455/2005

K höfðaði mál gegn S, E og J til greiðslu skuldar samkvæmt tveimur tryggingarvíxlum sem gefnir voru út af S, samþykktir af B og ábektir af E, Þ og J. E byggði sýknukröfu sína á samkomulagi hans og stjórnar B um að hann yrði leystur undan sjálfskuldarábyrgð vegna fyrirtækisins. Ekki var talið að samkomulagið væri bindandi gagnvart K þar sem enginn samningur þar að lútandi hafði verið gerður við bankann. Í héraði og fyrir Hæstarétti vildi E einnig byggja á því að umræddir víxlar hefði ekki verið sýndir í greiðslubanka og að honum hefði hvorki borist tilkynning um greiðslufall né greiðslustað. Ekki var talið að E hefði tilgreint þessar málsástæður nægilega í greinargerð sinni í héraði eða að honum hefði ekki verið unnt að hafa þær uppi fyrr en gert var. Hefði héraðsdómara því verið rétt að telja málsástæðurnar of seint fram komnar og komu þær heldur ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 26. október 2005 og krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur meðal annars viljað reisa kröfu sína á því að víxlar þeir sem málið varðar hafi ekki verið sýndir í greiðslubanka og að honum hafi hvorki borist tilkynning um greiðslufall né greiðslustað. Eins og nánar er rakið í héraðsdómi mótmælti stefndi þessum málsástæðum sem of seint fram komnum og tók héraðsdómari ekki afstöðu til þeirra. Áfrýjandi hefur haldið því fram að þessar málsástæður hafi í raun komið fram í greinargerð hans í héraði, en ekki fyrst við aðalmeðferð málsins eins og byggt er á í hinum áfrýjaða dómi. Í því sambandi hefur áfrýjandi vísað til eftirfarandi ummæla í greinargerð: „Stefndi mótmælir stefnukröfum ennfremur á þeim grundvelli, að ekkert liggur fyrir um, að einhver skuld sé að baki tryggingarvíxlunum og þá ef svo væri, hvernig að innheimtu skuldarinnar hefur verið staðið.“ Þá hafi hann, með bréfi 15. júní 2005 og símskeyti 16. september 2005, meðal annars óskað eftir upplýsingum um hvar víxlarnir hafi verið sýndir til greiðslu dagana 21. til 23. júní 2004. Svar stefnda hafi hins vegar ekki borist fyrr en með bréfi dagsettu tveimur dögum fyrir aðalmeðferð málsins og hafi það verið ófullnægjandi að því leyti að ekki hafi komið fram upplýsingar um sýningu víxlanna heldur aðeins um vistun þeirra.

Áfrýjandi verður ekki talinn hafa í greinargerð sinni í héraði tilgreint nægilega þær málsástæður sem að framan er lýst. Þá verður ekki fallist á að honum hafi ekki verið unnt að hafa þær uppi fyrr en gert var vegna framangreindra bréfaskipta. Var héraðsdómara rétt að telja málsástæður þessar of seint fram komnar, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Koma þær heldur ekki til álita fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. sömu laga.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur að því er varðar áfrýjanda.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, E-kk-nf Ó-kk-nf, greiði stefnda, Kaupþingi banka hf., 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.