arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
276/2015

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af innanríkisráðuneytinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. apríl 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. apríl 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun innanríkisráðuneytisins 2. sama mánaðar um að sóknaraðili skyldi vistast á sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún þóknunar til handa skipuðum talsmanni sínum fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði samþykkti innanríkisráðuneytið 2. apríl 2015 að sóknaraðili yrði nauðungarvistuð á sjúkrahúsi á grundvelli 3. mgr. 19. gr. lögræðislaga. Beiðni um þá vistun var reist á læknisvottorði 1. sama mánaðar þar sem meðal annars kom fram að sóknaraðili uppfyllti greiningarskilmerki fyrir aðsóknargeðklofa. Jafnframt taldi læknirinn vafalaust að sóknaraðili væri haldin alvarlegri geðröskun og að hún hefði ekki innsæi í sjúkdóm sinn. Ef sóknaraðili útskrifaðist stefndi hún heilsu sinni í voða og ekki væri hægt að útiloka að hún gæti verið sjálfri sér og öðrum hættuleg. Við meðferð málsins í héraði gaf skýrslu annar læknir, sem stundað hefur sóknaraðila, en vætti hans er rakið í hinum kærða úrskurði.

Að virtum læknisfræðilegum gögnum málsins verður fallist á það með héraðsdómi að brýna nauðsyn beri til að vista sóknaraðila á sjúkrahúsi vegna alvarlegs geðsjúkdóms. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, K-kvk-ef G-kvk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur greiðist úr ríkissjóði.
283/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli M á hendur K var vísað frá dómi þar sem ekki hafði farið fram sáttameðferð um kröfu M um sameiginlega forsjá málsaðila yfir syni þeirra, sbr. 1. mgr. 33. gr. a. barnalaga nr. 76/2003. Í dómi Hæstaréttar kom fram að héraðsdómsstefna M hefði verið í andstöðu við áskilnað 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um skýran og glöggan málatilbúnað. Að þessu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. apríl 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. apríl 2015 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar, án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Samkvæmt héraðsdómsstefnu eru dómkröfur sóknaraðila þær að kveðið verði á um sameiginlega forsjá málsaðila yfir syni þeirra, A, til 18 ára aldurs hans og inntak umgengnisréttar sóknaraðila við drenginn „að mati dómsins en að lágmarki aðra hverja helgi“. Þá krefst sóknaraðili þess að dómari ,,úrskurði til bráðabirgða um umgengni ... við barnið aðra hvora helgi þar til endanlegur dómur gengur í málinu.“

Í stefnunni skortir mjög á að gerð sé nægileg grein fyrir atvikum málsins og reifað á hverju krafa sóknaraðila um sameiginlega forsjá er reist, enda virðist málið öðru fremur höfðað til að fá úrlausn dóms um umgengni við barnið. Ekki er skilið milli málsástæðna til stuðnings þeirri kröfu og kröfu um forsjá og samhengi málsástæðna því óljóst. Þótt sóknaraðila sé samkvæmt 1. mgr. 41. gr. barnalaga nr. 76/2003 ætlað ákveðið svigrúm til að koma að nýjum málsástæðum fram að dómtöku máls, takmarkast það af áskilnaði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um skýran og glöggan málatilbúnað stefnanda sbr. 1. mgr. 38. gr. laga nr. 76/2003. Samkvæmt framangreindu er stefnan í andstöðu við þessa meginreglu einkamálaréttarfars.

Að þessu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða kærumálskostnað, svo sem segir í dómsorði. Um gjafsóknarkostnað varnaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði 200.000 krónur í kærumálskostnað sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 200.000 krónur.
285/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli H ehf. gegn L hf. var vísað frá dómi á þeim grundvelli að H ehf. hefði hvorki í stefnu né með framlagningu útreikninga eða annarra gagna sýnt fram á fjárhagslega hagsmuni sína af viðurkenningardómi í málinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að kröfugerð H ehf. í héraðsdómsstefnu bæri skýrlega með sér að hann leitaði viðurkenningardóms um að þau ákvæði samningsins um tengingu greiðslna samkvæmt honum við gengi erlendra gjaldmiðla, sem fjárkrafa L hf. væri reist á, færi í bága við 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og væru því þar af leiðandi óskuldbindandi fyrir hann. Hefði hann því lögvarða hagsmuni að fá úr þessu skorið, enda réðist fjárhagslegt uppgjör málsaðila samkvæmt samningnum af niðurstöðu þar um. Var úrskurður héraðsdóms því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. apríl 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. mars 2015, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem rakið er í hinum kærða úrskurði gerir sóknaraðili þá dómkröfu í máli þessu að viðurkennt verði að fjárkrafa samkvæmt samningi 8. nóvember 2004, sem ber yfirskriftina Fjármögnunarleigusamningur um fasteign og fylgifé, sem sóknaraðili yfirtók 25. apríl 2005, sé að efni til lánssamningur og að ákvæði hans um tengingu greiðslna við gengi nánar tilgreindra erlendra gjaldmiðla feli í sér ólögmæta gengistryggingu í skilningi 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og sé því óskuldbindandi fyrir sóknaraðila.

Fram er komið í málinu að sóknaraðili hætti í júní 2012 að inna af hendi greiðslur til varnaraðila samkvæmt umræddum samningi. Kröfugerð sóknaraðila í héraðsdómsstefnu ber skýrlega með sér að hann leitar viðurkenningardóms um að þau ákvæði samningsins um tengingu greiðslna samkvæmt honum við gengi erlendra gjaldmiðla, sem fjárkrafa varnaraðila er reist á, fari í bága við 14. gr. laga nr. 38/2001 og séu þar af leiðandi óskuldbindandi fyrir hann. Hefur hann lögvarða hagsmuni af því að fá úr þessu skorið, enda ræðst fjárhagslegt uppgjör málsaðila samkvæmt samningnum af niðurstöðu þar um. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Eftir úrslitum málsins verður varnaraðila gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, Lýsing hf., greiði sóknaraðila, Húsi fyrir Epal ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
294/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. apríl 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. apríl 2015 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 18. maí 2015 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
295/2015

Í hinum kærða úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var viðurkennd krafa Á ehf. við slit B að fjárhæð 15.422.898 krónur með stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Talið var að umþrættur lánssamningur málsaðila frá 2007 hefði verið í íslenskum krónum, sem með ólögmætum hætti hefði verið bundinn við gengi erlendra gjaldmiðla. Þá var ekki fallist á með Á ehf. að krafan yrði viðurkennd í réttindaröð sem krafa utan skuldaraðar samkvæmt 109. gr. sömu laga þar sem ekki hefði verið til staðar við upphaf slitameðferðar B sérgreind eða afmörkuð peningafjárhæð í vörslum hans, sem hugsanlegt eignarréttartilkall Á ehf. gæti beinst að.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. apríl 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. mars 2015 þar sem viðurkennd var krafa varnaraðila við slit sóknaraðila að fjárhæð 15.422.898 krónur með stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði að viðurkenna framangreinda kröfu varnaraðila. Þá krefst hann aðallega málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en til vara að málskostnaður í héraði verði felldur niður eða lækkaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Byr sparisjóður, greiði varnaraðila, Ámunni ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
296/2015

Fallist var á kröfu L um að X yrði bönnuð brottför af landinu um nánar tilgreindan tíma enda væri fullnægt skilyrðum 1. mgr. 100. gr., sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. apríl 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 14. apríl 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta farbanni allt til föstudagsins 24. júlí 2015 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa hans verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins var varnaraðili ökumaður bifreiðar sem valt á [...] 9. apríl 2015, með þeim afleiðingum að farþegi í farangursgeymslu bifreiðarinnar kastaðist út úr henni og lést af áverkum sem hann hlaut er hann hafnaði undir henni.

Í greinargerð sóknaraðila fyrir Hæstarétti segir að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa valdið mannsbana af gáleysi, sbr. 215. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem varðað geti fangelsi allt að sex árum, auk þess sem hann sé grunaður um brot gegn 2. mgr. 73. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 sem varðað geti fangelsi allt að tveimur árum. Í greinargerðinni kemur einnig fram að telja verði miklar líkur á því að gefin verði út ákæra á hendur honum fyrir háttsemi sem varðað geti fangelsisrefsingu.

Samkvæmt framangreindu er rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við, en lögreglurannsókn er skammt á veg komin. Varnaraðili er [...] ríkisborgari sem starfað hefur á hóteli í [...] í nokkra mánuði, en hyggst hefja háskólanám í heimalandi sínu næstkomandi haust. Hann á ekki fjölskyldu hérlendis og ofangreint starf er hið eina sem tengir hann við landið. Með vísan til framangreinds er fullnægt skilyrðum 1. mgr. 100. gr., sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að banna varnaraðila brottför af landinu. Af þeim sökum verður fallist á kröfu sóknaraðila, enda nægir sá tími til að ljúka rannsókn málsins og taka ákvörðun um saksókn.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð brottför af landinu allt til föstudagsins 24. júlí 2015, klukkan 16.
301/2015

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af innanríkisráðuneytinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. apríl 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi ákvörðun innanríkisráðuneytisins 16. sama mánaðar um nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun innanríkisráðuneytisins verði felld úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum talsmanni sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Staðfest er ákvörðun innanríkisráðuneytisins, frá 16. apríl 2015 um að sóknaraðili, A, skuli vistast á sjúkrahúsi. Ákvörðun héraðsdóms um málskostnað skal vera óröskuð.

Þóknun verjanda sóknaraðila, I-kvk-ef L-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
302/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun L, um að X skyldi sæta nálgunarbanni í 6 mánuði, með vísan til þess að brotaþoli hefði fallið frá kröfu sinni um nálgunarbann. Taldi Hæstiréttur að af misvísandi bókunum við fyrirtöku málsins yrði ekki ráðið hvort brotaþoli hefði í raun fallið frá framangreindri kröfu sinni eða ekki. Af því leiddi að ekki yrði lagður dómur á málið og væri því óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. apríl 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. apríl 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að staðfest yrði ákvörðun hans 23. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nálgunarbanni í sex mánuði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fallist verði á framangreinda kröfu hans.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði var ákvörðun Lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu um nálgunarbann byggð á beiðni brotaþola 22. apríl 2015, sbr. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 85/2011, en ekki undantekningarreglu 3. mgr. sömu greinar, þar sem mælt er fyrir um að lögreglustjóri geti að eigin frumkvæði tekið mál til meðferðar samkvæmt lögunum ef hann telur ástæðu til.

Við fyrirtöku málsins í héraðsdómi 27. apríl 2015 var eftirfarandi bókað: „Réttargæslumaður lýsti því yfir að hann hefði talað við brotaþola í síma nú í morgun og hefði hún þar lýst því yfir að hún félli frá kröfunni um nálgunarbann.“ Eftir að sækjandi hafði tjáð sig um málið var á hinn bóginn gerð svofelld bókun: „Réttargæslumaður brotaþola tekur undir kröfu sækjanda og gerir kröfu um málskostnað.“ Af þessum misvísandi bókunum er allsendis óljóst hvort brotaþoli hafi í raun fallið frá beiðni sinni um nálgunarbann eða ekki, en af því leiðir að ekki verður lagður dómur á málið. Er því óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur samkvæmt 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 18. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.
308/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli E gegn S, L hf. og Í hf. var vísað frá dómi með vísan til þess að sá tímafrestur, sem fram kæmi í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, til að leita úrlausnar héraðsdómara um gildi nauðungarsölu hefði verið liðinn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. mars 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 17. mars 2015, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr., sbr. 1. mgr. 79. gr., laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn, Landsbankinn hf., krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar. Aðrir varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðilanum, Landsbankanum hf., kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Elliðafélagið, áhugamannafélag, greiði varnaraðilanum, Landsbankanum hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
311/2015

A var sakfelldur fyrir sjö fíkniefnalagabrot og umferðarlagabrot með því að hafa tvívegis ekið bifreið sviptur ökurétti og í annað skiptið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að A hefði alls níu sinnum verið dæmdur fyrir brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940, lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og umferðarlögum nr. 50/1987. Þá hefði hann alls átta sinnum gengist undir sáttir eða viðurlagaákvarðanir fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og umferðarlögum. Var refsing A ákveðin fangelsi í 7 mánuði auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt. Þá var honum gert að sæta upptöku á fíkniefnum og reiðufé.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. apríl 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af þeim sakargiftum að hafa haft fíkniefni í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni samkvæmt ákæruliðum 2, 3 og 6 í I. kafla ákæru, refsing hans verði milduð og hafnað kröfu um upptöku á 1.328.500 krónum.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-kk-nf K-kk-nf H-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 608.298 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.
313/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X ehf. var gert skylt að afhenda L allar upplýsingar, sem hann hafði undir höndum, um þrjú nánar tilgreind netföng sem X ehf. hýsti á tilteknu tímabili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. apríl 2015, sem barst héraðsdómi sama dag og réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. apríl 2015, þar sem varnaraðila var gert skylt að afhenda sóknaraðila allar upplýsingar, sem hann hefði undir höndum, um nánar tilgreind netföng sem hýst væru á léninu [...] frá 1. október 2014 til 17. apríl 2015. Kæruheimild er í i. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili kveðst hafa fengið vitneskju um hinn kærða úrskurð 27. apríl 2015. Af hálfu sóknaraðila eru ekki bornar brigður á að svo hafi verið. Barst kæra varnaraðila því innan kærufrests, sbr. 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008.

Samkvæmt 80. gr. laga nr. 88/2008 er með þeim skilyrðum, sem greind eru í 1. mgr. 83. gr. og 1. mgr. 84. gr. laganna, heimilt í þágu rannsóknar að leggja fyrir fjarskiptafyrirtæki að veita upplýsingar um símtöl eða önnur fjarskipti við tiltekinn síma, tölvu eða annars konar fjarskiptatæki. Af gögnum málsins verður ráðið að varnaraðili hafi á þeim tíma, sem um ræðir, hýst þau netföng er nánar tilgreindir tölvupóstar voru sendir úr og rannsókn beinist að. Fjarskiptaþjónusta er í 15. tölulið 3. gr. laga um fjarskipti nr. 81/2003, eins og ákvæðinu var breytt með 1. gr. laga nr. 39/2007, skilgreind sem þjónusta er að nokkru eða öllu leyti felst í því að beina merkjum um fjarskiptanet, þar með talin tölvupóstþjónusta og netaðgangur. Verður því að telja að varnaraðili, sem er starfandi einkahlutfélag samkvæmt hlutafélagaskrá, sé fjarskiptafyrirtæki í skilningi 80. gr. laga nr. 88/2008, sem veitt hafi áðurnefnda þjónustu. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.