arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
699/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli K gegn M var vísað frá dómi með vísan til þess að ekki yrði séð af málatilbúnaði K á hvaða atvikum og ástæðum kröfur hennar í málinu byggðu og væri hann því í andstöðu við 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, einkum e. lið ákvæðisins. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði m.a. að þær síðbúnu úrbætur sem K gerði á málatilbúnaði sínum í kæru til Hæstaréttar gætu engu breytt um að málinu hefði réttilega verið vísað frá dómi eins og það hefði legið fyrir í héraði. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun málsins því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. október 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 26. september 2014, sem sóknaraðili kveður sér fyrst hafa orðið kunnugt um 15. október sama ár, en með úrskurðinum var máli sóknaraðila á hendur varnaraðila vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún kærumálskostnaðar „eins og eigi væri um gjafsóknarmál að ræða.“

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Í kæru til Hæstaréttar hefur sóknaraðili leitast við að gera nánari grein fyrir atvikum málsins og málsástæðum að baki dómkröfum sínum í héraðsdómsstefnu. Þær síðbúnu úrbætur á málatilbúnaði hennar geta engu breytt um að málinu var réttilega vísað frá dómi eins og það lá fyrir í héraði. Hinn kærði úrskurður verður því að þessu leyti staðfestur með vísan til forsendna hans. Eftir 2. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991 skal í dómi eða úrskurði aðeins kveðið á um fjárhæð málflutningsþóknunar lögmanns þess, sem nýtur gjafsóknar, en ekki annan kostnað af máli. Fer því um gjafsóknarkostnað sóknaraðila í héraði samkvæmt því, sem í dómsorði greinir, en málskostnaður fyrir héraðsdómi fellur niður.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur. Með því að gjafsókn sóknaraðila samkvæmt bréfi innanríkisráðuneytisins 8. september 2014 var bundin við rekstur málsins í héraði og hún hefur ekki lagt fyrir Hæstarétt gögn um að sér hafi verið veitt gjafsókn hér fyrir dómi verður gjafsóknarkostnaður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Ákvæði hins kærða úrskurðar um frávísun málsins frá héraðsdómi er staðfest.

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, K, í héraði greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 301.828 krónur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
69/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem synjað var kröfu A um að honum yrði veitt lögræði að nýju.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. janúar 2014, sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 30. janúar 2014. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 9. janúar 2014, þar sem synjað var kröfu sóknaraðila um að honum yrði veitt lögræði að nýju. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreind krafa hans tekin til greina. Þá krefst hann þess að kærumálskostnaðar greiðist úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun talsmanns sóknaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknun er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, A, um að felld verði úr gildi lögræðissvipting hans samkvæmt úrskurðum Héraðsdóms Reykjavíkur 17. desember 1993 og 2. febrúar 2003.

Þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila, S-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
700/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem L hf. var heimilað að fá tilgreinda bifreið og vinnuvélar til atvinnurekstrar teknar með beinni aðfarargerð úr vörslum S ehf. og fengnar sér þar sem S ehf. hafði ekki staðið í skilum með greiðslur samkvæmt fjármögnunarleigusamningum milli aðilanna. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði m.a. að samkvæmt ítrekuðum fordæmum réttarins um hliðstæða samninga L hf. yrði að líta svo á að ákvæði samninganna um tengingu fjárhæðar leigu við gengi erlendra gjaldmiðla stönguðust ekki á við 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Taldi Hæstiréttur S ehf. ekki hafa hrundið því að hann hefði staðið í skuld við L hf. þegar samningunum var rift og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. október 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. október 2014, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að nánar tilgreind tæki yrðu tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila og fengin sér. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um aðfarargerð verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í hinum kærða úrskurði er greint frá fimm fjármögnunarleigusamningum, sem gerðir voru á tímabilinu 15. apríl 2005 til 13. desember 2007, ásamt síðari viðaukum við þá, en samninga þessa gerði Á-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf við varnaraðila um bifreið og vinnuvélar til atvinnurekstrar, sem varnaraðili leitar með máli þessu heimildar til að fá afhentar sér með beinni aðfarargerð. Samkvæmt skjali með yfirskriftinni: „Samkomulag um yfirtöku á fjármögnunarleigusamningum“ frá 11. ágúst 2009 tók sóknaraðili við réttindum og skyldum upphaflega leigutakans eftir þessum samningum. Samkvæmt ítrekuðum dómafordæmum Hæstaréttar í málum um hliðstæða samninga varnaraðila verður að líta svo á að ákvæði þessara fimm samninga um tengingu fjárhæðar leigu við gengi erlendra gjaldmiðla stangist ekki á við ákvæði 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Varnaraðili lýsti yfir riftun samninganna í símskeyti til sóknaraðila 4. mars 2014 vegna vanskila á leigu, sem varnaraðili kveður hafa numið 54.694.927 krónum. Að teknu tilliti til þess, sem að framan greinir, hefur sóknaraðili ekki hrundið því að hann hafi staðið í skuld við varnaraðila þegar samningunum var rift. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Skollanes ehf., greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
701/2014

H hf. óskaði eftir því við atvinnuvega- og nýsköpunarráðuneyti að settur yrði tollkvóti, án allra gjalda, fyrir innflutning á lífrænum kjúklingi til landsins, en beiðninni var hafnað. Höfðaði H hf. því mál og krafðist þess aðallega að ógilt yrði með dómi ákvörðun sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra að hafna framangreindri beiðni, en til vara að viðurkennt yrði með dómi að höfnun ráðherra á beiðninni hefði verið ólögmæt. Í úrskurði héraðsdóms sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að í synjun á erindi H hf. hefði ekki verið um að ræða synjun á einstaklingsbundnum réttindum heldur hefði erindið lotið að því að reglugerð yrði sett. Hefði H hf. ekki sýnt fram á að félagið hefði lögvarinna hagsmuna að gæta af málsókninni og var málinu því vísað frá dómi með vísan til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 24. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. október 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. október 2014, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Hagar hf., greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
702/2014

H hf. óskaði eftir því við atvinnuvega- og nýsköpunarráðuneyti að settur yrði tollkvóti, án allra gjalda, fyrir innflutning á buffala-, geita- og ærmjólkurostum til landsins, en beiðninni var hafnað. Höfðaði H hf. því mál og krafðist þess aðallega að ógilt yrði með dómi ákvörðun sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra að hafna framangreindri beiðni, en til vara að viðurkennt yrði með dómi að höfnun ráðherra á beiðninni hefði verið ólögmæt. Í úrskurði héraðsdóms sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að í synjun á erindi H hf. hefði ekki verið um að ræða synjun á einstaklingsbundnum réttindum heldur hefði erindið lotið að því að reglugerð yrði sett. Hefði H hf. ekki sýnt fram á að félagið hefði lögvarinna hagsmuna að gæta af málsókninni og var málinu því vísað frá dómi með vísan til 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 24. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. október 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. október 2014, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Hagar hf., greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
703/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfum S á hendur V hf. sem settar voru fram með sakaukastefnu í máli S gegn H. Var vísað til þess að kröfurnar yrðu ekki raktar til sama atviks, aðstöðu eða löggernings og því væri ekki fullnægt skilyrðum 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að unnt væri að stefna báðum aðilum til samlagsaðildar í máli um kröfurnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. október 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. október 2014, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf P-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðila, Vátryggingafélagi Íslands hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
709/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. nóvember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. nóvember 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 28. nóvember 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
711/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem brotaþola í máli Á gegn X var synjað um skipan réttargæslumanns. Í dómi Hæstaréttar í máli nr. 710/2014 var staðfestur úrskurður héraðsdóms um að vísa máli Á gegn X frá héraðsdómi. Var því ekki lengur grundvöllur fyrir kröfu brotaþola um skipan réttargæslumanns og var málinu þegar af þeirri ástæðu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Brotaþolar, A og B, skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 24. október 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. nóvember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 23. október 2014 þar sem þeim var synjað um skipan réttargæslumanns. Kæruheimild er í e. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þess er krafist að lagt verði fyrir héraðsdóm að skipa brotaþolum réttargæslumann. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Hvorki sóknaraðili né varnaraðili hafa látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 710/2014, sem kveðinn var upp fyrr í dag, var staðfestur úrskurður Héraðsdóms Suðurlands um að vísa máli sóknaraðila á hendur varnaraðila frá héraðsdómi. Er því ekki lengur grundvöllur fyrir kröfu brotaþola um skipan réttargæslumanns. Málinu verður þegar af þeirri ástæðu vísað frá Hæstarétti en kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
712/2014

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af innanríkisráðuneytinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. október 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. nóvember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. október 2014 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 26. október sama ár um að sóknaraðili skyldi vistast á sjúkrahúsi í allt að 21 dag. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum talsmanni sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, G-kvk-ef R-kvk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
714/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Barnaverndarnefndar C um að dætur A og B skyldu vistaðar utan heimilis í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem móttekin var í héraðsdómi 3. nóvember 2014 og barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. október 2014, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að dætur sóknaraðila skyldu vistaðar utan heimilis í sex mánuði frá 25. águst 2014. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að vistun stúlknanna utan heimilis verði markaður skemmri tími. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem þeim hefur verið veitt hér fyrir dómi.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A og B, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns þeirra, 250.000 krónur.
715/2014

Úrskurður héraðsdóms, um að ákæruvaldinu væri heimilt að leiða tvö nafngreind vitni í sakamáli sem höfðað hafði verið á hendur X, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. október 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. nóvember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 31. október 2014 þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að tvö nafngreind vitni yrðu leidd fyrir dóminn. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að sóknaraðila verði synjað um að leiða vitnin fyrir dóm.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
716/2014

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. nóvember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. nóvember 2014, þar sem staðfest var ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 27. október 2014 um að varnaraðili skyldi sæta nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili, sbr. 1. gr. laga nr. 39/2012. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbanninu verði markaður skemmri tími og að það verði ekki látið taka til barna sinna.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Áðurnefnd ákvörðun sóknaraðila um nálgunarbann var birt varnaraðila 28. október 2014 og miðast réttaráhrif hennar við það tímamark, sbr. 2. mgr. 9. gr. laga nr. 85/2011.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Staðfest er ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 27. október 2014 um að varnaraðili, X, skuli sæta nálgunarbanni í 6 mánuði, þannig að bann sé lagt við því að hann komi á eða í námunda við heimili A og barna hennar og varnaraðila, B og C, [...] í [...], svo og [...] í [...], á svæði sem afmarkast við 50 metra radíus, og að varnaraðili veiti A og börnum þeirra eftirför, nálgist þau á almannafæri eða setji sig í samband við þau með öðrum hætti.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um þóknun verjanda og réttargæslumanns brotaþola eru staðfest.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
717/2014

Máli K hf. á hendur D, E, F, C, A og B var frestað þar til lokið væri rannsókn sérstaks saksóknara á ætlaðri refsiverðri háttsemi í tengslum við lánveitingar K hf. til G hf. og tengdra félaga á tilgreindu tímabili. Fyrir Hæstarétti settu A og B fram þá varakröfu að málinu yrði frestað að öðru leyti en því að leyst yrði úr kröfu K hf. á hendur þeim. Taldi Hæstiréttur að ekki yrði til skýringar eða hagræðis við úrlausn málsins, sem sprottið væri af sömu atvikum og löggerningum, að leyst yrði úr kröfum á hendur A og B í sjálfstæðu máli, sbr. 3. mgr. 30. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilinn Kaupþing hf. skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. nóvember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. október 2014 þar sem máli hans á hendur varnaraðilum og öðrum sóknaraðilum var frestað þar til „niðurstaða rannsóknar sérstaks saksóknara í máli nr. 090-2011-[...] er lokið.“ Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilinn krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi auk kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Sóknaraðilarnir A og B kærðu úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti með kæru 11. nóvember 2014 sem barst réttinum degi síðar. Þeir krefjast þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði fellur úr gildi, en til vara að hann verði felldur úr gildi hvað þá varðar. Í báðum tilvikum krefjast þeir kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðilanna D, E og F.

Varnaraðilarnir D, E og F krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn C hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt framansögðu gera sóknaraðilarnir A og B þá varakröfu að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi að því er þá varðar þannig að leyst verði sérstaklega úr kröfum sóknaraðilans Kaupþings hf. á hendur þeim, en málinu frestað að öðru leyti. Ekki verður séð að það yrði til skýringar eða hagræðis við úrlausn málsins, sem er sprottið af sömu atvikum og löggerningum, að leyst yrði úr kröfum á hendur fyrrgreindum sóknaraðilum í sjálfstæðu máli, sbr. 3. mgr. 30. gr. laga nr. 91/1991. Að því gættu, en annars með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðilar greiði varnaraðilunum D, E og F kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Það athugast að láðst hefur að greina hinn kærða úrskurð glögglega frá öðru því sem skráð var í þingbók þegar hann var kveðinn upp, svo sem venja stendur til.

Dómsorð:

Máli þessu er frestað þar til lokið er rannsókn sérstaks saksóknara á ætlaðri refsiverðri háttsemi í tengslum við lánveitingar sóknaraðilans Kaupþings hf. til G hf. og tengdra félaga í [...] 2007 og [...] 2008.

Sóknaraðilar, Kaupþing hf., A og B, greiði óskipt varnaraðilunum D, E og F hverjum um sig 100.000 krónur í kærumálskostnað.
719/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. nóvember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. nóvember 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 5. desember 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.