676/2009

R höfðaði mál gegn L og krafðist þess að reglur L um nálastungumeðferð yrðu dæmdar ógildar og að viðurkennt yrði að reglurnar hafi takmarkað atvinnufrelsi hans og að L yrði þess vegna dæmdur til greiðslu skaða- og miskabóta. Talið var að kröfuliður R sem laut að því að fella tilteknar reglur úr gildi væri of víðtækur miðað við þá lögvörðu hagsmuni sem R hefði að þessu leyti, enda hefði Hæstiréttur þegar með dómi í máli nr. 397/2007 kveðið á um að reglurnar hefðu ekki lagastoð og verði ekki beitt til að takmarka starf R við nálastungumeðferðir. Þessi kröfuliður samrýmdist því ekki 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Í síðari kröfulið R var talið að blandað væri saman málsástæðum og dómkröfum með þeim hætti að færi í bága við d. lið 1. mgr. 80. gr. laganna. Auk þessi hefði R áður leitað viðurkenningar á skaðabótaskyldu L. Væri þessi kröfuliður að efni til hinn sami og í málinu nr. 397/2007. Hefði krafan því áður verið dæmd. Með vísan til meginreglu 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 var hinn kærði úrskurður staðfestur um frávísun málsins. Var ekki talið skipta máli þó R reisti kröfuna að hluta á nýjum málsástæðum, enda hafi hann getað haft þær uppi í fyrra málinu, sbr. 5. mgr. 101. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. nóvember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. nóvember 2009, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Krafa sóknaraðila í stefnu er tvíþætt.

Annars vegar krefst hann þess að reglur varnaraðila um nálastungumeðferð útgefnar í júlí 1998 verði dæmdar ógildar. Fallist er á með héraðsdómi að þessi kröfuliður, sem lýtur að því að fella tilteknar reglur úr gildi, sé of víðtækur miðað við þá lögvörðu hagsmuni, sem sóknaraðili hefur að þessu leyti, enda hefur Hæstiréttur með dómi 19. júní 2008 í máli nr. 397/2007 þegar kveðið á um að reglurnar hafi ekki lagastoð og verði ekki beitt til að takmarka starf sóknaraðila við nálastungumeðferðir. Er sú niðurstaða bindandi, sbr. 1. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Kröfuliður þessi samrýmist því ekki 1. mgr. 25. gr. laganna.

Hins vegar krefst sóknaraðili þess að viðurkennt verði að ,,reglur stefnda um nálastungumeðferð ... hafi takmarkað atvinnufrelsi stefnanda og að stefndi verði þess vegna dæmdur til að greiða stefnanda kr. 4.000.000 í skaðabætur og kr. 1.000.000 í miskabætur...“ Fallist er á með héraðsdómi að í kröfulið þessum sé blandað saman málsástæðum og dómkröfum með þeim hætti að í bága fari við d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Auk þess hefur sóknaraðili áður leitað viðurkenningar á skaðabótaskyldu varnaraðila vegna ólögmætrar synjunar á að veita honum leyfi til að stunda nálastungulækningar hér á landi og vegna mismununar gagnvart honum við veitingu leyfa til að stunda þá starfsemi. Er seinni kröfuliður sóknaraðila í málinu að efni til hinn sami og í hæstaréttarmálinu nr. 397/2007. Hefur því krafan áður verið dæmd. Með vísan til meginreglu 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991verður hinn kærði úrskurður staðfestur. Skiptir ekki máli þótt sóknaraðili reisi kröfuna að hluta á nýjum málsástæðum, enda gat hann haft þær uppi í fyrra málinu, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, R-kk-nf M-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, landlæknisembættinu, 150.000 krónur í kærumálskostnað.