583/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem máli ákæruvaldsins á hendur X og Y hafði verið vísað frá dómi á grundvelli þess að annmarkar á rannsókn lögreglu væru þess eðlis að úr þeim yrði ekki bætt undir rekstri málsins fyrir dómi löngu eftir að atvik máls gerðust. Fyrir Hæstarétti var meðal annars litið til þess að ákæruvaldið hefði talið framlögð rannsóknargögn nægileg til að meta skilyrði málshöfðunar. Þá yrði að árétta að í samræmi við meginregluna um milliliðalausa sönnunarfærslu fyrir dómi skyldi dómur reistur á sönnunargögnum sem færð væru fram við meðferð málsins fyrir dómi, en ekki á lögreglurannsókn umfram það sem heimilað væri í 3. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var ekki fallist á að þeir annmarkar væru á rannsókn málsins að varða ættu frávísun þess frá héraðsdómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. október 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 30. september 2010, þar sem máli sem sóknaraðili hafði höfðað gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Aðfararnótt 24. maí 2009 var lögregla kvödd að félagsheimilinu á [...] þar sem fram fór dansleikur. Kom þar til ryskinga á milli ákærðu og lögreglumanna og lýtur ákæran málsins meðal annars að háttsemi ákærðu í þeim viðskiptum.

Fjórir lögreglumenn komu að framkvæmd lögregluaðgerða og rannsókn við upphaf máls og hver um sig ritaði skýrslu um rannsókn og afskipti þeirra að málinu og eru þær skýrslur meðal framlagðra rannsóknargagna, sbr. 1. mgr. 56. gr. og 2. mgr. 134. gr. laga nr. 88/2008. Framhaldsrannsókn fór síðan fram 23. júní 2009 og var hún framkvæmd af lögreglufulltrúa sem starfsstöð hefur á Ísafirði og ekki hafði haft afskipti af málinu. Ríkissaksóknari gaf út ákæru á hendur varnaraðilum 28. janúar 2010.

Ákæruvaldið hefur talið framlögð rannsóknargögn nægileg til að meta skilyrði málshöfðunar, sbr. 1. mgr. 53. gr., 2. mgr. 57. gr. og 145. gr. laga nr. 88/2008. Þá verður að árétta að í samræmi við meginregluna um milliliðalausa sönnunarfærslu fyrir dómi skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð málsins fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008, en ekki á lögreglurannsókn umfram það sem heimilað er í 3. mgr. 111. gr. sömu laga. Af gögnum málsins er ljóst að fyrirhugað er að leiða ellefu vitni fyrir dóminn af hálfu ákæruvaldsins og mun þá ákæranda og verjanda gefast jafnt færi á að leggja fyrir þau spurningar. Samkvæmt 109. gr. og 126. gr. laga nr. 88/2008 metur héraðsdómari sönnunargildi vitnaframburðar, þar með talið framburð lögreglumannanna B og A sem samkvæmt gögnum málsins voru par er atvik málsins gerðust.

Samkvæmt framansögðu verður ekki fallist á að þeir annmarkar séu á rannsókn málsins að varða eigi frávísun þess frá héraðsdómi. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka mál þetta til efnismeðferðar.