393/2005

K, sem rak veitingastað í Reykjavík á árunum 2001 til 2003 og Ö, framleiðandi og innflytjandi drykkjarvara, gerðu með sér viðskiptasamning í september 2001, ásamt viðaukasamningi sem undirritaður var í janúar 2003. Í júlí 2003 tilkynnti Ö að viðaukasamningurinn væri úr gildi fallinn vegna brostinna forsendna. K féllst ekki á það og höfðaði mál á hendur Ö þar sem hann krafðist efndabóta vegna ætlaðra vanefnda Ö á viðaukasamningnum. Talið var að andmæli K við yfirliti Ö um útlagðan kostnað vegna viðaukasamningsins væru of seint fram komin og komust þau ekki að fyrir Hæstarétti. Ágreiningslaust var að Ö réði ekki hljómsveitir til að leika á veitingastað K tvær helgar í júnímánuði 2003 og vanefndi að því leyti viðaukasamninginn. Þrátt fyrir það yrði að telja, að í júlí 2003 hafi verið fullreynt að framkvæmd viðaukasamningsins um ráðningu hljómsveita og kynningu á veitingastað K myndi skila þeim árangri varðandi veltu staðarins og aukningu á sölu á vörutegundum Ö að báðir aðilar hefðu verulegan hag af samstarfinu, en það var sérstaklega orðað sem forsenda viðaukasamningsins. Var fallist á með Ö að forsenda fyrir áframhaldandi samstarfi hafi verið brostin og Ö rétt að fella samninginn úr gildi. Var Ö því sýknað af kröfum K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 31. ágúst 2005. Hann krefst þess aðallega að gagnáfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 70.597.270 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 530.000 krónum frá 5. júlí 2003 til 12. sama mánaðar, af 1.060.000 krónum frá þeim degi til 19. sama mánaðar, af 1.590.000 krónum frá þeim degi til 26. sama mánaðar, af 2.120.000 krónum frá þeim degi til 2. ágúst sama ár, af 2.650.000 krónum frá þeim degi til 9. sama mánaðar, af 3.180.000 krónum frá þeim degi til 16. sama mánaðar, af 3.710.000 krónum frá þeim degi til 23. sama mánaðar, af 4.240.000 krónum frá þeim degi til 30. sama mánaðar, af 4.770.000 krónum frá þeim degi til 6. september sama ár, af 5.300.000 krónum frá þeim degi til 13. sama mánaðar, af 5.830.000 krónum frá þeim degi til 20. sama mánaðar, af 6.360.000 krónum frá þeim degi til 27. sama mánaðar, af 6.890.000 krónum frá þeim degi til 4. október sama ár, af 7.420.000 krónum frá þeim degi til 11. sama mánaðar, af 7.950.000 krónum frá þeim degi til 18. sama mánaðar, af 8.480.000 krónum frá þeim degi til 25. sama mánaðar, af 9.010.000 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, af 9.540.000 krónum frá þeim degi til 8. sama mánaðar, af 10.070.000 krónum frá þeim degi til 15. sama mánaðar, af 10.600.000 krónum frá þeim degi til 22. sama mánaðar, af 11.130.000 krónum frá þeim degi til 29. sama mánaðar og af 11.660.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Til vara krefst aðaláfrýjandi að gagnáfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 14.117.647 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 11.660.000 krónum frá 22. júní 2004 til greiðsludags. Til þrautavara krefst hann 8.267.648 króna með dráttarvöxtum frá sama tíma en að því frágengnu skaðabóta að mati Hæstaréttar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 9. nóvember 2005. Hann krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur um annað en málskostnað og aðaláfrýjanda verði gert að greiða málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

I.

Aðaláfrýjandi rak veitingastað í Reykjavík á árunum 2001 til 2003 en gagnáfrýjandi er framleiðandi og innflytjandi drykkjarvara. Gerðu þeir með sér viðskiptasamning í september 2001. Þann 31. janúar 2003 gaf aðaláfrýjandi út viljayfirlýsingu um endurnýjun þess samnings og undirrituðu málsaðilar viðaukasamning sama dag. Er efni þessara gerninga rakið í hinum áfrýjaða dómi. Með bréfi 4. júlí 2003 tilkynnti gagnáfrýjandi aðaláfrýjanda að fyrrgreindur viðaukasamningur væri úr gildi fallinn vegna brostinna forsendna. Á það féllst aðaláfrýjandi ekki. Höfðaði hann mál þetta 18. júní 2004 og krefst efndabóta vegna ætlaðra vanefnda gagnáfrýjanda á viðbótarsamningnum.

II.

Við munnlegan málflutning fyrir Hæstarétti dró aðaláfrýjandi í efa réttmæti yfirlits um útlagðan kostnað gagnáfrýjanda vegna fyrrgreinds viðaukasamnings og taldi að ekki yrði á því byggt við úrlausn málsins. Yfirlit þetta lagði gagnáfrýjandi fram með greinargerð sinni til héraðsdóms og reisti meðal annars á því málatilbúnað sinn þar fyrir dómi. Eru þessi andmæli aðaláfrýjanda of seint fram komin og komast ekki að fyrir Hæstarétti.

Ágreiningslaust er að gagnáfrýjandi réði ekki hljómsveitir til að leika á veitingastað aðaláfrýjanda tvær helgar í júnímánuði 2003 og vanefndi að því leyti 1. gr. viðaukasamnings aðila 31. janúar 2003. Þrátt fyrir það verður að telja að fullreynt hafi verið, þegar gagnáfrýjandi sendi aðaláfrýjanda bréfið 4. júlí 2003, að framkvæmd viðbótarsamningsins um ráðningu hljómsveita og kynningu á veitingastað aðaláfrýjanda myndi ekki skila þeim árangri varðandi veltu staðarins og aukningu á sölu á vörutegundum g-kk-ef að báðir aðilar hefðu verulegan hag af samstarfinu, en það var sérstaklega orðað sem forsenda viðaukasamningsins í aðfararorðum hans. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Aðaláfrýjandi verður dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, Kasper ehf., greiði gagnáfrýjanda, Ölgerðinni Agli Skallagrímssyni ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.