196/2013

H hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem skaðabótamáli sem félagið hafði höfðað á hendur M ehf. var vísað frá dómi sökum vanreifunar. Talið var að ef þörf hefði verið á frekari upplýsingum í málinu þá hefði héraðsdómari átt þess kost að beina því til aðila að afla þeirra eftir dómtöku málsins með þeim hætti sem um ræðir í 104. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. mars 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. mars 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði fól sóknaraðili varnaraðila að innheimta kröfu á hendur norsku fyrirtæki vegna reikninga samtals að fjárhæð 526.521,73 danskar krónur. Telur sóknaraðili að vegna vanrækslu starfsmanns varnaraðila við innheimtu kröfunnar hafi hún fallið niður sökum fyrningar.

Í hinum kærða úrskurði er komist að þeirri niðurstöðu að augljóst sé að íslensk lög um lagaskil hefðu aldrei verið lögð til grundvallar niðurstöðu norskra dómstóla um kröfuna. Af almennum athugasemdum sem fylgt hafi frumvarpi því er varð að lögum nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar verði ráðið að þau hafi verið sett í því skyni að samræma íslenskar lagaskilareglur um samningsskuldbindingar þeim reglum sem giltu um það atriði í aðildarríkjum ESB. Hafi sóknaraðili ekki upplýst hvort slík lög hafi verið sett í Noregi eða að norskum dómstólum beri á öðrum grundvelli að fylgja þeirri reglu um lagaval sem hann telji leiða til þess að danskar fyrningarreglur gildi um umræddar viðskiptakröfur. Verði sóknaraðili að bera hallann af skorti á sönnun um þessi atriði. Þá hafi varnaraðili ekki fært sönnur á að umræddar kröfur hafi átt að fyrnast á þremur árum, en honum beri að leiða í ljós efni erlendra réttarreglna sem hann byggi málsvörn sína á. Þá kemur fram í hinum kærða úrskurði að með tilliti til fyrningar kröfunnar skuli taka mið af stöðu hennar 7. maí 2008 en þá hafi verið rúm fjögur ár og fjórir mánuðir liðnir frá gjalddaga elsta reikningsins og rúm tvö ár og átta mánuðir frá gjalddaga yngsta reikningsins. Hafi því grundvallarþýðingu um ætlað tjón sóknaraðila hvort viðskiptakröfurnar hafi fyrnst á þremur, fjórum eða fimm árum. Þar sem málið hafi verið vanreifað um þetta af hálfu beggja aðila bæri að vísa málinu í heild frá héraðsdómi.

Hafi verið þörf á þeim upplýsingum sem að framan er getið átti héraðsdómari kost á að beina til aðila að afla þeirra eftir dómtöku málsins með þeim hætti sem um ræðir í 104. gr. laga nr. 91/1991. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður fellur niður.