110/2010

S var sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 148. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa komið því til leiðar að rannsókn hófst gegn tilgreindum manni hjá lögreglu. Var refsing S ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 12 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. febrúar 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ákærðu, en þyngingar á refsingu.

Ákærða krefst sýknu.

Málavöxtum og framburði ákærðu og vitna er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Í niðurstöðu dómsins er þess getið að ákærða hafi „kannast við“ að hafa látið lögmann sinn kæra fölsun á þremur viðskiptabréfum. Þá er í ákæru greint frá þremur viðskiptabréfum, samtals að fjárhæð 42.069.051 krónur. Á hinn bóginn var um að ræða eitt viðskiptabréf, eða veðskuldabréf að fjárhæð 3.000.000 krónur, síðan ritaða yfirlýsingu um viðurkenningu á skuld að fjárhæð 20.000.000 krónur og loks tryggingarbréf gefið út til tryggingar fyrir sömu fjárhæð. Ákærða hefur við meðferð málsins ætíð afdráttarlaust lýst því að hún hafi fengið lögmann sinn til að leggja fram umrædda kæru. Í héraðsdómi er lýst þeirri rithandarrannsókn sem fram fór vegna málsins. Ekki verður dregin afdráttarlausari ályktun af niðurstöðu þeirrar rannsóknar einnar og sér en fram kemur í skýrslu um hana, sem staðfest var fyrir dómi. Þar segir að „niðurstöðurnar benda eindregið til þess“ að ákærða hafi ritað nafn sitt á umrædd skjöl, þannig að „taldar eru mjög litlar líkur á því að aðrar tilgátur, sem koma til greina, séu réttar.“

Í framangreindri kæru lögmanns ákærðu er ekki tilgreindur maður kærður heldur verknaðurinn einn og sér. Á hinn bóginn lýsti ákærða því aðspurð hjá lögreglu 26. nóvember 2007 að hana grunaði tilgreindan mann um verknaðinn eða einhvern á hans vegum. Í kjölfar þessarar yfirlýsingar ákærðu benti lögreglumaður henni á að refsivert væri að leggja fram ranga kæru. Kvaðst ákærða þá vilja „standa við hana.“ Með þessu kom ákærða því til leiðar að rannsókn hófst gegn umræddum manni hjá lögreglu, en málið var síðar fellt niður án þess að til ákæru kæmi.

Að þessu athuguðu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, verður niðurstaða hans staðfest um að ákærða hafi með háttsemi sinni gerst sek um brot gegn 1. mgr. 148. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærða hefur unnið sér til refsingar. Samkvæmt ákvæðinu skal við þá ákvörðun hafa hliðsjón af því hversu þung hegning er lögð við broti því sem sagt er eða gefið til kynna að viðkomandi hafi drýgt. Refsing ákærðu verður ákveðin fangelsi í 12 mánuði, en þar sem hún hefur ekki áður gerst sek um refsivert brot þykir mega binda refsinguna skilorði eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Þá verður ákærða dæmd til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærða, S-kvk-nf G-kvk-nf H-kvk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins 268.365 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.