438/2006

Þ var sagt upp störfum hjá S og voru ástæður uppsagnarinnar sagðar vera langvarandi vandkvæði er fylgt hefðu störfum hans hjá S. Höfðaði hann mál á hendur S til greiðslu skaðabóta vegna uppsagnarinnar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að af rekstrarformi S leiddi að ekki teldist vera um ríkisstofnun að ræða í skilningi laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Hins vegar var fallist á með Þ að S teldist vera stjórnvald í skilningi stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og af þeim sökum hafi borið að gæta form- og efnisreglna þeirra laga við uppsögn hans. Með vísan til þess að Þ var ekki gefinn kostur á að tala máli sínu áður en ákvörðun um uppsögn var tekin svo sem skylt var samkvæmt 13. gr. stjórnsýslulaga var uppsögn hans talin hafa verið ólögmæt og af því leiddi réttur hans til skaðabóta úr hendi S. Voru skaðabætur, sem S var gert að greiða Þ, metnar að álitum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. ágúst 2006. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málavöxtum er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Um áfrýjanda gilda lög nr. 36/1982 um Sinfóníuhljómsveit Íslands. Áfrýjandi er sjálfstæð stofnun með sérstakan fjárhag og lýtur sérstakri stjórn. Nokkrir aðilar stóðu að rekstri áfrýjanda á þeim tíma er atvik máls þessa urðu samkvæmt 3. gr. nefndra laga. Það voru ríkissjóður, borgarsjóður Reykjavíkur, Ríkisútvarpið og Seltjarnarneskaupstaður. Af þessu rekstrarformi leiðir að ekki telst vera um ríkisstofnun að ræða í skilningi laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, sbr. 2. tl. 2. mgr. 2. gr. laganna.

Stjórnsýslulög nr. 37/1993 taka samkvæmt 1. mgr. 1. gr. til stjórnsýslu ríkis og sveitarfélaga. Um áfrýjanda gilda sérstök lög og rekstrarkostnaður hans er greiddur af almannafé, sbr. 3. gr. laga nr. 36/1982. Með hliðsjón af þessu og vísan til fordæma Hæstaréttar verður fallist á með stefnda að áfrýjandi teljist vera stjórnvald í skilningi stjórnsýslulaga og hafi því borið að gæta form- og efnisreglna þeirra laga við uppsögn stefnda.

Stefnda var sagt upp 30. júní 2004 með þriggja mánaða uppsagnarfresti og ástæður uppsagnarinnar sagðar vera „langvarandi vandkvæði sem fylgt hafa störfum þínum hjá hljómsveitinni og sem þér hefur verið greint frá.“ Í bréfi 23. ágúst 2004 færði áfrýjandi fram frekari skýringar á uppsögninni. Er um þær vísað til áminningabréfs frá 4. júní sama ár og tveggja annarra frá 27. júní 2002 og 6. nóvember 2003. Við uppsögn stefnda bar að gæta ákvæða stjórnsýslulaga. Stefnda var ekki gefinn kostur á að tala máli sínu áður en ákvörðun var tekin svo sem skylt er samkvæmt 13. gr. þeirra. Með vísan til þessa er staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að uppsögn stefnda hafi verið ólögmæt og að af því leiði réttur til skaðabóta úr hendi áfrýjanda.

Ágreiningslaust er að samkvæmt ráðningarsamningi 8. febrúar 2002 var stefndi ráðinn ótímabundið til starfa hjá áfrýjanda með gagnkvæmum þriggja mánaða uppsagnarfresti. Með hliðsjón af því, upplýsingum í málinu um launakjör stefnda og mótmælum áfrýjanda verða bætur til stefnda metnar að álitum 1.300.000 krónur. Dráttarvextir verða dæmdir frá þingfestingu málsins í héraði eins og nánar greinir í dómsorði.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Sinfóníuhljómsveit Íslands, greiði stefnda, Þ-kk-þgf G-kk-þgf, 1.300.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 6. september 2005 til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefnda samtals 800.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.