arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
701/2013

Úrskurður héraðsdóms um að Ö skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. nóvember 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 8. nóvember 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og „verði án takmarkana“.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur setið í gæsluvarðhaldi frá 29. október 2013. Af gögnum málsins verður ráðið að rannsókn á ætlaðri refsiverðri háttsemi hans sé langt á veg komin. Þá verður ekki séð af gögnunum að fram hafi komið nýjar upplýsingar sem renni stoðum undir að áframhaldandi gæsluvarðhald sé nauðsynlegt til að koma í veg fyrir að varnaraðili geti torveldað rannsókn málsins, eins og áskilið er í a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Að þessu virtu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
702/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var á kröfu A, B, C og D um að dánarbú E yrði tekið til opinberra skipta. E lést í [...] 2013 og lauk sýslumaður skiptum á búi hans 2. september sama ár sem eignalausu samkvæmt 26. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. A, B, C og D byggðu beiðni sína á 3. mgr. 40. gr. laganna og kváðust eiga kröfu á hendur dánarbúinu um laun í uppsagnarfresti samkvæmt ráðningarsamningum við þann látna vegna umönnunarstarfa. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til þess að ekki hefði verið sýnt fram á að dánarbúi E hafi tilheyrt eignir eða að skort hafi af öðrum sökum skilyrði eftir 26. gr. laga nr. 20/1991 til ljúka skiptum á þann hátt sem gert hafði verið.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 28. október 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. nóvember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. október 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að dánarbú E yrði tekið til opinberra skipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að krafa þeirra um opinber skipti verði tekin til greina. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka, en fyrir héraðsdómi virðist hafa verið farið með mál þetta samkvæmt 1. málslið 1. mgr. 43. gr. laga nr. 20/1991 og erfingjar E ekki kvaddir til þinghalds vegna kröfu sóknaraðila.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði lést E [...] [...] 2013 og lauk sýslumaður skiptum á dánarbúi hans 2. september sama ár samkvæmt 26. gr. laga nr. 20/1991. Sóknaraðilar, sem kveðast eiga kröfur á hendur dánarbúinu um laun í uppsagnarfresti samkvæmt ráðningarsamningum við þann látna vegna umönnunarstarfa, hafa ekki sýnt fram á að varnaraðila hafi tilheyrt eignir eða að skort hafi af öðrum sökum skilyrði eftir síðastnefndu lagaákvæði til að ljúka skiptum á þann hátt, sem gert var. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
706/2012

Aðilar deildu um forsjá barns síns og var málið fellt niður að ósk K. Voru aðilar sammála um að leggja það í dóm um málskostnað. Talið var rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti félli niður og að gjafsóknarkostnaður K fyrir réttinum greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. nóvember 2012. Með bréfi 3. apríl 2013 féll áfrýjandi frá áfrýjun sinni. Aðilar óska eftir því að dómur gangi um málskostnað. Þau krefjast hvort um sig málskostnaðar fyrir Hæstarétti úr hendi hins, en áfrýjandi gerir þá kröfu fyrir sitt leyti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt fyrir réttinum.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er málið fellt niður.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 400.000 krónur.
706/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. október 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 27. nóvember 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
707/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem S var meinað að leggja fram sex eigin skýrslur rannsakenda en kröfum X, Y, X, Þ, Æ og Ö um að S yrði meinað að leggja fram skjal með yfirskriftinni „Tímalína“ ásamt gögnum er því skjali fylgdu, hafnað. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, sagði að skýrslur þær sem um ræddi væru í raun greinargerðir, samdar eftir útgáfu ákæru. Framlagning þeirra rúmaðist því ekki innan heimilda ákæruvaldsins samkvæmt ákvæðum laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og yrði því að hafna kröfu S um að þær yrðu lagðar fram í málinu. Hvað varðaði skjal með yfirskriftina „Tímalína“ væri um að ræða sönnunargögn með yfirliti í tímaröð yfir tiltekna atburði og tilvísanir í rannsóknargögn og samkvæmt lögum um meðferð sakamála væri S heimilt að leggja þau gögn fram.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. nóvember 2013, þar sem sóknaraðila var ekki heimilað að leggja fram sex eigin skýrslur rannsakenda, en kröfu varnaraðila að öðru leyti hafnað. Kæruheimild er í p. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar fyrir sitt leyti með kæru 4. nóvember 2013. Þeir krefjast þess að þeim hluta hins kærða úrskurðar, þar sem kröfu þeirra var hafnað, verði hrundið, en staðfestur verði sá hluti úrskurðarins að sóknaraðila verði meinað að leggja fram skjal með yfirskriftinni: „Tímalína“ ásamt gögnum sem því skjali fylgja.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
708/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem krafa N við slit fjármálafyrirtækisins L hf. var viðurkennd sem almenn krafa, sbr. 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Vísað var til þess að í 2. mgr. 117. gr. sömu laga væri meðal annars áskilið að í kröfulýsingu skyldi tiltaka svo skýrt sem verða mætti hverrar stöðu sé krafist að krafa njóti í skuldaröð og að í því fælist að greina þyrfti sérstaklega frá því í kröfulýsingu ef ef kröfuhafi æskti þess að kröfu hans yrði skipað í réttindaröð við slit skuldara á annan veg en sem almennri kröfu. Þar sem í kröfulýsingu N var einungis tiltekið að krafa hans væri innstæðukrafa á grundvelli heildsöluinnlána, var að virtum dómum Hæstaréttar ekki talið að hún hefði fullnægt fyrrgreindum áskilnaði 117. gr. laga nr. 21/1991 á þann veg að unnt væri að taka til greina kröfu N um að lýst krafa hans yrði viðurkennd sem forgangskrafa.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. október 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. nóvember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. október 2013 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um viðurkenningu á því að krafa hans á hendur varnaraðila að fjárhæð 11.164.613,69 sterlingspund njóti stöðu í réttindaröð við slit varnaraðila samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, en kröfunni skipað í réttindaröð við slitin samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreind krafa hans tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að skipa kröfu sóknaraðila við slit varnaraðila að fjárhæð 11.164.613,69 sterlingspund í réttindaröð við slitin sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Samkvæmt 3. mgr. 99. gr. sömu laga, sbr. 1. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 skal krafan á hendur varnaraðila í erlendum gjaldmiðli færð til íslensks gjaldmiðils eftir skráðu sölugengi 22. apríl 2009, þegar varnaraðili var tekinn til slita.

Ákvæði úrskurðar héraðsdóms um málskostnað verður staðfest.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Viðurkennd er krafa sóknaraðila, Newcastle Building Society, við slit varnaraðila, LBI hf., að fjárhæð 11.164.613,69 sterlingspund og nýtur hún stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Gengi framangreinds erlends gjaldmiðils miðast við sölugengi hans 22. apríl 2009.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 250.000 krónur í kærumálskostnað.
710/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að tvö börn A yrðu vistuð utan heimilis hennar í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. október 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. nóvember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. október 2013 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að börn sóknaraðila, C og D, verði vistuð utan heimilis sóknaraðila í 12 mánuði frá 24. júní 2013 að telja. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að vistun barna hennar utan heimilis verði markaður „skemmri tími, til 30. nóvember 2013.“ Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
711/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu E hf. um að H yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli hennar á hendur E hf. til heimtu greiðslu vegna launa og orlofs á uppsagnarfresti, þar sem ekki hefðu verið lögð fram í málinu gögn er leiddu nægar líkur að því að H væri ófær um greiðslu málskostnaðar þannig að fullnægt væri skilyrðum b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. október 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. nóvember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. október 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli hennar á hendur sóknaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í málinu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Eignarhaldsfélagið Fengur hf., greiði varnaraðila, H-kvk-þgf R-kvk-þgf H-kvk-þgf, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
712/2012

M og K deildu um forsjá sonar síns og umgengni við hann. Áður höfðu þau samkvæmt samkomulagi farið sameiginlega með forsjá drengsins sem hafði haft lögheimili hjá K og verið eina viku í senn hjá hvoru foreldri. Í héraðsdómi kom fram að samkvæmt þágildandi 2. mgr. 43. gr. barnalaga nr. 76/2003 yrði ekki með dómi kveðið á um að forsjá barns yrði sameiginleg og yrði því að taka afstöðu til þess hvor aðila skyldi fara með forsjá drengsins. Samkvæmt mati dómkvadds matsmanns var talið að báðir foreldrar væru mjög hæfir til að fara með forsjá drengsins og hefðu góð tengsl við hann. Jafnframt kom þar fram að drengurinn vildi hafa óbreytt ástand og hefði hann lýst yfir vilja sínum til að umgangast báða foreldra sína jafnt en að ætla mætti að hann vildi ekki gera upp á milli foreldra sinna. Fyrir dómi ítrekaði matsmaður þessa skoðun sína. Taldi héraðsdómur að þegar litið væri til álitsgerðar og skýrslu matsmannsins fyrir dómi og þess sem fyrir lægi um líðan drengsins að hagsmunum hans væri best borgið færi M með forsjá hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. nóvember 2012. Hún krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur ásamt meðferð málsins í héraði frá upphafi aðalmeðferðar og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný. Til vara krefst áfrýjandi að hún verði „sýknuð af kröfum stefnda í héraði“ og að samkomulag aðila 13. júlí 2009 um sameiginlega forsjá með dreng málsaðila verði fellt úr gildi en áfrýjanda falin forsjá hans. Þá krefst hún þess að kveðið verði á um inntak umgengni við drenginn. Jafnframt krefst áfrýjandi þess að stefnda verði gert að greiða einfalt meðlag með drengnum frá uppsögu dóms Hæstaréttar til fullnaðs 18 ára aldurs hans. Að lokum krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Engin efni eru til að fallast á kröfu áfrýjanda um ómerkingu héraðsdóms og heimvísun málsins.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
714/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu F um að héraðsdómara og tveimur sérfróðum meðdómsmönnum yrði gert að víkja sæti í málinu.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. október 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. nóvember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. október 2013 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari og sérfróðu meðdómsmennirnir R-kk-nf S-kk-nf og B-kk-nf P-kk-nf S-kk-nf vikju sæti í málinu. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreind krafa hennar tekin til greina. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
717/2012

Auk umferðar- og fíkniefnalagabrota var X sakfelldur í héraði fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Var honum gert að sæta fangelsi í 6 mánuði auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt og gert að sæta upptöku á fíkniefnum og nánar tilgreindum hlutum. Fyrir Hæstarétti kom einungis til endurskoðunar sakfelling X fyrir líkamsárás. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með vísan til þess að X hefði ekki getað dulist að áverkar gætu hlotist af þeirri háttsemi hans að slá A „í augað“, en þá háttsemi hafði hann játað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 26. nóvember 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða verði staðfest, en að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af ákæru fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og að refsing sú sem honum var gerð í hinum áfrýjaða dómi verði milduð.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi hefur ákærði játað að hafa slegið brotaþola ,,í augað“, en kvað það hafa verið óviljaverk. Ákærða gat ekki dulist að áverkar gætu hlotist af þessari háttsemi hans. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 217.184 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
722/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli B vegna nauðungarsölu var vísað frá dómi með vísan til þess að sá tímafrestur sem fram kæmi í 80. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, til að leita úrlausnar héraðsdómara um gildi nauðungarsölu, hefði verið liðinn.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. október 2013, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðilum vegna nauðungarsölu, sem fram fór hjá sýslumanninum í Hafnarfirði 1. mars 2013 á fasteign sóknaraðila að Vesturvangi 8 þar í bæ var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr., laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess „aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og til vara að hinum kærða úrskurði verði hrundið og að dómkröfur sóknaraðila í héraði verði teknar til efnislegrar úrlausnar.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins var sóknaraðili ekki viðstaddur uppkvaðningu hins kærðar úrskurðar en honum mun hafa borist úrskurðurinn 25. október 2013. Kæra barst því héraðsdómi innan kærufrests.

Um kröfu sína vísar sóknaraðili til 80. gr. laga nr. 90/1991. Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði var liðinn sá tímafrestur sem í ákvæðinu greinir er sóknaraðili leitaði í máli þessu úrlausnar héraðsdómara um gildi nauðungarsölu sem fram fór 1. mars 2013 á umræddri fasteign. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
723/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli ÍP ehf. á hendur A hf. vegna uppboðsbeiðni þess síðarnefnda um uppboð á tiltekinni eign og uppboðsmeðferðar sýslumanns, var vísað frá dómi. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að A hf., sem var gerðarbeiðandi við meðferð málsins hjá sýslumanni, hefði ekki fallist á það eða samþykkt fyrir sitt leyti að ágreiningur yrði borinn undir héraðsdóm á þessu stigi málsins en samkvæmt nánar tilgreindum ákvæðum IV. kafla laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu væri samþykki A hf. skilyrði þess að svo mætti vera. ÍP ehf. hefði ekki fært fyrir því rök að bera mætti ágreining um héraðsdóm allt að einu. Þá væru málsástæður ÍP ehf. auk þess þannig fram settar að örðugt væri að glöggva sig á hvaða málsástæða ætti við um hvaða dómkröfu og væri rökstuðningur fyrir kröfum hans ekki svo skýr sem skyldi. Staðfesti Hæstiréttur hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 24. október 2013, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila vegna „uppboðsbeiðni varnaraðila frá 10. maí 2012, um uppboð á“ Hallkelshólum „lóð 168504, Grímsnes- og Grafningshreppi, fnr. 227-5317“ og uppboðsmeðferðar sýslumannsins á Selfossi, var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, sbr. j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur en til vara að honum verði hrundið og „að dómkröfur sóknaraðila í héraði verði teknar til efnislegrar úrlausnar.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Í Paradís ehf., greiði varnaraðila, Arion banka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.