arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
470/2005

P var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti ævilangt og undir áhrifum áfengis. Refsing hans var hæfilega ákveðin sex mánaða fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 24. október 2005 að ósk ákærða og í samræmi við yfirlýsingu hans um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms en þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, P-kk-nf J-kk-nf, greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 185.367 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns á báðum dómstigum, V-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 161.850 krónur.
470/2006

Kröfu um að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 var hafnað þar sem dráttur hafði orðið á því að ákæra væri gefin út á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 6. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er í gæsluvarðhaldi vegna gruns um aðild að umfangsmiklum innflutningi á fíkniefnum. Hann var fyrst úrskurðaður í gæsluvarðhald 14. apríl 2006 á grundvelli a. liðar 103. gr. laga nr. 19/1991, en frá 2. júní 2006 til 14. júlí 2006 á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laganna, sbr. dóm Hæstaréttar 7. júní 2006 í máli nr. 296/2006. Með dómi Hæstaréttar 17. júlí 2006 í málinu nr. 377/2006 var staðfestur úrskurður héraðsdóms Reykjavíkur 14. júlí 2006 um framlengingu gæsluvarðhalds til 25. ágúst sama ár á grundvelli síðastgreinds ákvæðis. Var sérstaklega tekið fram í þeim dómi Hæstaréttar að heimild til gæsluvarðhalds samkvæmt ákvæðinu sé eðli máls samkvæmt háð því að ekki verði óhæfilegur dráttur á rannsókn máls og það síðan rekið með viðhlítandi hraða. Jafnframt var nefnt að sóknaraðili væri að bíða gagna sem hann hefði óskað eftir erlendis frá. Við fyrri rannsóknargögn hafa nú bæst gögn með upplýsingum frá Belgíu um eigendasögu bifreiðar þeirrar sem notuð var við innflutning umræddra fíkniefna til Íslands.

Eins og að framan greinir hefur varnaraðili þegar sætt gæsluvarðhaldi í um fjóra og hálfan mánuð og verði fallist á kröfu sóknaraðila mun varnaraðili að öllu óbreyttu sæta gæsluvarðhaldi í tæplega hálft ár. Þrátt fyrir að varnaraðili sé undir sterkum grun um aðild að umfangsmiklum innflutningi á fíkniefnum verður samkvæmt gögnum málsins ekki annað ráðið en taka hefði mátt ákvörðun um ákæru á þeim tíma sem ákveðinn var með síðastgreindum dómi Hæstaréttar 17. júlí 2006. Við svo búið verður ekki fallist á kröfu sóknaraðila um framlengingu á gæsluvarðhaldi varnaraðila og verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
471/2006

Kröfu um að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 var hafnað þar sem dráttur hafði orðið á því að ákæra væri gefin út á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 6. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er í gæsluvarðhaldi vegna gruns um aðild að umfangsmiklum innflutningi á fíkniefnum. Hann var fyrst úrskurðaður í gæsluvarðhald 14. apríl 2006 á grundvelli a. liðar 103. gr. laga nr. 19/1991, en frá 2. júní 2006 til 14. júlí 2006 á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laganna, sbr. dóm Hæstaréttar 7. júní 2006 í máli nr. 295/2006. Með dómi Hæstaréttar 17. júlí 2006 í málinu nr. 376/2006 var staðfestur úrskurður héraðsdóms Reykjavíkur 14. júlí 2006 um framlengingu gæsluvarðhalds til 25. ágúst sama ár á grundvelli síðastgreinds ákvæðis. Var sérstaklega tekið fram í þeim dómi Hæstaréttar að heimild til gæsluvarðhalds samkvæmt ákvæðinu sé eðli máls samkvæmt háð því að ekki verði óhæfilegur dráttur á rannsókn máls og það síðan rekið með viðhlítandi hraða. Jafnframt var nefnt að sóknaraðili væri að bíða gagna sem hann hefði óskað eftir erlendis frá. Við fyrri rannsóknargögn hafa nú bæst gögn með upplýsingum frá Belgíu um eigendasögu bifreiðar þeirrar sem notuð var við innflutning umræddra fíkniefna til Íslands.

Eins og að framan greinir hefur varnaraðili þegar sætt gæsluvarðhaldi í um fjóra og hálfan mánuð og verði fallist á kröfu sóknaraðila mun varnaraðili að öllu óbreyttu sæta gæsluvarðhaldi í tæplega hálft ár. Þrátt fyrir að varnaraðili sé undir sterkum grun um aðild að umfangsmiklum innflutningi á fíkniefnum verður samkvæmt gögnum málsins ekki annað ráðið en taka hefði mátt ákvörðun um ákæru á þeim tíma sem ákveðinn var með síðastgreindum dómi Hæstaréttar 17. júlí 2006. Við svo búið verður ekki fallist á kröfu sóknaraðila um framlengingu á gæsluvarðhaldi varnaraðila og verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
472/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 5. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
473/2006

Ekki var talið að skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 væru uppfyllt þannig að X yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 21. september 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af gögnum málsins verður ekki ráðið að þáttur varnaraðila í umræddu fíkniefnabroti, sem lýst er í hinum kærða úrskurði, sé með þeim hætti að henni verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, líkt og sóknaraðili krefst. Verður því hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
475/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 27. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til laugardagsins 2. september 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins liggur fyrir rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi framið verknað sem fangelsisrefsing er lögð við. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
476/2005

S og A voru í óvígðri sambúð í rúm 20 ár, allt til andláts A árið 1999, en bæði áttu uppkomin börn. Fyrir lá að þau keyptu saman tvær húseignir á árunum 1979 og 1981, áður en þau sóttu sitt í hvoru lagi um íbúðir í Víðilundi 24 á Akureyri, þar sem S fékk ein úthlutað íbúð. Þinglesið afsal fyrir íbúðinni var þrátt fyrir það á nafni beggja. S höfðaði mál gegn erfingjum A og krafðist þess að viðurkenndur yrði með dómi eignarréttur hennar að helmingseignarhluta erfingjanna í umræddri íbúð. Byggði S málatilbúnað sinn á því að hún hafi ein staðið að kaupum á greindri íbúð. Talið var að S og A hefðu átt greinda íbúð að jöfnu og voru erfingjar A sýknaðir af kröfu S í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. nóvember 2005. Hún krefst þess að viðurkenndur verði með dómi eignarréttur hennar að helmingseignarhluta gagnáfrýjenda í fasteigninni Víðilundi 24, Akureyri, fastanúmer 215-1788, ásamt öllu sem fylgir og fylgja ber. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál en aðaláfrýjandi nýtur gjafsóknar á báðum dómstigum.

Gagnáfrýjendur áfrýjuðu héraðsdómi fyrir sitt leyti 19. janúar 2006. Þau krefjast sýknu af kröfu aðaláfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Þann 23. nóvember 1989 var móttekið til þinglýsingar afsal útgefið 20. nóvember sama ár fyrir íbúðinni að Víðilundi 24. Á því eintaki skjalsins sem afhent var til þinglýsingar eru aðaláfrýjandi og A-kk-nf Ó-kk-nf bæði tilgreind sem kaupendur og geymir skjalið nafnritun þeirra beggja. Gagnáfrýjendur hafa lagt fyrir Hæstarétt þinglesin afsöl fyrir þremur öðrum íbúðum að Víðilundi 24 og 25 með sömu dagsetningum, þar sem nafni maka og nafnritunum hefur verið bætt á upphafleg eintök áður en þinglýst var. Er þetta að öllu leyti sambærilegur frágangur og um er deilt í máli þessu.

Ósannað er að aðaláfrýjandi hafi verið búin að rita nafn sitt á afsal fyrir íbúðinni, sem deilt er um í málinu, áður en nafni A-kk-ef Ó-kk-ef var bætt á það. Að þessu athuguðu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt þykir að aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjendum málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði. Gjafsóknarkostnaður aðaláfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, S-kvk-nf S-kvk-nf G-kvk-nf, greiði gagnáfrýjendum, S-kvk-þgf A-kvk-þgf, K-kvk-þgf B. A-kvk-þgf, H-kk-þgf H-kk-þgf, K-kk-þgf H-kk-þgf, A-kvk-þgf E-kvk-þgf H-kvk-þgf, S-kvk-þgf H-kvk-þgf og Í-kvk-þgf D-kvk-þgf H-kvk-þgf sameiginlega 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Allur gjafsóknarkostnaður aðaláfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar 250.000 krónur.
479/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 8. september 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
47/2006

V varð fyrir líkamstjóni þegar hann var að leik á sjávarströnd erlendis. Hann krafðist viðurkenningar á skyldu VÍ til að greiða honum vátryggingabætur í samræmi við slysatryggingar sem þá voru í gildi milli aðila. Óumdeilt var að með hugtakinu slys í vátryggingarskilmálum VÍ væri átt við skyndilegan, utanaðkomandi atburð sem veldur meiðslum á líkama þess sem vátryggður er og gerist án vilja hans. Talið var að misstig gæti ekki eitt og sér fallið undir skilgreininguna og að ósannað væri að misfella, skorningur eða hola undir yfirborði sjávar hefði valdið tjóni V. Var ekki talið sannað að óhapp V hefði orðið vegna skyndilegs utanaðkomandi atburðar í skilningi vátryggingarskilmála. Var VÍ sýknað af kröfu V.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. janúar 2006. Hann krefst þess að viðurkennt verði með dómi að stefnda sé skylt að greiða honum vátryggingabætur vegna slyss, sem hann varð fyrir 9. ágúst 2004, samkvæmt ákvæðum vátryggingarskilmála og vátryggingarskírteinis slysatryggingarhluta F+ tryggingar og almennrar slysatryggingar sem þá voru í gildi milli aðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt þykir að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, sbr. 3. mgr. 130. gr. og 166. gr. með síðari breytingum laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
480/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 10. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
481/2005

S var ákærður fyrir nauðgun með því að hafa þröngvað A með ofbeldi til samræðis eða annarra kynferðismaka á þann hátt sem nánar var lýst í ákæru. Fjölskipaður héraðsdómur mat framburð A af atvikinu trúverðugan en taldi framburð S haldinn ólíkindablæ og sakfelldi hann fyrir brot gegn 194. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa þröngvað A til annarra kynferðismaka en samræðis. Ekki þótti efni til að vefengja þetta mat og var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu og heimfærslu brots S til refsiákvæðis. Þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði auk þess sem ákvæði héraðsdóms um miskabætur til A að fjárhæð 700.000 krónur var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 10. nóvember 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og honum gert að greiða A 800.000 krónur í skaðabætur með vöxtum eins og í ákæru greinir.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins.

Fjölskipaður héraðsdómur hefur metið framburð A trúverðugan en telur framburð ákærða haldinn ólíkindablæ. Eru ekki efni til að vefengja það mat. Verður því með vísan til forsendna héraðsdóms staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæðis.

Með vísan til eðlis brots ákærða sem og annarra atriða sem rakin eru í hinum áfrýjaða dómi er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

Ákærði hefur ekki haft uppi varakröfu um lækkun bóta til handa brotaþola eða fært fram rök að slíkri niðurstöðu. Verður ákvæði héraðsdóms um ákvörðun miskabóta því staðfest. Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður og staðfest.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun og þóknun réttargæslumanns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, S-x-x G-x-x R-x-x F-x-x, sæti fangelsi í 15 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um miskabætur og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 516.762 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 373.500 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 99.600 krónur.
482/2006

Fallist var á að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli d. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Kröfu um tilhögun gæsluvarðahaldsvistar hans var vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. september 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. september 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 26. september 2006 kl. 16 og sæta jafnframt geðrannsókn. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi að því er varðar gæsluvarðhald hans en til vara að því verði markaður skemmri tími. Verði ekki fallist á aðalkröfu hans krefst hann þess að „einangrun verði ekki beitt“ og að hann verði vistaður á viðeigandi stofnun „meðan á gæsluvarðhaldinu og geðrannsókn stendur“. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Skilja verður kröfugerð varnaraðila svo að kveðið verði á um að tilhögun gæsluvarðhaldsvistar hans, verði ekki fallist á framangreinda aðalkröfu. Ekki verður séð að varnaraðili hafi borið þetta atriði undir héraðsdómara samkvæmt 4. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 og verður krafan því ekki borin undir Hæstarétt að svo stöddu.

Af gögnum málsins verður ráðið að skilyrði séu til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli d. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 og eru ekki efni til að marka því skemmri tíma en kveðið er á um í hinum kærða úrskurði. Með þessari athugasemd verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Það athugist að ótvírætt samþykki varnaraðila lá fyrir því að hann sætti geðrannsókn og var því ekki þörf á að krefjast úrskurðar dómara um það atriði, sbr. niðurlagsákvæði d. liðar 1. mgr. 71. gr. laga nr. 19/1991.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Kröfu varnaraðila, X, um tilhögun gæsluvarðhaldsvistar er vísað frá Hæstarétti.

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
486/2005

Á kvaðst hafa orðið fyrir líkamsárás aðfaranótt 7. ágúst 1999 í Ingólfsstræti í Reykjavík. Fallist var á með héraðsdómi að ekki hefðu verið færðar að því sönnur að tjón Á umrædda nótt hafi leitt af broti á almennum hegningarlögum. Voru því ekki talin skilyrði fyrir bótaábyrgð ríkisins samkvæmt lögum nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. nóvember 2005. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér skaðabætur að fjárhæð 2.500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 23. janúar 2002 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar úr hendi stefnda í héraði og fyrir Hæstarétti. Áfrýjandi hefur lækkað höfuðstól kröfu sinnar með vísan til ákvæðis b. liðar 2. mgr. 7. gr. laga nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota, sbr. 18. gr. laga nr. 144/1995.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður fyrir Hæstarétti felldur niður.

Fallist er á með héraðsdómi að ekki hafi verið færðar að því sönnur að tjón áfrýjanda 7. ágúst 1999 hafi leitt af broti á almennum hegningarlögum. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Á-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnda, íslenska ríkinu, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
486/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði áfram bönnuð för úr landi á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. b. lið 1. mgr. 103. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. september 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. september 2006, þar sem varnaraðila var bönnuð för úr landi allt til fimmtudagsins 21. september 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að honum verði einungis gert að setja tryggingu samkvæmt 109. gr. laga nr. 19/1991. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er grunaður um alvarleg brot gegn 50. gr., sbr. 5. tl. 2. mgr. 52. gr. höfundarlaga nr. 73/1972 og 13. gr., sbr. 26. gr. laga nr. 57/2005 um eftirlit með óréttmætum viðskiptaháttum og gagnsæi markaðarins, en brot gegn þessum ákvæðum geta varðað fangelsisrefsingu. Fyrir hendi þykja vera skilyrði til að varnaraðili verði látinn sæta áfram farbanni samkvæmt 110. gr., sbr. b. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, þann tíma sem ákveðinn var í hinum kærða úrskurði. Má ráða af gögnum málsins að sá tími muni duga til að ljúka rannsókn á hendur varnaraðila og taka ákvörðun um saksókn verði sú raunin. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.