arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
748/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem krafa G var viðurkennd við slit G hf. með stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. G hóf störf hjá G hf. í ágúst 2006 en þeir gerðu síðan samkomulag 17. október 2007 um að auk fastra launa fengi G greiðslu í samræmi við árangurstengt launakerfi, að uppfylltum nánar tilteknum skilyrðum. G taldi sig hafa staðið við sínar skuldbindingar samkvæmt samkomulaginu og því bæri honum kaupaukagreiðsla úr hendi G hf. að fjárhæð 5.000.000 krónur. Í málinu var réttmæti kröfu G og fjárhæð hennar óumdeild en ágreiningur aðila laut að því hvar skipa skyldi henni í réttindaröð við slit G hf. Taldi G greiðsluna vera forgangskröfu samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 þar sem hún hafi verið hluti af launum og tengdist vinnuframlagi hans fyrir G hf. Bankinn taldi greiðsluna ekki hafa verið tengda sérstöku vinnuframlagi G heldur árangri hans í starfi. Hún hafi verið umfram þær greiðslur sem hann hafi fengið fyrir vinnu í þágu G hf. og félli því ekki undir áðurnefnt ákvæði 112. gr. laganna. Héraðsdómur taldi G ekki hafa sýnt fram á með fullnægjandi hætti að kaupaukinn hafi verið háður sérstakri vinnuskyldu af hans hálfu. Kaupaukinn gæti því ekki talist endurgjald fyrir vinnu í þjónustu G hf. í skilningi 1. töluliðar 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1191 eins og það lagaákvæði hefði verið túlkað í dómaframkvæmd. Voru því ekki taldar forsendur til að skipa kröfu G í réttindaröð sem forgangskröfu, en fallist á að hún skyldi flokkast sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. sömu laga. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins kærða úrskurðar með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. nóvember 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. nóvember 2013, þar sem krafa sóknaraðila að fjárhæð 5.603.291 króna var viðurkennd við slit varnaraðila með stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess aðallega að krafa sín á hendur varnaraðila að fjárhæð 5.000.000 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. nóvember 2008 til 22. maí 2009 verði viðurkennd við slit varnaraðila með stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, en til vara 113. gr. sömu laga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar um annað en málskostnað, sem hann krefst í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og getur því krafa hans um málskostnað í héraði ekki komið frekar til álita.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf H-kk-nf T-kk-nf, greiði varnaraðila, Glitni hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
74/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L hf. gegn E var vísað frá dómi. Fjármálafyrirtækið L hf. sætti slitameðferð og hafði höfðað mál gegn E til riftunar á greiðslu L hf. á peningamarkaðsinnláni til E. Talið var að málið hefði verið höfðað þegar liðinn var  lengri tími en 30 mánuðir frá lokum kröfulýsingarfrests. L hf. hélt því fram að ekki verði unnt að höfða málið fyrr þar sem ekki hefði legið fyrir lokauppgjör vegna ráðstöfunar Fjármálaeftirlitsins á eignum frá L hf. til N hf. Ekki var talið að L hf. hefði náð að sýna fram á að umrætt uppgjör hefði verið forsenda þess að unnt væri að hafa uppi kröfu um þá riftun sem málið laut að. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var því talið að málið hefði verið of seint höfðað og var því þess vegna vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. janúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. janúar 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eftir uppkvaðningu hin kærða úrskurðar hefur heiti varnaraðila verið breytt úr Landsbanka Íslands hf. í LBI hf.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, LBI hf., greiði varnaraðila, Erste Group Bank AG, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
751/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna. Talið var að A yrði ófært að standa undir lágmarksfjárhæð fastrar mánaðargreiðslu skv. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 50/2009 og var beiðni hennar um greiðsluaðlögun því hafnað með vísan til 3. tl. 2. mgr. 4. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. desember 2012, þar sem beiðni sóknaraðila um heimild til að leita tímabundinnar greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna var hafnað. Kæruheimild er í 1. mgr. 4. gr. laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði, sbr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á beiðni hennar um heimild til að leita tímabundinnar greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Málatilbúnaður sóknaraðila fyrir Hæstarétti er einkum á því reistur að hún muni fljótlega, eftir skurðaðgerðir sem hún gekkst undir vegna brjóskeyðingar á þumalfingrum beggja handa, geta horfið aftur til fyrri starfa sinna við líkamsnudd. Þannig muni hún þegar í mars á þessu ári geta hafið störf að einhverju marki, sem síðan verði aukin. Tekjur, sem þannig falli til, muni skipta sköpum fyrir hana til að geta staðið undir greiðslu lána, sem hvíla á íbúð hennar. Hér er þess að gæta að um þetta nýtur ekki við í málinu annarra læknisfræðilegra gagna en vottorðs Heilsugæslunnar í Glæsibæ 25. júlí 2012, þar sem segir í upphafi að vegna sjúkdóms hafi sóknaraðili ekkert getað unnið við líkamsnudd, sem nánar er lýst. Hún hafi gengist undir skurðaðgerðir „sem gera henni vonandi mögulegt að vinna við það aftur“. Hún hafi haft aukatekjur af þessu starfi „en þær aukatekjur verða ekki til staðar fyrr en mögulega eftir 2013.“ Málatilbúnaður sóknaraðila fær þannig ekki stoð í umræddu læknisvottorði. Fyrir Hæstarétti hefur sóknaraðili ekki vefengt þá útreikninga sem lagðir eru til grundvallar niðurstöðu úrskurðar héraðsdóms. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
752/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur Í var vísað frá dómi. Efnislegur ágreiningur málsins snerist um hvort heimilt hafi verið að leggja sérstakan skatt á lífeyrissjóði við álagningu opinberra gjalda 2012 samkvæmt bráðabirgðaákvæði XIV í lögum nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða, sbr. 3. gr. laga nr. 156/2011. Héraðsdómur taldi kröfugerð A, eins og hún væri sett fram, hvorki fjalla um réttindi félagsmanna A né lausn undan tilteknum skyldum þeirra. Óumdeilt væri að hinn umþrætti skattur væri lagður á alla lífeyrissjóði, en hvorki á A né félagsmenn hans, en lífeyrissjóðir væru ekki aðilar að A. Samrýmdist kröfugerð A að því leyti ekki skilyrðum 3. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Fæli hún auk þess í sér að dómstólar felldu dóm um tilgreind ákvæði laga nr. 129/1997 án þess að krafan tengdist úrlausn um ákveðið sakarefni. Slíkt væri andstætt ákvæðum 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Bæri því að vísa kröfum A frá dómi. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. nóvember 2013 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar. Verði úrskurðurinn staðfestur er þess krafist að málskostnaður verði felldur niður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar en til vara að málskostnaður verði felldur niður á báðum dómstigum.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Alþýðusamband Íslands, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
754/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu J um að fjármálafyrirtækinu Í hf. yrði gert að leggja fram nánar nánar tiltekin gögn í máli sem Í hf. höfðaði á hendur J.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. nóvember 2013 sem barst héraðsdómi þann dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. nóvember 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að leggja fram „gögn samkvæmt bókun í þingbók 16. október [2013] og skriflegri beiðni á dómsskjali nr. 25“. Kæruheimild er í d. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Skilja verður kröfugerð sóknaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að leggja fram þau gögn sem um getur í hinum kærða úrskurði. Þá verður kröfugerð sóknaraðila skilin svo að hann krefjist kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og ráða má af hinum kærða úrskurði er málatilbúnaður sóknaraðila mjög á reiki, bæði hvað varðar lýsingu á þeim gögnum sem hann telur að til staðar séu og varnaraðila beri að láta af hendi og eins um röksemdir fyrir ætlaðri skyldu varnaraðila í þeim efnum. Með vísan til þess sem fram kemur um þetta í hinum kærða úrskurði verður ekki séð að lagaskilyrði séu fyrir því að fallast á kröfu sóknaraðila, sbr. einkum 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
757/2012

Aðilar deildu um það hvort krafa samkvæmt skuldabréfi, útgefið af R ehf. til S, sem nú var í eigu D hf., væri skuld í erlendri mynt eða íslenskum krónum og bundið við gengi erlendra gjaldmiðla með ólögmætum hætti samkvæmt 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, kom fram að samkvæmt dómafordæmum Hæstaréttar meðal annars í málum nr. 551/2011 og 552/2011 yrði við úrlausn ágreiningsefnisins fyrst og fremst að líta til forms og meginefnis þeirra gerninga sem lægju til grundvallar skuldbindingunni. Þegar litið væri til heitis skuldabréfsins, tilgreiningar á lánsfjárhæðinni, þeirra vaxtakjara sem tilgreindir voru í skuldabréfinu og þeirra skilmálabreytinga sem gerðar hefðu verið á skuldabréfinu, þótti verða að leggja til grundvallar að R ehf. hefði tekið lán í erlendum gjaldmiðli. Þá yrði ráðið af dómum Hæstaréttar, sérstaklega í máli nr. 524/2011, að ekki skipti máli þótt greiðslur færu fram í íslenskum krónum þegar skýrt kæmi fram í lánssamningi að skuldin væri í erlendri mynt. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu D hf. staðfest með þeirri athugasemd að um væri að ræða viðskiptabréf sem hefði að geyma tæmandi lýsingu á þeim réttindum sem það veitti og þeim takmörkunum sem á þeim réttindum kynni að vera. Síðari breytingar, sem með skriflegum löggerningum voru gerðar á skuldabréfinu, hefðu því ekki áhrif á skilmála þess að um væri að ræða kröfu í þeim erlendu myntum sem tilgreind væru í skuldabréfinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. desember 2012. Hann krefst þess að viðurkennt verði að verðtrygging veðskuldabréfs nr. 0938-35-9895, sem út var gefið 29. september 2006 af áfrýjanda til Sparisjóðs Reykjavíkur og nágrennis, sé ,,ólögmæt og ógild.“ Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Krafa stefnda, sem áfrýjandi telur að feli í sér ,,ólögmæta og ógilda“ verðtryggingu þar sem krafan sé í íslenskum krónum en bundin gengi erlendra mynta og því andstæð ákvæðum 14. gr., sbr. 13. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, er reist á skuldabréfi. Eins og önnur viðskiptabréf hefur það að geyma tæmandi lýsingu á réttindum sem það veitir og þeim takmörkunum, sem á þeim réttindum kunna að vera. Í hinum áfrýjaða dómi er efni veðskuldabréfsins lýst. Þar er einnig gerð grein fyrir dómi Hæstaréttar 7. júní 2012 í máli nr. 524/2011 og hver atvik hafi þar einkum þýðingu við mat á því hvort um skuldbindingu í íslenskum krónum eða erlendri mynt sé að ræða. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest sú niðurstaða hans að hafna beri kröfu áfrýjanda, enda hafa síðari breytingar, sem með skriflegum löggerningum voru gerðar á efni veðskuldabréfsins, ekki áhrif á þá skilmála þess að um sé að ræða kröfu erlendum myntum.

Hvor aðili greiði sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
758/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. nóvember 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 27. desember 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður talið að rökstuddur grunur sé fram kominn um að varnaraðili hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing liggur við og ætla megi að hann muni halda áfram brotum meðan máli hans er ekki lokið, sbr. c. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
759/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Litháen var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. desember 2012 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðherra 14. ágúst sama ár um að framselja varnaraðila til Litháen. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.
759/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsinga.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. nóvember 2013 þar sem varnaraðila var gert skylt að afplána samtals 360 daga eftirstöðvar reynslulausnar tveggja dóma Héraðsdóms Reykjavíkur 20. desember 2011 og 19. september 2012 samkvæmt reynslulausn sem Fangelsismálastofnun veitti honum 22. nóvember sama ár. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Lögð hefur verið fyrir Hæstarétt skýrsla varnaraðila hjá lögreglu 29. nóvember 2013 þar sem hann viðurkenndi að hafa átt aðild að þjófnaði á áfengisflöskum og peningakassa á [...] í Reykjavík 28. sama mánaðar. Að þessu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður talið að sterkur grunur leiki á að varnaraðili hafi ítrekað á þessu ári framið brot sem varðað geta sex ára fangelsi. Með því hefur hann rofið gróflega almennt skilyrði reynslulausnar, sem honum var veitt 22. nóvember 2012, og verður úrskurðurinn því staðfestur á grundvelli 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
762/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu K um að fram færu opinber skipti vegna skilnaðar K og M. Kæru M var vísað frá Hæstarétti þar sem hún uppfyllti ekki skilyrði c. liðar 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 3. desember 2012 en Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. nóvember 2012 um að fram fari opinber skipti til fjárslita milli aðila vegna hjónaskilnaðar. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og öllum kröfum varnaraðila hafnað. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í kæru sóknaraðila er því lýst að með henni sé kærður til Hæstaréttar fyrrgreindur úrskurður þar sem fallist hafi verið á kröfu varnaraðila um opinber skipti til fjárslita milli hennar og sóknaraðila. Þar er einnig getið fyrrgreindrar dómkröfu sem sóknaraðili gerir fyrir Hæstarétti. Í kærunni er aftur á móti ekki að finna neinar ástæður sem sóknaraðili reisir kæru sína á og uppfyllir hún því ekki skilyrði c. liðar 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í gögnum málsins kemur fram að sóknaraðila var leiðbeint um ritun kæru til Hæstaréttar og að héraðsdómari áminnti hann áður en kærufresti lauk um að kæran uppfyllti ekki framangreint lagaskilyrði. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
763/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem því var hafnað að kröfu M við slit fjármálafyrirtækisins G hf. yrði veitt staða sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Óumdeilt var að krafan var til komin vegna innlána og var því ekki mótmælt af hálfu G hf. að þau flokkuðust sem innstæður í skilningi 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Þar sem kröfunni hafði verið lýst sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 var ekki unnt að fallast á dómkröfu M og var henni því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. desember 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að krafa hans nr. CL20090820-111 að fjárhæð 9.358.613,7 bresk pund, sem hann lýsti við slit varnaraðila skyldi njóta réttar sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og staðfest sú afstaða slitastjórnar varnaraðila að skipa kröfu sóknaraðila í röð almennra krafna samkvæmt 113. gr. sömu laga. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hans verði viðurkennd sem forgangskrafa við slit varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, Motor Insurer's Bureau, um að krafa hans á hendur varnaraðila, Glitni hf., að fjárhæð 9.358.613,7 bresk pund verði við slit varnaraðila viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en staðfest er að krafan hafi stöðu sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. sömu laga.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 300.000 krónur í kærumálskostnað.
763/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að sakborningunum X o.fl. skyldi gert að víkja úr þinghaldi á meðan brotaþoli gæfi skýrslu í málinu

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðilarnir Y og Æ skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. desember 2013, þar sem fallist var á kröfu brotaþolans A um að varnaraðilum skuli vikið úr dómsal þegar hann gefur skýrslu. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti en fyrrgreindur brotaþoli krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.