596/2016

H ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði að ákvæði um verðtryggingu leigugrunns í þremur tilgreindum fjármögnunarleigusamningum um fasteignir, sem félagið hafði gert við L hf., væru óskuldbindandi fyrir sig. Byggði H ehf. á því að umræddir samningar væru í raun lánssamningar sem klæddir hefðu verið í búning leigusamninga. Með hinum áfrýjaða dómi var kröfum H ehf. hafnað, þ.á m. kröfu hans um að ógilda bæri ákvæði samninganna með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936. Þá var gagnkrafa L hf. um greiðslur eftirstöðva samkvæmt samningunum tekin til greina. Hæstiréttur vísaði til þess að rétturinn hefði margítrekað fjallað um samninga með hliðstæðum skilmálum og þeim sem til umfjöllunar voru í málinu og komist að þeirri niðurstöðu að þeir væru leigusamningar en ekki lánssamningar. Breytti engu í því tilliti þótt fram kæmi í tilboði L hf. um fjármögnun að söluverð á grunnleigutíma væri 1% af upphaflegum leigugrunni, enda væri þess hvorki getið í fjármögnunarleigusamningum aðila að H ehf. myndi eignast hið leigða í lok lánstíma né að hann ætti rétt á að leysa það til sín gegn tiltekinni greiðslu. Var hinn áfrýjaði dómur að öðru leyti staðfestur með vísan til forsendna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. ágúst 2016. Hann krefst þess að viðurkennt verði með dómi að óskuldbindandi séu fyrir sig í fyrsta lagi ákvæði fjármögnunarleigusamnings um fasteign, nr. 141338-341, frá 6. júní 2007, um verðtryggingu leigugrunns að fjárhæð 76.485.000 krónur miðað við erlendar myntir, japönsk jen og svissneska franka, sem síðar hlaut samningsnúmerið 153217 með breytingu, sem fól í sér að verðtrygging leigugrunnsins miðaðist eftirleiðis við japönsk jen og evrur, í öðru lagi ákvæði fjármögnunarleigusamnings um fasteign, nr. 141342-345, frá 6. júní 2007, um verðtryggingu leigugrunns að fjárhæð 145.315.000 krónur miðað við erlendar myntir, japönsk jen og svissneska franka, sem síðar hlaut samningsnúmerið 153221 með breytingu, sem fól í sér að verðtrygging leigugrunnsins miðaðist eftirleiðis við japönsk jen og evrur og í þriðja lagi ákvæði fjármögnunarleigusamnings um fasteign, nr. 141366-379, frá 6. júní 2007, um verðtryggingu leigugrunns að fjárhæð 375.000.000 krónur miðað við erlendar myntir, japönsk jen og svissneska franka, sem síðar hlaut samningsnúmerið 153203 með breytingu, sem fól í sér að verðtrygging leigugrunnsins miðaðist eftirleiðis við japönsk jen og evrur. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Hæstiréttur hefur margítrekað fjallað um samninga með hliðstæðum skilmálum og samningar þeir, sem um ræðir í þessu máli, og komist að þeirri niðurstöðu að slíkir samningar væru leigusamningar en ekki lánssamningar. Í því tilliti breytir engu þótt fram komi í tilboði stefnda 25. maí 2007 um fjármögnun að söluverð á grunnleigutíma sé 1% af upphaflegum leigugrunni, enda var þess hvorki getið í fjármögnunarleigusamningum aðila að áfrýjandi myndi eignast hið leigða í lok lánstíma né að hann ætti rétt á að leysa það til sín gegn tiltekinni greiðslu. Um þetta verður meðal annars vísað til dóma Hæstaréttar 10. mars 2016 í máli nr. 468/2015, 18. febrúar 2016 í máli nr. 560/2015 og og 14. janúar 2016 í máli nr. 324/2015. Jafnframt verður staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að ekki komist að í málinu málsástæða áfrýjanda er lýtur að grundvelli útreiknings fjárkrafna stefnda. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, HS 12 ehf., greiði stefnda, Lýsingu hf., samtals 2.500.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.