451/2008

K krafði íslenska ríkið um skaðabætur þar sem hún taldi skaðabótaskyld mistök hafa orðið í eftirfarandi læknis- og lyfjameðferð hennar eftir ristilnám í ágúst 1994 sem hún hafi hlotið af varanlegt heilsutjón. Hafi mistökin falist í því að áralöng sterameðferð hennar hafi verið stöðvuð of hratt, að henni hafi verið gefið lyf sem hafi haft sérlega slæmar aukaverkanir í ljósi ástands hennar, hún hafi verið látin undirgangast aðgerð að óþörfu í ársbyrjun 1995 og að óeðlileg töf hafi orðið á aðgerð haustið 1995. Ekki var talið unnt að byggja á áliti sérfræðilæknis sem hafði ekki undir höndum niðurstöður sem taldar voru grundvallarupplýsingar við mat á niðurstöðu málsins. Var talið að K hafi ekki tekist að sýna fram á að niðurtröppun á steralyfinu hafi valdið svokölluðum barksteraskorti sem unnt hafi verið að rekja líðan hennar til eftir aðgerðina í ágúst 1994, né að skaðabótaskylda yrði leidd af því að henni hafi verið gefið lyf vegna þvagfærasýkingar. Dómurinn leit svo á að full ábending hafi verið fyrir aðgerð í ársbyrjun 1995 enda hafi réttmæti aðgerðarinnar verið staðfest í aðgerðinni sjálfri. Þá var talið að vel hafi verið fylgst með ástandi K dagana fyrir aðgerðina um haustið 1995 og að ekki hafi verið um óhæfilegan drátt að ræða á aðgerðinni. Var íslenska ríkið því sýknað að bótakröfu K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 2. júlí 2008. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 13. ágúst 2008 og var áfrýjað öðru sinni 15. sama mánaðar. Áfrýjandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 21.462.366 krónur með vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af 13.579.368 krónum frá 15. ágúst 1994 til 19. maí 2003, af 21.462.366 krónum frá þeim degi til 6. nóvember 2003, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður látinn niður falla.

Hinn áfrýjaði dómur var upp kveðinn 3. apríl 2008. Málsaðilar fengu sameiginlegan frest til gagnaöflunar til 19. nóvember sama ár. Áfrýjandi fór þess á leit 29. september 2008 að dómkvaddur yrði maður til að svara fimm nánar tilgreindum spurningum. Á-kk-nf B-kk-nf lyflæknir var af Héraðsdómi Reykjavíkur dómkvaddur til verksins 24. október sama ár. Gagnaöflunarfrestur var að beiðni áfrýjanda 19. nóvember 2008 framlengdur til 3. desember sama ár, en beiðni hennar 4. sama mánaðar um frekari framlengingu frestsins var hafnað. Með bréfi áfrýjanda 15. janúar 2009 barst Hæstarétti matsgerð Á-kk-ef B-kk-ef 10. desember 2008 og endurrit af þinghaldi í Héraðsdómi Reykjavíkur 8. janúar 2009 þar sem tekin var símaskýrsla af matsmanninum ásamt fylgigögnum. Ekki eru uppfyllt skilyrði 1. mgr. 160. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að Hæstiréttur megi heimila áfrýjanda að leggja þessi gögn fram í málinu. Koma þau því ekki til álita við úrlausn þess.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K-kvk-ef K-kvk-ef, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 800.000 krónur.