arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
805/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um gildi nauðungarsölu. Hafnað var kröfu P og S um að ógilt yrði nauðungarsala á fasteign þeirra, sem fram fór að beiðni A hf. á grundvelli veðskuldabréfs sem var gjaldfallið og í vanskilum. Samhliða kæru til Hæstaréttar höfðu P og S uppi beiðni um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tiltekin atriði er lutu að skýringu á tilskipun ráðsins 93/13/EBE um óréttmæta skilmála í neytendasamningum, en þeirri beiðni var hafnað undir meðferð málsins fyrir réttinum.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 10. desember 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 28. nóvember 2013 þar sem leyst var úr ágreiningi um gildi nauðungarsölu á fasteign sóknaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr., sbr. 1. mgr. 79. gr., laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og nauðungarsala á fasteigninni Engjavegi 47 á Selfossi, sem fram fór 23. apríl 2013, verði felld úr gildi. Til vara að „uppboðsbeiðni varnaraðila verði hafnað og öll meðferð uppboðsmálsins hjá sýslumanninum á Selfossi verði ómerkt og felld úr gildi.“ Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að kæru sóknaraðila verði vísað frá Hæstarétti, en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar var gerð sú krafa að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins þar sem óskað yrði svara við sex spurningum um nánar tiltekin atriði er lúta að skýringu á tilskipun ráðsins 93/13/EBE 5. apríl 1993 um óréttmæta skilmála í neytendasamningum. Varnaraðili andmælti þessari kröfu sóknaraðila. Með bréfi Hæstaréttar 3. febrúar 2014 var sóknaraðilum tilkynnt að framangreindri kröfu þeirra um öflun ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins hefði verið hafnað.

Varnaraðili hefur engin haldbær rök fært fram fyrir frávísunarkröfu sinni og verður henni hafnað. Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Eftir þessum málsúrslitum verða sóknaraðilar dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að eftir að sóknaraðilar lögðu fram sameiginlega greinargerð fyrir Hæstarétt bárust réttinum svonefndar viðbótargreinargerðir bæði frá varnaraðila og sóknaraðila, en með þessum tilskrifum fylgdi fjöldi gagna. Fyrir þessum skriflega málflutningi er engin lagaheimild og er hann aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Frávísunarkröfu varnaraðila, Arion banka hf., er hafnað.

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, P-kk-nf B-kk-nf V-kk-nf og S-kvk-nf J-kvk-nf, greiði varnaraðila 250.000 krónur í kærumálskostnað.
806/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að mál ákæruvaldsins á hendur honum yrði fellt niður. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember 2014, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að mál sóknaraðila á hendur honum yrði fellt niður. Kæruheimild er í v. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina. Þá krefst hann „málskostnaðar úr hendi ríkissjóðs.“

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar lýsti varnaraðili ekki yfir kæru á dómþingi, heldur tók hann sér lögbundinn frest til þess að taka ákvörðun um það efni. Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður sá, sem vill kæra úrskurð eftir lok þinghalds þar sem hann er kveðinn upp, að afhenda héraðsdómara skriflega kæru, þar sem greint skal frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæra er reist á. Í kæru varnaraðila var ekki gerð grein fyrir þeim ástæðum sem hún var reist á. Kæran fullnægir því ekki skilyrðum fyrrgreinds lagaákvæðis og verður málinu samkvæmt því vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
812/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um gildi nauðungarsölu. Hafnað var kröfu S og G um að ógilt yrði nauðungarsala á fasteign þeirra, sem fram fór að beiðni A hf. á grundvelli veðskuldabréfs sem gjaldfallið var og í vanskilum. Samhliða kæru til Hæstaréttar höfðu S og G uppi beiðni um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins á nánar tilgreindum atriðum um skýringu á tilskipun ráðsins 93/13/EB um óréttmæta skilmála í neytendasamningum og tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 2008/48/EB um lánasamninga fyrir neytendur og um niðurfellingu tilskipunar ráðsins 807/102/EB, en þeirri beiðni var hafnað undir meðferð málsins fyrir réttinum.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. desember 2013 þar sem leyst var úr ágreiningi um gildi nauðungarsölu. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðilar krefjast þess að ógilt verði nauðungarsala á fasteign þeirra Hegranesi 15 í Garðabæ sem seld var á uppboði 2. nóvember 2012. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samhliða kæru í máli þessu kröfðust sóknaraðilar þess að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tiltekin atriði er lúta að skýringu á tilskipun ráðsins 93/13/EBE 5. apríl 1993 um óréttmæta skilmála í neytendasamningum og tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 2008/48/EB frá 23. apríl 2008 um lánasamninga fyrir neytendur og um niðurfellingu tilskipunar ráðsins 87/102/EBE. Varnaraðili andmælti þessari kröfu sóknaraðila. Með bréfi Hæstaréttar 17. janúar 2014 var sóknaraðilum tilkynnt að framangreindri kröfu þeirra um öflun ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins hefði verið hafnað.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Eftir þessum málsúrslitum verða sóknaraðilar dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, S-kk-nf S-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðila, Arion banka hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
814/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem talið var að skilyrði laga nr. 12/2010 um handtöku og afhendingu manna milli Norðurlandanna vegna refsiverðra verknaða (norræn handtökuskipun) væru uppfyllt til að afhenda mætti X dönskum yfirvöldum samkvæmt handtökuskipun þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember 2013 þess efnis að fullnægt sé skilyrðum til að afhenda megi varnaraðila samkvæmt norrænni handtökuskipun frá dönskum yfirvöldum. Kæruheimild er í 3. mgr. 13. gr. laga nr. 12/2010 um handtöku og afhendingu manna milli Norðurlandanna vegna refsiverðra verknaða (norræn handtökuskipun). Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir héraðsdómi og Hæstarétti.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt ákvörðun Hæstaréttar var málið munnlega flutt fyrir réttinum 17. janúar 2014.

Það fyrirkomulag um handtöku og afhendingu manna milli Norðurlandanna vegna ætlaðra refsiverðra verknaða sem mælt er fyrir um í lögum nr. 12/2010 brýtur hvorki gegn ákvæðum 2. mgr. 66. gr. stjórnarskrárinnar né öðrum þeim greinum hennar sem varnaraðili vísar til í málatilbúnaði sínum. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar er staðfest sú niðurstaða að fullnægt sé skilyrðum laga nr. 12/2010 til að varnaraðili verði að kröfu sóknaraðila afhent dönskum lögregluyfirvöldum samkvæmt norrænni handtökuskipun frá 2. október 2013. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur, þar með talið um að þóknun skipaðs verjanda varnaraðila í héraði greiðist úr ríkissjóði.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 600.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, H-kk-ef L-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 600.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
816/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu F ehf. um að mál sem hann hugðist höfða á hendur Í sætti flýtimeðferð.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 19. desember 2013 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember 2013 þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um flýtimeðferð á máli sem hann hyggst höfða gegn varnaraðila. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á beiðni hans um flýtimeðferð málsins.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Tilefni fyrirhugaðrar málsóknar sóknaraðila á hendur varnaraðila er augljóslega frumvarp sem sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra hefur lagt fram á Alþingi um breyting á lögum nr. 116/2006 um stjórn fiskveiða. Í málinu hyggst sóknaraðili krefjast þess að viðurkennt verði fyrir dómi að varnaraðila „sé óheimilt að halda skrá um aflahlutdeild í úthafsrækju sem nær til tímabila eftir 1. september 2010 og hvílir að grunni til á stöðu aflahlutdeildar í Heru ÞH 60 í lok fiskveiðiársins 2009/2010.“ Eins og þessi krafa er úr garði gerð og þar sem óvíst er hver verða afdrif áðurgreinds frumvarps verður ekki séð að sóknaraðili hafi lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn dómstóla um kröfuna, en ekki verður fullyrt að málatilbúnaður hans miði að því að dómstólar hlutist til um starfsemi löggjafans. Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að ekki sé fullnægt skilyrðum 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 fyrir því að málið sæti flýtimeðferð. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
81/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Á um að A yrði leiddur fyrir dóminn sem vitni í máli þess á hendur X og Y. Talið var að skýrsla A fyrir dómi kynni að hafa þýðingu við að upplýsa málið eða skýra það og stæðu ákvæði 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála því ekki í vegi að umbeðin skýrslutaka færi fram.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. febrúar 2014 þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að nafngreindur maður skyldi leiddur fyrir dóminn sem vitni. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 29. október 2013 var varnaraðila og Y í fyrri lið ákæru gefin að sök tilraun til fjársvika með því að hafa 20. nóvember 2010 í félagi útbúið og skilað til B hf. rangri tjónstilkynningu vegna tjóns á bifreið varnaraðilans X, [...], í því skyni að svíkja út vátryggingabætur úr ábyrgðartryggingu bifreiðar meðákærða Y, [...]. Er háttsemi ákærðu talin varða við 248., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í síðari lið ákæru eru varnaraðila gefin að sök fjársvik með því að hafa blekkt starfsfólk C hf. til að greiða fyrir viðgerð á bifreiðinni [...] á grundvelli rangrar tjónstilkynningar.

Mál sóknaraðila á hendur ákærðu var þingfest í Héraðsdómi Reykjaness 28. nóvember 2013. Eftir að aðalmeðferð var hafin 3. febrúar 2014 mótmælti varnaraðili því að A gæfi skýrslu fyrir dómi sem vitni en hann var meðal þeirra tíu sem ákæruvaldið hugðist leiða til skýrslugjafar. A rekur fyrirtækið D ehf. sem sérhæfir sig í aðstoð við vátryggingafélög og viðskiptavini þeirra þegar umferðaróhöpp verða. Fyrir liggur að hann annaðist að beiðni B hf. og C hf. rannsókn á bifreiðum ákærðu og á vettvangi þeirra atburða sem um ræðir, tók ljósmyndir af vettvangi og bifreiðunum. Skýrsla hans fyrir dómi kann af þeim sökum að hafa þýðingu við að upplýsa málið eða skýra það og standa ákvæði 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008 ekki því í vegi að umbeðin skýrslutaka fari fram. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
825/2014

X krafðist þess að tiltekið vitni, Y, yrði leitt fyrir héraðsdóm í tengslum við rekstur máls fyrir Hæstarétti, þar sem að í ljós hefði komið eftir dómsuppsögu í héraði að Y væri grunaður um refsiverð brot í öðrum málum sem til rannsóknar væru. Taldi X að mikilvægar upplýsingar hefðu ekki legið fyrir þegar héraðsdómur lagði mat á trúverðugleika Y sem vitnis í málinu. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að skýrt lægi fyrir að Y hefði haft réttarstöðu sakbornings í öðrum málum sem til rannsóknar hafði verið og því væri ekki þörf að spyrja hann um það. Sönnunarfærsla um réttarstöðu Y í öðrum sakamálum væri því bersýnilega tilgangslaus og var kröfu X hafnað. Í dómi Hæstaréttar sagði að samkvæmt 1. mgr. 116. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála væri vitni skylt að svara spurningum sem til þess væri beint um atvik málsins. Að virtri þeirri reglu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. desember 2014 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að tiltekið vitni yrði leitt fyrir héraðsdóm í tengslum við rekstur máls fyrir Hæstarétti. Kæruheimild er í q. lið 1. mgr., sbr. c. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa sín verði tekin til greina.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 1. mgr. 116. gr. laga nr. 88/2008 er vitni í sakamáli skylt að svara spurningum sem til þess er beint um atvik málsins. Að virtri þeirri reglu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
828/2014

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. desember 2014, en hann kveðst fyrst hafa haft vitneskju um úrskurðinn degi fyrr. Kæran barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 21. nóvember 2014, þar sem staðfest var ákvörðun lögreglustjórans á Akranesi 13. nóvember 2014 um að varnaraðili skuli sæta nálgunarbanni eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
829/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. desember 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 12. janúar 2015 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
830/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var gert að aflétta haldi á nánar tilgreindri bifreið og afhenda X.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. desember 2014, þar sem sóknaraðila var gert að aflétta haldi á nánar tilgreindri bifreið og afhenda varnaraðila. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfu varnaraðila verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að henni verði hafnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 125.500 krónur í kærumálskostnað.
836/2014

Með vísan til 2. mgr. 134. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var staðfestur úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að tiltekið skjal yrði ekki lagt fram í máli Á á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 12. desember 2014, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að tiltekið skjal yrði ekki lagt fram í máli sóknaraðila á hendur honum. Kæruheimild er í p. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa sín verði tekin til greina. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 2. mgr. 134. gr. laga nr. 88/2008 leggur ákærandi fram þau skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn sem aflað hefur verið við rannsókn og sönnunargildi hafa að hans mati. Sóknaraðili aflaði þeirra gagna, er liggja að baki umræddu skjali, við rannsókn málsins að fengnum dómsúrskurði og hefur metið það svo að skjalið hafi sönnunargildi í málinu. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
845/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. desember 2014 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Að virtum læknisfræðilegum gögnum málsins um geðhagi sóknaraðila, sem rakin eru í hinum kærða úrskurði, verður fallist á það með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 4. gr. lögræðislaga til að sóknaraðili verði sviptur sjálfræði. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, E-kvk-ef B-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 125.500 krónur til hvors um sig, greiðist úr ríkissjóði.
851/2014

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms, þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 4. mgr. 33. gr. a. laga nr. 96/2002 um útlendinga, með skírskotun til þess að meðalhófs hefði ekki verið gætt.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. desember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns til framkvæmdar kæmi ákvörðun Útlendingastofnunar um að senda varnaraðila aftur til Ítalíu, þó eigi lengur en til föstudagsins 2. janúar 2015 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í 33. gr. a. laga nr. 96/2002 um útlendinga er kveðið á um þvingunarúrræði til að tryggja framkvæmd ákvörðunar Útlendingastofnunar samkvæmt 33. gr. laganna og í þeim tilvikum sem ætla má að útlendingur komi sér undan framkvæmd hennar eða hann sýnir af sér hegðun sem gefur til kynna að af honum stafi hætta. Í 1. málslið 4. mgr. sömu greinar segir að ef nauðsyn ber til að tryggja framkvæmd ákvörðunar sé heimilt að handtaka útlending og úrskurða í gæsluvarðhald samkvæmt lögum um meðferð sakamála, eftir því sem við á. Í 6. mgr. segir síðan að útlending megi hvorki handtaka né úrskurða í gæsluvarðhald ef það, með hliðsjón af eðli máls og atvikum að öðru leyti, myndi fela í sér ósanngjarna ráðstöfun eða dómarinn telur fullnægjandi að útlendingurinn sæti þess í stað úrræðum samkvæmt 1. mgr. greinarinnar. Í síðastgreindu ákvæði er mælt fyrir um önnur og vægari úrræði, þar á meðal um skyldu útlendings til að tilkynna sig til lögreglu og halda sig á ákveðnu afmörkuðu svæði.

Af gögnum málsins verður ekki ráðið að reynd hafi verið önnur og vægari úrræði í máli varnaraðila áður en hann var handtekinn 18. desember 2014 og úrskurðaður í gæsluvarðhald degi síðar. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.