arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
250/2007

Barnaverndarnefnd R krafðist þess að K og M yrðu svipt forsjá dóttur sinnar sem fædd var 2005. Í málinu var lögð fram sálfræðileg átlitsgerð þar sem fram kom að K og M ættu bæði að baki langa sögu um misnotkun vímuefna og að hvorugt þeirra hefði farið í meðferð vegna vímuefnavanda síns. Hefði K þá meðal annars verið í neyslu á meðgöngutímanum. Þá bentu niðurstöður til þess að eftir að barnið var vistað hjá móðurömmu sinni hefði það sýnt miklar framfarir í þroska og myndað sterk tengsl við móðurömmu sína. Í héraðsdómi, sem var staðfestur með vísan til forsendna hans, sagði að þegar litið væri til gagna málsins væri ótvírætt að daglegri umönnun barnsins hefði verið verulega ábótavant af hálfu K og M þegar það var í þeirra umsjá. Jafnframt væri sýnt fram á að líkamlegri og andlegri heilsu barnsins og þroska væri alvarleg hætta búin ef barnið færi aftur til þeirra vegna augljósrar vanhæfni K og M til að fara með forsjá þess sökum vímuefnaneyslu þeirra og úrræðaleysis við að taka á þeim vanda. Var því talið að skilyrðum fyrir forsjársviptingu samkvæmt barnaverndarlögum nr. 80/2002 væri fullnægt og að önnur vægari úrræði kæmu ekki að haldi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 9. maí 2007. Þau krefjast sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem þeim hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms.

Fyrir Hæstarétt hafa verið lögð gögn um hagi áfrýjenda eftir uppkvaðningu héraðsdóms. Gefa upplýsingar er þar koma fram ekki tilefni til breytinga á niðurstöðu héraðsdóms sem staðfestur verður með vísan til forsendna hans.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður ekki dæmdur.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjenda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjenda, K og M, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns þeirra, 300.000 krónur.
251/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. maí 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi til mánudagsins 2. júní 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hnekkt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 2. júní 2008, kl. 16.
253/2008

M krafðist frávika frá helmingaskiptareglu 103. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 með vísan til 104. gr. sömu laga þannig að honum yrði heimilað að taka að óskiptu nánar tilgreinda fasteign. Málsaðilar gengu í hjónaband [dags.] 2005 en skildu rúmu ári síðar að borði og sæng. Óumdeilt var að eiginleg sambúð stóð aðeins hluta af hjúskapartímanum. Litið var svo á að M hefði flutt hina umdeildu fasteign í búið við hjúskaparstofnun [dags.] 2005 og einn fjármagnað kaupin. Með vísan til hins skammvinna hjúskapar málsaðila, sem ljóst var að leiddi hvorki til fjárhagslegrar né félagslegrar samstöðu málsaðila og þess að M flutti verulega miklu meira í búið en K þótti ljóst að helmingaskipti á búi þeirra yrði bersýnilega ósanngjörn. Þóttu því skilyrði til að víkja frá meginreglu 103. gr. hjúskaparlaga þannig að hin umdeilda fasteign kæmi í hlut M.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 11. apríl 2008, þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningsefnum varðandi opinber skipti til fjárslita milli aðilanna vegna hjónaskilnaðar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fasteignin X, komi til skipta og að varnaraðila verði gert að greiða sóknaraðila endurgjald fyrir afnot af eigninni, 30.000 krónur fyrir hvern mánuð frá 15. ágúst 2006 til skiptaloka. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
256/2008

V kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á endurupptöku máls sem V hafði höfðað gegn K og lauk með úrskurði að K fjarstöddum 18. mars 2008. Beiðni K um endurupptökuna barst 4. apríl 2008 og því innan þeirra tímamarka sem kveðið er á um í 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þegar af þeirri ástæðu bar að fallast á kröfu  K og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. apríl 2008, þar sem fallist var á að taka upp á ný meðferð kröfu sóknaraðila um að bú varnaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta, en hún hafði verið tekin til greina að undangenginni útivist varnaraðila með úrskurði 18. mars 2008. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um endurupptöku.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Beiðni varnaraðila um endurupptöku barst Héraðsdómi Reykjavíkur 4. apríl 2008 og því innan þeirra tímamarka, sem kveðið er á um í 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, frá því að úrskurður um gjaldþrotaskipti var kveðinn upp. Ber þegar af þeirri ástæðu að fallast á kröfu varnaraðila og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
259/2007

Eiginmaður S var vátryggingartaki hjá líftryggingarfyrirtækinu K. Árið 2005 var eiginmaður S bráðkvaddur og krafði S þá K um bætur úr líftryggingu eiginmanns hennar. Er K aflaði gagna til að leggja mat á bótakröfu S kom fram að eiginmaður S hefði gefið rangar upplýsingar í umsókn sinni. Var talið að samkvæmt gögnum málsins væri engum vafa undirorpið að eiginmaður S hefði við töku líftryggingarinnar vísvitandi gefið rangar upplýsingar um atvik sem hann hefði mátt ætla að skiptu máli fyrir K. Var K sýknað af kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 13. mars 2007, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 25. apríl 2007 og var áfrýjað öðru sinni 11. maí sama ár. Áfrýjandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 9.075.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. september 2005 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti er fram komið að nafni stefnda fyrir héraðsdómi, KB líftrygginga hf., hafi verið breytt í Kaupþing líftryggingar hf.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kvk-nf S-kvk-nf, greiði stefnda, Kaupþingi líftryggingum hf., 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
261/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta farbanni samkvæmt b. lið 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. maí 2008, þar sem varnaraðila var áfram bönnuð för frá Íslandi allt til miðvikudagsins 9. júlí 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að setja tryggingu, en ella að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og rakið er í héraðsdómi er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa framið skjalafals og auðgunarbrot. Sóknaraðili telur brot varnaraðila geta leitt til þess að ábyrgðir fyrir að minnsta kosti 200 milljón bandaríkjadali gætu orðið bindandi fyrir Y gagnvart grandlausum framsalshafa allt fram til ársloka 2009. Þá kunni Y að bera ábyrgð af einhverju leyti á skuldabréfaútboði Þ sem sé á gjalddaga 2017 en í hinum fölsuðu og/eða rangfærðu skjölum málsins sé að finna yfirlýsingu um að Þ. eigi á reikningum hjá Y inneign að virði 623.087.842 bandaríkjadala. Af framansögðu er ljóst að málið varðar afar mikla fjármuni.

Varnaraðili hefur sætt farbanni vegna málsins allt frá 13. apríl 2007. Í dómi Hæstaréttar nr. 142/2008 frá 14. mars 2008, var farbann yfir varnaraðila framlengt til 9. maí 2008. Í niðurstöðu dómsins kemur fram að því séu takmörk sett hversu lengi heimilt sé að beita farbanni sem rannsóknarúrræði. Þá sé það einnig skilyrði fyrir beitingu þess að rannsókn sé fram haldið án tafa sem ekki hafa verið réttlættar.

Samkvæmt gögnum málsins hefur rannsókn lögregluyfirvalda miðað nokkuð áfram frá uppkvaðningu fyrrgreinds dóms Hæstaréttar 14. mars 2008. Sóknaraðili segir skýrslutökur vegna málsins fyrirhugaðar í Bandaríkjunum síðar í maímánuði. Þá verði teknar skýrslur af A í Phoenix Arizona 27. maí, B í Sacramento Kaliforníu 28. maí og C í Portland Oregon 30. maí. Saksóknari efnahagsbrota og sá lögreglumaður, sem fer með rannsókn málsins hér á landi, verði viðstaddir skýrslutökurnar. Sóknaraðili telur umræddar skýrslur skipta miklu máli fyrir framgang málsins og mikilvægt sé að varnaraðili sæti farbanni áfram þangað til þær liggi fyrir.

Í ljósi þess sem að framan er rakið, umfangi málsins og þeirra gífurlegu hagsmuna sem það varðar, þykir enn um sinn mega tryggja nærveru varnaraðila hér á landi í þágu rannsóknar málsins með farbanni. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
265/2008

X var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa reynt að hafa samræði við Y og sett fingur inn í kynfæri hennar, og við það notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga, sbr. 2. mgr., sbr. 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í meirihluta héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var talið að af framburði vitna, niðurstöðu alkóhólrannsóknar í málinu, svo og framburð Y sjálfrar, yrði að telja að ölvunarástand Y og svefndrungi gæti ekki skýrt það hvers vegna hún spornaði ekki við athöfnum X og kallaði á hjálp. Þá var ekki talið að svefndrungi og ölvun hefðu orðið til þess að Y skildi ekki þýðingu athafna ákærða. Hefði X því mátt ætla að Y hefði verið meðvituð um atlot hans og ekki verið þeim mótfallin. Með vísan til 45. gr. laga nr. 19/1991 þótti ákæruvaldið ekki hafa fært fullnægjandi sönnur fyrir því að X hefði af ásetningi framið þau brot sem honum var gefið að sök. Var X því sýknaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 11. apríl 2008 af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og honum gerð refsing.

Ákærði krefst staðfestingar héraðsdóms.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Allur sakarkostnaður fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Allur sakarkostnaður fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda ákærða, X, 311.250 krónur.
267/2008

Hafnað var kröfu skipaðs tilsjónarmanns A um að aflétt yrði í áföngum öryggisgæslu, sem honum hafði verið gert að sæta með dómi Hæstaréttar frá 2004.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar 2. maí 2008. Skilja verður kæru hans svo að hann geri fyrir Hæstarétti sömu kröfu og í héraði, að hann verði leystur úr öryggisgæslu í áföngum.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Tilsjónarmaður sóknaraðila bar erindi hans, sem um er fjallað í þessu máli, undir Héraðsdóm Suðurlands með bréfi 30. janúar 2006. Fyrst með bréfi 29. ágúst 2006 óskaði dómstjóri héraðsdómsins eftir því við M-kk-þf S-kk-þf yfirlækni við réttargeðdeildina að Sogni að hann léti dóminum í té skriflega umsögn um erindið, þar sem meðal annars skyldi koma fram „lýsing á klínísku ástandi A við komu hans á Sogn, breytingum á því og klínísku ástandi nú, og þá sérstaklega með sérstöku tilliti til innsæis hans í ástand sitt og getu til að bregðast við því. Þá verði greint frá lyfjameðferð hans, hvaða breytingar hafi orðið á henni og á hvaða lyfjum hann sé í dag.“ Þá var þess farið á leit að læknirinn léti í té álit á hvort breyta mætti öryggisgæslu þeirri eða meðferð sem sóknaraðili sætti og fleiru sem tengist svari við þessu. Með bréfum 16. febrúar, 1. október og 29. nóvember 2007 ítrekaði dómstjórinn erindið við lækninn og gerði alvarlegar athugasemdir við tafir sem orðnar væru á svörum hans. Það var svo ekki fyrr en 4. mars 2008 að læknirinn sendi héraðsdóminum bréf til svars við erindinu.

Tafir þær sem orðið hafa á afgreiðslu erindis sóknaraðila af framangreindum sökum eru aðfinnsluverðar, ekki síst vegna þess að af 62. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 verður ráðið að maður sem sætir öryggisgæslu geti borið erindi undir héraðsdóm um breytingu á henni á að minnsta kosti árs fresti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
268/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur en gæsluvarðhaldinu markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. maí 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 13. ágúst 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á að varnaraðili sé undir sterkum grun um að hafa framið kynferðisbrot sem eru þess eðlis að gæsluvarðhald yfir honum sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna samkvæmt 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Hins vegar hefur ekki verið gefin út ákæra á hendur varnaraðila vegna þessara ætluðu brota. Í því ljósi þykir ekki unnt á þessu stigi að fallast á að gæsluvarðhaldinu verði markaður sá tími sem ætla megi að taki að reka mál þetta fyrir héraðsdómi. Fyrir liggur að málið verður sent ríkissaksóknara til ákvörðunar í júní. Að þessu gættu er fallist á kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi er verður markaður sá tími sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 7. júlí 2008 kl. 16.
26/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. janúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. janúar 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. janúar 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kröfu varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fallist er á að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa framið brot sem varðað getur fangelsi samkvæmt 106. gr. og 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með vísan til gagna málsins verður og fallist á það mat sóknaraðila að rannsóknarnauðsyn standi til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi. Skilyrði a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 eru því fyrir hendi og verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
270/2008

Úrskurður héraðsdóms, um að staðfesta ákvörðun dómsmálaráðherra frá 28. apríl 2008 um að framselja X til Póllands, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. maí 2008, þar sem staðfest var ákvörðun dómsmálaráðherra frá 28. apríl 2008 um að framselja varnaraðila til Póllands. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ætluð brot varnaraðila, sem tilgreind eru í framsalsbeiðni, eru þess háttar að ekki leikur vafi á að uppfyllt eru skilyrði 1. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
273/2008

X var sakfelldur fyrir líkamsárás með því að hafa veist að fyrrverandi eiginkonu sinni á þáverandi heimili þeirra. Var brot hans heimfært til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við mat á refsingu ákærða var litið til þess að ákærði hafði áður gerst brotlegur gegn sama ákvæði almennra hegningarlaga sem hafði nú ítrekunaráhrif samkvæmt 1. mgr. 218. gr. b. sömu laga. Hins vegar þótti ekki skilyrði í málinu til að beita 3. mgr. sama ákvæðis eins og málið lá fyrir. Þá þótti jafnframt ekki tækt að beita ákvæði 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga til refsiþyngingar þar sem um einstakt tilvik var að ræða. Með vísan til 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 var niðurstaða héraðsdóms um tveggja mánaða skilorðsbundna fangelsisrefsingu X staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 25. apríl 2008 af hálfu ákæruvalds og krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst staðfestingar héraðsdóms.

Í hinum áfrýjaða dómi eru atvik máls rakin og framburður ákærða og vitna, en með dómnum var ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás gegn eiginkonu sinni og dæmdur í tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi. Með framangreindri háttsemi hefur ákærði unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með síðari breytingum. Við mat á refsingu ákærða ber að líta til þess að 30. mars 2005 hlaut hann dóm fyrir brot gegn sama ákvæði hegningarlaga þar sem honum var gerð 120.000 króna fésekt. Þar sem ákærði hefur nú á ný gerst brotlegur gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga hefur eldra brot hans ítrekunaráhrif samkvæmt 1. mgr. 218. gr. b. sömu laga. Hins vegar þykja ekki skilyrði til að beita 3. mgr. sömu greinar eins og mál þetta liggur fyrir. Þegar atvik máls eru virt og þar sem hér er um einstakt tilvik að ræða verður ákvæði 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. gr. laga nr. 27/2006 ekki beitt til refsiþyngingar.

Að þessu athuguðu og með vísan til 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur um refsingu ákærða.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
275/2008

I mótmælti því að E og RA fengju að leiða vitnin D, R og M við aðalmeðferð máls E og RA gegn I. Málið snerist um kröfu E og RA vegna galla á þaki fasteignar sem þau höfðu keypt af I. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, sagði að samkvæmt 1. mgr. 51. gr. laga nr. 91/1991 væri vitni sem orðið væri 15 ára skylt að koma fyrir dóm og svara spurningum um málsatvik. D, R og M hefðu skoðað þakið áður en gert var við það og gætu því borið um það sem þeir sáu. Var E og RA því heimilað að leiða umrædd vitni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. apríl 2008, þar sem hafnað var mótmælum sóknaraðila gegn því að varnaraðilum verði heimilað að leiða þrjú nafngreind vitni til skýrslugjafar við aðalmeðferð máls varnaraðila á hendur sóknaraðila. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði að varnaraðilar fái að leiða þessi vitni fyrir dóm. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, I-kvk-nf S-kvk-nf G-kvk-nf, greiði varnaraðilum, E-kvk-þgf B-kvk-þgf S-kvk-þgf og R-kk-þgf F-kk-þgf A-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.