782/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var beiðni C um dómkvaðningu matsmanns.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 5. desember 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 23. nóvember 2017 þar sem tekin var til greina beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild var í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að framangreindri beiðni varnaraðila verði hafnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Að gengnum dómi Hæstaréttar 15. febrúar 2017 í máli nr. 15/2017 eru dómkröfur varnaraðila í efnisþætti málsins aðallega þær að honum verði í fyrsta lagi falin forsjá barnsins D til 18 ára aldurs og í öðru lagi að ógilt verði með dómi ákvörðun sóknaraðilans Barnaverndarnefndar Eyjafjarðar um að vista barnið í varanlegu fóstri til 18 ára aldurs og að fóstursamningur sem sóknaraðilinn Barnaverndarnefnd Eyjafjarðar gerði 2. júlí 2013 við sóknaraðilana A og B verði ógiltur. Verði kröfu sóknaraðila um forsjá hafnað gerir varnaraðili þá kröfu til vara að úrskurður sóknaraðilans Barnaverndarnefndar Eyjafjarðar 28. ágúst 2013 um umgengni við barnið D verði felldur úr gildi.

Í hinum kærða úrskurði er gerð grein fyrir kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns og þeim spurningum sem varnaraðili óskar eftir að lagðar verði fyrir matsmann og hann leggi sérfræðilegt mat á. Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar er staðfest sú niðurstaða að umbeðin dómkvaðning fari fram og að fyrir matsmann verði lagðar fyrsta og önnur matsspurning en ekki sú fjórða.

Með þriðju matsspurningunni óskar varnaraðili eftir því að matsmaður taki afstöðu til þess hvernig best sé að haga umgengni varnaraðila við barnið verði ekki fallist á forsjárkröfu hans, þannig að best verði tryggðir hagsmunir þess og réttur varnaraðila og barnsins til að umgangast hvort annað. Málatilbúnaður varnaraðila er að þessu leyti á því reistur að þó svo að Hæstiréttur hafi með dómi í máli nr. 15/2017 staðfest að inntak umgengnisréttar varnaraðila og barnsins verði ekki ákveðinn með dómi eigi dómstólar eigi að síður úrskurðarvald um hvort ákvörðun barnaverndarnefndar 28. ágúst 2013 hafi verið byggð á lögmætum grunni. Eins og greinir í hinum kærða úrskurði ber þriðja matsspurningin þess merki að hafa verið ætlað að styðja við þá varakröfu varnaraðila sem vísað var frá héraðsdómi með dómi Hæstaréttar í máli nr. 15/2017 en ekki þá varakröfu sem eftir stendur að gengnum þeim dómi. Samkvæmt þessu og þar sem telja verður að umrædd matsspurning sé bersýnilega tilgangslaus til sönnunar um hvort barnaverndarnefnd hafi byggt umrædda ákvörðun sína um umgengnisrétt á lögmætum grunni, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991, verður þriðja matsspurningin ekki lögð fyrir matsmann.

Rétt er að hvor aðila beri sinn kostnað af rekstri málsins hér fyrir dómi.

Varnaraðila hefur ekki verið veitt gjafsókn vegna kærumáls þessa og verður gjafsóknarkostnaður því ekki dæmdur.

Dómsorð:

Dómkvaddur skal matsmaður samkvæmt beiðni varnaraðila, C, til að leggja mat á þau atriði sem greinir í fyrstu og annarri matsspurningu.

Kærumálskostnaður fellur niður.