423/1999

Í héraðsdómi var Ó sakfelldur fyrir líkamsárás með því að hafa slegið G í andlitið og sparkað í hann og tekið í höfuð ÓB og skellt því niður á hné sér, síðan fellt ÓB, sest klofvega ofan á hann og þrýst fast með hné sínu og báðum höndum að hálsi hans. Fundið var að því, að í hinum áfrýjaða dómi væri látið við það sitja að rekja framburð vitna fyrir lögreglu og segja, að framburður vitnisins fyrir dómi hafi verið sambærilegur eða vitnið staðfesti framburð sinn hjá lögreglu. Þetta þótti þó ekki koma að sök við úrlausn málsins. Talið var, að lítilsháttar misræmi í framburði sumra vitna hjá lögreglu og fyrir dómi væri ekki til þess fallið að hagga því sakarmati dómsins, að ákærði hefði að ósekju ráðist að G og ÓB og veitt þeim áverka í samræmi við verknaðarlýsingu ákæru. Þó þótti ekki vera fyllilega sannað að Ó hefði sparkað í G, en það ákæruefni fengi ekki stoð fyrir héraðsdómi í öðru en framburði eiginkonu G. Var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu Ó, en með hliðsjón af 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þótti mega una við refsiákvörðun hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir P-kk-nf K-x-x H-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Málinu var skotið til Hæstaréttar að ósk ákærða 27. ágúst 1999 á grundvelli a., b. og c. liða 147. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ákæruvaldið krefst þess, að ákærði verði sakfelldur samkvæmt II. kafla ákæru og refsing verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af II. kafla ákæru en til vara, að refsing verði milduð og skilorðsbundin.

Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 29. júní 1999 var ákærði sýknaður af sakargiftum í I. kafla ákæru og bótakröfum vísað frá dómi og eru þau úrlausnarefni dómsins ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti.

Við skýrslutöku vitna fyrir héraðsdómi var sá háttur hafður á, að í lok yfirheyrslunnar var hverju vitni sýnd lögregluskýrsla með framburði þess og spurt, hvort það hefði undirritað hana, lesið hana yfir fyrir undirritun og hvort þar væri rétt eftir vitninu haft. Ekki kemur glögglega fram í endurriti málsgagna, hvort öll vitnin lásu skýrslurnar sjálf eða hvort þær eða hluti þeirra var lesinn fyrir vitnunum. Í hinum áfrýjaða dómi er við lýsingu framburðar flestra vitna látið við það sitja að rekja efni framburðarins fyrir lögreglu og segja, að framburður vitnisins fyrir dómi hafi verið sambærilegur eða vitnið staðfesti framburð sinn hjá lögreglu.

Samkvæmt 1. mgr. 48. gr. laga nr. 19/1991 skal dómur reistur á sönnunargögnum, sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi, en í 2. mgr. og 3. mgr. er að finna undantekningarákvæði, sem eiga við sérstakar aðstæður. Í d. lið 3. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sem veitt var lagagildi með lögum nr. 62/1994, er greindur sá réttur sakborninga, að þeir fái fyrir dómi að spyrja eða láta spyrja vitni, sem leidd eru gegn þeim. Af þessu leiðir, að í refsimálum er að jafnaði rétt að rekja efni framburðar fyrir dóminum sjálfum og eftir atvikum, hvernig hann samrýmist því, sem áður er fram komið fyrir lögreglu. Öðru máli getur hins vegar gegnt, þegar efni lögregluskýrslu er óyggjandi lesið í réttinum að lokinni skýrslutöku þar og einstök atriði úr henni og dómsframburði borin saman. Sú aðferð, sem héraðsdómari beitti, kemur þó ekki að sök við úrlausn þessa máls. Lítilsháttar misræmi í framburði sumra vitna hjá lögreglu og fyrir dómi er ekki til þess fallið að hagga því sakarmati dómsins, að ákærði hafi að ósekju ráðist að G-kk-þgf B-kk-þgf og Ó-kk-þgf B-kk-þgf S-kk-þgf og veitt þeim áverka í samræmi við verknaðarlýsingu ákæru. Þó þykir ekki vera fyllilega sannað, að ákærði hafi sparkað í G-kk-þf B-kk-þf, en það ákæruefni fær í raun ekki stoð fyrir héraðsdómi í öðru en framburði eiginkonu hans.

Með þessum athugasemdum og annars með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur, en með hliðsjón af 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 þykir mega una við refsiákvörðun hans.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað sakarinnar, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Ó-kk-nf S-kk-nf B-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin laun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 80.000 krónur.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif