20/2006

Þ var ákærður fyrir eignaspjöll með því að hafa í eftirlitsferð sem öryggisvörður borið eld að lyftara með þeim afleiðingum að ökumannssæti og klæðning meðfram sætinu brann. Á upptöku úr öryggismyndavél, sem var meðal gagna málsins, sást Þ standa við lyftarann og leggja eitthvað í sæti hans. Stuttu síðar sást eldur inni í húsi lyftarans og Þ aka á brott. Að þessu gættu og því að rannsókn lögreglu hafði leitt í ljós að eldurinn var af manna völdum þótti hafið yfir allan skynsamlegan vafa að Þ hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greindi. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að Þ hefði gegnt trúnaðarstarfi við öryggiseftirlit er hann framdi brotið og að nokkur hætta stafaði af því. Á hinn bóginn varð ekki mikið tjón af brotinu og slökkti hann sjálfur eldinn, auk þess sem hann hafði ekki áður sætt refsingu. Að þessu virtu og að gættu ákvæði 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 var Þ dæmdur í tveggja mánaða fangelsi en fullnustu refsingar frestað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 27. desember 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms og þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvalds, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað.

Í máli þessu eru ákærða gefin að sök eignaspjöll með því að hafa aðfaranótt laugardagsins 18. desember 2004 í eftirlitsferð sem öryggisvörður borið eld að lyftara í eigu Rúmfatalagersins ehf. með þeim afleiðingum að ökumannssæti og klæðning meðfram sætinu brann. Eins og greinir í héraðsdómi eru myndir úr öryggismyndavél meðal gagna málsins.

Ekki verður fjallað um efnisþætti málsins fyrir Hæstarétti, fyrr en tekin hefur verið afstaða til þess hvort annmarkar séu á meðferð þess í héraði sem valdið geta ómerkingu héraðsdómsins. Verður því fyrst fjallað um ómerkingarkröfu ákærða. Kröfu þessa reisir ákærði á því að héraðsdómari hafi ekki skoðað frumgerð upptöku úr öryggismyndavél heldur aðeins eftirgerð hennar þar sem búið hafi verið að auðkenna athafnir ákærða. Sú eftirgerð hefði ekki að geyma myndskeiðið í fullri lengd. Einnig hefði verið rétt að sérfræðingar rannsökuðu myndskeiðið og dómurinn hefði verið skipaður sérfróðum meðdómsmönnum. Fyrir Hæstarétti liggur upptaka úr umræddri öryggismyndavél og einnig sérprentaðar ljósmyndir úr henni. Dómarar hafa kynnt sér þessi gögn. Verður ekki annað ráðið en að um sé að ræða sömu gögn og lögð voru fram í héraði við aðalmeðferð málsins 11. nóvember 2005. Var þá bókað í þingbók að dómari og sakflytjendur hefðu horft á umræddar myndbandsupptökur. Tveir lögreglumenn, sem komu að rannsókn málsins, gáfu skýrslur fyrir héraðsdómi þar sem meðal annars er að nokkru lýst meðferð lögreglu á umræddum myndbandsupptökum. Að framanrituðu virtu þykja ekki komnar fram ástæður til að ómerkja héraðsdóm og vísa málinu til málsmeðferðar á ný í héraði.

Á nefndri upptöku sést ákærði hegða sér með þeim hætti sem lýst er í hinum áfrýjaða dómi. Þannig stendur hann við lyftarann klukkan 04:12:17 og leggur eitthvað í sæti hans. Klukkan 04:12:24 er upptakan hefst að ný er hann komin að bifreið sinni, en á þeirri stundu sést eldur inni í húsi lyftarans. Ákærði ekur svo á brott klukkan 04:12:33. Af hálfu ákærða eru þessar tímasetningar ekki vefengdar en hann var fyrir héraðsdómi sérstaklega spurður út í framlagðar myndir. Að þessu gættu en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða.

Eins og fram kemur í héraðsdómi verður einkum litið til þess við ákvörðun refsingar að ákærði var að gegna trúnaðarstarfi við öryggiseftirlit er hann framdi brot sitt og að nokkur hætta stafaði af því. Á hinn bóginn varð ekki mikið tjón af brotinu og ákærði hafði sjálfur slökkt eldinn er lögregla kom á vettvang. Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu. Að þessu virtu, og að gættu ákvæði 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994, verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu ákærða.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Þ-kk-nf H-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 245.813 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.