248/2011

G krafði E ehf. og M um miskabætur þar sem af hálfu E ehf. hefði verið farið inn á einkanetfang hans og skoðaðir tölvupóstar, sem E  ehf. hefði svo hagnýtt í þágu dómsmáls. Þá krafðist G að E ehf. og M yrðu látnir sæta refsingu samkvæmt 228. gr., sbr. c-lið 19. gr. almennra hegningarlaga. Hæstiréttur vísaði refsikröfu G sem og kröfum hans á hendur M frá héraðsdómi þar sem framsetning krafnanna í stefnu hefði ekki fullnægt tilteknum stafliðum 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá taldi Hæstiréttur að héraðsdómara hefði borið að kveðja til meðdómsmenn til þess að leysa úr málsástæðum aðila sem kröfðust sérkunnáttu. Þar sem það hefði ekki verið gert var héraðsdómur ómerktur og þeim þáttum málsins, sem ekki hafði verið vísað frá héraðsdómi, vísað heim í hérað til meðferðar og dómsálagningar á ný.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 11. febrúar 2011. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 30. mars 2011 og áfrýjaði hann öðru sinni 26. apríl sama ár samkvæmt heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Áfrýjandi krefst þess að stefndu verði óskipt dæmdir til þess að greiða honum miskabætur að fjárhæð 1.500.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. júní 2009 til greiðsludags. Hann krefst þess einnig að stefndu verði dæmdir til refsingar samkvæmt 228. gr., sbr. 19. gr. c. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi stefndu.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms, en til vara að dómkrafa áfrýjanda verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefjast þeir málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í stefnu til héraðsdóms krafðist áfrýjandi miskabóta með tilgreindri fjárhæð ásamt dráttarvöxtum óskipt úr hendi stefndu. Þá gerði hann einnig svofellda kröfu: „Þá er þess jafnframt krafist að stefndu verði dæmdir til refsingar samkvæmt 228. gr. sbr. c-lið 19. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“ Krafa með þessu meginefni er áfrýjanda heimil samkvæmt 3. mgr. 242. gr. almennra hegningarlaga. Hins vegar verður talið með vísan til d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 að í kröfunni sjálfri verði að koma fram að minnsta kosti lágmarkslýsing á þeim verknaði sem refsingu er talinn varða enda hafa hinir stefndu ríka hagsmuni af því að getað varist kröfunni án þess að þurfa að geta sér til um þetta. Þessu skilyrði er ekki fullnægt í stefnunni og verður því framangreindri refsikröfu vísað frá héraðsdómi.

Í stefnu til héraðsdóms kemur fram að stefndi M-kk-nf S-kk-nf sé framkvæmdastjóri stefnda EJS ehf. Hins vegar er þar ekki gerð grein fyrir grundvelli þess að honum er stefnt persónulega til óskiptrar greiðslu miskabóta með hinu stefnda fyrirtæki. Uppfyllir stefnan að þessu leyti ekki kröfur e. og f. liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 og verður því þessari kröfu á hendur M-kk-þgf S-kk-þgf einnig vísað frá héraðsdómi.

Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi varðar málið ágreining aðila um aðgang að tölvupósti áfrýjanda frá þeim tíma er hann var í starfi hjá stefnda EJS ehf. og hvort slíkur póstur hafi verið sóttur án heimildar áfrýjanda. Liggja meðal annars fyrir í málinu tvær matsgerðir, þar sem leitast er við að svara spurningum sem þetta varða. Byggja málsaðilar á niðurstöðum þessara matsgerða. Úr málsástæðum, sem að þessu lúta, eins og sakarefni málsins er háttað, er dómara ófært að leysa á grunni almennrar þekkingar sinnar, menntunar eða lagaþekkingar, heldur er þar þörf sérkunnáttu. Bar héraðsdómara því að kveðja til meðdómsmenn, sem slíka kunnáttu hafa, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem það var ekki gert er óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa þeim þáttum málsins, sem ekki hefur verið vísað frá héraðsdómi samkvæmt því sem að framan greinir, heim í hérað til meðferðar og dómsálagningar á ný.

Með hliðsjón af málsatvikum verður málskostnaður fyrir Hæstarétti felldur niður.

Dómsorð:

Refsikröfu áfrýjanda, G-kk-ef M-kk-ef, á hendur stefndu, EJS ehf. og M-kk-þgf S-kk-þgf N-kk-þgf, er vísað frá héraðsdómi.

Öðrum kröfum áfrýjanda á hendur stefnda M-kk-þgf S-kk-þgf er einnig vísað frá héraðsdómi.

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim til löglegrar meðferðar um aðrar kröfur áfrýjanda á hendur stefnda EJS ehf.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.