566/2012

H var ákærður fyrir manndráp með því að hafa á heimili sínu veist að A og veitt henni hnífsstungur með þeim afleiðingum að hún hlaut bana af. H játaði sakargiftir fyrir héraðsdómi, en krafðist refsimildunar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að af áverkum á líki hinnar látnu og ummerkjum á vettvangi brotsins yrði ráðið að H hafi haft einbeittan ásetning til að ráða A bana. Hann hafi tilkynnt lögreglu fyrst um verknaðinn eftir að A hafði að öllum líkindum verið látin í þrjá daga af völdum áverkanna er hann veitti henni. Þótt mikil og langvarandi neysla H á fíkniefnum kynni að hafa verið meginorsök verknaðarins og þess, hversu seint hann gaf sig fram við lögreglu, hefði það ekki áhrif á ákvörðun refsingar fyrir brotið, sbr. 17. gr. og 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Yrði enda ekki ráðið af gögnum málsins að hann hafi iðrast gerða sinna. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu H og honum gert að sæta 16 ára fangelsi og greiða syni og foreldrum A skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 13. ágúst 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að staðfest verði niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu og refsingu ákærða.

Ákærði krefst refsimildunar og að bótakröfur verði lækkaðar.

B krefst þess aðallega að ákærði verði dæmdur til að greiða sér 4.000.000 krónur í miskabætur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 6. febrúar 2012 til 16. júní sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hann staðfestingar hins áfrýjaða dóms um bótakröfu sína. Þá krefst hann staðfestingar héraðsdóms um tildæmdan málskostnað í héraði auk málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

C krefst þess aðallega að ákærði verði dæmdur til greiða sér 2.000.000 krónur í miskabætur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 6. febrúar 2012 til 16. júní sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hann staðfestingar hins áfrýjaða dóms um miskabótakröfu sína. Þá krefst hann staðfestingar héraðsdóms um skaðabætur sér til handa vegna útfararkostnaðar, svo og um tildæmdan málskostnað í héraði auk málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

D krefst þess aðallega að ákærði verði dæmdur til að greiða sér 2.000.000 krónur í miskabætur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 6. febrúar 2012 til 16. júní sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hún staðfestingar hins áfrýjaða dóms um bótakröfu sína. Þá krefst hún staðfestingar héraðsdóms um tildæmdan málskostnað í héraði auk málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Ákærði hefur játað fyrir dómi að hafa orðið A að bana á þann hátt sem í ákæru greinir. Hann var 23 ára að aldri þegar hann framdi brotið. Af áverkum á líki hinnar látnu og ummerkjum á vettvangi brotsins verður ráðið að ákærði hafi haft einbeittan ásetning til að ráða henni bana. Hann tilkynnti lögreglu fyrst um verknaðinn eftir að A hafði að öllum líkindum verið látin í þrjá daga af völdum áverkanna sem hann hafði veitt henni. Þótt mikil og langvarandi neysla ákærða á fíkniefnum kunni að hafa verið meginorsök verknaðarins og þess, hversu seint hann gaf sig fram við lögreglu, hefur það ekki áhrif á ákvörðun refsingar fyrir brotið, sbr. 17. gr. og 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verður enda ekki ráðið af gögnum málsins að hann hafi iðrast gerða sinna. Að þessu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða kröfuhöfum málskostnað fyrir Hæstarétti, svo og áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, H-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf, greiði B, C og D, hverju um sig, 75.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti. Þá greiði ákærði allan sakarkostnað málsins fyrir Hæstarétti, 597.831 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef, hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur.