460/2008

A krafðist viðurkenningar á greiðsluskyldu ríkissjóðs á bótum henni til handa vegna líkamsárásar sem hún varð fyrir 2. febrúar 2001. Hún hafði sótt um bætur til bótanefndar samkvæmt lögum nr. 69/1995 um greiðsluskyldu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota 2. nóvember 2006. Hafði það verið gert á grundvelli 3. mgr. 6. gr. laganna þar sem heimilað er að víkja frá skilyrðum 2. mgr. greinarinnar um tveggja ára tímafrest á umsókn til nefndarinnar frá því að brot er framið ef veigamikil rök mæla með því. Þegar A sótti um bætur til nefndarinnar voru fimm ár og níu mánuðir liðnir frá broti. A byggði meðal annars kröfu sína á því að með synjun bótanefndarinnar á erindi hennar hefði verið brotið gegn jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar. Ekki var fallist á kröfu hennar á þeim grundvelli þar sem hún hefði ekki gert sérstaka grein fyrir í hverju hún teldi það brot felast. Bótanefnd hefði hafnað því að veigamikil rök mæltu með fráviki frá fyrrgreindri reglu um tveggja ára tímafrest á umsókn í tilviki A. Taldi Hæstiréttur að ekki væru efni til að dómstólar hnekktu því mati og var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. ágúst 2008. Hún krefst þess að viðurkennd verði greiðsluskylda ríkissjóðs á bótum henni til handa vegna líkamsárásar sem hún varð fyrir 2. febrúar 2001. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi sótti áfrýjandi 2. nóvember 2006 um bætur til bótanefndar samkvæmt lögum nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota. Var það gert á grundvelli 3. mgr. 6. gr. laganna þar sem heimilað er að víkja frá skilyrðum 2. mgr. greinarinnar um tveggja ára tímafrest á umsókn til nefndarinnar frá því að brot er framið ef veigamikil rök mæla með því. Þegar áfrýjandi sótti um bætur til nefndarinnar voru fimm ár og níu mánuðir liðnir frá broti. Í hinum áfrýjaða dómi er rakin meðferð málsins fyrir bótanefnd og forsendur og sjónarmið nefndarinnar sem lágu að baki mati hennar fyrir höfnun á erindi áfrýjanda. Áfrýjandi kveðst meðal annars byggja kröfu sína á því að með synjun bótanefndar á erindi hennar hafi verið brotið gegn jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar. Hún hefur hins vegar ekki gert sérstaka grein fyrir í hverju hún telur það brot felast. Verður ekki fallist á kröfu hennar á þessum grundvelli. Bótanefnd hafnaði því að veigamikil rök mæltu með fráviki frá fyrrgreindri reglu um tveggja ára tímafrest á umsókn í tilviki áfrýjanda. Ekki eru efni til að dómstólar hnekki því mati. Með þessum athugasemdum verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður. Um gjafsóknarkostnað fyrir Hæstarétti fer eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar 200.000 krónur.