arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
461/2017

S krafðist viðurkenningar á því að V hf. bæri skaðabótaábyrgð á því tjóni sem S hefði orðið fyrir og leiddi af því að bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu Í hf. á árinu 1992. Í héraði var sakarefni málsins skipt samkvæmt heimild í 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og kom því einungis til úrlausnar hvort stofnast hefði bótakrafa S á hendur Í hf. þegar bankinn krafðist gjaldþrotaskipta á búi S og eftir atvikum hvort sú krafa hans væri niður fallin vegna tómlætis. Var V hf. sýknað af kröfu S með vísan til þess að Í hf. hefði átt lögvarða kröfu á hendur S á þeim tíma þegar gjaldþrotaskipti á búi hans hófust þar sem kröfur bankans á hendur S höfðu ekki verið færðar niður. Hefðu aðgerðir bankans af þessum sökum verið lögmætar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kvk-nf B-kvk-nf hæstaréttardómari, I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari og R-kvk-nf B-kvk-nf landsréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. júlí 2017. Hann krefst þess að viðurkennt verði með dómi „að sú aðgerð Íslandsbanka að krefjast gjaldþrotaskipta á búi áfrýjanda á árinu 1992 hafi leitt til skaðabótaskyldu Íslandsbanka gagnvart áfrýjanda og að krafan hafi ekki verið fallin niður fyrir tómlæti þegar H-kk-þgf H. B-kk-þgf hrl. var falin meðferð kröfu áfrýjanda á hendur Íslandsbanka á árinu 2000.“ Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi var sakarefni málsins skipt hinn 16. nóvember 2016 og snýst ágreiningur aðila um það hvort stefndi beri ábyrgð á tjóni áfrýjanda sem hann telur sig hafa orðið fyrir vegna þess að bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu Íslandsbanka hf. 14. maí 1992 og eftir atvikum hvort krafa hans sé niður fallin vegna tómlætis. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt þykir að hvor aðila beri sinn kostnað af rekstri málsins fyrir Hæstarétti.

Það athugist að eins og mál þetta er vaxið verður ekki séð að sú ákvörðun héraðsdóms 16. nóvember 2016 að skipta sakarefni málsins á grundvelli undantekningarákvæðisins í 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála hafi haft í för með sér hagræði fyrir úrlausn þess.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
463/2017

SÍ hafði til rannsóknar ætluð brot S hf. á reglum um gjaldeyrismál. Þann 10. apríl 2013 beindi SÍ kæru til embættis sérstaks saksóknara vegna brotanna. Sérstakur saksóknari taldi að brotin gætu ekki orðið tilefni lögreglurannsóknar og saksóknar, þar sem reglur þær sem brotin beindust gegn hefðu ekki að geyma heimild til að refsa lögaðilum. Hann benti þó á að væru almenn skilyrði uppfyllt kynnu að vera forsendur til að beita stjórnsýsluviðurlögum. Þann 28. ágúst 2013 var málið því sent aftur til SÍ sem tók í kjölfarið ákvörðun um að kæra fjóra einstaklinga sem voru í fyrirsvari fyrir, eða störfuðu í stjórnunarstöðum hjá S hf. og tengdum félögum, fyrir brot á sömu reglum. Sérstakur saksóknari endursendi þá kæru einnig 4. september 2015, meðal annars með vísan til þess að reglur um gjaldeyrismál væru ekki fullnægjandi refsiheimild. Þann 1. september 2016 tók SÍ þá ákvörðun að leggja stjórnvaldssekt að fjárhæð 15 milljónir króna á S hf. Höfðaði S hf. mál til ógildingar á ákvörðuninni og byggði meðal annars á því að SÍ hefði verið búinn að fella niður málið á hendur sér áður en ákvörðunin hefði verið tekin. Í niðurstöðu sinni vísaði héraðsdómur til bréfasamskipta sem átt höfðu sér stað milli aðila áður en ákvörðunin var tekin, þar sem S hf. hafði meðal annars óskað upplýsinga um hvort rannsókn á þætti félagsins vegna ætlaðra brota væri endanlega lokið. Hafði SÍ svarað á þá leið að hvorki væru til meðferðar mál gegn S hf. né hefðu verið stofnuð fleiri mál á hendur félaginu varðandi ætluð brot þess á lögum og reglum um gjaldeyrismál. Taldi héraðsdómur að líta yrði svo á að samkvæmt þessu hefði legið fyrir afstaða SÍ um niðurfellingu málsins sem S hf. hefði mátt binda réttmætar væntingar við og yrði þannig jafnað til bindandi stjórnvaldsákvörðunar um þetta atriði. Þá hefði ekkert komið fram í málinu um að ákvörðun SÍ um að hefja meðferð máls S hf. að nýju hefði byggst á nýjum gögnum eða vísbendingum um að slík gögn kynnu síðar að koma fram. Hefði því ekki verið sýnt fram á af hálfu SÍ á hvaða grundvelli hefði verið heimilt að taka mál S hf. upp að nýju. Féllst héraðsdómur þá þegar af þeirri ástæðu á kröfu S hf. um ógildingu ákvörðunarinnar og staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. júlí 2017. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málkostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Seðlabanki Íslands, greiði stefnda, Samherja hf., 1.200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
471/2017

SS ehf. krafði B ehf. um greiðslu verklauna vegna vinnu S við uppsetningu og starfrækslu vindmyllna í eigu B ehf. Deildu aðilar annars vegar um hvort SS ehf. væri réttur aðili að málinu og hins vegar hvort S hefði samþykkt að taka við greiðslu fyrir vinnuna með viðtöku hlutabréfa í B ehf. Í málinu lá fyrir framsal S á kröfunni til SS ehf. og var því talið að SS ehf. væri réttur aðili að málinu. Var talið að af gögnum málsins yrði ráðið að upphaflega hefði staðið til að S fengi greitt fyrir vinnuna með afhendingu hlutabréfa í B ehf. Hins vegar bæru gögnin skýrlega með sér að samningur um greiðslu með þeim hætti hefði ekki tekist. Þá hefði B ehf. aldrei boðið fram greiðslu til samræmis við tillögur þess efnis sem lágu fyrir í málinu og B ehf. vísaði til. Hefði B ehf. því ekki fært nægar sönnur á að S hefði fallið frá kröfu um greiðslu verklauna í peningum með samningi við B ehf. eða eiganda félagsins. Var B ehf. því gert að greiða SS ehf. umkrafða fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari, G-kk-nf G-kk-nf settur hæstaréttardómari og Á-kvk-nf Ó-kvk-nf dósent.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. júlí 2017. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi hefur engin haldbær rök fært fyrir framangreindri aðalkröfu sinni sem verður þannig hafnað.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Biokraft ehf., greiði stefnda, SS-Raf ehf., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
493/2017

A sótti um bætur samkvæmt lögum nr. 69/1995 á grundvelli matsgerðar um varanlegan miska og örorku sem hún hafði hlotið vegna alvarlegra kynferðisbrota af hálfu T á árunum 2008-2010. Hafði T áður verið sakfelldur fyrir brotin með dómi Hæstaréttar í máli nr. 388/2014. A fékk greitt sem nam hámarksfjárhæð bóta samkvæmt lögum nr. 69/1995 en höfðaði mál á hendur Í til heimtu frekari bóta. Laut ágreiningur aðila að því hvort miða ætti ákvörðun bóta A við verknaðarstund eða við síðara tímamark þannig að ákvæðum laga nr. 69/1995 yrði beitt að teknu tilliti til breytinga sem gerðar höfðu verið á hámarksfjárhæðum þeirra með lögum nr. 54/2012. Héraðsdómur taldi að taka yrði mið af almennum lagaskilareglum við úrlausn málsins og miða fjárhæð bóta A við þá hámarksfjárhæð sem gilt hefði samkvæmt lögum nr. 69/1995 fyrir gildistöku laga nr. 54/2012. Var Í því sýknað af kröfum A. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóm með þeirri áréttingu að ekki hefði verið tekið fram í lögum nr. 54/2012 að hækkun bótafjárhæða skyldi markað gildissvið með öðrum hætti en leiddi af almennum lagaskilareglum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. ágúst 2017. Hún krefst þess aðallega að stefnda verði gert að greiða sér 4.900.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 2.400.000 krónum frá 12. janúar 2015 til 26. júní 2015, af 7.400.000 krónum frá þeim degi til 19. ágúst 2015 en af 4.900.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst áfrýjandi þess að stefnda verði gert að greiða sér 2.500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 5.000.000 krónum frá 26. júní 2015 til 19. ágúst sama ár en af 2.500.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Í báðum tilvikum krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og aðallega málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að hann verði látinn niður falla.

Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi fallið frá þeirri málsástæðu að ákvarðanir um greiðslu á grundvelli laga nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota byggist ekki á reglum skaðabótaréttar heldur kröfuréttar.

Ekki var tekið fram í lögum nr. 54/2012, um breytingu á lögum nr. 69/1995, að hækkun bótafjárhæða, samkvæmt 7. gr. þeirra, skyldi markað gildissvið með öðrum hætti en leiðir af almennum lagaskilareglum. Að þessu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 600.000 krónur.
500/2017

Eftir kröfu þrotabús S var mál þess á hendur Í hf. fellt niður fyrir Hæstarétti. Var þrotabú S dæmt til greiðslu málskostnaðar fyrir réttinum að kröfu Í hf.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. ágúst 2017. Með bréfi til réttarins 14. febrúar 2018 tilkynnti skiptastjóri áfrýjanda að fallið væri frá áfrýjun málsins. Af hálfu stefnda er gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 190. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 190. gr. laga nr. 91/1991 verður áfrýjanda gert að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, þrotabú S-kk-ef W-kk-ef, greiði stefnda, Íslandsbanka hf., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
503/2017

A ehf. krafði H um greiðslu reiknings vegna vinnu G, starfsmanns A ehf., við uppsetningu húseininga fyrir H. Höfðu G ehf. og V ehf. annars vegar og H hins vegar gert með sér samning um kaup H á húseiningum af félögunum en í samningnum var einnig mælt fyrir um að þau skyldu sjá um uppsetningu eininganna og frágang. Undirritaði G samninginn fyrir hönd G ehf. og V ehf. sem fyrirsvarsmaður þeirra. Með samkomulagi um uppgjör tók H yfir að stærstum hluta skuldbindingar G ehf. og V ehf. samkvæmt samningnum. Í samkomulaginu var þó mælt fyrir um að G ehf. og V ehf. skyldu útvega H iðnarmenn til að ljúka við þá verkþætti sem upphaflega hafði verið samið um. Fengu G ehf. og V ehf. í samræmi við það iðnarmenn til að vinna að uppsetningu hússins og greiddi H fyrir þá vinnu. Talið var að með því hefði lögskiptum aðila samkomulagsins um uppgjör verið lokið. Enginn skriflegur samningur hefði verið gerður milli A ehf. og H um þá vinnu sem A ehf. krafðist greiðslu fyrir og engin gögn lægju fyrir um að H hefði óskað eftir vinnu A ehf. Hefði sönnunarbyrði um að samningur hefði komist á með A ehf. og H um vinnuframlag G hvílt á A ehf. en gegn andmælum H var ekki talið að sú sönnun hefði tekist. Var H því sýknaður af kröfu A ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari, G-kk-nf G-kk-nf settur hæstaréttardómari og S-kk-nf S-kk-nf dómstjóri.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. ágúst 2017. Hann krefst þess að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 1.364.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. október 2015 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 13. október 2017. Hann krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um annað en málskostnað, sem hann krefst í héraði og fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Aðaláfrýjanda verður gert að greiða gagnáfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn er í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Aðaláfrýjandi, AK-gler ehf., greiði gagnáfrýjanda, H-x-x R-kk-þgf Ó-kk-þgf, samtals 1.250.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
522/2017

L ehf. krafði E um endurgreiðslu launa sem hún hafði fengið greidd í uppsagnarfresti eftir að hún lét af störfum hjá félaginu. Hafði ríkt ótryggt ástand á starfsstöð L ehf. um nokkra hríð og hafði I, framkvæmdastjóra L ehf., verið vikið frá störfum. Var K, faðir E, ráðinn sem framkvæmdastjóri L ehf. í hans stað. Í kjölfarið var gerður samningur við E og aðra starfsmenn L ehf. um að þeir mættu hætta störfum án tafar ef I hæfi störf að nýju sem framkvæmdastjóri. Síðar var I endurráðinn sem framkvæmdastjóri félagsins. Létu þá allir starfsmenn L ehf. af störfum og fengu greidd laun í uppsagnarfresti, þar á meðal E. Talið var að E hefði mátt ganga út frá því að K hefði haft umboð stjórnar til þess að skuldbinda L ehf. með þeim hætti sem gert var með fyrrgreindum samning. Gætu tengsl E og K ekki skipt máli í því sambandi þar sem allir starfsmenn L ehf. hefðu setið við sama borð. Þá stæðu ákvæði 48. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög ekki því í vegi að framkvæmdastjóri tæki ákvörðun um launasamning E. Var E því sýknuð af kröfu L ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari, G-kk-nf G-kk-nf settur hæstaréttardómari og V-kk-nf S-kk-nf fyrrverandi ríkissaksóknari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. ágúst 2017. Hann krefst þess að stefndu verði gert að greiða sér 1.067.677 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. október 2015 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Logaland ehf., greiði stefndu, E-kvk-þgf R-kvk-þgf K-kvk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
53/2017

S hóf störf hjá S ehf. í janúar 2014 og starfaði þar fram í maí 2015 er ráðningarsamningi hennar var fyrirvaralaust sagt upp. Voru ástæður uppsagnar S meðal annars þær að hún hefði verið í forsvari fyrir annað fyrirtæki sem einnig hefði verið í ferðaþjónustu og að hún hefði sinnt störfum fyrir umrætt félag í vinnutíma sínum og meðal annars sent tölvuskeyti í nafni S ehf. vegna erinda er vörðuðu það félag. Í málinu krafðist S bóta vegna uppsagnarinnar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms væri fallist á þá niðurstöðu að S hefði ekki í starfi sínu hjá S ehf. brotið af sér með þeim hætti gegn trúnaðar- og starfsskyldum sínum að réttlætt hafi fyrirvaralausa riftun á ráðningarsamningi hennar. Var því talið að S ætti rétt til bóta vegna uppsagnarinnar sem næmi fjárhæð þeirra launa er hún hefði haft á uppsagnartíma samningsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. janúar 2017. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefndu, en til vara að hún verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefst hann aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að hann verði felldur niður.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsástæða áfrýjanda þess efnis að lækka beri greiðslur til stefndu vegna ætlaðra launa sem hún hafi þegið eftir starfslok sín hjá áfrýjanda frá þriðja aðila var ekki höfð uppi í héraði. Standa skilyrði 2. mgr. 187. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, ekki til þess að hún komist að fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er fallist á þá niðurstöðu að stefnda hafi ekki í starfi sínu hjá áfrýjanda brotið af sér með þeim hætti gegn trúnaðar- og starfsskyldum sínum að réttlætt hafi fyrirvaralausa riftun á ráðningarsamningi hennar. Þegar af þeirri ástæðu verður niðurstaða héraðsdóms staðfest, en ekki er um að ræða tölulegan ágreining milli málsaðila.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Stracta Hótels ehf., greiði stefndu, S-kvk-þgf R-kvk-þgf W-kvk-þgf, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
556/2017

L hf. höfðaði mál gegn Í ehf. til heimtu skuldar vegna yfirdráttar á tveimur myntveltureikningum. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans kom fram að Í ehf. hefði með tveimur umsóknum 2007 stofnað reikningana og að undir umsóknirnar hefði ritað J eftir umboði sem var undirritað af tveimur stjórnarmönnum Í ehf. Var því talin haldslaus með öllu sú málsástæða Í ehf. að hann hefði ekki eða nokkur á hans vegum sótt um að opna myntveltureikninga auk þess sem ekki hefði verið gerðar athugasemdir við reikningsyfirlit eða innheimtuviðvaranir. Þá hefði Í hf. notað reikningana athugasemdalaust og dregið af þeim þá fjárhæð sem L hf. krafðist. Var krafa L hf. því tekin til greina.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 22. júní 2017. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 9. ágúst 2017 og áfrýjaði hann öðru sinni 5. september það ár. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara að krafan verði lækkuð og upphafstími dráttarvaxta miðaður við ,,dómsuppsögu eða birtingu stefnu.“ Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms þó þannig að höfuðstóll skuldar áfrýjanda verði lækkaður í 70.473.037 krónur og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi hefur hér fyrir dómi lækkað kröfu sína í framangreinda fjárhæð. Hann skýrir þá lækkun svo að í innheimtubréfum hans 28. janúar 2013 hafi höfuðstóll þeirrar skuldar sem áður var í japönskum jenum verið 35.940.062 krónur en höfðustóll þeirrar sem áður var í svissneskum frönkum 34.533.011 krónur og sé krafa hans nú samtala þessara fjárhæða. Í breyttri kröfugerð stefnda felst að hann krefst ekki vaxta frá þeim tíma sem endurútreikningur fór fram, 16. apríl 2012, til 28. febrúar 2013.

Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en fjárhæð dómkröfunnar.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Ístraktor ehf., greiði stefnda, Landsbankanum hf., 70.473.037 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. febrúar 2013 til greiðsludags.

Málskostnaðarákvæði hins áfrýjaða dóms skal vera óraskað.

Áfrýjandi greiði stefnda 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
578/2017

Ó höfðaði mál gegn Í í kjölfar þess að hann hlaut ekki skipun í embætti formanns og forstöðumanns úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála. Ó byggði á því að gengið hefði verið fram hjá sér með ólögmætum hætti við skipun í embættið og að hann hafi verið hæfari eða a.m.k. jafn hæfur og N. Í dómi Hæstaréttar kom fram að Ó hefði hvorki sýnt fram á að hæfiskröfur, sem tilgreindar hefðu verið í auglýsingu um starfið hefðu verið ómálefnalegar né að honum hefði verið mismunað við meðferð umsókna eða málsmeðferðina að öðru leyti. Var því talið að Ó hefði ekki sannað að hann hefði verið jafn hæfur eða hæfari en sá umsækjandi sem embættið hlaut. Var Í því sýknað af kröfum Ó.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf hæstaréttardómari, G-kk-nf G-kk-nf settur hæstaréttardómari og H-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. september 2017. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér aðallega 11.849.900 krónur en til vara 6.956.771 krónu, í báðum tilvikum með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 3.000.000 krónum frá 10. desember 2013 til 7. nóvember 2016 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af allri fjárhæðinni frá þeim degi til greiðsludags. Að því frágengnu krefst áfrýjandi þess að viðurkennt verði að með skipan N-kvk-ef M-kvk-ef í embætti formanns og forstöðumanns úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála frá og með 1. janúar 2014 hafi stefndi brotið gegn rétti hans með ólögmætum hætti. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi sótti um embætti formanns úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála, sem auglýst var laust til umsóknar 7. september 2013. Að loknum umsóknarfresti 23. sama mánaðar voru umsóknir metnar og umsækjendur boðaðir í viðtöl, auk þess sem lögð voru fyrir þá próf eins og grein er gerð fyrir í hinum áfrýjaða dómi.

Áfrýjandi hefur hvorki sýnt fram á að hæfiskröfur, sem tilgreindar voru í auglýsingu um starfið hafi verið ómálefnalegar né að honum hafi verið mismunað við meðferð umsókna og málsmeðferðina að öðru leyti. Hann hefur því ekki sannað að hann hafi verið jafn hæfur eða hæfari en sá umsækjandi sem embættið hlaut.

Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðila beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.