7/2007

J starfaði sem forstjóri hjá verktakafyrirtæki um árabil. Árið 1986 var gerður eftirlaunasamningur milli J og fyrirtækisins en J lét af störfum fyrir aldurssakir í árslok 1999. Sama ár sameinaðist fyrirtækið þremur öðrum hlutafélögum er tók að starfa undir sameiginlegu heiti, A. Samningurinn kvað á um að eftirlaun skyldu vera hundraðshluti af launum forstjóra fyrirtækisins eins og þau væru á hverjum tíma og skyldu þau nema 5% fyrir hvert starfsár þar til náð væri eftirlaunum sem næmu 90% af mánaðarlaunum. Samkvæmt leiðbeiningum sem endurskoðandi A gaf launafulltrúa skyldi við útreikning á eftirlaunagreiðslum J taka tillit til verðlagshækkana sem hann hefði fengið ef hann hefði verið í starfi. Fram á árið 2003 voru eftirlaunin framreiknuð með launavísitölu, en að auki fékk J þrjú fyrstu árin greidda launauppbót í desember, svokallaðan þrettánda mánuð. Um vor 2003 var vísitölubindingu eftirlauna J hætt og í desember sama ár var greiðsla vegna þrettánda mánaðar skert vegna greiðslna úr lífeyrissjóði þrátt fyrir að J fengi ekkert greitt þaðan vegna hans. Þá tilkynnti A J að nýr forstjóri hefði tekið við störfum hjá félaginu og bæri því samkvæmt eftirlaunasamningi hans við félagið að endurreikna eftirlaun hans. Í framhaldinu höfðaði J mál á hendur A þar sem hann krafði félagið um full eftirlaun ásamt óskertri greiðslu fyrir þrettánda mánuðinn. Í dómi héraðsdóms í fyrra máli aðilanna, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 2005, var A gert að standa skil á eftirlaunum ásamt greiðslu fyrir þrettánda mánuð árin 2003 og 2004 án þess að hún væri skert um fjárhæð sem svaraði til mánaðarlegra tekna J úr lífeyrissjóði. Að gengnum þeim dóm stóð áfram ágreiningur um rétt J til verðbóta á eftirlaun sín, auk þess sem A skerti á árinu 2005 greiðslu vegna þrettánda mánaðar á sama hátt og áður. Í dómi Hæstaréttar í þessu máli þóttu ekki efni til að telja réttindi J varðandi greiðslu fyrir þrettánda mánuð önnur í þessu máli en í því fyrra. Hvað varðaði aðrar kröfur J segir í niðurstöðu Hæstaréttar, að þó að eftirlaunasamningurinn hefði kveðið á um annað, hefði í raun orðið samkomulag milli A og J um að víkja frá orðalagi samningsins á þann hátt að eftirlaun hans yrðu 90% af laununum, sem hann hefði tekið í starfi, í stað sama hlutfalls af launum eftirmanns hans, og að tekið skyldi tillit til verðlagshækkana. Yrði að leggja til grundvallar að sú skipan sem fylgt var athugasemdalaust af hendi beggja aðila á fjórða ár, hefði komið í stað þeirrar, sem gert var ráð fyrir í eftirlaunasamningnum, að því leyti sem munur var þar á. Þar sem A hefði staðhæft í málatilbúnaði sínum að laun starfsmanna hans hefðu fram til vorsins 2001 verið verðbætt með launavísitölu á fjögurra mánaða fresti, þótti verða leggja til grundvallar að miða hafi átt við þá reglu gagngert og til frambúðar, þótt vikið hefði verið nokkuð frá henni í reynd. Ekki var fallist á að J hefði glatað rétti sínum með ráðstöfun sakarefnis í fyrra dómsmáli aðila.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. janúar 2007. Hann krefst þess aðallega að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 1.990.967 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. janúar 2005 til greiðsludags. Verði þá einnig viðurkennt að fjárhæð eftirlauna aðaláfrýjanda frá gagnáfrýjanda eigi frá 1. apríl 2006 að taka mánaðarlegum breytingum í samræmi við launavísitölu, sem Hagstofa Íslands birti, miðað við grunnvísitölu 1. mars sama ár, 285,4 stig. Til vara krefst aðaláfrýjandi þess að gagnáfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 1.908.676 krónur með sömu dráttarvöxtum af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. janúar 2005 til greiðsludags og verði þá jafnframt viðurkennt að fjárhæð eftirlauna aðaláfrýjanda eigi frá 1. apríl 2006 að taka breytingum á fjögurra mánaða fresti eftir launavísitölu, í fyrsta sinn 1. maí 2006 miðað við grunnvísitölu janúar sama ár, 282,8 stig. Þá krefst aðaláfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 13. mars 2007. Hann krefst aðallega sýknu af kröfum aðaláfrýjanda, en til vara að héraðsdómur verði staðfestur um annað en málskostnað. Í báðum tilvikum krefst gagnáfrýjandi þess að málskostnaður í héraði falli niður, en sér verði dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

I.

Aðaláfrýjandi, sem gegndi starfi forstjóra Byggingaverktaka Keflavíkur hf., gerði samning 9. apríl 1986 við stjórn félagsins um eftirlaun. Í a. lið samningsins var meðal annars kveðið á um að aðaláfrýjandi ætti „rétt á að láta af störfum með eftirlaunum í lok þess mánaðar, er hann nær 65 ára aldri. Eftirlaun skulu vera hundraðshluti af launum forstjóra B.V.K. hf., eins og þau eru á hverjum tíma. Skulu þau nema 5% fyrir hvert starfsár, þar til náð er eftirlaunum sem nema 90% af mánaðarlaunum.“ Í e. lið samningsins var mælt fyrir um að greiðslur til aðaláfrýjanda úr lífeyrissjóðum ættu að koma til frádráttar þessum eftirlaunum. Í október 1999 sameinuðust Byggingaverktakar Keflavíkur hf. þremur öðrum hlutafélögum undir heitinu Keflavíkurverktakar hf., en því heiti var síðar breytt í Atafl hf., sem er gagnáfrýjandi í málinu. Sökum aldurs lét aðaláfrýjandi í árslok 1999 af störfum, en þeim mun hann þá hafa gegnt það lengi að hann öðlaðist rétt til hámarks eftirlauna, sem mælt var fyrir um í áðurgreindu samningsákvæði. Óumdeilt er að skyldur samkvæmt þeim samningi hafi fallið á gagnáfrýjanda.

Samkvæmt gögnum málsins leitaði launafulltrúi gagnáfrýjanda eftir leiðbeiningum frá endurskoðanda félagsins um hvernig reikna ætti eftirlaun aðaláfrýjanda þegar hann lét af störfum. Endurskoðandinn svaraði fyrirspurn um þetta 3. janúar 2000 með svohljóðandi orðsendingu: „Í samráði við stjórnarformann félagsins var eftirfarandi ákveðið: J-kk-nf H. J-kk-nf fær 90% af þeim launum sem hann hafði áður. Taka skal tillit til verðlagshækkana sem hann hefði fengið ef hann væri í starfi. Samkvæmt upplýsingum sem ég fékk í síma frá Lífeyrissjóðnum Framsýn eru mánaðarlaun J-kk-ef úr lífeyrissjóðnum Framsýn kr. 121.215 sem dragast frá. Þessi laun taka breytingum mánaðarlega skv. upplýsingum frá sjóðnum og fylgjast þarf með því. (amk þegar hann fær hækkanir) ... Nú á eftir að taka ákvörðun um jólabónusinn á árinu 2000. Ég hef samband við J-kk-þf H. út af því.“ Í samræmi við þetta fékk aðaláfrýjandi mánaðarlega allar götur til nóvember 2003 greidd eftirlaun, sem munu hafa verið reiknuð sem 90% af launum hans við starfslok að frádregnum greiðslum úr lífeyrissjóði, en árlega mun gagnáfrýjandi hafa fengið upplýsingar um fjárhæð þeirra og leiðrétt útreikning eftirlaunanna með tilliti til hækkana sem orðið hafi á þeim. Þá liggur fyrir að grunnfjárhæð eftirlaunanna hafi verið framreiknuð með launavísitölu á þessu tímabili, síðast í maí 2003, en samkvæmt málatilbúnaði gagnáfrýjanda áttu slíkar hækkanir að koma til á fjögurra mánaða fresti. Auk þessa fékk aðaláfrýjandi í desember 2000, 2001 og 2002 aukagreiðslu, sem svaraði sem næst einum mánaðarlegum eftirlaunum hverju sinni eins og þau höfðu síðast komið til útborgunar.

Fram er komið í málinu að breytingar hafi verið gerðar í samræmi við launavísitölu á launum ýmissa starfsmanna Byggingaverktaka Keflavíkur hf. og síðar gagnáfrýjanda, meðal annars á meðan aðaláfrýjandi var þar við störf. Þessu mun hafa verið hætt vorið 2001, en þó ekki við útreikning eftirlauna aðaláfrýjanda. Áðurnefndur launafulltrúi gagnáfrýjanda greindi frá því í skýrslu fyrir héraðsdómi að eigandi fyrirtækisins, sem hún kallaði svo, og endurskoðandi þess hafi vorið 2003 gefið henni fyrirmæli um að hætta þessum vísitölureikningi eftirlauna aðaláfrýjanda og hafi hún farið að því. Aðaláfrýjanda mun ekki hafa verið tilkynnt þetta.

Í bréfi gagnáfrýjanda 1. desember 2003 til aðaláfrýjanda var greint frá því að nýr forstjóri hefði tekið til starfa hjá félaginu og næmu mánaðarlaun hans 550.000 krónum. Samkvæmt samningi um eftirlaun aðaláfrýjanda bæri að endurreikna þau með tilliti til þessa. Aðaláfrýjandi fékk sama dag greidd eftirlaun, sem fyrir frádrátt vegna staðgreiðslu opinberra gjalda voru að fjárhæð 339.270 krónur, en mánuðinn á undan höfðu eftirlaunin numið 766.976 krónum fyrir þann frádrátt. Aðaláfrýjandi höfðaði af þessum sökum mál á hendur gagnáfrýjanda 8. mars 2004 og krafðist aðallega greiðslu á 96.282.190 krónum, sem hann kvað vera útreiknuð eingreiðsla fullra eftirlauna til frambúðar, en til vara 57.600.000 krónum, sem hafi svarað til framtíðarlækkunar eftirlaunanna vegna þeirra breytinga, sem gagnáfrýjandi hafi gert í desember 2003. Til þrautavara krafðist aðaláfrýjandi greiðslu á 7.405.590 krónum, sem væri sú fjárhæð, sem greiðslur til hans hefðu verið skertar um frá desember 2003 til ársloka 2004, auk eftirlauna bæði árin fyrir þrettánda mánuð, sem svo var kallaður, en við útreikning kröfunnar var tekið mið af eftirlaunum í nóvember 2003 án verðtryggingar. Auk þessa krafðist aðaláfrýjandi að viðurkenndur yrði réttur hans til eftirlaunagreiðslna úr hendi g-kk-ef „sem reiknuð verði eftir sömu viðmiðunum og giltu við útreikning þeirra í nóvember 2003.“ Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 18. janúar 2005 var gagnáfrýjandi sýknaður af tveimur fyrstnefndu kröfum aðaláfrýjanda, en þrautavarakrafa hans var á hinn bóginn tekin til greina. Gagnáfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar, sem með dómi 27. október 2005 í máli nr. 139/2005 staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um greiðsluskyldu hans við aðaláfrýjanda, en vísaði viðurkenningarkröfu þess síðastnefnda frá héraðsdómi. Ekki liggur annað fyrir en að gagnáfrýjandi hafi fullnægt skyldu sinni við aðaláfrýjanda samkvæmt þessum dómi.

Á þeim tíma, sem fyrrgreint mál var til meðferðar fyrir dómstólum, hélt gagnáfrýjandi áfram að greiða aðaláfrýjanda eftirlaun, sem virðast hafa verið reiknuð með sama hætti og áðurnefnd greiðsla til hans í desember 2003. Eftir að dómur var genginn í því máli ákvað gagnáfrýjandi í desember 2005 eftirlaun aðaláfrýjanda á nýjan leik, en fjárhæð þeirra virðist hafa tekið mið af útreikningi, sem stuðst var við í nóvember 2003, án verðtryggingar. Auk þessa greiddi gagnáfrýjandi aðaláfrýjanda eftirlaun fyrir svokallaðan þrettánda mánuð í desember 2005 að frádreginni þeirri fjárhæð, sem aðaláfrýjandi hafði fengið mánaðarlega úr lífeyrissjóði. Aðaláfrýjandi mun síðan hafa fengið greiðslur eftir þessari tilhögun fram í mars 2006, þó með frádrætti, sem ekki hefur að öllu leyti verið skýrður af gagnáfrýjanda, en eftirlaun fyrir tímabilið frá janúar til nóvember 2005 voru ekki endurreiknuð. Við þetta felldi aðaláfrýjandi sig ekki og höfðaði hann mál þetta gegn gagnáfrýjanda 14. mars 2006 til greiðslu á 7.465.108 krónum, svo og til viðurkenningar á því að eftirlaun sín skyldu frá 1. apríl 2006 taka mánaðarlegum breytingum eftir launavísitölu miðað við grunntölu hennar 1. mars sama ár. Fjárhæðin, sem aðaláfrýjandi krafðist að fá greidda, var vegna eftirlauna fyrir tímabilið frá janúar 2005 til mars 2006, sem verðbætt höfðu verið samkvæmt breytingum á launavísitölu frá nóvember 2003 til hvers mánaðar á þessu tímabili, en dregnar voru frá greiðslur, sem aðaláfrýjandi hafði notið úr lífeyrissjóði, ásamt því, sem gagnáfrýjandi hafði greitt honum í hverjum mánuði. Að auki krafðist aðaláfrýjandi greiðslu fyrir svokallaðan þrettánda mánuð í desember 2005 án skerðingar vegna greiðslu úr lífeyrissjóði, en fjárhæðin, sem hann fékk þaðan í þeim mánuði, var í útreikningi hans dregin frá reglulegum eftirlaunum þess mánaðar.

Undir rekstri málsins í héraði innti gagnáfrýjandi af hendi greiðslur upp í dómkröfu aðaláfrýjanda 30. júní og 4. október 2006 að fjárhæð samtals 5.707.089 krónur að meðtöldum vöxtum, en með þessu telur sá fyrrnefndi sig hafa gert full skil við þann síðarnefnda. Vegna þessara greiðslna hefur aðaláfrýjandi nú lækkað kröfu sína í 1.990.967 krónur. Óumdeilt er að í þeirri fjárhæð séu réttilega reiknuð eftirlaun hans með launavísitölu miðað við heildarfjárhæð eftirlaunanna í nóvember 2003 uppfærð til einstakra mánaða á tímabilinu frá janúar 2005 til mars 2006, sem að frádregnum greiðslum frá gagnáfrýjanda og lífeyrissjóði nema samtals 1.822.317 krónum, auk 168.650 króna, sem gagnáfrýjandi dró frá eftirlaunum aðaláfrýjanda fyrir svokallaðan þrettánda mánuð í desember 2005 með tilliti til lífeyrisréttinda hans. Fyrir Hæstarétti hefur aðaláfrýjandi að auki gert nýja varakröfu um greiðslu á 1.908.676 krónum. Sú fjárhæð er reiknuð á sama hátt og aðalkrafan að því frágengnu að verðbætur samkvæmt launavísitölu eru reiknaðar á fjárhæð eftirlauna á fjögurra mánaða fresti og stendur hún síðan óbreytt þess á milli. Samhliða þessu hefur aðaláfrýjandi uppi viðurkenningarkröfu varðandi útreikning eftirlauna sinna í framtíðinni eftir sömu aðferð. Þessar varakröfur er aðaláfrýjanda heimilt að hafa uppi nú, enda rúmast þær innan aðalkrafna hans, en allar eru kröfurnar reistar að því leyti, sem máli skiptir, á samsvarandi röksemdum og gögnum.

II.

Aðaláfrýjandi krefst sem fyrr segir að gagnáfrýjanda verði meðal annars gert að greiða sér 168.650 krónur, sem hann telur þann síðarnefnda ranglega hafa dregið af eftirlaunum hans fyrir svonefndan þrettánda mánuð í desember 2005. Samkvæmt málatilbúnaði gagnáfrýjanda taldi hann sér rétt að gera þetta með því að óumdeilt væri að mánaðarlegar eftirlaunagreiðslur til aðaláfrýjanda ættu að skerðast vegna greiðslna til hans úr lífeyrissjóði og væru ekki efni til annars en að beita sömu reglu um þrettánda mánuðinn, þótt aðaláfrýjandi fengi ekkert greitt úr lífeyrissjóði vegna hans. Hafi þessari aðferð jafnframt verið beitt við aukagreiðslu eftirlauna til aðaláfrýjanda í desember 2001 og 2002 án athugasemda af hans hendi. Í áðurnefndum dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 18. janúar 2005 í fyrra máli aðilanna, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 27. október sama ár að því er varðar kröfur, sem aðaláfrýjandi gerði þar um greiðslu úr hendi gagnáfrýjanda, var þeim síðastnefnda gert að standa aðaláfrýjanda skil á eftirlaunum vegna svonefnds þrettánda mánaðar árin 2003 og 2004 án þess að þau væru skert um fjárhæð, sem svaraði til mánaðarlegra tekna aðaláfrýjanda úr lífeyrissjóði. Ekki eru efni til að telja réttindi aðaláfrýjanda varðandi þessa árlegu aukagreiðslu eftirlauna önnur í þessu máli en í fyrra máli aðilanna, sbr. meginreglu 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Verður því staðfest niðurstaða héraðsdóms um skyldu gagnáfrýjanda til að greiða aðaláfrýjanda fjárhæðina, sem hér um ræðir.

Að öðru leyti en að framan greinir lýtur ágreiningur í máli þessu að því hvort aðaláfrýjandi eigi rétt á að fjárhæð eftirlauna hans úr hendi gagnáfrýjanda taki breytingum í samræmi við launavísitölu, annars vegar á tímabilinu frá janúar 2005 til mars 2006, sem kröfur aðaláfrýjanda um greiðslu taka til, og hins vegar til frambúðar eftir lok þess tímabils, en að því snúa viðurkenningarkröfur hans. Um þetta ágreiningsefni aðilanna er til þess að líta að í samningi aðaláfrýjanda við Byggingaverktaka Keflavíkur hf. 9. apríl 1986 var ekki kveðið á um slíka vísitölubindingu eftirlaunanna, en samkvæmt samningnum skyldu þau á hinn bóginn fylgja launum eftirmanns hans í starfi. Þegar eftirlaunaréttur hans samkvæmt þessum samningi varð virkur við starfslok í desember 1999 ákvað gagnáfrýjandi, að virðist með samkomulagi við aðaláfrýjanda, að víkja frá orðalagi samningsins á þann hátt að eftirlaun hans yrðu 90% af laununum, sem hann hafði tekið í starfi, í stað sama hlutfalls af launum eftirmanns hans. Skyldi þá jafnframt tekið „tillit til verðlagshækkana sem hann hefði fengið ef hann væri í starfi“, svo sem fram kom í fyrrgreindri orðsendingu endurskoðanda gagnáfrýjanda 3. janúar 2000. Líta verður svo á að með þessu hafi í raun aðeins verið tekinn upp annar háttur á verðtryggingu eftirlauna aðaláfrýjanda en upphaflega var ætlunin. Eins og í áðurnefndum dómi í fyrra máli aðilanna verður að leggja til grundvallar að sú skipan á eftirlaunarétti aðaláfrýjanda, sem var lýst í þessari orðsendingu og fylgt athugasemdalaust af hendi beggja aðila á fjórða ár, hafi komið í stað þeirrar, sem gert var ráð fyrir í samningnum 9. apríl 1986, að því leyti sem munur var þar á. Ekki er ágreiningur um að laun aðaláfrýjanda og ýmissa annarra starfsmanna Byggingaverktaka Keflavíkur hf. höfðu tekið breytingum eftir launavísitölu um nokkurn tíma þegar sú ákvörðun var tekin um eftirlaun hans, sem lýst var í orðsendingunni 3. janúar 2000, og verður því að leggja til grundvallar að ummæli þar um verðlagshækkanir hafi vísað til þess. Fram er komið að gagnáfrýjandi hafi vorið 2001 samið við starfsmenn sína um afnám vísitölubindingar launa þeirra, en ekkert liggur fyrir í málinu um hvernig staðið hafi verið eftir það að launahækkunum þeim til handa vegna verðlagsbreytinga eða af öðrum sökum. Á því tímamarki voru engar ráðstafanir gerðar varðandi eftirlaun aðaláfrýjanda, heldur fylgdu þau á sama hátt og áður launavísitölu um tveggja ára skeið, enda var þá ekki við annað að styðjast um hvernig laun hans kynnu að hafa þróast ef hann hefði enn verið við störf. Á réttarstöðu aðilanna hefur að þessu leyti engin breyting orðið, hvorki á árinu 2003 né síðar, sem gat gefið gagnáfrýjanda réttmætt tilefni til að fella niður þá verðtryggingu eftirlauna með launavísitölu, sem aðaláfrýjanda hafði notið frá ársbyrjun 2000. Aðaláfrýjandi á því rétt á að fjárhæð eftirlauna hans verði háð breytingum á launavísitölu á því tímabili, sem mál þetta tekur til, en ekki verður fallist á með gagnáfrýjanda að hann hafi glatað þeim rétti með ráðstöfun sakarefnisins í fyrra dómsmáli þeirra.

Í orðsendingu endurskoðanda gagnáfrýjanda 3. janúar 2000 var sem fyrr greinir meðal annars vísað til þess að greiðslur til aðaláfrýjanda úr lífeyrissjóði tækju mánaðarlegum breytingum og þyrfti að fylgjast með þeim, að minnsta kosti þegar hann fengi hækkun á eftirlaunum. Af þessu verður ráðið að ekki hafi verið ráðgert að fjárhæð eftirlaunanna tæki mánaðarlegum breytingum í samræmi við launavísitölu. Á tímabilinu frá janúar 2000 til maí 2003, þegar gagnáfrýjandi reiknaði enn út eftirlaunin með tilliti til vísitölubreytinga, virðast þau eftir gögnum málsins hafa staðið óbreytt í eitt skipti í tvo mánuði, fjögur skipti í þrjá mánuði, jafn oft í fjóra mánuði, en tvisvar í fimm mánuði. Gagnáfrýjandi hefur sem fyrr segir staðhæft í málatilbúnaði sínum að laun starfsmanna hans hafi fram til vorsins 2001 verið verðbætt með launavísitölu á fjögurra mánaða fresti. Eins og háttað var framkvæmd við útreikning eftirlauna aðaláfrýjanda verður að leggja til grundvallar að miða hafi átt við þessa reglu, þótt vikið hafi verið nokkuð frá henni í reynd.

Samkvæmt framansögðu verður varakrafa aðaláfrýjanda fyrir Hæstarétti tekin til greina á þann hátt, sem nánar segir í dómsorði. Gagnáfrýjanda verður gert að greiða honum málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn er í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Gagnáfrýjandi, Atafl hf., greiði aðaláfrýjanda, J-kk-þgf H-kk-þgf J-kk-þgf, 1.908.676 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 77.807 krónum frá 1. janúar 2005 til 1. febrúar sama ár, af 155.614 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, af 233.421 krónu frá þeim degi til 1. apríl sama ár, af 311.228 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, af 407.342 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, af 503.456 krónum frá þeim degi til 1. júlí sama ár, af 599.570 krónum frá þeim degi til 1. ágúst sama ár, af 695.684 krónum frá þeim degi til 1. september sama ár, af 806.673 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, af 917.662 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, af 1.028.651 krónu frá þeim degi til 1. desember sama ár, af 1.139.640 krónum frá þeim degi til 15. sama mánaðar, af 1.428.799 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2006, af 1.588.758 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, af 1.748.717 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, en af 1.908.676 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Viðurkennt er að mánaðarlegar eftirlaunagreiðslur gagnáfrýjanda til aðaláfrýjanda skuli frá 1. apríl 2006 taka breytingum í samræmi við launavísitölu, sem Hagstofa Íslands birtir, á fjögurra mánaða fresti, í fyrsta sinn 1. maí sama ár miðað við grunnvísitölu 282,8 stig.

Gagnáfrýjandi greiði aðaláfrýjanda samtals 1.500.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.