182/2015

A var sakfelldur fyrir skilasvik samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa árið 2010 í aðdraganda töku bús hans til gjaldþrotaskipta skert rétt lánardrottna sinna til að öðlast fullnægju af eignum sínum með því að afsala tilgreindri fasteign í Bandaríkjunum, sem hann átti að helmingi með eiginkonu sinni, til svissnesks félags gegn greiðslu 10 bandaríkjadala og þannig með málamyndagerningi skotið eignarhluta sínum undan skiptum. Var refsing hans ákveðin fangelsi í 12 mánuði en fullnustu níu mánaða refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. mars 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur, til vara sýknu en að því frágengnu að refsing verði milduð.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði fundinn sekur um skilasvik samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa 1. febrúar 2010, í aðdraganda töku bús hans til gjaldþrotaskipta, skert rétt lánardrottna sinna til að öðlast fullnægju af eignum sínum með því að afsala tilgreindri fasteign í Bandaríkjunum, sem hann átti að helmingi með eiginkonu sinni, til svissnesks félags gegn greiðslu 10 bandaríkjadala og þannig með málamyndagerningi skotið eignarhluta sínum undan skiptum.

Ákærði kveðst reisa aðalkröfu sína á því að héraðsdómur hafi látið hjá líða að fjalla um þær málsástæður að háttsemi sín hafi hvorki falið í sér ásetning til undanskots fasteignarinnar né til auðgunar hans. Tilgreinir ákærði sérstaklega að af hálfu síðari eiganda framangreindrar fasteignar hafi við meðferð málsins í héraði því verið lýst yfir að hann myndi hafa fallist á kröfu skiptastjóra um riftun ráðstöfunarinnar hefði hún komið fram. Hafi héraðsdómur að þessu leyti verið í andstöðu við fyrirmæli e. og f. liðar 2. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Bú ákærða var tekið til gjaldþrotaskipta 18. febrúar 2010 á grundvelli árangurslauss fjárnáms 18. nóvember 2009. Voru ákærði og eiginkona hans þá skráð eigendur umræddrar fasteignar, en hana munu þau hafa keypt á árinu 2007 fyrir 657.483,95 bandaríkjadali. Ákærði lét á hinn bóginn hjá líða að gefa skiptastjóra upplýsingar um fasteignina og gaf síðar þær skýringar að hann hefði í raun selt hana á árinu 2008. Jafnframt er í héraðsdómi lýst tilurð ýmissa skjala varðandi ætluð lögskipti ákærða við tilgreindan mann sem og sölu á fasteigninni, en í upphafi árs 2010 nam eignarhluti ákærða í henni að lágmarki 136.060,50 bandaríkjadölum. Eru í héraðsdómi raktar misvísandi skýringar ákærða og vitna um málsatvik og komist með rökstuddum hætti að niðurstöðu um ásetning ákærða til brotsins og fullframningu þess. Eru framangreindar ástæður ákærða fyrir heimvísun málsins því með öllu haldlausar.

Að virtum þeim röksemdum héraðsdóms sem vísað hefur verið til verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða.

Ákærði lýsti yfir áfrýjun héraðsdóms 27. febrúar 2015 og bárust ríkissaksóknara dómsgerðir frá héraðsdómi 2. júlí sama ár. Málsgögn frá ríkissaksóknara bárust Hæstarétti á hinn bóginn ekki fyrr en 29. febrúar 2016. Þessi dráttur hefur ekki verið skýrður og að því gættu kemur krafa ákæruvaldsins um þyngingu refsingar ákærða ekki til álita hér fyrir dómi. Verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur um refsingu ákærða og sakarkostnað.

Ákærði verður dæmdur til að greiða sakarkostnað fyrir Hæstarétti sem nemur kostnaði við gerð málsgagna, en krafa um málsvarnarlaun skipuðum verjanda ákærða til handa var háð þeirri forsendu að greiðsla þeirra félli að einhverju leyti á ríkissjóð.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf, greiði 46.179 krónur í sakarkostnað fyrir Hæstarétti.