540/2015

Árið 2012 keyptu K og S fasteign af Á og I. Í söluyfirliti fyrir fasteignina var tilgreint að húsið sem var byggt 1961 hefði á undanförnum fjórum árum verið endurbyggt frá grunni á vandaðan hátt og að ekkert hefði verið sparað við endurnýjun og breytingar. Á og I höfðuðu mál þetta til heimtu eftirstöðva kaupverðsins, en K og S kröfðust sýknu á grundvelli skuldajafnaðar kröfu þeirra um skaðabætur vegna ýmissa galla sem þau töldu vera á eigninni, auk þess sem þau höfðuðu gagnsök til heimtu mismunar á gagnkröfu sinni og kröfu Á og I. Í dómi Hæstaréttar kom fram að um vægi þeirra orða sem höfð hefðu verið um ástand fasteignarinnar í söluyfirliti yrði að gæta að því að í matsgerð dómkvadds manns kæmi fram að það væri augljóst hverjum þeim sem skoðaði húsið að það væri upprunalegt að mestu leyti. Ummælin yrðu að skoða í því ljósi. Á hinn bóginn hefðu K og S mátt ganga út frá því að Á og I ábyrgðust gæði alls þess sem breytt hafði verið og endurbætt á þeim tíma sem þau hefðu átt húsið. Var talið að K og S bæri að greiða Á og I eftirstöðvar kaupverðs fasteignarinnar, en með hliðsjón af niðurstöðum dómkvadds manns í tveimur matsgerðum var fallist á með K og S að nánar tilgreindir gallar væru tengdir ófullnægjandi vinnubrögðum við endurbætur á fasteigninni. Var því að hluta fallist á gagnkröfu K og S um skaðabætur vegna galla á fasteigninni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Aðaláfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 20. ágúst 2015. Þau krefjast þess að gagnáfrýjendum verði óskipt gert að greiða sér 8.849.319 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 3.618.568 krónum frá 23. ágúst 2012 til 5. nóvember sama ár, en af 8.849.139 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi gagnáfrýjenda.

Gagnáfrýjendur áfrýjuðu héraðsdómi fyrir sitt leyti 3. nóvember 2015. Þau krefjast þess að aðaláfrýjendum verði gert að greiða sér 1.629.936 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 2. maí 2012 til 23. desember sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

I

Samkvæmt gögnum málsins munu aðaláfrýjendur hafa eignast fasteignina Laugarásveg 62 í Reykjavík á árinu 2007, en þar er tvílyft steinhús sem var byggt 1961. Í fasteignaskrá er húsið sagt vera samtals 380,4 m2 að stærð að meðtöldum bílskúr og stendur það á 840 m2 lóð. Aðaláfrýjendur munu eftir kaupin hafa ráðist í talsverðar endurbætur og breytingar á húsinu.

Á árinu 2012 buðu aðaláfrýjendur fasteignina til sölu fyrir milligöngu Eignamiðlunar ehf., sem gerði af því tilefni söluyfirlit í samræmi við ákvæði 10. og 11. gr. þágildandi laga nr. 99/2004 um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa, sbr. nú sömu greinar laga nr. 70/2015 um sölu fasteigna og skipa. Í yfirliti þessu sagði meðal annars: „Stórglæsilegt 380 fm hús teiknað af S-kk-þgf T-kk-þgf arkitekt. Húsið stendur neðan við götu með sólríkum suðurgarði og hefur nánast verið endurbyggt frá grunni á s.l. fjórum árum á mjög smekklegan og vandaðan hátt ... Eignin er óvenju vönduð og má sjá að ekkert hefur verið sparað við endurnýjun og breytingar. Óskað er eftir tilboðum í húsið“. Þá kom þar fram í nánari lýsingu á húsinu að „undir bílskúrnum hefur verið innréttuð nýlega góð u.þ.b. 30 fm geymsla sem er ekki að sögn eiganda inn í skráðum fermetrum.“

Gagnáfrýjendur kveðast um þessar mundir hafa leitað fasteignar til kaups og lagt áherslu á að finna hús „sem hafði verið tekið og endurnýjað frá grunni“, svo sem gagnáfrýjandinn S-kk-nf komst að orði í aðilaskýrslu fyrir héraðsdómi. Í þessu skyni hafi þau hugað að fasteign aðaláfrýjenda og skoðað hana „mjög vel í sjálfu sér“ í tveimur ferðum. Í fyrra skiptið hafi það verið gert að viðstöddum starfsmanni Eignamiðlunar ehf. og öðrum fasteignasala, sem gagnáfrýjendur hafi sjálf leitað til, og í síðara skiptið hafi einnig verið með í för húsasmiður, sem þau hafi fengið með sér vegna ábendingar frá aðaláfrýjandanum I-kk-þgf um leka í tilteknum glugga, en smiður þessi hafi að öðru leyti ekki skoðað húsið eða gert á því „faglega úttekt“. Í einstökum atriðum ber aðilunum ekki fyllilega saman um hversu oft gagnáfrýjendur hafi skoðað eignina eða hvernig staðið hafi verið að því, en fyrir liggur á hinn bóginn að þau hafi að þessu búnu gert tilboð í hana. Fyrir dómi kvað gagnáfrýjandinn S-kk-nf þau fyrst hafa gert tilboð að fjárhæð 110.000.000 krónur, eftir það hafi einhverjar „upphæðir farið svona fram og til baka á milli manna“ en að endingu hafi tekist samkomulag um að þau keyptu eignina fyrir 125.000.000 krónur.

Aðilarnir gerðu kaupsamning um fasteignina sem var undirritaður 3. maí 2012. Þar var ekki að finna sérstaka lýsingu á fasteigninni, heldur var vísað til þess að aðilarnir hafi kynnt sér áðurnefnt söluyfirlit, sem skyldi skoðast sem hluti kaupsamningsins. Kaupverðið átti allt að greiða með peningum, þar af 25.000.000 krónur við undirritun samningsins, 40.000.000 krónur við afhendingu eignarinnar 15. júlí 2012 og 60.000.000 krónur „eins og greiðslur berast úr sölu á eign kaupenda“, sem nánar var tilgreind, en þó ekki síðar en 2. janúar 2013 þegar gefa ætti út afsal til gagnáfrýjenda. Í samningnum voru jafnframt ákvæði um ráðstöfun kaupverðsins til greiðslu á verulegum veðskuldum, sem hvíldu á eigninni, og afléttingu þeirra að öðru leyti. Aðaláfrýjendur kveðast hafa fengið með skilum fyrstu greiðsluna samkvæmt kaupsamningnum, áðurnefndar 25.000.000 krónur, en því næst 38.769.447 krónur 13. júní 2012 þegar gagnáfrýjendur hafi selt fyrri fasteign sína. Gagnáfrýjendum hafi verið afhent eignin 15. júlí sama ár, en samið hafi verið um að fresta greiðslu á 40.000.000 krónum, sem þá átti að inna af hendi, og hafi aðaláfrýjendum borist hún 21. ágúst 2012. Áður en það gerðist hafi þau jafnframt fengið 6.695.088 krónur 18. júlí 2012 og 4.000.000 krónur 15. ágúst sama ár, en þessar greiðslur hafi komið af söluverði fyrri fasteignar gagnáfrýjenda. Þau síðastnefndu hafi þessu næst fengið greiðslur vegna þeirrar fasteignar að fjárhæð 5.304.912 krónur 23. ágúst 2012 og 5.230.571 krónu 5. nóvember sama ár, en þá aðeins staðið aðaláfrýjendum skil á 1.686.326 krónum fyrrgreinda daginn og ekkert þann síðargreinda.

Gagnáfrýjendur tilkynntu Eignamiðlun ehf. 27. ágúst 2012 að þau teldu galla hafa komið fram á fasteigninni að Laugarásvegi 62 og hafi því ákveðið að nýta rétt sinn samkvæmt 44. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup til að halda eftir 8.849.139 krónum, sem þau töldu standa eftir af kaupverði eignarinnar. Það sama tilkynntu þau aðaláfrýjendum með bréfi 3. september 2012, þar sem tekið var fram að gallar þessir fælust „m.a. í raka, leka og ófullnægjandi frágangi lagna“ og væru flestir tengdir „óvönduðum vinnubrögðum við endurbyggingu fasteignarinnar“. Aðaláfrýjendur beindu 30. október 2012 áskorun til gagnáfrýjenda um að greiða eftirstöðvar kaupverðsins, en því höfnuðu gagnáfrýjendur með bréfi 23. nóvember sama ár með vísan til skýrslu frá Hönnun og eftirliti ehf., sem þau sendu með bréfinu. Samkvæmt henni var kostnaður af viðgerð á ætluðum göllum talinn nema 14.348.168 krónum. Þessu andmæltu aðaláfrýjendur með bréfi 27. mars 2013.

Samkvæmt beiðni gagnáfrýjenda var dómkvaddur maður 26. apríl 2013 til að leggja mat á atriði í nítján töluliðum, sem þau töldu til galla á fasteigninni að Laugarásvegi 62. Í ítarlegri matsgerð 30. júní 2013 var tekin afstaða til þeirra atriða, sem gagnáfrýjendur beindu til matsmannsins, og var í nokkrum fjölda liða komist að þeirri niðurstöðu að ekki væri um galla að ræða. Kostnaður af úrbótum á göllum, sem matsmaðurinn taldi vera fyrir hendi, var metinn samtals 7.220.000 krónur, en 6.461.705 krónur að teknu tilliti til endurgreiðslu virðisaukaskatts af vinnu á verkstað. Gagnáfrýjendur kynntu aðaláfrýjendum matsgerðina með bréfi 18. september 2013, en tóku þar fram að þau væru ósammála niðurstöðum matsmannsins um tvö atriði, sem hann hafi ekki talið til galla á eigninni, annars vegar sprungur á ytra byrði hússins og hins vegar að engin þerrilögn væri kringum það. Gagnáfrýjendur kváðust hafa fengið tilboð í viðgerðir á sprungum að fjárhæð 250.000 krónur og í verk við þerrilögn að fjárhæð 3.350.000 krónur. Samtals teldu þau þannig tjón sitt vegna galla nema 10.061.705 krónum. Væru þau reiðubúin að falla frá frekari kröfum ef aðaláfrýjendur samþykktu fyrir 1. október 2013 að gefa út afsal fyrir fasteigninni án þess að fá greiddar eftirstöðvar kaupverðsins.

Aðaláfrýjendur höfðuðu mál þetta 8. október 2013 til heimtu eftirstöðva kaupverðsins, sem þau töldu nema 8.849.139 krónum. Gagnáfrýjendur kröfðust sýknu af kröfu aðaláfrýjenda á grundvelli skuldajafnaðar gagnkröfu sinnar vegna galla á fasteigninni. Samkvæmt greinargerð gagnáfrýjenda í héraði var gagnkrafa þessi að fjárhæð 10.158.595 krónur, en hún svaraði í meginatriðum til kröfunnar, sem þau báru upp í fyrrnefndu bréfi 18. september 2013. Ekki var þó höfð uppi krafa vegna viðgerða á sprungum auk þess sem fjárhæð kröfuliðar vegna þerrilagnar nam orðið hærri fjárhæð í ljósi kostnaðar, sem gagnáfrýjendur kváðu í raun hafa fallið til í tengslum við framkvæmd verks til að bæta úr þeim annmarka. Höfðuðu gagnáfrýjendur jafnframt gagnsök í málinu til heimtu mismunar á gagnkröfu sinni og kröfu aðaláfrýjenda, 1.309.456 krónum. Eftir þetta öfluðu gagnáfrýjendur viðbótarmats 7. júlí 2014 vegna tveggja liða í upphaflegu matsgerðinni sökum þess að þau töldu frekara tjón hafa komið fram í tengslum við þá. Í samræmi við niðurstöðu viðbótarmatsgerðar höfðuðu gagnáfrýjendur framhaldssök til hækkunar á kröfu sinni í gagnsök um 320.480 krónur, þannig að alls nam hún 1.629.936 krónum, en framhaldssök þessi var þingfest í héraði 3. september 2014 að því er virðist án undangenginnar stefnubirtingar.

II

Óumdeilt er að gagnáfrýjendur stóðu aðaláfrýjendum ekki skil á greiðslum, sem þau höfðu skuldbundið sig til með kaupsamningi aðilanna, annars vegar 3.618.586 krónum 23. ágúst 2012 og hins vegar 5.230.571 krónu 5. nóvember sama ár. Samkvæmt því eiga aðaláfrýjendur kröfu á hendur gagnáfrýjendum, sem þau telja með reikniskekkju nema 8.849.139 krónum og er sú fjárhæð ekki umdeild.

Samkvæmt 1. mgr. 27. gr. laga nr. 40/2002 telst fasteign gölluð ef hún er ekki í samræmi við upplýsingar, sem seljandi eða sá sem hefur komið fram fyrir hans hönd hefur veitt kaupanda, þar á meðal upplýsingar sem veittar eru í söluyfirliti. Regla síðari málsliðar 18. gr. sömu laga gildir ekki um galla, sem 1. mgr. 27. gr. þeirra tekur til, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 20. apríl 2005 í máli nr. 414/2004.

Hér áður var greint frá orðum, sem höfð voru um ástand fasteignarinnar að Laugarásvegi 62 í söluyfirliti, en til þessa yfirlits var sérstaklega vísað í kaupsamningi aðilanna 3. maí 2012 og tekið fram að það skyldi skoðast sem hluti af honum. Um vægi þeirra orða verður að gæta að því að í fyrrnefndri matsgerð frá 30. júní 2013 kom meðal annars fram að það væri augljóst hverjum þeim, sem skoðaði húsið að Laugarásvegi 62, að það væri upprunalegt að mestu leyti, svo sem þök, útveggir, gluggar, hurðir og annar ytri frágangur, einangrun, múrhúð, flestir innveggir, innihurðir, loftaklæðningar og lagnir. Ummæli í söluyfirlitinu um að húsið hafi „nánast verið endurbyggt frá grunni á s.l. fjórum árum“ verður að skoða í því ljósi. Á hinn bóginn var tekið þar fram að endurbygging hafi farið fram „á vandaðan hátt“, eignin væri „óvenju vönduð“ og ekkert hafi verið „sparað við endurnýjun og breytingar.“ Þótt gagnáfrýjendur hafi að þessu virtu ekki getað litið svo á að eignin ætti í öllu tilliti að vera í samsvarandi ástandi og ef um nýbyggingu væri að ræða, máttu þau ganga út frá því að aðaláfrýjendur ábyrgðust gæði alls þess, sem breytt hafði verið og endurbætt á þeim tíma sem þau áttu húsið.

Í hinum áfrýjaða dómi er í einstökum atriðum gerð grein fyrir sundurliðun gagnkröfu gagnáfrýjenda, svo og niðurstöðum dómkvadds manns í matsgerðum 30. júní 2013 og 7. júlí 2014 um galla á fasteigninni að Laugarásvegi 62 og kostnað af því að bæta úr þeim. Þrír fyrstu liðirnir í gagnkröfunni snúa að göllum vegna leka og raka í tveimur geymslum og þvottahúsi, en að virtri lýsingu á þessum hlutum hússins í matsgerðunum verður að líta svo á að gagnáfrýjendur hafi mátt telja þá byggða eða endurnýjaða með þeim gæðum sem um ræddi í söluyfirliti. Í matsgerðinni frá 30. júní 2013 var tjón gagnáfrýjenda vegna galla, sem eiga undir þessa þrjá kröfuliði þeirra, talið nema samtals 461.932 krónum, en á grundvelli matsgerðarinnar 7. júlí 2014 hækkuðu þau tvo af þessum þremur kröfuliðum með framhaldssök um samtals 320.480 krónur. Verða þessir þrír liðir því teknir til greina með samtals 782.412 krónum. Í matsgerðinni 30. júní 2013 var fjallað um flísar á stórum gólfflötum í húsinu og jafnframt á vegg í baðherbergi, en á þessum stöðum reyndust flísar vera lausar og taldi matsmaður það stafa af ófullnægjandi vinnubrögðum við lagningu þeirra. Fyrir liggur að þetta verk var þáttur í endurbótum aðaláfrýjenda á húsinu, en eftir niðurstöðum matsmanns þarf að öllu leyti að vinna það að nýju ásamt því að kaupa nýjar flísar. Á grundvelli matsgerðarinnar eiga gagnáfrýjendur því tilkall til bóta að fjárhæð 3.472.355 krónur vegna þessa liðar í gagnkröfu sinni. Gegnir sama máli um bætur vegna kostnaðar af viðgerð á snjóbræðslukerfi utan dyra, 171.522 krónur, úrbótum á svonefndum inntaksklefa, 41.873 krónur, og viðgerð á frágangi innfelldra ljósa, 146.554 krónur. Á hinn bóginn verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfuliðum gagnáfrýjenda vegna upplitunar á loftaklæðningu, 14.952 krónur, flögnunar á málningu á ytra byrði hússins, 49.841 króna, óþéttra opnanlegra glugga, 45.857 krónur, og raka milli glerja í bílskúrsglugga, 150.777 krónur, enda verður ekki litið svo á að gagnáfrýjendur hafi mátt telja aðaláfrýjendur hafa endurbætt húsið að þessu leyti með þeim hætti sem rætt var um í söluyfirliti. Liðirnir í gagnkröfu gagnáfrýjenda um bætur vegna galla á fasteigninni, sem teknir eru til greina samkvæmt framansögðu, eru samtals að fjárhæð 4.614.716 krónur.

Standa þá eftir tveir liðir í gagnkröfu gagnáfrýjanda, annars vegar að fjárhæð 1.967.000 krónur vegna tjóns, sem þau telja sig hafa orðið fyrir vegna þess að skort hafi á að teikningar hafi verið gerðar og leyfa aflað fyrir breytingum sem aðaláfrýjendur gerðu á fasteigninni, og hins vegar 3.635.932 krónur, sem þau kveða hafa verið kostnað af gerð þerrilagnar umhverfis húsið. Fyrri liðurinn, sem hér um ræðir, er studdur við matsgerðina 30. júní 2013, en þar var hann sundurliðaður þannig að kostnaður af gerð teikninga vegna umsóknar um byggingarleyfi næmi 300.000 krónum, kostnaður af gerð sérteikninga af hitalögnum, raflögnum og burðarvirki 900.000 krónum, gjöld vegna byggingarleyfis og úttektar samtals 24.000 krónum og viðbótar gatnagerðargjald 743.000 krónum. Um þennan kröfulið er þess að gæta að sem fyrr segir var tekið fram í söluyfirliti að innréttuð hafi verið nýleg geymsla, 30 m2 að stærð, sem ekki væri talin með „í skráðum fermetrum“. Að minnsta kosti um þessa geymslu gat gagnáfrýjendum ekki dulist að á skorti að aðaláfrýjendur hafi aflað leyfa fyrir framkvæmdum við húsið og greitt gjöld vegna þeirra, en kröfuliður þessi er ekki sundurliðaður þannig að greint verði milli einstakra þátta í honum með tilliti til þessa. Um þennan kröfulið í heild verður að öðru leyti að líta til þess að kostnaður af atriðum sem þessum getur ekki talist varða galla á fasteigninni sem slíkri, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 23. nóvember 2000 í máli nr. 76/2000, en í málatilbúnaði gagnáfrýjenda er hann, á sama hátt og aðrir liðir í kröfu þeirra, rökstuddur á grundvelli ákvæða 26., 27. og 43. gr. laga nr. 40/2002. Eins og kröfuliður þessi hefur verið lagður fyrir í málinu er því að engu leyti unnt að verða við honum. Fjárhæð síðarnefnda kröfuliðarins tekur eins og fram er komið mið af kostnaði, sem gagnáfrýjendur kveðast hafa þurft að bera í tengslum við gerð þerrilagnar kringum húsið að Laugarásvegi 62, en í matsgerðinni 30. júní 2013 var því hafnað að vöntun á þessari lögn gæti talist galli á fasteigninni og var af þeim sökum ekki lagt mat á kostnað af þessari framkvæmd. Varðandi þennan kröfulið þarf að gæta að því að samkvæmt málflutningi fyrir Hæstarétti er óumdeilt að ekki hafi verið skylt að setja niður lögn af þessum toga á þeim tíma, sem húsið var byggt, svo og að engin slík lögn hafi í raun verið við húsið þegar gagnáfrýjendur keyptu fasteignina. Í söluyfirliti sagði ekkert sem gat gefið gagnáfrýjendum tilefni til að álykta að aðaláfrýjendur hafi látið gera slíka lögn. Framburður aðila og vitna fyrir dómi um hvað komið hafi fram um þetta efni þegar gagnáfrýjendur skoðuðu eignina er með þeim hætti að ekki er unnt að líta svo á að þau hafi axlað sönnunarbyrði sína fyrir því að þar hafi verið lýst yfir að aðaláfrýjendur hafi sett niður þerrilögn við húsið. Að þessu virtu verður þessum lið í gagnkröfu gagnáfrýjenda jafnframt hafnað.

Samkvæmt öllu framangreindu ber gagnáfrýjendum að greiða aðaláfrýjendum eftirstöðvar kaupverðs fasteignarinnar að Laugarásvegi 62, samtals 8.849.139 krónur, en af þeirri fjárhæð teljast 3.618.568 krónur hafa verið á gjalddaga 23. ágúst 2012 og 5.230.571 króna 5. nóvember sama ár. Í samræmi við kröfugerð aðaláfrýjenda bera þessar fjárhæðir dráttarvexti frá gjalddaga, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001. Til frádráttar kröfu aðaláfrýjenda kemur gagnkrafa gagnáfrýjenda um skaðabætur vegna galla á fasteigninni, sem samkvæmt áðursögðu er að fjárhæð 4.614.716 krónur. Í málinu hafa gagnáfrýjendur byggt á því að þeim hafi verið heimilt að neyta réttar samkvæmt 44. gr. laga nr. 40/2002 til að halda eftir greiðslu, sem svari til gagnkröfu sinnar, og geti krafa aðaláfrýjenda þannig ekki borið dráttarvexti að því leyti, sbr. síðari málslið 7. gr. laga nr. 38/2001. Um þetta verður að líta til þess að fjárhæð gagnkröfunnar er að öllu leyti reist á matsgerðunum frá 30. júní 2013 og 7. júlí 2014, en í þeim báðum var tekið fram að metinn kostnaður væri „á verðlagi í samræmi við dagsetningu matsgerðar.“ Þegar svo er ástatt getur krafa um skaðabætur fyrst borið vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim tíma, sem miðað hefur verið við um verðlag, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Eins og gagnáfrýjendur hafa hagað málatilbúnaði sínum að þessu leyti er því óumflýjanlegt að dæma þau til að greiða dráttarvexti í samræmi við kröfugerð aðaláfrýjenda, en um vexti af gagnkröfu gagnáfrýjenda fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Eftir framansögðu hafa bæði aðaláfrýjendur og gagnáfrýjendur hvert fyrir sitt leyti unnið mál þetta að nokkru og tapað því að nokkru. Samkvæmt 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verða þau því hvert látin bera sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Gagnáfrýjendur, K-kvk-nf B-kvk-nf og S-kk-nf B-kk-nf, greiði óskipt aðaláfrýjendum, Á-kvk-þgf P-kvk-þgf og I-kk-þgf R-kk-þgf J-kk-þgf, 8.849.139 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 3.618.568 krónum frá 23. ágúst 2012 til 5. nóvember sama ár, en af 8.849.139 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Því til frádráttar komi gagnkrafa gagnáfrýjenda, 4.614.716 krónur, með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 af 4.294.236 krónum frá 30. júní 2013 til 18. október sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 4.294.236 krónum frá þeim degi til 3. september 2014 og af 4.614.716 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.