arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
661/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu X um afhendingu peninga, símkorta og farsíma, sem hald hafði verið lagt á af lögreglu, var hafnað. Hæstiréttur, sem staðfesti úrskurð héraðsdóms, taldi að skilyrði haldlagningar væru fyrir hendi í málinu, sbr. 1. mgr. 68. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. desember 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. desember 2011, þar sem kröfu varnaraðila um afhendingu nánar tiltekinna muna, sem hald hafði verið lagt á af lögreglu, var hafnað. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að haldi verði aflétt af þeim munum sem lögregla lagði hald á við og eftir handtöku varnaraðila og enn er óskilað, það er peningar að fjárhæðum 17.600 evrur og 160.000 krónur, 14 A símkort og svonefndir „startpakkar“ og „útskrift úr Apple Iphone farsíma.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fyrir héraðsdóm voru lögð fram gögn er varða tölvupóst, sem fenginn var úr farsíma varnaraðila, er bera þess merki að hann kunni að tengjast umfangsmiklum brotum sem til rannsóknar eru hjá sóknaraðila og gerð er grein fyrir í hinum kærða úrskurði. Samkvæmt 1. mgr. 68. gr. laga nr. 88/2008 er meðal annars heimilt að leggja hald á muni ef ætla má að þeir hafi að geyma sönnunargildi í sakamáli, þeirra hafi verið aflað á refsiverðan hátt eða að þeir kunni að verða gerðir upptækir. Fallist verður á að þessum skilyrðum 1. mgr. 68. gr. sé fullnægt í málinu. Með þessari athugasemd en að að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
661/2012

Lífeyrissjóðurinn L lýsti kröfu við slit fjármálafyrirtækisins S hf. vegna lífeyrisskuldbindinga sem hvíldu á S hf. en krafan var til komin vegna  ógjaldfallinna lífeyrishækkana samkvæmt 1. mgr. 33. gr. laga nr. 1/1997 um Lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins. Krafa L var hvorki reist á vinnusamningi né fól hún í sér beint endurgjald fyrir vinnu. Með vísan til þess auk almennra sjónarmiða við skýringu 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og samræmisskýringar við 4. tl. sömu greinar var því hafnað að krafa L væri forgangskrafa í skilningi 1. tl. 112. gr. laga nr. 21/1991. Með vísan til ýmissa sjónarmiða um skýringu 1. mgr. 33. gr. laga nr. 1/1997 og 4. tl. 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 var því hafnað að krafa samkvæmt fyrrnefnda ákvæðinu ætti undir síðarnefnda ákvæðið.  Var því ekki fallist á með L að krafa lífeyrissjóðsins yrði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 við slit S hf. heldur væri hún almenn krafa sbr. 113. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. október 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. október 2012. Þar var hafnað kröfu sóknaraðila um að krafa hans gegn varnaraðila, nr. 126 í kröfuskrá, vegna lífeyrisskuldbindinga yrði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við slit varnaraðila. Var viðurkennt að þeirri kröfu skyldi við slitin skipað í skuldaröð sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. sömu laga. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðili krefst þess að krafa hans á hendur varnaraðila verði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir héraðsdómi og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar og dóma Hæstaréttar 1. september 2003 í máli nr. 326/2003, sem birtur er í dómasafni réttarins það ár, bls. 2950, og 26. október 2012 í máli nr. 624/2012 verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Lífeyrissjóður starfsmanna ríkisins, greiði varnaraðila, Sparisjóði Reykjavíkur og nágrennis hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
662/2012

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni hans um dómkvaðningu matsmanns til að meta atriði er snertu verðmæti nánar tilgreindra lánasamninga við framsal þeirra frá K hf. til A hf. Talið var að mat það er S sóttist eftir skipti ekki máli við úrlausn ágreinings aðilanna og því þjónaði ekki tilgangi að afla matsgerðarinnar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Var úrskurður héraðsdóms um að hafna beiðni S um dómkvaðningu matsmanns því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. október 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. október 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að dómkveðja mann til að framkvæma hið umbeðna mat. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem nánar er rakið í hinum kærða úrskurði leitar sóknaraðili eftir mati á atriðum sem snerta verðmæti lánasamninga við framsal 21. október 2008 frá varnaraðila til Nýja Kaupþings banka hf., nú Arion banka hf. Þetta skiptir ekki máli við úrlausn ágreinings aðilanna og þjónar því ekki tilgangi að afla matsgerðar þar að lútandi, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf P. K-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
663/2012

I kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni hans um dómkvaðningu matsmanns til að meta atriði er snertu verðmæti nánar tilgreindra lánasamninga við framsal þeirra frá K hf. til A hf. Talið var að mat það er I sóttist eftir skipti ekki máli við úrlausn ágreinings aðilanna og því þjónaði ekki tilgangi að afla matsgerðarinnar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Var úrskurður héraðsdóms um að hafna beiðni I um dómkvaðningu matsmanns því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. október 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. október 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að dómkveðja mann til að framkvæma hið umbeðna mat. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem nánar er rakið í hinum kærða úrskurði leitar sóknaraðili eftir mati á atriðum sem snerta verðmæti lánasamninga við framsal 21. október 2008 frá varnaraðila til Nýja Kaupþings banka hf., nú Arion banka hf. Þetta skiptir ekki máli við úrlausn ágreinings aðilanna og þjónar því ekki tilgangi að afla matsgerðar þar að lútandi, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, I-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
665/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Póllands var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. október 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. október 2012, þar sem staðfest er ákvörðun innanríkisráðherra 27. júní sama ár um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 180.000 krónur.
667/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. október 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. október 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 28. nóvember 2012 klukkan 16, en þó ekki lengur en þar til dómur gengur í máli hans. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 29. júlí 2012. Honum er gefið að sök að hafa að kvöldi 28. sama mánaðar veist A með hnífi með þeim afleiðingum meðal annars að brotaþoli hafi hlotið stungusár vinstra megin á brjóstkassa þannig að hnífurinn hafi gengið inn í vinstra lunga hans og valdið loftbrjósti. Gæsluvarðhald varnaraðila frá 9. ágúst 2012 hefur verið reist á 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Í þremur dómum Hæstaréttar í málum nr. 539/2012 uppkveðnum 10. ágúst 2012, nr. 589/2012 uppkveðnum 7. september það ár og í máli nr. 626/2012 uppkveðnum 4. október sama ár hefur verið fallist á að sterkur grunur leiki á að varnaraðili hafi framið afbrot sem varðað getur 10 ára fangelsi. Í síðastnefnda dóminum er áréttað að sú ályktun verði dregin af þeim sakargiftum sem varnaraðili er borinn að hann sé hættulegur umhverfi sínu, verði hann látinn laus, þannig að áframhaldandi gæsluvarðhald sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna, sbr. 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Ákæra var gefin út á hendur varnaraðila 24. september 2012 vegna hins ætlaða brots og málið þingfest 3. október sama ár. Enginn óþarfa dráttur hefur orðið á meðferð málsins. Verður fallist á með héraðsdómi að enn séu skilyrði til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi þann tíma sem mælt er fyrir um í hinum kærða úrskurði. Verður hann því staðfestur.

Varnaraðili lýsti yfir kæru til Hæstaréttar þegar eftir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar. Hann hefur ekki skilað greinargerð til Hæstaréttar og hefur hvorki við meðferð málsins í héraði né hér fyrir dómi bent á nein ný atvik sem gerst hafa frá því að dómur Hæstaréttar í máli nr. 626/2012 var kveðinn upp, sem réttlætt geti að hinum kærða úrskurði yrði skotið til Hæstaréttar. Er kæra úrskurðarins því með öllu að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
670/2012

Hafnað var kröfu X um að ákæruvaldinu yrði gert að afla nánar tilgreindra gagna í sakamáli, sem höfðað hafði verið á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. nóvember 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. nóvember 2012, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að sóknaraðila yrði gert að afla upplýsinga um gögn og nánar tiltekin viðskipti Landsbanka Íslands hf. við A ehf. í máli sem sóknaraðili hefur höfðað á hendur honum. Kæruheimild er í p. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Varnaraðili krefst þess að lagt verði fyrir sóknaraðila að afla gagna þeirra sem lýst er í hinum kærða úrskurði.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili hefur ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að þau gögn og upplýsingar, sem hann fer fram á að héraðsdómari leggi fyrir sóknaraðila að afla, geti haft þýðingu við málsvörn varnaraðila. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
673/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú Á ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu Í hf. á þeim grundvelli að Á hafði ekki sinnt áskorun samkvæmt 5. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Ekki var fallist á með Á ehf. að orðið hefði verið við áskoruninni en óumdeilt var að ekki barst greiðsla inn á kröfuna innan frests. Þá var talið að Á ehf. hefði ekki hnekkt útreikningum Í hf. á fjárhæð kröfunnar en samkvæmt þeim var krafa Í hf. umtalsvert hærri en verðmæti veðbundinna eigna Á ehf. Var því fallist á kröfu Í hf. um að bú Á ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. nóvember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. október 2012, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málavöxtum er lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar greinir krafðist varnaraðili þess að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta á þeim grundvelli að sóknaraðili hefði ekki sinnt áskorun hans samkvæmt 5. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 17. gr. laga nr. 95/2010. Í henni var skorað á sóknaraðila að lýsa því yfir skriflega að hann væri fær um að greiða skuld sína við varnaraðila innan skamms. Væri ekki orðið við áskoruninni innan þriggja vikna eða bærist ekki greiðsla á hinni gjaldföllnu skuld innan þess tíma væri litið svo á að sóknaraðili væri ógjaldfær og mætti hann búast við að krafa yrði sett fram um gjaldþrotaskipti á búi hans. Áskorunin var birt fyrirsvarsmanni sóknaraðila 14. maí 2012.

Ekki verður fallist á það með sóknaraðila að með bréfi sínu til varnaraðila 30. maí 2012 hafi sóknaraðili orðið við framangreindri áskorun varnaraðila og óumdeilt er að ekki barst greiðsla inn á kröfuna innan frestsins. Þá hefur sóknaraðili ekki hnekkt útreikningum varnaraðila á fjárhæð kröfu hans. Miðað við útreikninga þessa er krafa varnaraðila umtalsvert hærri en verðmæti hinna veðbundnu eigna sóknaraðila eins og gerð er grein fyrir í hinum kærða úrskurði. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ásafélagið ehf., greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
674/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. og 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. nóvember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. nóvember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hennar í Hæstarétti, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 1. febrúar 2013 klukkan 17. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að henni verði gert að sæta farbanni. Að því frágengnu krefst hún þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili hefur upplýst í greinargerð sinni til Hæstaréttar að sá dráttur, sem varð á því að frumgögn hafi borist embættinu frá Héraðsdómi Reykjaness, verði skýrður með umfangi málsins og tímafrekri endurritun á skýrslum ákærðu og vitna við aðalmeðferð málsins. Liggi fyrir að endurritin verði 437 blaðsíður. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
675/2011

G, eiginmaður O, lést er vélbátnum Berki frænda hvolfdi í desember 2009 þegar verið var að sigla honum frá Vopnafirði til Reykjavíkur. O krafði V hf. um bætur úr tryggingu gullkorts VISA, en flugfargjald vegna ferðarinnar var greitt með kortinu. Deildu aðilar um það hvort G hefði verið í vinnu er hann lést eða á ferðalagi samkvæmt skilmálum vátryggingarinnar. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti með vísan til forsendna, sagði að ekki yrði litið fram hjá því að G hefði setið í stjórn þess félags sem keypti vélbátinn auk þess að vera framkvæmdastjóri þess. Hafi kaupin á bátnum og flutningur hans verið liður í þeirri starfsemi sem félaginu hafi verið ætluð. Jafnvel þótt G hefði ekki verið launaður starfsmaður félagsins þótti ljóst að hann hefði verið við vinnu í þágu þess er hann lést. Voru atvik málsins því talin falla utan gildissviðs tryggingarinnar og var V hf. sýknað af kröfu O.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. desember 2011. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 9.000.000 krónur með 6% ársvöxtum frá 16. desember 2009 til 1. janúar 2010, með 5,7% ársvöxtum frá þeim degi til 15. mars sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt þykir að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
675/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. og 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. nóvember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. nóvember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans í Hæstarétti, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 1. febrúar 2013 klukkan 17. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili hefur upplýst í greinargerð sinni til Hæstaréttar að sá dráttur, sem varð á því að frumgögn hafi borist embættinu frá Héraðsdómi Reykjaness, verði skýrður með umfangi málsins og tímafrekri endurritun á skýrslum ákærðu og vitna við aðalmeðferð málsins. Liggi fyrir að endurritin verði 437 blaðsíður. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
676/2011

G, eiginmaður O, lést er vélbátnum Berki frænda hvolfdi í desember 2009 þegar verið var að sigla honum frá Vopnafirði til Reykjavíkur. O krafði V hf. um um greiðslu dánarbóta úr svokallaðri frítímaslysatryggingu fjölskyldutryggingar sem G hafði hjá V hf. Deildu aðilar um það hvort G hefði verið í vinnu er hann lést eða í frístund samkvæmt skilmálum vátryggingarinnar. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti með vísan til forsendna, sagði að ekki yrði litið fram hjá því að G hefði setið í stjórn þess félags sem keypti vélbátinn auk þess að vera framkvæmdastjóri þess. Hafi kaupin á bátnum og flutningur hans verið liður í þeirri starfsemi sem félaginu hafi verið ætluð. Jafnvel þótt G hefði ekki verið launaður starfsmaður félagsins þótti ljóst að hann hefði verið við vinnu í þágu þess er hann lést. Voru atvik málsins því talin falla utan gildissviðs tryggingarinnar og var V hf. sýknað af kröfu O.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. desember 2011. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 6.509.000 krónur með 6% ársvöxtum frá 16. desember 2009 til 1. janúar 2010, með 5,7% ársvöxtum frá þeim degi til 15. mars sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt þykir að hvor aðila beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
676/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. og 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. nóvember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. nóvember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans í Hæstarétti, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 1. febrúar 2013 klukkan 17. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærðar úrskurðar.

Sóknaraðili hefur upplýst í greinargerð sinni til Hæstaréttar að sá dráttur, sem varð á því að frumgögn hafi borist embættinu frá Héraðsdómi Reykjaness, verði skýrður með umfangi málsins og tímafrekri endurritun á skýrslum ákærðu og vitna við aðalmeðferð málsins. Liggi fyrir að endurritin verði 437 blaðsíður. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.