arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
832/2014

I var ákærð fyrir fjársvik samkvæmt 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í félagi við meðákærðu í héraði, X og Y, blekkt A til að greiða henni nánar tilgreinda fjárhæð undir því yfirskini að A væri að greiða henni fyrir að stunda kynlíf með honum. Hefðu þau skipulagt brotið í sameiningu og I mælt sér mót við A á tilteknum stað eftir að I, X og Y hefðu sett auglýsingu um kynlífsþjónustuna í dagblað. Í samræmi við játningu I var hún sakfelld samkvæmt ákæru að því undanskildu að ekki þótti sannað að hún hefði komið að þeirri dagblaðsauglýsingu sem þar var lýst og hún því sýknuð af þeim sakargiftum. Breytti engu um sakfellinguna þótt A kynni með háttsemi sinni að hafa brotið gegn 206. gr. almennra hegningarlaga. I bar að hún hefði fyrir tilviljun hitt X og Y umræddan dag og ekki þorað öðru en að fallast á að taka þátt í fyrirætlunum þeirra. Þá kom fram hjá henni að hún teldi sig hafa ástæðu til að óttast Y. Var ekki talið að framburði hennar um þetta hefði verið hnekkt. Að þessu virtu og því að I hafði ekki áður hlotið refsingu var ákvörðun refsingar hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. desember 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun að fengnu áfrýjunarleyfi. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærðu verði gerð refsing.

Ákærða krefst aðallega sýknu, en til vara staðfestingar héraðsdóms.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður dæmd til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Það athugist að verulegar dráttur hefur orðið á meðferð málsins eftir að héraðsdómur var kveðinn upp 16. apríl 2014 og er hann að hluta að rekja til ástæðna sem ekki varða ákærðu. Þannig bárust dómsgerðir Hæstarétti fyrst 26. október 2015 eða rúmum átta mánuðum eftir að þær voru afgreiddar frá héraðsdómi til embættis ríkissaksóknara. Ekki hafa verið gefnar haldbærar skýringar á þessum drætti og er hann aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærða, I-kvk-nf E-kvk-nf L-kvk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 412.621 krónu, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur.
833/2015

B krafði J um greiðslu eftirstöðva kaupverðs samkvæmt kaupsamningi um fasteign. J taldi að komist hefði á samkomulag milli aðila um 1.500.000 króna afslátt af 25.000.000 króna kaupverði íbúðarinnar samkvæmt samþykktu kauptilboði. Samkvæmt samkomulaginu samþykkti J að gömul eldhúsinnrétting yrði sett í eldhúsið í stað nýrrar innréttingar og að J myndi tryggja B stórverktakaafslátt í Húsasmiðjunni. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, kom fram að í stefnu hefði einungis verið á því byggt af hálfu B að fyrrgreint samkomulag hefði aldrei orðið hluti af endanlegum samningi aðila, en talið að það fengi ekki staðist í ljósi yfirlýsingar B fyrir dómi um hið gagnstæða. Af lestri stefnunnar varð hins vegar ekki ráðið að byggt hefði verið á því að J hefði vanefnt samkomulagið og komst því sú málsástæða ekki að í málinu skv. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var því talið að við uppgjör aðila hafi borið að taka tillit til þess afsláttar sem um hafði verið samið.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. desember 2015. Hann krefst þess að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 1.500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. mars 2015 til greiðsludags gegn útgáfu afsals fyrir íbúðinni að Drápuhlíð 48, Reykjavík sem er merkt 01-0301. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði fyrir sitt leyti 24. febrúar 2016. Hún krefst þess að krafa aðaláfrýjanda á hendur sér verði lækkuð í 185.552 krónur. Þá krefst hún hærri málskostnaðar en dæmdur var í héraði og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Sú málsástæða aðaláfrýjanda að í samkomulagi aðila 18. ágúst 2014 hafi falist frestskilyrði var ekki höfð uppi í héraði. Standa skilyrði 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ekki til þess að hún komist að fyrir Hæstarétti.

Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Um málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Aðaláfrýjandi, B-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, greiði gagnáfrýjanda, J-kvk-þgf E-kvk-þgf, samtals 1.000.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
833/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. desember 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. desember 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og honum ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. sömu laga. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
835/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem K var gert að greiða M málskostnað í máli sem M hafði höfðað gegn K og krafist þess að lögheimili barna þeirra tveggja yrði hjá sér. Sátt náðist í málinu þess efnis að annað barnið hefði lögheimili hjá K og hitt hjá M. Eftir atvikum þótti rétt að málskostnaður milli aðila í héraði félli niður en staðfest var ákvæði hins kærða úrskurðar um gjafsókn sem K hafði verið veitt þar fyrir dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. desember 2015, en kærumálsgögn bárust réttinum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 26. nóvember 2015 þar sem leyst var úr ágreiningi aðila um málskostnað og kveðið á um gjafsóknarkostnað í máli þeirra sem að öðru leyti var lokið með dómsátt. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði en til vara að hann verði felldur niður. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum málsins hófu aðilar sambúð árið 1997 og eiga saman tvö börn, dreng fæddan [...] og stúlku fædda [...]. Þau gengu í hjúskap 2005 en munu hafa slitið samvistir um mitt ár 2014. Í kjölfarið leitaði sóknaraðili skilnaðar en við hann reis ágreiningur um hvar lögheimili barnanna ætti að vera. Höfðaði varnaraðili málið og krafðist þess að lögheimili þeirra yrði hjá sér. Aðilar gerðu dómsátt 26. nóvember 2015 um að drengurinn hefði lögheimili hjá varnaraðila en stúlkan hjá sóknaraðila. Með sáttinni lauk málinu að öðru leyti en því að málskostnaður var ákveðinn með hinum kærða úrskurði ásamt gjafsóknarkostnaði sóknaraðila.

Eftir atvikum er rétt að málskostnaður milli aðila í héraði falli niður en gjafsóknarákvæði hins kærða úrskurðar verður staðfest.

Kærumálskostnaður fellur niður en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Málskostnaður í héraði fellur niður en ákvæði hins kærða úrskurðar um gjafsóknarkostnað sóknaraðila, K, er staðfest.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar 300.000 krónur.
837/2015

Í desember 2011 flutti ferjan Baldur, sem var í eigu S ehf., vöruflutningabifreið B ehf. ásamt tengivagni sem hafði að geyma farm í eigu K ehf. Í málinu krafðist B ehf. þess að viðurkennt yrði að S ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóni sem varð á bifreiðinni og tengivagninum í umræddri ferð. Fallist var á með S ehf. að ákvæði IV. kafla siglingalaga nr. 34/1985 ættu við um réttarsamband aðila og að S ehf. hefði verið farmflytjandi í skilningi 21. gr. laganna. Samkvæmt því var talið að sá eins árs fyrningarfrestur, sem kveðið er á um í 7. tölulið 215. gr. siglingalaga, hefði verið liðinn þegar B ehf. höfðaði málið í nóvember 2013. Var S ehf. sýknað af kröfu B ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. desember 2015. Hann krefst þess að hafnað verði kröfu stefnda um sýknu á þeirri forsendu að krafa sín um skaðabætur sé fyrnd. Þá krefst áfrýjandi aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður verði felldur niður á báðum dómstigum eða hann lækkaður.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti heldur áfrýjandi því fram að stefndi hafi viðurkennt skaðabótaábyrgð sína á tjóni áfrýjanda í tölvupóstsamskiptum, sem áttu sér stað á tímabilinu frá 5. janúar 2012 til 20. mars sama ár og er að finna í nýju skjali sem lagt hefur verið fram hér fyrir dómi. Þessi málsástæða var ekki höfð uppi í héraði og kemur hún af þeim sökum ekki til álita við úrlausn málsins, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Að þessu virtu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, BB & synir ehf., greiði stefnda, Sæferðum ehf., 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
841/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. desember 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. desember 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
842/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. desember 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. desember 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
843/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í fjögur ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2015, en kærumálsgögn bárust réttinum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. desember 2015 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í fjögur ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sviptingunni verði markaður skemmri tími. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 148.880 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
84/2016

H höfðaði mál gegn Í og krafðist efnda á samningi um greiðslur í eftirlaunasjóð maka flutningsskyldra starfsmanna utanríkisþjónustu Íslands sem gerður var milli H og utanríkisráðuneytisins. Í hélt því fram að samningurinn hefði verið gerður fyrir mistök þar sem eiginmaður H hefði ekki tilheyrt fyrrgreindum hópi starfsmanna. Talið var að í ljósi þess hvernig gengið hefði verið frá ráðningu eiginmanns H hefði hann ekki verið starfsmaður utanríkisþjónustunnar með flutningsskyldu, sbr. 10. gr. laga nr. 39/1971 um utanríkisþjónustu Íslands, heldur starfsmaður landbúnaðarráðuneytisins. Hefði H því aldrei getað átt aðild að eftirlaunasjóðnum og gæti hún ekki byggt rétt sinn á samningnum. Breytti engu þar um þótt samningurinn hefði verið undirritaður fyrir mistök af hálfu utanríkisráðuneytisins. Slík undirritun gæfi H ekki rétt til aðgangs að sjóðnum, sem væri grundvallaður á reglum nr. 321/2004 um eftirlaunasjóð maka flutningsskyldra starfsmanna utanríkisþjónustu Íslands, þar sem H hefði ekki uppfyllt þau skilyrði sem reglurnar settu fyrir aðild að honum. Var Í því sýknað af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. febrúar 2016. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 4.423.384 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2011 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi beindi eiginmaður áfrýjanda erindi til utanríkisráðuneytisins með tölvubréfi 30. nóvember 2006, sem laut að því að hún hafi ekki notið greiðslna samkvæmt samningi sínum við ráðuneytið frá 24. maí og 28. október 2004 á grundvelli reglna nr. 321/2004 um eftirlaunasjóð maka flutningsskyldra starfsmanna utanríkisþjónustu Íslands. Samkvæmt því, sem viðtakandi þessa tölvubréfs bar í vitnaskýrslu fyrir héraðsdómi, taldi hann sig af þessu tilefni fyrst hafa orðið varan við að fyrrnefndur samningur hafi verið gerður við áfrýjanda, sem hafi gerst fyrir mistök, en yfirmaður bókhaldsdeildar ráðuneytisins hafi þó uppgötvað þessi mistök í nóvember 2004 og áfrýjandi því ekki fengið greiðslur á grundvelli samningsins. Erindi eiginmanns áfrýjanda var síðan svarað með tölvubréfi 4. desember 2006. Þótt sagt sé í hinum áfrýjaða dómi að umrædd mistök hafi uppgötvast síðastgreindan dag getur það ekki fengið því breytt að með þessari athugasemd verður dómurinn staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kvk-nf Á-kvk-nf, greiði stefnda, íslenska ríkinu, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
853/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. desember 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. desember 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 19. janúar 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum „verði gert að halda sig á ákveðnum stað eða innan ákveðins svæðis.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
856/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. desember 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. desember 2016 þar sem varnaraðila var gert að afplána 630 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar samkvæmt dómi Hæstaréttar [...] 2012 og dómi Héraðsdóms Reykjavíkur [...] 2014, en honum var veitt reynslulausn með ákvörðun Fangelsismálastofnunar 25. ágúst 2016. Kæruheimild er í 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði kom brotaþoli á neyðarmóttöku Landspítalans 10. desember 2016 og lýsti þar ætluðu kynferðisbroti varnaraðila gegn sér. Voru teknar ljósmyndir af margvíslegum áverkum hennar á hnjám, hálsi, baki, auk þess sem lýst var miklum eymslum kringum endaþarm. Á neyðarmóttöku gaf brotaþoli skýrslu fyrir lögreglu og lýsti atburðum á greinargóðan hátt í tímaröð og því ofbeldi sem hún kvað varnaraðila hafa beitt sig. Hún kvaðst jafnframt hafa verið hrædd við hann. Brotaþoli kom á lögreglustöð 12. sama mánaðar og kvaðst ekki vilja kæra varnaraðila og óskaði eftir að draga til baka fyrri framburð sinn. Hún kvaðst ekki vilja að málið héldi áfram, það væri ,,best fyrir hana og hennar fjölskyldu“. Jafnframt greindi hún frá því að hún hefði verið ,,beitt þrýstingi fyrir þessa skýrslutöku“ og að eftir að varnaraðili var handtekinn vegna málsins hafi ,,þeir komið heim með byssu“. Í ljósi framangreinds og með hliðsjón af gögnum málsins verður fallist á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að í málinu sé fullnægt skilyrðum 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 til að fallist verði á kröfu sóknaraðila. Breytir engu í því sambandi yfirlýsing brotaþola 27. desember 2016, þar sem ítrekað er að hún falli frá kæru. Verður úrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
860/2015

H krafðist viðurkenningar á rétti sínum til fullra bóta úr tryggingu torfæruhjólsins OO-735 vegna líkamstjóns sem hann hlaut við akstur hjólsins á mótorkrossbraut í Vestmannaeyjum. Í málinu var deilt um það hvort H hefði ekið umræddu torfæruhjóli en hjólið var ábyrgðatryggt hjá T. Var það mat héraðsdóms að sannað hefði verið að H hefði lýst því fyrir lögreglu á vettvangi slyssins að hann hefði ekið eigin ökutæki sem ekki var tryggt hjá T. Þá var því hafnað að greiðsla T á bótum fyrir tímabundið atvinnutjón í lok árs 2010 hafi getað talist hafa bundið hendur T vegna frekari bótakrafna sem boðaðar voru í febrúar 2014. Hæstiréttur staðfesti dóm héraðsdóms og tók fram að með vísan til 2. mgr. 47. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga yrði ekki talið að T hefði vegna tómlætis glatað rétti til að falla frá viðurkenningu á bótaskyldu þótt hann hefði fyrst lýst því yfir í febrúar 2014. Var T því sýknað af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. desember 2015. Hann krefst þess að viðurkenndur verði réttur sinn til fullra bóta úr tryggingu torfæruhjólsins OO-735 vegna líkamstjóns sem hann hlaut við akstur hjólsins 25. júlí 2010. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og mál þetta er vaxið og með vísan til 2. mgr. 47. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga verður ekki talið að stefndi hafi vegna tómlætis glatað rétti til að falla frá viðurkenningu á bótaskyldu þótt hann hafi fyrst lýst því yfir 19. febrúar 2014 í kjölfar þess að áfrýjandi leitaði 13. sama mánaðar atbeina stefnda við gagnaöflun um afleiðingar tjónsins. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnda, Tryggingamiðstöðinni hf., 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
861/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. janúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. janúar 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 15. sama mánaðar klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og einangrun aflétt. Þá krefst hann í báðum tilfellum kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er meðal annars undir rökstuddum grun um brot gegn 1. mgr. 109. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en fangelsisrefsing liggur við slíku broti. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
87/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. febrúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 1. mars 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.