9/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Póllands var staðfest. Undir rekstri málsins óskaði ákæruvaldið eftir frekari upplýsingum frá pólskum dómsmálayfirvöldum um forsendur þeirrar ákvörðunar Héraðsdóms [...] að X skyldi gert að afplána refsingu samkvæmt dómi þess dómstóls. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ákæruvaldinu hafi verið heimilt að leggja umrædd gögn fram í héraði samkvæmt 1. mgr. 110. gr. og 2. mgr. 165. gr., sbr. 4. mgr. 179. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Gögnin hafi hins vegar ekki verið þess eðlis að þörf væri á því að þau lægju fyrir þegar innanríkisráðuneytið tók ákvörðun sína um framsal X. Af þeim sökum yrði ekki talið að ráðuneytið hafi við meðferð málsins brotið gegn rannsóknarskyldu sinni samkvæmt 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Með þessum athugasemdum var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. janúar 2014. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember 2013 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 25. september sama ár um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Mál þetta sætti meðferð í héraði samkvæmt XXVII. kafla laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 177. gr. og 1. mgr. 2. gr. þeirra. Í 4. mgr. 179. gr. er kveðið á um að sé ekki öðru vísi fyrir mælt skuli meðferð slíks máls fara eftir ákvæðum laganna um almenna meðferð sakamáls eftir því sem við getur átt. Eins og greinir í hinum kærða úrskurði óskaði sóknaraðili undir rekstri málsins eftir frekari upplýsingum frá pólskum dómsmálayfirvöldum um forsendur þeirrar ákvörðunar Héraðsdóms [...] að varnaraðila skyldi gert að afplána refsingu samkvæmt dómi sama dómstóls 27. desember 2004. Var þetta bókað eftir sóknaraðila í þinghaldi 21. nóvember 2013 og lagði hann gögn þessa efnis fram í þinghaldi 11. desember sama ár, án þess að séð verði að réttargæslumaður varnaraðila hafi hreyft athugasemdum við því af sinni hálfu. Samkvæmt 1. mgr. 110. gr. og 2. mgr. 165. gr., sbr. 4. mgr. 179. gr. laga nr. 88/2008 var sóknaraðila heimilt að leggja umrædd gögn fram undir rekstri málsins, enda vörpuðu þau frekara ljósi á atvik þess. Gögnin eru hins vegar ekki þess eðlis að þörf væri á að þau lægju fyrir þegar innanríkisráðuneytið tók ákvörðun sína um framsal varnaraðila til Póllands. Af þeim sökum verður ekki talið að ráðuneytið hafi við meðferð þess stjórnsýslumáls brotið gegn rannsóknarskyldu sinni samkvæmt 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti sem ákveðin verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, Á-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.