41/2010

J var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa slegið A í höfuðið með glerflösku og valdið honum nánar tilgreindum áverkum. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að ekkert slíkt misræmi væri í framburði vitna í skýrslum hjá lögreglu og fyrir dómi að einhverju varðaði um mat á því hver hefðu verið atvik málsins, enda hefði J ekki neitað sök í málinu. Þá leiddi ákvæði 75. gr. almennra hegningarlaga ekki til refsilækkunar fyrir J þótt hann hefði af misskilningi talið sig vera að jafna sakir við brotaþola eftir að hann hefði sjálfur verið sleginn með flösku í höfuðið, enda hefði brotaþoli ekki átt hlut að þeim átökum. Því yrði ákvörðun héraðsdóms um refsingu staðfest.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 5. janúar 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms.

Ákærði krefst aðallega ómerkingar hins áfrýjaða dóms en til vara sýknu af kröfum ákæruvalds. Að því frágengnu krefst hann þess að honum verði ekki gerð refsing eða að refsing verði lækkuð og bundin skilorði. Þá krefst hann þess að skaðabótakröfu A verði vísað frá dómi, en til vara að bætur verði lækkaðar.

A krafðist í greinargerð til Hæstaréttar skaðabóta að fjárhæð 658.500 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 7. september 2008 til 20. maí 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krafðist hann lögmannsþóknunar vegna starfa við meðferð málsins fyrir Hæstarétti. Í bréfi til réttarins 20. október 2010 tilkynnti lögmaður brotaþola að þess væri einungis krafist að hinn áfrýjaði dómur væri staðfestur um ákvörðun skaðabóta og að brotaþoli myndi að öðru leyti ekki láta málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Atvik málsins áttu sér stað á skemmtistaðnum Nasa í Reykjavík að morgni 7. september 2008. Þeim er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Ákærði, sem dyraverðir höfðu í tökum fyrir utan skemmtistaðinn, var handtekinn og færður á slysadeild vegna skurðar á höfði. Brotaþoli, A, var einnig fluttur á slysadeild til meðferðar á skurðsári á höfði. Lögreglumaður sem kom á vettvang til að sinna málinu ræddi við nokkur vitni um málsatvik og tók niður nöfn þeirra. Hann gerði skýrslu um atvik málsins þar sem vitni eru einnig tilgreind, sbr. 1. mgr. 60. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Skýrsluna staðfesti lögreglumaðurinn fyrir dómi við aðalmeðferð málsins. Lögregla tók við rannsókn málsins skýrslu af ákærða og tveimur vitnum, en brotaþoli hafði gefið skýrslu hjá lögreglu er hann kærði árás á sig, sbr. 1. og 2. mgr. 61. gr. laga nr. 88/2008. Við aðalmeðferð málsins 6. nóvember 2009 gaf ákærði skýrslu svo og sex vitni að meðtöldum brotaþola og framangreindum lögreglumanni. Ekkert slíkt misræmi er í framburði vitna í skýrslum hjá lögreglu og fyrir dómi að einhverju varði um mat á því hver hafi verið atvik málsins, enda ber ákærði ekki á móti því að hafa slegið brotaþola í höfuðið með glerflösku og valdið þeim áverkum, sem brotaþoli hlaut umrætt sinn. Er ekkert tilefni til að ómerkja héraðsdóminn.

Verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu ákærða. Ákvörðun héraðsdóms um refsingu verður staðfest, enda leiðir það ekki til refsilækkunar fyrir ákærða, eins og hann gerir kröfu um með vísan til 75. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, þótt hann hafi af misskilningi talið sig vera að jafna sakir við brotaþola eftir að hafa sjálfur verið sleginn með flösku í höfuðið í átökum. Brotaþoli átti engan hlut að þeim átökum.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og vexti til handa brotaþola og um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðst að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, J-x-x B-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 266.380 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.