86/2017

K ehf. höfðaði mál, aðallega á hendur W en til vara S og krafðist riftunar á greiðslu skuldar á grundvelli 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sem K ehf. taldi að hefði falist í nánar tilgreindum kaupum á hlutdeild í skuldabréfi sem hann gaf út árið 2008, svo og endurheimt á því fé sem hann lét af hendi í þeim viðskiptum. Bæði W og S voru sýknaðir í héraði og áfrýjaði K ehf. þeirri niðurstöðu til Hæstaréttar. Áður en til flutnings málsins kom fyrir Hæstarétti felldi K ehf. málið niður gagnvart W en hélt til streitu kröfum sínum á hendur S. Í dómi sínum sló Hæstiréttur því föstu að umræddar greiðslur hefðu farið fram innan sex mánaða fyrir frestdag við slit K ehf. og inntar af hendi fyrir umsaminn gjalddaga og þar með fyrr en eðlilegt var í skilningi 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991. Þá yrði ekki annað ráðið af þeim skilmálum sem giltu um skuldabréfið og komu ýmist fram í útgáfulýsingu, verðviðauka við hana eða samningi K ehf. við D, en að K ehf. hefði borið greiðsluskyldu samkvæmt skuldabréfinu við D í þágu skráðs eiganda þess, C. Að því gættu og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar í máli nr. 398/2011 var talið að K ehf. hefði hvorki staðið í skuld við S né hefði S átt kröfu um greiðslu úr hendi K ehf. og hefði þannig ekki myndast milli þeirra kröfuréttarsamband í skilningi meginreglna fjármunaréttar. Á hinn bóginn var litið svo á að heimildin í 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 til að rifta greiðslu á skuld væri ekki háð því að hún hefði farið fram við aðstæður, þar sem beint réttarsamband hefði staðið milli kröfuhafa og skuldara, heldur gæti ákvæðið einnig tekið til ráðstöfunar, sem í raun leiddi til þess í senn að kröfuhafi fengi efndir á kröfu sinni og skuldari losnaði undan greiðsluskyldu sinni. Samkvæmt því og að virtum atvikum málsins var talið að engu gæti breytt gagnvart skilyrðum 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 að umþrættar ráðstafanir hefðu farið fram beint milli K ehf. og S í stað þess að greiðslur færu á þeirri leið um hendur annarra, sem kröfuréttarsamband hefði verið á milli. Væri því einnig fullnægt því skilyrði ákvæðisins að ráðstafanir K ehf. hefðu falið í sér greiðslu á skuld við S. Hins vegar var litið svo á að umþrætt viðskipti hefðu virst venjuleg eftir atvikum í skilningi 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu S.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. febrúar 2017. Hann krefst þess að rift verði greiðslu sinni til stefnda 1. október 2008 að fjárhæð 118.222,94 bandaríkjadalir og stefnda gert að greiða sér þá fjárhæð með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 6. september 2012 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi hefur ekki tekið til varna fyrir Hæstarétti. Samkvæmt 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ber að líta svo á að hann krefjist staðfestingar héraðsdóms.

I

Svo sem lýst er í hinum áfrýjaða dómi lét áfrýjandi, sem þá bar heitið Kaupþing banki hf., frá sér fara útgáfulýsingu 19. júlí 2007 vegna fyrirhugaðrar lántöku með skuldabréfum samtals að fjárhæð allt að 10.000.000.000 bandaríkjadalir. Var ætlunin að skuldabréfin yrðu gefin út á síðari stigum í áföngum með skilmálum, sem tilgreindir væru annars vegar í þeirri lýsingu og getið yrði hins vegar í svonefndum verðviðaukum, sem gerðir yrðu við hverja útgáfu. Áfrýjandi gerði slíkan verðviðauka 25. febrúar 2008 vegna skuldabréfs að fjárhæð 900.000.000 bandaríkjadalir með lokagjalddaga 28. febrúar 2015 og átti það að bera 7,625% ársvexti, sem greiddir yrðu á sex mánaða millibili, í fyrsta sinn 28. ágúst 2008, en höfuðstóllinn skyldi greiddur í einu lagi á lokagjalddaga. Óumdeilt er í málinu að skuldabréf var gefið út á þessum grunni til bandarísks félags með heitinu Cede & Co. Í útgáfulýsingunni var vísað til þess að áfrýjandi hafi gert samning við Deutsche Bank Trust Company Americas, sem nefndur er forgangsvörslusamningur í þýðingu á texta útgáfulýsingarinnar, og skyldi sá samningur eiga við í þessu tilviki. Verður á sama hátt og í hinum áfrýjaða dómi að ganga út frá því að sú tilvísun hafi átt við fyrirliggjandi samning áfrýjanda við það félag frá 12. apríl 2006. Í honum var Deutsche Bank Trust Company Americas meðal annars falið í þágu eiganda skuldabréfs að taka við og koma til skila greiðslum frá áfrýjanda á vöxtum af því og höfuðstól, svo og að leita eftir atvikum fullnustu á kröfum samkvæmt því. Í skilmálunum og samningnum, sem hér um ræðir, var gengið út frá því að tiltekin alþjóðleg fjármálafyrirtæki myndu kaupa hlutdeild í skuldabréfinu til að miðla áfram sjálf eða fyrir milligöngu annarra fjármálafyrirtækja í heild eða að hluta til fjárfesta, en hlutdeild, sem myndaðist á þennan hátt, yrði að vera að lágmarki 100.000 bandaríkjadalir og fjárhæð hennar, færi hún fram úr því, að öðru leyti í þúsundum dala. Skráður eigandi skuldabréfsins, Cede & Co., mun hafa verið tengdur öðru bandarísku fyrirtæki með heitinu Depository Trust Company, sem hafi fengist við verðbréfaskráningu og annast eða haft yfirumsjón með rafrænni skráningu á eignarhaldi að hlutdeild í skuldabréfinu. Slík hlutdeild var framseljanleg á verðbréfamarkaði, en skráður eigandi hennar á hverjum tíma naut réttar til að fá frá Deutsche Bank Trust Company Americas sinn hluta af greiðslum, sem áfrýjandi myndi inna af hendi til þess banka vegna vaxta af skuldabréfinu og höfuðstól þess. Ekki verður séð af skilmálum fyrir skuldabréfið að skráður eigandi hlutdeildar teldist að öðru leyti en þessu eiga kröfu á grundvelli hennar á hendur Deutsche Bank Trust Company Americas, Cede & Co. eða Depository Trust Company. Í útgáfulýsingunni og samningi áfrýjanda við Deutsche Bank Trust Company Americas voru jafnframt efnislega samhljóða ákvæði um að áfrýjandi mætti hvenær sem er kaupa á verðbréfamarkaði eða öðrum vettvangi hlutdeild í skuldabréfi, sem gefið yrði út með stoð í fyrrgreindum heimildum. Eftir slík kaup gæti áfrýjandi ráðið því hvort hann ætti hlutdeildina til frambúðar, endurseldi hana eða afhenti hana til Deutsche Bank Trust Company Americas til að fá hana fellda úr gildi.

Í málinu liggur fyrir samningur, sem stefndi gerði 24. júní 2004 við félag að nafni Legg Mason Asset Management (Asia) Pte Ltd. um eignastýringu þess síðarnefnda í þágu stefnda. Eins og getið er í hinum áfrýjaða dómi mun vera óumdeilt í málinu að það félag hafi í skjóli ákvæðis í samningnum falið öðru félagi, Western Asset Management Company, að veita stefnda þjónustu við eignastýringuna. Í greinargerð stefnda fyrir héraðsdómi kom fram að hann hafi á þessum grunni haft svonefnt eignasafn til umsýslu hjá Western Asset Management Company, en meðal fjárfestinga hans í því safni hafi verið „140.000 nafneiningar“ í fyrrnefndu skuldabréfi áfrýjanda. Ekki var þess getið nánar í greinargerðinni hvenær stefndi hafi eignast þessa hlutdeild í skuldabréfinu eða fyrir hvaða verð, en í málinu liggja þó fyrir tölvubréf, sem fóru milli Western Asset Management Company og áfrýjanda 16. apríl og 5. maí 2008, þar sem sá fyrrnefndi lýsti áhuga á að kaupa hlutdeild í bréfinu og sá síðarnefndi kvaðst reiðubúinn til að selja hana á genginu 83,746. Lagt hefur verið fram bréf 9. september 2008, þar sem stefndi gaf Western Asset Management Company fyrirmæli um að selja tiltekna tegund verðbréfa, sem ekki voru nánar tilgreind í einstökum atriðum. Nokkru eftir það átti Western Asset Management Company í tölvubréfaskiptum við áfrýjanda dagana 25. til 30. sama mánaðar, sem snerust í byrjun um hvort áfrýjandi hefði áhuga á að kaupa hlutdeild í skuldabréfinu að nafnvirði 140.000 bandaríkjadalir, því næst virðist áfrýjandi hafa gert boð í þessa hlutdeild á genginu 83,746, félagið hafi síðan samþykkt það, áfrýjandi óskað eftir staðfestingu um viðskiptin og félagið svo látið hana í té. Í málinu hefur verið lögð fram nóta, sem virðist stafa frá Western Asset Management Company, um tilhögun viðskipta, sem hafi komist á 26. september 2008 um hlutdeild í skuldabréfinu að nafnverði 140.000 bandaríkjadalir. Seljanda var ekki getið þar, en áfrýjandi tilgreindur sem kaupandi og kaupverð hlutdeildarinnar sagt vera 118.222,94 bandaríkjadalir að meðtöldum áföllnum vöxtum. Einnig liggur fyrir nóta vegna þessara viðskipta, sem stafar frá áfrýjanda, og var Western Asset Management Company getið þar sem seljanda en kaupandi ekki nefndur. Kaupverð hlutdeildarinnar var tilgreint það sama, dagsetning viðskipta var sögð vera 26. september 2008 og uppgjörsdagur þeirra 1. október sama ár. Í greinargerð stefnda fyrir héraðsdómi er staðfest efnislega að hann hafi átt þessi viðskipti við áfrýjanda, en í þeim hafi Western Asset Management Company haft milligöngu fyrir hans hönd í skjóli samningsins um eignastýringu. Óumdeilt er að áfrýjandi hafi innt af hendi kaupverðið á umsömdum uppgjörsdegi 1. október 2008, en í málinu eru ekki gögn um hvernig sú greiðsla var framkvæmd.

Áfrýjandi hefur lagt fram í málinu yfirlýsingu endurskoðanda, þar sem staðfest er að við færslur um framangreind kaup á hlutdeild í skuldabréfinu í bókhaldi áfrýjanda hafi skuldir hans verið færðar niður um 140.000 bandaríkjadali eða sem svarar nafnverði hlutdeildarinnar. Af gögnum, sem fylgdu yfirlýsingunni, verður ráðið að sama fjárhæð hafi jafnframt verið færð sem eign áfrýjanda á bókhaldslykli fyrir verðbréfaútgáfu, svo og að mismunurinn á nafnverði og kaupverði, 21.777 bandaríkjadalir, hafi um leið verið færður áfrýjanda til tekna á bókhaldslykli með heitinu: „Gangverðsbreyting buyback“. Eftir gögnum málsins neytti áfrýjandi ekki áðurgreindrar heimildar samkvæmt útgáfulýsingu fyrir skuldabréfið og samningi sínum við Deutsche Bank Trust Company Americas til að afhenda þeim banka hlutdeildina í skuldabréfinu til að fá hana fellda úr gildi. Þess í stað mun áfrýjandi hafa átt hana enn þegar Fjármálaeftirlitið neytti 9. október 2008 heimildar samkvæmt 100. gr. a. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008, til að taka yfir vald hluthafafundar í áfrýjanda, víkja stjórn hans frá og setja yfir hann skilanefnd. Slitameðferð áfrýjanda, sem fór síðan í hönd með frestdegi 15. nóvember 2008, var lokið með nauðasamningi 23. desember 2015.

Meðan á slitameðferð áfrýjanda stóð höfðaði hann mál þetta 21. og 25. júní 2012 til riftunar á greiðslu skuldar að fjárhæð 118.222,94 bandaríkjadalir, sem hann telur hafa falist í áðurgreindum kaupum á hlutdeild í skuldabréfi, svo og endurheimt á sömu fjárhæð, sem hann lét af hendi í þeim viðskiptum, en málsóknin er reist á 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Í héraði beindi áfrýjandi þessum kröfum aðallega að Western Asset Management Company, en til vara stefnda. Þeir voru báðir sýknaðir af kröfum áfrýjanda með hinum áfrýjaða dómi. Áfrýjandi skaut málinu sem áður segir til Hæstaréttar 8. febrúar 2017 og beindi hann áfrýjun sinni að báðum gagnaðilunum með sömu kröfum og hann hafði gert í héraði. Lögmenn áfrýjanda og Western Asset Management Company tilkynntu réttinum með bréfi 28. september 2017 að sátt hefði tekist milli þessara málsaðila um að fella niður áfrýjunina gagnvart nefndu félagi, svo og að þeir féllu frá kröfum um málskostnað fyrir Hæstarétti hvor á hendur öðrum. Í bréfinu var einnig tekið fram að áfrýjandi héldi til streitu kröfum sínum á hendur stefnda og óskaði eftir að dómur gengi í málinu að því leyti.

II

Svo sem áður var getið hefur stefndi ekki tekið til varna í málinu hér fyrir dómi. Samkvæmt fyrrnefndri 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 leiðir þetta til þess að líta verður svo á að stefndi krefjist staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Slík krafa lýtur hér sem endranær að því að Hæstiréttur staðfesti aðalniðurstöðu héraðsdóms, svo sem hún birtist í dómsorði hans, en felur á hinn bóginn ekki í sér að stefndi teljist fella sig í einu og öllu við úrlausn dómsins um einstakar málsástæður. Í því sambandi verður að gæta að niðurlagsorðum fyrrnefnds lagaákvæðis, þar sem fram kemur að Hæstiréttur kveði við aðstæður sem þessar upp dóm í málinu á grundvelli fyrirliggjandi gagna án munnlegs málflutnings. Ber því að líta til allra varna, sem stefndi hélt uppi í greinargerð í héraði, og taka eftir atvikum afstöðu til þeirra, sbr. einnig niðurlagsorð 3. mgr. 96. gr. og 166. gr. laga nr. 91/1991.

Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að aðalstefndi í héraði, Western Asset Management Company, hafi einungis haft á hendi milligöngu um viðskipti stefnda og áfrýjanda, sem hafi falist í fyrrgreindum kaupum áfrýjanda á hlutdeild stefnda í skuldabréfi 26. september 2008. Með því að stefndi hafi þannig verið viðtakandi greiðslu áfrýjanda var Western Asset Management Company sýknað vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Ekki verður ráðið af greinargerð stefnda fyrir héraðsdómi að hann hafi svo að máli skipti vefengt nokkuð það, sem að þessu lýtur. Verður því að leggja til grundvallar þá niðurstöðu héraðsdóms að kröfum áfrýjanda sé réttilega beint að stefnda.

Samkvæmt því, sem áður greinir, komst á samningur 26. september 2008 um kaup áfrýjanda á fyrrgreindri hlutdeild í skuldabréfi af stefnda og verður að byggja á því að áfrýjandi hafi 1. október sama ár staðið skil á kaupverðinu, 118.222,94 bandaríkjadölum. Greiðsla þessi fór þannig fram innan sex mánaða fyrir frestdag við slit áfrýjanda, sem eins og fyrr segir var 15. nóvember 2008. Skilyrðum 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 fyrir riftun greiðslu samkvæmt ákvæðinu er því að þessu leyti fullnægt.

Með viðskiptunum, sem um ræðir, keypti áfrýjandi hlutdeild í skuldabréfi, sem greiða átti upp í einu lagi á umsömdum lokagjalddaga 28. febrúar 2015 að því er höfuðstól varðar. Um leið greiddi hann vexti, sem fallið höfðu á þessa hlutdeild í skuldabréfinu á tímabilinu frá síðasta gjalddaga vaxta 28. ágúst 2008 fram til uppgjörsdags viðskiptanna 1. október sama ár. Gjalddagi þeirra vaxta hefði ella verið 28. febrúar 2009. Greiðslur þessar voru þannig að öllu leyti inntar af hendi fyrir umsaminn gjalddaga og þar með fyrr en eðlilegt var í skilningi 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991. Er því einnig að þessu leyti fullnægt skilyrðum ákvæðisins fyrir riftun greiðslunnar.

Hér að framan var lýst nokkrum meginatriðum í skilmálum, sem giltu um skuldabréfið sem áfrýjandi keypti hlutdeild í af stefnda og komu ýmist fram í útgáfulýsingu 19. júlí 2007, verðviðauka 25. febrúar 2008 eða samningi áfrýjanda við Deutsche Bank Trust Company Americas 12. apríl 2006. Eins og málið liggur fyrir verður ekki annað ráðið af þessum skilmálum en að áfrýjandi hafi borið greiðsluskyldu samkvæmt skuldabréfinu við Deutsche Bank Trust Company Americas í þágu skráðs eiganda þess, Cede & Co. Þessa skyldu hafi áfrýjandi á hinn bóginn ekki borið við þá, sem eignast höfðu hlutdeild í skuldabréfinu. Hann hefði því ekki getað losnað undan skyldunni með greiðslu beint til eiganda hlutdeildar í skuldabréfinu og hefði eftir sem áður borið hana óskerta við skráðan eiganda þess þótt hann hefði innt af hendi slíka greiðslu. Þá verður ekki annað ráðið af þessum heimildum en að eigandi hlutdeildar í skuldabréfinu hafi ekki sjálfur getað snúið sér beint til áfrýjanda og krafið hann um greiðslu sér til handa, heldur hafi aðeins verið á færi Deutsche Bank Trust Company Americas í þágu skráðs eiganda skuldabréfsins að krefja áfrýjanda um greiðslu í einu lagi handa öllum eigendum hlutdeildar í því, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 12. október 2011 í máli nr. 398/2011. Í þessu ljósi stóð áfrýjandi því hvorki í skuld við stefnda né átti stefndi kröfu um greiðslu úr hendi áfrýjanda og hafði þannig ekki myndast milli þeirra kröfuréttarsamband í skilningi meginreglna fjármunaréttar. Til þess verður á hinn bóginn að líta að heimildin í 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 til að rifta greiðslu á skuld er ekki háð því að hún hafi farið fram við aðstæður, þar sem beint réttarsamband hefur staðið milli kröfuhafa og skuldara, heldur getur ákvæðið einnig tekið til ráðstöfunar, sem í raun leiðir til þess í senn að kröfuhafi fái efndir á kröfu sinni og skuldari losni undan greiðsluskyldu sinni. Í máli þessu háttar svo til að ráðstöfun áfrýjanda var í þeim búningi að hann keypti af stefnda hlutdeild í skuldabréfi, sem áfrýjandi bar greiðsluskyldu á, en með því fékk stefndi í raun efndir á kröfu sinni, sem hann felldi sig við að gefa eftir að hluta með því að í viðskiptunum var ekki greitt fullt nafnverð hennar. Eftir þessi kaup hefði áfrýjandi getað kosið sem fyrr segir að fá kröfu Cede & Co. á hendur sér samkvæmt skuldabréfinu fellda niður að því marki, sem svaraði til hlutdeildarinnar í því sem hann hafði eignast með þessari ráðstöfun, en með því hefði hann losnað að þessu leyti undan skuld sinni. Þá leið fór áfrýjandi ekki, heldur valdi hann að eiga áfram hlutdeild í skuldabréfinu, svo sem heimilt var samkvæmt skilmálunum sem giltu um það. Þetta val hafði í raun þá afleiðingu að hann hefði á hverjum gjalddaga þurft að standa Deutsche Bank Trust Company Americas skil á fullri greiðslu samkvæmt skuldabréfinu, en fengið síðan fyrir atbeina milliliða til baka þann hluta af þeirri greiðslu, sem svaraði til hlutdeildar hans sjálfs í skuldabréfinu. Með þessu var áfrýjandi nánast eins settur og ef hlutdeild hans í skuldabréfinu hefði verið felld niður og hann losnað að því leyti undan skuld sinni. Að þessu öllu virtu getur engu breytt gagnvart skilyrðum 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 að þessi ráðstöfun hafi farið fram beint milli áfrýjanda og stefnda í stað þess að greiðsla færi á þeirri leið um hendur annarra, sem kröfuréttarsamband var á milli. Er því jafnframt fullnægt því skilyrði ákvæðisins að ráðstöfun áfrýjanda hafi falið í sér greiðslu á skuld við stefnda.

Eftir 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 verður ekki komið fram riftun á greiðslu skuldar, þótt öllum framangreindum skilyrðum ákvæðisins sé fullnægt, ef greiðslan hefur virst venjuleg eftir atvikum. Eins og fyrr greinir var ætlast til að viðskipti gætu farið fram á verðbréfamarkaði með hlutdeild í skuldabréfinu, sem áfrýjandi hafði gefið út, og verður ráðið af gögnum málsins að sú hafi einnig verið raunin. Í skilmálunum, sem giltu samkvæmt áðursögðu um skuldabréfið, var beinlínis tekið fram að áfrýjandi gæti sjálfur átt slík viðskipti, bæði með því að kaupa hlutdeild í því og selja hana á ný. Liggur jafnframt fyrir að það hafi hann gert í talsverðum mæli með því að eiga viðskipti með hlutdeild í þessu skuldabréfi og mörgum öðrum, sem sams konar skilmálar giltu um, svo og að viðskipti af þessum toga hafi verið alvanaleg í tilvikum annarra fjármálafyrirtækja, bæði innlendra og erlendra. Þegar af þessari ástæðu verður að líta svo á að fyrir liggi að viðskiptin milli áfrýjanda og stefnda, sem málið varðar, hafi verið venjuleg eftir atvikum. Verður því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu stefnda af kröfum áfrýjanda.

Að því verður að endingu að gæta að mál þetta er eitt af fjölmörgum, sem áfrýjandi hefur höfðað til riftunar á sambærilegum viðskiptum, lokið hefur í héraði með dómi um sýknu og áfrýjandi hefur skotið til Hæstaréttar. Með tveimur dómum réttarins, sem kveðnir voru upp í slíkum málum 11. maí 2017, hæstaréttarmálunum nr. 189/2016 og 621/2016, voru gefin fordæmi, sem styðjast hefur mátt við til að ráða örlögum flestra hinna málanna, sem hér um ræðir, en með fáum undantekningum hafa þau verið felld niður hér fyrir dómi. Svo var þó ekki gert hér að því er varðar stefnda, sem kröfum var þó upphaflega beint að til vara við áfrýjun héraðsdóms. Fyrir þeirri afstöðu áfrýjanda verður ekki séð nokkur ástæða, enda gat honum ekki annað en verið algerlega ljóst að virtum dómi Hæstaréttar í máli nr. 189/2016 hver úrslit þessa máls myndu verða. Með því að stefndi hefur ekki haldið uppi vörnum fyrir Hæstarétti verður honum ekki dæmdur málskostnaður. Ber því að fella hann niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.