arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
441/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu B um að ógilt yrði fjárnám sem sýslumaður gerði hjá honum fyrir kröfu Í hf. á grundvelli skuldabréfs. Talið var að aðfararbeiðni Í hf. og skuldabréf það sem lá til grundvallar beiðninni hefðu uppfyllt skilyrði laga nr. 90/1989 um aðför og að rétt hafi verið staðið að framkvæmd aðfarargerðarinnar. Þá var því hafnað að tiltekin ákvæði III. kafla laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, eða ástæður sem B reisti kröfu sína um ógildingu fjárnámsins á, ættu við í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 21. júní 2013 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 1. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 10. júní 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilt yrði fjárnám, sem sýslumaðurinn á Hvolsvelli gerði hjá honum 10. apríl 2013 fyrir kröfu varnaraðila að fjárhæð samtals 13.197.409 krónur. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

Sóknaraðili krefst þess að áðurgreint fjárnám, sem gert var að kröfu varnaraðila, verði fellt úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir. Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, B-kk-ef A-kk-ef V-kk-ef, um ógildingu á fjárnámi, sem sýslumaðurinn á Hvolsvelli gerði 10. apríl 2013 hjá sóknaraðila, fyrir kröfu varnaraðila, Íslandsbanka hf., að fjárhæð 13.197.409 krónur.

Málskostnaðarákvæði héraðsdóms er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 200.000 krónur í kærumálskostnað.
442/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júlí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. júlí 2013, þar sem varnaraðila var gert að afplána 135 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar, sem hann hlaut með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur [...]. [...] [...]. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
443/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr., sbr. 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júlí 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. júní 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi meðan áfrýjunarfrestur í máli Héraðsdóms Reykjavíkur nr. S-[...]/[...] stendur yfir, þó eigi lengur en til föstudagsins 26. júlí 2013 klukkan 23:59. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
444/2012

Með vísan til f. liðar, sbr. d. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var héraðsdómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný, þar sem dómsformaður í héraði var mægður einum þriggja yfirmatsmanna að öðrum lið til hliðar og því vanhæfur til að fara með málið.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. júní 2012. Hann beinir kröfu sinni aðallega að stefndu Sjóvá-Almennum tryggingum hf. og Vífilfelli hf. og krefst þess aðallega að þeim verði óskipt gert að greiða sér 2.942.027 krónur með 4,5% ársvöxtum af 227.790 krónum frá 15. júlí 2001 til 22. nóvember 2008 og með sömu vöxtum af 2.942.027 krónum frá þeim degi til 18. janúar 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst áfrýjandi þess að stefndu verði óskipt gert að greiða sér 2.576.712 krónur með sömu vöxtum og í aðalkröfu.

Til vara beinir áfrýjandi sömu aðalkröfu með sömu vöxtum og áður greinir að stefndu A-kk-þgf A-kk-þgf og Vífilfelli hf. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar og málskostnaður felldur niður.

Samkvæmt 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er dómari vanhæfur til að fara með mál ef svo stendur á sem þar segir í stafliðum a. til g. Í málinu liggur fyrir yfirmatsgerð 22. nóvember 2008, sem lögð er til grundvallar kröfu áfrýjanda um skaðabætur úr hendi stefndu. Dómsformaður í héraði tengist einum þriggja yfirmatsmanna, P-kk-þgf S-kk-þgf prófessor, samkvæmt f. lið fyrrnefndrar lagagreinar, sbr. d. lið hennar, en dómsformaður er mægður yfirmatsmanninum að öðrum lið til hliðar. Með því að dómsformaður var samkvæmt þessu vanhæfur til að fara með málið verður ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
44/2013

J höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur hans til bóta úr slysa- og húftryggingum J hjá V hf. vegna tjóns sem J varð fyrir í umferðarslysi. J hafði áður verið sakfelldur í Hæstarétti fyrir líkamsmeiðingu af gáleysi og umferðarlagabrot vegna sama slyss. Í þeim dómi hafði verið talið sannað að J hefði keyrt á allt að 109 kílómetra hraða á klukkustund þar sem hámarkshraði var 50 kílómetrar á klukkustund. Meðal annars af þessum sökum var talið að aksturinn hefði verið mjög háskalegur og að með honum hefði J sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 1. mgr. 90. gr. og  2. mgr. 27. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga og ákvæða í vátryggingarskilmálum V hf. Var V hf. því sýknað af kröfum J.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. janúar 2013. Hann krefst þess aðallega að viðurkenndur verði réttur sinn til fullra bóta úr slysatryggingu ökumanns bifreiðarinnar BH-A94 vegna líkamstjóns er hann varð fyrir í umferðarslysi 28. september 2010. Þá krefst áfrýjandi að viðurkenndur verði réttur sinn til fullra bóta úr kaskótryggingu bifreiðarinnar vegna sama slyss. Til vara krefst hann þess að bótaskylda verði viðurkennd að hluta úr slysatryggingu ökumanns, sem og úr kaskótryggingu bifreiðarinnar. Loks krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að réttur áfrýjanda til greiðslna úr slysatryggingu ökumanns og kaskótryggingu bifreiðar verði einungis viðurkenndur að hluta og að málskostnaður verði látinn niður falla.

Með dómi Hæstaréttar 12. september 2013 í máli nr. 241/2013 var áfrýjandi meðal annars sakfelldur fyrir líkamsmeiðingu af gáleysi og umferðarlagabrot vegna þess umferðarslyss sem hér um ræðir. Samkvæmt þeim dómi var talið sannað að áfrýjandi hafi í umrætt skipti ekið bifreið sinni vestur Bústaðaveg á allt að 109 kílómetra hraða á klukkustund að gatnamótum Bústaðavegar og Háaleitisbrautar þar sem hann missti stjórn á henni. Með vísan til 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er því sannað að áfrýjandi umrætt sinn ekið á meira en tvöföldum leyfðum hámarkshraða sem var 50 kílómetrar á klukkustund. Var aksturinn mjög háskalegur og með honum sýndi áfrýjandi af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 1. mgr. 90. gr., 2. mgr. 27. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga og 9. gr. sameiginlegra vátryggingarskilmála stefnda. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, J-kk-nf Ó-kk-nf, greiði stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
452/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem faðernismáli A á hendur M var vísað frá dómi, þar sem ekki var uppfyllt skilyrði 1. mgr. 10. gr. barnalaga nr. 76/2003.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júní 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 10. júní 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann þess að þóknun lögmanns hans vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti verði greidd úr ríkissjóði.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði höfðaði sóknaraðili, sem er fæddur 1976, mál þetta til viðurkenningar á því að varnaraðili sé faðir sinn, en við þingfestingu sótti varnaraðili þing og samþykkti kröfu sóknaraðila. Fyrir liggur að annar nafngreindur maður gekkst fyrir sýslumanni við faðerni sóknaraðila 28. febrúar 1977 og hefur sú viðurkenning ekki verið felld úr gildi. Þá liggur og fyrir að á árinu 2003 var sóknaraðili ættleiddur af stjúpföður sínum og stendur sú ráðstöfun óhögguð. Samkvæmt 1. mgr. 10. gr. barnalaga nr. 76/2003 er það skilyrði fyrir höfðun faðernismáls að barn hafi ekki verið feðrað eða faðerni þess ákveðið eftir 2. mgr. 6. gr. laganna. Í ljósi þess, sem að framan segir, er þessu lagaskilyrði ekki fullnægt og verður því ekki komist hjá að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Um þóknun lögmanns sóknaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir, sbr. 11. gr. barnalaga.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun lögmanns sóknaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 100.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
455/2013

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. júlí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. júní 2013 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, H-kvk-ef R-kvk-ef R-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
458/2012

H höfðaði mál gegn H hf. til viðurkenningar á skaðabótaábyrgð félagsins vegna líkamstjóns sem hann hlaut við starfa sinn sem netagerðamaður á athafnasvæði Akraneshafnar. Atvik málsins gerðust er starfsmenn H hf., þ. á m. H, tóku á móti nót skips við bryggju til að leggja hana niður til viðgerðar. Nótin, sem var illa rifin, festist í nótablökk sem fest hafði verið í bílkrana bifreiðar í eigu B, sem auk kraftblakkar skipsins var notuð við verkið. Reynt var að toga netabunkann í gegnum blökkina sem losnaði skyndilega við það, féll á nótahaug á bryggjunni og síðan á H, sem slasaðist illa við það. Vísað var til þess að atvik gerðust laust eftir miðnætti við erfiðar aðstæður, í myrkri, rigningu og roki, auk þess sem lýsing á bryggjunni hefði verið lítil. Talið var að með því að beita því vinnulagi sem gert var umrætt sinn, við hinar erfiðu aðstæður, hafi starfsmenn H hf. verið lagðir í óþarfa hættu. Voru orsakir slyss H raktar til þessa og talið að við verkið hefði ekki verið fullnægt áskilnaði laga nr. 46/1980 um aðbúnað og hollustuhætti á vinnustöðum. Var bótaábyrgð H hf. því viðurkennd.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. júní 2012. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að verða aðeins dæmdur skaðabótaskyldur að hluta vegna slyss stefnda 20. október 2008 og að málskostnaður falli niður á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur er óraskaður.

Áfrýjandi, Hampiðjan hf., greiði stefnda, H-kk-þgf S-kk-þgf, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
458/2013

H krafði T hf. um endurgreiðslu afborgana af skuldabréfi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt gögnum málsins frá þeim tíma er afborganir voru greiddar hefðu greiðslur vegna skuldabréfsins verið inntar af hendi af E ehf. eða fyrir hönd þess félags, en ekki H. Var H af þeim sökum ekki bær til þess að lögum að krefja T hf. um endurgreiðslu þeirra. Með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var T hf. því sýknað af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 5. júlí 2013. Hún krefst þess að stefndi greiði sér 2.662.787 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 30. ágúst 2006 til 18. mars 2009, en framangreindri fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsatvikum er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar kemur fram krefur áfrýjandi stefnda um endurgreiðslu afborgana af skuldabréfi sem greiddar voru á tímabilinu 30. ágúst 2006 til 18. mars 2009. Samkvæmt gögnum málsins frá þeim tíma voru þær greiðslur inntar af hendi af einkahlutafélaginu EON arkitektum eða fyrir hönd þess. Er fallist á með héraðsdómi með vísan til forsendna hans að leggja beri til grundvallar við úrlausn málsins að greiðslurnar hafi borist stefnda frá félaginu, en ekki áfrýjanda. Af þeim sökum er hún ekki bær til þess að lögum að krefja stefnda um endurgreiðslu á áðurgreindum afborgunum. Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur þegar af þeirri ástæðu.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kvk-nf S-kvk-nf, greiði stefnda, Tryggingamiðstöðinni hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
459/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem L hf. var heimilað með beinni aðfarargerð að fá bifreið tekna úr vörslum V ehf. Í Hæstarétti var fallist á með héraðsdómi að fullnægt væri skilyrðum 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför fyrir því að bifreiðin væri tekin úr vörslum V ehf. með beinni aðför. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 14. júní 2013 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá bifreiðina VF 454 af gerðinni Scania R500 tekna úr vörslum sóknaraðila og fengna sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fallist er á með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 fyrir því að fyrrgreind bifreið verði að kröfu varnaraðila tekin úr umráðum sóknaraðila með beinni aðför. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Vegun ehf., greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
460/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem L hf. var heimilað með beinni aðfarargerð að fá beltagröfu tekna úr vörslum H. Í Hæstarétti var fallist á með héraðsdómi að fullnægt væri skilyrðum 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför fyrir því að grafan væri tekin úr vörslum H með beinni aðför. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 14. júní 2013 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá beltagröfuna EB 0684 af gerðinni Komatsu, árgerð 2003, tekna úr vörslum sóknaraðila og fengna sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fallist er á með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 fyrir því að fyrrgreind beltagrafa verði að kröfu varnaraðila tekin úr umráðum sóknaraðila með beinni aðför. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kk-nf Þ-kk-nf, greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
461/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júlí 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. júlí 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi „allt til föstudagsins 12. júlí kl. 16:00“ og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Að virtum rannsóknargögnum málsins verður ekki talið sýnt að þau brot, sem varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa framið, muni aðeins hafa í för með sér skilorðsbundna fangelsisrefsingu, sbr. 3. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi til föstudagsins 12. júlí 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur.
468/2013

H höfðaði mál gegn K og krafðist riftunar á kaupum um fasteign vegna vanefnda á greiðslu hluta kaupverðsins. Hélt H því fram að auk skriflegs kaupsamnings milli aðila þar sem kaupverð fasteignarinnar var tilgreint 15.000.000 krónur hefði verið gerður munnlegur viðbótarsamningur um að auk þeirrar fjárhæðar yrðu greiddar 2.000.000 krónur. Óumdeilt var að K hafði greitt 13.880.000 krónur af kaupverðinu. Í niðurstöðu héraðsdóms sagði m.a. að kaupsamningur aðila uppfyllti skilyrði 1. mgr. 7. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Jafnvel þótt H tækist að sanna að svo hefði um samist munnlega að auk kaupverðs samkvæmt kaupsamningi skyldi greiða áðurnefnda fjárhæð uppfyllti slíkt samkomulag ekki formskilyrði 1. mgr. 7. gr. laganna. Yrði því að leggja til grundvallar að kaupverð fasteignarinnar hafi verið 15.000.000 krónur eins og greindi í kaupsamningi aðila. Með hliðsjón af öllum atvikum málsins, þeirri fjárhæð sem í vanskilum var og þess tíma sem þau höfðu varað þegar H höfðaði málið taldi héraðsdómur ekki um verulega vanefnd að ræða af hálfu K í skilningi 51. gr. laga nr. 40/2002. Skilyrði til riftunar kaupanna þóttu því ekki vera uppfyllt og var K sýknuð af kröfu H. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. júlí 2013. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að þola riftun á kaupum um fasteignina Baugholt 14 í Reykjanesbæ samkvæmt kaupsamningi 10. nóvember 2010 og „munnlegum viðbótarsamningi“. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms, en til vara að riftun verði bundin þeirri skyldu að greiðslur samkvæmt kaupsamningi verði endurgreiddar og sér dæmdar bætur „vegna verðmætisaukningar“. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eftir áfrýjun héraðsdóms var bú stefndu, K-kvk-ef H-x-x G-kvk-ef, tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 13. nóvember 2013 og hefur þrotabú hennar því tekið við varnaraðild málsins. Áður en búið var tekið til gjaldþrotaskipta hafði greinargerð fyrir Hæstarétti verið skilað, en fyrir munnlegan málflutning tilkynnti skiptastjóri þess að frekari vörnum yrði ekki haldið uppi. Samkvæmt því verður dómur lagður á málið eftir framkomnum kröfum, gögnum og sókn áfrýjanda með tilliti til þess sem hefur komið fram af hálfu stefnda, sbr. 4. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kk-nf P-kk-nf, greiði stefnda, þrotabúi K-kvk-ef H-x-x G-kvk-ef, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.