251/2002

S sinnti ekki sektarboði lögreglu samkvæmt 1. mgr. 115. gr. a laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Var málið sent héraðsdómara, sem lauk því með áritun á sektarboðið 28. maí 2001 um fésekt S og vararefsingu. Var sektarboðið birt fyrir S 14. september sama árs. Hinn 6. desember 2001 leitaði faðir S eftir því að málið yrði endurupptekið. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að ekkert lægi fyrir um að S hefði veitt föður sínum umboð til þessara gerða. Þá hafi fjögurra vikna frestur til að leita endurupptöku málsins, sem sérstakar leiðbeiningar hafi verið færðar um á árituðu sektarboði til S, verið löngu liðinn leitað var eftir endurupptöku málsins. Var kröfu um að málið yrði tekið upp á ný því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. maí 2002, þar sem fallist var á endurupptöku máls sóknaraðila gegn varnaraðila, sem lokið var 28. maí 2001 með áritun héraðsdómara á sektarboð um ákvörðun viðurlaga. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu um endurupptöku málsins.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

I.

Samkvæmt lögregluskýrslu 18. ágúst 2000 kom fram á mynd úr eftirlitsmyndavél á mótum Njarðargötu og Hringbrautar í Reykjavík að kl. 16.54 þann dag hafi bifreiðinni NF 760 verið ekið suður fyrrnefndu götuna og inn á þá síðarnefndu á móti rauðu umferðarljósi. Með greiðsluseðli 22. sama mánaðar gaf sóknaraðili nafngreindum manni, sem þá var skráður eigandi bifreiðarinnar, kost á að ljúka málinu með greiðslu sektar að fjárhæð 7.500 krónur. Af því tilefni greindi sá maður sóknaraðila frá því 1. september 2000 að hann hafi selt varnaraðila bifreiðina 15. maí sama árs og lagði fram gögn því til stuðnings. Í framhaldi af því bauð sóknaraðili varnaraðila 7. september 2000 að ljúka málinu með greiðslu sektar eins og að framan greinir. Varnaraðili sinnti ekki þessu boði, en ritaði þó allt að einu undir yfirlýsingu á sektarboðinu um að hann viðurkenndi að hafa verið ökumaður bifreiðarinnar í umrætt sinn. Sóknaraðili ítrekaði 19. febrúar 2001 boð til varnaraðila um að ljúka málinu með greiðslu sektar, sem þó skyldi vera 10.000 krónur, og var bréf um það birt fyrir móður hans á heimili þeirra 21. sama mánaðar. Virðist þetta ekki hafa leitt til viðbragða af hendi varnaraðila og lagði sóknaraðili 22. maí 2001 síðastgreint sektarboð fyrir Héraðsdóm Reykjavíkur til meðferðar samkvæmt 3. mgr. 115. gr. a. laga nr. 19/1991, sbr. 1. gr. laga nr. 31/1998. Héraðsdómari lauk málinu með áritun á sektarboðið 28. maí 2001, þar sem viðurlög varnaraðila voru ákveðin 10.000 króna sekt, sem skyldi greidd innan 15 daga frá árituninni, en ella skyldi hann sæta fangelsi í fjóra daga. Neðan við áritunina var eftirfarandi skráð: „Vakin er athygli á að sakborningur getur krafist þess að málið verði tekið upp á ný, enda færi hann fram varnir sem áhrif geta haft á úrslit þess. Kröfu um endurupptöku skal beint til Héraðsdóms Reykjavíkur innan fjögurra vikna frá því að sakborningi varð kunnugt um sektarákvörðun.“ Sektarboðið með þessari áritun og leiðbeiningum var birt fyrir varnaraðila 14. september 2001.

Með tölvupóstsendingu til héraðsdómara 6. desember 2001 leitaði faðir varnaraðila eftir því að málið yrði endurupptekið. Þeirri beiðni til stuðnings færði hann það fram að varnaraðili hafi 18. ágúst 2000 verið staddur á tilgreindum stað utanlands og hafi annar maður þá haft fyrrnefnda bifreið að láni. Varnaraðili hafi á hinn bóginn gengist við brotinu, þar sem hann hafi komist að því á síðari stigum að umræddur maður hafi verið án ökuréttar þegar það var framið. Hefur verið lagður fram í málinu reikningur ferðaskrifstofu á hendur varnaraðila vegna kaupa á ferð, sem átti að standa yfir á tímabilinu frá 15. til 22. ágúst 2000.

Héraðsdómari kynnti þessa beiðni um endurupptöku sóknaraðila, sem krafðist þess að henni yrði hafnað. Með hinum kærða úrskurði féllst héraðsdómari sem fyrr segir á að taka málið upp á ný.

II.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili fæddur á árinu 1974. Ekki liggur fyrir umboð hans til föður síns til að leita eftir endurupptöku málsins. Sem fyrr segir var beiðni um endurupptöku send héraðsdómara 6. desember 2001. Var þá löngu liðinn fjögurra vikna frestur til að leita endurupptöku samkvæmt 5. mgr. 115. gr. a. laga nr. 19/1991, sem sérstakar leiðbeiningar voru þó færðar um á árituðu sektarboði til varnaraðila. Að þessu gættu brestur skilyrði til að taka málið upp með stoð í síðastnefndu lagaákvæði og verður kröfu um það því hafnað.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu um að mál sóknaraðila, lögreglustjórans í Reykjavík, á hendur varnaraðila, S-kk-þgf S-kk-þgf, sem lokið var með áritun Héraðsdóms Reykjavíkur 28. maí 2001 á sektarboð um ákvörðun viðurlaga, verði tekið upp á ný.