arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
331/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Póllands var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. maí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. maí 2012, þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðherra 17. febrúar sama ár um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og honum dæmdur kærumálskostnaður. Þá krefst hann hækkunar á þóknun réttargæslumanns frá því sem ákveðið var í úrskurði héraðsdóms.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði hafa pólsk yfirvöld krafist framsals á varnaraðila vegna ætlaðra fíkniefnalagabrota. Er varnaraðila meðal annars gefið að sök að hafa í Póllandi á tímabilinu desember 2000 til janúar 2001 keypt ásamt öðrum nafngreindum einstaklingi 800 g af amfetamíni og 1,2 kg af marihuana og síðar selt efnin. Sú háttsemi myndi hér á landi varða við 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ætlað brot var framið fyrir setningu laga nr. 32/2001 sem þyngdu refsingu við slíkum brotum úr 10 í 12 ára fangelsi. Sök fyrnist því á 10 árum, sbr. 3. tölulið 1. mgr. 81. gr. laganna.

Samkvæmt 1. mgr. 9. gr. laga nr. 13/1984 er framsal óheimilt ef sök er fyrnd samkvæmt íslenskum lögum. Þegar beiðni berst frá ríki sem tekur þátt í Schengen-samstarfinu skulu lög þess ríkis gilda um rof fyrningarfrests, sbr. 2. mgr. sömu greinar. Pólland á aðild að nefndu samstarfi og gilda því lög þess lands um rof sakarfyrningar. Af hálfu ákæruvaldsins hafa verið lögð fram gögn um reglur pólskra refsilaga þar sem fram kemur að fyrningarfrestur rofnar og lengist um 10 ár við ákvörðun yfirvalda um að bera grunaðan mann sökum. Ákvörðun af því tagi lá í síðasta lagi fyrir í mars 2007 þegar lýst var eftir varnaraðila. Samkvæmt þessu stendur fyrning sakar ekki í vegi fyrir framsali. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um framsal varnaraðila.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 og ákveðst í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um framsal varnaraðila, X.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 500.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
332/2011

Þá væri engin stoð fyrir því að H bæri ábyrgð á tjóni G vegna vinnu verktaka að lagfæringum í húsinu og ósannað að hann hefði orðið fyrir afnotamissi af íbúð í húsinu sem H bæri ábyrgð á. Var H sýknað af kröfum G og staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 21. mars 2011. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 4. maí 2011 og áfrýjaði hann öðru sinni 25. maí það ár samkvæmt heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess að stefndi greiði sér 1.289.755 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 10.478 krónum frá 2. mars 2005 til 7. apríl sama ár, af 79.101 krónu frá þeim degi til 12. apríl 2006, af 144.101 krónu frá þeim degi til 23. febrúar 2007, af 174.479 krónum frá þeim degi til 20. maí sama ár, af 1.174.479 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, af 1.213.682 krónum frá þeim degi til 6. janúar 2008, en af 1.289.755 frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, G-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnda, Hamraborg 14, húsfélagi, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
336/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta brottvísun af heimili í fjórar vikur og nálgunarbanni í sex mánuði, á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Hæstiréttur taldi bresta heimild til kæru úrskurðarins og vísaði málinu því frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 8. maí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta brottvísun af heimili sínu og nálgunarbanni eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfum sóknaraðila verði vísað frá héraðsdómi en til vara að þeim verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann þess að kröfu varnaraðila um greiðslu málskostnaðar verði hafnað.

Lög nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili hafa ekki að geyma heimild til að kæra til æðra dóms úrskurð héraðsdóms á grundvelli laganna, sbr. dóm Hæstaréttar 14. október 2011 í máli nr. 557/2011. Brestur þannig heimild til kæru þessarar og verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
337/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að erfðaskrá A frá 17. maí 2010 yrði metin ógild, þar sem A hefði skort andlegt hæfi til að gera umrædda erfðaskrá, sbr. 2. mgr. 34. gr. erfðalaga nr. 8/1962.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. maí 2012, sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. apríl 2012, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að erfðaskrá A frá 17. maí 2010 væri ógild. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o. fl. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind erfðaskrá verði lögð til grundvallar við skipti á dánarbúinu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefjast þær málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur krafa þeirra um málskostnað í héraði því ekki til álita.

Svo sem nánar greinir í hinum kærða úrskurði eru málsaðilar börn A, sem fædd var í [...]. Hún var svipt fjárræði að ósk varnaraðila í febrúar 2010, en gerði erfðaskrá þá sem deilt er um í málinu 17. maí sama ár. A lést ári síðar og var bú hennar tekið til opinberra skipta í september 2011.

Samkvæmt 34. gr. erfðalaga nr. 8/1962 er fjárræði ekki skilyrði fyrir að mega ráðstafa eignum sínum með erfðaskrá. Sá sem vill vefengja erfðaskrá verður samkvæmt 2. mgr. 34. gr., sbr. 1. mgr. 45. gr., laganna að sanna að arfleifandi hafi ekki, á þeim tíma er hann gerði erfðaskrána, verið svo heill heilsu andlega, að hann hafi verið fær um að gera þá ráðstöfun á skynsamlegan hátt. Með vísan til þeirra sönnunargagna sem nefnd eru í forsendum hins kærða úrskurðar, einkum vottorðs og vitnisburðar E yfirlæknis, verður talið að varnaraðilar hafi fært sönnur á að A hafi skort hæfi til að gera erfðaskrána 17. maí 2010. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, B, greiði varnaraðilum, C og D sameiginlega, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
341/2012

S og fleiri keyptu íbúðir í fjöleignahúsi af Á ehf. Í málinu stefndu þau B, byggingarstjóra hússins og H, múrarameistara, til heimtu skaðabóta vegna galla á múrklæðningu fasteignarinnar. Þá krafðist einn íbúðareigandi viðurkenningar á greiðsluskyldu S hf. á grundvelli starfsábyrgðartryggingar B. Í málinu lágu fyrir tvær matsgerðir og gerðu þær báðar ráð fyrir að ráðast þyrfti í heildarendurnýjun á múrhúð hússins, þó út frá ólíkum forsendum. Var það mat sérfróðra meðdómsmanna í héraði að slík heildarendurnýjun væri óþörf. Í undir- og yfirmatsgerð kom hins vegar ekki fram umfang þess kostnaðar sem leggja þyrfti í til að bæta úr göllum á múrhúð hússins að þessu virtu, né hversu stór hluti verksins var gallaður þegar B og H hurfu frá verkinu. Var máli S og fleiri gegn B, H og S hf. því vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 10. maí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. apríl 2012, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað, en rétt þykir að hver aðili beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
343/2012

H krafðist þess að felld yrði úr gildi veðsetning sem hún veitti í fasteign sinni vegna skuldabréfs útgefnu af P, tengdasyni hennar, til K hf., [síðar A hf.] Byggði H m.a. á því að bankinn hefði ekki staðið við skyldur sínar samkvæmt samkomulagi um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga frá 1. nóvember 2001 og að því væru fyrir hendi forsendur samkvæmt 36. gr. samningalaga til að víkja veðsetningunni til hliðar. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var fallist á það með H að annmarkar hefðu verið á upplýsingagjöf bankans til hennar, þar sem ósannað var að henni hefði verið kynnt niðurstaða greiðslumats P vegna lántökunnar. Hins vegar yrði að líta til þess að niðurstaða greiðslumatsins hefði verið jákvæð og að H hefði borið fyrir dómi að hún hefði undirritað skuldabréfið sem veðsali þótt henni hefði verið kynnt niðurstaða þess fyrir veðsetninguna. Yrði því hvorki talið ósanngjarnt né andstætt góðri viðskiptavenju að halda ábyrgðinni upp á H. Var A hf. því sýknað af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og S-kk-nf Þ-kk-nf hæstaréttarlögmaður.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. maí 2012. Hún krefst þess að felld verði úr gildi með dómi veðsetning sú sem áfrýjandi veitti í fasteign sinni að Kleppsvegi 34 í Reykjavík, vegna skuldabréfs 22. maí 2007, útgefnu af P-kk-þgf H-kk-þgf til Kaupþings banka hf. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt þykir að hvor aðila beri sinn kostnað af rekstri málsins fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
345/2012

F var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1.mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa slegið A einu hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að A hafði í aðdraganda brotsins ögrað F og var refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið. Þá var F gert að greiða A miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. desember 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að honum verði ekki gerð refsing en til vara að hún verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, til vara sýknu af kröfunni, en að því frágengnu að fjárhæð hennar verði lækkuð.

A hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Verður því litið svo á að hann krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína, sbr. 1. mgr. 208 gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi hefur ákærði játað að hafa slegið brotaþola einu hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði. Er háttsemi ákærða réttilega heimfærð til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Af hálfu ákæruvaldsins er ekki vefengt að brotaþoli hafi í aðdraganda brotsins ögrað ákærða með því að greina honum með grófum og niðrandi hætti frá nánum kynnum sem brotaþoli kvaðst hafa haft af fyrrverandi unnustu ákærða. Að því gættu verður fallist á með héraðsdómi að við ákvörðun refsingar megi líta til 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, F-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 238.129 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 225.900 krónur.
347/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var gert skylt að láta skattrannsóknarstjóra ríkisins í té yfirlit yfir nöfn og kennitölur allra þeirra sem leitað hefðu til hennar eftir lögfræðiaðstoð, vegna viðskipta sömu aðila við tiltekinn einstakling eða einkahlutafélag í hans eigu á tilteknu tímabili, á grundvelli 94. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, með vísan til þess að það ákvæði gengi framar þagnarskylduákvæði 22. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. maí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. maí 2012, þar sem varnaraðila var gert skylt að láta sóknaraðila í té yfirlit um nöfn og kennitölur allra þeirra sem leitað hefðu til hennar eftir lögfræðiaðstoð, vegna viðskipta sömu aðila við X sérfræðing [...] eða X ehf. á árunum 2006 til og með 2011. Varnaraðili hefur upplýst að hún hafi skráð nöfn og kennitölur þeirra [...], sem til hennar hafi leitað og gengust undir aðgerð hjá framangreindum [...], svo og hvaða ár aðgerðin var framkvæmd. Skilja verður niðurstöðu hins kærða úrskurðar svo, að sóknaraðila sé veitt heimild til að leggja hald á gögn með þessum upplýsingum. Kæruheimild felst í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu sóknaraðila hafnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
348/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. maí 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 16. maí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 13. júní 2012 klukkan 12. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
34/2012

S var sakfelldur í héraði fyrir brot gegn 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa farið höndum um kynfæri sín og fróað sér í viðurvist þriggja stúlkna. S neitaði sök. Með vísan til framburðar stúlknanna og þriggja vitna þótti háttsemi S sönnuð og til þess fallin að særa blygðunarsemi þeirra sem urðu vitni að henni. Var S gert að sæta fangelsi í 6 mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað og hún niður falla að liðnum tveimur árum héldi S almennt skilorð. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. janúar 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að sakfelling ákærða verði staðfest og refsing hans þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing hans verði milduð.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi báru vitnin C og A og B að þær hafi séð ákærða fróa sér og sögðust tvær þær síðarnefndu hafa séð getnaðarlim hans. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 279.257 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
353/2012

X var ákærður fyrir að hafa ráðið A bana. Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu B, sonar A, og C og D, foreldra hennar, um að þinghöld í í máli ákæruvaldsins gegn X yrðu háð fyrir luktum dyrum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

B, C og D skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 22. maí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. maí 2012, þar sem hafnað var kröfu þeirra um að þinghöld yrðu háð fyrir luktum dyrum. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Kærendur krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og áðurgreind krafa þeirra tekin til greina.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili verið ákærður fyrir að hafa ráðið A bana. Sonur hennar, B, hefur uppi bótakröfu í málinu, en C og D eru foreldrar hinnar látnu.

Meginregla 10. gr. laga nr. 88/2008 er sú að þinghöld skulu háð í heyranda hljóði. Samkvæmt a. lið 1. mgr. greinarinnar getur dómari ákveðið að þinghald skuli fara fram fyrir luktum dyrum telji hann það nauðsynlegt til hlífðar sakborningi, brotaþola, vandamanni þeirra, vitni eða öðrum sem málið varðar. Eftir 2. mgr. sömu lagagreinar getur sá, sem sættir sig ekki við ákvörðun dómara um hvort þinghöld skuli háð fyrir luktum dyrum, krafist úrskurðar um það. Af síðastgreindum ákvæðum leiðir að sonur hinnar látnu og foreldrar voru bær til þess að krefjast úrskurðar héraðsdómara um hvort þinghöld í málinu skyldu vera lokuð og jafnframt til að kæra þann úrskurð til Hæstaréttar.

Undantekningar frá fyrrgreindri meginreglu sakamálaréttarfars ber að skýra þröngt. Engar þær aðstæður eru uppi í málinu sem gera það að verkum að taka beri kröfu kærenda til greina. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Það athugast að í niðurlagi hins kærða úrskurðar segir ranglega að hafna verði „kröfu ákærða“, en fram er komið í málinu að hann hefur ekki haft uppi þá kröfu, sem mál þetta tekur til, þótt hann hafi tekið undir hana við rekstur málsins í héraði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
358/2012

Úrskurður héraðsdóms um að A yrði sviptur sjálfræði, á grundvelli a. liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. maí 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. maí 2012, þar sem sóknaraðili var að kröfu varnaraðila sviptur sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kærumálskostnaðar greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, O-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, M-kvk-ef M-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 200.000 krónur til hvors þeirra.
35/2012

X var sakfelldur í héraði og dæmdur í 6 mánaða fangelsi fyrir tvær líkamsárásir og hótun gagnvart þáverandi eiginkonu sinni og barnsmóður. X neitaði sök. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var lögð til grundvallar trúverðug og staðföst skýrsla A sem studd var áverkavottorðum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 16. desember 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og refsing hans þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing hans verði milduð og bundin skilorði. Þá krefst hann þess að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð.

A, áður [...], hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Verður því litið svo á að hún krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði áfrýjunarkostnað málsins, 268.391 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.