211/2008

H var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið HD með þeim afleiðingum að vinstri framtönn hans brotnaði. Upplýst var að tönnin sem brotnaði hefði verið postulínstönn. Fallist var á með héraðsdómi að brotið hefði verið réttilega heimfært til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga þar sem tönnin og rót hennar eyðilögðust en ekki einungis postulínskróna hennar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 3. apríl 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds sem krefst staðfestingar á refsiákvörðun en að dæmdar verði miskabætur til handa H-kk-þgf D-kk-þgf að fjárhæð 350.000 krónur.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara krefst hann refsilækkunar. Þá krefst hann að miskabótakröfu verði vísað frá dómi en að öðrum kosti krefst hann lækkunar hennar.

Með vottorðum D-kk-ef H-kk-ef tannlæknis 3. janúar og 3. september 2007 svo og framburði hans fyrir héraðsdómi 19. febrúar 2008 er leitt í ljós að framtönn sú, sem brotnaði í H-kk-þgf D-kk-þgf, hafi verið tönn með venjulegri rót en postulínskrónu. Hafi rót tannarinnar skemmst og því orðið að fjarlægja hana. Hafi því orðið að græða títan gervirót í efri kjálka H-kk-ef sem ætlunin sé að festa gervitönn við. Hörfun hafi hins vegar orðið á tannholdi í kringum gervirótina og hafi verið reynt að lagfæra það með mjúkvefjaflutningum. Ekki sé fullreynt hvort það muni takast, en að öðrum kosti muni H-kk-nf bera lýti við framtönn sem sé bagalegt fyrir hann.

Þegar litið er til þess að tönnin og rót hennar eyðilögðust en ekki einungis postulínskróna hennar er fallist á með héraðsdómi að brotið sé réttilega heimfært til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Við ákvörðun refsingar er litið þess að ákærði, sem ekki hefur áður gerst sekur um refsivert brot, játaði að hafa slegið til brotaþola bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. Þá verður einnig litið til 4. töluliðar 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga, en brotaþoli hafði rétt áður sýnt sambúðarkonu ákærða stórfellda móðgun í verki. Refsing ákærða er ákveðin fangelsi í tvo mánuði, sem bundin verður skilorði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði hefur ekki fært fullnægjandi rök fyrir frávísun miskabótakröfu brotaþola sem byggð er á 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Með vísan til forsendna héraðsdóms þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 300.000 krónur. Þá skulu óröskuð standa ákvæði héraðsdóms um frávísun skaðabótakröfu.

Niðurstaða héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Með tilliti til þess að ákærði er dæmdur fyrir þá háttsemi sem hann játaði í héraði verður áfrýjunarkostnaði málsins, þar með talin málsvarnarlaunum skipaðs verjenda ákærða, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði, samkvæmt 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991, skipt þannig að ákærði greiði tvo þriðju hluta hans en einn þriðji hluti greiðist úr ríkissjóði, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, H-kk-nf V-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í tvo mánuði. Fullnustu refsingarinnar er frestað og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppsögu þessa dóms haldi ákærði almennt skilorð samkvæmt 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði H-kk-þgf D-kk-þgf 300.000 krónur í miskabætur, ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 27. september 2006 til 9. desember 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga af fjárhæðinni frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um frávísun kröfu um skaðabætur og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, ákveðast 249.000 krónur. Þau og annan áfrýjunarkostnað, samtals krónur 263.287, skal ákærði greiða að tveimur þriðju hlutum, en einn þriðji hluti áfrýjunarkostnaðar greiðist úr ríkissjóði.