arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
292/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 8. apríl 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 15. apríl 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 6. maí 2016 klukkan 16.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til var að úrskurðurinn verði staðfestur, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími en sóknaraðili krefst.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að fullnægt sé skilyrðum c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi.

Fyrir liggur að ólokið er nokkrum málum varnaraðila. Samkvæmt því verður krafa sóknaraðila tekin til greina eins og hún er fram sett.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 6. maí 2016 klukkan 16.
296/2016

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. apríl 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. apríl 2016, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 11. sama mánaðar um nauðungarvistun sóknaraðila á sjúkrahúsi í 21 sólarhring. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún þóknunar til handa talsmanni sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsenda hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun talsmanns sóknaraðila sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun talsmanns sóknaraðila, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
298/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. apríl 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. apríl 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 19. apríl 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
303/2016

L ehf. krafðist þess að A hf. yrði gert að leggja fram nánar tilgreint skjal í máli sem fyrrnefnda félagið hafði höfðað á hendur því síðargreinda. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, var vísað til þess að A hf. hefði ekki orðið við áskorun L ehf. um framlagningu skjaldsins. Við þær aðstæður gæti dómurinn með vísan til 1. mgr. 68. gr. laganna skýrt skjalið svo að A hf. samþykkti frásögn L ehf. um efni þess en þó því aðeins ef L ehf. ætti sjálfstæðan rétt til skjalsins eða A hf. væri skylt að bera vitni um efni þess væri það ekki aðili að málinu, sbr. 2. mgr. 67. gr. sömu laga. Væri það í höndum dómara að meta þessi atriði við endanlega úrlausn málsins samkvæmt fyrirliggjandi gögnum og eftir meginreglunni um fjálst sönnunarmat dómara. Var kröfu L ehf. því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. apríl 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að leggja fram nánar tilgreint skjal í máli sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í d. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að „leggja fram skjal sem ber heitið „trúnaðaráætlun“ og tilgreint er í 8. gr. samnings um vörslu og skilyrtan virðisrétt í tengslum við eignir Nýja Kaupþings banka hf. og Kaupþings banka hf.“ Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur, en til vara að mælt verði svo fyrir að fyrrgreint skjal verði lagt fyrir dómara í trúnaði. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Lindarflöt ehf., greiði varnaraðila, Arion banka hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
309/2015

G var sakfelldur fyrir brot gegn 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa í aftursæti bifreiðar sinnar reynt að fá A til að fara með hendurnar inn fyrir buxur hans á kynfærasvæði. Var G hins vegar sýknaður af þeirri háttsemi að hafa sent A tvær myndir af getnaðarlim í síma hennar. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að G var 19 ára þegar hann framdi brotið og hafði ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Á hinn bóginn var litið til ungs aldurs A sem var 14 ára þegar brotið átti sér stað. Var refsing G ákveðin fangelsi í 45 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðbundið í 2 ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. apríl 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað, en til vara að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Kröfu sína um ómerkingu hins áfrýjaða dóms reisir ákærði á því að mat héraðsdóms á sönnunargildi munnlegs framburðar sé rangt, sbr. 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og ekki hafi farið fram heildstætt mat á öllum gögnum málsins og munnlegum framburði. Ekkert er komið fram í málinu um að niðurstaða héraðsdóms um mat á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi sé rangt svo einhverju skipti um úrlausn málsins, sbr. 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008. Þá verður af forsendum dómsins ráðið að heildstætt mat fór fram á framburði ákærða og vitna og þeim gögnum sem fyrir dóminn voru lögð. Samkvæmt þessu er kröfu ákærða um ómerkingu héraðsdóms hafnað.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 603.479 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, G-kk-ef M. A-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur, og ferðakostnað hans, 63.294 krónur.
310/2015

R var sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum 24 kannabisplöntur og fyrir að hafa um nokkurt skeið ræktað fíkniefnin. Var refsing R ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár, auk þess sem áðurgreindar plöntur voru gerðar upptækar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. apríl 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur að öðru leyti en því að refsing verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara að héraðsdómur verði staðfestur.

Í ákæru er ranglega tilgreint að brot það, sem ákærða er gefið að sök, hafi átt sér stað 17. október 2013, en ekki 7. sama mánaðar svo sem gögn málsins bera með sér að rétt sé. Þar sem vörn ákærða var ekki áfátt af þessum sökum stendur þetta ekki í vegi fyrir því að dæmt verði um sakarefnið, sbr. 2. málslið 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, R-kk-nf A-x-x M-kk-nf A-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 385.951 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur.
310/2016

Ágreiningur málsins átti rætur að rekja til gjafaafsals frá 1960 þar sem hjón gáfu börnum sínum tiltekið landsvæði innan jarðarinnar S. Skjalið var fært til þinglýsingar á jörðinni sjálfri, en svæðið sem afsalið tók til var ekki skráð sem sérstök lóð eða land. Á árinu 2014 hafði þinglýsingarstjóri forgöngu um að stofnuð yrði sérstök fasteign, S2, sem hann taldi vera það land sem gjafaafsalið tók til. Fasteignin var síðan færð í þinglýsingabækur og voru A o.fl. meðal þinglýstra eigenda hennar. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, var talið að það væri með öllu óljóst hversu stórt og hvar landsvæðið samkvæmt gjafaafsalinu ætti að vera innan jarðarinnar S. Þinglýsingarstjóri hefði því ekki mátt líta svo á að í gjafaafsalinu væri tiltekið afmarkað landsvæði sem skilið hefði verið frá jörðinni S. Leiðrétting þinglýsingarstjóra, sem fólst í skráningu landsins S2, hafi þannig ekki átt stoð í 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Samkvæmt þessu var fallist á kröfu ÞH um að sýslumanni yrði gert að afmá landið S2 úr þinglýsingabók.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 19. apríl 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 3. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 8. apríl 2016 þar sem fallist var á kröfu varnaraðilans Þ-kk-ef H-kk-ef um að sýslumanninum á Austurlandi yrði gert að afmá nýtt land, Stakkahlíð 2, landnúmer 222451 úr þinglýsingabók. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðilar krefjast þess að kröfum varnaraðilans Þ-kk-ef verði hafnað. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Þ-kk-nf krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar. Aðrir varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðilanum Þ-kk-þgf kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, A-kvk-nf K-kvk-nf M-kvk-nf, Ó-kvk-nf B-kvk-nf M-kvk-nf, S-kk-nf S-kk-nf M-kk-nf og S-kk-nf G-kk-nf M-kk-nf, greiði varnaraðila Þ-kk-þgf H-kk-þgf óskipt 350.000 krónur í kærumálskostnað.
316/2016

Fallist var á kröfu M ehf. um dómkvaðningu matsmanna. Í dómi Hæstaréttar var rakið að samkvæmt lögum nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri áfrýjanda heimilt að leggja fram ný gögn fyrir Hæstarétt. Þá væri gert ráð fyrir því í lögunum að aðilar gætu aflað matsgerða á milli dómstiga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 18. apríl 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 3. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. apríl 2016 þar sem meðal annars var fallist á kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna verði hafnað. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði gekk dómur Héraðsdóms Reykjavíkur í máli aðila 5. febrúar 2016. Að gengnum hinum kærða úrskurði áfrýjaði varnaraðili dóminum með stefnu, útgefinni 2. maí sama ár.

Samkvæmt d. lið 2. mgr. 156. gr. laga nr. 91/1991 getur áfrýjandi komið að nýjum gögnum fyrir Hæstarétti og jafnframt aflað gagna eftir að hann hefur skilað greinargerð sinni, að því gefnu að hann leggi þau fram innan gagnaöflunarfrests, sbr. 1. mgr. 160. gr. laganna. Þá er sérstaklega gert ráð fyrir því í 1. mgr. 76. gr. sömu laga, sbr. 75. gr. og IX. kafla þeirra, að aðilar geti aflað matsgerðar á milli dómstiga. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmdir til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Á-kk-nf T-kk-nf og J-kvk-nf M-kvk-nf, greiði sameiginlega varnaraðila, Múrlínu ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
317/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. apríl 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. apríl 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 2. maí 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
31/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. janúar 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. desember 2015 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að hinn kærði úrskurður verði ómerktur en að því frágengnu að sviptingunni verði markaður skemmri tími. Í öllum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili reisir varakröfu sína um ómerkingu hins kærða úrskurðar á því að meðferð málsins í héraðsdómi hafi farið í bága við ákvæði 1. 2. og 4. mgr. 11. gr. lögræðislaga og 70. gr. stjórnarskrárinnar um réttláta málsmeðferð. Hafi málið ekki verið nægilega upplýst áður en kveðinn var upp úrskurður um sjálfræðissviptingu auk þess sem verjandi hafi hvorki fengið nægilegan tíma til að undirbúa málsvörn né tækifæri til að ræða við sóknaraðila og fá afstöðu hans til kröfunnar áður en ákvörðun var tekin um sjálfræðissviptingu.

Verjandi sóknaraðila sótti þing þegar málið var þingfest og það tekið til úrskurðar. Var bókað í þingbók að verjandinn upplýsti að hún hefði haft samband við sóknaraðila og að hann hefði ekki óskað eftir að koma fyrir dóminn. Gerði verjandinn kröfu um að sjálfræðissviptingu yrði hafnað en til vara að sjálfræðissviptingu yrði markaður skemmri tími en varnaraðili gerði kröfu um. Þá óskaði verjandinn ekki eftir því að málinu yrði frestað svo að henni gæfist rúm til að undirbúa málsvörn og ræða sjálf við sóknaraðila. Verður ekki séð að vörn sóknaraðila hafi verið ábótavant eða að málið hafi ekki verið nægilega upplýst þannig að í bága hafi farið við 11. gr. lögræðislaga og 70. gr. stjórnarskrárinnar. Verður kröfu sóknaraðila um ómerkingu úrskurðarins því hafnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, E-kvk-ef Ó-x-x S. W-kk-ef héraðsdómslögmanns, 148.800 krónur greiðist úr ríkissjóði.
321/2015

X var ákærð fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa í starfi sínu sem framkvæmdastjóri A ehf. látið hjá líða að skila staðgreiðsluskilagrein félagsins fyrir tímabilið júlí 2011 á lögmæltum tíma og standa skil á afdreginni staðgreiðslu á nánar tilteknum tímabilum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt gögnum málsins hefði nafngreindur stjórnarformaður A ehf., sem dæmdur hefði verið með hinum áfrýjaða dómi, borið ábyrgð á rekstri þess og þar með töldum skilum á skilagreinum og afdreginni staðgreiðslu. Hefði X eingöngu sinnt starfsmannamálum í daglegum rekstri A ehf. þrátt fyrir að vera formlega skráð framkvæmdastjóri félagsins eftir lögum um einkahlutafélög nr. 138/1994. Var því talið að X bæri ekki refsiábyrgð á þeirri háttsemi sem hún var sökuð um og hún sýknuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. apríl 2015. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærða verði sakfelld samkvæmt ákæru og dæmd til refsingar.

Ákærða krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að hún verði dæmd til vægustu refsingar sem lög leyfa.

Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi bera gögn málsins með sér að nafngreindur stjórnarformaður einkahlutafélagsins A, sem dæmdur var til refsingar með hinum áfrýjaða dómi, hafi eftir kaup á félaginu árið 2010 borið ábyrgð á rekstri þess, þar með töldum skattskilum, skilum á skilagreinum og afdreginni staðgreiðslu. Jafnframt er upplýst í málinu að þrátt fyrir að ákærða væri formlega skráð framkvæmdastjóri félagsins eftir lögum um einkahlutafélög nr. 138/1994 hafi hún eingöngu sinnt starfsmannamálum í daglegum rekstri þess. Samkvæmt þessu og með hliðsjón af dómum Hæstaréttar 31. maí 2007 í máli nr. 392/2006, 12. desember 2013 í máli nr. 354/2013, 23. janúar 2014 í máli nr. 388/2013 og 30. október 2014 í máli nr. 295/2014 getur ákærða ekki borið refsiábyrgð á því á grundvelli 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda að vanhöld hafi orðið á skilum skýrslna vegna staðgreiðslu opinberra gjalda eða vanskil á greiðslu þeirra. Við þessar aðstæður eru ekki efni til þess að gera greinarmun á stöðu stjórnarmanns og framkvæmdastjóra. Skiptir heldur ekki máli um sakargiftirnar þótt vanrækt hafi verið að tilkynna fyrirtækjaskrá um breytingar á framkvæmdarstjórn áðurnefnds einkahlutafélags. Að þessu virtu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins verður felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærðu X, B-kk-ef Þ-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur.
321/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. apríl 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. apríl 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 2. maí 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
324/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sem G hafði lýst við slit K ehf. sem reist var á ætlaðri bótaskyldu starfsmanna K ehf. vegna kaupa G á hlutabréfum í K ehf. og lántöku vegna þeirra kaupa.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. apríl 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 10. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. apríl 2016 þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sem sóknaraðili lýsti við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að viðurkennd verði krafa sín að fjárhæð 3.699.722 krónur og henni skipað í réttindaröð við slit varnaraðila samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst sóknaraðili að viðurkennd verði krafa sín að fjárhæð 419.185 krónur auk dráttarvaxta af skaðabótakröfunni frá 2. nóvember 2009 til greiðsludags og þeim skipað í réttindaröð samkvæmt 114. gr. laga nr. 21/1991. Loks krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.