arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
561/2002

Þ ehf. gerði kauptilboð í eign E ehf. með fyrirvara um samþykki stjórnar Þ ehf., en félagið hafði áður gert kauptilboð í sömu eign með fyrirvara um fjármögnun vegna kaupanna o.fl. Samþykkti E ehf. tilboðið með fyrirvara um samþykki stjórnar félagsins svo og samþykki lánastofnunarinnar S á greiðslutilhögun og veðbandslausnum. Stjórn Þ ehf. samþykkti aldrei umrætt tilboð. Var ekki gerður kaupsamningur um eignina og hún seld öðrum. Höfðaði E ehf. þá mál á hendur Þ ehf. og Þ, framkvæmdastjóra þess, til heimtu bóta vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna þess að kaupin gengu ekki eftir. Hélt E ehf. því meðal annars fram að fyrirvarinn um samþykki stjórnar Þ ehf. hafi fallið úr gildi þar sem félagið hafi ekki tilkynnt E ehf. innan hæfilegs tíma að stjórn þess ætlaði ekki að samþykkja tilboðið. Talið var að E ehf. hafi ekki mátt líta svo á að bindandi kaupsamningur lægi fyrir þar sem engin tilkynning hafi borist frá Þ ehf. um að stjórn þess myndi ekki samþykkja tilboðið. Var því ekki fallist á að fyrirvarinn hafi fallið úr gildi. Samkvæmt því hafi engin bótaskylda stofnast af hálfu Þ ehf. gagnvart E ehf. Þá var háttsemi Þ við kaupin ekki talin saknæm eða ólögmæt. Voru Þ ehf. og Þ því sýknuð af kröfu E ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. desember 2002. Hann krefst þess aðallega að stefnda Þyrli ehf., en til vara stefnda Þ-kk-þgf J-kk-þgf, verði gert að greiða sér 44.905.896 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 16.728.779 krónum frá 13. október 2001 til 11. júní 2002, en af 44.905.896 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Áfrýjandi krefst jafnframt málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast þess að héraðsdómur verði staðfestur og þeim dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað. Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem dæma ber handa hvorum stefnda fyrir sig, sbr. 2. mgr. 132. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, Eignarhaldsfélagið Dalir ehf., greiði stefndu, Þyrli ehf. og Þ-kk-þgf J-kk-þgf, hvorum fyrir sig 600.000 krónur samtals í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
565/2002

Málatilbúnaður G í stefnu þótti brjóta svo alvarlega í bága við d- og e-liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 og meginreglur réttarfars um skýran og glöggan málatilbúnað að ekki þótti annað fært en að vísa málinu frá dómi í heild.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. desember 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnislegrar meðferðar. Til vara krefst sóknaraðili þess að „sá hluti er stefndu og lögmaður þeirra fullyrða í frávísunarkröfunni um sök stefnda gagnvart örorkunefnd fari fyrir héraðsdóm“, svo og að ómerkt verði nánar tilgreind ummæli í greinargerð varnaraðila í héraði. Til þrautavara krefst hann viðurkenningar „á rétti stefnanda um að sá hluti dómskröfu stefnanda, um að upplýst verði fyrir dómi ef hægt er, hver/hverjir og hvernig var staðið að ólöglegri töku og afritun örorkunefndar (eða aðrir gerðu það fyrir þá) á sjúkraskrám um stefnanda frá 1981 og 1993. Einnig viðurkenningu á þeim réttindum að stefnandi átti sama rétt (samkvæmt stjórnarskránni um bann við mismunun) og aðrir til að strika yfir ólöglega klausu örorkunefndarinnar um óheftan aðgang þeirra að sjúkragögnum hans.“

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilanum íslenska ríkinu kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf I-kk-nf K-kk-nf, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
569/2002

S og R, sem keypt höfðu einbýlishús úr timbri, kröfðu seljendurna um skaðabætur eða afslátt vegna galla sem þau höfðu orðið vör við skömmu eftir að þau fluttu inn í húsið. Var um að ræða verulegan halla á gólfum hússins, sem var frá byggingartíma þess, auk rakaskemmda í forstofu. Í héraðsdómi voru S og R ekki talin hafa sinnt aðgæsluskyldu sinni vegna gólfhallans með þeim hætti sem gera mátti kröfu til auk þess sem rakaskemmdirnar þóttu minniháttar galli og ekki þess eðlis að telja mætti líklegt að hann hefði haft áhrif á kaupverð hússins ef aðilarnir hefðu haft vitneskju um hann við samningsgerðina. Í Hæstarétti var tekið fram að kaup aðilanna hefðu gengið hratt fyrir sig. Hefðu seljendur gert kaupendum grein fyrir því að þeir hefðu ekki búið á eigninni undanfarin ár og gætu því ekki upplýst um galla á henni. Skriflegan fyrirvara þessa efnis, sem settur var í kaupsamninginn, yrði því að skilja sem staðfestingu á því sem áður hafði fram komið milli aðila. Vegna þessa hvíldi enn ríkari skoðunarskylda á S og R en ella. Voru seljendurnir því sýknaðir af kröfum þeirra S og R.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 27. desember 2002 og krefjast þess aðallega að stefndu greiði þeim 1.214.000 krónur í skaðabætur, en til vara 1.004.000 krónur í afslátt, með nánar tilgreindum dráttarvöxtum frá 1. mars 2000 til greiðsludags. Þeir krefjast og málskostnaðar.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti hafa áfrýjendur lækkað kröfu sína frá því sem í héraðsdómi greinir, þar sem þeir hafa fallið frá kröfu vegna frárennslislagna.

Svo sem fram kemur í héraðsdómi gengu kaup málsaðila hratt fyrir sig. Stefndu gerðu áfrýjendum ljóst að þeir hefðu ekki búið á eigninni undanfarin ár og gætu því ekki upplýst um galla á henni. Skriflegan fyrirvara þessa efnis, sem settur var í kaupsamninginn, verður því að skilja sem staðfestingu á því sem áður hafði fram komið milli aðila. Vegna þessa hvíldi enn ríkari skoðunarskylda á áfrýjendum en ella.

Með þessari athugasemd og vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, S-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf og R-kvk-nf S-kvk-nf, greiði stefndu, H-kk-þgf S-kk-þgf, M-kvk-þgf B-kvk-þgf Á-kvk-þgf, M-kk-þgf M-kk-þgf Á-kk-þgf, H-kk-þgf V-kk-þgf Á-kk-þgf, A-kvk-þgf Á-kvk-þgf og O-kvk-þgf Á-kvk-þgf, óskipt 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
56/2003

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. febrúar 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. febrúar 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til „fimmtudagsins 21. mars 2003“. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 20. mars 2003 kl. 16.
573/2002

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að stöðva fjárnámsgerð, sem K krafðist að næði fram að ganga hjá F. Var málinu vísað frá Hæstarétti þar sem höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá F, var undir áfrýjunarfjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. desember 2002, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 31. júlí sama árs um að stöðva fjárnámsgerð, sem sóknaraðili krafðist að næði fram að ganga hjá varnaraðila. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Hann krefst þess að framangreind ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og lagt fyrir hann að halda fjárnámsgerðinni áfram. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti 13. desember 2002. Hann krefst þess að úrskurðurinn verði staðfestur um annað en málskostnað, sem sér verði dæmdur í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Sóknaraðili leitaði fjárnámsins, sem deilt er um heimild fyrir í málinu, með beiðni til sýslumannsins í Reykjavík 14. júní 2002. Samkvæmt beiðninni var höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá varnaraðila, 400.000 krónur. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 6. gr. laga nr. 38/1994, verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. fyrrnefndu laganna og 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989, svo sem slegið var föstu meðal annars í dómum Hæstaréttar í dómasafni 1994, bls. 1101 og dómasafni 1999, bls. 4662. Þegar sóknaraðili lýsti yfir kæru í málinu var áfrýjunarfjárhæð samkvæmt fyrstnefnda lagaákvæðinu 400.680 krónur. Brestur þannig skilyrði til kæru í málinu og verður að vísa því sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
574/2002

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að stöðva fjárnámsgerð, sem K krafðist að næði fram að ganga hjá F. Var málinu vísað frá Hæstarétti þar sem höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá F, var undir áfrýjunarfjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. desember 2002, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 31. júlí sama árs um að stöðva fjárnámsgerð, sem sóknaraðili krafðist að næði fram að ganga hjá varnaraðila. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Hann krefst þess að framangreind ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og lagt fyrir hann að halda fjárnámsgerðinni áfram. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti 13. desember 2002. Hann krefst þess að úrskurðurinn verði staðfestur um annað en málskostnað, sem sér verði dæmdur í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Sóknaraðili leitaði fjárnámsins, sem deilt er um heimild fyrir í málinu, með beiðni til sýslumannsins í Reykjavík 19. júní 2002. Samkvæmt beiðninni var höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá varnaraðila, 400.000 krónur. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 6. gr. laga nr. 38/1994, verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. fyrrnefndu laganna og 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989, svo sem slegið var föstu meðal annars í dómum Hæstaréttar í dómasafni 1994, bls. 1101 og dómasafni 1999, bls. 4662. Þegar sóknaraðili lýsti yfir kæru í málinu var áfrýjunarfjárhæð samkvæmt fyrstnefnda lagaákvæðinu 400.680 krónur. Brestur þannig skilyrði til kæru í málinu og verður að vísa því sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
57/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli, sem LÍ höfðaði á hendur fyrirtækinu L til innheimtu skuldar á debetkortareikningi, var vísað frá dómi sökum vanreifunar. Aðilar höfðu ekki lýst gagnaöflun lokið fyrir héraðsdómi þegar málið var tekið til úrskurðar um frávísunarkröfu L. LÍ lagði nokkur ný gögn fyrir Hæstarétt, m.a. reglur og skilmála LÍ fyrir debetkort, sem L hafði staðfest að hann hefði kynnt sér og myndi fylgja. Kom þar m.a. fram að korthafa væri sent reikningsyfirlit með umsömdu millibili og hann gæti gert athugasemdir við það yfirlit innan 20 daga frá móttöku þess. Hafði L ekki borið því við í málinu að yfirlitin hafi ekki verið send fyrirtækinu í samræmi við þetta. Málatilbúnaður LÍ þótti því ekki með þeim hætti að varðað gæti frávísun málsins vegna vanreifunar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. febrúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar 2003, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Hann krefst einnig kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og honum dæmdur kærumálskostnaður.

Sóknaraðili hefur lagt nokkur ný gögn fyrir Hæstarétt. Eru það umsókn varnaraðila um debetkort 5. janúar 1998, svonefndar reglur og skilmálar sóknaraðila fyrir debetkort, sem varnaraðili staðfesti með umsókninni að hann hefði kynnt sér og myndi fylgja, innheimtubréf sóknaraðila til varnaraðila 11. apríl 2002, tilkynning sóknaraðila 3. júlí 2002 um lokun debetkortareiknings varnaraðila og bréf þess síðarnefnda 16. desember 2002 til lögfræðideildar sóknaraðila, þar sem farið var fram á að máli sóknaraðila á hendur varnaraðila yrði lokið með sátt. Aðilar höfðu ekki lýst gagnaöflun lokið fyrir héraðsdómi þegar málið var tekið til úrskurðar um frávísunarkröfu varnaraðila.

Í fyrrnefndum reglum og skilmálum kemur fram að korthöfum sé sent reikningsyfirlit þess viðskiptareiknings, sem kortið er tengt, með umsömdu millibili. Á yfirlitinu skal tilgreina nafn „seljanda, þar sem kortið var notað,“ ásamt dagsetningu og upphæð. Hafi korthafi athugasemdir við reikningsyfirlit sitt ber honum að tilkynna það sóknaraðila innan 20 daga frá móttöku þess. Varnaraðili hefur ekki borið því við að yfirlitin hafi ekki verið send honum í samræmi við þetta. Málatilbúnaður sóknaraðila er samkvæmt öllu framansögðu ekki með þeim hætti að varðað geti frávísun málsins vegna vanreifunar.

Varnaraðili verður dæmdur til að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 80.000 krónur í kærumálskostnað.
58/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli, sem LÍ höfðaði á hendur L til innheimtu skuldar á kreditkortareikningi, var vísað frá dómi sökum vanreifunar. Aðilar höfðu ekki lýst gagnaöflun lokið fyrir héraðsdómi þegar málið var tekið til úrskurðar um frávísunarkröfu L. LÍ lagði nokkur ný gögn fyrir Hæstarétt, m.a. viðskiptaskilmála LÍ fyrir kreditkort, sem L hafði staðfest að hún hefði kynnt sér og myndi fylgja. Kom þar m.a. fram að korthafa væri sent reikningsyfirlit með umsömdu millibili og hann gæti gert athugasemdir við það yfirlit innan 20 daga frá móttöku þess. Hafði L ekki borið því við í málinu að yfirlitin hafi ekki verið send henni í samræmi við þetta. Málatilbúnaður LÍ þótti því ekki með þeim hætti að varðað gæti frávísun málsins vegna vanreifunar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. febrúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar 2003, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Hann krefst einnig kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og honum dæmdur kærumálskostnaður.

Sóknaraðili hefur lagt nokkur ný gögn fyrir Hæstarétt. Eru það svonefndir viðskiptaskilmálar, sem eru hluti af korthafasamningi málsaðila, tilkynning sóknaraðila 13. mars 2001 um lokun kreditkortareiknings varnaraðila, innheimtubréf sóknaraðila til varnaraðila 31. maí 2001 og ítrekun þess bréfs 7. ágúst sama árs. Aðilar höfðu ekki lýst gagnaöflun lokið fyrir héraðsdómi þegar málið var tekið til úrskurðar um frávísunarkröfu varnaraðila.

Í fyrrnefndum skilmálum korthafasamnings milli aðila málsins, sem sóknaraðili hefur nú lagt fyrir Hæstarétt, kemur fram að korthöfum sé mánaðarlega send útskrift yfir útistandandi skuldir og beri að greiða skuldina að fullu í síðasta lagi þriðja virkan dag hvers mánaðar til viðkomandi viðskiptabanka eða sparisjóðs. Á yfirlitinu mun vera tilgreint nafn greiðsluviðtakanda, ásamt dagsetningu og upphæð. Hafi korthafi athugasemdir við reikningsyfirlit sitt ber honum samkvæmt skilmálunum að tilkynna það viðskiptabanka sínum eða sparisjóði innan tíu daga frá eindaga. Hefur varnaraðili ekki borið því við að reikningsyfirlit hafi ekki verið sent henni í samræmi við þetta. Málatilbúnaður sóknaraðila er samkvæmt öllu framansögðu ekki með þeim hætti að varðað geti frávísun málsins vegna vanreifunar.

Varnaraðili verður dæmd til að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 80.000 krónur í kærumálskostnað.
59/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Ö um að máli ákæruvaldsins á hendur honum yrði vísað frá dómi. Var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. febrúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 6. febrúar 2003, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að máli ákæruvaldsins á hendur honum yrði vísað frá dómi. Um kæruheimild vísar varnaraðili til j. liðar 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að málinu verði vísað frá héraðsdómi og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Samkvæmt i. lið 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 sætir úrskurður héraðsdómara, þar sem synjað er um frávísun opinbers máls, ekki kæru til Hæstaréttar. Brestur þannig heimild til kæru úrskurðarins og verður málinu því sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
60/2003

Hæstiréttur staðfesti ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðuneytisins um að X skyldi vistaður nauðugur á sjúkrahúsi samkvæmt 3. mgr., sbr. 2. mgr. 19. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. febrúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 14. febrúar 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 9. sama mánaðar um að hann skyldi vistaður gegn vilja sínum á sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 4. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að framangreind ákvörðun verði felld úr gildi og þóknun talsmanns hans greidd úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Samkvæmt 4. mgr. 31. gr., sbr. 17. gr. lögræðislaga, greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, en þóknun hvors þeirra er ákveðin í einu lagi svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, Ó-kk-ef R-kk-ef Ó-kk-ef héraðsdómslögmanns, og talsmanns varnaraðila, H-kk-ef T-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 100.000 krónur handa hvorum, greiðist úr ríkissjóði.
63/2003

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. febrúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar 2003, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði bönnuð för úr landi allt til föstudagsins 14. mars nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi, en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Það athugast að aðfinnsluverður dráttur varð á því að málið bærist Hæstarétti eftir að varnaraðili hafði kært úrskurð héraðsdómara, en samkvæmt bréfi hans til réttarins 18. þessa mánaðar mun kæra varnaraðila hafa mislagst á skrifstofu Héraðsdóms Reykjavíkur og ekki borist honum í hendur fyrr en þann dag.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
66/2003

M kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni K um að dómkvaddur yrði matsmaður til að vinna sérfræðilega álitsgerð í máli þar sem M og K deildu um forsjá barns. Úrskurður héraðsdóms var staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. febrúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. febrúar 2003, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns verði hafnað.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.