228/2014

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms, þar sem vísað var frá dómi máli á hendur X, með skírskotun til þess að ákæran uppfyllti áskilnað c. liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. mars 2014, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

I

Mál þetta höfðaði sérstakur saksóknari með ákæru 28. október 2013 á hendur varnaraðila aðallega fyrir fjárdrátt samkvæmt 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara umboðssvik eftir 249. gr. sömu laga og eru sakargiftir í ákærunni raktar í heild sinni í hinum kærða úrskurði.

Í verknaðarlýsingu ákæru kemur fram að varnaraðili hafi 25. apríl 2005 látið millifæra 2.875.000.000 krónur af tilteknum bankareikningi A hf. í B S.A. yfir á tilgreindan bankareikning C hf. í sama banka. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að ákæran uppfyllti ekki skilyrði c. liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 þar sem í henni væri „ekki nánari lýsing á því hvernig ákærði lét gera þetta“ og í röksemdakafla hennar skorti „fullnægjandi lýsingu á því hvernig tileinkun fjármunanna átti sér stað“. Án hennar yrði ekki tekin afstaða til þess hvort ákærði hafi gerst sekur um fjárdrátt.

II

Samkvæmt c. lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 skal í ákæru greina svo glöggt sem verða má hver sú háttsemi er sem ákært er út af, hvar og hvenær brotið er talið framið, heiti þess að lögum og aðra skilgreiningu og loks heimfærslu þess til laga og stjórnvaldsfyrirmæla, ef því er að skipta. Þá segir í d. lið sömu málsgreinar að í ákæru skuli, ef þörf krefur, greina röksemdir sem málsóknin er byggð á, svo sem ef mál er flókið eða umfangsmikið, en röksemdafærslan skuli þá vera gagnorð og svo skýr að ekki fari á milli mála hverjar sakargiftir séu. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hafa þessi fyrirmæli verið skýrð þannig að lýsing á þeirri háttsemi sem ákærða er gefin að sök í ákæru verði að vera svo greinargóð og skýr að hann geti ráðið af henni einni hvaða háttsemi hann er sakaður um og hvaða ákvæði refsilaga hann er talinn hafa gerst brotlegur við. Mega ekki vera slík tvímæli um hverjar sakargiftir eru að ákærða verði torvelt að taka afstöðu til þeirra og halda uppi vörnum. Að þessu leyti verður ákæra að vera svo skýr að dómara sé kleift af henni einni að gera sér grein fyrir hvað ákærði er sakaður um og hvernig sú háttsemi verði talin refsiverð. Samkvæmt þessu verður ákæra að leggja viðhlítandi grundvöll að saksókn svo dómur verði lagður á mál í samræmi við ákæru, enda verður ákærði ekki sakfelldur fyrir aðra hegðun en þar greinir, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008. Það veltur síðan á atvikum máls og eðli brots hvaða kröfur verða gerðar samkvæmt framansögðu til skýrleika ákæru.

Eins og rakið hefur verið er varnaraðila aðallega gefinn að sök fjárdráttur 25. apríl 2005 með því að hafa dregið sér og ráðstafað 2.875.000.000 krónum af reikningi A hf. inn á reikning C hf., en báðir reikningarnir voru sem fyrr segir í B S.A. Í verknaðarlýsingu ákæru er háttsemi varnaraðila lýst svo að hann hafi látið millifæra fjármunina af reikningi A hf. yfir á reikning C hf. Fer þannig ekki milli mála fyrir hvaða háttsemi varnaraðili er ákærður, hvorki í aðalkröfu né varakröfu, og fullnægir ákæran þar af leiðandi skilyrðum c. liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008. Að þessu virtu og með því að varnaraðili hefur ekki fært önnur haldbær rök fyrir kröfu sinni um frávísun málsins verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka það til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.