661/2006

A, B, C, D og E kröfðust þess að rannsókn R á ætluðum skattalagabrotum þeirra yrði dæmd ólögmæt en til vara að allir starfsmenn embættisins vikju sæti við rannsóknina. Talið var að með nánar tilgreindum ummælum hefði ríkislögreglustjóri orðið vanhæfur í málinu og var því fallist á varakröfu sakborninganna að því leyti. Ekki var hins vegar talið að röksemdir sakborninganna ættu að leiða til þess að aðalkrafa þeirra næði fram að ganga. Þá var því hafnað að öðrum starfsmönnum embættisins bæri að víkja sæti í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. desember 2006, þar sem H-kk-þgf J-kk-þgf ríkislögreglustjóra og J-kk-þgf H. B. S-kk-þgf þáverandi saksóknara hjá embætti ríkislögreglustjóra var gert að víkja sæti við rannsókn sóknaraðila á máli nr. 006-2004-0076, sem fjallar um nánar tilgreind ætluð skatta- og hegningarlagabrot varnaraðila, en hafnað kröfum þeirra um að rannsóknin yrði úrskurðuð ólögmæt. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að felld verði úr gildi niðurstaða hins kærða úrskurðar um að ríkislögreglustjóri og saksóknarinn skuli víkja sæti en að úrskurðurinn verði að öðru leyti staðfestur. Þá krefst hann að varnaraðilum verði gert að greiða kærumálskostnað.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar fyrir sitt leyti með kæru 21. desember 2006. Þau krefjast þess aðallega að dæmt verði að rannsókn ríkislögreglustjóra í framangreindu máli sé ólögmæt. Til vara er þess krafist að hinn kærði úrskurður verði staðfestur um að ríkislögreglustjóri og saksóknarinn skuli víkja sæti við rannsóknina en jafnframt að allir aðrir starfsmenn embættis ríkislögreglustjóra skuli víkja sæti. Þá krefjast þau að ríkissjóður greiði allan málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Í hinum kærða úrskurði eru færð rök fyrir því að varnaraðilum sé heimilt að bera ágreining um lögmæti umræddrar rannsóknar í heild undir dóm á grundvelli 75. gr. laga nr. 19/1991. Með vísan til þeirra röksemda er niðurstaða hins kærða úrskurðar um þetta atriði staðfest.

I.

Málsatvik og röksemdir aðila eru raktar í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram rökstyðja varnaraðilar kröfur sínar í fjórum liðum. Aðalkrafa þeirra er meðal annars reist á því að ríkislögreglustjóri hafi með ummælum, sem höfð voru eftir honum í Blaðinu 12. október 2005, brotið gegn rétti varnaraðila samkvæmt 2. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944, sbr. 8. gr. stjórnarskipunarlaga nr. 97/1995, til að teljast saklausir uns sekt þeirra hefur verið sönnuð. Þá telja þau ummæli, sem höfð voru eftir saksóknara hjá embætti ríkislögreglustjóra í Blaðinu 14. nóvember 2006, séu sama marki brennd.

Ummæli ríkislögreglustjóra, eins og þau birtust í Blaðinu 12. október 2005, eru rakin í hinum kærða úrskurði. Sóknaraðili hefur dregið í efa að tilvitnun í ummælin séu rétt eftir höfð. Ber að skilja athugasemdir sóknaraðila svo að ríkislögreglustjóri telji sig ekki hafa kveðið jafn afdráttarlaust að orði um að málið myndi fara fyrir „dóm sem skattsvikamál“, eins og ráða megi af greininni.

Greinin í Blaðinu byggir á því sem blaðamaðurinn taldi ríkislögreglustjóra hafa sagt. Ekki liggja fyrir önnur gögn um hvað hann sagði á blaðamannafundinum um skattrannsóknina. Er ekki unnt að útiloka að ummælin hafi verið sett fram með öðrum hætti en fram kemur í umræddri grein. Hvað sem ágreiningi um þetta atriði líður þá verður að líta til þess að aðalkrafa varnaraðila miðar að því að fá staðfestingu á að rannsókn á ætluðum brotum varnaraðila „sé ólögmæt“. Verður að leggja til grundvallar að með rannsókn sé átt við allar athafnir rannsóknara, samkvæmt þeim heimildum sem felast í lögum nr. 19/1991, er miða að því að afla nauðsynlegra gagna til þess að ákæranda sé fært að ákveða að henni lokinni hvort sækja skuli mann til sakar, svo og að afla gagna til undirbúnings málsmeðferðar, sbr. 67. gr. framangreindra laga. Eins og málið liggur fyrir og að virtri kröfugerðinni verður ekki fallist á að þetta atriði geti leitt til þess að þær athafnir embættisins er miðuðu að þessu marki eigi allar að teljast ólögmætar. Fallist er á þá niðurstöðu í hinum kærða úrskurði að þegar ummælin, sem höfð eru eftir saksóknaranum í Blaðinu 14. nóvember 2006, eru lesin í samhengi við annað, sem þar kemur fram, gefi þau ekki til kynna að hann hafi með þeim tekið afstöðu til sektar varnaraðila í þessu máli. Aðalkrafa varnaraðila getur því ekki náð fram að ganga með þessum rökum.

II.

Þá reisa varnaraðilar aðal- og varakröfur sínar á því að með ummælum ríkislögreglustjóra í kvöldfréttatímum Stöðvar 2 og ríkissjónvarpsins 11. október 2005 og ummælum, sem höfð voru eftir honum í Blaðinu 12. sama mánaðar, hafi forsvarsmenn embættis ríkislögreglustjóra lýst sig vanhæfa til að fara með mál varnaraðila. Þeir séu því einnig vanhæfir til að rannsaka þann þátt málsins er lúti að ætluðum skattalagabrotum varnaraðila. Einnig vísa þau til annarra ummæla ríkislögreglustjóra í Blaðinu 12. október 2005 er lúta að rannsókn og meðferð málsins vegna ætlaðra skattalagabrota varnaraðila, svo og orða sem saksóknarinn viðhafði í sama blaði 14. nóvember 2006. Varnaraðilar benda í þessu sambandi ennfremur á grein eftir A-kk-þf J-kk-þf aðstoðaryfirlögregluþjón, sem birtist í Morgunblaðinu 15. nóvember 2006, en hann hafi verið einn stjórnenda rannsóknarinnar, sem tók meðal annars til þeirra ætluðu brota, sem rannsókn málsins beinist að. Telja varnaraðilar að þessi ummæli séu öll til marks um þann hug sem ríkir meðal starfsmanna sóknaraðila til varnaraðila. Gefi það þeim réttmætt tilefni til að draga í efa vilja og getu starfsmanna embættisins til að rannsaka mál varnaraðila og taka ákvarðanir um framhald þess í samræmi við þær kröfur um hlutleysi sem gerðar séu í lögum nr. 19/1991.

Sóknaraðili hafnar því að með ummælum ríkislögreglustjóra hafi hann lýst yfir vanhæfi sínu eða embættis síns til að halda áfram meðferð málsins. Þá telur hann að þau ummæli, sem varnaraðilar vísa til, eigi ekki að valda vanhæfi.

Í 5. mgr. 5. gr. lögreglulaga nr. 90/1996 segir að þegar ríkislögreglustjóri er svo við málsefni eða aðila riðinn að hann mætti eigi gegna dómarastörfum í því skuli hann víkja sæti og setur dómsmálaráðherra þá löghæfan mann til meðferðar þess máls. Samkvæmt þessu eru gerðar sömu kröfur til sérstaks hæfis ríkislögreglustjóra og til dómara, en um það atriði eru fyrirmæli í 6. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þó að einstakir stafliðir 5. gr. síðargreindu laganna eigi sér samsvörun í 3. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 ber samkvæmt áðurnefndu ákvæði lögreglulaga að leggja sama mælikvarða til grundvallar við mat á hæfi ríkislögreglustjóra og dómara í viðkomandi máli.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði voru ummæli ríkislögreglustjóra, sem hann viðhafði 11. október 2005, og vísað hefur verið til af varnaraðilum, sett fram í tilefni af dómi Hæstaréttar 10. sama mánaðar í málinu nr. 420/2005, en þar var 32 af 40 ákæruliðum samkvæmt ákæru ríkislögreglustjóra 1. júlí 2005 gegn varnaraðilum vísað frá héraðsdómi. Af gögnum málsins má ráða að þegar þessi ummæli voru viðhöfð hafði ríkissaksóknari ákveðið að beiðni ríkislögreglustjóra að taka þau gögn málsins, sem lágu að baki ákæruliðunum sem vísað hafði verið frá dómi, til athugunar í því skyni að ganga úr skugga um hvort efni væru til að höfða mál að nýju á grundvelli þeirra. Í kvöldfréttatíma Stöðvar 2 sagði ríkislögreglustjóri orðrétt: „Ég held að það sé heppilegast vegna framgangs málsins, framtíð þessa máls, að ríkissaksóknari taki ákvarðanir um þau efni. Það er hægt að með rökum að halda því fram að ríkislögreglustjóraembættið sé orðið of innvolverað í þetta mál til þess að geta litið hlutlaust á þær ákvarðanir sem að þarf að taka í framhaldinu.“ Í kvöldfréttatíma ríkissjónvarpsins sama kvöld sagði ríkislögreglustjóri eftirfarandi: „Ég held að ef að ríkislögreglustjóri sé áfram með þetta mál hér innanhúss að allar ákvarðanir sem við kynnum að hafa tekið í sambandi við áframhald málsins myndu ekki vera trúverðugar í hugum almennings eins og umræðan hefur verið í þjóðfélaginu.“

Ætla verður að í þessum ummælum komi fram ástæður þess að ríkislögreglustjóri óskaði eftir því að ríkissaksóknari tæki afstöðu til þess hvað gera skyldi varðandi þá 32 ákæruliði, sem vísað hafði verið frá dómi. Af gögnum málsins verður hins vegar ráðið að á þessum tíma hafi ætlunin verið að ríkislögreglustjóri héldi áfram meðferð þeirra 8 ákæruliða, sem ekki var vísað frá dómi. Þau mistök sem urðu við gerð ákæru á hendur varnaraðilum, sbr. áðurnefndan dóm Hæstaréttar 10. október 2005, leiddu út af fyrir sig ekki til vanhæfis þeirra sem stóðu að eða báru ábyrgð á gerð ákærunnar. Ummælin bera heldur ekki með sér svo óyggjandi sé að ríkislögreglustjóri hafi talið sér óheimilt að halda áfram meðferð málsins vegna vanhæfis. Verður því ekki fallist á að með þessum ummælum hafi ríkislögreglustjóri verið að lýsa yfir vanhæfi sínu og embættis síns í málinu eins og varnaraðilar halda fram.

Ummæli ríkislögreglustjóra í kvöldfréttatímum Stöðvar 2 og ríkissjónvarpsins skírskota þó með ákveðnum hætti til sjónarmiða um sérstakt hæfi. Verður að líta svo á að þau endurspegli huglæga afstöðu ríkislögreglustjóra til málsins. Þar sem þau voru viðhöfð opinberlega í fjölmiðlum verður sérstaklega að líta til þess hvernig þau horfa við almenningi og hvort varnaraðilar geti í ljósi þeirra með réttu dregið óhlutdrægni hans í efa í samræmi við þær kröfur sem gerðar eru til hæfis dómara. Verða ofangreind ummæli ekki skilin á annan hátt en að ríkislögreglustjóri telji að með réttu megi álíta að embætti hans sé ekki treystandi til að líta hlutlaust á málavexti. Hefði dómari viðhaft sams konar ummæli opinberlega hefði hann orðið vanhæfur til að leysa úr því, sbr. g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991. Með hliðsjón af áðurnefndri 5. mgr. 5. gr. lögreglulaga verður því að líta svo á að ríkislögreglustjóri hafi, er hann lét ummælin falla, orðið vanhæfur til að halda áfram meðferð málsins.

Gögn málsins bera með sér að við rannsókn ríkislögreglustjóra, sem hófst í ágústlok 2002, hafi komið fram upplýsingar, sem álitið var að veittu sterkar vísbendingar um að varnaraðilar hefðu gerst sekir um brot gegn þágildandi lögum um tekju- og eignarskatt, lögum um virðisaukaskatt og lög um bókhald og ársreikninga. Sendi saksóknari embættisins samantekt um þessi atriði til skattrannsóknarstjóra ríkisins 17. september 2003. Skattrannsóknarstjóri hóf athugun á málinu 14. nóvember sama ár. Á meðan á athugun hans stóð fékk embætti ríkislögreglustjóra ýmis gögn afhent frá skattrannsóknarstjóra, sem hann hafði aflað. Hinn 12. nóvember 2004 lagði skattrannsóknarstjóri fram kæru til ríkislögreglustjóra vegna ætlaðra brota varnaraðila gegn ákvæðum þágildandi laga nr. 75/1981 um tekju- og eignarskatt, laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga, laga nr. 145/1994 um bókhald, þágildandi laga nr. 144/1994 um ársreikninga, laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda, laga nr. 113/1990 um tryggingagjald, laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, laga nr. 18/1997 um endurskoðendur og almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Vinnugögn frá embætti ríkislögreglustjóra benda til þess að í fyrstu hafi athugun í tilefni af kæru skattrannsóknarstjóra farið fram undir sama málsnúmeri og sú rannsókn, sem lá til grundvallar ákæru ríkislögreglustjóra 1. júlí 2005. Ekki virðist þó hafa verið unnt að koma því við að ljúka rannsókn og taka ákvörðun um saksókn vegna ætlaðra skattalagabrota varnaraðila fyrir útgáfu ákæru 1. júlí 2005, sbr. 1. mgr. 23. gr. laga nr. 19/1991. Í ljósi þeirra nánu tengsla, sem eru milli rannsóknar ríkislögreglustjóra, sem leiddi til útgáfu ákærunnar 1. júlí 2005, og þeirrar rannsóknar sem mál þetta lýtur að, verður að telja að ríkislögreglustjóri sé vanhæfur í málinu í ljósi ummæla sinna.

III.

Samkvæmt a. lið 2. mgr. 5. gr. lögreglulaga starfrækir ríkislögreglustjóri lögreglurannsóknardeild sem rannsakar skatta- og efnahagsbrot. Starfsemi þessarar deildar fer því fram í skjóli valdheimilda hans. Sé hann talinn vanhæfur samkvæmt 5. mgr. sama ákvæðis ber dómsmálaráðherra að setja sérstakan ríkislögreglustjóra til að fara með viðkomandi rannsókn. Víki ríkislögreglustjóri sæti ber honum að gera allar ráðstafanir sem eru nauðsynlegar til að halda máli í réttu horfi þar til sérstakur ríkislögreglustjóri hefur verið skipaður. Rannsókn í opinberu máli miðar að því að unnt verði að taka ákvörðun um saksókn. Henni getur einnig lokið án þess að ákvörðun sé tekin þar um, sbr. 112. gr. til 115. gr. laga nr. 19/1991. Ákæra verður ekki reist á rannsókn vanhæfs ríkislögreglustjóra, en eftir að settur ríkislögreglustjóri tekur við máli fer rannsókn fram í skjóli valdheimilda hans. Honum ber að rannsaka málið í samræmi við þá grundvallarreglu, sem meðal annars kemur fram í 31. gr. laga nr. 19/1991, um að hið sanna og rétta komi í ljós og gæta jafnt að atriðum sem horfa til sýknu og sektar. Sakborningar geta komið að öllum sjónarmiðum sínum varðandi rannsóknina til hans, þar á meðal við þann hluta hennar sem fram fór fyrir setningu hans. Fyrirmæli eru um hæfi starfsmanna lögreglu í 23. gr. lögreglulaga. Þar segir ekkert um hæfi þeirra þegar yfirmaður er vanhæfur. Hins vegar gilda reglur stjórnsýslulaga um hæfi undirmanna einnig um starfsmenn ríkislögreglustjóra. Samkvæmt 5. tölulið 1. mgr. 3. gr. laganna eru undirmenn vanhæfir ef næstu yfirmenn þeirra eiga sjálfir sérstakra og verulegra hagsmuna að gæta og samkvæmt 6. tölulið sama ákvæðis séu að öðru leyti fyrir hendi þær aðstæður, sem eru til þess fallnar að draga óhlutdrægni þeirra í efa með réttu. Eftir að nýr ríkislögreglustjóri hefur verið settur ætti því ekkert að vera því til fyrirstöðu að starfsmenn ríkislögreglustjóraembættisins megi vinna að rannsókninni undir stjórn hans hafi þeir ekki sjálfir bakað sér vanhæfi með störfum sínum eða 23. gr. lögreglulaga eigi annars við um þá.

Ekkert liggur fyrir um að atvik í máli þessu séu með þeim hætti að starfsmenn ríkislögreglustjóra eigi að teljast vanhæfir í framangreindum skilningi. Þá verður að leggja til grundvallar að ríkislögreglustjóri hafi aðeins verið að lýsa eigin afstöðu til málsins undir sinni stjórn. Þau ummæli sem J-kk-nf H. B. S-kk-nf saksóknari viðhafði í fjölmiðlum og sem vitnað er til af varnaraðilum eru almenns eðlis og vísa ekki til þessa máls sérstaklega. Hann hefur nú látið af störfum. Hann mun því ekki koma að framhaldi málsins undir stjórn setts ríkislögreglustjóra og er því ekki þörf á því að taka sérstaka afstöðu til hæfis hans. Í greinargerð sóknaraðila kemur fram að A-kk-nf J-kk-nf aðstoðaryfirlögregluþjónn, sem ritaði grein í Morgunblaðið 15. nóvember 2006, sé fyrrum starfsmaður efnahagsbrotadeildar. Liggur ekkert fyrir um að hann hafi unnið við rannsókn málsins eftir að umrædd grein var birt. Hefur því enga þýðingu að skera úr hvaða áhrif ummæli hans eigi að hafa á hæfi hans í máli þessu. Með hliðsjón af öllu framansögðu verður ekki fallist á að aðrir starfsmenn sóknaraðila en H-kk-nf J-kk-nf ríkislögreglustjóri hafi orðið vanhæfir til að rannsaka ætluð skatta- og hegningarlagabrot varnaraðila.

IV.

Kröfur varnaraðila eru ennfremur reistar á því að rannsókn í málinu hafi tekið óhæfilega langan tíma og að það brjóti gegn rétti þeirra til málsmeðferðar innan hæfilegs tíma samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar. Þá telja þau að með því að taka upp þessa rannsókn að nýju í júní 2006 hafi verið brotið gegn 1. mgr. 23. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga.

Eins og að framan greinir sendi sóknaraðili skattrannsóknarstjóra ríkisins samantekt 17. september 2003 um þau atriði, sem talin voru veita sterka vísbendingu um skattalagabrot af hálfu varnaraðila. Skattarannsóknarstjóri hóf rannsókn á málinu 14. nóvember sama ár. Fram kemur í gögnum málsins að frumskýrslur í málinu hafi legið fyrir í sumarbyrjun 2004 og var aðilum þess þá gefinn kostur á að tjá sig um þær. Lokaskýrslur skattrannsóknarstjóra lágu fyrir 27. júlí 2004, 29. sama mánaðar, 27. október 2004 og 3. nóvember sama ár. Málsaðilum var tilkynnt um fyrirhugaða ákvörðunartöku um refsimeðferð í málunum þegar þær lágu fyrir. Eftir að athugasemdir höfðu borist var ákvörðun tekin um að vísa málinu í heild til ríkislögreglustjóra og honum send kæra 12. nóvember 2004. Með hliðsjón af þessu verður ekki talið að óhæfilegur dráttur hafi orðið á málinu meðan það var til meðferðar hjá skattrannsóknarstjóra.

Fram kemur í gögnum málsins að skýrslutökur af varnaraðilum vegna kæru skattrannsóknarstjóra hafi fyrst hafist hjá sóknaraðila 21. júní 2006. Rúmlega eitt og hálft ár var þá liðið frá því að skattrannsóknarstjóri vísaði málinu þangað. Sóknaraðili skýrir málsmeðferðartímann með því að um mjög flókið og umfangsmikið mál sé að ræða og sakarefnin mörg og margháttuð. Langan tíma hafi tekið að fara yfir gögn, afmarka sakarefni og undirbúa skýrslutökur, en að því hafi verið unnið frá því að skattrannsóknarstjóri vísaði málinu til sóknaraðila.

Afar takmörkuð gögn liggja fyrir um rannsókn sóknaraðila í máli þessu. Af þeim má þó draga þá ályktun að hún sé umfangsmikil. Ekki er þó unnt að staðreyna út frá þeim hvort skýringar sóknaraðila á málsmeðferðartímanum séu haldbærar. Verður því engin afstaða tekin til þess í máli þessu hvort þetta atriði eigi að hafa áhrif á afdrif rannsóknarinnar. Með sömu rökum þykja heldur ekki efni til að leggja mat á hvort brotið hafi verið gegn 1. mgr. 23. gr. laga nr. 19/1991 við meðferð málsins. Bíður það eftir atvikum dómsúrlausnar að taka afstöðu til þessara atriða ef ákært verður í málinu.

V.

Loks telja varnaraðilar að ólöglega hafi verið staðið að öflun gagna í málinu. Þannig hafi verið settar fram alvarlegri ásakanir en efni stóðu til í réttarbeiðni til Lúxemborgar og gögn, sem aflað var með húsrannsókn þar, hafi verið notuð andstætt fyrirmælum saksóknara í Lúxemborg. Þá er í kæru varnaraðila til Hæstaréttar vísað til þess að sóknaraðili hafi fengið aðgang að gögnum, sem skattrannsóknarstjóri aflaði á grundvelli víðtækari heimilda til gagnaöflunar en sóknaraðili hefur. Er þar talið að starfsaðferðir sóknaraðila að þessu leyti renni stoðum undir röksemdir um að þegar hafi verið mótuð afstaða hjá sóknaraðila um að varnaraðilar væru sekir. Þá er dregið í efa að starfsmenn efnahagsbrotadeildar geti tekið sjálfstæða afstöðu til sakarefna án þess að hún litist af þessum gögnum.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða hans að varnaraðilar geti ekki stutt aðalkröfu sína við að ólöglega hafi verið staðið að öflun gagna frá Lúxemborg og notkun þeirra. Þá liggur ekki fyrir að starfsaðferðir sóknaraðila við öflun gagna frá skattrannsóknarstjóra eigi að leiða til þess að rannsóknin í heild verði talin ólögmæt.

VI.

Samkvæmt framansögðu ber H-kk-þgf J-kk-þgf ríkislögreglustjóra að víkja sæti við rannsókn í áðurnefndu máli, sem hefur að öðru leyti þau áhrif sem lýst er í 5. mgr. 5. gr. lögreglulaga. Eins og að framan greinir verður að leggja þann skilningi í aðalkröfu varnaraðila að allar aðgerðir sóknaraðila sem miða að því að afla nauðsynlegra gagna til þess að ákæranda sé fært að ákveða að henni lokinni hvort sækja skuli varnaraðila til sakar, svo og að afla gagna til undirbúnings málsmeðferðar, verði dæmdar ólögmætar. Í III. kafla hér að framan er tekin afstaða til þess hvernig fari um framhald rannsóknar málsins undir stjórn setts ríkislögreglustjóra. Á hann mat um það að hvaða marki sú vinna verður reist á gögnum, sem þegar liggja fyrir í málinu. Verður ekki talið að vanhæfi H-kk-ef J-kk-ef eigi leiða til þess að fallast eigi á aðalkröfu varnaraðila. Aðrar málsástæður þeirra renna heldur ekki nægum stoðum undir hana eins og að framan greinir. Þá er því hafnað með vísan til þess sem að framan greinir að aðrir starfsmenn sóknaraðila eigi að víkja sæti við rannsókn málsins og geti ekki unnið áfram að henni undir stjórn setts ríkislögreglustjóra. Er því aðeins efni til að fallast á varakröfu varnaraðila að því er lýtur að hæfi ríkislögreglustjóra.

Staðfest er ákvörðun í hinum kærða úrskurði um málskostnað í héraði. Þá verður kærumálskostnaður ekki dæmdur.

Dómsorð:

H-kk-nf J-kk-nf ríkislögreglustjóri skal víkja sæti við rannsókn í máli nr. 006-2004-0076. Öðrum kröfum aðilanna er hafnað.