323/2001

G tók að sér gluggaísetningu og glerjun í hús S. Var G ásamt þremur starfsmönnum sínum við vinnu þessa frá miðjum desember 1999 fram í janúar 2000. Samið var um tímakaup. S taldi reikning G fyrir verkið of háan og tímafjölda ekki í samræmi við umfang verksins. Fékk hann verkið mælt upp af mælingastofu húsasmíðameistara í desember 2000, sem taldi eðlilegt gjald fyrir verkið mun lægra en reikningur G hafði hljóðað upp á. G hafði ekki getað verið viðstaddur er uppmælingin fór fram en hélt því fram að verkið hefði orðið mun umfangsmeira en ráð var fyrir gert. Eftir að héraðsdómur gekk fór S fram á að dómkvaddur yrði matsmaður til að meta eðlilegt endurgjald fyrir vinnuna. Var þessi matsgerð lögð fyrir Hæstarétt. Samkvæmt henni sá matsmaður enga aðra leið færa en þá, að líta á uppmælingu þá sem fram fór í desember 2000 sem sanngjarnt og hæfilegt endurgjald fyrir þá vinnu, sem unnin hafði verið af starfsmönnum G. Eins og gögnum málsins var háttað var talið brýnt að héraðsdómari kveddi til sérfróða meðdómsmenn til að leggja mat á þau og spyrja þá sérfróðu menn, sem nauðsyn bar til að kveðja fyrir dóm, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga um meðferð einkamála. Þar sem það hafði ekki verið gert var óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 30. ágúst 2001. Hann krefst þess aðallega, að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju. Til vara krefst hann þess, að héraðsdómi verði breytt á þann veg, að hann verði aðeins dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda 122.409 krónur. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði málinu 6. september 2001. Hann krefst staðfestingar héraðsdóms að frátöldu málskostnaðarákvæði hans og að hafnað verði kröfu aðaláfrýjanda um ómerkingu og heimvísun. Hann krefst þess, að aðaláfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér hærri málskostnað í héraði en dæmdur var svo og málskostnað fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi tók að sér gluggaísetningu og glerjun í hús aðaláfrýjanda. Gagnáfrýjandi var ásamt þremur starfsmönnum sínum við vinnu þessa frá 14. desember 1999 til 7. janúar 2000. Samið var um tímakaup. Reikningur var gefinn út 30. janúar 2000 að fjárhæð 598.124 krónur, en aðaláfrýjandi hafði greitt 200.000 krónur inn á verkið 6. janúar 2000. Gagnáfrýjandi höfðaði mál til heimtu eftirstöðvanna, 398.124 króna. Aðaláfrýjandi taldi reikninginn of háan og tímafjölda ekki í samræmi við umfang verksins. Fékk hann verkið mælt upp af mælingastofu húsasmíðameistara í desember 2000, sem taldi eðlilegt gjald fyrir verkið 258.963,40 krónur. Gagnáfrýjandi gat ekki verið viðstaddur, er uppmælingin fór fram. Hann heldur því fram, að verkið hafi orðið mun umfangsmeira en ráð var fyrir gert. Gluggar hefðu verið af ýmsum stærðum og með ýmsum línum og verið mjög illa unnir og hefði verið nauðsynlegt að vinna ýmis aukaverk, meðal annars að hefla úr grind hússins. Einnig hefði það valdið töfum, að veggir hölluðust talsvert. Þá hafi aðstaða á vinnustað einnig verið mjög slæm. Húsasmíðameistari, sem vann við innréttingar eftir að gluggar höfðu verið settir í, kom fyrir dóm og bar að hann hefði gengið frá í kringum glugga og sett sólbekki í gluggana. Hann hefði ekki þurft að gera neinar lagfæringar á timburgrindinni neðan við sólbekkina til að koma þeim í. Þá komu einnig fyrir héraðsdóm aðilar málsins, starfsmaður gagnáfrýjanda, húsasmíðameistari sá, sem vann að uppmælingu verksins, og smiður, sem vann hjá aðaláfrýjanda.

Eftir að héraðsdómur gekk fór aðaláfrýjandi fram á, að dómkvaddur yrði matsmaður til að meta eðlilegt endurgjald fyrir ísetningu á timburgluggum ásamt glerjun, og ísetningu tveggja svalahurða úr tré. Hefur matsgerð þessi frá 10. september 2001 verið lögð fyrir Hæstarétt. Samkvæmt henni sá matsmaður enga aðra leið færa en þá að líta á uppmælingu þá, sem fram fór í desember 2000 sem sanngjarnt og hæfilegt endurgjald fyrir þá vinnu, sem unnin var af starfsmönnum gagnáfrýjanda. Þá hefur verið lagt fyrir Hæstarétt endurrit vitnamáls 1. október 2001 þar sem matsmaður kom fyrir dóm.

Eins og gögnum máls þessa er háttað var brýnt, að héraðsdómari kveddi til sérfróða meðdómsmenn til að leggja mat á þau og spyrja þá sérfróðu menn, sem nauðsyn bar til að kveðja fyrir dóm, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem það var ekki gert er óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.