145/2008

Fyrir héraðsdómi kröfðust E og G þess að nafngreindur maður yrði dómkvaddur til að meta ætlaða galla á fasteign, en sami maður hafði áður verið dómkvaddur til sömu matsstarfa og skilað matsgerð. Var fallist á kröfuna með hinum kærða úrskurði. Talið var að ekki væru reistar sérstakar skorður við því í lögum að beðið væri um mat á atriðum sem áður hefðu verið metin og ekki endanlega leidd til lykta fyrir dómi. Þá var talið að umræddur maður yrði ekki talinn vanhæfur til matsstarfa af þeirri ástæðu einni að hann hefði áður verið dómkvaddur til að leggja mat á sama atriði, enda laut matsbeiðni ekki að yfirmati. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 4. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. febrúar 2008, þar sem fallist var á beiðni varnaraðila um að H-kk-nf S. G-kk-nf yrði dómkvaddur að nýju sem matsmaður til að framkvæma mat á ætluðum göllum á fasteigninni Tröllaborgum 4 í Reykjavík, eignarhlutum 0101 og 0201 og hver kostnaður sé við viðgerðir og endurbætur. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að beiðni um dómkvaðningu matsmanns verði hafnað en til vara að hafnað verði beiðni varnaraðila um að H-kk-nf S. G-kk-nf verði dómkvaddur að nýju til að framkvæma hið umbeðna mat. Þá krefjast sóknaraðilar málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Varnaraðilar eiga samkvæmt 1. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 rétt á að afla í einkamáli þeirra sönnunargagna sem þeir telja málstað sínum til framdráttar. Er að meginreglu hvorki á valdi gagnaðila né dómstóla að takmarka þann rétt umfram það sem leiðir af ákvæði 3. mgr. sömu lagagreinar. Eina áskilnaðinn um form og efni matsbeiðna er að finna í 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991, sbr. þó 64. gr. sömu laga, en samkvæmt fyrrnefnda ákvæðinu skal í matsbeiðni koma skýrlega fram hvað eigi að meta, hvar það sé sem meta á og hvað aðili hyggst sanna með matinu. Ekki eru reistar sérstakar skorður við því að beðið sé um mat á atriðum sem áður hafa verið metin en hafa ekki endanlega verið leidd til lykta fyrir dómi. Enn síður er fyrir það girt að aflað sé nýrrar matsgerðar til viðbótar eldri matsgerð. Þá þykir 3. mgr. 46. gr. sömu laga ekki standa dómkvaðningu í vegi enda ekki bersýnilegt að matsgerð samkvæmt beiðninni komi ekki til með að skipta máli eða verði tilgangslaus, en varnaraðilar bera áhættuna af notagildi matsgerðar til sönnunar í málinu og kostnað af öflun hennar.

Með vísan til þess sem að framan greinir eru ekki efni til að hafna því að hin umbeðna dómkvaðning fari fram.

Varakrafa sóknaraðila er byggð á því að H-kk-nf S. G-kk-nf sé vanhæfur til að framkvæma matið. Maður verður ekki talinn vanhæfur til matsstarfa af þeirri ástæðu einni að hann hafi áður verið dómkvaddur til að leggja mat á sama atriðið, enda lýtur matsbeiðnin ekki að yfirmati. Af þessum sökum eru ekki efni til að hafna því að H-kk-nf S. G-kk-nf verði dómkvaddur að nýju til að framkvæma hið umbeðna mat.

Með framangreindum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur. Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.