347/2017

Ágreiningur aðila laut að greiðsluskyldu L ehf. á grundvelli verksamnings sem Þ ehf. taldi hafa komist á milli aðila. Með stefnu í málinu lagði Þ ehf. fram óundirritaðan verksamning sem hann kvað þó aðila ekki hafa samþykkt. Krafðist L hf. frávísunar málsins á grundvelli 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og vísaði til þess að í fyrrgreindum verksamningi væri ákvæði þess efnis að allur ágreiningur sem kynni að rísa í tengslum við hann skyldi leggja til úrslausnar gerðardóms. Með hinum kærða úrskurði féllst héraðsdómur á kröfuna. Í dómi Hæstaréttar kom fram að fyrrgreindur verksamningur væri óundirritaður og hefði L ehf. lýst því yfir í þinghaldi til flutnings um frávísunarkröfuna að hann væri ekki í gildi og óskuldbindandi milli aðila. Vefengdu því báðir aðilar að verksamningurinn væri skuldbindandi fyrir þá. Væri því ekki fyrir að fara í málinu gildum gerðarsamningi þar sem aðilar afsöluðu sér meðferð almennra dómstóla um þann réttarágreining sem risið hefði á milli þeirra. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 30. maí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 2. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. maí 2017, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fyrir Hæstarétti hefur varnaraðili teflt fram þeirri málsástæðu að málatilbúnaður sóknaraðila uppfylli ekki skilyrði e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um skýran og glöggan málatilbúnað. Málsástæða þessi kom ekki fram undir rekstri málsins í héraði og kemur því ekki til álita við úrlausn þess fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. sömu laga, nema að því leyti sem rétturinn metur án kröfu hvort þeir gallar séu á málatilbúnaði sem frávísun varði.

Ágreiningur í máli þessu lýtur að greiðsluskyldu varnaraðila á grundvelli samnings sem sóknaraðili telur hafa komist á milli aðila um verktöku vegna framkvæmda að lóðinni Hlíðarenda 1-7 í Reykjavík. Með stefnu í málinu lagði sóknaraðili fram óundirritaðan verksamning milli aðila, dagsettan 1. október 2015, sem hann kveður þó aðila ekki hafa samþykkt.

Í greinargerð varnaraðila fyrir héraðsdómi var eingöngu gerð krafa um frávísun málsins á grundvelli 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991 og studdi hann kröfuna þeim rökum að í 4. mgr. 11. gr. verksamnings þess sem sóknaraðili byggði kröfu sína á, væri ákvæði um að aðilar væru sammála um að allan ágreining, deilur eða kröfur sem kynnu að rísa vegna eða í tengslum við verksamninginn skyldi leggja til úrlausnar gerðardóms. Hafi sakarefnið því verið undanskilið lögsögu dómstóla. Í þinghaldi til flutnings um frávísunarkröfu varnaraðila var á hinn bóginn bókað eftir lögmanni hans að hann ,,telji samninginn ekki vera skuldbindandi á milli aðila og ekki í gildi“.

Samkvæmt 3. gr. laga nr. 53/1989 um samningsbundna gerðardóma afsala aðilar gerðarsamnings sér meðferð almennra dómstóla um þann réttarágreining sem samningurinn tekur til. Kann það að leiða til þess að réttaröryggi þeirra sem að gerðarsamningi standa skerðist. Því eru gerðar skýrar formkröfur til gerðarsamnings. Þeir skulu vera skriflegir og skal glögglega koma fram að um gerðarsamning sé að ræða, hverjir séu aðilar samningsins og úr hvaða réttarágreiningi skuli leyst.

Í 2. gr. laga nr. 53/1989 segir að hafi mál verið höfðað fyrir almennum dómstólum um ágreiningsefni sem eigi undir gerðardóm samkvæmt gildum gerðarsamningi skuli ekki vísa því frá dómi nema krafa hafi komið fram um það.

Eins og rakið hefur verið er verksamningur sá sem sóknaraðili lagði fram með stefnu í héraði óundirritaður og hefur varnaraðili lýst því yfir að hann sé ekki í gildi og óskuldbindandi milli aðila. Samkvæmt framangreindu vefengja báðir aðilar að hinn óundirritaði verksamningur sé skuldbindandi fyrir þá. Er því ekki fyrir að fara í málinu gildum gerðarsamningi þar sem aðilar afsala sér meðferð almennra dómstóla um þann réttarágreining sem risið hefur milli þeirra. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, Landhlíð ehf., greiði sóknaraðila, ÞG verktökum ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.