arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
272/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. maí 2010. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. maí 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að kröfu um einangrun verði hafnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
276/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 28. maí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að beitt verði vægari úrræðum en gæsluvarðhaldi. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Þótt á skorti að í kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald og greinargerð hans fyrir Hæstarétti sé gerð grein fyrir þeirri háttsemi varnaraðila, sem leiði til þess að sterkur grunur leiki á að hann hafi gerst sekur um brot á 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, má fallast á að gögn málsins renni nægilega stoðum undir að skilyrði gæsluvarðhalds samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 séu fyrir hendi. Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
278/2009

S og J gerðu með sér verksamning um jarðvinnu á lóð S og samdi J við undirverktaka um ýmsa þætti verksins, þar á meðal við H. J stóð ekki í skilum með greiðslur til H. Höfðaði H mál og krafði S  um greiðslu fyrir vinnu sínu en félagið byggði á því að S hefði ábyrgst greiðslur þeirra krafna sem um var deilt í málinu. Ósannað þótti að samningur hefði komist á milli H og S um skuldbindingu S að þessu leyti. Var S því sýknað af kröfum H í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. maí 2009. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 2.399.696 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 24. júní 2008 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur andmælt því sem segir í niðurstöðukafla héraðsdóms að óumdeilt sé að stefndi hafi ekki gert samning við hann og aðra undirverktaka Jarðvéla ehf. Byggir hann meðal annars á að stefndi hafi skuldbundið sig til að greiða kröfuna sem um er deilt í málinu. Áfrýjanda hefur ekki tekist að sanna að komist hafi á samningur um þetta. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Hefilverk ehf., greiði stefnda, Smáragarði ehf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
278/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 11. maí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
279/2009

S og J gerðu með sér verksamning um jarðvinnu á lóð S og samdi J við undirverktaka um ýmsa þætti verksins, þar á meðal við P. J stóð ekki í skilum með greiðslur til P. Höfðaði P mál og krafði S um greiðslu fyrir vinnu sínu en félagið byggði á  því að S hefði ábyrgst greiðslur þeirra krafna sem um var deilt í málinu. Ósannað þótti að samningur hefði komist á milli P og S um skuldbindingu S að þessu leyti. Var S því sýknað af kröfum P í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. maí 2009. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.675.344 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 24. júní 2008 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur andmælt því sem segir í niðurstöðukafla héraðsdóms að óumdeilt sé að stefndi hafi ekki gert samning við hann og aðra undirverktaka Jarðvéla ehf. Byggir hann meðal annars á að stefndi hafi skuldbundið sig til að greiða kröfuna sem um er deilt í málinu. Áfrýjanda hefur ekki tekist að sanna að komist hafi á samningur um þetta. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Plastpípur ehf., greiði stefnda, Smáragarði ehf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
279/2010

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í eitt ár á grundvelli a. liðar 4. gr. og 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. maí. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. apríl 2010, þar sem sóknaraðili var að kröfu varnaraðila sviptur sjálfræði í tólf mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Varnaraðili lætur ekki málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, I-kk-ef H. S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
281/2009

K krafðist þess fyrir Hæstarétti að Ö ehf. yrði dæmt til að greiða sér óskipt með T ehf. vangoldna húsaleigu. Samkvæmt samningum var T ehf.leigutaki en Ö ehf. gekkst í ábyrgð á leigugreiðslum. Talið var að ábyrgð Ö ehf. væri úr gildi fallinn samkvæmt 4. mgr. 40. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. Aðilar hefðu ekki samið um frávik frá umræddri reglu og ósannað þótti að K hefði krafið Ö ehf. um greiðslu samkvæmt ábyrgðinni fyrr en eftir að hún féll úr gildi samkvæmt fyrrnefndu ákvæði. Var Ö ehf. því sýknað af kröfum K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. maí 2009. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér óskipt með Tikkum ehf. 4.783.982 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 24. júní 2008 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 4. mgr. 40. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 fellur trygging eða ábyrgð sem þriðji maður hefur sett fyrir greiðslu húsaleigu niður og úr gildi að liðnum tveimur mánuðum frá skilum húsnæðisins, nema leigusali hafi gert kröfu sem undir hana fellur, innan þess tíma. Ekki eru efni til að fallast á sjónarmið áfrýjanda um að málsaðilar hafi samið um að þetta ákvæði laganna skyldi ekki eiga við í lögskiptum þeirra. Í málinu verður miðað við að upphafstími frests samkvæmt ákvæðinu hafi verið 18. apríl 2007 en þá brann hið leigða húsnæði. Ósannað er að áfrýjandi hafi krafið stefnda um greiðslu húsaleigu á grundvelli ábyrgðar hans fyrr en 28. janúar 2008. Þá var nefndur frestur liðinn. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur og áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, K-kvk-nf H-kvk-nf, greiði stefnda, Ölgerðinni Agli Skallagrímssyni ehf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
281/2010

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að G ehf. yrði gert að setja málskostnaðartryggingu í máli fyrirtækisins gegn P og G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. apríl 2010, þar sem sóknaraðila var gert að setja, innan fjögurra vikna frá uppsögu úrskurðarins, tryggingu í formi bankabókar eða bankatryggingar að fjárhæð 1.000.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að fjárhæð tryggingar verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar að öðru leyti en því að fjárhæð tryggingar fyrir greiðslu málskostnaðar verði hækkuð og sóknaraðili greiði varnaraðilum hvorum fyrir sig kærumálskostnað. Varnaraðilar hafa ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti og kemur krafa þeirra um hækkun málskostnaðartryggingar því ekki til álita.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Geir Þórarinn Zoega ehf., greiði varnaraðilum, P-kk-þgf I-kk-þgf og G-kk-þgf B-kk-þgf, hvorum fyrir sig 100.000 krónur í kærumálskostnað.
283/2010

Þar sem meira en fjórar vikur höfðu liðið frá munnlegum málflutningi til dómsuppsögu í héraði, og ekki hafði verið bókað að dómari og aðilar teldu ekki þörf á endurflutningi málsins, var hinn áfrýjaði dómur ómerktur og lagt fyrir héraðsdómara að taka það til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 5. maí 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun sem send var ríkissaksóknara án þess að héraðsdómur hafi verið birtur ákærða. Ákæruvaldið hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Ákveðið var að fjalla sérstaklega um formhlið málsins fyrir Hæstarétti, en sækjandi og verjandi ákærða töldu óþarft að munnlegur málflutningur færi fram um það efni, sbr. 1. mgr. 205. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Málið var tekið til dóms í héraði við lok aðalmeðferðar 19. janúar 2010. Hinn áfrýjaði dómur var upp kveðinn 19. febrúar sama ár. Þá voru liðnar meira en fjórar vikur frá því að málið var dómtekið. Samkvæmt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 bar að flytja málið á ný, nema dómari og aðilar teldu það óþarft. Í endurriti vegna þinghalds, sem háð var til uppkvaðningar dóms, er bókað að fulltrúi ákæruvaldsins sé mættur og að verjandi ákærða hafi jafnframt sótt þing. Hvorki er bókað að málið hafi verið flutt að nýju né að dómari og aðilar teldu það óþarft. Samkvæmt framansögðu, og með hliðsjón af dómum Hæstaréttar 21. júní 2010 í máli nr. 225/2010 og 16. september 2010 í máli nr. 203/2010, verður hinn áfrýjaði dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að ákvörðun sakarkostnaðar í héraði bíði þess að efnisdómur gangi þar á ný en áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði en hann felst í málsvarnarlaunum verjanda ákærða fyrir Hæstarétti. Verða þau ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, X, fyrir Hæstarétti, J-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 94.150 krónur greiðast úr ríkissjóði.
285/2009

E og S gerðu kauptilboð í fasteign við Framnesveg í Reykjavík sem eigandi hennar Þ samþykkti. Í kauptilboðinu gerðu E og S fyrirvara um samþykki Glitnis banka um lán að fjárhæð 29.700.000 krónur. Jafnframt kom fram að kaupendur skyldu skila staðfestingu á fjörmögnun frá banka eða fjármálastofnun til fasteignasölunnar innan 14 virkra daga frá samþykki kauptilboðsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. maí 2009. Hann krefst þess að stefndu verði óskipt dæmd til að greiða sér 6.250.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. október 2008 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Þá krefjast þau málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrirvari stefndu í hinu samþykkta kauptilboði, sem lýst er í héraðsdómi, verður ekki skilinn öðruvísi en svo að þau hafi með honum áskilið sér tímafrest til að kanna hvort forsendur þeirra um fjármögnun gengju eftir og að þau vildu endanlega skuldbinda sig. Með því að stefndu tilkynntu áfrýjanda ekki innan frestsins um að fjármögnun hefði gengið eftir samkvæmt fyrirvara þeirra komst kaupsamningur ekki á. Með þessum athugasemdum verður héraðsdómur staðfestur.

Eftir þessum úrslitum skal áfrýjandi greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Þ-kk-nf D-kk-nf V-kk-nf, greiði stefndu, E-kvk-þgf H-kvk-þgf G-kvk-þgf og

S-x-x L-x-x B-x-x, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
286/2010

X var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa sparkað tvisvar sinnum í höfuð brotaþola á skemmtistað í miðbæ Reykjavíkur svo að hann hlaut af áverka á andliti. Var héraðsdómur staðfestur um annað en refsingu X og hann dæmdur í 12 mánaða fangelsi, skilorðsbundið að hluta, og til greiðslu skaðabóta til handa brotaþola.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 6. apríl 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og að refsing verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af ákæru að öðru leyti en því að hafa sparkað einu sinni í höfuð brotaþola, A, en til vara er krafist refsilækkunar þótt sakfellt verði samkvæmt ákæru. Þá krefst hann lækkunar á dæmdum bótum til handa brotaþola og þess að þóknun réttargæslumanns brotaþola í héraði greiðist úr ríkissjóði.

Brotaþoli krefst staðfestingar héraðsdóms um skaðabætur sér til handa.

Ekki eru efni til að fallast á að mat héraðsdóms á sönnunargildi munnlegs framburðar sé rangt svo einhverju skipti fyrir úrslit málsins. Þótt ekki verði fullyrt um hversu oft ákærði sparkaði í höfuð tjónþola þar sem hann lá á gólfi veitingastaðarins Apóteksins við Austurstræti er sannað að ákærði sparkaði oftar en einu sinni. Verður við það miðað að hann hafi sparkað tvisvar sinnum í höfuð tjónþola sem hlaut svokallaða háorkuáverka á andliti, svo sem fram kom í vætti G-kk-ef Á-kk-ef B-kk-ef munn- og kjálkaskurðlæknis fyrir héraðsdómi. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða. Þegar litið er til atvika allra og afleiðinga árásar ákærða verður refsing hans ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Á hinn bóginn verður fallist á með héraðsdómi að binda refsinguna skilorði að hluta, eins og greinir í dómsorði.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og málskostnað brotaþola fyrir Hæstarétti, sem ákveðast að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 12 mánuði en fresta skal fullnustu 9 mánaða af refsingunni og sá hluti hennar niður falla að liðnum 3 árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins 373.348 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur og málskostnað A fyrir Hæstarétti, 100.400 krónur.
287/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 18. maí 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur, en til vara að hann verði felldur úr gildi. Til þrautavara er þess krafist að varnaraðili verði einungis úrskurðaður í farbann, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar. Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili reisir aðalkröfu sína á því að ekki hafi verið gætt ákvæða lokamálsliða 2. mgr. 104. gr. og 1. mgr. 105. gr. laga nr. 88/2008 við meðferð málsins. Samkvæmt endurriti úr þingbók héraðsdóms við fyrirtöku málsins var kærða kynnt krafa sóknaraðila um gæsluvarðhald og hún lögð fram. Rannsóknargögn málsins lágu einnig frammi. Var varnaraðila gefinn kostur á að láta í ljós afstöðu til kröfunnar. Ekki verður séð að við fyrirtöku málsins hafi af hálfu varnaraðila verið gerðar athugasemdir við meðferð þess. Verður því ekki fallist á aðalkröfu varnaraðila.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa framið fjölmörg brot er fangelsisrefsing liggur við. Eru þessi ætluðu brot rakin í hinum kærða úrskurði en þau eiga að hafa verið framin á nokkrum árum og til loka árs 2008. Sóknaraðila bárust erindi og kærur vegna þeirra frá Fjármálaeftirlitinu á tímabilinu frá 13. mars 2009 til 22. mars 2010. Þrátt fyrir að langt sé um liðið frá því að hin ætluðu brot eiga að hafa verið framin verður að líta til þess að þau lúta að verulegum fjárhæðum, varða flókin fjárviðskipti og margir eiga að hafa komið að málum, eftir atvikum með skipulögðum hætti. Þá er hvorki ljóst hversu meintur ávinningur af ætluðum brotum sé mikill né hvert hann á að hafa runnið. Varnaraðili hefur neitað sök og er framburður hans að ýmsu leyti ekki í samræmi við framburð annarra sem þegar hafa gefið skýrslur við rannsókn málsins. Kemur fram hjá sóknaraðila að taka þurfi frekari skýrslur af vitnum eða sakborningum. Samkvæmt framanrituðu verður fallist á með sóknaraðila að atvik séu með þeim hætti að ætla megi að varnaraðili muni torvelda rannsókn málsins sæti hann ekki gæsluvarðhaldi. Að þessu virtu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
288/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 14. maí 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að hann verði úrskurðaður í farbann. Að því frágengnu er þess krafist að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa framið fjölmörg brot er fangelsisrefsing liggur við. Eru þessi ætluðu brot rakin í hinum kærða úrskurði en þau eiga að hafa verið framin frá miðju ári 2005 til loka árs 2008. Sóknaraðila bárust erindi og kærur vegna þeirra frá Fjármálaeftirlitinu á tímabilinu frá 13. mars 2009 til 22. mars 2010. Þrátt fyrir að langt sé um liðið frá því að hin ætluðu brot eiga að hafa verið framin verður að líta til þess að þau lúta að verulegum fjárhæðum, varða flókin fjárviðskipti og margir eiga að hafa komið að málum, eftir atvikum með skipulögðum hætti. Þá er hvorki ljóst hversu meintur ávinningur af ætluðum brotum sé mikill né hvert hann á að hafa runnið. Varnaraðili hefur neitað sök og er framburður hans að ýmsu leyti ekki í samræmi við framburð annarra sem þegar hafa gefið skýrslur við rannsókn málsins. Kemur fram hjá sóknaraðila að taka þurfi frekari skýrslur af vitnum eða sakborningum. Samkvæmt framanrituðu verður fallist á með sóknaraðila að atvik séu með þeim hætti að ætla megi að varnaraðili muni torvelda rannsókn málsins sæti hann ekki gæsluvarðhaldi. Að þessu virtu hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.