arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
517/2013

Barnaverndarnefnd R krafðist þess að K yrði svipt forsjá sonar síns. Með vísan til álitsgerðar dómkvadds matsmanns í öðru máli, þar sem K hafði verið svipt forsjá dóttur sinnar, langrar sögu hennar um geðræna erfiðleika, sem höfðu ásamt langvinnri áfengis- og vímuefnamisnotkun valdið því að hún gæti ekki annast eldri börn sín, var á það fallist að forsjárhæfni K væri verulega skert. Þótti skilyrði d. liðar 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 því uppfyllt í málinu. Þá höfðu verið færðar fram nægar vísbendingar um að K væri vegna langvarandi persónuleikaraskana ekki fær um að vinna bug á þeim annmörkum sem drægju úr hæfni hennar til að bera ábyrgð á barni. Var því talið að ekki væri unnt að beita öðrum og vægari úrræðum en forsjársviptingu til að tryggja öryggi og velferð sonar hennar, sbr. 2. mgr. sömu greinar. Var krafa um forsjársviptingu því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 31. júlí 2013. Hún krefst þess að hafnað verði kröfu stefndu um að hún skuli svipt forsjá sonar síns, A. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms.

Málavöxtum og málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Þar er komist að þeirri niðurstöðu að verulegir annmarkar hafi verið meðferð málsins hjá barnaverndaryfirvöldum og talið að hún hafi í ýmsum atriðum brotið í bága við ákvæði barnaverndarlaga nr. 80/2002. Þótt fallast megi á að nokkrir hnökrar hafi verið á málsmeðferðinni hjá stefndu eru þeir ekki þess eðlis að málið liggi ekki fyrir í því horfi að dæmt verði um kröfu stefndu um að áfrýjandi verði svipt forsjá sonar síns. Er þess jafnframt að gæta að hér fyrir dómi eru ekki til endurskoðunar athafnir barnaverndaryfirvalda heldur hinn áfrýjaði dómur um forsjána. Þessi atriði sem lúta að málsmeðferðinni hjá stefndu skipta því samkvæmt framansögðu ekki máli þegar metið er hvort fullnægt sé lagaskilyrðum fyrir sviptingu forsjár. Samkvæmt þessu og með vísan til forsendna í 3. lið niðurstöðukafla hins áfrýjaða dóms verður tekin til greina krafa stefndu um að áfrýjandi verði svipt forsjánni á grundvelli d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga, sbr. 2. mgr. sömu greinar. Verður dómurinn því staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar 600.000 krónur.
518/2013

Þrotabú IP ehf. höfðaði mál gegn þrotabúi IC ehf., F ehf. og P og krafðist þess að rift yrði sölu á tilteknum fasteignum frá IP ehf. til IC ehf. en sumar þeirra höfðu síðan verið framseldar til F ehf. og P. Ekki var fallist á með þrotabúi IP ehf. að um hefði verið að ræða gjafagerning sem riftanlegur væri samkvæmt 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipi o.fl. Á hinn bóginn var talið að ráðstöfun fasteignanna hefði bersýnilega verið til þess fallin að mismuna kröfuhöfum þar sem IC ehf. fékk kröfu sína greidda við þær aðstæður að ljóst var að IP ehf. hafði hvorki tekjur né átti eignir til að efna skyldur við aðra kröfuhafa. Fyrirsvar IP ehf. og IC ehf. hefði verið höndum P og hefði honum hvorki getað dulist ógjaldfærni IP hf. né þau áhrif ráðstöfunarinnar að skapa einum kröfuhafa hagsbætur umfram aðra. Þótti það standa þrotabúi IC ehf., F ehf. og P nær að sýna fram á að ráðstöfunin hefði verið tilhlýðileg í skilningi 141. gr. laga nr. 21/1991 þannig að sú riftunarregla ætti ekki við. Var fallist á með þrotabúi IP ehf. að ráðstöfunin hefði verið ótilhlýðileg og að P hefði verið það ljóst. P var einnig fyrirsvarsmaður F ehf. og stóð eignarhald fasteignanna því ekki í vegi fyrir kröfu þrotabús IP hf. um afhendingu eignanna samkvæmt 143. og 144. gr. laga nr. 21/1991. Var því fallist á kröfur þrotabús IP hf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 1. ágúst 2013. Þeir krefjast sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti tefldi stefndi fram þeirri málsástæðu að hin umdeilda ráðstöfun hans á fasteignum til áfrýjanda 20. og 21. október 2008 hafi verið greiðsla á skuld með óvenjulegum greiðslueyri sem væri riftanleg samkvæmt 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Á þeirri málsástæðu var ekki byggt í héraði og kemst hún því ekki að fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur greiði stefnda málskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, þrotabú IceCapital ehf., Fasteignafélagið okkar ehf. og P-kk-nf Þ-kk-nf M-kk-nf, greiði stefnda, þrotabúi IceProperties ehf., óskipt 400.000 krónur í málskostnað.
520/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni E o.fl. um dómkvaðningu tveggja matsmanna til að svara nánar tilgreindum matsspurningum er lutu að því að meta og veita álit á því hvort viðgerðir á tilteknu fjöleignarhúsi væru nauðsynlegar og ef svo væri hverju umfang þeirra og kostnaður næmi, sbr. 38. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júlí 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júlí 2013, þar sem fallist var á dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að þeir „verði sýknaðir“ en til vara að hafnað verði kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar óskipt úr hendi sóknaraðila.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmdir til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, R-kk-nf S. G-kk-nf, E-kvk-nf I-kvk-nf H-kvk-nf og S-kvk-nf E-kvk-nf E-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðilum, E-kk-þgf E-kk-þgf E-kk-þgf, I-kvk-þgf B-kvk-þgf, G-kk-þgf I. B-kk-þgf og Á-kvk-þgf G-kvk-þgf, hverju fyrir sig 75.000 krónur í kærumálskostnað.
522/2012

H krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur hennar til bóta úr slysatryggingu launþega hjá O hf. vegna slyss sem hún varð fyrir er ekið var aftan á bifreið sem hún var farþegi í. Hæstiréttur vísaði m.a. til þess að H hefði leitað til lögmanns 19. september 2008 vegna afleiðinga slyssins og falið honum að gæta hagsmuna sinna, en O hf. hefði fyrst verið tilkynnt um slysið 12. janúar 2010. Hefði þá verið liðinn frestur H til að krefja O hf. um bætur samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu O hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. júlí 2012. Hún krefst þess að viðurkenndur verði réttur hennar til bóta úr slysatryggingu launþega úr hendi stefnda vegna slyss sem hún varð fyrir 17. desember 2007. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi varð áfrýjandi fyrir því 17. desember 2007 að bifreið var ekið aftan á bifreið er hún var farþegi í. Ágreiningur málsins snýst um hvort áfrýjandi hafi tilkynnt stefnda um tjón sitt innan frests sem kveðið er á um í 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Þar segir að sá sem rétt eigi til bóta samkvæmt slysatryggingu, sjúkratryggingu eða heilsutryggingu með eða án uppsagnarréttar, glati þeim rétti ef krafa er ekki gerð um bætur til félagsins innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem hún er reist á. Í máli þessu liggur fyrir að áfrýjandi leitaði 19. september 2008 til lögmanns vegna afleiðinga slyssins þar sem hún fól honum að gæta hagsmuna sinna. Í umboðinu var tekið fram að áfrýjandi hefði orðið fyrir meiðslum á hálsi, baki, öxlum, höfði og herðum og var sú lýsing meiðsla að mestu í samræmi við þá greiningu er áfrýjandi hlaut við skoðun læknis á slysadeild sama dag og slysið varð, en þar var áfrýjandi greind með tognun á brjóst- og hálshrygg. Fyrir liggur að stefnda var fyrst tilkynnt um slysið 12. janúar 2010. Var þá liðinn sá frestur sem kveðið er á um í 1. mgr. 124. laga nr. 30/2004. Verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
522/2013

X var gert að sæta farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. ágúst 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. ágúst 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi „allt til fimmtudagsins 16. ágúst 2013 klukkan 16:00“. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að varnaraðila „verði gert að halda sig innan ákveðins svæðis í stað gæsluvarðhalds.“ Að þessu frágengnu krefst varnaraðili þess að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Krafist er gæsluvarðhalds yfir varnaraðila á grundvelli 5. mgr. 33. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga og b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, til þess að tryggja framkvæmd ákvörðunar innanríkisráðuneytisins [...] um að sóknaraðila verði gert að yfirgefa landið. Þá er krafan einnig reist á því að brýnt sé að lögregla fái tækifæri til að rannsaka ætluð brot varnaraðila, en hann er grunaður um vopnalagabrot, með því að hafa ógnað manni með hnífi 7. júlí síðastliðinn og tvö húsbrot, annað frá 13. ágúst 2012 og hitt frá 14. maí 2013.

Öll ætluð brot varnaraðila voru framin löngu áður en sóknaraðili setti fram kröfu sína um gæsluvarðhald. Af hálfu sóknaraðila hefur ekki verið sýnt fram á að nauðsyn sé á gæsluvarðhaldi varnaraðila, enda er unnt að tryggja framkvæmd ákvörðunar innanríkisráðuneytisins með því að varnaraðila verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, sbr. 100. gr. laga nr. 88/2008. Verður honum því gert að sæta farbanni eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti farbanni til fimmtudagsins 15. ágúst 2013 klukkan 16.
524/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að stöðva framgang aðfarargerðar á hendur H ehf. Í málinu krafðist R aðfarar fyrir dagsektum á grundvelli dómsáttar um framkvæmdir H ehf. á fasteign Samkvæmt sáttinni skyldi framkvæmdum vera lokið fyrir tiltekinn tíma að viðlögðum dagsektum til þess dags er nafngreindur maður tæki út framkvæmdirnar. H ehf. taldi sig hafa innt verkið af hendi en úttektaraðilinn mun á hinn bóginn aldrei hafa samþykkt að koma að málum. Í úrskurði héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var talið að skilyrt sátt með þessum hætti yrði ekki álitin viðhlítandi grundvöllur aðfarar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júlí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. júlí 2013, þar sem staðfest var sú ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 15. desember 2011 að stöðva framgang tilgreindrar aðfarargerðar hjá varnaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík verði felld úr gildi og aðförin fari fram. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, R-kk-nf Á-kk-nf, greiði varnaraðila, Holtavegi 10 ehf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
525/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V hf. um að S ehf. yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli hans á hendur sér, með vísan til þess að V hf. hefði ekki leitt nægar líkur að því að S ehf. væri ófær um greiðslu málskostnaðar sem á hann kynni að verða felldur í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júlí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. júlí 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli hans á hendur sóknaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í málinu. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Verkís hf., greiði varnaraðila, Smellnum hópi ehf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
526/2013

K var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn B, A og D með því að hafa í nánar tilgreind skipti haft við þá kynferðismök, en K notfærði sér að mennirnir gátu ekki spornað gegn verknaðinum sökum andlegrar fötlunar ennfremur sem hann fékk þá til kynmaka með peningagreiðslum og eftir atvikum öðrum gjöfum, en þó ekki í hvert sinn. Var háttsemi K gagnvart A talin varða við 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fram til 4. apríl 2007, er lög nr. 61/2007 tóku gildi, en frá þeim tíma við 2. mgr. 194. gr. sömu laga. K var hins vegar sýknaður af broti gegn 1. mgr. 206. gr. laganna þar sem brot hans gegn A áttu sér stað fyrir 1. maí 2009 er lög nr. 54/2009 tóku gildi. Þá var háttsemi K gagnvart B og D talin varða við 2. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. K játaði að auki kynferðisbrot gegn C sem talin voru varða við 209. gr. almennra hegningarlaga fram til 4. apríl 2009 og eftir það við 199. gr. laganna. Þar sem meira en fimm ár voru liðin síðan hinum refsiverða verknaði lauk voru brot K gagnvart C talin fyrnd og var honum því ekki refsað fyrir þá háttsemi. Var refsing K ákveðin fangelsi í 7 ár auk þess sem honum var gert að greiða B, A og D miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. júlí 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða verði staðfest, en að honum verði ákvörðuð refsing vegna sakargifta í III. kafla ákæru og refsing hans þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfum verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að þær verði lækkaðar.

B krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

A krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 1.200.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði, en til vara staðfestingar héraðsdóms.

D krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en miskabætur brotaþolanna B og A, sem ákveðnar verða til hvors um sig 1.200.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanna brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að ákærði, K-kk-nf Þ-kk-nf, greiði B og A hvorum um sig 1.200.000 krónur með vöxtum eins og í héraðsdómi greinir.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 1.144.770 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 502.000 krónur, og þóknun réttargæslumanna brotaþola, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur og Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
527/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Í hf. um að hrundið yrði ákvörðun sýslumannsins á Selfossi um að synja um framgang aðfarar á hendur L. F ehf. hafði gefið út tryggingabréf til G hf., forvera Í hf., vegna skulda félagsins við bankann og ritaði L í tveimur tilvikum undir slík bréf fyrir hönd félagsins. Í dómi Hæstaréttar segir m.a. af þeim orðum 1. mgr. 3. gr. laga nr. 90/1989 að aðför megi krefjast hjá þeim sem „skylda hvílir á samkvæmt hljóðan aðfararheimildar“ leiddi að skuldbinding eiganda veðs þyrfti að koma fram á skuldabréfinu sem leitað var fullnustu á. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júlí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 5. júlí 2013 þar sem kröfu sóknaraðila um að hrundið yrði ákvörðun sýslumannsins á Selfossi um að synja um framgang aðfarar á hendur varnaraðila var hafnað. Kæruheimild er í 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

Sóknaraðili krefst þess að aðförin nái fram að ganga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 7. tölulið 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989 má gera fjárnám fyrir skuldabréfi ef það hefur að geyma þá skilmála sem þar koma fram og er vottað með tilgreindum hætti. Í 1. mgr. 3. gr. laganna segir að aðfarar megi krefjast hjá þeim sem skylda hvílir á samkvæmt hljóðan aðfararheimildar, en það nær einnig til þeirra sem eiga verðmæti, sem standa að veði til tryggingar kröfu samkvæmt 7. tölulið 1. mgr. 1. gr. laganna, ef áskilnaði þess ákvæðis gagnvart aðalskuldara er einnig fullnægt gagnvart eiganda veðsins. Af þeim orðum 1. mgr. 3. gr. laganna að „skylda hvílir á samkvæmt hljóðan aðfararheimildar“ leiðir að skuldbinding eiganda veðs þarf að koma fram í sjálfu skuldabréfinu, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 30. apríl 2013 í máli nr. 268/2013. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
52/2013

I ehf. krafðist greiðslu vaxta vegna endurgreiðslu hluta stjórnvaldssektar í tengslum við brot félagsins á samkeppnislögum. Hafði I ehf. greitt stjórnvaldssektina, sem ákveðin hafði verið af S, en síðar fengið helming höfuðstóls sektarinnar endurgreiddan frá íslenska ríkinu, eftir að áfrýjunarnefnd samkeppnismála og Hæstiréttur lækkuðu sektina. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, kom fram að mat S á hæfilegum viðurlögum hefði verið reist á málefnalegum sjónarmiðum og tillit verið tekið til þeirra atriða sem skylt væri að líta til samkvæmt 1. gr. 37. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005. Þótt ekki yrði ráðið af úrskurði áfrýjunarnefndarinnar hvað olli ákvörðun um lækkun á fjárhæð sektarinnar, hafði ekki verið sýnt fram á að upphafleg fjárhæð hennar hefði verið úr samhengi við sektir í öðrum sambærilegum málum. Þá yrði að auki ekki dregin sú ályktun af niðurstöðu dóms Hæstaréttar í máli nr. 640/2007, þar sem sektarfjárhæðin var lækkuð enn frekar, að viðurlagaákvörðun samkeppnisyfirvalda hefði verið óhófleg eða ólögmæt. Var því ekki fallist á með I ehf. að ákvörðun samkeppnisyfirvalda um hæfileg viðurlög fyrir brot I ehf. á samkeppnislögum hefði verið ólögmæt og saknæm. Þá var ekki talið að 2. gr. laga nr. 29/1995, um vexti á endurgreiðslukröfu vegna oftekinna skatta og gjalda, ætti við um fjársektir sem sættu lækkun milli stjórnsýslu- og dómstiga. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfu I ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. janúar 2013. Hann krefst þess aðallega að stefnda verði gert að greiða sér 40.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. júní 2006 til 2. október 2008, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum greiðslum stefnda að fjárhæð 20.000.000 krónur 13. júlí 2006 og 20.000.000 krónur 22. október 2008. Til vara krefst hann þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér skaðabætur að álitum. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar og málskostnaður látinn niður falla.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, IGS ehf., greiði stefnda, íslenska ríkinu, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
530/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. ágúst 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. ágúst 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 4. september 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.