53/2009

H krafðist þess að viðurkennt yrði að henni hefði með ólögmætum hætti verið skipað í veikindafjarvistir frá starfi sínu sem tónlistarkennari hjá F og að F yrði dæmt til að greiða henni skaða- og miskabætur vegna þessa. Í málinu hélt F því fram að veikindi H hefðu orðið þess valdandi að hún gæti ekki sinnt starfi sínu. Þar sem H hafði ekki aflað sér sönnunar um vinnufærni sína, þrátt fyrir að það hefði staðið henni nær, yrði að leggja til grundvallar að hún hefði horfið frá vinnu vegna veikinda. Þar sem F hafði uppfyllt launagreiðsluskyldu sína gagnvart H í samræmi við rétt hennar samkvæmt gildandi kjarasamningi og lagareglum var F sýknað af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. febrúar 2009. Hún krefst þess að viðurkennt verði að henni hafi með ólögmætum hætti verið skipað í veikindafjarvistir frá starfi sínu sem tónlistarkennari hjá stefnda í desember 2005 og að stefndi verði dæmdur til að greiða henni skaða- og miskabætur að fjárhæð 6.341.436 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. apríl 2008 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður látinn niður falla.

Krafa áfrýjanda um greiðslu úr hendi stefnda er reist á þeirri grunnröksemd að stefndi hafi með ólögmætum hætti skipað henni í veikindafjarvistir frá starfi sínu í desember 2005. Áfrýjandi lýsti því við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti að hún hefði ekki aðra hagsmuni að lögum af því að fá viðurkenningardóm í samræmi við fyrri kröfulið sinn en að fá leyst úr ágreiningi aðila um þessar forsendur fyrir aðfararkröfunni í síðari kröfuliðnum. Viðurkenningarkrafan felur því í reynd einungis í sér forsendu af hálfu áfrýjanda fyrir aðfararkröfu hennar og verður fjallað um efni hennar þannig en ekki lagður á hana sérstakur dómur.

Krafa áfrýjanda fyrir Hæstarétti er annars vegar um 341.436 krónur vegna þess sem hún telur vanta á launagreiðslur stefnda til sín það tímabil sem krafa hennar í héraði tók til. Hefur hún þá dregið frá kröfunni launagreiðslur stefnda og greiðslur sem hún hefur notið vegna sama tímabils frá sjúkrasjóði stéttarfélags síns, lífeyrissjóði, Félagsþjónustunni í Reykjavík og Tryggingastofnun ríkisins. Þessar greiðslur dró hún ekki frá kröfunni í héraði. Hins vegar krefst hún miskabóta 6.000.000 króna svo sem hún gerði í héraði.

Fyrir liggur að stefndi taldi atvik sem orðið höfðu á vinnustað áfrýjanda leiða í ljós að heilsufar hennar væri með þeim hætti að hún gæti ekki leyst starf sitt af hendi. Er óumdeilt að áfrýjanda varð strax á næstu dögum kunnugt um þessa afstöðu stefnda. Þá hefur áfrýjandi lagt fram í Hæstarétti bréf lögmanns Félags framhaldsskólakennara 20. mars 2006 til félagsins, þar sem hann meðal annars nefnir að hann hafi í símtali við áfrýjanda lagt til að hún aflaði sér læknisvottorðs um vinnufærni sína, mætti með það á vinnustaðinn og lýsti sig reiðubúna að taka til starfa aftur. Talið verður að þessi atvik hafi gefið áfrýjanda tilefni til að afla gagna um heilsufar sitt til sönnunar um vinnufærni sína og það hafi staðið henni nær en stefnda að afla þeirra enda óhægt um vik fyrir hann, eins og tekið er fram í forsendum hins áfrýjaða dóms. Verður því lagt til grundvallar dómi að áfrýjandi hafi horfið frá vinnu í desember 2005 vegna veikinda.

Fallist verður á með stefnda að hann hafi í tengslum við veikindi áfrýjanda og starfslok, þar með talið með launagreiðslum til hennar, farið að öllu leyti eftir kjarasamningi fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs og SFR - stéttarfélags í almannaþjónustu, en óumdeilt er að sá samningur gilti um ráðningarkjör áfrýjanda. Verður ekki talið að tilvísanir áfrýjanda til laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins og til stjórnsýslulaga nr. 37/1993 skipti máli við úrlausn málsins þegar af þeirri ástæðu að uppsögn stefnda á ráðningarsamningi áfrýjanda, sem reist var á því að hún hefði verið samfellt frá vinnu vegna veikinda í 12 mánuði launalaust, gaf ekki tilefni til áminningar eða málsmeðferðar samkvæmt stjórnsýslulögum.

Með framangreindum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður samkvæmt 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Það er aðfinnsluvert að bæði stefna áfrýjanda í héraði og greinargerð hennar fyrir Hæstarétti eru að mun lengri og ítarlegri en gert er ráð fyrir í e. lið 1. mgr. 80. gr. og b. lið 2. mgr. 156. gr. laga nr. 91/1991. Í hinum áfrýjaða dómi er efni stefnunnar tekið um of upp í dóminn án þess að nægilega hafi verið fylgt d. lið 114. gr. sömu laga.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, H-kvk-nf B-kvk-nf M-kk-ef G-kvk-nf, greiði stefnda, Fjölmennt, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.