123/2012

A var sakfelldur fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna, fyrir að vera ekki með ökuskírteini sitt meðferðis og fyrir að vera með fíkniefni í vörslum sínum. Var brotið meðal annars talið varða við 45. gr. a umferðarlaga nr. 50/1987. Fyrir Hæstarétti kom einkum til skoðunar hvort sektargerðir lögreglustjóra vegna fyrri brota gegn 45. gr. a umferðarlaga hefðu ítrekunaráhrif á tímalengd ökuréttarsviptingar A. Hæstiréttur vísaði til þess að í 6. mgr. 102. gr. umferðarlaga væri mælt fyrir um áhrif ítrekunar brots hvað þetta varðaði. Samkvæmt því ákvæði hefðu sektargerðirnar ítrekunaráhrif og breytti engu þar um þótt A hefði ekki áður verið sviptur ökurétti. Var A gert að greiða 225.000 krónur í sekt og hann sviptur ökurétti í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. febrúar 2012 af hálfu ákæruvaldsins að fengnu áfrýjunarleyfi. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða og upptöku fíkniefna, en að refsing hans verði þyngd og hann sviptur ökurétti til lengri tíma.

Ákærði krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Í héraði var málið dæmt að ákærða fjarstöddum samkvæmt heimild í 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu háttseminnar til refsilaga.

Svo sem greinir í héraðsdómi var ákærða gert að greiða fésekt með sektargerð lögreglustjóra 12. ágúst 2010 fyrir brot framið 20. júní sama ár gegn 45. gr. a umferðarlaga nr. 50/1987. Ákærða var aftur gert að greiða fésekt með sektargerð lögreglustjóra 18. nóvember 2010 meðal annars fyrir sams konar brot framið 1. október sama ár. Í hvorugt sinn var ákærða gert að sæta sviptingu ökuréttar en ávana- og fíkniefni mældust ekki í blóði hans heldur fannst tedrahýdrókannabínólsýra í þvagi. Brot þau sem ákærði er sakfelldur fyrir í þessu máli voru framin 22. júlí 2011.

Í 100. gr. umferðarlaga er ekki kveðið á um ítrekunaráhrif að því er varðar refsingu. Í samræmi við dómvenju hafa fyrri brot ákærða áhrif við ákvörðun refsingar en hún verður ákveðin 225.000 króna sekt og komi 16 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá uppsögu dóms þessa.

Í 6. mgr. 102. gr. umferðarlaga er aftur á móti mælt fyrir um áhrif ítrekunar brots á tímalengd sviptingar ökuréttar. Samkvæmt því ákvæði hafa þær sektargerðir lögreglustjóra sem ákærði gekkst undir ítrekunaráhrif og breytir engu í því tilliti þótt ákærði hafi ekki áður verið sviptur ökurétti. Samkvæmt þessu verður ákærði sviptur ökurétti í tvö ár frá uppkvaðningu dómsins. Til frádráttar kemur þriggja mánaða svipting sem ákærði hefur þegar sætt samkvæmt héraðsdómi.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Með þessari dómsniðurstöðu er leiðrétt ákvörðun hins áfrýjaða dóms um refsingu og ökuréttarsviptingu og er því rétt að greiddur verði úr ríkissjóði áfrýjunarkostnaður málsins, að meðtöldum málsvarnarlaunum verjanda ákærða sem ákveðinn eru með virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf S-kk-nf, greiði 225.000 króna sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá uppsögu dóms þessa en sæti ella fangelsi í 16 daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í tvö ár frá uppkvaðningu dómsins. Til frádráttar kemur þriggja mánaða svipting ökuréttar sem ákærði hefur þegar sætt.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.