675/2013

Fallist var á kröfu lögreglustjóra um að X yrði bönnuð för úr landi um nánar tilgreindan tíma enda væri fullnægt skilyrðum 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. október 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. október 2013 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta farbanni allt til föstudagsins 15. nóvember 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að fyrrgreind krafa hans verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í greinargerð sóknaraðila fyrir Hæstarétti er gerð ítarleg grein fyrir málsatvikum. Að auki eru þar færð rök fyrir því að sú refsiverða háttsemi, sem varnaraðili sé grunaður um, varði annars vegar við 227. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og hins vegar e. og f. liði 2. mgr. og 3. mgr. 57. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga.

Samkvæmt greinargerðinni var við húsleit hjá varnaraðila lagt hald á nokkurn fjölda af boðsbréfum til fólks, þar sem því var boðið að koma hingað til lands, svo og afrit af flugmiðum, flugbókunum og vegabréfum nokkurra einstaklinga. Við skýrslutöku hjá lögreglu kvaðst varnaraðili hafa boðið þrettán nafngreindum konum og körlum að koma til Íslands. Segir í greinargerðinni að rannsókn lögreglu hafi leitt í ljós að þau hafi nær öll dvalist hér á landi í stuttan tíma, að meðaltali tvo til þrjá daga. Aðspurður um hvað hafi orðið af þeim hafi varnaraðili ýmist sagst ekki vita það eða þau hafi farið aftur til Filippseyja þaðan sem þau komu. Lögregla vinni nú að því að hafa uppi á þessu fólki til að staðreyna framburð varnaraðila og hafi í því skyni sent fyrirspurnir til erlendra lögregluyfirvalda vegna málsins. Bíði lögregla svara við þessum fyrirspurnum.

Sóknaraðili vísar til þess hér fyrir dómi að gögn málsins beri með sér að varnaraðili hafi sjálfur aflað vegabréfsáritana fyrir samlanda sína frá Filippseyjum, en einnig fengið aðra, einkum ættingja og vini, til að bjóða þeim hingað til lands. Þeir sem hingað hafi komið fyrir milligöngu varnaraðila hafi dvalið „sama og ekkert“ hér og hafi ekki haft nægileg fjárráð sér til framfærslu, þar á meðal virðist þeir ekki hafa getað greitt fyrir farmiða sína sjálfir. Umsóknir varnaraðila um vegabréfsáritanir hafi því verið byggðar á fölskum forsendum og tilgangur þeirra þar með verið ólögmætur svo að í bága fari við 6. gr. laga nr. 96/2002, einkum c., d. og h. liði 5. mgr. hennar.

Með vísan til þess sem að framan greinir verður talið að sóknaraðili hafi sýnt fram á með viðhlítandi hætti að rökstuddur grunur leiki á því að varnaraðili hafi gerst sekur um brot á e. eða f. lið 2. mgr. 57. gr. laga nr. 96/2002, en slíkt brot getur varðað fangelsi allt að tveimur árum. Krafa sóknaraðila um að varnaraðila verði gert að sæta farbanni til 15. nóvember 2013 er á því reist að rannsókn málsins sé umfangsmikil og nauðsynlegt sé að tryggja nærveru hans í þágu rannsóknarinnar. Í ljósi þess að varnaraðili hafi ferðast mikið til útlanda á undanförnum árum séu líkur á því að hann muni reyna að komast úr landi til að koma sér undan saksókn og fullnustu refsingar verði ekki við því spornað. Samkvæmt því er fullnægt skilyrðum 1. mgr. 100. gr., sbr. 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að banna varnaraðila brottför af landinu. Af þeim sökum verður fallist á kröfu sóknaraðila og hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð brottför af Íslandi allt til föstudagsins 15. nóvember 2013 klukkan 16.