arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
701/2011

R var ákærður fyrir manndráp með því að hafa stungið A með hnífi en afleiðingar árásarinnar urðu þær að slagæð í hálsi A fór í sundur og hann lést. Brot R þótti sannað og var hann sakfelldur fyrir brot gegn 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þótti R hafa sýnt ásetning til verksins en með vísan til þess og 1., 2., 3., 6., og 7. töluliðar 70. gr. almennra hegningarlaga var refsing hans ákveðin fangelsi í 16 ár. Þá var honum gert að greiða dóttur A 3.084.927 krónur ásamt vöxtum í skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 6. desember 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð.

D hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Verður því litið svo á að hún krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu hennar, sbr. 1. mgr. 208 gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Fallist er á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að ásetningur ákærða hafi staðið til brots gegn 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og skiptir þá ekki máli hvort ásetningurinn teljist hafa myndast hjá honum eftir að hann kom inn á veitingastaðinn á ný eða áður en hann fór þaðan nokkru áður. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um refsingu ákærða, frádrátt gæsluvarðhaldsvistar hans frá refsingunni og sakarkostnað. Hinn áfrýjaði dómur verður með vísan til forsendna einnig staðfestur um skaðabótakröfu D á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ákæruvalds um sakarkostnað og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðast að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður um refsingu ákærða, R-x-x N-x-x, frádrátt gæsluvarðhaldsvistar hans frá 15. júlí 2011 frá refsingunni og sakarkostnað.

Ákærði greiði D 3.084.927 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 2.456.874 krónum frá 26. júlí 2011, en 4,5% ársvöxtum af 628.053 krónum frá 1. ágúst 2011, í báðum tilvikum til 26. september 2011, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags og 272.963 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 580.736 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 502.000 krónur.
704/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að Y og skipuðum verjanda hans yrði meinað að sækja fundi, sem dómkvaddur matsmaður í máli ákæruvaldsins á hendur þeim X og Y myndi efna til. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms með vísan til þess að ekki væri unnt að útiloka að Y kynni að hafa hagsmuni af því að vera á matsfundi og að það gæti skipt máli fyrir undirbúning varnar hans í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðilinn X skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. desember 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 21. desember 2011, þar sem hafnað var kröfu varnaraðilans X um að varnaraðilanum Y og skipuðum verjanda hans yrði meinað að sækja fundi, sem dómkvaddur matsmaður í máli ákæruvaldsins á hendur varnaraðilunum myndi efna til. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilinn X krefst þess að dæmt verði að varnaraðilinn Y og skipaður verjandi hans „eigi ekki rétt á að vera viðstaddir matsfund né hafa önnur afskipti af framkvæmd mats hins dómkveðna matsmanns“.

Ákæruvaldið hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Varnaraðilinn Y krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að ekki sé unnt að útiloka að varnaraðilinn Y kunni að hafa hagsmuni af því að vera á matsfundi og að það geti skipt máli fyrir undirbúning varnar hans í málinu. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
707/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S um að fellt yrði úr gildi fjárnám Í hf. í sparisjóðsreikningi sem S var með hjá Í hf. Gildi aðfararheimildar samkvæmt skuldabréfi var ekki talið háð því að vitundarvottar gæfu upp kennitölu sína. Þá var það ekki talið brjóta gegn ákvæðum laga nr. 90/1989 um aðför, 71. gr. stjórnarskrárinnar eða 58. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki þótt fjármálastofnun benti á innstæðu viðskiptavinar hjá sjálfri sér sem andlag fjárnáms. Ekki var talið að gerðarþoli yrði sjálfur að benda á eign til fjárnáms. Ekki þótti sannað að andlag fjárnámsins hefði verið slysabætur sem væru undanþegnar fjárnámi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. nóvember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. nóvember 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um ógildingu fjárnáms sem sýslumaðurinn í Keflavík gerði 31. maí 2012 í inneign sóknaraðila á sparifjárreikningi að fjárhæð 1.389.164 krónur. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreint fjárnám sem gert var að kröfu varnaraðila verði fellt úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf M-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 200.000

krónur í kærumálskostnað.
719/2012

M ehf. lýsti kröfu við slit F hf. þar sem einkahlutafélagið krafðist þess að nauðungarsölu á fasteign í eigu félagsins, sem fram fór að beiðni F hf. á árinu 2009, yrði rift og að F hf. yrði gert að endurreikna veðskuldabréf það er nauðungarsölubeiðni F hf. hafði stuðst við. Talið var að riftunarkrafa M ehf. rúmaðist ekki innan þeirrar heimildar sem 1. mgr. 86. gr. laga nr. 90/1991 veitti þeim sem teldu sig hafa orðið fyrir tjóni vegna nauðungarsölu. Þannig hafði M ehf. annars vegar uppi kröfugerð án þess að vísa til réttarheimildar sem stutt gæti hana, en á hinn bóginn vísaði félagið til réttarheimildar sem stutt gæti skaðabótakröfu, án þess að hafa uppi slíka kröfu, sýna fram á fjárhæð tjóns síns og gera grein fyrir hvernig öðrum skilyrðum bótaskyldu gætu verið fullnægt. Var því um þverstæðu að ræða í málatilbúnaði M ehf. og kröfu félagsins hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. nóvember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. nóvember 2012, þar sem hafnað var að viðurkenna nánar tilgreinda kröfu sóknaraðila við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess „að varnaraðili verði dæmdur til að rifta nauðungarsölukaupum sínum á fasteigninni Lágaberg 1, 111 Reykjavík og skila þannig réttindum sem hann öðlaðist á grundvelli ólögmætrar kröfu sem uppboðsbeiðandi og uppboðskaupi.“ Að auki krefst hann þess „að varnaraðila verði gert að endurreikna hið ólögmæta gengistryggða lán á grundvelli fyrirliggjandi hæstaréttardóma um endurútreikning gengistryggðra lána en skuldabréfið hvílir enn á fasteigninni.“ Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er litið til þess að kæra þessi er að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Miðstöðin ehf., eignarhaldsfélag, greiði varnaraðila, Frjálsa hf., 400.000 krónur í kærumálskostnað.
71/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu E um að dómari málsins viki sæti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. janúar 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. janúar 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að héraðsdómari viki sæti í málinu. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og héraðsdómara, H-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, gert að víkja sæti í málinu. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt ýmis gögn frá árunum 1981 til 1984 svo og úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur 23. febrúar 1994, en gögn þessi, sem flest varða rannsókn á ætluðu auðgunarbroti föður sóknaraðila, hafa enga þýðingu við úrlausn málsins.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir. Við ákvörðun kærumálskostnaðar verður litið til þess að málskot þetta er að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, E-kk-nf P-kk-nf, greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 400.000 krónur í kærumálskostnað.
721/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. desember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. desember 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar er hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
725/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B13 ehf. um að félaginu væri heimilt að fá B ehf. borið út úr húsnæði í eigu fyrrnefnda félagsins með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. nóvember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. nóvember 2012, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá sóknaraðila borinn með beinni aðfarargerð út úr húsnæði varnaraðila á jarðhæð fasteignarinnar að Bergstaðastræti 13, Reykjavík, ásamt öllu sem tilheyrir sóknaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að aðfararbeiðni varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fyrir Hæstarétt hafa verið lagðar tilkynningar til hlutafélagaskrár þess efnis að J-kk-nf J-kk-nf hafi haft prókúru fyrir sóknaraðila frá 4. janúar 1991 til 13. nóvember 2003. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Bernhöftsbakarí ehf., greiði varnaraðila, B13 ehf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
72/2011

V hf. höfðaði mál gegn S til ógildingar á úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála og ákvörðun S þar sem takmarkaður var réttur félagsins að upplýsingum úr erindi B hf. Ekki var talið liggja fyrir að hagsmunir söluaðila af því að njóta nafnleyndar hafi verið mun ríkari en hagsmunir V hf. af því að fá fullnægjandi upplýsingar um einstök viðskipti og nöfn þeirra söluaðila sem B hf. hafði fengið upplýsingar hjá. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um ógildingu úrskurðarins en ekki þóttu efni til að ógilda ákvörðun S sem skotið hafði verið til nefndarinnar þar sem sú ákvörðun varð efnislegur hluti úrskurðarins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. febrúar 2011 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi beint því til réttarins að taka afstöðu til þess hvort vísa hefði átt málinu frá héraðsdómi án kröfu þar sem stefndi hefði ekki stefnt Borgun hf. til varnar við hlið áfrýjanda. Borgun hf. hafi beint þeirri kvörtun til áfrýjanda sem leitt hafi til úrskurðar áfrýjunarnefndar samkeppnismála 9. febrúar 2010 sem dómkröfur aðila beinast að. Hafi hann lögvarða hagsmuni af úrslitum málsins. Áfrýjandi hefur þó ekki gert kröfu hér að lútandi. Af þessu tilefni tekur Hæstiréttur fram, að Borgun hf. átti ekki aðild að því stjórnsýslumáli fyrir áfrýjunarnefndinni sem lauk með nefndum úrskurði og þarf þar af leiðandi ekki að eiga aðild að dómsmáli þar sem dómkröfur beinast aðeins að gildi úrskurðarins. Auk þess var áfrýjanda í lófa lagið við meðferð málsins í héraði að neyta heimildar 1. mgr. 21. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að stefna þessum aðila inn í málið ef hann taldi nauðsyn bera til. Eru samkvæmt þessu ekki efni til að sinna þessari ábendingu áfrýjanda frekar.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur að öðru leyti en því að ekki eru efni til að ógilda ákvörðun Samkeppniseftirlitsins, sem skotið var til áfrýjunarnefndarinnar og leiddi til úrskurðar hennar 9. febrúar 2010, þar sem ákvörðun þessi var efnislega orðin hluti úrskurðarins, sbr. um þetta dóm Hæstaréttar í máli nr. 63/1997 sem birtur var á blaðsíðu 643 í dómasafni réttarins það ár.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður um að úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála 9. febrúar 2010 í máli nr. 3/2010 sé felldur úr gildi og um málskostnað.

Áfrýjandi, Samkeppniseftirlitið, greiði stefnda, Valitor hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
72/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur fellur í máli hans, en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 28. febrúar 2012 klukkan 13. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
734/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. desember 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 8. janúar 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
739/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. desember 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
73/2012

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem kveðið var á um að málið yrði ekki rekið nema tveimur nafngreindum aðilum yrði stefnt í því auk B og C. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem heimild brast til að kæra úrskurðinn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. janúar 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. janúar 2012, þar sem kveðið var á um að málið yrði ekki rekið nema tveimur nafngreindum einstaklingum yrði stefnt í því auk varnaraðila. Um kæruheimild er vísað til j. liðar 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 12. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar „með óbreyttri aðild.“ Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 er heimilt til að kæra til Hæstaréttar úrskurð héraðsdóms um að máli sé vísað frá dómi. Svo var ekki gert með hinum kærða úrskurði, heldur var þar kveðið á um að málið yrði ekki rekið nema stefnt yrði til viðbótar tveimur nafngreindum lögerfingjum þess manns sem sóknaraðili leitar dóms um að sé faðir sinn og þeim „gefinn kostur á að gæta réttar síns“. Því til stuðnings var vísað til 2. mgr. 10. gr. barnalaga, þar sem mælt er fyrir um að sé maður látinn áður en mál er höfðað megi höfða það á hendur þeim lögerfingja hans sem gengi barninu jafnhliða eða næst að erfðum. Fyrir liggur í málinu að maður sá, er sóknaraðili krefst að verði dæmdur faðir sinn, var látinn áður en það var höfðað.

Með því að í hinum kærða úrskurði var ekki kveðið á um frávísun málsins brestur heimild til að kæra hann. Verður málinu því vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Það athugast að héraðsdómara bar að réttu lagi samkvæmt ákvæðum 1. mgr., sbr. 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 að leysa úr því með rökstuddum úrskurði í samræmi við 3. og 4. mgr. 112. gr. laganna hvort það varðaði frávísun málsins að fyrrgreindum einstaklingum væri ekki stefnt í því.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
740/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. desember 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
741/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. desember 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
742/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. desember 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Hún krefst þess að henni verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.