778/2015

V var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa, í kjölfar þess að hann bauð A bílfar, ekið með hana á nánar tilgreint bílastæði og áreitt hana þar kynferðislega. Við ákvörðun refsingar V var litið til þess að hann hefði brotið freklega gegn ungri stúlku, sem hann hefði að fyrra bragði boðist til að aka heim, en í stað þess ekið með hana á afvikinn stað þar sem hann viðhafði þá háttsemi sem hann væri sakfelldur fyrir. Á hinn bóginn var litið til þess að V hafði ekki áður hlotið refsidóm og að óhæfilegur dráttur hafði orðið á útgáfu ákæru í málinu. Var refsing V ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða A 400.000 krónur í skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 19. október 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og einkaréttarkröfu vísað frá dómi.

Brotaþoli, A, krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 800.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði, en til vara að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest.

Kröfu sína um frávísun málsins frá héraðsdómi reisir ákærði á því „að við frumrannsókn og skýrslutöku af ákærða liggi ekki fyrir kæra, frásögn eða skýrsla af brotaþola.“ Ákærði er sakaður um brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum, sem fellur undir XXII. kafla laganna um kynferðisbrot. Rannsókn á þeim brotum má hefja þótt ekki liggi fyrir krafa brotaþola. Samkvæmt 2. mgr. 52. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal lögregla hvenær sem þess er þörf hefja rannsókn út af vitneskju eða grun um að refsivert brot hafi verið framið hvort sem henni hafi borist kæra eða ekki. Aðkoma lögreglu á vettvangi er akstur ákærða var stöðvaður gaf fullt tilefni til að hafin yrði rannsókn á ætluðu kynferðisbroti hans. Samkvæmt því og þar sem engir slíkir gallar voru á undirbúningi málshöfðunar eru ekki nokkur efni til að fallast á kröfu ákærða um frávísun málsins frá héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Við ákvörðun refsingar hans verður litið til þess að hann braut freklega gegn ungri stúlku, sem hann hafði að fyrra bragði boðist til að aka heim, en í stað þess ók hann með hana á afvikinn stað þar sem hann viðhafði þá háttsemi sem hann hefur verið sakfelldur fyrir. Rannsókn lögreglu lauk í desember 2013 og barst málið ríkissaksóknara í mars 2014, en ákæra var ekki gefin út fyrr en um ári síðar. Vegna þessa dráttar við meðferð málsins kemur ekki til álita að þyngja refsingu ákærða. Þá hefur ákærði ekki áður hlotið refsidóm. Að þessu gættu er staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu ákærða. Þá verða ákvæði dómsins um einkaréttarkröfu og sakarkostnað staðfest.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, V-kk-nf G-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 773.506 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 434.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, M-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur.