105/2010

X var sakfelld fyrir tvö fíkniefnabrot með því að hafa staðið að innflutningi á annars vegar 68,4 g af kókaíni, sem A var fenginn til að flytja til landsins, og hins vegar 353,29 g af kókaíni, sem X fékk B og C til að flytja til landsins. Voru brot X meðal annars talin varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Þá játaði X að hafa bitið í bak lögreglumanns og var hún sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. X var ennfremur gefið að sök mansal með því að hafa, í þeim tilgangi að notfæra sér E kynferðislega, með ólögmætum blekkingum fengið hana til landsins undir því yfirskyni að hún væri að koma í frí, hýst hana, þar sem X neyddi E til að stunda vændi með því að hóta henni lífláti og líkamsmeiðingum og með því að taka af henni fatnað og skilríki. Niðurstaða héraðsdóms um sýknu X af þessum ákærulið var staðfest, þar sem mat héraðsdóms á sönnunargildi framburðar vitnisins E gat ekki komið til endurmats fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá þótti sannað að virtum gögnum málsins og framburði vitna að X hefði haft viðurværi sitt af vændi E, F og G og haft milligöngu um að fjöldi manna hefði samræði eða önnur kynferðismök við þær gegn greiðslu, en X leigði húnsnæði undir vændisstarfsemina. Þá hafði hún einnig látið taka myndir af konunum og auglýst vændi þeirra opinberlega á vefsíðum og óskað eftir kynmökum annarra við þær gegn greiðslu. Var háttsemi X talin varða við 3., 6. og 7. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði verið sakfelld fyrir að hafa haft atvinnu af umfangsmikilli vændisstarfsemi um nokkuð langt skeið og staðið að innflutningi á töluverðu magni af hættulegum fíkniefnum. Var styrkleiki þeirra mikill. Brotavilji X var talinn einbeittur og átti hún sér engar málsbætur. Þótti refsing hennar hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Miskabótakrafa E var byggð á því að X hefði flutt hana nauðuga hingað til lands og neytt hana til að stunda vændi fyrir sig. X hafði verið sýknuð af þeirri háttsemi og var kröfunni því vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. desember 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar á sakfellingu ákærðu fyrir brot samkvæmt ákæru 10. ágúst 2009 og II. kafla ákæru 29. september 2009. Þá er krafist sakfellingar samkvæmt I. kafla síðargreindrar ákæru og að refsing ákærðu verði þyngd.

E krefst þess að ákærðu verði gert að greiða sér 800.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði. Eftir uppkvaðningu héraðsdóms hafa aðrir brotaþolar fallið frá einkaréttarkröfum á hendur ákærðu.

Ákærða krefst aðallega sýknu af 1. og 2. lið ákæru 10. ágúst 2009, en vægustu refsingar, sem lög leyfa, af sakargiftum samkvæmt 3. lið sömu ákæru. Þá krefst hún sýknu af ákæru 29. september 2009. Til vara krefst ákærða að refsing verði milduð. Loks krefst hún þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, til vara að hún verði sýknuð af kröfunni, en að því frágengnu að dæmd fjárhæð verði lækkuð.

Eins og fram kemur í héraðsdómi var ákærða sakfelld samkvæmt 1. lið ákæru 10. ágúst 2009 fyrir að hafa staðið að innflutningi á 68,4 grömmum af kókaíni, sem A var fenginn til að flytja til landsins 2. apríl 2009. Sakfelling ákærðu var meðal annars reist á framburði þessa manns hjá lögreglu sem rakinn er í héraðsdómi. Þessi framburður var ekki staðfestur fyrir dómi og verður því ekki byggt á honum í málinu, sbr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Meðal gagna málsins er umslag, sem á er handskrifað nafnið A. Lögreglumaðurinn E-kk-nf V-kk-nf, sem vann við rannsókn málsins, bar fyrir dómi að lögregla hafi fundið miðann við húsleit á heimili ákærðu. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærðu samkvæmt ákæru 10. ágúst 2009 og heimfærslu brotanna til refsiákvæða.

Í I. kafla ákæru 29. september 2009 er ákærðu gefið að sök mansal „með því að hafa, í þeim tilgangi að notfæra sér E kynferðislega, með ólögmætum blekkingum fengið hana til landsins í júní 2008 undir því yfirskyni að E væri að koma í frí, hýst hana að [...] og svo seinna að [...], í Hafnarfirði þar sem ákærða neyddi E til að stunda vændi með því að hóta henni lífláti og líkamsmeiðingum og með því að taka af henni fatnað og skilríki.“ Í ákæru var þetta talið varða við 1. tölulið 1. mgr. 227. gr. a., 225. gr. og 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum, en til vara við 5. mgr. 206. gr., 225. gr. og 233. gr. sömu laga. Ákærða var sýknuð af þessari háttsemi með hinum áfrýjaða dómi. Í niðurstöðu hans var meðal annars tekið fram að ákærða hafi greitt farmiða E hingað til lands og hýst hana. Fengi framburður E um að ákærða hafi tekið af henni föt og skilríki að hluta til stuðning í gögnum málsins, en skilríki hennar hafi fundist við húsleit heima hjá ákærðu. Dómurinn taldi á hinn bóginn að vætti konunnar hafi ekki að öllu leyti verið skýrt og stöðugt varðandi tiltekin atriði og var litið til þess við mat á trúverðugleika hennar. Áðurgreind atvik þóttu ekki nægja gegn eindreginni neitun ákærðu til sönnunar á sekt hennar og var hún því sýknuð af sakargiftunum. Mat héraðsdóms á sönnunargildi framburðar vitnisins E getur ekki komið til endurmats fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008. Verður samkvæmt þessu að staðfesta þessa niðurstöðu hins áfrýjaða dóms.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða fyrir sakargiftir samkvæmt II. kafla ákæru 29. september 2009.

Við ákvörðun refsingar ákærðu verður litið til þess að hún hefur verið sakfelld fyrir að hafa haft atvinnu af umfangsmikilli vændisstarfsemi um nokkuð langt skeið og staðið að innflutningi á töluverðu magni af hættulegum fíkniefnum. Var styrkleiki þeirra mikill. Brotavilji hennar var einbeittur. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms er refsing hennar ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði, en frá refsingunni dregst gæsluvarðhald ákærðu eins og í dómsorði greinir. Einkaréttarkrafa E er um miskabætur og á því byggð að ákærða hafi flutt hana nauðuga hingað til lands og neytt hana til að stunda vændi fyrir sig. Ákærða hefur verið sýknuð af þeirri háttsemi og ber því að vísa kröfunni frá héraðsdómi.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Þóknun réttargæslumanns brotaþola að meðtöldum virðisaukaskatti greiðist úr ríkissjóði. Ákærða verður að öðru leyti dæmd til að greiða ¾ hluta áfrýjunarkostnaðar málsins, en ¼ hluti hans greiðist úr ríkissjóði, þar með talið af málsvarnarlaunum verjanda ákærðu, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærða, C-x-x M-x-x N-x-x, sæti fangelsi í þrjú ár og sex mánuði, en frá refsingunni skal draga gæsluvarðhald hennar frá 21. febrúar 2009 til 27. febrúar sama ár og 30. apríl 2009 til 12. maí sama ár.

Einkaréttarkröfu E er vísað frá héraðsdómi.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Þóknun réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Af öðrum áfrýjunarkostnaði málsins, samtals 771.312 krónum, þar með töldum málsvarnarlaunum verjanda ákærðu, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónum, greiði ákærða ¾ hluta, en ¼ hluti hans greiðist úr ríkissjóði.