179/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Ó á hendur S var vísað frá dómi en málið var til komið vegna starfsloka Ó hjá S. Talið var að krafa Ó um viðurkenningu á ólögmæti uppsagnar hans væri málsástæða fyrir annarri kröfu Ó um að viðurkennd yrði bótaskylda S vegna tjóns Ó vegna sömu uppsagnar. Yrði því ekki lagður dómur á fyrri kröfuna. Þá var Ó hvorki talinn hafa gert grein fyrir því fjárhagslega tjóni sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna starfslokanna né hvernig þau tengdust meintu einelti sem hann taldi sig hafa orðið fyrir. Einnig var í dómi Hæstaréttar tekið fram að við úrlausn málsins skipti túlkun ákvæða tiltekins kjarasamnings verulegu máli en málið hefði ekki verið reifað með tilliti til hans af hálfu Ó og hann ekki lagður fram. Braut málatilbúnaður Ó gegn e. lið 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. mars 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. febrúar 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvikum og málsástæðum aðila er lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar greinir nánar hefur sóknaraðili uppi í málinu viðurkenningarkröfur í tilefni af starfslokum hans sem framkvæmdastjóra tækni- og umhverfissviðs varnaraðila í september 2010. Málið var dómtekið 1. febrúar 2012 að loknum munnlegum málflutningi en vísað frá án kröfu með hinum kærða úrskurði.

Meginágreiningur aðila lýtur að því hvort starfslok sóknaraðila hafi þegar leitt af því að starf hans var lagt niður með samþykkt bæjarstjórnar varnaraðila 8. september 2010 um að breyta skipuriti sveitarfélagsins eða hvort sóknaraðila hafi verið sagt upp störfum með bréfi bæjarstjóra varnaraðila 14. sama mánaðar þar sem sóknaraðila var tilkynnt um hið breytta skipurit. Við úrlausn um það atriði verður sú ályktun dregin af gögnum málsins að túlkun ákvæða kjarasamnings milli launanefndar sveitarfélaga og samflots bæjarstarfsmannafélaga kunni að skipta verulegu máli, en báðir aðilar vitna til þess kjarasamnings í málatilbúnaði sínum án þess þó að leggja hann fram í málinu. Skortir á að málið sé reifað með tilliti til þessa af hálfu sóknaraðila. Þá verður ekki annað séð en að fyrri liður aðalkröfu sóknaraðila sé málsástæða fyrir síðari lið aðalkröfunnar og að á hann verði í því samhengi ekki lagður sérstakur dómur. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ó-kk-nf M-kk-nf, greiði varnaraðila, Seltjarnarneskaupstað, 200.000 krónur í kærumálskostnað.