267/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu H ehf. um að bú Ö hf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Ö hf. krafðist málskostnaðar í héraði úr hendi H ehf. Hæstiréttur vísaði til þess að samhliða þessu máli hefðu málsaðilar rekið annað mál sem leiddi til þess að bú Ö hf. var tekið til gjaldþrotaskipta og hafnaði kröfunni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2012 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 4. apríl 2012 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst aðallega að kröfum sóknaraðila verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að þeim verði hafnað. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Með bréfi 1. febrúar 2012, sem barst héraðsdómi 2. sama mánaðar, krafðist varnaraðili þess að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta á grundvelli árangurslauss fjárnáms, sem í beiðninni var sagt hafa farið fram 3. nóvember 2011 að kröfu Festa lífeyrissjóðs. Sóknaraðili andmælti þeirri kröfu og var því þingfest mál til að leysa úr þeim ágreiningi. Fyrst undir rekstri þess máls var lagt fram endurrit af fjárnámsgerðinni sem krafan var studd við, en gerðin fór fram fyrr en staðhæft var í skiptabeiðni eða 11. október 2011. Í kjölfarið var kröfunni hafnað með hinum kærða úrskurði þar sem beiðnin barst héraðsdómi eftir að þrír mánuðir voru liðnir frá því aðförin fór fram, sbr. 1. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991. Þrátt fyrir þessa niðurstöðu var málskostnaður felldur niður. Samhliða þessu krafðist varnaraðili gjaldþrotaskipta á búi skuldara á grundvelli 5. töluliðar sömu málsgreinar og var sú krafa tekin til greina með úrskurði sem kveðinn var upp sama dag og hinn kærði úrskurður, sbr. dóm Hæstaréttar í dag í máli nr. 268/2012.

Krafa varnaraðila um frávísun er reist á því að málið sæti ekki kæru til Hæstaréttar þar sem úrskurðarorð hins kærða úrskurðar kváðu á um meira en aðeins það hvort greiða ætti málskostnað. Samkvæmt g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála sæti kæru úrskurður héraðsdóms um ómaksþóknun, málskostnað eða gjafsóknarlaun, enda sé ekki kveðið á um annað í úrskurði. Þar sem 143. gr. laganna feli í sér tæmandi talningu á því sem sæti kæru leiði af gagnályktun að kæruheimild sé ekki fyrir hendi. Þetta eigi einnig við um úrskurði sem eru kæranlegir eftir 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991.

Samkvæmt 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 sæta kæru til Hæstaréttar úrskurðir og ákvarðanir héraðsdómara að því leyti sem ekki er mælt á annan veg í lögunum. Þó verða ekki kærðir úrskurðir sem kveðnir eru upp eða ákvarðanir sem eru teknar undir rekstri máls og mundu ekki sæta kæru ef um væri að ræða einkamál sem rekið væri eftir almennum reglum. Hinn kærði úrskurður var ekki kveðinn upp undir rekstri málsins heldur fól hann í sér lokaákvörðun um ágreiningsefnið. Úrskurðurinn sætir því kæru og verður frávísunarkröfu varnaraðila hafnað.

Með kröfu um gjaldþrotaskipti eiga að fylgja þau gögn sem krafa er studd við, sbr. 4. mgr. 7. gr. laga nr. 21/1991. Svo sem áður greinir fylgdi ekki með kröfu varnaraðila endurrit af því árangurslausa fjárnámi sem krafan var studd við. Án þess að úr yrði bætt bar héraðsdómara að réttu lagi að vísa kröfunni á bug, sbr. 1. mgr. 67. gr. laganna. Að því gættu að samhliða þessu máli var, eins og áður segir, rekið annað milli aðila, sem leiddi til þess að bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta, eru ekki efni til að fallast á málskostnaðarkröfu sóknaraðila.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Kröfu sóknaraðila, Össukletts hf., um að varnaraðila, Hótel Búðum ehf., verði gert að greiða málskostnað í héraði er hafnað.

Kærumálskostnaður fellur niður.