arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
179/2010

X var ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa skallað A í andlitið. Fram kom í málinu að faðir A var varðstjóri hjá embætti lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu. Héraðsdómur vísaði málinu frá dómi, með vísan til 5. mgr. 26. gr. laga nr. 88/2008, þar sem lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu hafi, með vísan til 6. töluliðar 1. mgr. 3. gr. laga nr. 37/1993, verið vanhæfur til að fara með rannsókn þess og til að höfða málið og fara með það fyrir dómi. Hæstiréttur felldi niðurstöðu héraðsdóms úr gildi með vísan til niðurstöðu í málum réttarins nr. 155/2010 og 206/2010.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. mars 2010, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til fordæmis í dómi Hæstaréttar 23. apríl 2010 í máli nr. 206/2010, sbr. dóm réttarins 19. apríl 2010 í máli nr. 155/2010, verður ekki talið að lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu hafi verið vanhæfur til að stjórna rannsókn lögreglu á því ætlaða broti sem varnaraðila er gefið að sök í málinu. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka mál þetta til efnismeðferðar.
17/2010

hafnað var kröfu hans um að fella úr gildi ákvörðun sýslumanns um að endursenda aðfararbeiðni hans og leggja fyrir sýslumann að taka beiðnina til efnismeðferðar. Sýslumaður endursendi beiðnina með vísan til 2. mgr. 17. gr. laga nr. 90/1989, en samkvæmt því ákvæði verður aðfararbeiðni endursend telji sýslumaður tiltekin formskilyrði, sbr. 1. mgr., ekki uppfyllt. Taldi hann að krafa I væri fyrnd. Þar sem sú forsenda hafi varðað efni máls en ekki form var talið að sýslumaður hafi ekki haft heimild til að endursenda beiðnina af sjálfsdáðum, heldur hafi honum borið að taka hana til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. desember 2009 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. janúar 2010. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 16. desember 2009, þar sem staðfest var sú ákvörðun sýslumannsins á Selfossi 18. september 2009 að endursenda aðfararbeiðni í málinu nr. 033-2008-01809. Kæruheimild er í 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt verði fyrir sýslumanninn á Selfossi að taka aðfararbeiðni sóknaraðila 3. september 2008 á hendur varnaraðila til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Aðfararbeiðni sóknaraðila var endursend frá sýslumanninum á Selfossi með vísan til 2. mgr. 17. gr. laga nr. 90/1989. Samkvæmt því ákvæði verður beiðni endursend telji sýslumaður ágalla vera á málstað gerðarbeiðanda sem valdi því að aðfarar verði synjað vegna fyrirmæla 1. mgr. sömu greinar þar sem fjallað er hvort aðfararbeiðni sé í lögmætu formi. Sýslumaður endursendi beiðnina á þeirri forsendu að krafa gerðarbeiðanda væri fyrnd. Sú forsenda varðaði efni máls en ekki form og hafði sýslumaður því ekki heimild til að endursenda beiðnina af sjálfsdáðum, heldur bar honum að taka hana til efnismeðferðar. Af þessum sökum verður ákvörðun sýslumannsins á Selfossi 18. september 2009 um að endursenda aðfararbeiðni sóknaraðila felld úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Ákvörðun sýslumannsins á Selfossi 18. september 2009 um að endursenda aðfararbeiðni í málinu nr. 033-2008-01809 er felld úr gildi.

Kærumálskostnaður fellur niður.
183/2010

tekinn úr umráðum K með beinni aðfarargerð og afhentur sér. Talið var að drengurinn hafi verið með fasta búsetu á Íslandi þegar K hafi ákveðið að fara ekki með hann aftur til Bandaríkjanna. Yrði því ekki mælt fyrir um að honum yrði skilað til Bandaríkjanna og var kröfu M hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. febrúar 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að drengurinn A yrði tekinn úr umráðum varnaraðila með beinni aðfarargerð og afhentur sóknaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 1. mgr. 13. gr. laga nr. 160/1995. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að drengurinn tekinn úr umráðum varnaraðila og fenginn sér með beinni aðfarargerð. Hann krefst jafnframt kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsaðilar hafa lagt fram nokkur ný gögn fyrir Hæstarétt. Þessi gögn renna ekki stoðum undir að drengurinn hafi haft fasta búsetu í Bandaríkjunum þegar varnaraðili ákvað að fara ekki til baka með hann til Bandaríkjanna og tilkynnti sóknaraðila um þá ákvörðun. Með þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður. Gjafsóknarkostnaður varnaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður. Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur.
189/2010

Mál B, J og A gegn N var fellt niður fyrir Hæstarétti að kröfu hinna fyrrnefndu og þau dæmd, að kröfu N, til greiðslu málskostnaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 24. mars 2010. Með bréfi til réttarins 15. nóvember 2010 tilkynntu áfrýjendur að þeir féllu frá áfrýjun málsins. Með bréfi sama dag var af hálfu stefnda gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 164. gr. og 166. gr. þeirra, verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 166. gr. sömu laga, verða áfrýjendur dæmdir til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjendur, BFT ehf., J-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf og A-kk-nf S-kk-nf, greiði óskipt stefnda, NBI hf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
190/2010

Mál J gegn N var fellt niður fyrir Hæstarétti að kröfu þess fyrrnefnda og J dæmt, að kröfu N, til greiðslu málskostnaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. mars 2010. Með bréfi til réttarins 15. nóvember 2010 tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá áfrýjun málsins. Með bréfi sama dag var af hálfu stefnda gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 164. gr. og 166. gr. þeirra, verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 166. gr. sömu laga, verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, JA Group ehf., greiði stefnda, NBI hf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
191/2010

Mál N ehf., A, J og Þ gegn N hf. var fellt niður fyrir Hæstarétti að kröfu hinna fyrrnefndu og þau dæmd, að kröfu N hf., til greiðslu málskostnaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 24. mars 2010. Með bréfi til réttarins 15. nóvember 2010 tilkynntu áfrýjendur að þeir féllu frá áfrýjun málsins. Með bréfi sama dag var af hálfu stefnda gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 164. gr. og 166. gr. þeirra, verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 166. gr. sömu laga, verða áfrýjendur dæmdir til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjendur, Norðurbyggingar ehf., A-kk-nf S-kk-nf, J-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf K-kk-nf, greiði óskipt stefnda, NBI hf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
192/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli S hf. gegn J og A var vísað frá dómi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að S hf. hafi freistað þess að skýra kröfur sínar með því að leggja fram ný gögn fyrir Hæstarétt. Talið var að ákvæði 80. gr. laga nr. 91/1991 um efni stefnu ætti ekki síst þann tilgang að tryggja stefnda rétt til að kynna sér málatilbúnað stefnanda í því skyni að eiga þess sanngjarnan kost að verjast kröfum hans. Yrði því ekki bætt úr annmörkum á reifun máls í stefnu með því að leggja fram gögn og skýringar á kröfugerð fyrir Hæstarétti. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. mars 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði er niðurstaða hans á því reist að málatilbúnaður sóknaraðila í stefnu hafi ekki uppfyllt kröfur e. liðar 1. mgr. 80 gr. laga nr. 91/1991. Sóknaraðili hefur nú freistað þess að skýra kröfur sínar frekar með því að leggja fram ný gögn fyrir Hæstarétt. Ákvæði 80. gr. laga nr. 91/1991 um efni stefnu eiga sér ekki síst þann tilgang að tryggja stefnda rétt til að kynna sér málatilbúnað stefnanda í því skyni að eiga þess sanngjarnan kost að verjast kröfum hans að því er alla þætti þeirra varðar. Það verður því ekki bætt úr annmörkum á reifun máls í stefnu með því að leggja fram gögn og skýringar á kröfugerð fyrir Hæstarétti í kærumáli vegna frávísunar máls frá héraði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, þó þannig að varnaraðilum verður dæmdur málskostnaður sitt í hvoru lagi, sbr. 2. mgr. 132. gr. laga nr. 91/1991.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um að vísa máli sóknaraðila, SP-fjármögnunar hf., á hendur varnaraðilum, J-kk-þgf V-kk-þgf J-kk-þgf og Ö-kvk-þgf S-kvk-þgf K-kvk-þgf, frá héraðsdómi.

Sóknaraðili greiði varnaraðilum málskostnað í héraði og kærumálskostnað, samtals 200.000 krónur til hvors þeirra um sig.
195/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli G gegn S var vísað frá dómi. Talið var að krafa G um úrlausn vegna aðfarargerðar hafi komið fram eftir að átta vikna frestur samkvæmt 1. mgr. 92. gr. laga nr. 90/1989 var liðinn. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. mars 2010, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila til ógildingar á fjárnámi, sem sýslumaðurinn í Kópavogi gerði hjá honum 9. nóvember 2009 fyrir kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, Söfnunarsjóði lífeyrisréttinda, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
199/2010

héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. mars 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. apríl 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og henni gert að sæta farbanni eða öðru vægara úrræði en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
1/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. janúar 2010. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. desember 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 8. janúar 2010 klukkan 16 og að sæta einangrun á meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess að hann verði ekki látinn sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldsvist stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Það athugast að kæra og gögn málsins bárust Hæstarétti seinna en rétt hefði verið.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
201/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu X um að ákæruvaldið yrði skyldað til að afhenda verjanda hans tiltekna skýrslu. Talið var að ákæruvaldið hafi haft skýrsluna í vörslu sinni í þrjá mánuði og ekkert aðhafst til að sýna fram á að efni skýrslunnar varði ekki það sakarefni sem beinist að X. Var því fallist á að ákæruvaldinu væri skylt að afhenda verjanda X skýrsluna og hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. mars 2010, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sóknaraðili skyldi afhenda verjanda varnaraða skýrslu A sem nefnd er greinargerð vegna rannsóknar á starfsemi [...] og send var sóknaraðila 23. desember 2009. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til d. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Aðalkrafa varnaraðila er á því reist að ekki sé til staðar heimild fyrir kæru sóknaraðila þar sem í c. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 sé einungis heimilað að kæra synjun um að láta af hendi afrit af gögnum. Fallist er á með sóknaraðila að heimild til kæru sé að finna í d. lið ákvæðisins. Verður því ekki fallist á kröfu varnaraðila um frávísun málsins frá Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
203/2010

Þar sem meira en fjórar vikur höfðu liðið frá munnlegum málflutningi til dómsuppsögu í héraði, og ekki hafði verið bókað að dómari og aðilar teldu ekki þörf á endurflutningi málsins, var hinn áfrýjaði dómur, með hliðsjón af fordæmi Hæstaréttar, ómerktur og lagt fyrir héraðsdómara að taka það til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 25. mars 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði lækkuð.

Ákveðið var að fjalla um formhlið málsins fyrir Hæstarétti, en sækjandi og verjandi ákærða töldu óþarft að munnlegur málflutningur færi fram um það efni, sbr. 1. mgr. 205. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Málið var tekið til dóms í héraði við lok aðalmeðferðar 18. janúar 2010. Hinn áfrýjaði dómur var upp kveðinn 19. febrúar sama ár. Þá voru liðnar meira en fjórar vikur frá því að málið var dómtekið. Samkvæmt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 bar að flytja málið á ný, nema dómari og aðilar teldu það óþarft. Í endurriti vegna þinghalds, sem háð var til uppkvaðningar dóms, er bókað að fulltrúi ákæruvaldsins sé mættur og að verjandi ákærða hafi jafnframt sótt þing. Hvorki er bókað að málið hafi verið flutt að nýju né að dómari og aðilar máls teldu það óþarft. Samkvæmt framansögðu, samanber til hliðsjónar dóm Hæstaréttar frá 21. júní 2010 í máli nr. 225/2010, verður ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að ákvörðun sakarkostnaðar í héraði bíði þess að efnisdómur gangi þar á ný en allur áfrýjunarkostnaður málsins skal greiðast úr ríkissjóði þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, samtals 260.580 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
205/2010

R ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu S hf. Talið var að R ehf. hafi ekki leitt sönnur að því að árangurslaus kyrrsetningargerð sýslumanns hafi ekki gefið rétta mynd af fjárhag hans. Þá var talið að önnur skilyrði 65. gr. laga nr. 21/1991 væru uppfyllt. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili, sem áður hét TM Software ehf., skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. mars 2010, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sér dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Roka ehf., greiði varnaraðila, Straumi-Burðarási Fjárfestingabanka hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
206/2010

X var ákærð fyrir margvísleg brot. Héraðsdómur vísaði tveimur ákæruliðum frá dómi, annars vegar vegna hagnýtingar vændis og hins vegar vegna brots gegn valdstjórninni. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms varðandi hagnýtingu vændis þar sem talið var að með því að sakfella X fyrir þann ákærulið væri hugsanlega verið að sakfella hana og refsa fyrir háttsemi sem hún hefði þegar hlotið refsidóm fyrir. Hins vegar var felld úr gildi niðurstaða héraðsdóms um frávísun ákæruliðs vegna brots gegn valdstjórninni með vísan til niðurstöðu Hæstaréttar í máli nr. 155/2010.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. mars 2010, þar sem vísað var frá dómi ákæruliðum I.1 og VI í ákæru 26. febrúar 2010, í máli sem sóknaraðili hefur höfðað gegn varnaraðila, en jafnframt hafnað kröfu varnaraðila um frávísun á ákæruliðum I.2, I.3, II, III og IV. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknarðaðili krefst þess að hinn kærði úrskurður um frávísun ákæruliða I.1 og VI verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka þá til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst þess að staðfest verði niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun fyrrgreindra ákæruliða.

Dómsuppkvaðning í máli þessu hefur dregist af þeirri ástæðu að beðið var dóms í hæstaréttarmáli nr. 155/2010, þar sem fimm dómarar skipuðu dóm, sbr. 1. mgr. 7. gr. laga nr. 15/1998 um dómstóla. Dómur í því máli var var kveðinn upp 19. apríl 2010.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um að vísa frá héraðsdómi ákærulið I.1 í ákæru þeirri sem til meðferðar er í málinu.

Í tveimur dómum Hæstaréttar, í máli nr. 666/2009 frá 26. nóvember 2009 og í máli nr. 59/2010 frá 5. febrúar 2010, var komist að þeirri niðurstöðu að lögreglustjóri væri samkvæmt 6. tl. 1. mgr. 3. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, vanhæfur til að fara með rannsókn á sakargiftum manns sem sakaður væri um að hafa brotið með refsiverðum hætti á lögreglumönnum er þeir gegndu starfi sínu undir stjórn viðkomandi lögreglustjóra. Bæri því samkvæmt 5. mgr. 26. gr. laga nr. 88/2008 að vísa frá héraðsdómi ákæruliðum, þar sem byggt væri á slíkri rannsókn. Í framangreindum dómi Hæstaréttar í máli nr. 155/2010 var komist að öndverðri niðurstöðu um sambærilegt úrlausnarefni. Meðal skyldna dómara við Hæstarétt er að gæta þess að sambærileg mál fái sambærilega úrlausn. Með vísan til þess verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi að því er varðar frávísun á ákærulið VI í ákæru.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um að vísa frá héraðsdómi ákærulið I.1 í ákæru 26. febrúar 2010 á hendur varnaraðila, X, en felldur úr gildi að því er varðar frávísun á ákærulið VI í sömu ákæru. Er lagt fyrir héraðsdóm að taka þann ákærulið til efnislegrar meðferðar.