472/2004

I Ltd. kafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um að leggja ekki lögbann við því að N hf. og S ehf. notuðu, afrituðu og dreifðu, með eða án endurgjalds tilteknum tölvuforritum sem hann væri rétthafi að og taka ekki úr vörslum þeirra muni sem nýttir hefðu verið eða ætlaðir til þeirra nota sem lögbanns var krafist við. Við fyrirtöku sýslumanns hafði lögmaður N hf. og S ehf. lýst því yfir að ekki væri andmælt að I Ltd. væri rétthafi að umræddum tölvuforritum. Þá höfðu verið lagðar fram skriflegar yfirlýsingar um að félögin myndu ekki aðhafast það, sem lögbanns væri krafist við. Í Hæstarétti var tekið fram að I Ltd. hefði ekki fært neitt fram til að sanna eða gera sennilegt gagnstætt þessum yfirlýsingum að N hf. og S ehf. myndu nota umrædd tölvuforrit, afrita þau eða dreifa þeim eða að yfirvofandi væri að þeir myndu gera það. Væri því ekki fullnægt skilyrðum 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. til þess að verða við kröfum I Ltd. Var úrskurður héraðsdómara staðfestur um annað en málskostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 19. nóvember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. nóvember 2004, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 5. október sama ár um að leggja ekki lögbann við því að varnaraðilar noti, afriti og dreifi, með eða án endurgjalds, tölvuforritunum GEMSlite, WINGLOAD og Active TMS, sem sóknaraðili sé rétthafi að, og taka ekki úr vörslum varnaraðila muni, sem nýttir hafi verið eða ætlaðir séu til nota við þær athafnir, sem lögbanns var krafist við. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, eins og þeim var breytt með 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að sýslumanni verði gert að leggja á umbeðið lögbann, svo og að taka úr vörslum varnaraðila þá muni, sem nýttir hafi verið eða bersýnilega séu ætlaðir til nota við þá athöfn, sem krafist sé lögbanns við. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar óskipt úr hendi varnaraðila.

Varnaraðilar krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki kært úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti. Kemst krafa þeirra um málskostnað í héraði því ekki að fyrir Hæstarétti.

Varnaraðilar hafa ekki fært fram haldbær rök fyrir aðalkröfu sinni um frávísun málsins frá héraðsdómi. Verður þeirri kröfu því hafnað.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði tók sýslumaður fyrir 5. október 2004 beiðni sóknaraðila um lögbann við framangreindum athöfnum varnaraðila og að umræddir munir yrðu teknir úr vörslum þeirra. Við gerðina lýstu varnaraðilar því yfir að ekki væri andmælt að sóknaraðili væri rétthafi að áðurnefndum tölvuforritum. Að framkominni áskorun sýslumanns til varnaraðila um að láta af þeirri háttsemi, sem lögbanns var krafist við, voru lagðar fram skriflegar yfirlýsingar af þeirra hálfu um að þeir muni ekki nota eða afrita tölvuforrit þessi eða dreifa þeim, með eða án endurgjalds. Við svo búið lauk sýslumaður gerðinni án þess að lögbann væri lagt á.

Sú leið, sem sýslumaður fór, er í samræmi við ákvæði 1. mgr. 27. gr. laga nr. 31/1990, enda fólst í efni framangreindra yfirlýsinga varnaraðila að þeir myndu ekki aðhafast það, sem lögbanns var krafist við. Í máli þessu hefur sóknaraðili ekki fært neitt fram til að sanna eða gera sennilegt, gagnstætt þessum yfirlýsingum, að varnaraðilar noti umrædd tölvuforrit, afriti þau eða dreifi þeim eða að yfirvofandi sé að þeir muni gera það. Er því ekki fullnægt skilyrðum 1. mgr. 24. gr. áðurnefndra laga til þess að verða við kröfum sóknaraðila.

Samkvæmt framangreindu verður hinn kærði úrskurður staðfestur um annað en málskostnað, en rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af máli þessu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.