462/2017

R höfðaði mál gegn G, A ehf. og E ehf. til viðurkenningar á óskiptri bótaskyldu þeirra vegna líkamstjóns sem hann hlaut í vinnuslysi í apríl 2015 þegar álprófílbúnt féll á hann við affermingu aftanívagns vöruflutningabifreiðar. Í héraðsdómi var krafa R viðurkennd á hendur öllum stefndu og áfrýjaði A ehf. ekki fyrir sitt leyti. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með hliðsjón af því að G taldist atvinnurekandi í skilningi 12. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og slysið hefði orðið í atvinnurekstri sem hann veitti forstöðu og atvikum öllum yrði ekki talið að skilyrði væru til þess að fella niður skaðabótaábyrgð hans með vísan til 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og skaðabótaskylda hans því viðurkennd. Þá var talið að ekki væri efni til að R yrði látinn bera meðábyrgð á tjóni sínu, sbr. 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga. Þá kom fram að samkvæmt skilmálum í farmbréfinu hefði farmflytjandi borið ábyrgð á hleðslu farmsins en viðskiptamaður borið ábyrgð á affermingu hans en slysið hefði verið við affermingu farmsins af bifreið E ehf. og því ekki á ábyrgð þess félags. Einnig var talið ósannað að umbúnaður eða frágangur farmsins hefði verið með þeim hætti að til skaðabótaskyldu E ehf. hefði stofnast. Var E ehf. því sýknað af kröfu R.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kvk-nf S-kvk-nf landsréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 17. og 18. júlí 2017. Þeir krefjast sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem hann nýtur hér fyrir dómi.

Áfrýjandinn G-kk-nf Þ-kk-nf taldist atvinnurekandi í skilningi 12. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Líkamstjón stefnda varð í atvinnurekstri sem áfrýjandinn G-kk-nf Þ-kk-nf veitti forstöðu. Verður því ekki talið að skilyrði séu til þess að fella niður skaðabótaábyrgð hans með vísan til 1. mgr. 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um skaðabótaskyldu áfrýjandans G-kk-ef Þ-kk-ef og um að ekki séu efni til að stefndi verði látinn bera meðábyrgð á tjóni sínu, sbr. 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga.

Svo sem fram kemur í farmbréfi með farminum var flutningur hans framkvæmdur undir svonefndum LCL/FCL skilmálum. Samkvæmt þeim bar farmflytjandi ábyrgð á hleðslu farmsins en viðskiptamaður bar ábyrgð á affermingu hans. Slysið varð við affermingu farmsins af bifreið áfrýjandans, Eimskips Íslands ehf., sem samkvæmt framansögðu var ekki á ábyrgð þess félags. Þá er ósannað að umbúnaður eða frágangur farmsins hafi verið með þeim hætti að til skaðabótaskyldu félagsins hafi stofnast. Samkvæmt þessu verður áfrýjandinn sýknaður af kröfum stefnda.

Með hliðsjón af framangreindu er rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður en um gjafsóknarkostnað stefnda hér fyrir dómi fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

Samkvæmt 3. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eiga dómar að vera stuttir og glöggir. Þess hefur ekki verið gætt við samningu hins áfrýjaða dóms með því að taka í heild sinni úr stefnu og greinargerð alla umfjöllun um málsástæður aðila. Er það aðfinnsluvert.

Dómsorð:

Viðurkennd er skaðabótaskylda áfrýjandans, G-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef, á líkamstjóni stefnda, R-kk-ef S-kk-ef, sem hann hlaut í vinnuslysi 8. apríl 2015.

Áfrýjandinn, Eimskip Íslands ehf., er sýkn af kröfum stefnda.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað Álglugga og hurða ehf. og gjafsóknarkostnað skulu vera óröskuð. Málskostnaður að því er varðar Eimskip Íslands ehf. í héraði fellur niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 1.200.000 krónur.