arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
424/2005

Aðilar deildu um leigugjald fyrir afnot af hluta lóðar G í Stykkishólmi vegna fjarskiptamasturs í eigu S sem þar stóð. Var talið ósannað að S hafi gert leigusamning við fyrri eiganda lóðarinnar, ríkissjóð, um endurgjaldslaus afnot af lóðinni, líkt og S hélt fram. Var því talið að S bæri að greiða F sanngjarnt endurgjald fyrir afnot af lóðinni og var niðurstaða yfirmats lögð til grundvallar um fjárhæð leigugjaldsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 26. september 2005. Hann krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfu stefnda en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Á hluthafafundi áfrýjanda 20. desember 2005 var samþykkt að breyta nafni félagsins úr Landssími Íslands hf. í Síminn hf.

Áfrýjandi hefur lagt fyrir Hæstarétt mat tveggja dómkvaddra yfirmatsmanna 12. desember 2005 og endurrit skýrslna sem teknar voru í Héraðsdómi Reykjavíkur 19. sama mánaðar, þar sem þeir staðfestu yfirmatsgerðina.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest sú niðurstaða hans að áfrýjanda beri að greiða stefnda sanngjarnt endurgjald fyrir afnot af hluta lóðar hans að Aðalgötu 7 í Stykkishólmi vegna fjarskiptamasturs í eigu áfrýjanda sem þar stendur.

Samkvæmt yfirmatsgerð, sem áfrýjandi hefur nú lagt fyrir Hæstarétt, telst sanngjarnt leigugjald 18.000 krónur á mánuði miðað við verðlag í maí 2001, er stefndi eignaðist lóðina að Aðalgötu 7. Verður sú niðurstaða lögð til grundvallar dómi í málinu.

Krafa stefnda tekur yfir tímabilið maí 2001 til og með febrúar 2004. Hefur hann byggt á því að leigugjaldið eigi að taka hækkunum á tímabilinu til samræmis við vísitöluhækkanir og hefur það atriði í kröfugerð hans ekki sætt sérstökum andmælum af hálfu áfrýjanda. Áfrýjandi hefur lagt fyrir Hæstarétt útreikning á leigugjaldi fyrir spilduna miðað við yfirmatsgerðina til febrúarloka 2004, þar sem mánaðarleg leiga er látin taka breytingum miðað við byggingarvísitölu. Nemur fjárhæð leigunnar 665.193 krónum samkvæmt þessum útreikningi. Af hálfu áfrýjanda var tekið fram við málflutning fyrir Hæstarétti, að hann féllist á að þessi fjárhæð yrði dæmd ef sýknukröfu hans yrði hafnað. Verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda þessa fjárhæð.

Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um dráttarvexti verður staðfest, en stefndi hefur ekki áfrýjað dóminum fyrir sitt leyti.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Síminn hf., greiði stefnda, Gullveri sf., 665.193 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. mars 2004 til greiðsludags

Áfrýjandi greiði stefnda samtals 500.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
430/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X  skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. ágúst 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar þykja skilyrði a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 vera uppfyllt og verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
431/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur. Kröfu um að takmörkun á gæsluvarðhaldinu yrði aflétt var vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. ágúst 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími auk þess sem öllum takmörkunum á gæsluvarðhaldsvistinni verði aflétt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ekki verður séð að varnaraðili hafi borið atriði er varða framkvæmd gæsluvarðhaldsins undir dómara og verður ákvörðun um það atriði því ekki kærð til Hæstaréttar að svo stöddu.

Í forsendum hins kærða úrskurðar kemur nafn samferðarmanns varnaraðila fyrir þar sem augljóslega er átt við varnaraðila. Að öðru leyti og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar þykja skilyrði a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 uppfyllt og ekki eru efni til að marka gæsluvarðhaldi varnaraðila skemmri tíma. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Kröfu um að takmörkunum á gæsluvarðhaldi varnaraðila verði aflétt er vísað frá Hæstarétti.

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
432/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur, en gæsluvarðhaldinu var markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans en þó ekki lengur en til 24. október 2006. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 17. júní 2006, fyrst á grundvelli rannsóknarhagsmuna en frá 23. sama mánaðar á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Ákæra var gefin út á hendur honum 31. júlí 2006 þar sem honum er gefin að sök tilraun til manndráps með því að hafa veist að föður sínum og stungið hann með hnífi í hægri síðu þannig að hafi hlotist lífshættulegur áverki. Er brot hans talið varða aðallega við 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr 20. gr. laganna, en til vara við 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Fyrir liggur að Hæstiréttur hefur í dómi um gæsluvarðhald yfir varnaraðila 28. júní 2006 í máli nr. 338/2006 talið skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 uppfyllt. Ekki eru efni til að breyta því mati nú. Með hliðsjón af þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er skilyrðum 2. mgr. 103. gr. fullnægt til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi, sem verður markaður sá tími sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 27. september 2006 kl. 16.
433/2005

G gerði í maí 2003 tilboð í íbúð sem var til sölu hjá fasteignasölunni F. Tilboðið var samþykkt af seljendum eignarinnar degi síðar, með fyrirvara um skuldabréfaskipti við Íbúðalánasjóð, lán frá lánastofnun eða samþykki húsnæðisnefndar fyrir viðbótarláni. Í samræmi við óskir sínar fékk G íbúðina afhenta fyrr en greindi í kauptilboði gegn því að hún greiddi 1.000.000 krónur, sem hún lagði inn á bankareikning F. Greiddi F þá fjárhæð samdægurs inn á reikning seljenda íbúðarinnar. Eftir að G hafði hafist handa um endurbætur á íbúðinni rifti hún kaupunum vegna ætlaðra galla og óskaði endurgreiðslu á fyrrnefndri fjárhæð, sem hún kvað hafa átt að vera tryggingu, sem yrði í vörslu F. Beindi hún kröfu sinni að F og fasteignasalanum I. Seljendur eignarinnar héldu eftir hluta fjárhæðarinnar vegna þess tjóns sem þeir töldu sig hafa orðið fyrir vegna ólögmætrar riftunar G. Talið var, að G bæri hallann af því að sönnun skorti fyrir þeirri fullyrðingu hennar að umrædd fjárhæð hafi verið greidd sem tryggingafé, sem I hafi tekið að sér að varðveita. Þá var ósannað, að eignin hafi verið haldin þeim göllum sem G hélt fram, auk þess sem ekki var fallist á að það skipti máli varðandi ætlað tjón G, að söluyfirlit hafi ekki legið fyrir við upphaf kaupanna. Jafnframt var talið ósannað að I hafi beitt G blekkingum eða leynt hana staðreyndum, sem hún gæti leitt ætlað tjón sitt af. Voru F og I því sýknuð af kröfum G í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. október 2005. Hún krefst þess að stefndu verði óskipt dæmd til að greiða sér 641.661 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 1.000.000 krónum frá 20. júní 2003 til 27. nóvember 2003, en af 641.661 krónu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði eins og málið hafi ekki verið gjafsóknarmál og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmd til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, G-kvk-nf R-kvk-nf V-kvk-nf, greiði stefndu I-kvk-þgf Þ-kvk-þgf 190.000 krónur og stefnda Fasteignasölunni Híbýlum ehf. 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
434/2006

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að ekki yrði leyst úr kröfu P á hendur Í um bætur vegna kostnaðar og tekjutaps vegna ættleiðingar og að vísa bæri þeim hluta kröfugerðarinnar frá dómi, sbr. 1. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. ágúst sl. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júlí 2006, þar sem vísað var frá dómi tveimur kröfuliðum að fjárhæð samtals 2.561.500 krónur í máli sóknaraðila á hendur varnaraðila, sem efnisdómur var að öðru leyti felldur á. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst að þetta ákvæði dómsins verði fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfuliðina til efnismeðferðar og dómsálagningar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að ákvæði héraðsdóms um frávísun verði staðfest og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til þeirra forsendna, sem færðar eru fyrir hinu kærða ákvæði héraðsdóms, verður það staðfest.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júlí 2006 um frávísun tveggja liða í kröfu sóknaraðila, P-kvk-ef S-kvk-ef G-kvk-ef, á hendur varnaraðila, íslenska ríkinu, að fjárhæð samtals 2.561.500 krónur skal vera óraskað.

Kærumálskostnaður fellur niður.
43/2006

S og E, eigendur jarðarinnar H í Dalabyggð, kröfðust viðurkenningar á því að afnotaréttur H ehf. á lóð í landi jarðarinnar hefði fallið niður við uppsögn þeirra á leigusamningi, sem félagið reisti rétt sinn á. Ekki var talið unnt að binda enda á samninginn með uppsögn, enda hafði lóðin verið leigð á erfðafestu ótímabundið og án heimildar til uppsagnar. Þá var ekki fallist á að samningurinn hefði fallið niður vegna brostinna forsendna eða að fyrir lægi að umhirðu mannvirkja á lóðinni hefði verið svo ábótavant að heimild hefði staðið til þess að rifta samningnum. Eins og atvikum var háttað var ekki heldur talið að greiðsluskylda fyrir afnotin í peningum hefði orðið virk og að reisa hefði mátt riftun samningsins á vanefndum H ehf. á því að standa skil á leigugreiðslunum. Var félagið því sýknað af kröfu S og E.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 20. janúar 2006 og krefjast þess að viðurkennt verði aðallega að í síðasta lagi frá 1. september 2003, en til vara frá síðari tíma samkvæmt ákvörðun dómsins, sé niður fallinn afnotaréttur stefnda samkvæmt leigusamningi 15. október 1967 milli þáverandi eiganda jarðarinnar Hnúks í Klofningshreppi, Dalasýslu og S-kk-ef Á-kk-ef, en afsöluðum stefnda 26. febrúar 1972. Þau krefjast og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur greiði stefnda málskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, S-kk-nf S-kk-nf og E-kvk-nf V-kvk-nf, greiði sameiginlega stefnda, Hnúksnesi ehf., 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
440/2005

H krafðist viðurkenningar á rétti sínum til að neyta forkaupsréttar að jörðinni Á með vísan til 30. gr. þágildandi jarðalaga nr. 65/1976, en ákvörðun H þess efnis hafði verið felld út gildi með úrskurði landbúnaðarráðuneytisins. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var byggt á því að H hefði neytt forkaupsréttar að jörðinni í þeim eina tilgangi að selja hana aftur til E, eiganda nærliggjandi jarðar, til að skapa honum skilyrði til frekari skógræktar. Fyrir lá að HP, kaupandi jarðarinnar, hafði gert H grein fyrir því að hann hygðist stunda skógrækt á jörðinni. Talið var að H hefði borið að kanna nánar áform HP og hvort þau gætu farið saman við hagsmuni H af nýtingu jarðarinnar. Það gerði H ekki og var ekki sýnt fram á að lögmætum hagsmunum hreppsins hafi verið stefnt í hættu ef kaup HP á jörðinni næðu fram að ganga eða að hreppurinn hefði brýna hagsmuni af því að E stundaði skógrækt á jörðinni frekar en aðrir. Af þessum ástæðum og með hliðsjón af því að beiting forkaupsréttar var íþyngjandi fyrir HP og inngrip í samningsfrelsi var kröfu H hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. október 2005. Hann krefst þess að viðurkenndur verði réttur sinn til að neyta forkaupsréttar að jörðinni Ásum í Húnavatnshreppi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast þess að héraðsdómur verði staðfestur og áfrýjanda gert að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem stefndu O-kvk-þgf M-kvk-þgf G-kvk-þgf og V-kk-þgf F-kk-þgf G-kk-þgf hefur verið veitt hér fyrir dómi.

Réttargæslustefndi krefst málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms sameinaðist stefnandi málsins í héraði, Svínavatnshreppur, þremur öðrum sveitarfélögum frá 1. janúar 2006 að telja og hefur sameinaða sveitarfélagið hlotið heitið Húnavatnshreppur. Það sveitarfélag hefur tekið við aðild að málinu fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti, en um hann og gjafsóknarkostnað stefndu O-kvk-ef M-kvk-ef og V-kk-ef F-kk-ef hér fyrir dómi fer samkvæmt því, sem nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Stefndu, H-kk-nf P-kk-nf, O-kvk-nf M-kvk-nf G-kvk-nf og V-kk-nf F-kk-nf G-kk-nf, eru sýkn af kröfu áfrýjanda, Húnavatnshrepps, um að viðurkenndur verði réttur hans til að neyta forkaupsréttar að jörðinni Ásum í Húnavatnshreppi.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað og gjafsóknarkostnað skulu vera óröskuð.

Áfrýjandi greiði málskostnað fyrir Hæstarétti til stefnda H-kk-ef, 100.000 krónur, og 200.000 krónur, sem renni í ríkissjóð. Þá greiði áfrýjandi réttargæslustefnda, G-kk-þgf I-kk-þgf, 50.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu O-kvk-ef M-kvk-ef og V-kk-ef F-kk-ef fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns þeirra, 100.000 krónur vegna hvors.
443/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 16. ágúst 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
444/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 16. ágúst 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
449/2005

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa hótað lækninum A og ráðist á hann vegna erfðafræðilegra rannsókna, sem læknirinn hafði framkvæmt í starfi sínu. Að áliti geðlæknis var X haldinn alvarlegri hugvilluröskun og var það mat staðfest af tveimur dómkvöddum matsmönnum, sem töldu brýnt að hann sætti öryggisgæslu og fengi meðferð á viðeigandi stofnun. Það varð niðurstaða héraðsdóms og Hæstaréttar að X hefði verið ófær um að stjórna gerðum sínum á verknaðarstundu og teldist því ósakhæfur. Hann var því sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins. Með hliðsjón af eðli sjúkdómsins og háttsemi X var hins vegar fallist á að hann skyldi sæta öryggisgæslu samkvæmt 62. gr. almennra hegningarlaga. Þá var hann dæmdur til að greiða A 300.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 6. október 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess aðallega að ákærði verði dæmdur til refsingar, en til vara að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess að hnekkt verði þeirri niðurstöðu héraðsdóms að hann skuli sæta öryggisgæslu og jafnframt, að hann verði látinn sæta vægustu refsingu sem lög leyfa og komi gæsluvarðhald frá 23. apríl til og með 6. september 2005 til frádráttar henni.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Allur sakarkostnaður fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun, sem verða að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Allur sakarkostnaður fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, X, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur.
44/2006

G var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft samræði við X í samkvæmi á meðan hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Í héraðsdómi, sem staðfestur var um sakfellingu ákærða, var talið sannað að G hefði notfært sér svefndrunga X til að koma fram vilja sínum og þar með brotið gegn 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hann dæmdur í 15 mánaða fangelsi og til að greiða X 700.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 12. janúar 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms, þyngingar á refsingu og miskabóta að fjárhæð 1.000.000 krónur.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Hann krefst þess einnig að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða, miskabætur og um sakarkostnað. Refsing hans þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf Á-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um miskabætur og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 281.631 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur.
451/2006

Kröfu L um að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 var hafnað þar sem óútskýrður dráttur hafði orðið á því að ákæra væri gefin út á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 12. september 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi vegna gruns um aðild að skotárás 21. júní 2006 við [...] í Hafnarfirði og tilraun til brennu á sama stað aðfararnótt næsta dags; frá 22. júní 2006 á grundvelli a. liðar 103. gr. laga nr. 19/1991, en frá 5. júlí 2006 á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laganna sbr. dóm Hæstaréttar 7. júlí 2006 í máli nr. 362/2006. Með þeim dómi var styttur sá gæsluvarðhaldstími sem héraðsdómur hafði ákveðið. Af gögnum málsins verður ekki annað ráðið en taka hefði mátt ákvörðun um ákæru á þeim tíma sem þar var ákveðinn. Af hálfu sóknaraðila hefur ekki verið gefin skýring á þeim drætti sem orðið hefur á meðferð málsins að þessu leyti og þau rannsóknargögn sem aflað hefur verið á þessu tímabili, síðast 2. ágúst 2006, réttlæta hann ekki. Við svo búið verður ekki fallist á kröfu sóknaraðila um frekari framlengingu á gæsluvarðhaldi varnaraðila og verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.