733/2016

I var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, er hún var 14 ára gömul, með því að hafa nýtt sér yfirburðastöðu sína gagnvart henni og haft við hana samræði og önnur kynferðismök. Var háttsemin talin varða við 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var I gerður hegningarauki samkvæmt 78. gr., sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga auk þess sem tillit var tekið til 1., 2. og 6. töluliða 1. mgr. 70. gr. og a. liðar 195. gr. sömu laga. Var refsing I ákveðin fangelsi í eitt ár og sex mánuði og honum gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 1.200.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 13. október 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur en að því frágengnu að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 1.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en refsingu ákærða.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi var með dómi Hæstaréttar 1. október 2015 í máli nr. 170/2015 staðfestur héraðsdómur 19. janúar sama ár þar sem ákærði var dæmdur í fangelsi í þrjú ár og sex mánuði fyrir sambærileg brot og hann er nú sakfelldur fyrir, en þau brot voru framin á árinu 2010. Dómur hafði áður verið kveðinn upp í því máli 5. september 2013 og ákærða gerð sama refsing en sá dómur var ómerktur með dómi Hæstaréttar 12. júní 2014 í máli nr. 668/2013. Þegar ákærði framdi það brot sem hann er nú sakfelldur fyrir lá ekki fyrir framangreind niðurstaða Hæstaréttar um ómerkingu dómsins.

Í 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 segir að verði maður, sem búið er að dæma fyrir eitt brot eða fleiri, uppvís að því að hafa framið önnur brot, áður en hann var dæmdur, skuli dæma honum hegningarauka er samsvari þeirri þyngingu hegningarinnar sem kynni að hafa orðið ef dæmt hefði verið um öll brotin í fyrra málinu. Þegar litið er til þess að dómurinn 5. september 2013 var ómerktur og ákærði sakfelldur með nýjum dómi 19. janúar 2015, sem eins og að framan greinir var staðfestur með dómi Hæstaréttar 1. október sama ár, verður við það að miða að brot ákærða nú hafi verið framið fyrir uppkvaðningu dóms í því máli. Ber því samkvæmt 78. gr., sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga, að dæma honum hegningarauka.

Ákærði er í máli þessu sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn 14 ára stúlku og var brot hans alvarlegt og ófyrirleitið. Verður fallist á með héraðsdómi að við ákvörðun refsingar skuli líta til 1., 2. og 6. töluliða 1. mgr. 70. gr. og a. liðar 195. gr. almennra hegningarlaga. Að öllu þessu virtu verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í eitt ár og sex mánuði.

Samkvæmt 1. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærða gert að greiða helming af áfrýjunarkostnaði málsins, þar á meðal af málsvarnarlaunum skipaðs verjanda síns og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir, en hinn helmingurinn verður felldur á ríkissjóð.

Dómsorð:

Ákærði, I-kk-nf D-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í eitt ár og sex mánuði.

Héraðsdómur skal að öðru leyti vera óraskaður.

Helmingur af áfrýjunarkostnaði málsins, sem er samtals 1.034.668 krónur, þar á meðal málsvarnarlaun verjanda ákærða, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 744.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, S-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði. Ákærði greiði hinn helming áfrýjunarkostnaðarins, 517.334 krónur.