46/2005

Byggingarfulltrúinn í R veitti K 8. apríl 2003 byggingarleyfi til að reisa bílskúr og var ákvörðunin staðfest af borgarstjórn R 30. sama mánaðar. G o.fl. gerðu athugasemdir við leyfið í bréfi til byggingarfulltrúa 19. maí 2003, en þau kærðu ekki ákvörðunina til úrskurðarnefndar skipulags- og byggingarmála fyrr en með bréfi 14. júlí 2003. K beið í 30 daga frá því að borgarstjórn staðfesti byggingarleyfið og fór þá 30. maí 2003 á skrifstofu nefndarinnar, þar sem hún fékk þær upplýsingar, að engin kæra hefði borist. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að úrskurðarnefndinni hefði ekki verið heimilt að taka erindi G o.fl. til efnislegrar meðferðar, með því að kærufrestur hafi verið útrunninn. Var því fallist á kröfur K um að úrskurður úrskurðarnefndarinnar yrði felldur úr gildi, og ákvörðun byggingarfulltrúa staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjendur skutu máli þessu til Hæstaréttar 4. febrúar 2005. Þau krefjast aðallega sýknu af kröfum stefndu en til vara að hafnað verði kröfu hennar um staðfestingu á ákvörðun byggingarfulltrúans í Reykjavík 8. apríl 2003 um að veita leyfi til byggingar bílageymslu að Laugarásvegi 24 í Reykjavík. Í báðum tilvikum krefjast þau málskostnaðar úr hendi stefndu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu er deilt um gildi úrskurðar úrskurðarnefndar skipulags- og byggingarmála 18. september 2003 þar sem felld var úr gildi ákvörðun byggingarfulltrúans í Reykjavík 8. apríl 2003, sem staðfest var af borgarstjórn Reykjavíkur 30. sama mánaðar.

Samkvæmt 4. mgr. 39. gr. skipulags- og byggingarlaga nr. 73/1997 er hverjum þeim, sem telur rétti sínum hallað með samþykkt byggingarnefndar eða sveitarstjórnar, heimilt að skjóta málinu til úrskurðarnefndar samkvæmt 8. gr. laganna innan mánaðar frá því að honum var kunnugt um afgreiðslu sveitarstjórnar. Eins og áður greinir fékk stefnda útgefið byggingarleyfi með ákvörðun byggingarfulltrúans í Reykjavík 8. apríl 2003, sem staðfest var af borgarstjórn Reykjavíkur 30. sama mánaðar. Fyrir liggur, að áfrýjendur gerðu athugasemdir við byggingarleyfið í bréfi til byggingarfulltrúa 19. maí 2003, en þau kærðu ekki til úrskurðarnefndar skipulags- og byggingarmála fyrr en með bréfi 14. júlí 2003, sem móttekið var daginn eftir. Því er ómótmælt, að stefnda beið í 30 daga frá því að borgarstjórn staðfesti byggingarleyfið og fór þá 30. maí 2003 á skrifstofu nefndarinnar, þar sem hún fékk þær upplýsingar, að engin kæra hefði borist og hún væri í fullum rétti að hefja framkvæmdir við bílskúrinn. Samkvæmt framansögðu var kærufrestur útrunninn 14. júlí, þegar áfrýjendur kærðu ákvörðunina um byggingarleyfið til úrskurðarnefndarinnar. Nefndinni var því ekki heimilt að taka erindi áfrýjenda til efnislegrar meðferðar. Verður af þessum sökum að staðfesta niðurstöðu héraðsdóms.

Áfrýjendur greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, G-kk-nf G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf S-kvk-nf, P-kk-nf S-kk-nf og S-kvk-nf S-kvk-nf, greiði óskipt stefndu, K-kvk-þgf H-kvk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.