöku af vitni gegnum síma, heldur gildi hún einungis þegar vitni er leitt fyrir dóm. Um skýrslutöku af vitni gegnum síma gildar allar almennar reglur XVIII. kafla fyrrnefndra laga um vitni. Samkvæmt því, sbr. og dóm Hæstaréttar 21. nóvember 2002 í máli nr. 519/2002, er frávísunarkröfunni hafnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að tekin verði skýrsla af fyrrgreindum vitnum gegnum síma.

Með hliðsjón af 2. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 verður því ekki slegið fyrir fram föstu samkvæmt 3. mgr. 110. gr. sömu laga að skýrslutaka af vitnunum C, D, E, F, G, H og I sé bersýnilega þýðingarlaus við sönnunarfærslu sóknaraðila á þeirri háttsemi sem varnaraðilum er gefin að sök í ákæru. Verður því fallist á kröfu sóknaraðila um að honum sé heimilt að leiða vitnin fyrir dóm.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um að heimilt sé að taka skýrslu af vitnunum A og B gegnum síma.

Fallist er á kröfu sóknaraðila um að vitnin C, D, E, F, G, H og I verði leidd fyrir dóm.
264/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G ehf. um felld yrði úr gildi nauðungarsala sýslumanns á eignarhlutum félagsins í fasteign

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. mars 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að uppboðsbeiðni varnaraðila Fagfólks ehf. og uppboð á nánar tilgreindum eignum sóknaraðila yrði fellt úr gildi. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að nauðungarsala á eignarhlutum sóknaraðila, með fasteignanúmer 230-1248 og 230-1249, í fasteigninni Hvaleyrarbraut 22 í Hafnarfirði, sem fram fór 14. júní 2013, verði felld úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Fagfólk ehf. krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir Hafnarfjarðarkaupstaður og Húsfélagið Hvaleyrarbraut 22 hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann veg sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilanum Fagfólki ehf. kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Kröfu sóknaraðila, Gljúfrasels ehf., um að felld verði úr gildi nauðungarsala sýslumannsins í Hafnarfirði 14. júní 2013 á eignarhlutum sóknaraðila, með fasteignanúmer 230-1248 og 230-1249, í fasteigninni Hvaleyrarbraut 22, Hafnarfirði, er hafnað.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað eru staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðilanum Fagfólki ehf. 250.000 krónur í kærumálskostnað.