arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
394/2004

T ehf. krafði L hf. aðallega um vangoldna húsaleigu en til vara um greiðslu samkvæmt ábyrgð sem hann taldi L hf. hafa tekið á húsaleiguskuld leigutakans K ehf. Tekið var fram að L hf. hefði ekki verið aðili að húsaleigusamningi T ehf. við K ehf. og ekki yrði heldur talið að hann hefði tekist ábyrgðina á hendur. Drögum sem L hf. gerði að samningnum hefði verið breytt efnislega hvað varðaði ábyrgð hans án þess að það hafi verið borið undir L hf. til samþykkis auk þess sem samningurinn hefði verið undirritaður milli T ehf. og K ehf. áður en L hf. fékk eintak af honum. Gegn andmælum L hf. var ekki talið sannað að félagið hefði fallist á samninginn í þessari breyttu mynd. Þá lægi fyrir að skilyrði sem L hf. setti fyrir ábyrgð sinni hefði aldrei verið uppfyllt. Var L hf. því sýknað af kröfum T ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. september 2004. Hann krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 7.893.302 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilteknum fjárhæðum frá 3. janúar 2003 til greiðsludags, að frádregnum 1.000.000 krónum sem hann hafi fengið greiddar inn á kröfu sína 6. júní 2003. Til vara krefst áfrýjandi að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 5.000.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 12. júlí 2003 til greiðsludags. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi var aðili að þeim samningum sem gerðir voru 13. desember 2002 með því efni meðal annars, að nýr leigusamningur um húsnæði áfrýjanda, sem gerður yrði við nýjan leigutaka síðar, skyldi fella fyrri samninginn úr gildi og jafnframt skyldu þá falla niður þær skuldbindingar, sem falla kynnu á stefnda að öðru leyti en því sem leiddi af beinu efni nýs samnings. Voru samningarnir þennan dag undirritaðir af áfrýjanda ásamt stefnda og fyrri leigutaka húsnæðisins Aktiverum hf.

Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Það athugist að í stefnu til héraðsdóms hefur áfrýjanda láðst að tilgreina fyrirsvarsmann stefnanda svo sem honum bar að gera samkvæmt b-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Trúss ehf., greiði stefnda, Landsbanka Íslands hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
395/2004

B, sem var stýrimaður á skipi í eigu S ehf., sleit ráðningu sinni hjá félaginu þar sem ekki var orðið við beiðni hans um greiðslu á vangreiddum launum. S ehf. viðurkenndi rétt B til þessara launa en hélt því fram að B hefði rift ráðningarsamningnum og með því fyrirgert rétti sínum til launa í uppsagnarfresti. Talið var að B hefði slitið ráðningu sinni með lögmætum hætti. Var S ehf. því gert að greiða B laun í þrjá mánuði í uppsagnarfresti auk fjárhæðar sem eftirstóð af launakröfu B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. september 2004. Hann krefst aðallega að honum verði gert að greiða stefnda 55.693 krónur en til vara að krafa stefnda verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í forsendum héraðsdóms er meðal annars vísað til 25. gr. sjómannalaga nr. 35/1985 til stuðnings rétti stefnda til launa úr hendi áfrýjanda í uppsagnarfresti. Þessi réttur styðst við 2. mgr. 27. gr. laganna. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Skeljahöllin ehf., greiði stefnda, B-kk-þgf K-kk-þgf, 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
396/2004

B, sem var yfirvélstjóri á skipi í eigu S ehf., og kom um borð eftir að hafa neytt áfengis, var sagt fyrirvaralaust upp störfum og vísað frá borði sökum ölvunar. Hélt S ehf. því hvorki fram að um ítrekað brot hefði verið að ræða hjá B né að hann hefði áður sætt áminningu, sbr. 4. tl. 1. mgr. 24. gr. sjómannalaga nr. 35/1985. Var uppsögnin því talin ólögmæt og S ehf. því gert að greiða B laun í þrjá mánuði í uppsagnarfresti auk vangreiddra launa.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. september 2004. Hann krefst aðallega að honum verði gert að greiða stefnda 274.812 krónur en til vara að krafa stefnda verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti kom fram af hálfu áfrýjanda, að ekki væri tölulegur ágreiningur um fjárhæð kröfu stefnda á hendur honum. Einungis væri af hans hálfu byggt á því að stefndi hafi brotið gegn starfsskyldum sínum með þeim hætti, að sér hafi verið heimilt að víkja honum úr starfi án fyrirvara og án skyldu til að greiða honum laun í uppsagnarfresti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Skeljahöllin ehf., greiði stefnda, B-kk-þgf K-kk-þgf, 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
396/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. september 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. september 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 14. október 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður á það fallist að skilyrðum 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt til þess að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 14. október 2005 kl. 16.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
399/2005

Þar sem X hafði setið nærfellt fjóra og hálfan mánuð í gæsluvarðhaldi og L þótti ekki hafa gefið viðhlítandi skýringar á nauðsyn þess að mál X þyrfti að taka svo langan tíma var felldur úr gildi úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli d. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/199.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. september 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. september 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans en þó ekki lengur en til föstudagsins 30. september 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Mál vegna framlengingar á gæsluvarðhaldi varnaraðila var síðast til meðferðar í Hæstarétti í máli nr. 342/2005, sem dæmt var 3. ágúst 2005. Þá var beðið niðurstöðu sérfróðra manna sem dómkvaddir höfðu verið 6. júlí 2005 til að leggja mat á geðhagi varnaraðila, en hann hafði sjálfur krafist dómkvaðningar þeirra. Í forsendum dómsins var tekið fram að líta yrði til þess heildartíma, sem meðferð máls varnaraðila hefði tekið, þegar lagt væri mat á hvort skilyrði d. liðar 103. gr. laga nr. 19/1991 fyrir framlengingu gæsluvarðhalds hans teldist fullnægt. Varnaraðili hafði þá verið í Héraðsdómi Reykjavíkur úrskurðaður í gæsluvarðhald til 23. september 2005. Í dómi Hæstaréttar var ekki talið unnt að fallast á að meðferð á máli varnaraðila þyrfti að taka svo langan tíma og var gæsluvarðhaldinu markaður tími til 5. september 2005.

Í hinum kærða úrskurði kemur fram, að varnaraðili hafi ekki reynst fús til að gangast undir geðrannsókn hinna dómkvöddu matsmanna. Þeir skiluðu allt að einu matsgerð 2. september 2005 og gáfu þar umsögn um skýrslu T-kk-ef Z-kk-ef geðlæknis 20. maí 2005 og töldu ekki tilefni til að draga réttmæti niðurstöðu hennar í efa.

Af matsgerð hinna dómkvöddu matsmanna verður ráðið, að þeir hafi ekki reynt að koma á matsfundi með varnaraðila fyrr en 25. ágúst 2005 eða rúmlega 7 vikum eftir að þeir voru dómkvaddir. Í gögnum málsins koma ekki fram neinar skýringar á því, hvers vegna þessi störf hafa tekið svo langan tíma. Nú er enn krafist framlengingar á gæsluvarðhaldi varnaraðila með vísan til sömu lagaheimildar og fyrr. Þrátt fyrir það sem að framan greinir og forsendur Hæstaréttar í dóminum 3. ágúst 2005 féllst Héraðsdómur Reykjavíkur í hinum kærða úrskurði á kröfur sóknaraðila og úrskurðaði varnaraðila til áframhaldandi gæsluvarðhalds til 30. september 2005.

Varnaraðili hefur nú sætt gæsluvarðhaldi í nærfellt fjóra og hálfan mánuð. Sóknaraðili hefur ekki gefið viðhlítandi skýringar á nauðsyn þess að mál varnaraðila þurfi að taka svo langan tíma sem raun ber vitni.

Með vísan til þess sem að framan greinir verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
400/2005

Fallist var á kröfu um að Y yrði svipt sjálfræði í tvö ár þar sem sýnt þótti að hún gæti ekki ráðið sjálf persónulegum högum sínum vegna geðsjúkdóms.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. ágúst 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. september 2005. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. ágúst 2005 þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að sjálfræðissvipting verði til sex mánaða. Þá krefst hún þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, E-kvk-ef B. H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 60.000 krónur greiðist úr ríkissjóði.
404/2004

Ekki var fallist á kröfu S um greiðslu úr Fæðingarorlofssjóði þar sem hann uppfyllti ekki skilyrði 1. mgr. 13. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof og 4. gr. þágildandi reglugerðar nr. 909/2000 um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði og greiðslu fæðingarstyrks um að hafa verið samfellt í sex mánuði á innlendum vinnumarkaði fyrir upphafsdag fæðingarorlofs en greiðslur slysadagpeninga til S höfðu fallið niður tæpum tveimur mánuðum fyrir þann dag. Þá var talið að ekki hefði verið leitt í ljós að T hefði gefið S rangar upplýsingar, vanrækt upplýsingaskyldu sína eða að dráttur hefði orðið á afgreiðslu á umsókn hans um þessar greiðslu er leiða ættu til skaðabótaskyldu T. Var T því sýknað af kröfum S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. október 2004. Endanlegar dómkröfur hans eru að stefnda verði gert að greiða sér 1.782.996 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. mars 2003 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst sýknu af kröfu áfrýjanda og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málavöxtum er réttilega lýst í hinum áfrýjaða dómi að öðru leyti en því að samkvæmt gögnum málsins verður ekki annað séð en að greiðslur slysadagpeninga til áfrýjanda hafi fallið niður 11. desember 2002, en ekki í lok nóvember þess árs eins og kemur fram í héraðsdómi. Fallist er á forsendur og niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að áfrýjandi hafi ekki uppfyllt skilyrði 1. mgr. 13. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof og 4. gr. þágildandi reglugerðar nr. 909/2000 um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði og greiðslu fæðingarstyrks. Þá hefur ekki verið leitt í ljós að stefndi hafi gefið áfrýjanda rangar upplýsingar, vanrækt upplýsingaskyldu sína eða að dráttur hafi orðið á afgreiðslu stefnda á umsókn áfrýjanda um greiðslur úr Fæðingarorlofssjóði er leiða eigi til skaðabótaskyldu stefnda. Að þessu virtu verður stefndi sýknaður af kröfu áfrýjanda.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað og gjafsóknarkostnað verða staðfest. Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti. Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Stefndi, Tryggingastofnun ríkisins, er sýkn af kröfu áfrýjanda, S-kk-ef M-kk-ef P-kk-ef.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað og gjafsóknarkostnað eru staðfest.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 250.000 krónur.
407/2004

I var gert að greiða L hf. tiltekna fjárhæð óskipt með S ehf. samkvæmt ábyrgðaryfirlýsingu þar sem I ábyrgðist skuldbindingar S ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 23. júlí 2004. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 8. september sama ár og áfrýjaði hann öðru sinni 5. október 2004 samkvæmt heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 7. gr. laga nr. 38/1994. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með hinum áfrýjaða dómi var Suðvestan tveimur ehf. gert að greiða stefnda 7.566.433 krónur ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Jafnframt var áfrýjanda óskipt með Suðvestan tveimur ehf. gert að greiða 4.200.000 krónur ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Suðvestan tveir ehf. unir héraðsdómi og er því eingöngu þáttur áfrýjanda til endurskoðunar hér fyrir dómi.

Í yfirliti stefnda um tékkareikning nr. 1147 dagsettu 22. maí 2003 kemur fram að síðasta hreyfing á reikningnum hafi verið 1. október 2002 og hafi yfirdráttarskuld á honum þá numið 8.327.891 krónu. Þá var bréf það sem veitti handveð í viðskiptakröfum og innheimtum kröfum Suðvestan tveggja ehf. gefið úr 30. janúar 2001. Að öðru leyti er málavöxtum rétt lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Það athugist að í stefnu til héraðsdóms hefur stefnda láðst að tilgreina fyrirsvarsmann stefnanda svo sem honum bar að gera samkvæmt b. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, I-kk-nf G-kk-nf I-kk-nf, greiði stefnda, Landsbanka Íslands hf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
416/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. september 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 9. september 2005 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, en þó ekki lengur en til föstudagsins 21. október 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Skilja verður kröfu sóknaraðila þannig að hann krefjist þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Í dómi Hæstaréttar 17. ágúst 2005 í málinu nr. 368/2005 var á því byggt að kominn væri fram sterkur og rökstuddur grunur um að varnaraðili hefði framið brot sem að lögum gæti varðað 12 ára fangelsi og að almannahagsmunir stæðu til þess að hann sætti gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Ákæra var gefin út á hendur varnaraðila og öðrum manni 18. ágúst 2005 og þeim þar gefið að sök að hafa í hagnaðarskyni flutt til landsins tæplega fjögur kíló af metamfetamíni og voru brot hans talin varða við 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum. Málið var þingfest 9. september. Þykja skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 vera fyrir hendi til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Varnaraðili lýsti kæru sinni fyrir héraðsdómara 9. september 2005. Samkvæmt því liðu sex dagar þar til kæran barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum. Er þetta aðfinnsluvert, en meðferð málsins bar að hraða lögum samkvæmt.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
418/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. september 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 20. september 2005 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, en þó ekki lengur en til þriðjudagsins 1. nóvember 2005 kl. 12. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Málsatvikum er lýst í hinum kærða úrskurði. Að virtum gögnum málsins verður að telja að fram sé kominn sterkur grunur um að varnaraðili hafi framið brot sem varðað getur við 211. gr., sbr. 20. gr., eða eftir atvikum við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þegar litið er til þeirra upplýsinga sem fyrir liggja í málinu um aðdraganda og atvik að hinu ætlaða broti varnaraðila verður talið að skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, svo sem þau hafa verið skýrð í fyrri dómum Hæstaréttar, séu uppfyllt til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
41/2005

M krafðist þess að vikið yrði á nánar tiltekinn hátt frá helmingaskiptum við opinber skipti til fjárslita milli hans og K vegna hjónaskilnaðar. Hjúskapur aðila hafði staðið í þrjú ár og á þeim tíma hafði myndast með þeim fjárhagsleg samstaða. Að öllum atvikum virtum var ekki talið að skilyrði væru til þess að víkja frá helmingaskiptareglu hjúskaparlaga. Þá var K gert að greiða M leigu fyrir þann tíma sem hún hafði búið í íbúð þeirra eftir samvistarslit.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. janúar 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. janúar 2005, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að við opinber skipti til fjárslita vegna hjónaskilnaðar aðilanna skyldi á nánar tiltekinn hátt vikið frá helmingaskiptareglu 103. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að við opinberu skiptin verði sér heimilað að taka að óskiptu úr hjúskapareign eignir eða verðgildi eigna samtals að fjárhæð aðallega 7.219.184 krónur, en til vara 6.816.784 krónur, auk þess innbús sem hann átti við stofnun hjúskapar. Að því frágengnu krefst hann þess að honum verði heimilað að taka að óskiptu eignir eða verðgildi eigna, sem hann átti við stofnun hjúskapar, auk þess innbús sem hann þá átti. Þá krefst sóknaraðili þess að varnaraðili greiði sér 544.000 krónur í húsaleigu fyrir þann tíma, sem hún bjó eftir samvistaslit í íbúð þeirra að X, Reykjavík, auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. ágúst 2004 til greiðsludags. Í öllum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði stóð hjúskapur aðila máls þessa í þrjú ár. Verður ekki annað séð af gögnum málsins en að á þeim tíma hafi myndast með þeim fjárhagsleg samstaða. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 100.000 krónur í kærumálskostnað.

if !supportEmptyParas endif
430/2005

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að K yrði gert að greiða hluta málskostnaðar M í héraði vegna forsjármáls sem K höfðaði á hendur M og lauk að öðru leyti með dómsátt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. september 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. október 2005. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. september 2005, þar sem kveðið var á um málskostnað í máli sóknaraðila gegn varnaraðila, sem var að öðru leyti lokið með dómsátt. Sóknaraðili krefst þess aðallega að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði, án tillits til gjafsóknar sem henni hafi verið veitt fyrir héraðsdómi. Til vara krefst hún þess að málskostnaður í héraði verði látinn niður falla, en að því frágengnu að málskostnaður sem sóknaraðila var gert að greiða varnaraðila í héraði verði lækkaður. Í öllum tilvikum krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fallist er á niðurstöðu hins kærða úrskurðar með þeim rökum sem þar greinir, þó þannig að ekki er fallist á þau ummæli að barnið „hafi farið með sigur af hólmi í forsjár- og umgengnisdeilu foreldra sinna.“ Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, 80.000 krónur í kærumálskostnað.