77/2002

Hæstiréttur felldi úr gildi úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi. Talið var að ekki væru fyrir hendi þær aðstæður, sem um ræðir í a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála til að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Þá var ekki talin nægileg ástæða til að leggja til grundvallar að X myndi halda áfram brotum meðan máli hans væri ólokið, sbr. c. lið 1. mgr. 103. gr. áðurnefndra laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. febrúar sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. sama mánaðar, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til kl. 16 „miðvikudaginn 21. febrúar 2002.“ Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sína taka.

Samkvæmt gögnum málsins hefur varnaraðili viðurkennt að hafa brotist inn í söluturn í Reykjavík og stolið þaðan ýmsum varningi 21. janúar sl. í félagi við annan mann. Jafnframt hefur varnaraðili viðurkennt að hafa sama dag í félagi við umræddan mann brotist inn í nokkra vinnuskúra og gáma í Hafnarfirði og stolið þaðan ýmsum verkfærum. Kveðst varnaraðili hafa notað þýfið úr þessum innbrotum bæði til að kaupa fíkniefni og greiða skuld vegna kaupa á fíkniefnum. Ennfremur hefur varnaraðili viðurkennt að hafa 5. febrúar sl. í félagi við sama mann brotist inn í íbúðarhús í Garðabæ og stolið þaðan ýmsum munum. Þá liggur varnaraðili undir grun um að hafa brotist inn í tvö íbúðarhús, í Garðabæ og Reykjavík, 12. janúar og 5. febrúar sl. Er þessi grunur reistur á skýrslu sem áðurgreindur maður gaf við yfirheyrslu hjá lögreglu um þátttöku varnaraðila í brotunum. Í kröfugerð sinni skírskotar sóknaraðili til þess að rannsókn málsins sé á frumstigi og að varnaraðili liggi undir grun um að hafa brotist inn í fleiri ótilgreind hús á undanförnum vikum.

Með hinum kærða úrskurði var ekki tekin afstaða til þess hvort varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi með vísan til a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðili hefur viðurkennt aðild sína að nokkrum ofangreindra innbrota. Um þau tvö innbrot, sem varnaraðili neitar að hafa framið, liggur ekki annað fyrir en skýrsla nafngreinds manns fyrir lögreglu um þátttöku varnaraðila í þeim. Sóknaraðili hefur heldur ekki gert grein fyrir að hvaða atriðum rannsókn þessara mála beinist og með hvaða hætti varnaraðili geti torveldað rannsókn þeirra. Með hliðsjón af þessu eru ekki fyrir hendi þær aðstæður, sem um ræðir í a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi.

Þegar litið er til þeirra brota, sem áður greinir og varnaraðili hefur gengist við, verður ekki talin nægileg ástæða til að leggja til grundvallar að hann muni halda áfram brotum meðan máli hans er ólokið. Þá fengi slík niðurstaða heldur ekki sérstakan stuðning af sakaferli varnaraðila samkvæmt framlögðu sakavottorði hans. Er því ekki fullnægt skilyrði c. liðar 1. mgr. 103. gr. áðurnefndra laga til að honum verði gert að sæta gæsluvarðhaldi.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.