443/2010

Aðilar deildu um rétt G til bóta samkvæmt 25. gr. sjómannalaga nr. 35/1985 sökum loka starfs hans sem vélstjóra á olíuflutningaskipi, sem O seldi úr landi 20. maí 2008 en G hafði áður verið sagt upp starfinu 14. sama mánaðar. Í samræmi við starfssamning hafði G fengið greidd laun í uppsagnarfresti í fimm mánuði. G taldi að laun í uppsagnarfresti væru ekki að fullu uppgerð, þar sem O hefði deilt 360 dögum í laun, sem hann hafði fengið á árinu, í stað þess að deila með starfsdögum og launadögum hans, sem hefðu verið 180 dagar. Í héraðsdómi var vísað til þess að með dómum Hæstaréttar hefði verið mörkuð sú stefna við skýringu á 25. gr. sjómannalaga að bætur skyldu miðast við kaup viðkomandi sjómanns fyrir fulla vinnu á öllum uppsagnarfrestinum. Var talið að ekki væri unnt að beita annarri skýringu á þessu ákvæði gagnvart G en gert hefði verið. Var krafa G því tekin til greina. Fyrir Hæstarétti eins og héraðsdómi studdi O varakröfu sína meðal annars við þá málsástæðu að G yrði að sæta lækkun á kröfu sinni vegna launa, sem hann hefði aflað með störfum á skipi í eigu annarrar útgerðar í framhaldi af lokum starfs hans hjá O. Hæstiréttur féllst ekki á þá kröfu og staðfesti héraðsdóm að öðru leyti með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. júlí 2010. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að hún verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi er í málinu deilt um rétt stefnda til bóta samkvæmt 25. gr. sjómannalaga nr. 35/1985 sökum loka starfs hans sem vélstjóra á olíuflutningaskipinu Keili, sem áfrýjandi mun hafa selt úr landi 20. maí 2008, en stefnda hafði áður verið sagt upp starfinu 14. sama mánaðar. Samkvæmt gögnum málsins var skipið gert út frá árinu 2004 og fram til þess tíma af Sp/f Berg Shipping Ltd. í Færeyjum, sem hafði gert svokallaðan starfssamning við stefnda 19. janúar 2004, en félag þetta mun vera í eigu áfrýjanda, sem hefur ekki borið því við að málinu sé ranglega beint að sér. Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi meðal annars byggt á því til stuðnings aðalkröfu sinni að stefndi hafi ekki verið ráðinn til starfa á tilteknu skipi og geti hann af þeirri ástæðu ekki hafa öðlast rétt til bóta samkvæmt 25. gr. sjómannalaga sökum þess að áfrýjandi hafi selt áðurnefnt skip. Þessari málsástæðu var ekki haldið fram í héraði og fær hún ekki komist að fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með áorðnum breytingum. Fyrir Hæstarétti eins og héraðsdómi hefur áfrýjandi meðal annars stutt varakröfu sína við þá málsástæðu að stefndi verði að sæta lækkun á kröfu sinni vegna launa, sem hann hafi aflað með störfum á skipi í eigu annarrar útgerðar í framhaldi af lokum starfs hans hjá áfrýjanda. Á þá kröfu verður ekki fallist, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar í máli nr. 340/2000, sem birtur er í dómasafni 2001 á bls. 293. Með þessum athugasemdum verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Olíudreifing ehf., greiði stefnda, G-kk-þgf E-kk-þgf, 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.