351/2004

K var sakfelldur fyrir líkamsárás og alvarlegar hótanir í garð lögreglumanns og fjölskyldu hans. Refsing hans, að teknu tilliti til 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 77. gr. sömu laga auk 2. mgr. 70. gr. laganna, var með vísan til 1. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála ákveðin fangelsi í 3 mánuði. Ekki þótti efni til að skilorðsbinda refsinguna. Kröfu brotaþola um greiðslu á tannlæknakostnaði var vísað frá dómi þar sem hún var byggð á áætlun en engin önnur gögn lágu fyrir um þennan kostnað. Að öðru leyti var skaðabótakrafan tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. ágúst 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfu ákæruvalds en til vara að refsing hans verði milduð. Þá krefst hann þess að bótakröfu Ó verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Í héraðsdómi er lýst málavöxtum og framburði vitna. Kemur þar meðal annars fram að lögreglumennirnir F og B, voru vitni að þeirri árás sem mál þetta fjallar um. Með framburði þeirra, vætti brotaþolans Ó og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms þykir sannað að ákærði hafi í félagi við meðákærða D ráðist á Ó með höggum og spörkum, eins og nánar er lýst í ákæru. D unir héraðsdómi. Þegar litið er til vættis vitna og framburðar ákærða þykir hins vegar ósannað að Ó hafi legið í götunni er ákærði sparkaði í hann. Ákærða K-kk-þgf er meðal annars gefið að sök að hafa valdið brotaþola sári á enni. Ó hefur kannast við að hann hafi hlotið þetta sár áður en til þeirrar árásar kom sem ákæran lýtur að. Verður ákærði þegar af þeirri ástæðu sýknaður af því að hafa valdið þessum áverka. Með framburði áðurnefndra tveggja lögreglumanna og brotaþola, sem fær stoð í læknisvottorðum 22. september 2003 og 8. mars 2004 og öðrum gögnum málsins þykir sannað að afleiðingar árásarinnar hafi að öðru leyti en að framan getur verið þær sem í ákæru greinir. Er brotið rétt heimfært til refsiákvæða í ákæru.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms þykir sannað að ákærði hafi gerst sekur um brotið, sem honum er að sök gefið í II. kafla ákæru, en það varðar við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann hlotið sjö refsidóma. Á árinu 1998 var hann tvívegis dæmdur, annars vegar í mars í 15 mánaða fangelsi, skilorðsbundið í 3 ár, fyrir þjófnað, gripdeild og rán, en hins vegar í desember í 16 mánaða fangelsi, skilorðsbundið í 3 ár fyrir þjófnað. Refsing samkvæmt fyrra dóminum var dæmd með í þeim síðari. Í október 2002 og júní 2003 var hann dæmdur til sektargreiðslna vegna fíkniefnalagabrota. Þá var hann dæmdur 24. nóvember 2003 til greiðslu sektar fyrir líkamsárás, brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981, og loks 14. apríl 2004 til greiðslu sektar fyrir fíkniefnalagabrot og ýmis brot gegn vopnalögum.

Brot ákærða, sem fjallað er um í máli þessu, eru framin áður en tveir síðastgreindir dómar voru upp kveðnir. Við ákvörðun refsingar hans er því litið til 78. gr. almennra hegningarlaga og einnig 77. gr. sömu laga. Til þyngingar refsingunni ber að líta til þess að ákærði framdi brotið samkvæmt I. kafla ákæru í félagi við annan mann, sbr. 2. mgr. 70. gr. laganna. Ákærði hefur í máli þessu verið sakfelldur fyrir fólskulega líkamsárás og alvarlegar hótanir í garð lögreglumanns og fjölskyldu hans. Þegar allt framangreint er virt og með vísan til þess að ákæruvaldið hefur ekki krafist þyngingar á refsingu ákærða, verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um refsingu hans, sbr. 1. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála með áorðnum breytingum. Þegar brot ákærða og sakaferill hans eru virt þykja ekki efni til að skilorðsbinda refsinguna.

Ákærði hefur ekki gert efnislegar athugasemdir við niðurstöðu héraðsdóms um skaðabótakröfu brotaþola að öðru leyti en því að hann hafnar að greiða tannlæknakostnað á þeim forsendum að sá kostnaður byggist á áætlun. Engin önnur gögn liggja fyrir um þennan kostnað og verður kröfu um hann því vísað frá dómi. Þar sem ákærði hefur ekki mótmælt kröfunni efnislega að öðru leyti verður hún tekin til greina með 132.385 krónum ásamt vöxtum eins og nánar segir í dómsorði.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað að því er varðar ákærða K-kk-þf er staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um refsingu ákærða, K-kk-ef H-kk-ef J-kk-ef, og sakarkostnað.

Ákærði greiði Ó, 132.385 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. júní 2003 til 10. nóvember 2003, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-nf I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 180.000 krónur.