323/2003

Kvartað var til Samkeppnisstofnunar vegna samninga S við A um sölu á geislaplötum í verslunum reknum undir nafninu H og B. Lauk meðferð málsins fyrir samkeppnisyfirvöldum með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála 13. febrúar 2002 þar sem staðfest var að S hefði gerst brotlegur við 11. gr. samkeppnislaga nr. 8/1993. Var samningur S við A felldur úr gildi og honum gert að greiða sekt. Freistaði S þess í málinu að fá þeirri niðurstöðu hnekkt. Ekki var fallist á að formlegir annmarkar hefðu verið á málsmeðferð fyrir samkeppnisyfirvöldum sem leiða ættu til ógildingar á niðurstöðu áfrýjunarnefndar samkeppnismála. Var talið að með samningnum við A hafi S nánast útilokað keppinauta sína með öllu frá því að eiga viðskipti sem heildsalar við verslanir H og B, auk þess sem hann hafi fengið verulegt forræði á því hvaða geislaplötur yrðu boðnar þar til sölu. Hafi hann þannig misnotað sér markaðsráðandi stöðu sína með gerð samningsins og brotið með því gegn 11. gr. samkeppnislaga. Ekki var fallist á að bannregla 11. gr. samkeppnislaga væri of óljós til að ákvörðun viðurlaga yrði reist á henni og voru ekki talin efni til að fallast á lækkun þeirrar sektar sem S hafði verið ákveðin.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. ágúst 2003. Hann krefst þess aðallega að felldur verði úr gildi úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála 13. febrúar 2002 í máli nr. 1/2002, Skífan hf. gegn samkeppnisráði, en til vara að úrskurðinum verði breytt á þann veg að sekt að fjárhæð 12.000.000 krónur, sem áfrýjanda var þar gert að greiða, verði felld niður eða lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

I.

Samkvæmt gögnum málsins gerði áfrýjandi samning 23. febrúar 1999 við Aðföng ehf. um að selja verslunum undir nöfnum Hagkaupa og Bónus geislaplötur. Var meðal annars mælt fyrir um að áfrýjandi hefði samráð við verslanirnar um vöruúrval, en miða skyldi við lista Samtaka hljómplötuframleiðenda um þrjátíu vinsælustu geislaplöturnar hverju sinni, auk þess sem áfrýjandi hefði á sértilboði einn eða tvo titla ásamt geislaplötu mánaðarins. Kveðið var á um að áfrýjandi myndi veita 12% afslátt af öllum geislaplötum frá sér, en 5% afslátt af plötum, sem fengnar yrðu frá öðrum. Átti samningurinn að gilda frá 1. mars 1999 til 1. febrúar 2001.

Í ódagsettu bréfi, sem virðist hafa borist samkeppnisstofnun í október eða nóvember 2000, greindi Félag íslenskra hljómlistarmanna frá því að komið hafi fram kvartanir frá félagsmönnum þess, sem gæfu sjálfir út tónlist, um að þeir ættu erfitt með að fá útgáfur sínar seldar í verslunum Hagkaupa, Nýkaupa og Baugs hf. Talið væri að áfrýjandi hafi gert samning við þessar verslanir um sölu á útgáfum sínum, sem bryti í bága við samkeppnislög. Við þessu brást samkeppnisstofnun með því að rita áfrýjanda bréf 8. nóvember 2000, þar sem vísað var til þess að fyrrnefnt félag hafi sett fram kvörtun út af „tilhögun á hljómplötusölu í verslunum Baugs hf.“, svo og að það hafi kvartað undan því að útgáfum félagsmanna væri „ekki gert jafnhátt undir höfði í verslunum Skífunnar og vörum fyrirtækisins sjálfs.“ Var óskað eftir því að áfrýjandi léti í té umsögn um þessar kvartanir og veitti upplýsingar um hvernig staðið væri að samningum við sjálfstæða útgefendur um sölu á verkum þeirra í verslunum hans, hver heildarsala hafi þar verið á árunum 1998 og 1999 á eigin útgáfum hans og annarra og hvernig smásala hafi skipst sömu árin eftir sölustöðum. Sama dag ritaði samkeppnisstofnun bréf til Baugs hf., þar sem vísað var til framangreindrar bréflegrar kvörtunar Félags íslenskra hljómlistarmanna. Var óskað eftir umsögn um þessa kvörtun ásamt eintaki af samningi Baugs hf. við áfrýjanda. Yrði jafnframt upplýst hvort Baugur hf. hafi tekið verk sjálfstæðra útgefenda til sölu í verslunum sínum, hver heildarsala félagsins á geislaplötum hafi verið 1998 og 1999 og hvernig hún hafi skipst milli útgefenda eða dreifingaraðila. Áfrýjandi svaraði fyrirspurnum samkeppnisstofnunar meðal annars með ódagsettu bréfi, sem varðaði sérstaklega samning hans við Aðföng ehf. Var eintak af samningnum látið fylgja bréfinu og tekið fram til skýringar að hann fæli í sér að áfrýjandi sæi um þjónustu á geislaplötum, sem seldar væru í verslunum Hagkaupa og Bónus. Bæri áfrýjanda að sjá til þess að ávallt væru þar til þrjátíu vinsælustu plöturnar, en þeim til viðbótar væri úrval platna, sem ákveðið væri sameiginlega af fyrirtækjunum, auk þess sem langflestar íslenskar útgáfur væru settar í verslanirnar. Með bréfi 28. nóvember 2000 svöruðu Hagkaup fyrir hönd Baugs hf. fyrirspurn samkeppnisstofnunar. Kom þar meðal annars fram að verslanirnar hefðu á boðstólum annars vegar geislaplötur, sem væru á lista yfir hinar þrjátíu vinsælustu hverju sinni, og hins vegar eldri og ódýrari geislaplötur. Sæi áfrýjandi um alla þjónustu varðandi fyrrnefndu plöturnar, en þær síðarnefndu væru keyptar ýmist af honum eða fyrirtækinu Tónaflóði. Tekið var fram að ekki væri unnt að svara því hversu stór hluti seldra geislaplatna væri kominn frá áfrýjanda, en gera mætti ráð fyrir að þar væri að minnsta kosti um 2/3 hluta að ræða. Samkeppnisstofnun kynnti Félagi íslenskra hljómlistarmanna þessi svör 4. desember 2000 og gerði það athugasemdir 14. sama mánaðar. Þá leitaði Samkeppnisstofnun jafnframt nánari upplýsinga frá áfrýjanda, sem veitti þær 12. desember 2000. Loks voru athugasemdir Félags íslenskra hljómlistarmanna kynntar Hagkaupum og áfrýjanda, sem svöruðu þeim með bréfum 31. janúar og 15. febrúar 2001.

Áfrýjandi gerði nýjan samning við Aðföng ehf. 30. mars 2001 og er efni hans tekið upp í heild í hinum áfrýjaða dómi. Í samningi þessum var geislaplötum skipt í átta flokka, sem voru nánar tiltekið plötur samkvæmt lista yfir þær þrjátíu vinsælustu, nýtt efni, safnplötur, íslenskar plötur, erlendar plötur, klassísk tónlist, barnaplötur og svonefndar betra- og kjaraverðsplötur. Ákveðið var að áfrýjandi myndi selja Hagkaupum og Bónus allar geislaplötur, sem seldar yrðu í verslununum, en þó með því skilyrði að þær hefðu „tillögurétt um efni sem boðið er upp á undir flokknum „Nýtt efni“ auk þess að hafa heimild til þess að ráðstafa allt að 20% af vöruúrvali þessa vöruflokks.“ Þá voru sérstök ákvæði um afslátt, sem skyldi vera ýmist 8% eða 10%, og um auglýsingar af hendi hvors um sig, sem hinn nyti góðs af.

Í bréfi til samkeppnisstofnunar 7. maí 2001 var komið á framfæri kvörtun Japís ehf., sem varðaði síðastnefndan samning. Var þess meðal annars getið þar að Tónaflóð ehf., sem Japís ehf. hafi keypt í byrjun þess árs, hefði um sjö ára skeið annast dreifingu í verslanir Baugs hf. á geislaplötum á svokölluðu lágvöruverði og meðalverði, en áfrýjandi hefði á hinn bóginn um nokkurra ára skeið haft samning við síðastnefnt félag um sölu á geislaplötum, sem seldar væru fullu verði. Hefði áfrýjandi nú gert nýjan samning við félagið, sem fæli í sér einkarétt hans til að selja því geislaplötur. Samkeppnisstofnun kynnti Hagkaupum þessa kvörtun með bréfi 12. júní 2001, þar sem jafnframt var greint frá því að ákveðið hafi verið að taka hana til meðferðar í sama máli og fyrrgreinda kvörtun Félags íslenskra hljómlistarmanna. Hagkaup gerðu athugasemdir um þessa kvörtun 20. júní 2001 og létu jafnframt af hendi ýmis gögn varðandi hana. Þá var áfrýjanda 22. sama mánaðar gefinn kostur á að gera athugasemdir fyrir sitt leyti og Japís ehf. einnig veitt færi á að tjá sig um athugasemdir Hagkaupa. Áfrýjandi gerði ítarlega grein fyrir sjónarmiðum sínum í bréfi til samkeppnisstofnunar 9. júlí 2001 og afhenti með því upplýsingar um sölu á geislaplötum á tilteknu tímabili. Bréf þetta var sent Japís ehf. til umsagnar 29. ágúst 2001 og gerði félagið grein fyrir afstöðu sinni 25. september sama ár. Hagkaupum var 5. október 2001 gefinn kostur á að gera athugasemdir við síðastnefnt tilsvar Japís ehf. og óskaði samkeppnisstofnun um leið eftir því að fá upplýsingar um sölu á geislaplötum í verslunum Hagkaupa og Bónus, svo og afrit af öllum skjölum og tölvupóstsendingum varðandi viðskipti þeirra við áfrýjanda. Sama dag var áfrýjanda sent hliðstætt erindi, en þar var óskað eftir upplýsingum um heildarsölu á geislaplötum í verslunum hans sjálfs og um tíu stærstu kaupendur á slíku efni frá honum í heildsölu, auk afrita gagna um viðskipti hans við verslanir Baugs hf. Þessu svaraði áfrýjandi 18. október 2001 og Hagkaup 25. sama mánaðar.

Samkeppnisstofnun tilkynnti áfrýjanda með bréfi 30. október 2001 að í málinu, sem hún hefði til meðferðar vegna fyrrgreindra kvartana Félags íslenskra hljómlistarmanna og Japís ehf., væri meðal annars haldið fram að áfrýjandi væri í markaðsráðandi stöðu í heildsölu og dreifingu á geislaplötum. Fælist meginþáttur málsins í kvörtunum um að áfrýjandi hafi misnotað þessa stöðu sína með samningi við Aðföng ehf. Teldi stofnunin að virtum gögnum málsins að áfrýjandi kynni að hafa brotið með þessu gegn 11. gr. samkeppnislaga nr. 8/1993, sbr. 4. gr. laga nr. 107/2000, en til álita kæmi að beita gagnvart honum sektarákvæðum þeirra laga. Var áfrýjanda gefinn kostur á að tjá sig um þetta og jafnframt send skrá um gögn málsins, en tekið var fram að það yrði að þessu búnu lagt fyrir stefnda til ákvörðunar. Afrit af þessu bréfi og skránni voru samhliða þessu send Japís ehf., Hagkaupum og Félagi íslenskra hljómlistarmanna. Áfrýjandi gerði grein fyrir athugasemdum sínum 16. nóvember 2001 og krafðist þess um leið að fá í hendur afrit af öllum gögnum málsins, svo og að það yrði sérstaklega flutt, munnlega eða skriflega, fyrir stefnda. Samkeppnisstofnun varð ekki við þessum kröfum áfrýjanda, en leitaði á hinn bóginn enn upplýsinga hjá honum 27. nóvember 2001, sem veittar voru 29. sama mánaðar.

Á fundi stefnda 4. desember 2001 var samþykkt samhljóða ákvörðun nr. 40/2001 um erindi Félags íslenskra hljómlistarmanna og Japís ehf. vegna samnings áfrýjanda og Aðfanga ehf. um sölu á geislaplötum. Í henni var ályktað að áfrýjandi hafi brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga með samningnum við Aðföng ehf. 30. mars 2001 og var hann lýstur ógildur. Var áfrýjanda jafnframt gert að greiða sekt að fjárhæð 25.000.000 krónur. Ákvörðun þessari fylgdu ítarlegar forsendur, sem raktar eru að nokkru leyti í héraðsdómi. Áfrýjandi kærði hana til áfrýjunarnefndar samkeppnismála 1. janúar 2002. Í úrskurði nefndarinnar 13. febrúar sama ár var ákvörðun stefnda staðfest að öðru leyti en því að sekt áfrýjanda var lækkuð í 12.000.000 krónur. Áfrýjandi höfðaði mál þetta 11. júlí 2002 til að fá úrskurðinum hnekkt eða eftir atvikum breytt.

II.

Í bréfi samkeppnisstofnunar til áfrýjanda 30. október 2001 var sem fyrr segir greint frá því að hjá henni væri til meðferðar mál vegna kvartana Félags íslenskra hljómlistarmanna og Japís ehf., því væri haldið þar fram að áfrýjandi væri í markaðsráðandi stöðu í heildsölu og dreifingu á geislaplötum og lyti meginþáttur málsins að því hvort hann hafi misnotað þessa stöðu sína með samningnum við Aðföng ehf. 30. mars 2001. Þessu bréfi fylgdi skrá um öll gögn, sem lágu fyrir samkeppnisstofnun. Verður ekki annað ráðið af því, sem fram er komið í málinu, en að gögn samkvæmt þessari skrá, sem máli skiptu, hafi ýmist verið send áfrýjanda á fyrri stigum eða verið honum aðgengileg að því leyti, sem þau stöfuðu ekki frá honum sjálfum. Mátti áfrýjanda því vera nægilega ljóst hvað samkeppnisstofnun hafði gert til að rannsaka málið þegar honum var tilkynnt með umræddu bréfi að fyrirsjáanlega yrði málið að fram komnum frekari athugasemdum hans lagt fyrir stefnda til ákvörðunar. Í svari áfrýjanda 16. nóvember 2001 við bréfi þessu var í engu vikið að því að hann teldi rannsókn málsins áfátt eða upplýsingar skorta til þess að stefnda væri fært að ljúka því. Áfrýjandi hefur hvorki í málskoti til áfrýjunarnefndar samkeppnismála né við rekstur þessa máls fyrir dómi fært fram haldbær rök fyrir því að annmarkar hafi verið að þessu leyti á málsmeðferð stefnda. Verður því ekki fallist á með áfrýjanda að efni geti verið til að fella úr gildi úrskurð áfrýjunarnefndar samkeppnismála á þeirri forsendu að ákvæðum 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 hafi ekki verið fylgt við meðferð málsins.

Eins og greinir í héraðsdómi hefur áfrýjandi borið fyrir sig að brotinn hafi verið á honum andmælaréttur samkvæmt 13. gr. stjórnsýslulaga við málsmeðferð stefnda. Áfrýjandi hefur í engu borið brigður á að þessa réttar hans hafi verið gætt við meðferð málsins fyrir áfrýjunarnefnd samkeppnismála. Samkvæmt þessu og með vísan til dóms Hæstaréttar 30. október 2003 í máli nr. 37/2003 geta atriði, sem varða andmælarétt áfrýjanda á lægra stjórnsýslustigi, ekki varðað ógildingu úrskurðar áfrýjunarnefndarinnar.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um að hafna öðrum málsástæðum áfrýjanda, sem reistar eru á því að annmarkar hafi verið á meðferð málsins fyrir samkeppnisyfirvöldum.

III.

Í ákvörðun stefnda 4. desember 2001 var lagt til grundvallar að málið varðaði heildsölu og dreifingu á geislaplötum til endurseljenda, en hvorki smásölu á þeim vörum né heildsölu á annars konar vörum, sem telja mætti staðgengdarvörur fyrir geislaplötur í skilningi 1. mgr. 4. gr. samkeppnislaga. Væri markaðssvæðið, sem miða yrði við, jafnframt bundið við Ísland. Þá var vísað til þess í ákvörðuninni að samkvæmt upplagseftirliti, sem gert hafi verið fyrir Samtök hljómplötuframleiðenda, hafi hlutdeild áfrýjanda í heildarsölu á þessum markaði á árinu 1999 numið 71,5% miðað við verðmæti og 66,7% miðað við eintakafjölda, en á árinu 2000 hafi samsvarandi hlutdeild hans verið 74,3% og 73,2%. Einnig var bent á að áfrýjandi hafi sjálfur tiltekið á heimasíðu sinni að hann hefði um „80% markaðshlutdeild á íslenska tónlistarmarkaðinum.“ Samkvæmt því var talið að áfrýjandi væri í markaðsráðandi stöðu á þessu sviði í skilningi síðastnefnds lagaákvæðis. Í úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála 13. febrúar 2002 var niðurstaða stefnda um þessi atriði staðfest. Verður fallist á með héraðsdómi að engin efni séu til að hnekkja henni.

Í samningi áfrýjanda við Aðföng ehf. 30. mars 2001 var kveðið á um að hann sæi „um að selja Hagkaupi og Bónus allar geislaplötur sem seldar eru í verslunum þeirra.“ Frá þessu virðist hafa átt að vera sú undantekning að verslanirnar gætu leitað til annarra um kaup á fimmtungi af þeim geislaplötum, sem féllu undir vöruflokk með heitinu nýtt efni, en hann var sem fyrr segir einn af átta flokkum platna, sem um ræddi í samningnum. Ekki liggur fyrir hversu hátt hlutfall þessa eina vöruflokks var af heildarfjölda geislaplatna, sem boðnar voru til sölu í verslununum, en til þess má líta að samkvæmt málatilbúnaði áfrýjanda voru geislaplötur í flokki hinna þrjátíu vinsælustu, sem seldar voru í verslununum á þremur tilteknum vikum síðla árs 2001, á bilinu frá 49% til 73% af heildarsölu. Með því að áfrýjandi hefur ekki upplýst frekar hvert geti verið umfang áðurnefnds fimmtungs af geislaplötum, sem flokkaðar voru sem nýtt efni, eða hvernig þessi heimild kann í raun að hafa verið nýtt verður að leggja til grundvallar að sá hluti vörukaupa, sem verslununum virðist hafa verið frjálst að skipta við aðra um, hafi ekki sérstakt vægi við úrlausn málsins. Samkvæmt því verður að líta svo á að með samningnum hafi áfrýjandi að því leyti, sem máli skiptir, í raun fengið einkarétt til að selja verslununum allar geislaplötur, sem þar voru á boðstólum.

Samningurinn, sem um ræðir í málinu, fól í sér að áfrýjandi hafði frjálsar hendur um að ákveða hvaða geislaplötur yrðu boðnar til sölu í verslunum Hagkaupa og Bónus, en þó með tveimur undantekningum. Annars vegar var þar kveðið á um það að verslanirnar hefðu „tillögurétt“ um val á geislaplötum, sem flokkaðar voru sem nýtt efni og féllu utan þess fimmtungs af þeirri vörutegund, sem áður var getið. Ekkert liggur fyrir af hendi áfrýjanda um hvort eða eftir atvikum hvernig verslanirnar kunna að hafa beitt þessu samningsákvæði. Er því ekki unnt að líta þannig á að það hafi svo að neinu skipti skert forræðið, sem áfrýjandi hafði samkvæmt framansögðu á framboði á geislaplötum í verslununum. Hins vegar var áfrýjandi bundinn af því að þar yrðu á hverjum tíma boðin til sölu eintök af þeim þrjátíu geislaplötum, sem reyndust mest seldar samkvæmt lista frá Samtökum hljómplötuframleiðenda. Óumdeilt er að þar geti hafa verið um að ræða innlendar geislaplötur, sem gefnar hafi verið út af öðrum en áfrýjanda, og erlendar, sem aðrir en hann hafi flutt inn. Í málinu liggja fyrir yfirlit yfir mest seldu geislaplöturnar hér landi á tveggja ára tímabili fyrir gerð samningsins milli áfrýjanda og Aðfanga ehf., annars vegar þrjátíu mest seldu innlendu plöturnar og hins vegar erlendar. Yfirlit þessi sýna mikla yfirburði áfrýjanda meðal íslenskra útgefenda og innflytjenda. Mestu skiptir þó í þessu sambandi að samkvæmt samningnum hafði áfrýjandi einkarétt gagnvart verslunum Hagkaupa og Bónus til heildsölu á vörum, sem hér áttu undir, frá öðrum útgefendum og innflytjendum hér á landi. Samkvæmt þessu veitti samningurinn áfrýjanda sérstaka aðstöðu gagnvart keppinautum sínum að því afmarkaða leyti, sem hann hafði ekki einn með hendi ákvörðun um hvaða geislaplötur yrðu boðnar til sölu í verslununum.

Samkvæmt 1. gr. samkeppnislaga er það markmið þeirra að efla virka samkeppni í viðskiptum og vinna þar með að hagkvæmri nýtingu framleiðsluþátta þjóðfélagsins. Til að ná því markmiði er meðal annars í 11. gr. laganna lagt bann við því að fyrirtæki misnoti markaðsráðandi stöðu. Samkvæmt framansögðu telst áfrýjandi vera í slíkri stöðu við heildsölu og dreifingu á geislaplötum hér á landi. Með samningnum við Aðföng ehf. 30. mars 2001 útilokaði áfrýjandi nánast með öllu keppinauta sína frá því að eiga viðskipti sem heildsalar við verslanir Hagkaupa og Bónus, auk þess sem hann fékk verulegt forræði á því hvaða geislaplötur yrðu boðnar þar til sölu. Af gögnum málsins verður ekki séð nákvæmlega hver hlutdeild þessara verslana var á umræddum tíma í smásölu á geislaplötum, en fram er komið að á árinu 2000 virðist Baugur hf. hafa verið langstærsti einstaki kaupandi geisladiska í heildsölu frá áfrýjanda með 18,48% af heildarsölu hans. Að þessu öllu virtu verður að líta svo á að áfrýjandi hafi misnotað sér markaðsráðandi stöðu sína með gerð umrædds samnings við Aðföng ehf. og brotið með því gegn 11. gr. samkeppnislaga.

IV.

Samkvæmt 52. gr. samkeppnislaga leggur stefndi stjórnvaldssektir eftir nánar tilteknum reglum meðal annars á fyrirtæki, sem brjóta gegn bannákvæðum laganna, en slíka ákvörðun getur áfrýjunarnefnd samkeppnismála endurskoðað. Meðal þeirra bannákvæða samkeppnislaga, sem hér um ræðir, er 11. gr. þeirra. Verður ekki fallist á með áfrýjanda að bannreglan, sem þar er að finna, sé of óljós til að ákvörðun viðurlaga verði reist á henni.

Í héraðsdómi er greint frá þeim röksemdum, sem áfrýjunarnefnd samkeppnismála færði fyrir ákvörðun sinni um fjárhæð stjórnvaldssektar á hendur áfrýjanda. Auk þeirra atriða, sem þar er getið, verður að líta til þess að áður en áfrýjandi gerði samninginn við Aðföng ehf. 30. mars 2001 var í gildi eldri samningur þeirra frá 23. febrúar 1999. Eins og ráðið verður af því, sem áður greinir um efni þess samnings, gekk hann skemur en yngri samningurinn að því er varðar aðstöðu áfrýjanda gagnvart keppinautum sínum til viðskipta við verslanir Hagkaupa og Bónus. Við gerð samningsins 30. mars 2001 var áfrýjanda fyllilega ljóst að eldri samningurinn væri til athugunar hjá samkeppnisstofnun vegna framkominnar kvörtunar um að hann væri andstæður samkeppnislögum. Eru engin efni til að fallast á kröfu hans um lækkun þeirrar sektar, sem áfrýjunarnefnd samkeppnismála ákvað í úrskurði sínum 13. febrúar 2002.

Samkvæmt framansögðu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest. Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Skífan hf., greiði stefnda, samkeppnisráði, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.