arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
349/2005

R og T deildu um eignarrétt að húsgögnum í vörslum T og bar þeim ekki saman um ástæðu þess að húsgögnin voru afhent honum. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið að R hefði ekki sýnt fram á ótvíræðan eignarrétt sinn að umræddum húsgögnum og að hún yrði að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Með hliðsjón af því, misræmi í fullyrðingum R um tilurð þess að T fékk húsgögnin afhent og tómlæti R við að halda fram meintum rétti sínum var T sýknaður af kröfum hennar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. ágúst 2005. Hún krefst þess að dæmt verði að hún geti brigðað frá stefnda tilteknum sex stólum, tveimur armstólum, borðstofuborði Oval, borðstofuskáp, glerskáp, sófaborði Oval, innskotsborði og spegli. Til vara krefst hún að stefnda verði gert að greiða sér 2.500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. nóvember 2004 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, R-kvk-nf J-kvk-nf, greiði stefnda, T-kk-þgf L-kk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
350/2005

Mál K gegn M var fellt niður að ósk málsaðila, sem jafnframt voru sammála um að leggja það í dóm um málskostnað. Talið var rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti félli niður og að gjafsóknarkostnaður K fyrir réttinum greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 5. ágúst 2005. Með bréfi 25. janúar 2006 lýstu aðilar því yfir að samkomulag hefði tekist um að fella málið niður fyrir Hæstarétti að öðru leyti en því að það gengi til dóms um málskostnað. Áfrýjandi ítrekar kröfu sína um málskostnað fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt hér fyrir dómi. Stefndi krefst þess að málskostnaður falli niður milli aðila.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkisjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 200.000 krónur.
353/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms, sem tók til greina að hluta kröfu sakborninga um frávísun opinbers máls. Vísað var frá Hæstarétti kröfu sakborninganna um frávísun málsins í heild sinni, þar sem niðurstaða héraðsdóms sætti ekki kæru til Hæstaréttar að því leyti sem hann hafnaði frávísunarkröfu þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. júní 2006, þar sem vísað var frá dómi I. kafla ákæru í máli, sem sóknaraðili hefur höfðað gegn varnaraðilum, en jafnframt hafnað kröfu varnaraðila um frávísun málsins í heild. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka allt málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann aðallega frávísunar á kærum varnaraðila, en til vara að staðfest verði synjun héraðsdómara um frávísun 2. til 19. liðar í II. til V. kafla ákæru.

Varnaraðilarnir X og Y kærðu fyrir sitt leyti úrskurð héraðsdóms til Hæstaréttar 3. júlí 2006. Um kæruheimild vísa þeir til 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991, 70. gr. stjórnarskrárinnar, 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu og laga nr. 62/1994 um mannréttindasáttmála Evrópu. Varnaraðilinn X krefst þess að staðfest verði niðurstaða héraðsdóms um að vísa frá dómi I. kafla ákærunnar og að öðrum liðum hennar verði einnig vísað frá. Hann krefst jafnframt kærumálskostnaðar. Varnaraðilinn Y krefst þess að ákærunni í framangreindu máli verði vísað frá dómi.

Varnaraðilinn Z kærði úrskurð héraðsdóms til Hæstaréttar 3. júlí 2006 og vísar um kæruheimild til sömu ákvæða og aðrir varnaraðilar. Hann krefst þess að ákæru á hendur sér verði vísað frá dómi og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991, sbr. i. lið sömu mgr. verður kærður til Hæstaréttar úrskurður héraðsdóms um frávísun máls frá dómi. Með gagnályktun frá því ákvæði er sýnt að ekki verður kærður til Hæstaréttar úrskurður, þar sem frávísun er hafnað. Engin efni eru til að fallast á með varnaraðilum að sú regla, sem styðst við auðsæ rök, stangist á við stjórnarskrána eða eigi ekki við vegna jafnræðissjónarmiða, þar eð málið sé komið til Hæstaréttar fyrir tilstuðlan sóknaraðila. Að þessu virtu getur ekki komið til endurskoðunar niðurstaða héraðsdóms um að hafna frávísun hluta málsins og verður kröfum varnaraðila þar að lútandi því vísað frá Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Vísað er frá Hæstarétti kröfum varnaraðila, X, Y og Z, um frávísun málsins umfram það sem héraðsdómur kvað á um í hinum kærða úrskurði.

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
359/2006

S krafðist endurupptöku á máli varðandi kröfu T um gjaldþrotskipti á búi S, en samþykki T fyrir endurupptöku lá fyrir. Ekki hafði verið sótt þing af hálfu S við fyrirtöku málsins og var úrskurður um töku bús félagsins til gjaldþrotaskipta kveðinn upp 25. apríl 2006. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var tekið fram að regla einkamálaréttarfars um málsforræði gildi ekki frá uppkvaðningu úrskurðar um gjaldþrotaskipti og þar til kröfulýsingarfresti við skiptin er lokið. Geti aðilar því ekki sammælst um endurupptöku á meðferð kröfu um skiptin í því skyni að fá þau felld niður. Verði reglu 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 því ekki beitt fortakslaust um beiðnir er varði endurupptöku mála, sem rekin hafi verið samkvæmt lögum nr. 21/1991 og lokið með úrskurði um gjaldþrotaskipti. Hefði því ekki verið haldið fram af hálfu S að félagið hefði haft fram að færa mótmæli gegn kröfu T við fyrirtöku málsins og hefðu mótmæli ekki komist að í síðara þinghaldi hefði málinu verið frestað samkvæmt sameiginlegri ósk aðila. Samkvæmt því hefði niðurstaða málsins ekki orðið önnur en raun varð þó þing hefði verið sótt af hálfu S við fyrirtöku málsins. Með hliðsjón af framangreindu var kröfu S hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. júlí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júní 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um endurupptöku á máli varðandi kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti á búi sóknaraðila. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að tekin verði til greina krafa hans um endurupptöku. Þá krefst hann þess aðallega að sér verði dæmdur kærumálskostnaður, en til vara að hann verði felldur niður.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
35/2006

K var sakfelldur í opinberu máli fyrir brot gegn 249. gr. almennra hegningarlaga og ákvæðum í lögum nr. 129/1997. Fólust brot hans í því meðal annars að hafa á nánar greindu tímabili hafa farið út fyrir umboð sitt til fjárfestinga sem framkvæmdastjóri G. Var talið að forsendur starfslokasamnings K við G hafi brostið þegar fyrirsvarsmönnum G varð kunnugt um brot K og hafi G því verið heimil riftun hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. janúar 2006. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 10.101.960 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. maí 2002 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem fram kemur í héraðsdómi var áfrýjandi með dómi Hæstaréttar 3. mars 2005 í máli nr. 244/2004 sakfelldur fyrir brot gegn 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og gegn ákvæðum í lögum nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða. Fólust brot hans í að hafa á árunum 1997 og 1999, í starfi sínu sem framkvæmdastjóri Lífeyrissjóðsins Framsýnar, farið út fyrir umboð sitt til fjárfestinga við lánveitingar og kaup á skuldabréfum í þágu sjálfs sín og nákomins ættingja. Svo sem fram kemur í forsendum hæstaréttardómsins hafði vaknað grunur um misferli áfrýjanda í árslok 2000 eða nokkru eftir að hann lét af störfum hjá sjóðnum 1. júlí sama ár. Hinn umdeildi starfslokasamningur hafði verið gerður nokkru fyrr eða 26. apríl 2000. Stefndi rifti starfslokasamningnum með bréfi 24. apríl 2002 og felldi niður greiðslur samkvæmt honum til áfrýjanda frá 1. maí sama ár. Verður fallist á það með héraðsdómi að forsendur samningsins teljist hafa verið brostnar þegar fyrirsvarsmönnum stefnda varð kunnugt um þessi brot áfrýjanda í starfi og riftunin 24. apríl 2002 því heimil. Samkvæmt þessu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, K-kk-nf G-x-x S-x-x B-kk-nf, greiði stefnda, Gildi lífeyrissjóði, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
361/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur, en gæsluvarðhaldinu var markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. júlí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 29. ágúst 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Fallist er á að fyrir hendi sé sterkur grunur um að varnaraðili hafi brotið gegn 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms þykir skilyrðum 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 fullnægt til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi, sem verður markaður sá tími sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 15. ágúst 2006 kl. 16.
362/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð opinberra mála, en gæsluvarðhaldinu var markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. júlí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 29. ágúst 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Fallist er á að fyrir hendi sé sterkur grunur um að varnaraðili hafi átt þátt í broti gegn 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brotið gegn 164. gr., sbr. 20. gr. sömu laga. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms þykir skilyrðum 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 fullnægt til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi, sem verður markaður sá tími sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 15. ágúst 2006 kl. 16.
363/2005

B krafði J um greiðslu vegna vinnu við sumarhús. Sönnunarbyrði fyrir því að samið hefði verið fyrirfram um greiðslu vegna vinnunnar var lögð á J. Ekki var talið að sú sönnun hefði tekist og var því lagt til grundvallar að J bæri að greiða það verð sem B setti upp nema telja mætti það ósanngjarnt. Fyrir lá mat dómkvadds matsmanns þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að tímafjöldi sá sem B áskildi sér gæti fyllilega átt við rök að styðjast. J reyndi ekki að hnekkja niðurstöðu matsins með því að fá dómkvadda yfirmatsmenn og var ekki talið að honum hefði tekist að sýna fram á að það verð sem B krafðist væri ósanngjarnt. Var krafa B því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. ágúst 2005. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að kröfur stefnda verði lækkaðar og málskostnaður látinn falla niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi lét byggja sumarhúsið sem deila aðila lýtur að og ætlaði það til endursölu.

Áfrýjandi ber sönnunarbyrði fyrir þeirri fullyrðingu sinni, að samið hafi verið um það fyrirfram, að stefndi fengi greitt fyrir 220 klukkustunda vinnu við sumarhúsið og að þannig hafi átt að greiða samtals 602.580 krónur fyrir verkið miðað við umsamið tímagjald 2.200 krónur að viðbættum virðisaukaskatti. Þessa sönnun hefur hann ekki fært fram í málinu og fer því um lögskipti aðila eftir þeirri meginreglu sem meðal annars kemur fram í 45. gr., sbr. 47. gr. laga um lausafjárkaup nr. 50/2000 og felur það í sér að greiða skuli það verð sem seljandi setur upp nema telja megi það ósanngjarnt. Hafa báðir málsaðilar raunar vísað til þessara lagaákvæða í málflutningi sínum.

Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi lét áfrýjandi dómkveðja matsmann til að meta hæfilegt „verðmæti vinnu“ sem stefndi lét áfrýjanda í té við sumarhúsið og deilt er um í málinu. Niðurstaða matsins var meðal annars sú, að tímafjöldi sá sem stefndi áskildi sér gæti fyllilega átt við rök að styðjast. Matsgerðin gat því ekki gagnast áfrýjanda til stuðnings þeim málflutningi að krafa stefnda væri ósanngjörn. Áfrýjandi reyndi ekki að hnekkja þessari niðurstöðu með því að fá dómkvadda yfirmatsmenn, svo sem honum hefði verið unnt samkvæmt 64. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hefur hann látið við það sitja að freista þess að hnekkja matinu með því að gera athugasemdir við einstaka þætti þess, sem hann telur að ekki fái staðist. Verður ekki fallist á að honum hafi tekist á þennan hátt að hnekkja niðurstöðum matsins og sýna fram á að verðið sem stefndi krefst teljist ósanngjarnt.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, JM Trésmíðaverkstæði ehf., greiði stefnda, Byggingarfélaginu Boga ehf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
363/2006

Ekki voru talin skilyrði til að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. júlí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengi í málum hans, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 2. ágúst 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur nú, svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði, sætt gæsluvarðhaldi frá 7. maí 2006 á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Í forsendum úrskurðar Héraðsdóms Reykjaness 7. maí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til 7. júní 2006, var tekið fram að sá tími yrði að teljast hæfilegur til að fá lyktir í mál hans miðað við að hann hefði játað brot sín greiðlega. Hæstiréttur staðfesti þennan úrskurð 10. maí 2006 í máli nr. 249/2006 með vísan til forsendna. Meðferð máls varnaraðila hefur því dregist langt fram yfir umræddan tíma.

Í geðrannsókn T-kk-ef Z-kk-ef geðlæknis á ákærða 29. maí 2006 kemur fram að geð- og atferlisraskanir varnaraðila tengist ofnotkun hans á vímuefnum. Gögn málsins, þar með talin skýrsla geðlæknisins, bera með sér að varnaraðili vilji nú leita sér hjálpar til að fást við þann vanda sem þessi neysla hefur valdið honum. Verður ekki fallist á að við svo búið teljist fullnægt skilyrði c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
369/2005

B reisti kröfur sínar í málinu á tryggingarbréfi þar sem J veðsetti fasteign sína. B hélt því fram að veðbréfið hafi í raun verið til tryggingar skilvísri greiðslu á viðskiptaskuld fyrirtækisins E, en að nafn þess félags hafi fallið niður af misgáningi. Því til stuðnings vísaði B til viðvarandi viðskiptasambands B og E og að J hafi, sem annar eigandi E, áður gefið út sambærileg veðskjöl. Ágreiningslaust var að starfsmenn B höfðu samið efni tryggingarbréfsins. Af orðalagi bréfsins varð ekki annað ráðið en að það hafi verið gefið út til tryggingar vegna kaupa J á steypuefni o.fl. hjá B. Talið var að gera yrði þá kröfu, hafi ætlunin verið að tryggja viðskiptaskuldir E, að ótvírætt væri kveðið á um það í bréfinu. Ágreiningslaust var að J var ekki í skuld við B. Var J sýkn af öllum kröfum B í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. ágúst 2005. Hann krefst þess að staðfest verði að tryggingarbréf í eigu Malar og sands hf., nú aðaláfrýjanda, útgefið 21. september 2001, er hvílir með 6. veðrétti á fasteign gagnáfrýjanda að Mosateigi 11, Akureyri, standi til tryggingar skuldum Eyco ehf. við Möl og Sand hf., nú aðaláfrýjanda. Þá verði staðfest að tryggingarbréfið sé uppboðsheimild vegna skulda Eyco ehf. við Möl og Sand hf., nú aðaláfrýjanda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 14. október 2005. Hún krefst staðfestingar héraðsdóms um annað en málskostnað. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins er gagnáfrýjandi eigandi að fasteigninni Mosateigi 11, Akureyri, og var lóðarleigusamningi um þá fasteign þinglýst 19. október 2000. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti verður ákveðinn í einu lagi eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Aðaláfrýjandi, B.M. Vallá hf., greiði gagnáfrýjanda, J-kvk-þgf A-kvk-þgf, samtals 400.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
369/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 7. júlí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. ágúst 2006 kl. 15. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
36/2006

H sótti um lífeyri hjá L eftir föður sinn á grundvelli heimildar í 1. málsl. 7. mgr. 27. gr. laga nr. 1/1997. Umsókninni var hafnað þar sem ekki lágu fyrir óyggjandi upplýsingar um að H hefði haldið heimili með föður sínum síðustu fimm ár fyrir andlát hans. H krafðist viðurkenningar á því að hún ætti rétt til greiðslu lífeyris samkvæmt ákvæðinu. Talið var að heimild til að greiða lífeyri til þess sem annast hefði heimili sjóðfélaga um árabil fyrir andlát hans yrði því aðeins virk samkvæmt ákvæðinu að um samfellda búsetu hefði verið að ræða í a.m.k. fimm ár fram að andlátinu. Þar sem gögn málsins báru ekki með sér að þessu skilyrði hefði verið fullnægt var L sýknaður af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. janúar 2006. Hún krefst þess að viðurkennt verði að hún eigi rétt til greiðslu makalífeyris frá stefnda eftir föður sinn frá 1. nóvember 1997. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda hér fyrir dómi fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, H-kvk-ef Ó-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.