arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
614/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að hafna beiðni S um kyrrsetningu eigna H ehf. til tryggingar fullnustu fjárkröfu sem S taldi sig eiga á hendur félaginu vegna vangoldinna verklauna. Talið var að H ehf. hefði ekki leitt nægilega í ljós að draga myndi mjög úr líkindum til að fullnusta kröfunnar tækist eða fullnustan myndi verða verulega örðugri ef kyrrsetning færi ekki fram, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. september 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. ágúst 2016 þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 13. júlí sama ár um að hafna kröfu sóknaraðila um kyrrsetningu í eignum varnaraðila til tryggingar fjárkröfu að höfuðstól samtals 15.108.868 krónur. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og lagt fyrir hann að láta kyrrsetningu fara fram í eignum varnaraðila. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fallist er á það með héraðsdómi að sóknaraðili hafi ekki leitt nægjanlega í ljós að draga muni mjög úr líkindum til að fullnustu þeirrar kröfu, sem hann telur sig eiga á hendur varnaraðila, takist eða að fullnustan muni verða verulega örðugri ef kyrrsetning fer ekki fram, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf, greiði varnaraðila, Hornsteini byggingafélagi ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
615/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var gert að koma fyrir dóm við aðalmeðferð máls Á gegn X og gefa skýrslu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Brotaþoli, A, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. september 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. ágúst 2016 þar sem brotaþola var gert að koma fyrir dóm við aðalmeðferð máls sóknaraðila gegn varnaraðila og gefa skýrslu. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili og brotaþoli krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með hliðsjón af þeim gögnum sem gerð er grein fyrir í hinum kærða úrskurði um andlegt ástand brotaþola verður ekki fallist á að fyrir hendi séu þær aðstæður að heilsu hennar verði stofnað í hættu komi hún á ný fyrir dóm til skýrslugjafar. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
616/2015

E hf. krafðist viðurkenningar á að eftirstöðvar láns sem félagið hafði tekið á grundvelli rammasamnings við S hf. og D hf. tók síðar yfir og framseldi til H ehf., næmi tiltekinni fjárhæð. Tók viðurkenningarkrafa E hf. mið af því að um lán í íslenskum krónum hefði verið að ræða sem gengistryggt hefði verið með ólögmætum hætti. Talið var að stofnað hefði verið til lánsskuldbindingarinnar með undirritun E hf. um beiðni um útborgun og við útborgun lánsins. Í beiðninni var fjárhæð skuldarinnar skýrlega tilgreind í fjórum erlendum myntum. Þá voru þeir gjaldmiðlar og fjárhæð þeirra jafnframt sundurliðuð á staðfestingu S hf. um lánveitinguna. Engin breyting hefði orðið á tilgreiningu skuldarinnar með þeim skilmálabreytingum sem gerðar höfðu verið á láninu. Þá var ekki fallist á það með E hf. að nánar tilgreind ákvæði rammasamningsins væru í ósamræmi við það að lánið hefði verið veitt í erlendum gjaldmiðlum. Loks gat framburður fyrrverandi útibússtjóra S hf. fyrir dómi um aðdraganda lánssamningsins engu breytt um efni hans. Var því um gilt lán í erlendri mynt að ræða og H ehf. sýknað af kröfu E hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. september 2015. Hann krefst þess að viðurkennt verði að eftirstöðvar skuldar hans við stefnda vegna nánar tilgreinds lánssamnings við Sparisjóð Reykjavíkur og nágrennis 6. ágúst 2004 hafi 5. júní 2014 numið 8.047.106 krónum eftir greiðslu á þeim gjalddaga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Framburður fyrrverandi útibússtjóra Sparisjóðs Reykjavíkur og nágrennis fyrir dómi um aðdraganda lánssamnings þess, er hér um ræðir, breytir engu um efni hans. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir úrslitum málsins verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Efnissala G.E. Jóhannssonar hf., greiði stefnda, Hildu ehf., 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
616/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að X yrði gert að víkja úr þinghaldi á meðan brotaþolarnir A, B og C gæfu skýrslu við aðalmeðferð máls Á á hendur X.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 5. september 2016 og réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. september 2016, þar sem fallist var á kröfu brotaþolanna A, B og C um að varnaraðila skyldi vikið úr dómsal meðan þær gæfu skýrslu. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili og brotaþolar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
61/2016

B krafðist þess að A yrði svipt forsjá dóttur sinnar á grundvelli a. og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í málinu lágu fyrir matsgerðir auk yfirmatsgerðar um forsjárhæfni A þar sem fram kom að geðrænn vandi hennar væri bæði alvarlegur og djúpstæður og birtist meðal annars í tilfinningalegum óstöðuleika, samskiptavanda og skorti á innsýn í þroska og þarfir barnsins og vangetu til að taka leiðsögn og stuðningi barnaverndaryfirvalda. Talið var að þroska stúlkunnar væri hætta búin vegna vanhæfni A til að fara með forsjána flyttist stúlkan aftur til hennar. Ólíklegt væri að A gæti viðhaldið þeim ramma, örvun, stöðuleika og öryggi sem telpan hefði þörf fyrir og hún byggi nú við á fósturheimili sínu en fyrir lá að hún naut reglulegrar umgengi við A. Var krafa B því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. janúar 2016. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms.

Fram er komið í málinu að dóttir áfrýjanda nýtur reglulegrar umgengni við móður sína. Með þessari athugsemd verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður ekki dæmdur, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 800.000 krónur.
627/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. september 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. október 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þess að allur kostnaður vegna þessa þáttar málsins verði felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
628/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. september 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. október 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess að allur kostnaður vegna þessa þáttar málsins verði felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
629/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. september 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 16. september 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með sóknaraðila að fullnægt sé skilyrðum 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðili sæti einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
62/2016

Kærumál. Ráðgefandi álit. EFTA-dómstóllinn.

K ehf. krafðist þess að I ohf. yrði gert með beinni aðfarargerð að veita sér aðgang að tilteknum gögnum í samræmi við úrskurðarorð úrskurðarnefndar um upplýsingarmál. Undir rekstri málsins í héraði krafðist I ohf. þess að aflað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins á fjórum spurningum í þeim tilgangi að varpa nánara ljósi á samkeppnisþátt málsins. Talið var að álit EFTA-dómstólsins, á þeim atriðum sem I ohf. vildi að leitað yrði ráðgefandi álits um, hefði ekki þýðingu við úrlausn málsins. Var kröfu I ohf. því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. janúar 2016 en kærumálsgögn bárust réttinum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. janúar 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tiltekin atriði í tengslum við mál varnaraðila á hendur sóknaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa hans verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst þess aðallega að kæru sóknaraðila verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Í 1. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 segir að sé mál rekið fyrir héraðsdómstóli þar sem þurfi að taka afstöðu til skýringar á samningi um Evrópska efnahagssvæðið, bókunum með honum, viðaukum við hann eða gerðum sem í viðaukunum sé getið, geti dómari í samræmi við 34. gr. samnings EFTA-ríkjanna um stofnun eftirlitsstofnunar og dómstóls, kveðið upp úrskurð um að leitað verði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um skýringu á því atriði málsins áður en málinu er ráðið til lykta. Samkvæmt því breytir engu þótt spurningar sem sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt séu ekki að öllu leyti eins orðaðar og þær spurningar sem hann setti fram í héraði, enda getur Hæstiréttur kveðið upp úrskurð eins og lýst er í 1. mgr. 1. gr. laga 21/1994 í máli sem fyrir honum er rekið, sbr. 3. gr. laganna. Verður því frávísunarkröfu varnaraðila hafnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að álit EFTA-dómstólsins á þeim atriðum, sem sóknaraðili vill að leitað verði ráðgefandi álits um, hafi ekki þýðingu við úrlausn máls varnaraðila á hendur honum. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Isavia ohf., greiði varnaraðila, Kaffitári ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
631/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 7. september 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni allt til mánudagsins 3. október 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með hliðsjón af málsatvikum og eðli þess brots sem varnaraðila er gefið að sök er brýnt að meðferð máls þessa verði hraðað eins og kostur er. Að því gættu ber að staðfesta hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
632/2015

Í málinu krafðist G28 ehf. þess að viðurkennt yrði að G ehf. o.fl. bæri að taka þátt í greiðslu kostnaðar við viðgerðir á matshluta 02 í fasteigninni Glerárgötu 28 á Akureyri. Ágreiningur aðila laut að því hvort um væri að ræða eitt eða tvö hús í skilningi laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús. Fyrir lá að árið 1990 voru gerðir tveir eignaskiptasamningar þar sem fasteigninni var skipt í tvö hús, annars vegar matshluta 01 og hins vegar matshluta 02. Í báðum matshlutum var eingöngu atvinnuhúsnæði. Með hliðsjón af 2. mgr. 2. gr., sbr. 77. gr. laga nr. 26/1994 og vætti þess byggingartæknifræðings sem annaðist útreikninga vegna eignaskiptasamninganna var talið ljóst að samið hefði verið um að ytra byrði hvors matshluta um sig skyldi tilheyra því húsi einu. Voru G ehf. o.fl. sýknuð af kröfu G28 ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. september 2015. Hann krefst þess að viðurkennt verði að stefndu beri að taka þátt í greiðslu kostnaðar við viðgerðir á matshluta 02 í fasteigninni Glerárgötu 28 á Akureyri. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Glerárgata 28 ehf., greiði stefndu, Gleráreyri ehf., Gerðavelli ehf. og Verkfræðistofunni Skip/Vélar ehf., hverjum fyrir sig 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
632/2016

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. september 2016, sem barst héraðsdómi sama dag og réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 7. september 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að staðfesta ákvörðun hans 3. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind ákvörðun hans verði staðfest.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði liggur fyrir sálfræðileg matsgerð 4. apríl 2016 um hagi brotaþola. Þar kemur meðal annars fram að greindarvísitala hennar sé á stigi vægrar greindarskerðingar, en vegna einhverfueinkenna og skorts á aðlögunarhæfni verði að telja að skerðing hennar sé meiri en niðurstöður greindarprófs gefa til kynna og hugsanlega megi flokka þroskaskerðingu hennar á mörkum vægrar og miðlungs skerðingar. Einnig telur matsmaður að brotaþoli eigi af þessum sökum erfitt með að setja varnaraðila mörk en gagnvart henni hafi hann yfirburði vegna aldursmunar og greindarfars.

Að virtum rannsóknargögnum málsins leikur rökstuddur grunur á því að varnaraðili hafi framið brot gegn brotaþola sem varðað geti refsingu eftir XXII. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Jafnframt stendur brotaþoli höllum fæti gagnvart varnaraðila og því er hætt við að hann muni brjóta gegn henni ef friðhelgi hennar er ekki vernduð. Samkvæmt þessu er fullnægt skilyrðum bæði a. og b. liða 4. gr. laga nr. 85/2011 til að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni. Vegna þeirrar hömlunar sem brotaþoli býr við getur ekki skipt máli þótt hún sé mótfallin nálgunarbanninu, enda er nægjanlega leitt í ljós að öðrum og vægari úrræðum verði ekki komið við, sbr. 1. mgr. 6. gr. laganna. Samkvæmt þessu verður krafa sóknaraðila tekin til greina.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin er með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Staðfest er ákvörðun lögreglustjórans í Vestmannaeyjum frá 3. september 2016 um að varnaraðili, X, sæti nálgunarbanni í þrjá mánuði þannig að lagt sé bann við því að hann komi á eða sé við lögheimili A að [...] í [...] eða heimili föður hennar að [...] í sama sveitarfélagi, nálgist hana á almannafæri á svæði sem afmarkast af 50 metra radíus eða setji sig í samband við hana með nokkru móti.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, K-kk-ef B. T-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
634/2015

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. september 2015. Hann krefst þess aðallega að stefnda verði gert að greiða sér 7.802.857 krónur, en til vara 6.964.830 krónur, í báðum tilvikum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 4. október 2011 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Mál þetta er skriflega flutt á grundvelli 3. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málið var tekið til dóms í héraði að lokinni aðalmeðferð 2. júní 2015. Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 1. júlí sama ár. Samkvæmt þessu leið lengri tími en fjórar vikur frá því að málið var dómtekið þar til dómur var kveðinn upp. Samkvæmt síðari málslið 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 bar vegna þessa dráttar að flytja málið á ný nema dómari og aðilar teldu það óþarft. Málið var ekki flutt að nýju. Við uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms var bókað í þingbók að sótt væri þing af hálfu beggja aðila. Hvorki var bókað að aðilar væru sammála um að endurflutningur væri óþarfur né lágu fyrir við uppkvaðningu dómsins skriflegar yfirlýsingar frá lögmönnum aðila um að þeir teldu ekki þörf á endurflutningi málsins. Vegna þessa verður ekki komist hjá því að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að aðilar beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda hér fyrir dómi greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, E-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 350.000 krónur.