arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
96/2013

M krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur hans til bóta úr ábyrgðartryggingu Í hf., sem félagið hafði tekið hjá S hf., vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir er hann féll af húsþaki þar sem hann hugðist stafla þakplötum. Talið var að Í hf. hefði borið ábyrgð á því að öryggis væri gætt með viðhlítandi verkstjórn. Þá þótti ósannað að M hefði brotið gegn fyrirmælum um hvernig standa ætti að því að fjarlægja þakplöturnar, auk þess sem fallvörnum hafði verið áfátt þegar M varð fyrir umræddu slysi sem metið var starfsmönnum Í hf. til sakar með vísan til ákvæða laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglna, settum samkvæmt heimild í þeim lögum. Var viðurkenningarkrafa M því tekin til greina

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. febrúar 2013. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að hann verði einungis dæmdur bótaskyldur að hluta vegna slyss stefnda þann 24. febrúar 2009.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Fallist er á með héraðsdómi að ekki sé fram komið að gefin hafi verið fyrirmæli af hálfu verkstjóra um verklag, sem stefndi hafi brotið gegn er hann hugðist stafla þakplötum, sem teknar voru af eldra þaki hússins, í því skyni að þær yrðu tiltækar þegar hífa skyldi þær og annað efni niður af þakinu. Er og óumdeilt að þetta var flutningaleið efnis, sem notað var við þaksmíðina og efnis, sem til féll, er eldra þakið var rifið.

Við flutning málsins fyrir Hæstarétti féll áfrýjandi frá þeirri málsástæðu að baki varakröfu sinni að ekki væri, hvað sem öðru líður, unnt að dæma hann til ábyrgðar nema að því leyti sem tjón stefnda kynni að vera umfram eigin ábyrgð Ístaks hf., vinnuveitanda stefnda og vátryggingartaka, er slysið varð. Samkvæmt skilmálum frjálsrar ábyrgðartryggingar, sem Ístak hf. tók hjá áfrýjanda, nam eigin ábyrgð vátryggingartaka 2.200.000 krónum. Kemur því málsástæðan ekki til úrlausnar.

Samkvæmt framansögðu, en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms, verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað og gjafsóknarkostnað verða staðfest.

Eftir þessum úrslitum málsins verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti, sem renni í ríkissjóð, en um þann málskostnað og gjafsóknarkostnað stefnda fer samkvæmt því, sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Viðurkennd er bótaskylda áfrýjanda, Sjóvár-Almennra trygginga hf., úr ábyrgðartryggingu Ístaks hf. hjá félaginu, á tjóni stefnda, M-x-x S-x-x, vegna vinnuslyss hans hjá Ístaki hf. 24. febrúar 2009.

Málskostnaðarákvæði héraðsdóms og ákvæði hans um gjafsóknarkostnað eru staðfest.

Áfrýjandi greiði 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti, sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnda fyrir Hæstarétti, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 600.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
99/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M ehf. um að ómerkt yrði ákvörðun sýslumanns um að ljúka úthlutun söluverðs fasteignar til F hf. á grundvelli fyrirliggjandi frumvarps. Fasteignin hafði áður verið í eigu M ehf. og hafði verið seld nauðungarsölu.  Úrskurður héraðsdóms var staðfestur í Hæstarétti. M ehf. hafði aldrei haft uppi fyrir sýslumanni röksemdir sem lutu að því að breyta ætti frumvarpi til úthlutunar söluverðs og komu sjónarmið þess efnis ekki fram fyrr en eftir að M ehf. hafði skilað greinargerð undir rekstri málsins í héraði. Þóttu röksemdir M ehf. í þessa veru of seint fram komnar og var því litið fram hjá þeim við úrlausn málsins. Fyrir lá að F hafði keypt eign M ehf. við nauðungarsölu sem ekki hafði verið hnekkt innan lögbundinna fresta. Þá hefði kröfum sem M ehf. lýsti við slit F hf. og lutu að viðskiptum, sem lágu til grundvallar nauðungarsölunni, verið endanlega hafnað með eldri dómi Hæstaréttar. Loks hafði M ehf. fallið frá fyrri kröfu um að ómerkja ákvörðun sýslumanns um útgáfu uppboðsafsals.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. janúar 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ómerkt yrði ákvörðun sýslumanns um að ljúka úthlutun söluverðs til varnaraðila á grundvelli fyrirliggjandi frumvarps til úthlutunar söluverðs fasteignarinnar að Lágabergi 1 í Reykjavík, sem seld var nauðungarsölu 9. febrúar 2009. Kæruheimild er í 1. mgr. 79. gr. nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að ómerkt verði sú ákvörðun sýslumanns að ljúka úthlutun söluverðs til varnaraðila á grundvelli fyrirliggjandi frumvarps. Þá er gerð krafa um málkostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Miðstöðin ehf., eignarhaldsfélag, greiði varnaraðila, Frjálsa hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
100/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að víkja úr þinghaldi þegar brotaþoli gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 4. febrúar 2014, þar sem varnaraðila var gert skylt að víkja úr þinghaldi þegar brotaþoli, A, gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Brotaþoli krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt læknisvottorð 7. febrúar 2014 þar sem fram kemur að brotaþoli sé haldin miklum kvíða og streitueinkennum er rekja megi til andlegs álags vegna ítrekaðs ofbeldis og hótana af hálfu ákærða og einsýnt sé að það myndi verða henni mjög þungbært og íþyngjandi að þurfa að bera vitni í dómsal að honum viðstöddum. Að því virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurðar er staðfestur.
101/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S um heimild til að fá upplýsingar frá fjarskiptafyrirtækjum um símtöl og önnur fjarskipti við tilgreint símanúmer um tveggja vikna skeið, og eftir atvikum önnur símanúmer sem X kynni að hafa umráð yfir, með skírskotun til þess að skilyrði samkvæmt 2. mgr. 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála væru ekki fyrir hendi í málinu.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 6. febrúar 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fjarskiptafyrirtækjum yrði gert að heimila lögreglu að hlusta á og taka upp símtöl og skilaboð í talhólf við tiltekið símanúmer varnaraðila sem og aðra síma sem hann kynni að hafa umráð yfir, í allt að tvær vikur frá úrskurðardegi. Þess var jafnframt krafist að heimildin tæki til þess að skrá í og úr hvaða númerum hringt væri og til að taka afrit af SMS-skilaboðum sem send væru úr og bærust í sömu númer. Kæruheimild er í i. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurðurinn verði felldur úr gildi og framangreind krafa hans tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki átt kost á að láta málið til sín taka, sbr. 1. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008.

Fallist er á með héraðsdómara að sóknaraðili hafi ekki sýnt fram á að ætlað brot varnaraðila, sem til rannsóknar er, varði við 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Eins og ráðið verður af athugasemdum með frumvarpi til laga nr. 88/2008 er með skilyrðinu í 2. mgr. 83. gr. þeirra laga um að ríkir almannahagsmunir geti réttlætt það að gripið verði til aðgerða á borð við símahlustun samkvæmt 81. gr. laganna vísað til annarra samfélagslegra hagsmuna en einvörðungu þeirra að brot séu upplýst, enda hefði skilyrðið um að rannsókn þurfi að beinast að broti, sem varðað getur að lögum átta ára fangelsi, að öðrum kosti takmarkaða þýðingu. Með vísan til þessa og að virtum gögnum málsins er staðfest sú niðurstaða hins kærða úrskurðar að ekki séu fyrir hendi skilyrði samkvæmt 2. mgr. 83. gr. laga nr. 88/2008 til þess að verða við kröfu sóknaraðila. Verður hann því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
105/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu LGS um að tveir menn gæfu skýrslu við meðferð máls L hf. á hendur henni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. febrúar 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. janúar 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að „starfsmaður varnaraðila“ og nafngreindur fasteignasali gæfu skýrslu við aðalmeðferð málsins. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa hennar verði tekin til greina. Þá krefst hún kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fasteignin að Logafold 77, Reykjavík var seld varnaraðila með nauðungarsölu 6. desember 2012. Samþykkisfrestur boðs var til 20. sama mánaðar en sýslumaðurinn í Reykjavík samþykkti afnot sóknaraðila af eigninni í allt að 12 mánuði frá þeim tíma gegn því að sóknaraðili greiddi varnaraðila leigu fyrir afnotin. Uppboðsafsal til handa varnaraðila var gefið út 16. ágúst 2013, en vegna vanskila sóknaraðila á leigu lýsti varnaraðili yfir riftun á afnotum sóknaraðila af eigninni með ábyrgðarbréfi 23. sama mánaðar og krafðist þess að hún yrði rýmd. Sóknaraðili varð ekki við kröfu varnaraðila og lagði varnaraðili þá fram við héraðsdóm aðfararbeiðni og krafðist dómsúrskurðar um að sóknaraðili yrði borin út úr fasteigninni á grundvelli 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989. Í þinghaldi í því máli sem háð var 15. janúar 2014 krafðist sóknaraðili þess að „starfsmaður varnaraðila“ og nafngreindur fasteignasali gæfu skýrslu við aðalmeðferð málsins.

Eins og að framan hefur verið rakið er mál þetta rekið á grundvelli 13. kafla laga nr. 90/1989. Almennar reglur um meðferð einkamála í héraði gilda um mál samkvæmt þeim kafla laganna eftir því sem við getur átt, sbr. 1. mgr. 84. gr. þeirra, þótt skorður séu reistar við vitnaleiðslum og mats- og skoðunargerðum samkvæmt síðari málslið 1. mgr. 83. gr. laganna.

Samkvæmt VIII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um vitni, sem beitt verður samkvæmt framangreindu eins og hér stendur á, verður skýrlega ráðið að ónafngreint vitni verður ekki leitt fyrir dóm, enda er þá hvorki unnt að staðreyna vitnaskyldu, stöðu vitnis, tilefni þess að vitni er boðað, né önnur þau atriði sem nauðsynlegt er að liggi fyrir áður en vitni kemur fyrir dóm. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, L-kvk-nf G-kvk-nf S-kk-ef, greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., Bíla- og tækjafjármögnun, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
107/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í eitt ár.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. febrúar 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. janúar 2014, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í eitt ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sér verði einungis gert að sæta sjálfræðissviptingu í sex mánuði. Í báðum tilvikum krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og þóknunar úr ríkissjóði vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Í vottorðum tveggja sérfræðinga í geðlækningum, sem nánar eru rakin í hinum kærða úrskurði, er lýst sjúkrasögu sóknaraðila allt frá árinu 2001 og sjúkdómsgreiningu á honum. Þar kemur meðal annars fram að sóknaraðili sé haldinn geðklofasjúkdómi og hafi viðvarandi ranghugmyndir. Einnig að kannabisneysla, sem hafi áhrif á geðrof hans, hafi aukist. Undanfarin tvö til þrjú ár hafi geðheilsu sóknaraðila hrakað mikið sem hafi haft í för með sér tíðari innlagnir, oft í kjölfar mikilla árekstra við foreldra hans og systkini. Hann hafi ítrekað hótað ofbeldi og verið ógnandi á heimili foreldranna. Sóknaraðili hafi takmarkað sjúkdómsinnsæi og fullreynt sé að meðhöndla hann utan stofnana, en ástand hans fari stigversnandi. Telja báðir geðlæknarnir, sem staðfestu vottorð sín fyrir dómi, að nauðsynlegt sé að svipta sóknaraðila sjálfræði í að minnsta kosti eitt ár svo að beita megi úrræðum í því skyni að draga úr geðrofseinkennum hans. Samkvæmt því sem rakið hefur verið eru uppfyllt skilyrði a. liðar 1. mgr. 4. gr. lögræðislaga, sbr. 1. mgr. 5. gr. laganna, til að taka kröfu varnaraðila til greina. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila, og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að héraðsdómari færði ekki rök fyrir niðurstöðu sinni á þann hátt sem mælt er fyrir um í f. lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 4. mgr. 112. gr. þeirra laga, sbr. og 1. mgr. 10. gr. lögræðislaga. Er þetta aðfinnsluvert.

Dómsorð:

Sóknaraðili, A, er sviptur sjálfræði í eitt ár frá 22. janúar 2014 að telja.

Málskostnaðarákvörðun héraðsdóms er staðfest.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, Þ-kvk-ef I. J-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur, til hvors þeirra.
116/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi og einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stæði. Talin voru uppfyllt skilyrði fyrir því að X sætti gæsluvarðhaldi samkvæmt a. og c. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála en með vísan til 3. mgr. 103. gr. laganna var ekki fallist á kröfu L um að X sætti einangrun meðan á því stæði þar sem fullt tilefni hefði verið til að setja slíka kröfu fram skriflega um leið og kröfu um gæsluvarðhald en það hafði ekki verið gert.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. febrúar 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 28. febrúar 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og honum verði ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili meðal annars undir rökstuddum grun um brot gegn 244. gr., 254. gr., 259. gr. og 157. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en sú háttsemi getur varðað fangelsisrefsingu. Eru því uppfyllt skilyrði fyrir því að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Af gögnum málsins verður jafnframt ráðið að ætla megi að varnaraðili muni halda áfram brotum meðan málum hans er ekki lokið, auk þess sem rökstuddur grunur er um að hann hafi rofið í verulegum atriðum skilyrði sem honum voru sett í dómum vegna auðgunarbrota 21. febrúar og 19. júní 2012. Eru skilyrði c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 því einnig uppfyllt og fallist á að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi eins og greinir í dómsorði.

Krafa sóknaraðila um að varnaraðili sæti einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur kom fyrst fram á dómþingi 14. febrúar 2014, er gæsluvarðhaldskrafan var tekin til úrskurðar. Samkvæmt 3. mgr. 103. gr. laga nr. 88/2008 er heimild sóknaraðila til þess að breyta kröfu munnlega á dómþingi meðal annars háð því að ekki hafi gefist tilefni til þess fyrr. Af gögnum málsins verður ráðið að fullt tilefni hefði verið til þess að setja slíka kröfu fram skriflega um leið og kröfu um gæsluvarðhald. Þar sem það var ekki gert verður hafnað kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sæti einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur.

Eins og fram kemur í gögnum málsins leið röskur sólarhringur frá því að varnaraðili var handtekinn og þar til hann var leiddur fyrir dómara þar sem krafist var gæsluvarðhalds yfir honum. Fór þetta í bága við 94. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 3. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi til föstudagsins 28. febrúar 2014 klukkan 16.
118/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú T var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu I. Í kæru var ekki getið þeirra ástæðna sem kæran var reist á. Var hún því ekki í samræmi við c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Úr þessum annmarka varð ekki bætt þótt málsástæðum T hefði verið gerð skil í greinargerð fyrir Hæstarétti. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. febrúar 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. febrúar 2014, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti á búi sóknaraðila verði hafnað. Þá krefst hann ,,málskostnaðar samkvæmt síðar framlögðu málskostnaðaryfirliti.“

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili reisir frávísunarkröfu sína á því að kæra sóknaraðila uppfylli ekki skilyrði 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Kæra sóknaraðila, sem send var héraðsdómi Reykjavíkur, er svohljóðandi: ,,Það tilkynnist yður hér með hr. dómstjóri að ... hefur falið mér að kæra til virðulegs Hæstaréttar úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur í máli ... Krefst ... þess að Hæstiréttur ómerki hinn kærða úrskurð þannig að kröfu skiptabeiðanda ... um gjaldþrotaskipti ... verði hafnað. Greinargerð verður skilað til Hæstaréttar.“

Samkvæmt c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 2. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991, skal í kæru til Hæstaréttar meðal annars greina ástæður sem hún er reist á. Þessa gætti sóknaraðili í engu. Úr þeim annmarka varð ekki bætt þótt málsástæðum hans hafi verið gerð skil í greinargerð hér fyrir dómi og verður ekki hjá því komist að vísa málinu frá Hæstarétti, sbr. meðal annars dóma réttarins 7. desember 2010 í máli nr. 656/2010 og 2. september 2011 í málum nr. 377/2011 og 388/2011.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, T-kk-nf P-kk-nf, greiði varnaraðila, Icelandic Genomic Ventures Holding S.á.r.l., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
119/2014

Með skírskotun til dóms Hæstaréttar 21. nóvember 2013 í máli nr. 677/2013 var hafnað beiðni náttúruverndarsamtakanna L o.fl. um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tiltekin atriði í tengslum við mál sem rekið var á hendur V því til viðurkenningar að tilgreindar framkvæmdir V við lagningu nýs Álftanesvegar væru ólögmætar. Í dómi Hæstaréttar var talið að þegar metið væri hvort L o.fl. hefðu lögvarða hagsmuni af því að hafa uppi fyrir dómstólum kröfu, sem lyti að því hvort vegaframkvæmdir V væru ólögmætar, skipti ekki máli hvort á slíkt reyndi í dómsmáli sem rekið væri eftir almennum reglum laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eða sérlögum eins og nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 10. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. febrúar 2014, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tiltekin atriði í tengslum við mál, sem sóknaraðilar reka á hendur varnaraðila því til viðurkenningar að tilgreindar framkvæmdir varnaraðila við lagningu nýs Álftanesvegar séu ólögmætar. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið. Sóknaraðilar krefjast þess að framangreind beiðni þeirra verði tekin til greina. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar óskipt úr hendi sóknaraðila.

Þegar metið er hvort sóknaraðilar hafi lögvarða hagsmuna af því að hafa uppi fyrir dómstólum kröfu sem lýtur að því hvort þær vegaframkvæmdir varnaraðila, sem um ræðir í málinu, séu ólögmætar skiptir ekki máli hvort á slíkt reynir í dómsmáli sem rekið er samkvæmt almennum reglum laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eða sérlögum eins og nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.