180/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að staðfesta ákvörðun hans um að X sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Í dómi Hæstaréttar kom fram að X hafi sætt nálgunarbanni í tvígang, auk þess sem rökstuddur grunur væri um að hann hefði virt að vettugi yfirlýsingu þar sem hann skuldbatt sig til þess að koma ekki á eða vera við heimili A og setja sig ekki í samband við hana með öðrum hætti. Friðhelgi brotaþola og barnanna yrði því ekki vernduð með öðrum og vægari úrræðum en nálgunarbanni. Var ákvörðun L staðfest að öðru leyti en því að nálgunarbanninu var markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 29. febrúar 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að staðfesta ákvörðun hans 23. febrúar 2016 um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind ákvörðun hans verði staðfest.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem rakið er í hinum kærða úrskurði sætti varnaraðili nálgunarbanni í fjórar vikur frá 11. júní 2015 samkvæmt dómi Hæstaréttar [...]. júní 2015 í máli nr. [...]/2015. Þá var honum gert að sæta öðru sinni nálgunarbanni í fimm mánuði frá 9. júlí 2015 samkvæmt dómi réttarins [...]. júlí 2015 í máli nr. [...]/2015. Að beiðni brotaþola 27. ágúst sama ár mun það nálgunarbann hafa verið fellt úr gildi. Hinn 12. febrúar 2016 ritaði varnaraðili síðan undir yfirlýsingu um að hann skuldbyndi sig til þess að koma ekki á eða vera við heimili brotaþola og jafnframt að veita henni ekki eftirför, heimsækja hana eða vera með öðru móti í sambandi við hana, svo sem með símtölum, smáskilaboðum, tölvupósti eða öðrum hætti í sex vikur. Jafnframt skuldbatt varnaraðili sig til að fara í einu og öllu eftir tilmælum félagsmálayfirvalda um umgengni við börn sín tvö og brotaþola eða koma skilaboðum áleiðis til hennar í gegnum börnin.

Samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 85/2011 verður nálgunarbanni aðeins beitt þegar ekki þykir sennilegt að friðhelgi brotaþola verði vernduð með öðrum og vægari hætti. Eftir 2. mgr. sömu lagagreinar er heimilt við mat samkvæmt 1. mgr. að líta meðal annars til þess hvort sakborningur hafi áður þurft að sæta nálgunarbanni.

Í málinu liggja fyrir gögn um að eftir að varnaraðili ritaði undir framangreinda yfirlýsingu hafi hann verið fyrir utan heimili brotaþola og að hann hafi margsinnis eftir það hringt í og sent dóttur þeirra skilaboð símleiðis. Eins og áður er rakið hefur varnaraðili sætt nálgunarbanni í tvígang, auk þess sem rökstuddur grunur er um að hann hafi virt að vettugi fyrrgreinda skuldbindingu sína frá 12. febrúar 2016. Verður því að telja að friðhelgi brotaþola og barnanna verði ekki vernduð með öðrum og vægari úrræðum en nálgunarbanni. Samkvæmt þessu verður krafa sóknaraðila tekin til greina, þó þannig að nálgunarbann standi í fjóra mánuði.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtölum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 2. mgr. 18. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Staðfest er ákvörðun lögreglustjórans á Suðurlandi 23. febrúar 2016 á þann veg að varnaraðili, X, sæti nálgunarbanni samkvæmt 4. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili, í fjóra mánuði frá og með birtingu ákvörðunarinnar, þannig að lagt er bann við því að hann komi að eða sé við [...], [...], á svæði sem er afmarkað af 50 metra radíus mælt frá miðju hússins, og honum jafnframt bannað að veita eftirför, heimsækja eða vera með nokkru öðru móti í beinu sambandi við A, B og C, svo sem með símtölum, tölvupósti eða öðrum hætti.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.