653/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu SM um að hrundið yrði kröfu SÍ um fjárnám í eignum SM. Sýslumaður hafði frestað gerðinni í kjölfar þess að hann ákvað að gerðin mætti fara fram. Í héraðsdómi sagði að án tillits til þess hvort efni hefði staðið til að fresta gerðinni yrði ákvörðunin borin undir dóminn eftir ótvíræðu orðalagi 2. mgr. 85. gr. laga um aðför nr. 90/1989. SM hélt því m.a. fram að Arion banki hf. hefði yfirtekið skuldbindingu sína gagnvart SÍ með samningi og að Fjármálaeftirlitið hefði jafnframt tekið ákvörðun um slík skuldaraskipti kröfunnar. Í dómi héraðsdóms var því hafnað að Fjármálaeftirlitið hefði tekið ákvörðun sem fæli í sér skuldaraskipti þannig að Arion banki hf. hefði tekið við skuldbindingu SM. Vísað var til þess að í ákvörðuninni kæmi fram að almennar kröfur, eins og krafa SÍ, yrðu greiddar með þeim hætti og að því marki sem greindi í kaupsamningi bankans og sóknaraðila. Ekki var fallist á að SÍ hefði með tölvupósti samþykkt skuldaraskipti þótt SÍ hefði þar fallist á tillögu um fjárhagslega endurskipulagningu sóknaraðila og samruna við Nýja Kaupþing banka, síðar Arion banka hf. Af þessum sökum var SM talinn skuldbundinn gagnvart SÍ samkvæmt þeim nauðasamningi sem samþykktur hafði verið fyrir dómi vegna SM. Af hálfu SM var því einnig haldið fram að SÍ væri ekki réttur viðtakandi greiðslu samkvæmt nauðasamningi SM. Vísaði SM til ákvarðana Fjármálaeftirlitsins um ráðstöfun skuldbindinga og eigna SÍ til Arion banka hf. og Seðlabanka Íslands en fyrir lá að þessir aðilar deildu við SÍ um uppgjör vegna yfirtöku þeirra á innstæðum hjá SÍ. Í dómi héraðsdóms var talið að hvað sem liði þessum ágreiningi lægi fyrir að krafa SÍ á hendur SM væri ekki meðal þeirra eigna sem ákvörðun Fjármálaeftirlitsins tók til. Af þessum sökum yrði ekki fallist á það með SM að SÍ hefði misst forræði á kröfunni. Héraðsdómur hafnaði þess vegna að kröfu SÍ um fjárnám yrði hrundið og staðfesti Hæstiréttur þann úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. nóvember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 9. nóvember 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að hrundið yrði ákvörðun sýslumannsins í Borgarnesi 20. júlí 2010 um fjárnám í eignum sóknaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hrundið verði framangreindri ákvörðun sýslumanns. Hann krefst einnig kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í úrskurði héraðsdóms greinir frá því að Fjármálaeftirlitið hafi 23. desember 2009 breytt fyrri ákvörðun sinni 21. mars sama ár um ráðstöfun eigna og skulda varnaraðila með þeirri skýringu að forsendur fyrri ákvörðunar hafi breyst. Með síðari ákvörðun sinni lagði stofnunin fyrir skilanefnd varnaraðila að flytja tilteknar eignir til Seðlabanka Íslands og Nýja Kaupþings banka hf., sem síðar varð Arion banki hf., til viðbótar þeim, sem áður höfðu verið færðar til þeirra sem endurgjald fyrir yfirteknar innlánaskuldbindingar. Meðal eigna varnaraðila, sem þannig skyldu afhentar öðrum, voru „önnur útlán til sparisjóða að fjárhæð u.þ.b. 452 m.kr. sem ekki voru flutt yfir.“ Í bréfi Fjármálaeftirlitsins, þar sem þessari ákvörðun er lýst, kemur fram að umrædd krafa er vegna útlána varnaraðila til þriggja nafngreindra sparisjóða, en sóknaraðili er ekki meðal þeirra. Með þessari skýringu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sparisjóður Mýrasýslu, greiði varnaraðila, Sparisjóðabanka Íslands hf., 400.000 krónur í kærumálskostnað.