arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
114/2007

Staðfestur var dómur héraðsdóms um að K færi ein með forsjá sonar hennar og M og um fyrirkomulag umgengnisréttar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 29. desember 2006. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 14. febrúar 2007 og var áfrýjað öðru sinni 28. sama mánaðar. Hann krefst þess að sér verði dæmd forsjá A, sonar hans og stefndu, til 18 ára aldurs. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við rekstur málsins fyrir Hæstarétti kom fram að eftir uppkvaðningu héraðsdóms flutti stefnda son málsaðila úr leikskóla í B í annan nærri heimili hennar á C, þar sem hann hefur verið frá 29. janúar 2007. Hafa jafnframt verið lögð fram tvö vottorð þess leikskóla 26. apríl og 15. október 2007, þar sem fram kemur að drengurinn hafi aðlagast nýju umhverfi vel. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
116/2007

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að mannerfðafræðileg rannsókn mætti fara fram á lífsýnum úr A, látinni móður A og látnum föður B og C til sönnunarfærslu í faðernismáli, sem A rak á hendur B og C.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu máli þessu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. mars sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. febrúar 2007, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að mannerfðafræðileg rannsókn mætti fara fram á lífssýnum úr honum, látinni móður hans og látnum föður sóknaraðila til sönnunarfærslu í faðernismáli, sem varnaraðili rekur á hendur sóknaraðilum. Kæruheimild er í 1. mgr. 15. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar, aðallega úr hendi sóknaraðila án tillits til ákvæða 11. gr. barnalaga nr. 73/2003 en til vara úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður. Samkvæmt 11. gr. barnalaga greiðist þóknun lögmanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Þóknun lögmanns varnaraðila, A, fyrir flutning málsins fyrir Hæstarétti, 100.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
117/2007

Fallist var á kröfu J um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA dómstólsins á því hvort hinir íslensku lífeyrissjóðir falli undir almannatryggingar eins og hugtakið kemur fyrir í 28. og 29. gr. meginmáls EES samningsins, sbr. lög nr. 2/1993 um Evrópska efnahagssvæðið. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, segir að það geti skipt máli fyrir úrlausn málsins að fá skýringu EFTA-dómstólsins á hugtakinu almannatryggingar eða hvort reglur lífeyrissjóðsins G verði skoðaðar á grundvelli 28. gr. meginmáls EES samningsins. Var talið að ákvæði EES samningsins og reglugerðar ráðsins nr. 1408/71 frá 14. júní 1971, kynni að hafa áhrif á niðurstöðu málsins með beinum eða óbeinum hætti. Væri því nægt tilefni til þess að afla ráðgefandi álits EFTA dómstólsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. mars sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. febrúar 2007, þar sem ákveðið var að leita álits EFTA-dómstólsins um þrjú nánar tilgreind atriði varðandi mál varnaraðila á hendur sóknaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
119/2007

I varð fyrir taugaskaða í brjósklosaðgerð, sem hún gekkst undir á L. Talið var að hvorki hefði verið sýnt fram á að tjón I yrði rakið til saknæmra mistaka starfsmanna  L við sjúkdómsgreiningu eða aðgerð, né að skort hafi á upplýsingagjöf  fyrir aðgerðina. Var Í því sýknað af bótakröfu I.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. mars 2007 og krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 5.353.982 krónur með vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af 2.556.411 krónum frá 5. júní 2000 til 5. júní 2001 og af 5.353.982 krónum frá þeim degi til 3. desember 2004, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af síðastgreindri fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Hún krefst og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi reisir kröfu sína á hendur stefnda á þremur málsástæðum. Í fyrsta lagi hafi læknir gert skaðabótaskyld mistök í aðgerðinni 5. júní 2000 þegar taugaskaði hafi orðið, í öðru lagi hafi sjúkdómsgreining fyrir aðgerðina verið röng og hún því framkvæmd að óþörfu og í þriðja lagi hafi áfrýjandi aldrei verið upplýst um þá áhættu af aðgerðinni að hún gæti leitt til lömunar. Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, tók afstöðu til hverrar þessara málsástæðna um sig og komst að þeirri niðurstöðu að á engu stigi yrði fundin sök hjá þeim starfsmönnum stefnda sem komu að greiningu, upplýsingagjöf og aðgerð þeirri sem málið varðar. Þessari niðurstöðu hefur áfrýjandi ekki leitast við að hnekkja með matsgerð eða öðrum haldbærum gögnum. Samkvæmt þessu og með vísan til forsendna héraðsdóms að öðru leyti verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmd til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, I-kvk-nf H-kvk-nf G-kvk-nf F-kvk-nf, greiði stefnda, íslenska ríkinu, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
11/2007

X var gefið að sök að hafa stofnað á ófyrirleitin hátt lífi eða heilsu fyrrum eiginkonu sinnar í augljósan háska þegar hann ók bifreið að henni. Með vætti konunnar og annars vitnis, er báru saman um að X hefði ekið bifreiðinni þannig að hún stefndi á konuna en henni tekist með naumindum að forða sér undan henni, þótti sannað að X hefði gerst sekur um háttsemi sem varðaði  við 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og var refsing hans hæfilega ákveðin skilorðsbundið fangelsi í tvo mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf dómstjóri.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 21. desember 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi er ákærða gefið að sök að hafa 17. desember 2005 stofnað á ófyrirleitinn hátt lífi eða heilsu A, fyrrum eiginkonu sinnar, í augljósan háska þegar hann ók bifreið sinni yfir steyptan kant á bifreiðastæði fyrir utan tiltekinn veitingastað að Smáratorgi 5 í Kópavogi að A, sem gengið hafi fram fyrir bifreiðina á meðan hún var kyrrstæð. Af gögnum málsins verður ráðið að ákærði hafi á þeim tíma, sem atvik þess taka til, borið þungan hug til A. Hefur ákærði ekki gefið neina haldbæra skýringu á því athæfi að aka bifreiðinni greint sinn yfir steyptan kant á bifreiðastæðinu í stað þess að aka út úr því á þeim stað, sem til þess var ætlaður. Ákærði hefur skýrt svo frá að A hafi verið í um 50 cm fjarlægð frá bifreiðinni þegar hann ók henni af stað. A og vitninu B bar saman um að ákærði hafi gefið bifreiðinni inn og ekið henni rakleiðis í áttina að A þegar hún gekk eftir kantinum fyrir framan bifreiðina. Hafi bifreiðin stefnt á A, sem tekist hafi með naumindum að forða sér undan henni. Er sannað með vætti þeirra að ákærði hafi með þessari háttsemi sett A í augljósan háska á ófyrirleitinn hátt. Samkvæmt þessu verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða fyrir brot gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Refsing ákærða er hæfilega ákveðin í hinum áfrýjað dómi. Þar sem hann hefur ekki áður sætt refsingu er jafnframt rétt að staðfesta ákvæði dómsins um skilorðsbindingu hennar.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 199.207 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef L. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
124/2007

Hafnað var kröfu skipaðs tilsjónarmanns X um að aflétt yrði í áföngum öryggisgæslu, sem henni hafði verið gert að sæta með dómi héraðsdóms frá 2005.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 23. febrúar 2007, þar sem hafnað var kröfu skipaðs tilsjónarmanns sóknaraðila um að aflétt yrði í áföngum öryggisgæslu, sem sóknaraðila var gert að sæta með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 3. febrúar 2005. Kæruheimild er í 62. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Af hálfu sóknaraðila er þess krafist að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að öryggisgæslunni verði aflétt í áföngum með nánar tilgreindum hætti. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði greindi yfirlæknir á réttargeðdeildinni á Sogni frá því í bréfi 21. nóvember 2006 til héraðsdóms að hann styddi afléttingu öryggisgæslu „með venjulegum varnöglum.“ Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt bréf sama læknis 5. mars 2007, þar sem fram kemur að á síðustu dögum hafi geðheilsu sóknaraðila hrakað og sé nú svo komið að torvelt sé að mæla með því að rétturinn hnekki úrskurði héraðsdóms. Segir í bréfinu að þetta bendi til þess að enn sé grunnt á geðrofseinkennum hjá sóknaraðila og því hafi verið gripið til þess ráðs að hefja forðalyfjameðferð að nýju. Með hliðsjón af þessum nýju upplýsingum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
125/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. mars 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 16. mars 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði fundust fíkniefni við leit tollgæslu í bifreið, sem hafði þá nýlega verið flutt inn til landsins frá Þýskalandi. Voru fíkniefnin fjarlægð og gerviefnum komið fyrir í staðinn. Liggur fyrir rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi leyst bifreiðina úr tollgeymslu, flutt hana í skemmu utan Reykjavíkur og fjarlægt úr henni umrædd gerviefni ásamt öðrum manni. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
126/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. mars 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 16. mars 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði fundust fíkniefni við leit tollgæslu í bifreið, sem hafði þá nýlega verið flutt inn til landsins frá Þýskalandi. Voru fíkniefnin fjarlægð og gerviefnum komið fyrir í staðinn. Liggur fyrir rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi ásamt öðrum manni fjarlægt úr bifreiðinni umrædd gerviefni. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
129/2007

Dánarbú A krafðist þess að H greiddi dánarbúinu 4.140.000 krónur í skaðabætur, en þá fjárhæð hafði H að beiðni A tekið út af bankareikningum hennar skömmu áður en hún lést. H kvaðst hafa afhent A peningana og lagði fram þrjár kvittanir því til stuðnings þar sem A staðfesti móttöku þeirra. Talið var að H hefði haft fulla heimild A til úttektar af bankareikningunum og að hann hefði afhent henni féð. Þá var ekki fallist á að sú skylda hefði hvílt á H að hindra A í að ráðstafa fénu á þann hátt sem dánarbúið taldi að henni hefði verið óheimilt. Varð skaðabótaábyrgð H því ekki reist á þeirri málsástæðu og kröfum dánarbúsins hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 3. janúar 2007 en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 14. febrúar sama ár. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áfrýjaði hann málinu öðru sinni 6. mars 2007. Áfrýjandi krefst þess að stefndi greiði sér 4.140.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 2.000.000 króna frá 30. desember 2002 til 24. mars 2003, af 3.640.000 krónum frá þeim degi til 16. apríl 2003 en af 4.140.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi byggir áfrýjandi kröfur sínar á tveimur málsástæðum. Með vísan til forsenda héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um þá fyrri að stefndi hafi haft fulla heimild Ö-kvk-ef T-kvk-ef til úttektar af bankareikningum hennar og afhent henni féð.

Við flutning málsins fyrir Hæstarétti gaf áfrýjandi þá sérstöku skýringu á síðari málsástæðu sinni að jafnvel þótt sannað teldist að A-kvk-nf heitin hefði tekið við fénu hafi stefndi brugðist verkskyldu sem á honum hvíldi og laut að því að hindra Ö-kvk-þf í að ráðstafa fénu á þann hátt sem hann telur að henni hafi verið óheimilt. Ekki er fallist á með áfrýjanda að slík verkskylda hafi hvílt á stefnda. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um að skaðabótabyrgð stefnda verði heldur ekki á þessu reist.

Samkvæmt framansögðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, dánarbú Ö-kvk-ef T-kvk-ef, greiði stefnda, H-kk-þgf G-kk-þgf, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
130/2007

Úrskurður héraðsdóms var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppsögu úrskurðar að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 9. febrúar 2007, þar sem leyst var úr ágreiningi aðila um nánar tilgreind atriði við opinber skipti til fjárslita vegna hjónaskilnaðar þeirra. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar að nýju. Til vara krefst hann að hjólhýsið [...] og fasteignin Y komi ekki til skipta, en ef til þess komi falli hún í hans hlut, fasteignin X komi til skipta og staðfest verði niðurstaða hins kærða úrskurðar um að ætluð skuld sóknaraðila við varnaraðila að fjárhæð 1.374.678 krónur falli ekki undir skiptin. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Mál þetta var þingfest fyrir Héraðsdómi Suðurlands 7. júní 2006. Samkvæmt endurriti úr þingbók var það munnlega flutt 7. desember sama ár og tekið til úrskurðar. Hinn kærði úrskurður var sem fyrr segir kveðinn upp 9. febrúar 2007. Samkvæmt þessu leið lengri tími en fjórar vikur frá því að málið var tekið til úrskurðar þar til hann var kveðinn upp. Samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála bar vegna þessa dráttar að flytja málið á ný, sbr. 2. mgr. 131. gr. laga nr. 20/1991. Það var ekki gert og verður því sjálfkrafa að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.

Kærumálskostnaður fellur niður.
133/2007

B krafðist endurupptöku á máli, sem hafði verið lokið með áritun dómara á sektarboð samkvæmt 3. mgr. 115. gr. a laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ekki var talið að B hefði, er hann krafðist endurupptöku málsins, fært fram varnir, sem gætu hafa haft áhrif á úrslit þess, sbr. 5. mgr. sömu greinar. Kröfu B var því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2007, sem barst réttinum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 27. febrúar 2007, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um endurupptöku á máli sóknaraðila gegn varnaraðila, er lokið var 11. apríl 2006 með áritun héraðsdómara á sektarboð um ákvörðun viðurlaga. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að endurupptaka framangreint mál. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar 16. nóvember 2000 í máli nr. 297/2000 er á það fallist að varnaraðili hafi ekki fært fram fyrir héraðsdómi varnir, sem gætu hafa haft áhrif á úrslit málsins, sbr. 5. mgr. 115. gr. a. laga nr. 19/1991. Ber því að staðfesta hinn kærða úrskurð.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
13/2007

Héraðsdómari í máli, sem K hafði höfðað gegn M, var ekki talinn vanhæfur til að fara með málið í ljósi skyldleika við M eða af öðrum ástæðum, sbr. d. og g. liði 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Kröfu M um að dómarinn viki sæti í málinu var því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. desember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. janúar 2007. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að S-kvk-nf Ó-kvk-nf héraðsdómari víki sæti í máli, sem varnaraðili hefur höfðað gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að víkja sæti í málinu. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Aðilar gengu í hjónaband 4. ágúst 1984 og höfðu þá verið í sambúð í átta ár. Þau eiga saman þrjú börn. Sóknaraðili sótti um skilnað að borði og sæng 16. september 2005. Ágreiningur varð um fjárskipti. Náðu þau sáttum í maí 2006 um annað en skiptingu áunninna lífeyrisréttinda og var þeim ágreiningi vísað til héraðsdóms. Það mál var þingfest 27. júní 2006. Varnaraðili höfðar málið aðallega til greiðslu á 10.831.527 krónum ásamt dráttarvöxtum frá 15. maí 2006 til greiðsludags, en til vara lægri fjárhæðar að mati dómsins. Sóknaraðili krefst sýknu, en til vara lækkunar á kröfum. Í þinghaldi 11. desember sama ár lagði sóknaraðili fram bókun þar sem þess var krafist að dómarinn viki sæti. Rökstyður sóknaraðili kröfuna annars vegar með því að skyldleiki sé með sér og dómaranum „í beinan legg“ með því að afi dómarans og afi sóknaraðila hafi verið bræður, og hins vegar með því að bróðir dómarans gegni stöðu lækningaforstjóra á höfuðborgarsvæðinu og sé því yfirmaður sinn, en hann kveðst vera heimilislæknir á Heilsugæslunni í Kópavogi. Varnaraðili mótmælti kröfunni og vísaði til þess að skyldleiki sóknaraðila og dómarans félli ekki undir ákvæði 1. mgr. 5. gr. laga nr. 91/1991, auk þess sem það myndi tefja málið ef dómari segði sig frá því.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.