201/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu KS að fjárhæð 463.200.000 sterlingspund, sem hann lýsti á grundvelli ábyrgðaryfirlýsingar K frá 17. september 2007 við slit K. Ábyrgðaryfirlýsingin var til komin vegna kaupa KH, dótturfélags K, á félaginu D á Mön af DH, en D mun eftir kaupin hafa verið sameinað KS. Hélt KS því fram að yfirlýsingin hefði verið forsenda fyrir því að fallist yrði á kaupin af hálfu DH og fjármálaeftirlitsins á Mön. Ábyrgðaryfirlýsingin var undirrituð af I sem „an authorised signatory“, en hann gegndi þá starfi forstjóra K á Íslandi. Samkvæmt skjali, útgefnu af K 29. september 2006, sem bar heitið „Listi yfir undirritunarheimildir“, féll I í flokk A og hafði þar með heimild til að skuldbinda félagið í öllum málum. Í yfirlýsingunni var því lýst yfir að K ábyrgðist að efna skuldbindingar KS, sem væri dótturfélag K, að því marki sem KS yrði ófær um að greiða með eigin eignum réttmætar kröfur á hendur honum. KS reisti kröfu sína á því að yfirlýsingin fæli í sér skuldbindingu sem forstjórinn hefði haft umboð til að gangast undir fyrir hönd K. K bar á hinn bóginn fyrir sig að yfirlýsingin hefði falið í sér ráðstöfun, sem stjórn félagsins hefði ein verið bær til að taka ákvörðun um. Það umboð, sem forstjórinn hefði haft til að skuldbinda félagið, hefði ekki tekið til þeirrar ráðstöfunar sem hér um ræddi. Greindi aðila því á um hvort umboð I til að rita firma K leiddi til þess að K væri bundinn við ábyrgðaryfirlýsinguna vegna 1. töluliðar 1. mgr. 77. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög. Talið var að umboð I til að rita firma K hefði ekki verið takmarkað á þann hátt að fleiri en einn færu með ritunarréttinn í sameiningu, sbr. 3. mgr. 74. gr. laga nr. 2/1995, sem þó hefði verið heimilt. Þá væri sú meginregla 1. mgr. 77. gr. laga nr. 2/1995 skýr að löggerningur manns, sem kæmi fram fyrir hönd hlutafélags í skjóli umboðs til að rita firma þess, væri bindandi, en undantekningarákvæði 1. töluliðar þeirrar málsgreinar tæki einungis til takmarkana á heimild umboðsmanns, sem ákveðnar væru í sömu lögum. Þau hefðu ekki að geyma takmörkun á heimild umboðsmanns til að rita firma sem miðaði við eðli og umfang ráðstafana hans. Þá var talið að ekki skipti máli sú varnarástæða K að takmarkanir á umboði forstjórans hefðu falist í ráðningarsamningi hans og innri útlánareglum samkvæmt regluhandbók K, en sú skylda yrði ekki lögð á viðsemjanda hlutafélags að kynna sér gögn, sem sneru inn á við, en væru ekki hluti þess umboðs sem kynnt væri út á við. Ekki var fallist á með K að heimfæra bæri takmarkanir á heimild umboðsmanns, sem fram kæmu í 2. mgr. 68. gr. laga nr. 2/1995, upp á heimildir samkvæmt rétti til að rita firma. Að virtu þessu öllu var talið að yfirlýsing K um ábyrgð fæli í sér bindandi skuldbindingu gagnvart KS, sem leiddi til þess að krafa KS var tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2011, þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sóknaraðila sem hann lýsti á grundvelli ábyrgðaryfirlýsingar frá 17. september 2007 við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hans verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 við slit varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt ákvörðun Hæstaréttar var málið munnlega flutt 24. maí 2011.

I

Með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 9. október 2008 tók það yfir vald hlutahafafundar í varnaraðila, vék stjórn félagsins þegar frá störfum og skipaði því skilanefnd sem tók við öllum heimildum stjórnarinnar. Varnaraðila var síðan skipuð slitastjórn 25. maí 2009, sem gaf út innköllun til lánardrottna félagsins og lauk kröfulýsingarfresti 30. desember 2009. Sóknaraðili lýsti degi fyrr kröfu við slit varnaraðila að fjárhæð 463.200.000 sterlingspund með nánar tilgreindum vöxtum frá 30. desember 2009. Henni var aðallega lýst sem forgangskröfu samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, en til vara sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. sömu laga. Slitastjórn hafnaði kröfunni og tókst ekki að jafna ágreining um viðurkenningu hennar. Af þeim sökum beindi slitastjórnin 30. mars 2010 ágreiningi aðilanna til héraðsdóms. Í þinghaldi 7. janúar 2011 féll sóknaraðili frá kröfu um að fá notið stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laganna, en heldur sig við að hún verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr.

Í greinargerð sóknaraðila til héraðsdóms kom fram að aðilarnir hafi orðið sammála um að ágreiningur í málinu „yrði afmarkaður við gildi ábyrgðar“ varnaraðila, enda ekki ljóst á því stigi hverjar yrðu endanlegar heimtur úr hendi sóknaraðila, sem sætir slitum á Bretlandseyjum. Við slit sóknaraðila mun liggja fyrir að hann eigi ekki fyrir skuldum. Þá segir í greinargerð varnaraðila til héraðsdóms að ágreiningur í þessum þætti málsins snúi eingöngu að því hvort sóknaraðili eigi kröfu á hendur varnaraðila, en aðilar séu sammála um að „fresta ágreiningi um fjárhæð kröfunnar“ þar til leyst hefði verið úr fyrrnefnda ágreiningsefninu. Í úrskurði héraðsdóms greinir frá þessari tilhögun kröfugerðar með vísan til greinargerða aðilanna án frekari umfjöllunar.

Fyrir málsmeðferð eins og að framan greinir er engin heimild, enda miða lög nr. 21/1991 að því að ágreiningi um viðurkenningu lýstrar kröfu við gjaldþrotaskipti verði til fullnaðar ráðið til lykta í einu máli sé slíkum ágreiningi beint til dómstóla. Til þess verður á hinn bóginn að líta að samkvæmt 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála getur dómari ákveðið eftir ósk annars eða beggja aðila að skipta sakarefni þannig að fyrst verði dæmt sérstaklega um tiltekin atriði máls meðan önnur atriði þess hvíli og bíði þess að verða dæmd. Með þessu er gengið út frá að mál sé höfðað um sakarefni í heild og taki þannig bæði til greiðsluskyldu málsaðila og fjárhæðar, sem honum beri að inna af hendi, en dómari geti hvort heldur við þingfestingu máls eða þegar tekið hafi verið til varna í því og eftir ósk annars eða beggja málsaðila ákveðið að skipta sakarefninu þannig að fyrst verði aðeins leyst úr ágreiningi um greiðsluskyldu. Heimilt er að fara á þennan hátt með mál, sem rekið er fyrir dómi eftir sérreglum XXIV. kafla laga nr. 21/1991, sbr. 2. mgr. 178. gr. laganna. Af greinargerðum aðila þessa máls í héraði er ljóst að fyrirmælum 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 var ekki fylgt til enda, heldur höfðu þeir fyrirfram sammælst um að leggja aðeins hluta ágreinings síns um kröfu sóknaraðila fyrir héraðsdóm í þeim búningi, sem fram er komið. Þótt ekkert sé fært í þingbók um ákvörðun héraðsdómara, sem gert er ráð fyrir í lagaákvæðinu, verður að líta svo á að í úrskurði hans felist að hann hafi fallist á að fara með málið eins og réttilega hefði verið staðið að því að skipta sakarefninu þótt það hafi verið lagt fyrir hann með þeim hætti, sem að framan greinir. Fyrir Hæstarétti hafa báðir aðilar lýst yfir að þeir líti svo á að fyrir héraðsdómi hafi sakarefni í málinu í reynd verið skipt samkvæmt heimild í 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991. Að þessu öllu virtu er ekki alveg næg ástæða til að láta þennan annmarka leiða til þess að málinu verði vísað frá héraðsdómi.

II

Krafa sóknaraðila er reist á yfirlýsingu um ábyrgð 17. september 2007, sem undirrituð var af I-kk-þgf H-kk-þgf sem „an authorised signatory“, en hann gegndi þá starfi forstjóra varnaraðila á Íslandi. Yfirlýsingin er tekin upp orðrétt í úrskurði héraðsdóms. Þar var lýst yfir að varnaraðili ábyrgðist að efna skuldbindingar sóknaraðila, sem væri dótturfélag þess fyrrnefnda, að því marki sem sóknaraðili yrði ófær um að greiða með eigin eignum réttmætar kröfur á hendur honum. Í lok yfirlýsingarinnar var tekið fram að ábyrgðin væri réttilega útgefin og afhent af hálfu varnaraðila. Sóknaraðili reisir kröfu sína á því að yfirlýsingin feli í sér skuldbindingu, sem forstjórinn hafi haft umboð til að gangast undir fyrir hönd varnaraðila. Varnaraðili ber á hinn bóginn fyrir sig að yfirlýsingin skuldbindi hann ekki, en skjalið hafi hvorki verið lagt fyrir stjórn félagsins til samþykktar né hafi hún haft vitneskju um yfirlýsingu forstjórans. Hún hafi falið í sér ráðstöfun, sem stjórn félagsins hafi ein verið bær til að taka ákvörðun um. Það umboð, sem forstjórinn hafði til að skuldbinda félagið, hafi ekki tekið til þeirrar ráðstöfunar sem hér um ræðir.

Þegar atvik málsins urðu mun sóknaraðili að öllu leyti hafa verið í eigu félagsins Kaupthing Holding (Isle of Man) Limited, sem var með sama hætti í eigu varnaraðila. Sóknaraðili taldist þannig vera hluti af samstæðu hans. Ábyrgðin 17. september 2007 var til komin vegna kaupa Kaupthing Holding (Isle of Man) Limited á félaginu The Derbyshire (Isle of Man) Limited, sem nefnt var Derbyshire Offshore og mun hafa verið dótturfélag Derbyshire Building Society. Starfsemi dótturfélagsins mun einkum hafa falist í að taka við og ávaxta innlán viðskiptamanna og naut það ábyrgðar móðurfélagsins. Aðdragandi þess að yfirlýsingin 17. september 2007 var gefin er rakinn í úrskurði héraðsdóms, en sóknaraðili telur hann skipta miklu við úrlausn málsins. Í úrskurðinum er meðal annars greint frá samskiptum varnaraðila við fyrirsvarsmenn erlendu félaganna, sem tengjast málinu, og fjármálaeftirlitið á Mön, svo og hvað þeir hafi talið felast í yfirlýsingunni. Þá sagði I-kk-nf H-kk-nf í skýrslu fyrir dómi að kaupin á Derbyshire Offshore hafi verið í samræmi við þá stefnu varnaraðila að „sækja í rekstur sem væri með innlán og eignast hann“ og að honum hafi verið tjáð að ábyrgðaryfirlýsingin hafi verið nauðsynlegur hluti af kaupunum, sem forstjóri bankans hafi haft fulla heimild til að ganga frá „með þessum hætti eins og vant var“. Stjórn varnaraðila samþykkti 25. október 2007 að kaupa öll hlutabréfin í The Derbyshire (Isle of Man) Limited og óumdeilt er að samningur hafi verið undirritaður 9. nóvember sama ár á milli Kaupthing Holding (Isle of Man) Limited, Derbyshire Building Society og varnaraðila um kaup þess fyrstnefnda á umræddum hlutabréfum. Derbyshire Offshore mun eftir kaupin hafa verið sameinað sóknaraðila og fékk varnaraðili litlu síðar til sín meiri hluta samanlagðra innlána hjá félaginu og nýtti í starfsemi sinni. Í málatilbúnaði sóknaraðila er meðal annars á því byggt að ábyrgð varnaraðila samkvæmt yfirlýsingunni 17. september 2007 hafi komið í stað sams konar ábyrgðar Derbyshire Building Society á skuldbindingum Derbyshire Offshore og verið forsenda fyrir því að fallist yrði á kaupin af hálfu seljanda og fjármálaeftirlitsins á Mön.

III

Meðal gagna málsins er skjal, útgefið af varnaraðila 29. september 2006, sem samkvæmt niðurlagi í fyrirsögn ber heitið „Listi yfir undirritunarheimildir.“ Texti skjalsins hefst á orðunum: „Til samstarfsbanka okkar, bankamanna, umsjónaraðila framsala og gagnaðila,“ en síðan segir að listinn tilgreini umboð og heimildir starfsmanna til að annast tiltekin viðskipti, sem varði varnaraðila, og að í viðauka séu nöfn þessara starfsmanna og rithandarsýnishorn. Heimildir samkvæmt listanum skyldu gilda frá 1. nóvember 2006 og var þeim skipt í níu flokka, sem merktir voru með bókstöfunum A til I, en ríkastar heimildir voru veittar þeim, sem féllu í flokk A og síðan takmarkaðri eftir því sem lengra kom í stafrófinu. Um flokk A var tekið fram að undirritun fimm stjórnarmanna varnaraðila skuldbindi hann í öllum málum. Í sama flokk féllu einnig þrír menn, sem í fyrirsögn voru nefndir „forstjórar“, en umboð þeirra hljóðaði svo: „Formaður stjórnar, forstjóri samstæðunnar ... og forstjóri bankans á Íslandi ... fara með prókúru fyrir félagið og hafa hver fyrir sig og sameiginlega heimild til að skuldbinda félagið í öllum málum, þ.á m. til að selja og veðsetja fasteignir félagsins. Formanni stjórnar, forstjóra samstæðunnar og forstjóra er hverjum fyrir sig og sameiginlega heimilt að tilnefna aðra fyrir sína hönd til að fara með þær heimildir sem hér eru upp taldar.“ Með fylgdu rithandarsýnishorn þessara þriggja manna, þar á meðal I-kk-ef H-kk-ef forstjóra varnaraðila á Íslandi. Listinn var sendur fyrirtækjaskrá ríkisskattstjóra og móttekinn 17. október 2007.

Málsástæður sóknaraðila eru meðal annars reistar á því að I-kk-nf H-kk-nf hafi haft ótvírætt umboð út á við til að binda varnaraðila við þá ábyrgð, sem krafan er reist á. Hann hafi haft allt í senn, umboð til að rita firmað, prókúruumboð og stöðuumboð sem forstjóri varnaraðila á Íslandi og viðsemjandi varnaraðila mátt treysta því að formleg heimild hans væri ekki bundin takmörkunum, sem hún bæri ekki með sér. Umboð til að rita firma feli í sér víðtækastar heimildir til að skuldbinda umbjóðandann, en að því frágengnu sé varnaraðili bundinn við ábyrgðaryfirlýsinguna 17. september 2007 vegna prókúruumboðs forstjórans eða stöðuumboðs hans.

Í greinargerð varnaraðila í héraði var meðal annars tekið fram að samkvæmt undirritunarlistanum hafi forstjórinn á Íslandi haft heimild til að binda varnaraðila í hvaða máli sem væri. Stjórn varnaraðila hafi á hinn bóginn verið óheimilt að lögum að framselja vald sitt til að taka ákvarðanir um hvers kyns ótilgreindar ráðstafanir án nokkurra takmarkana. Undirritunarlistinn hafi ekki verið bundinn neinum takmörkunum hvað varði forstjóra varnaraðila á Íslandi um að mat stjórnar á einstökum skuldbindingum þyrfti til, en mat á ráðstöfunum, sem séu óvenjulegar eða mikils háttar, megi ekki fela forstjóra heldur verði það að liggja hjá stjórn félags. Enginn vafi leiki á að sú ráðstöfun forstjórans að gefa út ábyrgðina án samþykkis stjórnar varnaraðila hafi verið óvenjuleg og mikils háttar, sem sjáist glöggt af því að krafa sóknaraðila á grundvelli hennar við slit varnaraðila nemi tæplega 90.000.000.000 krónum. Heimild til að veita ábyrgðina hafi því ekki rúmast innan umboðs sem forstjórinn hafi haft til að sjá um þann daglega rekstur sem hann hafi átt að annast á Íslandi. Til stuðnings þessari málsástæðu vísar varnaraðili jafnframt til dóms Hæstaréttar 24. september 2009 í máli nr. 678/2008. Af hálfu varnaraðila var málsástæðu um takmarkanir að lögum á umboði forstjórans lýst nánar fyrir Hæstarétti með því að þær felist í 1. tölulið 1. mgr. 77. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög, sem verði að skýra með hliðsjón af 1. og 2. mgr. 74. gr. sömu laga og þeim takmörkunum á umboði framkvæmdastjóra, sem felist í 2. mgr. 68. gr. laganna.

IV

Í 1. tölulið 1. mgr. 77. gr. laga nr. 2/1995 segir að ef sá sem kemur fram fyrir hönd félags samkvæmt 74. eða 75. gr. gerir löggerning fyrir hönd þess bindi sá gerningur félagið nema hann hafi farið út fyrir þær takmarkanir á heimild sinni, sem ákveðnar séu í sömu lögum. Í tilvitnaðri 74. gr. er í 1. mgr. mælt fyrir um að stjórn komi fram út á við fyrir hönd félags og riti firma þess og samkvæmt 2. mgr. sömu greinar er henni heimilt að veita stjórnarmönnum, framkvæmdastjórum eða öðrum heimild til að rita firma félagsins, svo framarlega sem öðru vísi sé ekki ákveðið í samþykktum þess. Þá segir í 75. gr. að framkvæmdastjóri geti ávallt komið fram fyrir hönd félags í málum sem séu innan verksviðs hans samkvæmt 68. gr. laganna.

Að framan var þess getið að aðilana greinir á um hvort umboð I-kk-ef H-kk-ef til að rita firma varnaraðila bindi þann síðastnefnda við ábyrgðaryfirlýsinguna 17. september 2007 vegna 1. töluliðar 1. mgr. 77. gr. laga nr. 2/1995. Um það er þess að gæta að ákvæðið var fært í núgildandi horf með 60. gr. laga nr. 137/1994 um breyting á lögum nr. 32/1978 um hlutafélög og voru lögin svo breytt endurútgefin sem lög nr. 2/1995. Í athugasemdum með frumvarpi, sem varð að lögum nr. 137/1994, sagði að það væri þáttur í aðlögun Íslands að ákvæðum samnings um Evrópska efnahagssvæðið, en þar væri um að ræða ákvæði hans um félagarétt. Í 77. gr. samningsins er um þetta vísað til XXII. viðauka við hann, þar sem er að finna upptalningu á tilskipunum EB sem miða að því að samræma réttarreglur ríkja á sviði félagaréttar. Í athugasemdum, sem fylgdu 60. gr. í áðurnefndu frumvarpi, kom fram að lagt væri til að sett yrðu ítarlegri ákvæði um umboðsreglur en áður hafi verið í lögum um hlutafélög til samræmis við 1. og 2. mgr. 9. gr. þágildandi 1. félagaréttartilskipunar 68/151/EB, en hún var ein þeirra tilskipana sem vísað var til í XXII. viðauka við EES-samninginn. Efni 9. gr. þessarar tilskipunar miðaði að því að tryggja réttaröryggi viðsemjanda hlutafélags í lögskiptum við það og takmarka eins og framast væri unnt þær ástæður, sem valdið gætu ógildi samnings, sem gerður hafi verið í nafni þess. Þennan bakgrunn verður að hafa í huga við skýringu á þeim ákvæðum laga nr. 2/1995, sem hér reynir á.

V

Samþykktir fyrir varnaraðila eru meðal málskjala, en í þeim var mælt fyrir um heimildir stjórnar félagsins og tiltekinna starfsmanna til að skuldbinda það. Varnaraðili ber ekki fyrir sig þá málsástæðu að heimildir einstakra starfsmanna, sem veittar voru með undirritunarlistanum 29. september 2006, hafi ekki samrýmst fyrirmælum samþykktanna og gengið lengra en þar sagði. Kemur þetta atriði því ekki til álita við úrlausn um það hvort undirritun forstjórans á ábyrgðaryfirlýsinguna 17. september 2007 hafi samrýmst 74. gr. og 77. gr. laga nr. 2/1995.

Samkvæmt 3. mgr. 74. gr. laga nr. 2/1995 má takmarka réttinn til að rita firma á þann hátt að fleiri en einn fari með hann í sameiningu, en aðra takmörkun á ritunarrétti er ekki unnt að skrá. Áður hefur verið greint frá efni þess umboðs, sem I-kk-þgf H-kk-þgf var veitt í undirritunarlista varnaraðila, en þar var skýrt kveðið á um að þeir þrír menn, sem nefndir voru „forstjórar“ hefðu umboð hvort heldur til að rita firmað í sameiningu eða hver fyrir sig. Umboð I-kk-ef til að rita firma varnaraðila var því ekki takmarkað með þeim hætti, sem þó hefði verið heimilt.

Sú meginregla 1. mgr. 77. gr. laga nr. 2/1995 er skýr að löggerningur manns, sem kemur fram fyrir hönd hlutafélags í skjóli umboðs til að rita firma þess, bindur það, en undantekningarákvæði 1. töluliðar þeirrar málsgreinar tekur einungis til takmarkana á heimild umboðsmanns, sem ákveðnar eru í sömu lögum. Þau hafa ekki að geyma takmörkun á heimild umboðsmanns til að rita firma sem miði við eðli eða umfang ráðstafana hans, svo sem varnaraðili ber fyrir sig í málinu. Þessi málsástæða hans er því haldlaus og lögin hafa heldur ekki að geyma aðrar takmarkanir á heimild umboðsmanns til að rita firma, sem leysi varnaraðila undan þeirri skuldbindingu sem stofnað var til með ábyrgðaryfirlýsingunni 17. september 2007. Þá skiptir ekki máli sú varnarástæða hans að takmarkanir á umboði forstjórans hafi falist í ráðningarsamningi hans og innri útlánareglum samkvæmt regluhandbók varnaraðila, en sú skylda verður ekki lögð á viðsemjanda hlutafélags að kynna sér gögn, sem snúa inn á við, en eru ekki hluti þess umboðs sem kynnt er út á við. Fyrir héraðsdómi bar varnaraðili ekki fyrir sig ákvæði 2. töluliðar 1. mgr. 77. gr. laga nr. 2/1995 og skiptir það þegar af þeirri ástæðu engu fyrir úrslit málsins.

Varnaraðili ber loks fyrir sig að heimfæra beri takmarkanir á heimild umboðsmanns, sem fram koma í 2. mgr. 68. gr. laga nr. 2/1995, upp á heimildir samkvæmt rétti til að rita firma og vísar í því sambandi til dóms Hæstaréttar 24. september 2009 í máli nr. 678/2008. Úrlausnarefni þess máls laut ekki að takmörkun á heimild umboðsmanns gagnvart viðsemjanda hlutafélags, sbr. 74. og 77. gr. laganna, heldur því hversu víðtækar heimildir stjórn félags gat veitt umboðsmanni þannig að bindandi væri gagnvart einstökum hluthöfum í félaginu. Ágreiningurinn laut því að innri málefnum viðkomandi félags og takmörkun á heimild stjórnar til að veita framkvæmdastjóra umboð samkvæmt 68. gr. laga nr. 2/1995 og sérstakt umboð, en ekki að takmörkun á rétti til að rita firmað. Samkvæmt því verður ekki fallist á með varnaraðila að nefndur dómur Hæstaréttar skipti máli sem fordæmi við úrlausn ágreinings aðilanna. Að virtu öllu, sem að framan greinir, fól yfirlýsing varnaraðila 17. september 2007 um ábyrgð í sér bindandi skuldbindingu gagnvart sóknaraðila, sem leiðir til þess að krafa þess síðarnefnda í málinu verður tekin til greina.

Varnaraðili verður dæmdur til að greiða sóknaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað, sem verður ákveðinn í einu lagi eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Krafa sóknaraðila, Kaupthing Singer & Friedlander (Isle of Man) Limited, á grundvelli yfirlýsingar um ábyrgð 17. september 2007, sem lýst var við slit varnaraðila, Kaupþings banka hf., er viðurkennd sem krafa með stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Varnaraðili greiði sóknaraðila samtals 2.000.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.