81/2017

A hf. höfðaði mál á hendur G til heimtu skuldar vegna yfirdráttar á debetreikningi. Hélt G því fram að hún ætti kröfu til skuldajafnaðar við kröfu A hf. þar sem ekki hefði verið gerður við hana skriflegur samningur um yfirdráttarlán og því hefði verið óheimilt að innheimta lánskostnað vegna þess. Talið var að hvað sem liði fyrirmælum 5. gr. laga nr. 121/1994 um neytendalán, um að samningar um yfirdráttarheimildir skyldu skriflegir, væri sérstaklega tekið fram í skýringum með ákvæðinu í frumvarpi til upphaflegra laga um neytendalán nr. 30/1993 að það væri ekki fortakslaust skilyrði fyrir gildi lánssamninga að þeir væru skriflegir, heldur gildi munnlegir samningar eftir sem áður. Þegar G sótti um að stofna reikninginn hafði hún undirritaði yfirlýsingu þar sem meðal annars kom fram að hún hefði kynnt sér reglur og skilmála sem giltu um tékkaviðskipti og debetkort og að hún staðfesti að hún myndi fara eftir ákvæðum þeirra. Kom þar einnig fram að G væri samþykk því að vextir af yfirdráttarheimild reikningsins yrðu skuldfærðir af honum mánaðarlega. Var því talið að G hefði mátt vera ljóst áður en hún stofnaði til viðskiptanna hvaða kjör lágu til grundvallar viðskiptasambandi aðila. Þá hefði G aldrei gert athugasemdir við útreikninga og gjaldfærslu A hf. samkvæmt reikningsyfirlitum sem hún fékk send og greitt athugasemdalaust þann kostnað og vexti sem til féllu. Var G því gert að greiða A hf. umkrafða fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Þ-kk-nf Ö-kk-nf hæstaréttardómari, G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari og Á-kk-nf M-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. febrúar 2017. Hún krefst þess aðallega að „hinum áfrýjaða dómi verði hrundið og breytt á þá leið að krafa stefnda verði stórlega lækkuð, þannig að höfuðstóll hennar nemi aðeins“ 288.492 krónum en til vara „að krafa stefnda verði lækkuð að mati réttarins.“ Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Nokkur ný gögn hafa verið lögð fyrir Hæstarétt og þeirra á meðal reglur Kaupþings Búnaðarbanka hf. um debetkort sem giltu frá janúar 2004. Eru þær efnislega samhljóða þeim reglum sem lágu fyrir héraðsdómi um þau atriði sem máli skipta við úrlausn málsins.

Þegar áfrýjandi sótti 31. október 2003 um að stofna debetkortareikning hjá Kaupþingi Búnaðarbanka hf. undirritaði hún yfirlýsingu þar sem meðal annars sagði: „Ég [undirrituð] sem hef óskað eftir að stofna tékkareikning/debetkort við Kaupþing Búnaðarbanka hf. skuldbind mig hér með til að: ... gefa ekki út tékka nema innstæða eða yfirdráttarheimild sé fyrir hendi á reikningi mínum. Misnotkun getur haft í för með sér að reikningi mínum verði lokað og einnig öllum öðrum tékkareikningum á mínu nafni ... Ég hef kynnt mér reglur og skilmála er gilda um tékkaviðskipti og debetkort. Ég staðfesti með undirritun minni að ég mun í einu og öllu fara eftir ákvæðum þeirra. Ég samþykki að vextir af yfirdráttarheimild ofangreinds tékka/debetreiknings verði skuldfærður af honum mánaðarlega.“ Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir framangreindum úrslitum verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétt sem ákveðinn verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, G-kvk-nf K-kvk-nf, greiði stefnda, Arion banka hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.