arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
170/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. mars 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. mars 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 20. apríl 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðahalds. Að því frágengnu er þess krafist að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðila var með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 13. mars 2007 gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. og c. liða 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Byggðist úrskurðurinn á því að fram væri kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hefði átt aðild að þjófnaði á þremur armandsúrum í verslun í Reykjavík. Með dómi Hæstaréttar 15. mars 2007 var úrskurðurinn felldur úr gildi, þar sem ekki þótti nægjanlega fram komið að skilyrðum b. eða c. liða 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 væri fullnægt, en varnaraðila hins vegar gert að sæta farbanni allt til 30. mars 2007 kl. 16.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði var tveimur fartölvum stolið annars vegar úr verslun í Hafnarfirði 18. mars 2007 og hins vegar úr verslun í Reykjavík 21. sama mánaðar. Varnaraðili hefur játað við yfirheyrslu hjá lögreglunni að hafa stolið tölvunum. Samkvæmt upplýsingum frá Interpol hefur varnaraðili hlotið fjóra refsidóma í heimalandi sínu fyrir rán, þjófnaði og eignaspjöll, síðast árið 2001. Með hliðsjón af framangreindu er fallist á að skilyrði c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 séu fyrir hendi til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi. Ekki er ástæða til að marka gæsluvarðhaldinu skemmri tíma en gert er í hinum kærða úrskurði. Verður hann því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
172/2007

Þ var sakfelldur fyrir nytjastuld með því að hafa tekið bifreið í heimildarleysi og ekið henni þar til hann missti stjórn á henni með þeim afleiðingum að hún hafnaði utan vegar og gjöreyðilagðist. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir þjófnað með því að hafa stolið úr bifreiðinni bílageislaspilara og MP3 spilara. Þ játaði brot sín skýlaust og áfrýjaði málinu einungis til refsilækkunar. Með brotunum rauf Þ skilorð eldri dóms, þar sem hann hafði verið dæmdur í fimm mánaða skilorðsbundið fangelsi, og var sá dómur tekinn upp og honum ákvörðuð refsing í einu lagi fyrir bæði málin, sem þótti hæfilega ákveðin átta mánaða fangelsi. Í ljósi upplýsinga um betri hegðun Þ og breyttar fjölskylduaðstæður og að teknu tilliti til þess að hann hafði bætt það tjón sem hann hafði valdið var fallist á að refsingin yrði skilorðsbundin að öllu leyti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 26. febrúar 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst refsiþyngingar.

Ákærði krefst mildunar á refsingu og að hún verði skilorðsbundin.

Með vísan til forsendna héraðsdóms er staðfest niðurstaða hans um sakfellingu og ákvörðun refsingar.

Nokkur ný gögn hafa verið lögð fyrir Hæstarétt. Þar er staðfest að ákærði hefur stundað reglubundið vinnu frá 2. janúar 2006 og fær hann góða umsögn vinnuveitenda. Þá er fram komið að fjölskylduaðstæður hans hafa breyst, en hann býr nú í Danmörku með sambúðarkonu og barni þeirra. Þegar til þessa er litið sem og þess að hann hefur bætt það tjón sem hann olli, þá þykir mega skilorðsbinda refsingu hans að fullu.

Samkvæmt málskostnaðaryfirliti leiddi engan kostnað af meðferð málsins í héraði og ekki er annar kostnaður af áfrýjun málsins en málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði. Samkvæmt 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála skal ákærði greiða helming þeirrar fjárhæðar, en helmingur skal greiddur úr ríkissjóði.

Dómsorð:

Ákærði, Þ-kk-nf R-kk-nf Þ-kk-nf, sæti fangelsi í átta mánuði, en fullnustu refsingarinnar skal frestað og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dómsins, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skulu vera 186.750 krónur. Ákærði greiði helming þeirrar fjárhæðar, 93.375 krónur, en hinn helmingurinn greiðist úr ríkissjóði.
173/2007

T hf. krafðist þess að I ehf. yrði með beinni aðfarargerð borið út úr tiltekinn fasteign í Reykjavík. Í úrskurði héraðsdóms var fallist á að T hf. hefði verið heimilt að rifta kaupsamningi aðila vegna verulegra vanefnda I ehf. á að standa skil á lokagreiðslum samkvæmt honum. Ekki var talið að heimild T hf. til riftunar samningsins og að krefjast umráða yfir fasteigninni væri háð því að uppgjör færi fram milli samningsaðila. Var því fallist á að gerðin færi fram. Úrskurðurinn var staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 19. mars 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. mars 2007, þar sem heimilað var að sóknaraðili yrði borinn út úr fasteigninni nr. 1 við Ármúla í Reykjavík, ásamt öllu því sem félaginu tilheyri. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um að hann verði borinn út og honum dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili reisir frávísunarkröfu sína á því að kæra sóknaraðila uppfylli ekki skilyrði c. liðar 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þar sem í kæru hans til Hæstaréttar séu ekki tilgreindar neinar ástæður fyrir henni. Í kæru sóknaraðila eru ekki raktar ástæður fyrir henni, svo sem boðið er í ákvæði því sem varnaraðili vísar til, en hins vegar boðað að greinargerð verði send Hæstarétti samkvæmt 149. gr. laga nr. 91/1991. Áður en til þess kæmi að sóknaraðili sendi réttinum greinargerð sína hafði vararaðili skilað greinargerð sinni með kröfu um frávísun frá Hæstarétti. Sóknaraðili skilaði síðan greinargerð 30. mars síðastliðinn eða innan viku frá því er kærumálgögn bárust réttinum. Ástæður hans fyrir því að hann telur að hafna skuli kröfu varnaraðila um útburð eru þar raktar. Samkvæmt 2. mgr. 149. gr. laga nr. 91/1991 eru því ekki efni til þess að vísa málinu frá Hæstarétti, enda þótt kæra sóknaraðila hafi ekki verið í réttu formi.

Með vísan til forsendna úrskurðar héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Immobilia ehf., greiði varnaraðila, Trésmiðju Snorra Hjaltasonar hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
175/2007

A var sakfelldur fyrir að hafa að beiðni manns sem hann ekki vildi nefna fengið tvo einstaklinga til að flytja 360.51 grammi af kókaíni til landsins. Taldist hann hafa gegnt verulegu hlutverki við innflutninginn og verið virkur milligöngumaður í allri atburðarásinni þótt ekki hefði hann flutt efnið inn sjálfur. Með hliðsjón af þessu sem og magni efnisins og styrkleika var refsing hans ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. mars 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst mildunar refsingar og að gæsluvarðhaldsvist hans komi að fullu til frádráttar dæmdri refsingu.

Ákærði var í héraði sakfelldur fyrir þátttöku í innflutningi 360,51 gramms af kókaíni. Var brotið heimfært til 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Málsatvikum er lýst í héraðsdómi og gerð grein fyrir skýrslum ákærða og vitna fyrir dómi og hjá lögreglu. Ákærði einn þriggja dómfelldra áfrýjaði málinu. Staðfest er niðurstaða héraðsdóms um að sannað sé að ákærði hafi gegnt verulegu hlutverki í umræddum innflutningi fíkniefna og verið virkur milligöngumaður í allri atburðarásinni. Ákærði á sér engar málsbætur. Hann hefur ekki áður verið sakfelldur fyrir fíkniefnabrot. Með hliðsjón af framangreindu, magni efnisins og styrkleika þess þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Til frádráttar refsivist koma þeir dagar sem hann sætti gæsluvarðhaldi svo sem nánar greinir í dómsorði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Áfrýjunarkostnaði málsins, þar með töldum málsvarnarlaunum skipaðs verjanda ákærða, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði, verður samkvæmt 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála skipt þannig að ákærði greiði helming hans en helmingur greiðist úr ríkissjóði allt svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði. Til frádráttar refsingunni komi gæsluvarðhald sem hann sætti frá 30. ágúst til 7. september 2006.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, eru ákveðin 224.100 krónur. Þau og annan áfrýjunarkostnað málsins samtals 253.533 krónur skal ákærði greiða að helmingi, en helmingur áfrýjunarkostnaðar greiðist úr ríkissjóði.
176/2007

S keypti bifhjól af Ó 24. febrúar 2005 eftir að hafa skoðað það tvívegis og prufukeyrt stuttan spöl. Bifhjólið bilaði degi síðar. Varð bilunin rakin til þess að tannhjól annars gírs festist á öxlinum þegar hjólið var í akstri með þeim afleiðingum gírhjól brotnaði og olli skemmdum í vél og gírkassa. S krafðist riftunar kaupsamningsins og endurgreiðslu á kaupverðinu. Það varð niðurstaða héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, að orsakavaldur bilunarinnar hefði ótvírætt verið fyrir hendi þegar hjólið skipti um hendur deginum áður. Var fallist á að hjólið hefði verið haldið galla samkvæmt 17. gr., sbr. 1. mgr. 18. gr. laga nr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup er S keypti það af Ó. Gallinn var talinn svara til verulegrar vanefndar, sbr. 39. gr. sömu laga, og fallist á kröfu S um riftun á kaupunum og að hann fengi kaupverðið endurgreitt. Málsástæða Ó um að S gæti ekki skilað hjólinu gegn greiðslu kaupverðsins, þar sem hann hefði vanrækt skyldu sína til umönnunar þess, kom ekki til álita þar sem hún þótti of seint fram komin.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. mars 2007. Hann krefst aðallega sýknu af kröfum stefnda en til vara að fjárkrafa hans verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með stefnda að bifhjólið OU 722 hafi verið haldið galla samkvæmt 17. gr., sbr. 1. mgr. 18. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup er hann keypti það af áfrýjanda. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem í sátu tveir sérfróðir meðdómsmenn, verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vara óraskaður.

Áfrýjandi, Ó-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnda, S-kk-þgf L-kk-þgf S-kk-þgf, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
178/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. mars 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. mars 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 9. maí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fram er kominn sterkur grunur um að varnaraðili hafi framið gróft brot gegn 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en tilviljun ein virðist hafa ráðið því hver fyrir þessu varð. Að þessu gættu og öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms er fallist á að skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 séu fyrir hendi um að ætla megi að gæsluvarðhald sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
179/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. mars 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. mars 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. maí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að í stað gæsluvarðhalds verði hann vistaður á sjúkrahúsi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
17/2007

Úrskurður héraðsdóms var staðfestur um að F væri heimilt að leiða nafngreind vitni fyrir dóm í máli F gegn I.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 29. desember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. janúar 2007. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. desember 2006 að því er varðar leyfi til þess að leidd verði fyrir dóminn við aðalmeðferð máls, sem varnaraðili hefur höfðað gegn sóknaraðila, vitni sem nafngreind eru í úrskurðarorði. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamál. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði synjað um að leiða þessi vitni fyrir dóminn. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, I-kk-nf F-x-x, greiði varnaraðila, fjármálaeftirlitinu, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
183/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. mars 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. mars 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, þó ekki lengur en til mánudagsins 23. apríl 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
190/2007

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms, þar sem fallist var á að X yrði bönnuð för frá Íslandi með vísan til b. liðar 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála en hafnað kröfu um að hann skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. eða c. liðar 1. mgr. 103. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. apríl 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. apríl 2007, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi þar til dómur gengur í máli hans, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 2. maí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 2. maí 2007. Til vara krefst hann staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
191/2007

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms, þar sem fallist var á að X yrði bönnuð för frá Íslandi með vísan til b. liðar 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála en hafnað kröfu um að hann skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. eða c. liðar 1. mgr. 103. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. apríl 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. apríl 2007, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi þar til dómur gengur í máli hans, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 2. maí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 2. maí 2007. Til vara krefst hann staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
198/2007

Með úrskurði kærunefndar samkvæmt lögum um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi voru felldar úr gildi ákvarðanir F um að B, ásamt sex öðrum aðilum, færu sameiginlega ekki með meira en 5% atkvæðisréttar í Sparisjóði Hafnarfjarðar. F stefndi B og krafðist þess að úrskurður nefndarinnar yrði felldur úr gildi. Þegar málið var til meðferðar í héraði var samþykktur samruni Sparisjóðs vélstjóra og framangreinds sparisjóðs og var þeim síðarnefnda slitið án skuldaskila. Við samrunann varð til nýr sparisjóður og þar sem úrskurðurinn, sem krafist var ógildingar á, tók ekki til eignar í þessum nýja sparisjóði, var talið að dómur um kröfu F fæli í sér svar við lögspurningu og að stofnunin hefði ekki lengur lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins. Vísaði héraðsdómur því málinu frá dómi og var frávísunin staðfest af Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. apríl 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. mars 2007, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili aðallega kærumálskostnaðar, en til vara málskostnaðar í héraði.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða málskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, sbr. einnig 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Fjármálaeftirlitið, greiði varnaraðila, B-kk-þgf Þ-kk-þgf V-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
199/2007

Með úrskurði kærunefndar samkvæmt lögum um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi voru felldar úr gildi ákvarðanir F um að M, ásamt sex öðrum aðilum, færu sameiginlega ekki með meira en 5% atkvæðisréttar í Sparisjóði Hafnarfjarðar. F stefndi M og krafðist þess að úrskurður nefndarinnar yrði felldur úr gildi. Þegar málið var til meðferðar í héraði var samþykktur samruni Sparisjóðs vélstjóra og framangreinds sparisjóðs og var þeim síðarnefnda slitið án skuldaskila. Við samrunann varð til nýr sparisjóður og þar sem úrskurðurinn, sem krafist var ógildingar á, tók ekki til eignar í þessum nýja sparisjóði, var talið að dómur um kröfu F fæli í sér svar við lögspurningu og að stofnunin hefði ekki lengur lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins. Vísaði héraðsdómur því málinu frá dómi og var frávísunin staðfest af Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. apríl 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. mars 2007, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili aðallega kærumálskostnaðar, en til vara málskostnaðar í héraði.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti 11. apríl 2007. Hann krefst þess að úrskurðurinn verði staðfestur um annað en málskostnað, sem sóknaraðila verði gert að greiða á báðum dómstigum.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, sbr. einnig 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Fjármálaeftirlitið, greiði varnaraðila, M-kk-þgf Á-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.