arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
123/2001

X kærði þá ákvörðun héraðsdóms að banna honum för frá Íslandi allt til 2. júlí 2001. X var sakaður um að hafa ráðist á karlmann og veitt honum tvö stungusár með hnífi. X, sem var af erlendu bergi brotinn, var atvinnulaus og átti ekki fjölskyldu hér á landi. Þá báru gögn með sér að hann hefði um nokkurn tíma haft hug á að halda af landi brott. Fallist var á að nauðsynlegt væri að tryggja nærveru hans til að ljúka mætti rannsókn málsins og taka ákvörðun um hvort af saksókn yrði. Ekki var ráðið af gögnum málsins að óþarfa tafir hefðu orðið á rannsókn þess. Voru því talin fyrir hendi skilyrði til að neyta heimildar í 110. gr. laga nr. 19/1991 til að banna X för úr landi. Var hin kærða ákvörðun því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. apríl 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærð er ákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 2. apríl 2001, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til mánudagsins 2. júlí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi, en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun héraðsdómara verði staðfest.

Varnaraðili var handtekinn 5. janúar 2001, grunaður um að hafa fyrr þann dag ráðist á R-x-x A-kk-þf A-x-x fyrir utan veitingastaðinn Hróa Hött í Faxafeni í Reykjavík og veitt honum tvö stungusár með hnífi. Varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi af þessum sökum til 9. febrúar 2001, en með ákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 12. sama mánaðar var honum að kröfu sóknaraðila bönnuð för úr landi allt til 2. apríl sl. Sú ákvörðun var staðfest með dómi Hæstaréttar 16. febrúar 2001. Sóknaraðili krafðist þess fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 2. apríl sl. að varnaraðila yrði bönnuð för úr landi allt til 2. júlí 2001. Var sú krafa tekin til greina með hinni kærðu ákvörðun.

Varnaraðili er af erlendu bergi brotinn og hefur hvorki atvinnu né fjölskyldu hér á landi. Í málinu liggja fyrir gögn, sem hníga að því að hann hafi um nokkurn tíma haft hug á að halda af landi brott. Verður að fallast á með sóknaraðila að nauðsynlegt sé að tryggja nærveru varnaraðila til að ljúka megi rannsókn málsins og taka ákvörðun um hvort af saksókn verði. Þótt málið hafi nú verið til rannsóknar um þriggja mánaða skeið verður ekki ráðið af gögnum þess að á henni hafi orðið óþarfa tafir. Samkvæmt þessu eru fyrir hendi skilyrði til að neyta heimildar í 110. gr. laga nr. 19/1991 til að banna varnaraðila för úr landi. Verður hin kærða ákvörðun því staðfest.

Dómsorð:

Hin kærða ákvörðun er staðfest.
131/2001

P var ráðinn ótímabundið til starfa hjá Vinnueftirliti ríkisins. Í ráðningarsamningi P var kveðið á um að uppsagnarfrestur væri þrír mánuður, en gagnkvæmur uppsagnarfrestur einn mánuður á fyrstu þremur mánuðum í starfi. Þá var mælt fyrir um að uppsögn væri miðuð við mánaðarmót. P var sagt upp störfum áður en þrír mánuðir voru liðnir. Aðilar málsins deildu um hvort uppsagnarfrestur P væri einn eða þrír mánuðir. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að P hafi verið ráðinn til starfa 10. janúar 2000, en sagt upp störfum 7. apríl sama árs. Honum hafi því verið sagt upp með eins mánaðar fyrirvara og skipti ekki máli þótt sá frestur hafi ekki byrjað að líða samkvæmt ákvæðum ráðningarsamningsins fyrr en 1. maí sama árs og þar með að loknum þriggja mánaða reynslutíma hans í starfi. Af þessum sökum var íslenska ríkið sýknað af kröfu P um greiðslu launa miðað við þriggja mánaða uppsagnarfrest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. apríl 2001. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 509.357 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 25. ágúst 2000 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. 1aga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Áfrýjandi, sem er efnaverkfræðingur, var ráðinn til sérfræðistarfa hjá Vinnueftirliti ríkisins 10. janúar 2000 og hóf hann störf sama dag. Samkvæmt ráðningarsamningi átti gagnkvæmur uppsagnarfrestur að vera einn mánuður á þriggja mánaða reynslutíma hans í starfi og skyldi uppsögn miðast við mánaðamót. Að þeim reynslutíma loknum átti uppsagnarfresturinn að vera þrír mánuðir. Óumdeilt er að áfrýjanda var tilkynnt uppsögn 7. apríl 2000. Fór hún því fram innan þess tíma, sem áfrýjandi var ráðinn til reynslu. Áfrýjanda var því réttilega sagt upp með eins mánaðar fyrirvara og skiptir ekki máli þótt sá frestur hafi ekki byrjað að líða samkvæmt ákvæðum ráðningarsamningsins fyrr en 1. maí 2000 og þar með að loknum þriggja mánaða reynslutíma hans í starfi. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, P-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnda, íslenska ríkinu, 100.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
132/2001

Frávísunarúrskurður héraðsdóms var staðfestur með vísan til þess að sakarefni málsins ætti ekki undir dómstóla.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. apríl 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. mars 2001, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaðar.

Fallist verður á með héraðsdómara að sakarefni þessa máls eigi ekki undir dómstóla. Samkvæmt því verður staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Toppfiskur ehf., greiði varnaraðila, Samkeppnisráði, 75.000 krónur í kærumálskostnað.
133/2001

Með samningi við D tók I ehf. að sér að þróa hugbúnaðarkerfi í samræmi við þarfir viðskiptavina D. Deilt var um hvort D bæri að greiða I ehf. á grundvelli aðalsamningsins samkvæmt fyrirfram ákveðnu verði eða eftir reikningi byggðum á vinnustundum. Talið var að þótt réttara hefði verið að gera viðbótarsamning um verkið, félli það undir tiltekið ákvæði aðalsamnings aðila og var D því gert að greiða I ehf. umkrafða fjárhæð, sem byggði á vinnustundum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 9. apríl 2001. Hann krefst aðallega sýknu af kröfum stefnda en til vara lækkunar á dæmdri fjárhæð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður falli niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Ágreiningur aðila varðar þróun hugbúnaðarkerfis í samræmi við þarfir sænskra viðskiptavina áfrýjanda. Eftir bréf framkvæmdastjóra stefnda 6. ágúst 1998 um þróunarvinnu byggða á áður þróuðu hugbúnaðarkerfi fyrirtækisins gerðu aðilar með sér svokallaðan aðalsamning 12. og 14. ágúst sama ár. Þótt réttara hefði verið að gera einnig sérstakan viðbótarsamning um þessa þróunarvinnu hljóta ákvæði aðalsamningsins að gilda og verður að fallast á það með héraðsdómi að um hafi verið að ræða verk sem féll að b) lið 2. gr. samningsins. Af gögnum málsins sést að stefndi afhenti áfrýjanda kerfi á ákveðnu stigi til prófunar og að þróun þess hélt áfram eftir það. Meðal annars kom þá til Íslands maður á vegum áfrýjanda til samstarfs við starfsmenn stefnda. Áfrýjandi gerði engar athugasemdir við verk stefnda fyrr en eftir að til ágreinings þeirra kom um endurgjald fyrir verkið. Ekki liggur annað fyrir en að verkið hafi verið langt komið og sýnt að stefndi hafi verið fullfær um að ljúka því þegar upp úr slitnaði með aðilum. Með þessari athugasemd en annars með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um annað en dráttarvexti, sem eftir 1. júlí 2001 og til greiðsludags dæmast samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Áfrýjandi skal greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Það þykir aðfinnsluvert að málið hefur dregist úr hömlu af hálfu áfrýjanda.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að eftir 1. júlí 2001 dæmast dráttarvextir samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Áfrýjandi, Danmail Postal Service Aps., greiði stefnda, ICU ehf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
137/2001

Z kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu lögreglustjórans í Reykjavík (L) um að X yrði gert að sæta nálgunarbanni. Fyrir Hæstarétti lét L málið ekki til sín taka. Með vísan til 1. mgr. 110. gr. b. laga nr. 19/1991, sbr. 3. gr. laga nr. 94/2000, og 141. gr. laga nr. 19/1991 var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti, þar sem þeir menn, sem nálgunarbann er ætlað að vernda, hefðu ekki rétt lögum samkvæmt til að leita eftir því sjálfir. Gæti Z ekki átt aðild að málskoti sem þessu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Z skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. apríl 2001, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta nálgunarbanni. Um kæruheimild vísar kærandi til 1. mgr. 142. gr., sbr. 141. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Hann krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni þannig að honum verði bannað að koma á heimili kæranda, veita honum eftirför, heimsækja eða setja sig með öðru móti í samband við hann, aðallega í eitt ár en ella um skemmri tíma. Til vara krefst kærandi þess að hinn kærði úrskurður verði ómerktur.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt 1. mgr. 110. gr. b. laga nr. 19/1991, sbr. 3. gr. laga nr. 94/2000, gerir lögregla kröfu um nálgunarbann. Hafa þeir menn, sem nálgunarbann er ætlað að vernda, ekki rétt lögum samkvæmt til að leita eftir því sjálfir. Í gögnum málsins kemur fram að kærandi fór þess á leit við sóknaraðila að hann gerði kröfu um að varnaraðili sætti nálgunarbanni. Því hafnaði sóknaraðili 20. febrúar 2001, en með úrskurði dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 21. mars sama árs var sú ákvörðun felld úr gildi og sóknaraðila gert að krefjast nálgunarbanns. Það gerði hann fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 5. apríl 2001. Hafnaði dómurinn þeirri kröfu með hinum kærða úrskurði.

Úrskurður héraðsdómara í máli þessu sætir kæru til Hæstaréttar samkvæmt 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991. Sóknaraðili og varnaraðili geta hins vegar einir kært slíkan úrskurð, en ekki kærandi, enda leiðir 141. gr. nefndra laga ekki til þess að kærandi geti átt aðild að málskoti sem þessu. Verður því sjálfkrafa að vísa málinu frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
140/2001

Refsifanginn X var undir rökstuddum grun um aðild að umfangsmiklu fíkniefnamáli. Var X gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, enda var ekki á það fallist með X að ákvæði 30. gr. laga nr. 48/1988 um fangelsi og fangavist ættu hér við, auk þess sem önnur ákvæði laganna kæmu ekki í veg fyrir að sakborningur sem sætti refsivist, gæti torveldað rannsókn með þeim hætti sem lýst er í a. lið 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. apríl 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. apríl 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 3. maí nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Af hálfu varnaraðila er á það bent að hann sé refsifangi og um vist hans fari því samkvæmt lögum nr. 48/1988 um fangelsi og fangavist með áorðnum breytingum. Er í því efni vísað til 17. gr. -19. gr. og 28. gr. -30. gr. laganna. Umrædd ákvæði hafi að geyma úrræði, sem nægi til að tryggja rannsóknarhagsmuni og beri því ekki nauðsyn til að beita gæsluvarðhaldi.

Ákvæði 30. gr. laga nr. 48/1988 um heimild til þess að einangra fanga frá öðrum föngum eiga hér ekki við. Önnur ákvæði laganna koma ekki í veg fyrir að sakborningur, sem sætir refsivist, geti torveldað rannsókn með þeim hætti sem lýst er í a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
141/2001

X, sem var undir rökstuddum grun um aðild að umfangsmiklu fíkniefnamáli, var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. apríl 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum samdægurs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. apríl 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 3. maí nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærða úrskurði verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
146/2001

Staðfestur var frávísunarúrskurður héraðsdóms, sem byggði á því að G hefði ekki gert nægilega grein fyrir þeim hagsmunum sem hann hefði af dómsúrlausn um kröfur sínar, auk þess sem kröfugerð G þótti óljós og vanreifuð að hluta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. mars 2001, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um frávísun málsins verði hafnað og það tekið til efnislegrar úrlausnar. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
147/2001

Áfrýjunarstefna var birt stefnda að liðnum stefnufresti. Vegna þessa og þar sem stefndi lét ekki málið til sín taka fyrir Hæstarétti var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. apríl 2001. Hún krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hún þess að fjárhæðin, sem henni var gert að greiða stefnda með héraðsdómi, verði lækkuð og málskostnaður látinn falla niður.

Stefndi hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 5. mgr. 155. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 9. gr. laga nr. 38/1994, verður að birta áfrýjunarstefnu ekki síðar en viku áður en frestur stefnda til að tilkynna Hæstarétti að hann hafi í hyggju að halda uppi vörnum í málinu er á enda, sbr. e. lið 1. mgr. 155. gr. fyrrnefndu laganna. Við útgáfu áfrýjunarstefnu var ákveðið að síðasti dagur stefnda til að koma fram tilkynningu um þetta yrði 6. júní 2001. Lauk því stefnufresti 30. maí sama árs. Áfrýjunarstefna í málinu var birt erlendis á starfstöð stefnda 4. júní 2001. Vegna þessa og þar sem stefndi hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti verður málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Málskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Málinu er vísað frá Hæstarétti.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
148/2001

Með því að Þ var ekki unnt, eins og til háttaði í málinu, á grundvelli varnarþingsreglna V. kafla laga nr. 91/1991 að fá efnisúrlausn dómstóla um kröfur sínar á hendur ÞEÚ, sem búsettur var erlendis, var úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. apríl 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. apríl 2001, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í j. lið 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnislegrar úrlausnar. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Samkvæmt gögnum málsins framseldi Á-kvk-nf E-kvk-nf 1. júní 1997 syni sínum, varnaraðila, kröfu að fjárhæð 3.784.594 krónur. Hefur sóknaraðili höfðað mál þetta gegn varnaraðila til viðurkenningar á riftun sóknaraðila á kröfuframsali þessu, en til vara krefst sóknaraðili greiðslu úr hendi varnaraðila að fjárhæð 2.613.639 krónur, ásamt dráttarvöxtum frá 14. febrúar 1995 til greiðsludags. Svo sem greinir í úrskurði héraðsdóms er sóknaraðila ekki unnt, eins og hér háttar til, á grundvelli reglna V. kafla laga nr. 91/1991 að fá efnisúrlausn dómstóla um þessar kröfur sínar á hendur varnaraðila, sem búsettur er erlendis. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, þrotabú Á-kvk-ef E-kvk-ef, greiði varnaraðila, Þ-kk-þgf E-kk-þgf Ú-kk-þgf, 60.000 krónur í kærumálskostnað.
14/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. janúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. janúar sl., þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 30. janúar nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
151/2001

X var grunaður um brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Talið var að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 væri fullnægt til að verða við kröfu um gæsluvarðhald. Var úrskurður héraðsdóms staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. apríl 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. apríl 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. maí nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
153/2001

Ekki var talið að ákvæði ráðningarsamings V og L hf. um endurskoðun launakjara yrði túlkað svo að það fæli í sér skilyrðislaust loforð um hækkun launa, heldur eingöngu loforð um endurskoðun sem hefði getað haft í för með sér hvort heldur hækkun eða lækkun eða þá óbreytt launakjör. Það að ekki varð af endurskoðun launakjara V var ekki talin slík vanefnd samkvæmt reglum vinnuréttar, sbr. og 24. gr. hjúalaga nr. 22/1928, að réttlætti fyrirvaralausa riftun V á vinnusamningi og var hann með þessu talinn hafa fyrirgert rétti til þeirra launa í uppsagnarfresti, sem hann krafði L hf. um. Samkvæmt þessu var L hf. sýknað af kröfum V.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 30. apríl 2001. Hann krefst þess, að stefnda verði gert að greiða sér 1.209.090 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 28. apríl 2000 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómi, að það að ekki varð af endurskoðun launakjara áfrýjanda verði ekki talin slík vanefnd samkvæmt reglum vinnuréttar að réttlæti fyrirvaralausa riftun stefnanda á vinnusamningi. Verður héraðsdómur því staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, V-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnda, Lykilhótelum ehf., 80.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
155/2001

Með því að liðinn var frestur til að höfða mál til ógildingar á faðernisviðurkenningu samkvæmt 3. mgr. 53. gr. barnalaga nr. 20/1992 var frávísunarúrskurður héraðsdóms staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. maí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. apríl 2001, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um frávísun málsins verði hafnað og lagt fyrir héraðsdómara að taka það til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðili dæmdur til að greiða kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.