arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
525/2014

Í forsjármáli, sem K höfðaði gegn M, gerði hún meðal annars kröfu um forsjá barnsins A, meðlagsgreiðslur og að dæmt yrði um umgengni barnsins. Þá gerði hún kröfu um að sér yrði falin forsjá A til bráðabirgða meðan á rekstri málsins stæði. M tók til varna en hafði í greinargerð sinni í héraði eingöngu uppi málsástæður vegna kröfu K um bráðabirgðaforsjá. Í þinghaldi í héraði krafðist K þess að hafnað yrði beiðni M um frekari frest til að leggja fram greinargerð vegna annarra krafna K og krafðist þess að málið yrði dómtekið. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að telja yrði M heimilt að bregðast sérstaklega við kröfu um forsjá til bráðabirgða, en gefa honum óháð því tóm til að rita greinargerð og afla gagna vegna annarra krafna K. Væri því ekki unnt að fallast á kröfu K um dómtöku málsins, heldur veita M frest til að leggja fram greinargerð af sinni hálfu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að úrskurður héraðsdóms sætti kæru til Hæstaréttar á grundvelli h. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að því er varðaði kröfu K um að M yrði synjað um frest til framlagningar greinargerðar, en heimild brysti til að kærða ákvæði úrskurðarins um að hafna kröfu K um dómtöku málsins. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar að öðru leyti staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 11. júlí 2014, þar sem hafnað var andmælum sóknaraðila gegn því að varnaraðila yrði veittur frestur í máli hennar á hendur honum, svo og kröfu hennar um að málið yrði dómtekið. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til h. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hún krefst þess að varnaraðila verði synjað um frest til að leggja fram greinargerð í málinu og að það verði dómtekið. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Úrskurður héraðsdóms í málinu sætir kæru til Hæstaréttar á grundvelli fyrrnefnds h. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 að því er varðar kröfu sóknaraðila um að varnaraðila verði synjað um frest, en heimild brestur til að kæra ákvæði úrskurðarins um að hafna kröfu hennar um dómtöku málsins. Að því gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
531/2014

L játaði að hafa ráðist að A með hnífi. Á grundvelli þeirrar játningar, sem studd var framburði vitna af vettvangi og læknisvottorði sem lá fyrir í málinu, var L sakfelldur fyrir tilraun til manndráps með því að hafa stungið A með hnífnum í brjóstið vinstra megin, beint yfir hjartastað, svo af hlaust loftbrjóst, en hnífurinn fór í gegnum brjóstvegginn og inn í lungnasekkinn en staðnæmdist við ytra yfirborð á gollurhúsi. Var refsing L ákveðin fangelsi í fimm ár og honum gert að greiða A skaðabætur að fjárhæð 1.000.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. júlí 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að brotið, sem honum er gefið að sök, verði heimfært til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og refsing hans milduð, en til vara að héraðsdómur verði ómerktur. Þá krefst hann þess að fjárhæð einkaréttarkröfu verði lækkuð frá því sem dæmt var í héraði.

A krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 2.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði. Til vara krefst hann þess að ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og ákvörðun refsingar. Um frádrátt gæsluvarðhalds sem ákærði hefur sætt fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

Samkvæmt a. lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 1.000.000 krónur með vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um refsingu ákærða, L-x-x B-x-x, að öðru leyti en því að til frádráttar henni kemur gæsluvarðhald sem hann hefur sætt frá 30. mars 2014.

Ákærði greiði A 1.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. mars 2014 til 29. júní sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laganna frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 678.182 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
532/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu BR um að barn A yrði vistað utan heimilis hennar í fjóra mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. júlí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júlí 2014 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að barnið B yrði vistað utan heimilis sóknaraðila til 1. október 2014. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að vistun barnsins utan heimilis verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins, sem eru mikil að vöxtum, hafa barnaverndaryfirvöld ítrekað leitast við að aðstoða sóknaraðila við umönnun og uppeldi dóttur hennar. Hefur sá stuðningur staðið allt frá fæðingu stúlkunnar og ýmsir sérfræðingar komið þar að máli, síðast D sálfræðingur sem að ósk varnaraðila gaf ítarlega skýrslu um forsjárhæfni sóknaraðila 7. júlí 2014 en það hafði hann áður gert í skýrslu 20. október 2011. Var niðurstaða skýrslunnar 7. júlí 2014 sú að sóknaraðili hafi hvorki nægjanlega né nauðsynlega hæfni til að fara með forsjá dóttur sinnar og að velferð og þroski barnsins sé ekki tryggður í umsjá hennar. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fullnægt skilyrðum b. liðar 1. mgr. 27. gr., sbr. 1. mgr. 28. gr., barnaverndarlaga til að fallast á kröfu varnaraðila um vistun barns sóknaraðila utan heimilis hennar. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
536/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. ágúst 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. ágúst 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni allt til miðvikudagsins 3. september 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími eða til 21. ágúst 2014.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili undir rökstuddum grun um brot gegn 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sem varðað getur fangelsisrefsingu og er því uppfyllt skilyrði 1. mgr. 95. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008. Í því tilliti skiptir ekki máli hvort refsing við ætluðu broti kunni að verða skilorðsbundin, en í síðastgreindu lagaákvæði er ekki vísað til 3. mgr. 95. gr. laganna. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
537/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. ágúst 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. ágúst 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 2. september 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi 11. júní 2014 var ákærði dæmdur í 10 mánaða fangelsi skilorðsbundið í þrjú ár frá birtingu dómsins fyrir auðgunarbrot og fíkniefnalagabrot framin á árinu 2013. Í hinum kærða úrskurði segir ranglega að þrír mánuðir af refsingunni hafi verið skilorðsbundnir. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna úrskurðarins verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
539/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um kröfur Æ ehf. við slit B. Árið 2005 festi Æ ehf. kaup á 47 fasteignum á Spáni, þegar þær voru í byggingu, og greiddi fyrir þær að hluta með fjármunum sem það fékk að láni frá B. Ágreiningur aðila laut að því hvort Æ ehf. hafi greitt lánið upp og ætti því fjárkröfur á hendur B við slit þess, vegna uppgjörs á sölu fasteignanna. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti um annað en málskostnað, var öllum fjárkröfum sem Æ ehf. lýsti við slit B, hafnað.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. ágúst 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. júlí 2014, þar sem hafnað var að viðurkenna kröfur, sem sóknaraðili hafði lýst við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að við slitin verði viðurkennd krafa sín aðallega að fjárhæð 427.793.883 krónur en til vara 139.186.462 krónur og verði henni skipað í réttindaröð aðallega samkvæmt 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991, til vara 112. gr. sömu laga, en að því frágengu 113. gr. þeirra. Þá krefst hann þess að viðurkennd verði krafa sín um dráttarvexti af framangreindum fjárhæðum frá 2. júlí 2010 til greiðsludags, sem verði skipað í réttindaröð samkvæmt 114. gr. laga nr. 21/1991. Hann krefst þess jafnframt að viðurkenndur verði réttur sinn til að skuldajafna kröfu sinni við kröfur varnaraðila á hendur sér, svo og að viðurkennt verði að krafa varnaraðila samkvæmt lánssamningi þeirra frá 31. janúar 2006 sé að fullu greidd. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti með kæru, sem dagsett var 24. júlí 2014. Hann krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar um annað en málskostnað, sem hann krefst úr hendi sóknaraðila fyrir héraðsdómi og Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað, sem rétt er að aðilarnir beri hvor fyrir sitt leyti í héraði og í kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
541/2014

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. ágúst 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. ágúst 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 27. ágúst 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og sér verði ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur. Að því frágengnu gerir hún kröfu um að verða vistuð á viðeigandi sjúkrastofnun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Krafa sóknaraðila um að varnaraðili verði úrskurðuð í gæsluvarðhald er reist á a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 þar sem hún sé „undir rökstuddum grun um alvarlega líkamsárás, frelsissviptingu, ólögmæta nauðung og hótanir“. Í kröfunni er vísað til skýrslu sem A gaf hjá lögreglu 11. ágúst 2014, en þar lýsti hann því meðal annars að 6. sama mánaðar hefðu þeir Y, Z og Þ ráðist á hann og veitt honum margvíslega áverka að [...], [...]. Varnaraðili hefði verið viðstödd og verið „bara að hlæja þarna ... og niðurlægja mig.“ Í skýrslu A kemur ekki fram að varnaraðili hafi veist að honum og við skýrslugjöf hjá lögreglu 13. ágúst 2014 neitaði hún að hafa sagt eða gert eitthvað við hann.

Í 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 er svo fyrir mælt að sakborningur verði því aðeins úrskurðaður í gæsluvarðhald að fram sé kominn rökstuddur grunur um að hann hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við. Samkvæmt framansögðu er ekki fallist á að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa átt refsiverða aðild að þeim brotum sem að framan að greinir og verður hinn kærði úrskurður því felldur gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
542/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. ágúst 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. ágúst 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 27. ágúst 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
543/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. ágúst 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. ágúst 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 27. ágúst 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og honum ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
544/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. ágúst 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. ágúst 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 27. ágúst 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
546/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. ágúst 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 14. ágúst 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. ágúst 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og varnaraðila ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við samkvæmt 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en það er frumskilyrði þess að sakborningur verði úrskurðaður í gæsluvarðhald, sbr. upphafsákvæði 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Rannsókn málsins er á frumstigi og má ætla að varnaraðili muni torvelda hana, sbr. a. lið sömu málsgreinar, haldi hann óskertu frelsi sínu. Þá verður af sömu ástæðu og með vísan til 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008 fallist á með sóknaraðila að uppfyllt séu skilyrði til að varnaraðili sæti einangrun samkvæmt b. lið 1. mgr. 99. gr. laganna meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. ágúst 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur.
547/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. ágúst 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. ágúst 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 27. ágúst 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
549/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr.  88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. ágúst 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. ágúst 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. september 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
551/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. ágúst 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 19. ágúst 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 15. september 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að skilyrði séu til þess að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 þann tíma, sem í hinum kærða úrskurði greinir vegna atvika sem urðu aðfaranótt 17. júlí 2014. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
564/2013

K var ákærður vegna tveggja innbrota og var fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til sakaferils K og að brotið var framið í félagi við annan mann. K var dæmdur í 10 mánaða fangelsi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari, I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. ágúst 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Fallist er á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða samkvæmt ákærum og heimfærslu brota hans til refsiákvæðis.

Samkvæmt sakavottorði ákærða nær sakaferill hans allt aftur til ársins 1996, en með dómi 13. júní það ár var hann meðal annars dæmdur fyrir auðgunarbrot. Eftir það hefur hann verið dæmdur 12 sinnum fyrir slík brot, síðast 9. júlí 2009. Að þessu virtu og með vísan til 255. gr., svo og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, þar sem ákærði framdi brotin í félagi við annan mann, er refsing hans ákveðin fangelsi í 10 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um málsvarnarlaun verjanda ákærða verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, og útlagður kostnaður verjandans, hvort tveggja eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, K-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 10 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um málsvarnarlaun verjanda ákærða skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 381.162 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, Á-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur, og útlagðan kostnað hans, 42.500 krónur.