64/2004

H kærði frávísun héraðsdóms á máli hans gegn A sf., E, A og Ó. Í Hæstarétti var hvorki fallist á að málatilbúnaður H varðandi aðild þess að málinu né kröfugerð væri óljós. Þá var talið að játa yrði H heimild til að reisa kröfur sínar aðallega á grundvelli skaðabótaábyrgðar utan samninga, til vara á grundvelli skaðabóta innan samninga, en að því frágengnu á afslætti að álitum. Að lokum var ekki fallist á að tilvísun H í lagaákvæði væri áfátt. Var úrskurður héraðsdóms því felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. febrúar 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. janúar 2004, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnislegrar meðferðar. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og að sóknaraðili verði dæmdur til að greiða sér kærumálskostnað.

I.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta á hendur varnaraðilum til greiðslu skaðabóta eða afsláttar vegna ætlaðra galla á fjöleignarhúsinu Flétturima 2-8, Reykjavík. Er málavöxtum nánar lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram rökstyðja varnaraðilar frávísunarkröfu sína á því að máltilbúnaður sóknaraðila sé óskýr og ruglingslegur. Eigi það bæði við um aðild, kröfugerð og málsástæður. Telja þeir málatilbúnað sóknaraðila andstæðan ákvæðum e., f. og g. liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Sóknaraðili telur að í stefnu sé glögg grein gerð fyrir því á hverju aðild hans að málinu sé reist. Mörg álitaefni séu fyrir hendi varðandi réttarsamband húsbyggjanda fjöleignarhúss, viðsemjanda hans og húsfélags slíks húss, sem meðal annars tengist aðild og réttarfari. Af þeim sökum hafi hann reist málatilbúnað sinn á fleirum en einum grunni, bæði að því er varðar aðild og málsástæður. Að því er aðild varðar séu þessar röksemdir settar fram í forgangsröð og hver röksemd um sig skýr og glögg. Reynist aðildarskortur vera fyrir hendi leiði það til sýknu en ekki frávísunar máls.

Sóknaraðili telur að einnig sé skýrt í stefnu að kröfur sínar varði einungs galla á sameign umrædds fjöleignarhúss, en ekki á séreign einstakra íbúðaeigenda. Þá sé kröfugerð sín bæði tölulega ljós og nákvæmlega sundurliðuð í stefnu. Auk þess sé þar vísað til nánari sundurliðunar í tilgreindum skjölum málsins.

Málsástæður sínar telur sóknaraðili í öllum tilvikum reistar á því að um handvömm hafi verið að ræða við byggingu hússins og brot á byggingareglugerð, sem leiði til ábyrgðar varnaraðila. Skaðabótakrafa sé annars vegar reist á grundvelli almennu skaðabótareglunnar, en hins vegar á kröfuréttarsambandi kaupenda og seljanda. Krafa um afslátt sé varakrafa og verði máli ekki vísað í heild frá dómi vegna vanreifunar hennar. Venjulegt sé að haga kröfugerð um afslátt með þessum hætti og miða í þeim efnum við kostnað vegna úrbóta. Dómvenja sé fyrir því að slíkt varði ekki frávísun.

II.

Samkvæmt ákvæðum 56. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús eru húsfélög í öllum fjöleignarhúsum og þarf ekki að stofna þau sérstaklega og formlega. Allir eigendur, og aðeins þeir, eru félagsmenn í viðkomandi húsfélagi. Réttindi og skyldur til þátttöku í því eru órjúfanlega tengd eignarrétti að einstökum eignarhlutum. Enginn eigandi geti synjað þátttöku í húsfélagi eða sagt sig úr því nema með sölu eignarhluta síns. Þá er í 3. mgr. 71. gr. laganna kveðið sérstaklega á um að húsfélag geti verið aðili að dómsmáli, bæði til sóknar og varnar. Gildir það jafnt um mál gegn þriðja aðila og einum eða fleiri félagsmönnum. Nægilega kemur fram í stefnu að krafa sóknaraðila sé vegna galla á sameign umrædds fjöleignarhúss og þar eru tilgreindir þeir hlutar hússins sem hann telur að haldnir séu göllum. Er því hér um að tefla kröfur sem húsfélag er bært að hafa uppi í dómsmáli. Þá verður ekki talið að málatilbúnaður sóknaraðila í stefnu, að því er lýtur að aðild hans að málinu, sé svo óljós að öðru leyti að frávísun varði.

Í stefnu er kröfugerð sóknaraðila rækilega sundurliðuð. Eru þar tilgreindir þeir gallar sem hann telur vera á sameign hússins og kröfufjárhæð vegna hvers þeirra. Þar kemur og fram að kröfur séu að hluta til reistar á raunkostnaði við úrbætur en að hluta á tilgreindri matsgerð. Er um þessi atriði nánar vísað til frekari sundurliðunar í gögnum málsins. Verður því ekki fallist á það með varnaraðilum að kröfugerð sóknaraðila sé svo óljós og lítt studd gögnum að vísa beri málinu frá héraðsdómi á þeim grunni.

Sóknaraðila verður að játa heimild til að reisa kröfur á hendur varnaraðilum, aðallega á grundvelli skaðbótaábyrgðar utan samninga, til vara á grundvelli skaðabóta innan samninga, en að því frágengnu á afslætti að álitum. Þá verður heldur ekki fallist á með varnaraðilum að tilvísun sóknaraðila í lagaákvæði sé svo áfátt að vísa beri málinu frá af þeim sökum.

Samkvæmt framanrituðu er hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilar greiði óskipt sóknaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilar, Atli Eiríksson sf., E-kk-nf A-kk-nf, A-kk-nf E-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf A-kk-nf, greiði óskipt sóknaraðila, Húsfélaginu Flétturima 2-8, samtals 150.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.