arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
467/2016

Hæstiréttur hafnaði kröfu A um dómkvaðningu matsmanns. Vísað var til þess að við meðferð málsins fyrir héraðsdómi hefðu legið fyrir tvær sérfræðiskýrslur sálfræðings um forsjárhæfni A. Fyrir héraðsdómi hefði hún ekki leitað matsgerðar dómkvadds manns til að fá þeim skýrslum hnekkt. Þá væri ekki í beiðni hennar eða í málatilbúnaði fyrir Hæstarétti vísað til tiltekinna atriða í forsendum skýrslnanna sem hnekkja mætti með matsgerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. júní 2016, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns verði hafnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði höfðaði sóknaraðili mál á hendur varnaraðila 17. desember 2015 og krafðist þess að hún yrði svipt forsjá þriggja dætra sinna, sem væru vistaðar á heimili á vegum sóknaraðila. Með dómi 3. febrúar 2016 varð Héraðsdómur Reykjavíkur við þeirri kröfu sóknaraðila, en varnaraðili áfrýjaði dóminum 23. sama mánaðar og er ráðgert að málið verði munnlega flutt fyrir Hæstarétti 9. september 2016. Eftir áfrýjun héraðsdómsins leitaði varnaraðili með beiðni 29. apríl 2016 eftir dómkvaðningu manns til að leggja mat á nánar tilgreind atriði í tengslum við hæfni hennar til að fara með forsjá dætra sinna, en gegn andmælum sóknaraðila tók héraðsdómur þá beiðni til greina með hinum kærða úrskurði.

Við meðferð fyrrnefnds máls sóknaraðila á hendur varnaraðila fyrir héraðsdómi lágu fyrir tvær sérfræðiskýrslur sálfræðings um forsjárhæfni hennar, sem sóknaraðili hafði aflað. Fyrir héraðsdómi leitaði varnaraðili ekki matsgerðar dómkvadds manns til að fá þeim skýrslum hnekkt. Í beiðni hennar, sem nú er komin fram um dómkvaðningu matsmanns, og málatilbúnaði hennar fyrir Hæstarétti hefur ekki verið vísað til tiltekinna atriða í forsendum sérfræðiskýrslnanna, sem hún telur að hnekkja megi með matsgerð. Að þessu gættu og með vísan til 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 eru ekki efni til að verða við kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, en um gjafsóknarkostnað varnaraðila fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hafnað er beiðni varnaraðila, A, um dómkvaðningu matsmanns.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 350.000 krónur.
468/2015

B ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði að þrír tilgreindir fjármögnunarleigusamningar sem félagið hafði gert við L hf. væru að efni til lánssamningar og að ákvæði þeirra um tengingu greiðslna við gengi tiltekinna erlendra gjaldmiðla væru ólögmæt og óskuldbindandi fyrir hann. Í dómi Hæstaréttar kom fram að hvorki yrði ráðið af samningum aðila að eignarréttur yfir hinu leigða skyldi flytjast yfir til B ehf. við lok frumleigutíma né að B ehf. ætti fyrirvaralausan rétt til að kaupa hið leigða í lok frumleigutíma, án þess að til kæmi sérstakt samþykki L hf. Breyttu áform aðila og umræður í aðdraganda samninganna engu þar um. Var því talið með vísan til heiti samninganna, orðalags þeirra og dómafordæma Hæstaréttar að um fjármögnunarleigusamninga væri að ræða. Girtu ákvæði laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu því ekki fyrir að aðilum hefði verið heimilt að semja um að greiðslur samkvæmt samningunum tækju mið af gengi erlendra gjaldmiðla.Var L hf. því sýknaður af kröfu B ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. júlí 2015. Hann krefst þess að viðurkennt verði að þrír tilgreindir fjármögnunarleigusamningar aðila frá 25. ágúst 2006 séu að efni til lánssamningar og að ákvæði þeirra um tengingu greiðslna við gengi tiltekinna erlendra gjaldmiðla séu ólögmæt og óskuldbindandi fyrir sig. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Aðila máls þessa greinir á um hvort fyrrgreindir samningar þeirra, sem hver um sig ber heitið fjármögnunarleigusamningur, séu leigusamningar eða lánssamningar, sem óheimilt hafi verið að binda við gengi á erlendri mynt.

Áfrýjandi byggir meðal annars á því að tilboð stefnda frá 9. maí 2006 hafi falið í sér kauprétt honum til handa, það hafi verið hluti af og gengið framar almennum ákvæðum samninganna. Í 10. grein samninganna, sem ber yfirskriftina „Sérstakir skilmálar“, er hvorki tekið upp efni tilboðsins um að leigutaki muni í lok grunnleigutíma hafa val milli þess að kaupa hið leigða gegn 1% lokagjaldi eða að fara á framleigu né vísað til tilboðsins. Eins og greinir í héraðsdómi verður að öðru leyti hvorki ráðið af samningum aðila að eignarréttur yfir hinu leigða skyldi flytjast til áfrýjanda við lok frumleigutíma né að hann ætti fyrirvaralausan rétt til að kaupa hið leigða í lok frumleigutíma, án þess að til kæmi sérstakt samþykki stefnda. Breyta áform aðila og umræður í aðdraganda samninganna engu þar um, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 14. janúar 2015 í máli nr. 324/2015. Er því ljóst með vísan til heitis samninganna, orðalags þeirra og dómafordæma Hæstaréttar að um fjármögnunarleigusamninga var að ræða. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Bernhard ehf., greiði stefnda, Lýsingu hf., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
474/2015

Máli K á hendur M lauk með dómsátt milli þeirra um annað en málskostnað. Talið var rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti félli niður og að gjafsóknarkostnaður þeirra beggja fyrir réttinum greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. júlí 2015. Í málinu hefur verið gerð dómsátt um annað en málskostnað, en hvor aðila krefst fyrir sitt leyti málskostnaðar fyrir Hæstarétti úr hendi hins án tillits til gjafsóknar sem þeim hefur verið veitt.

Rétt er að málskostnaður milli aðila falli niður, en um gjafsóknarkostnað fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K, og stefnda, M, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanna þeirra, 800.000 krónur til hvors um sig.
478/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr., sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 22. júní 2016, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi til miðvikudagsins 20. júlí 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
479/2016

Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem í kæru A var í engu vikið að þeim ástæðum sem hún var reist á, sbr. 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júní 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 8. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. júní 2016 þar sem sóknaraðili var samkvæmt kröfu varnaraðila svipt lögræði í tólf mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að sviptingunni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga kemur fram að úrskurðir samkvæmt lögunum sæti kæru til Hæstaréttar. Er jafnframt tekið fram að um málskotið fari samkvæmt almennum reglum um meðferð einkamála með þeim frávikum sem greini í lögunum. Í 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eru ákvæði um hvað greina skuli í kæru til Hæstaréttar. Þar segir að tilgreina skuli þá dómsathöfn, sem kærð sé, kröfu um breytingu á henni og þær ástæður, sem kæra sé reist á. Í kæru sóknaraðila er í engu vikið að þeim ástæðum sem kæran er reist á, heldur vísað til þess að hann ætli sér að skila greinargerð þar sem fram komi málsástæður og lagarök fyrir kærunni. Samkvæmt þessu eru slíkir annmarkar á kærunni að vísa verður málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og er hún ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
480/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júní 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. júní 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni þar til dómur gengur í máli hans en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 26. júlí 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að setja tryggingu, en að því frágengnu að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt endurriti úr þingbók Héraðsdóms Reykjaness kröfðust verjendur tveggja meðákærðu þess í þinghaldi 27. maí 2016 að tiltekinna gagna yrði aflað af hálfu ákæruvaldsins. Ráðgert er að þeirri gagnaöflun verði lokið í síðasta lagi 6. júlí 2016. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för frá Íslandi allt til þriðjudagsins 26. júlí 2016 klukkan 16.
481/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júní 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. júní 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni þar til dómur gengur í máli hans en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 26. júlí 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt endurriti úr þingbók Héraðsdóms Reykjaness kröfðust verjendur tveggja meðákærðu þess í þinghaldi 27. maí 2016 að tiltekinna gagna yrði aflað af hálfu ákæruvaldsins. Ráðgert er að þeirri gagnaöflun verði lokið í síðasta lagi 6. júlí 2016. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för frá Íslandi allt til þriðjudagsins 26. júlí 2016 klukkan 16.
482/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júní 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. júní 2016 þar sem varnaraðila var gert að afplána 105 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjavíkur [...] 2015. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
487/2016

M var sakfelld fyrir brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa staðið að innflutningi á samtals 746,96 g af kókaíni til landsins. Til refsimildunar var litið til þess að M hafði játað brot sitt skýlaust fyrir dómi og ekki hefði verið sýnt fram á að hún hefði komið að skipulagningu eða fjármögnun innflutningsins. Á hinn bóginn var það virt henni til refsiþyngingar að um umtalsvert magn af sterku fíkniefni var að ræða. Þá hafði hún hlotið dóm erlendis sem hafði ítrekunaráhrif eftir 2. mgr. 71. gr. laga nr. 19/1940. Var refsing M ákveðin fangelsi í tuttugu mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 27. júní 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærðu verði þyngd.

Ákærða krefst þess að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi verði milduð.

Fyrir Hæstarétti er einungis til endurskoðunar ákvæði héraðsdóms um refsingu ákærðu fyrir brot gegn 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem hún gekkst skýlaust við fyrir dómi og laut að innflutningi á 746,96 g af kókaíni til landsins 24. febrúar 2016. Við ákvörðun refsingar má eins og í hinum áfrýjaða dómi líta til ákvæða 1., 3., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, en ekki á hér við 9. töluliður 1. mgr. 74. gr. laganna, enda sagði ákærða ekki af sjálfsdáðum til brots síns. Þá hefur ákærða gerst hér sek um ítrekað brot, sbr. 8. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni og 2. mgr. 173. gr. a. almennra hegningarlaga, en dómur, sem hún hlaut erlendis og getið er í hinum áfrýjaða dómi, hefur hér áhrif eftir 2. mgr. 71. gr. sömu laga. Að þessu öllu virtu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Ákærðu verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að til frádráttar refsingu ákærðu, M-x-x P-x-x, kemur gæsluvarðhald, sem hún hefur sætt frá 25. febrúar 2016.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 635.091 krónu, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, J-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur.
488/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar hafnað var kröfu X um að fella úr gildi kyrrsetningar sýslumanns í nánar tilgreindum eignum hans. Málinu var vísað frá Hæstarétti, enda hafði kæra borist héraðsdómi eftir að frestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júní 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. júní 2016, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að fella úr gildi kyrrsetningar sýslumannsins í Reykjavík 8. nóvember 2013 og 28. maí 2014 á nánar tilgreindum eignum hans og að aflétta haldi á tilteknum eignum hans. Kæruheimild er í k. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að framangreindar kyrrsetningar verði felldar úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar 16. júní 2016 sótti þing nafngreindur lögmaður vegna verjanda varnaraðila. Kæra varnaraðila barst héraðsdómi 29. sama mánaðar.

Samkvæmt upphafsmálslið 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 er kærufrestur þrír sólarhringar og byrjar hann að líða frá því að aðili fékk vitneskju um úrskurðinn. Fresturinn tekur því að líða strax við uppkvaðningu úrskurðar ef sótt er þing af hálfu aðila. Var kærufrestur því liðinn þegar kæran barst héraðsdómi. Samkvæmt þessu verður að vísa málinu frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
48/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að skylt að víkja úr þinghaldi þegar brotaþoli gæfi skýrslu við aðameðferð málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. janúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 18. janúar 2016 þar sem fallist var á kröfu um að varnaraðila skyldi vikið úr dómsal meðan brotaþolinn A gæfi skýrslu. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili og brotaþoli krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ríkissaksóknari gaf út ákæru á hendur varnaraðila 2. september 2015 fyrir ætlað brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Málið var þingfest 21. sama mánaðar en í þinghaldi 18. janúar 2016 fór brotaþoli fram á að varnaraðila yrði gert að víkja úr dómsal á meðan hún gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins. Féllst héraðsdómari á kröfuna með hinum kærða úrskurði. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
493/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. b.lið 1. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júlí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. júní 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni til fimmtudagsins 25. ágúst 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Kærði er undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um brot sem sem varðað getur fangelsi. Með þessari athugasemd er fallist á að fullnægt sé skilyrðum 1. mgr. 100. gr., sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um að varnaraðila verði áfram gert að sæta farbanni. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
496/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. júlí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. júní 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 28. júlí 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Gögn málsins bera með sér að eftir að varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi kom hann því til leiðar að nafngreind kona kom skilaboðum frá honum í póstkassa brotaþola, sem sum hver höfðu að geyma hótanir. Hann hefur því ekki látið af þeirri háttsemi sem krafa um áframhaldandi gæsluvarðhald er meðal annars reist á. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
499/2015

V, eigandi og framkvæmdastjóri M ehf., var sakfelldur fyrir fjárdrátt samkvæmt 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa misnotað aðstöðu sína og dregið sér 4.000.000 krónur út af bankareikningi M ehf. og nýtt í eigin þágu. Einnig var V sakfelldur fyrir skilasvik samkvæmt 3. og 4. tölulið 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga fyrir að skerða rétt lánadrottna M ehf. til að öðlast fullnægju af eignum félagsins með því að hafa í fyrsta lagi misnotað aðstöðu sína og dregið sér 2.844.000 krónur út af bankareikningi M ehf. og nýtt í eigin þágu og í öðru lagi fyrir að hafa látið P leigjanda íbúðar í eigu M ehf. greiða leigugreiðslur inn á bankareikning S ehf. en það félag var einnig í eigu V. Þá var V sakfelldur fyrir brot á lögum nr. 145/1994 um bókhald með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald vegna rekstrar M ehf. á árunum 2010 og 2011. Var refsing hans ákveðin fangelsi í 9 mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. júlí 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfu ákæruvaldsins, en til vara að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin eru með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 574.892 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.