217/2015

Vegna fyrirhugaðrar skiptingar I hf. var F ehf. stofnað í júní 2005. Í ágúst sama ár afsöluðu eigendur F ehf., sem voru þeir sömu og hluthafar í I hf., SÞ hf. 90% hluta í einkahlutafélaginu og K ehf. 10% í samræmi við samning þess efnis sem gerður hafði verið í maí. Á hluthafafundi í I hf. í september það ár var samþykkt að skipta félaginu og að nánar tilgreint fiskveiðiskip ásamt veiðarfærum og aflahlutdeild yrði flutt yfir til F ehf. Tveimur dögum síðar var haldinn hluthafafundur í F ehf. þar sem samþykkt var að hluti eigna og skulda I hf. myndi renna inn í félagið í skiptum fyrir eignarhluti í félaginu. Árið 2011 kvað ríkisskattstjóri upp úrskurð þar sem ákveðið var að endurákvarða opinber gjöld I hf. vegna nánar tilgreindra gjaldára og var hann staðfestur með úrskurði yfirskattanefndar árið 2013. Var niðurstaða skattyfirvalda á því reist að I hf. hefði, með framangreindum ráðstöfunum, komið sér hjá skattlagningu hagnaðar vegna sölu á fiskveiðiskipinu. Í málinu krafðist I hf. þess að áðurgreindir úrskurðir yrðu ógiltir og nánar tilgreind fjárhæð endurgreidd. Í dómi Hæstaréttar kom fram að skipting I hf. hefði fyrst tekið gildi þegar hluthafafundurinn í F ehf. hefði samþykkt skiptinguna fyrir sitt leyti samkvæmt 1. og 2. mgr. 133. gr., sbr. 1. tölulið 1. mgr. 127. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög. Þótt hluthafar í I hf. hefðu fengið hlutabréf í F ehf. við stofnun þess hefði I hf. ekki verið skipt að lögum fyrr en eftir að þeir höfðu afsalað bréfunum til annarra. Af þeirri ástæðu hefði ekki verið fullnægt það frumskilyrði, sem mælt hefði verið fyrir um í 1. mgr. 52. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, að hluthafar í félagi sem skipt væri fengju hlutabréf í félögum sem við tækju sem gagngjald fyrir hlutafé í hinu skipta félagi. Með hliðsjón af efni samningsins um kaup SÞ hf. og K ehf. á F ehf. og ákvæði 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 var talið að skattyfirvöldum hefði verið rétt að ákveða að kaupverð samkvæmt samningnum hefði átt að vera fært til tekna hjá I hf., þó að því tilskildu að heimilt hefði verið að endurákvarða opinber gjöld hans á árinu 2011 og fylgt hefði verið viðeigandi stjórnsýslureglum við meðferð á máli hans. Talið var að framtalsgögn I hf. hefðu ekki gefið skattstjóra tilefni til þess að endurákvarða opinber gjöld hans nema að undangenginni áskorun um að láta í té skriflegar skýringar og viðeigandi gögn, sbr. 1. mgr. 96. gr. laga nr. 90/2003. Af því leiddi að regla 2. mgr. 97. gr. sömu laga um tveggja ára frest til endurákvörðunar opinberra gjalda ætti ekki við í máli I hf. og yrðu áðurgreindir úrskurðir skattyfirvalda því ekki felldir úr gildi af þeirri ástæðu. Þá var ekki fallist á með I hf. að slíkir gallar hefðu verið á málsmeðferð skattyfirvalda að ylli ógildingu úrskurða þeirra. Samkvæmt framansögðu var Í sýknað af kröfum I hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. mars 2015. Hann krefst þess að úrskurðir yfirskattanefndar 3. júlí 2013 í máli nr. 225/2013 og ríkisskattstjóra 30. desember 2011 um endurákvörðun opinberra gjalda sinna á gjaldárunum 2006, 2007, 2008, 2010 og 2011 verði felldir úr gildi. Þá krefst hann þess að stefnda verði gert að greiða sér 341.344.903 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. júlí 2013 til 23. október sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Loks krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Samkvæmt samþykktum áfrýjanda er tilgangur hans meðal annars að reka útgerð. Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi eru hluthafar í áfrýjanda fimm og á einn þeirra, Á-kk-nf Á-kk-nf, 99,3% hlutafjárins, en hvert barna hans fjögurra 0,175% þess.

Mál þetta á rót sína að rekja til þess að 23. maí 2005 gerði Skinney Þinganes hf. Á-kk-þgf Á-kk-þgf kauptilboð „fyrir hönd hluthafa einkahlutafélags sem stofnað verður eftir skiptingu Ingimundar hf. ... í alla hluti hins óskráða einkahlutafélags.“ Á grundvelli tilboðsins var 27. sama mánaðar gerður kaupsamningur þar sem „eigendur allra hluta í Fjarðarey ehf. ... sem verður skráð við skiptingu Ingimundar hf.“ seldu Skinney Þinganesi hf. að 90% og Ketillaug ehf. að 10% „alla hluti í hinu óskráða einkahlutafélagi“. Í samningnum sagði að seljendur væru eigendur hlutabréfa í áfrýjanda og væru „eignarhlutföll í félaginu Fjarðarey ehf. þau sömu“. Þar var ennfremur tekið fram að „eignir og réttindi óskráða einkahlutafélagsins“ væru „skipið Helga RE 49 ... og allt sem skipinu fylgir og fylgja ber þar með talin veiðarfæri skipsins.“ Einnig væru nánar greindar „aflahlutdeildir ... réttindi hins selda óskráða einkahlutafélags“.

Einkahlutafélagið Fjarðarey mun hafa verið stofnað 30. júní 2005 og stofnun þess tilkynnt til fyrirtækjaskrár 12. ágúst sama ár. Hinn 16. sama mánaðar afsöluðu „eigendur allra hluta í Fjarðarey ehf.“, sem voru þeir sömu og hluthafar í áfrýjanda, Skinney Þinganesi hf. 90% hluta í einkahlutafélaginu og Ketillaug ehf. 10% í samræmi við ákvæði fyrrnefnds kaupsamnings. Sama dag gerði stjórn áfrýjanda áætlun, sem stjórn Fjarðareyjar ehf. samþykkti fyrir sitt leyti, „um skiptingu félagsins og samruna við Fjarðarey ehf.“ Í 1. grein áætlunarinnar var tekið fram að stjórn áfrýjanda væri sammála um að leggja fyrir hluthafafund tillögu um skiptingu hans í tvö félög „þannig að hluti eigna Ingimundar hf. færist yfir til nýstofnaðs félags, Fjarðareyjar ehf.“ Þá sagði í 3. grein: „Við skiptinguna rennur eftirfarandi eign til Fjarðareyjar ehf.: Skip félagsins Helga RE 49 og sú aflahlutdeild sem því skipi fylgir ásamt hluta skulda þannig að áformað skiptihlutfall náist.“ Á hluthafafundi í áfrýjanda, sem haldinn var 24. september 2005, var samþykkt að skipta félaginu í samræmi við áætlun þá sem gerð hefur verið grein fyrir. Tveimur dögum síðar, 26. sama mánaðar, var haldinn hluthafafundur í Fjarðarey ehf. og sátu hann fulltrúar nýrra eigenda félagsins, Skinneyjar Þinganess hf. og Ketillaugar ehf. Í fundargerð var meðal annars fært til bókar: „Fyrir fundinum lágu upplýsingar um að á nýafstöðnum hluthafafundi Ingimundar hf. ... hafi verið samþykkt að skipta félaginu og sameina hluta af eignum og skuldum félagsins Fjarðarey ehf. Til samræmis við þetta lá fyrir fundinum tillaga um að fundurinn samþykkti framangreinda ráðstöfun með því að samþykkja að hluti eigna og skulda Ingimundar hf. myndi renna inn í félagið í skiptum fyrir eignarhluti í félaginu sem afhentir yrðu eigendum Ingimundar ehf.“ Að loknum umræðum um tillöguna var hún samþykkt.

Á forsíðu skattframtals áfrýjanda 2006, vegna ársins 2005, var tekið fram í athugasemdum: „Ingimundi hf. var á árinu skipt upp. Félagið Fjarðarey ehf. ... yfirtók fiskiskip og veiðiheimildir félagsins á bókfærðu verði.“ Í eignaskrá fyrir 2005 var þess getið að Helga RE 49 hafi verið seld á árinu ásamt veiðiheimildum fyrir nánar greint bókfært verð og var kennitala Fjarðareyjar ehf. skráð sem kennitala kaupanda. Í ársreikningi áfrýjanda 2005, sem fylgdi skattframtalinu, sagði um starfsemi hans: „Meginstarfsemi félagsins á árinu var verðbréfaviðskipti. Útgerð félagsins var seld á miðju ári 2005.“ Í skattframtali Á-kk-ef Á-kk-ef 2006 var meðal annars tekið fram í greinargerð um eignabreytingar: „Stofnhlutafé í Fjarðarey ehf. nam kr. 993.462. Við skiptingu á Ingimundi hf. tók Fjarðarey ehf. við þeim verðmætum Ingimundar hf. sem fólust í kvóta félagsins og skipi og kom í minn hlut hlutafé í Fjarðarey ehf. að fjárhæð kr. 993.462. Sel á árinu allan hlut minn í Fjarðarey ehf samtals kr. 1.986.923 fyrir kr. 1.539.865.480 söluhagnaður kr. 1.537.878.557 Kaupendur Skinney-Þinganes hf. 90% og Ketillaug hf. 10%“. Í fylgiskjali með framtalinu komu fram upplýsingar um kaup og sölu framteljandans á hlutabréfum í Fjarðarey ehf., þar á meðal var þess getið að kaupdagur hefði verið 15. júlí 2005 og söludagur 16. ágúst sama ár. Í skattframtali annars hluthafa í áfrýjanda 2006 var í fylgiskjali getið um sölu hans á hlutabréfum í Fjarðarey ehf. Salan var sögð hafa átt sér stað 15. september 2005 og hafi hagnaður framteljandans af henni numið 2.530.361 krónu. Var sú fjárhæð talin fram sem fjármagnstekjur. Ekki verður séð af gögnum málsins að aðrir hluthafar í áfrýjanda hafi getið um kaup og sölu hlutafjár í Fjarðarey ehf. í skattframtölum 2006. Þó fór einn þeirra 9. júní 2006 fram á leiðréttingu á framtali sínu þar sem meðal annars kom fram að hann hafi verið meðal stofnenda Fjarðareyjar ehf. Á árinu hafi áfrýjanda verið skipt upp og einkahlutafélagið tekið við hluta verðmæta sem áfrýjandi hafi átt. Í hlut framteljandans hafi komið hlutafé í einkahlutafélaginu vegna skiptingarinnar. Hann hafi selt allt hlutafé sitt í félaginu til Skinneyjar Þinganess hf. að 90% og Ketillaugar ehf. að 10%. Söluhagnaður hans hafi numið 2.530.361 krónu.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi mun ríkisskattstjóri hafa sent bréf til Skinneyjar Þinganess hf. 29. júní 2011 þar sem lagt var fyrir félagið að gera grein fyrir því hvernig kaupum á Fjarðarey ehf. hefði verið háttað. Í kjölfar svars hlutafélagsins við bréfinu sendi ríkisskattstjóri bréf til áfrýjanda 29. ágúst sama ár með beiðni um upplýsingar og gögn samkvæmt 96. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Áfrýjandi svaraði bréfinu 11. október það ár. Með bréfi 1. desember 2011 boðaði ríkisskattstjóri að hann hefði í hyggju að endurákvarða opinber gjöld hjá áfrýjanda á gjaldárinu 2006 og var honum veittur 15 daga frestur til að koma að athugasemdum sínum, andmælum og gögnum vegna hinnar fyrirhuguðu ákvörðunar. Daginn eftir, 2. sama mánaðar, barst tölvupóstur frá umboðsmanni áfrýjanda þar sem sagt var að tvær síður hafi vantað í áðurnefnt bréf ríkisskattstjóra. Samkvæmt gögnum málsins var bréfið ekki sent í heilu lagi til umboðsmannsins fyrr en með tölvupósti 5. desember 2011, en það mun fyrst hafa borist í pósti til áfrýjanda sjálfs 7. sama mánaðar. Hinn 14. desember 2011 óskaði áfrýjandi eftir viðbótarfresti til 13. janúar 2012 til að koma að andmælum sínum. Ríkisskattstjóri féllst ekki á þá beiðni, en ákvað „í ljósi atvika“ að framlengja frestinn til 19. desember 2011. Þann dag barst ítarlegt andmælabréf frá áfrýjanda ásamt frekari gögnum. Ríkisskattstjóri kvað síðan upp úrskurð í málinu 30. desember 2011 þar sem ákveðið var að endurákvarða opinber gjöld áfrýjanda vegna gjaldáranna 2006, 2007, 2008, 2010 og 2011. Áfrýjandi skaut málinu til yfirskattanefndar sem kvað upp úrskurð 3. júlí 2013 þar sem því var hafnað að fella hinn kærða úrskurð úr gildi.

Áfrýjandi var í kjölfarið krafinn um greiðslu á endurákvörðuðum skatti að fjárhæð 341.344.903 krónur, að meðtöldum dráttarvöxtum. Í máli þessu krafðist hann þess aðallega að áðurgreindir úrskurðir skattyfirvalda yrðu ógiltir og umrædd fjárhæð endurgreidd sér, en yrði ekki fallist á þær kröfur hans höfðu Á-kk-nf Á-kk-nf og tveir aðrir hluthafar í áfrýjanda uppi kröfur um að ógiltir yrðu úrskurðir ríkisskattstjóra í málum þeirra og felld niður álagning á fjármagnstekjuskatti þeirra vegna sölu hlutafjár í Fjarðarey ehf. Aðild hluthafanna þriggja að málinu auk áfrýjanda var reist á 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem stefndi hafði fallið frá kröfu sinni um frávísun málsins frá héraðsdómi var kröfum hluthafanna með hinum áfrýjaða dómi ranglega vísað frá, sbr. lokamálslið tilvitnaðrar málsgreinar. Það ákvæði héraðsdóms hefur ekki verið kært og sætir því ekki endurskoðun hér fyrir dómi.

II

Samkvæmt 1. mgr. 133. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög getur hluthafafundur tekið ákvörðun um skiptingu hlutafélags þannig að eitt eða fleiri félög taki við hluta af eignum og skuldum þess. Í 2. mgr. sömu greinar kemur meðal annars fram að ákvæði 127. gr. laganna, sem fjallar um samruna hlutafélaga, gildi um skiptinguna eftir því sem við á. Eftir 1. tölulið 1. mgr. þeirrar greinar telst yfirteknu félagi slitið og réttindi þess og skyldur runnar til yfirtökufélags þegar samruninn hefur verið samþykktur í öllum samrunafélögunum.

Fyrrgreind lagaákvæði ber að skýra þannig í því tilviki, sem hér er til úrlausnar, að skipting áfrýjanda, sem fólst í því að einkahlutafélagið Fjarðarey tók við hluta af eignum hans og skuldum, hafi fyrst tekið gildi 26. september 2005 þegar hluthafafundur í síðarnefnda félaginu samþykkti skiptinguna fyrir sitt leyti, en tveimur dögum áður hafði hluthafafundur í áfrýjanda samþykkt hana. Sökum þess verður ekki annað ráðið af gögnum málsins en að Fjarðarey ehf. hafi, að stofnfé frátöldu, verið eignalaust frá stofnun félagsins 30. júní 2005 þar til skipting áfrýjanda tók gildi 26. september sama ár með því meðal annars að skipið Helga RE 49, veiðarfæri skipsins og aflaheimildir þess runnu inn í félagið.

Í 1. mgr. 52. gr. laga nr. 90/2003, eins og hún hljóðaði árið 2005, sagði að væri hlutafélagi skipt þannig að fleiri en eitt hlutafélag tæki við öllum eignum og skuldum þess og hluthafarnir í félaginu sem skipt væri fengju eingöngu hlutabréf í félögunum sem við tækju sem gagngjald fyrir hlutafé sitt í hinu skipta félagi skyldu skiptin sem slík ekki hafa í för með sér skattskyldar tekjur fyrir þann sem hlutabréfin lét af hendi. Þótt hluthafar í áfrýjanda hafi fengið hlutabréf í Fjarðarey ehf. við stofnun félagsins, sem þeir höfðu reyndar áður selt, hafði áfrýjanda sem fyrr greinir ekki verið skipt að lögum, heldur gerðist það fyrst eftir að hluthafarnir höfðu afsalað bréfunum til annarra. Þegar af þeirri ástæðu var ekki fullnægt því frumskilyrði, sem mælt var fyrir um í áðurgreindu lagaákvæði, og því höfðu skipti áfrýjanda ekki þau áhrif í skattalegu tilliti sem þar var kveðið á um.

Svo sem að framan greinir seldu hluthafar í áfrýjanda Skinney Þinganesi hf. og Ketillaug ehf. alla hluti í hinu óstofnaða félagi, Fjarðarey ehf., með kaupsamningi 27. maí 2005. Í samningnum var tekið fram að með í kaupunum fylgdi skipið Helga RE 49 ásamt veiðarfærum og nánar greindum aflahlutdeildum, en þær eignir og réttindi voru þá í eigu áfrýjanda. Í 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 segir að semji skattaðilar um skipti sín í fjármálum á hátt sem er verulega frábrugðinn því sem almennt gerist í slíkum viðskiptum skuli verðmæti, sem án slíkra samninga hefðu runnið til annars skattaðilans en gera það ekki vegna samningsins, teljast honum til tekna. Við blasir af efni fyrrgreinds samnings og ekki síður því hvernig hann var efndur að með honum var í reynd verið að ráðstafa eignum og réttindum í eigu áfrýjanda til kaupenda hlutanna í hinu óstofnaða félagi, enda voru þeir óumdeilanlega orðnir hluthafar í því þegar eignirnar og réttindin runnu til þess frá áfrýjanda. Af þeim sökum var skattyfirvöldum rétt að ákveða að kaupverð samkvæmt samningnum skyldi fært til tekna hjá áfrýjanda eins og gert var, þó að því tilskildu að heimilt hafi verið að endurákvarða opinber gjöld hans á árinu 2011 og fylgt hafi verið viðeigandi stjórnsýslureglum við meðferð á máli hans.

III

Í 1. mgr. 97. gr. laga nr. 90/2003 er kveðið á um að heimild til endurákvörðunar samkvæmt 96. gr. þeirra nái til skatts vegna tekna og eigna síðustu sex ára sem næst eru á undan því ári þegar endurákvörðun fer fram. Þó segir í 2. mgr. 97. gr. laganna að hafi skattaðili látið í té í framtali sínu eða fylgigögnum þess fullnægjandi upplýsingar, sem byggja mátti rétta álagningu á, sé eigi heimilt að endurákvarða honum skatt nema vegna síðustu tveggja ára sem næst eru á undan því ári þegar endurákvörðun fer fram þótt í ljós komi að álagning hafi verið of lág.

Þegar metið er hvort ákvæðið í 2. mgr. 97. gr. laga nr. 90/2003 eigi við verður að miða við þær upplýsingar er framteljandi hefur látið í té í skattframtali sínu og þeim gögnum sem því fylgdu. Við skýringu á ákvæðinu hefur Hæstiréttur talið að líta beri til heimildar skattstjóra til að leiðrétta augljósar reikningsskekkjur í framtali og einstaka liði þess, sbr. annan og þriðja málslið 1. mgr. 95. gr. laganna, án þess að hafa áður leitað skýringa hjá framteljanda og gefið honum kost á andmælum, sbr. til dæmis dóma réttarins 23. janúar 2014 í máli nr. 529/2013 og 5. nóvember 2015 í máli nr. 210/2015.

Í skattframtali áfrýjanda 2006 kom fram að honum hafi verið skipt upp á árinu 2005 og Fjarðarey ehf. yfirtekið fiskiskip hans og veiðiheimildir á bókfærðu verði. Í ársreikningi áfrýjanda 2005, sem fylgdi framtalinu, var það eitt tekið fram um þetta að útgerð hans hafi verið seld á miðju því ári. Í þessum gögnum var hvorki vísað til kaupsamningsins frá 27. maí 2005 né skýrt frá stofnun Fjarðareyjar ehf. 30. júní sama ár. Þar var heldur ekki greint frá því hvernig staðið var að skiptingu áfrýjanda, en samkvæmt framansögðu verður að taka mið af því, sem fram kom í gögnunum, þegar leyst er úr því hvort skattstjóra hafi verið skylt að bregðast við innan þess frests sem kveðið er á um í 2. mgr. 97. gr. laga nr. 90/2003. Framtalsgögn áfrýjanda gáfu því skattstjóra ekki tilefni til þess að endurákvarða opinber gjöld hans nema að undangenginni áskorun um að láta í té skriflegar skýringar og viðeigandi gögn, sbr. 1. mgr. 96. gr. laganna. Af því leiðir að regla 2. mgr. 97. gr. þeirra um tveggja ára frest til endurákvörðunar opinberra gjalda átti ekki við í máli áfrýjanda og verða áðurgreindir úrskurðir skattyfirvalda því ekki felldir úr gildi af þeirri ástæðu.

Samkvæmt síðari málslið 4. mgr. 96. gr. laga nr. 90/2003 skal ríkisskattstjóri veita skattaðila að minnsta kosti 15 daga frest, frá póstlagningu tilkynningar um fyrirhugaðar breytingar á framtali eða sköttum, til að tjá sig skriflega um efni máls og leggja fram viðbótargögn áður en úrskurður er kveðinn upp. Eins og að framan er rakið er ósannað að bréf ríkisskattstjóra 1. desember 2011 hafi verið sent áfrýjanda í heild fyrr en 7. sama mánaðar. Af þeim sökum var sá frestur, sem honum var veittur til að andmæla hinni fyrirhuguðu endurákvörðun opinberra gjalda, aðeins 12 dagar og því skemmri en sá lágmarksfrestur sem mælt er fyrir um í fyrrgreindu ákvæði.

Þegar ríkisskattstjóri sendi áfrýjanda bréf með beiðni um upplýsingar og gögn 29. ágúst 2011 máttu fyrirsvarsmenn hans ætla af efni þess að sú fyrirspurn kynni að leiða til endurákvörðunar opinberra gjalda hjá áfrýjanda gjaldárið 2006. Þrátt fyrir hinn skamma frest, sem áfrýjanda var veittur í desember 2011, bárust ítarleg andmæli frá honum við lok frestsins, 19. þess mánaðar. Þá var úrskurður ríkisskattstjóra fyrst kveðinn upp 30. sama mánaðar þannig að fram að þeim tíma gafst áfrýjanda kostur á að koma að frekari andmælum af sinni hálfu. Að þessu virtu og að teknu tilliti til þess að þau gögn, sem áfrýjandi lagði fyrir yfirskattanefnd til viðbótar þeim er hann hafði áður teflt fram í málinu, voru ekki þess eðlis að þau hefðu breytt niðurstöðu ríkisskattstjóra getur áðurnefndur galli á meðferð málsins ekki leitt til ógildingar á úrskurðum skattyfirvalda í því.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest sú niðurstaða hans að ekki hafi verið brotið gegn öðrum reglum stjórnsýsluréttar við meðferð skattyfirvalda á máli áfrýjanda.

Samkvæmt öllu því, sem að framan greinir, verður héraðsdómur staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ingimundur hf., greiði stefnda, íslenska ríkinu, 1.500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.