arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
372/2006

H krafðist þess að eignaskiptayfirlýsing, sem unnin hafði verið af lögmanni hans, yrði viðurkennd með dómi sem löglegur grundvöllur að lögskiptum íbúa í húseigninni HA samkvæmt lögum nr. 26/1994 um fjöleignarhús. Tekið var fram að í lögunum væri að finna reglur um hvernig staðið skuli að eignaskiptayfirlýsingu fyrir fjöleignarhús þegar engin slík þinglýst yfirlýsing liggur fyrir og ekki næst nauðsynleg samstaða með eigendum um gerð hennar. Sameigendur H höfðu ekki samþykkt eignaskiptayfirlýsinguna og hafði hann ekki farið þá leið sem mælt var fyrir um í lögum nr. 26/1994 áður en málið var höfðað. Voru því að svo komnu ekki talin vera fyrir hendi lagaskilyrði til að verða við kröfu H og var málinu vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. júní 2006, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðilum, H-kk-þgf A-kk-þgf, G-kvk-þgf K-kvk-þgf, H-kk-þgf G-kk-þgf V-kk-þgf og I-kvk-þgf I-kvk-þgf, samtals 100.000 krónur í kærumálskostnað.
374/2005

Ö og H gerðu verksamning við E um hönnun parhúss í Kópavogi gegn greiðslu 900.000 króna. Ö og H töldu sig hafa samið um þá fjárhæð sem heildargreiðslu fyrir allar teikningar en því var mótmælt af E sem gerði þeim reikninga er numu mun hærri fjárhæð. Neituðu Ö og H að greiða tvo þessara reikninga. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið að samningur aðila væri óskýr að þessu leyti og að E yrði að bera hallann af því. Fyrir lá yfirmatsgerð um hvað teldist sanngjarnt endurgjald fyrir vinnu E við húsið og var hún lögð til grundvallar. Þar sem Ö og H höfðu þegar greitt E hærri fjárhæð en tiltekin var í matsgerðinni voru þau sýknuð af kröfum E.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. ágúst 2005. Hann krefst þess að stefndu verði dæmd óskipt til að greiða sér 933.489 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 479.686 krónum frá 25. maí 2001 til 19. desember 2002, en af 933.489 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Samkvæmt 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 12. gr. laga nr. 38/1994, ber að líta svo á að þau krefjist staðfestingar héraðsdóms.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður dæmist ekki fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
376/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. júlí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. ágúst 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili setið í gæsluvarðhaldi um nokkurt skeið, fyrst á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 en frá 7. júní 2006 samkvæmt 2. mgr. sömu greinar. Þessi síðarnefnda heimild er eðli máls samkvæmt háð því að ekki verði óhæfilegur dráttur á rannsókn máls og það sé síðan rekið með viðhlítandi hraða. Fram kemur í málinu að sóknaraðili bíður nú gagna sem hann hefur óskað eftir erlendis frá. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
377/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. júlí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. ágúst 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili setið í gæsluvarðhaldi um nokkurt skeið, fyrst á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 en frá 7. júní 2006 samkvæmt 2. mgr. sömu greinar. Þessi síðarnefnda heimild er eðli máls samkvæmt háð því að ekki verði óhæfilegur dráttur á rannsókn máls og það sé síðan rekið með viðhlítandi hraða. Fram kemur í málinu að sóknaraðili bíður nú gagna sem hann hefur óskað eftir erlendis frá. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
378/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. júlí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. ágúst 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili setið í gæsluvarðhaldi um nokkurt skeið, fyrst á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 en frá 7. júní 2006 samkvæmt 2. mgr. sömu greinar. Þessi síðarnefnda heimild er eðli máls samkvæmt háð því að ekki verði óhæfilegur dráttur á rannsókn máls og það sé síðan rekið með viðhlítandi hraða. Fram kemur í málinu að sóknaraðili bíður nú gagna sem hann hefur óskað eftir erlendis frá. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
379/2006

R krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun fjármálaráðuneytisins um að synja félaginu um veitingu leyfis til reksturs frísvæðis í vöruskemmu félagsins að S. R krafðist þess einnig að viðurkennt yrði með dómi að Í væri skylt að gefa út leyfi til félagsins til að reka frísvæði á fyrrgreindum stað. Þá krafðist félagið viðurkenningar á skaðabótaskyldu Í vegna ólögmætrar synjunar á útgáfu umrædds leyfis. Í úrskurði héraðsdóms, sem var staðfestur með vísan til forsendna hans, var R ekki talið hafa sýnt fram á að félagið hefði lögvarða hagsmuni af því að synjunin yrði felld úr gildi. Þá var ekki talið að réttur R til að fá umrætt leyfi væri það ótvíræður að ákvörðun um skyldu Í til útgáfu leyfisins gæti heyrt undir dóminn. Loks var talið að krafa R um viðurkenningu á bótaskyldu Í fullnægði ekki skilyrðum e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um skýran og glöggan málatilbúnað, þar sem lýsing á meintu tjóni R væri of óljós. Málinu var því vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. júní 2006, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurði héraðsdómara verði hrundið og lagt fyrir hann að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Rann ehf., greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
380/2005

H krafði bankann L hf. um skaðabætur vegna tjóns, sem hann taldi sig hafa orðið fyrir, þegar hann keypti af bankanum hlutabréf í deCode Genetics fyrir tæpar fimm milljónir króna. Ekki var talið sannað að bréfin hefðu verið í eigu bankans eða að viðskiptin hefðu verið ólögmæt vegna þess að ekki hefði farið fram útboðslýsing samkvæmt þágildandi lögum nr. 13/1996 um verðbréfaviðskipti áður en þau áttu sér stað. Upplýst var að H, sem öllum mátti vera ljóst að ekki var við fulla heilsu en var bæði sjálfráða og fjárráða, hafði sjálfur sett fram ósk um að kaupa hlutabréf í fyrirtækinu. Þá lá fyrir að hann hafði áður keypt hlutabréf í því og selt með hagnaði. Talið var ósannað að á það hefði skort að H hefði fengið þá ráðgjöf, sem verðbréfafyrirtækjum var skylt að veita samkvæmt 1. mgr. 15. laga nr. 13/1996. Var ekki fallist á að bankinn hefði gerst sekur um ólögmæta og saknæma athöfn eða athafnaleysi þegar umrædd viðskipti áttu sér stað. Var L hf. því sýknað af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 23. ágúst 2005. Hann krefst þess að stefndi greiði sér 4.240.096 krónur í skaðabætur auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 13. desember 2000 til 1. júlí 2001 en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísun til forsendna héraðsdóms er hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
382/2006

Talið var að krafa SM um að ákvörðun S frá 24. apríl 2006 yrði hnekkt og afsali fyrir fasteigninni D þinglýst væri of óljós til að dómur yrði lagður á hana, sbr. 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, enda hvorki getið útgáfudags afsalsins né aðila þess. Afsal það sem lagt var fyrir S að þinglýsa í úrskurðarorði héraðsdóms var ekki meðal gagna málsins og lá í raun ekkert fyrir sem benti til þess að slíkt skjal hefði verið gefið út, beiðst hefði verið þinglýsingar á því eða sýslumaður hafnað slíkri beiðni. Að þessu virtu var málið ekki talið dómtækt og því vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 23. júní 2006, en úrskurðarorð er svohljóðandi: „Hnekkt er ákvörðun Sýslumannsins á Akureyri um að vísa frá þinglýsingu afsali Þ-kk-ef L-kk-ef S-kk-ef, kt. 150671-4779, Ásvallagötu 4, Reykjavík, fyrir fasteignina Dalsbraut 1 K, fastanúmer 215-1369, til sóknaraðila, Smáratorgs ehf., og lagt er fyrir sýslumann að færa skjalið í þinglýsingabækur. Málskostnaður fellur niður.“ Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, sbr. 1. gr. laga nr. 6/1992. Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun hans 24. apríl 2006 um frávísun afsalsins frá þinglýsingu verði staðfest. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í hinum kærða úrskurði er kröfugerð varnaraðila lýst þannig að hann krefjist úrskurðar héraðsdóms um að ákvörðun sýslumannsins á Akureyri 24. apríl 2006 verði hnekkt og afsali fyrir fasteigninni Dalsbraut 1 K þinglýst. Krafa þessi er of óljós til að dómur verði á hana lagður, sbr. 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, enda hvorki getið útgáfudags afsalsins né aðila þess. Eins og að framan greinir er í úrskurðarorði héraðsdóms fallist á kröfu varnaraðila og lagt fyrir sóknaraðila að þinglýsa afsali frá nafngreindum manni til varnaraðila fyrir fyrrgreindri fasteign. Skjal þetta er ekki meðal gagna málsins og liggur í raun ekkert fyrir, sem bendir til að skjal með þessu efni hafi verið gefið út, beiðst hafi verið þinglýsingar á því eða sýslumaður hafnað slíkri beiðni. Að þessu virtu er mál þetta ekki dómtækt og því óhjákvæmilegt að vísa málinu af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu á báðum dómstigum.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
387/2005

Ó, starfsmaður S, varð fyrir líkamstjóni þegar hún féll á ísingu á skábraut á leið sinni til vinnu. Ekki var fallist á að S bæri hlutlæga ábyrgð á slysinu eða að það yrði rakið til gleymsku eða yfirsjónar starfsmanna S við meðferð snjóbræðslukerfis í skábrautinni. Talið var að Ó hefði mátt vera ljóst að búast mætti við hálkublettum og að slysið yrði ekki rakið til annars en óhappatilviljunar eða gáleysis hennar. Var S því sýknað af kröfu Ó.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. ágúst 2005. Hún krefst þess að viðurkennt verði með dómi að hún eigi rétt til skaðabóta úr hendi stefnda vegna líkamsáverka sem hún varð fyrir þegar hún féll á ísingu á leið til vinnu að morgni 15. nóvember 2000. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni var veitt í héraði.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að bótaábyrgð verði aðeins dæmd að hluta og málskostnaður látinn falla niður.

Stefndi mótmælir ekki þeirri fullyrðingu áfrýjanda að hún hafi fallið á skábraut er hún var á leið til vinnu umrætt sinn og orðið fyrir líkamstjóni. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
393/2006

H, G, S og B kröfðust þess að lagt yrði fyrir SA að þinglýsa afsali fyrir hluta fasteignarinnar R, en ekki lá fyrir eignaskiptayfirlýsing. Fallist var á kröfuna með vísan til þess að fyrir lægi sameiginleg yfirlýsing H, G, S og B um að skipting fasteignarinnar hefði alltaf legið ljós fyrir og réttarstaða þeirra verið óumdeild, sbr. 4. gr. reglugerðar nr. 910/2000 um eignaskiptayfirlýsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 30. júní 2006, þar sem lagt var fyrir sóknaraðila að þinglýsa afsali 15. desember 2005 fyrir hluta fasteignarinnar Reynivalla 8 á Akureyri. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, sbr. 1. gr. laga nr. 6/1992. Sóknaraðili krefst þess að staðfest verði ákvörðun sín 20. desember 2005 um að vísa afsalinu frá þinglýsingu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, sýslumaðurinn á Akureyri, greiði varnaraðilum, H-kk-þgf S-kk-þgf, G-kvk-þgf Þ. H-kvk-þgf, S-kk-þgf K-kk-þgf og B-kk-þgf Ó-kk-þgf, samtals 150.000 krónur í kærumálskostnað.
394/2005

Aðilar deildu um hvort ákvæði um greiðslu fæðispeninga, sem taldist hluti af þeim kjarasamningi sem gilti á þeim tíma sem krafa H náði til, væri í gildi og hvort K bæri að fara eftir því. Óumdeilt var að fæðispeningar samkvæmt ákvæðinu voru við það miðaðir að starfsmaður fengi hvorki fæði né aðgang að niðurgreiddu fæði. Svo hagaði til með H. Varð því að telja að samkvæmt orðanna hljóðan ætti H rétt á greiðslum samkvæmt ákvæðinu. Upplýst var að aldrei hafi verið greiddir fæðispeningar samkvæmt umræddu ákvæði, en jafnframt að það hafi verið vegna þess að þeir starfsmenn sem ákvæðið náði til hafi annaðhvort fengið fæði eða aðgang að niðurgreiddu fæði. Það var hins vegar ekki talið leiða til þess að ákvæðið væri ekki lengur í gildi og var H talinn geta byggt rétt sinn til fæðispeninga á því. Þá var ekki fallist á þá málsástæðu K að krafa H væri fallin niður fyrir tómlæti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 31. ágúst 2005. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðst í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, Kögun hf., greiði stefnda, H-kk-þgf E-kk-þgf S-kk-þgf, málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 450.000 krónur.
394/2006

Fallist var á kröfu K um að opinber skipti til fjárslita á milli hennar og M færi fram vegna loka á sambúð þeirra. Hafnað var kröfu M um að K legði fram tryggingu fyrir skiptakostnaði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. júní 2006, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um opinber skipti til fjárslita milli aðilanna vegna loka óvígðrar sambúðar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila um opinber skipti, en til vara verði henni gert að setja tryggingu fyrir greiðslu kostnaðar af skiptunum. Í báðum tilvikum krefst sóknaraðili málskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
395/2005

Aðilar deildu um hvort ákvæði um greiðslu fæðispeninga, sem taldist hluti af þeim kjarasamningi sem gilti á þeim tíma sem krafa M náði til, væri í gildi og hvort K bæri að fara eftir því. Óumdeilt var að fæðispeningar samkvæmt ákvæðinu voru við það miðaðir að starfsmaður fengi hvorki fæði né aðgang að niðurgreiddu fæði. Svo hagaði til með M. Varð því að telja að samkvæmt orðanna hljóðan ætti M rétt á greiðslum samkvæmt ákvæðinu. Upplýst var að aldrei hafi verið greiddir fæðispeningar samkvæmt umræddu ákvæði, en jafnframt að það hafi verið vegna þess að þeir starfsmenn sem ákvæðið náði til hafi annaðhvort fengið fæði eða aðgang að niðurgreiddu fæði. Það var hins vegar ekki talið leiða til þess að ákvæðið væri ekki lengur í gildi og var M talinn geta byggt rétt sinn til fæðispeninga á því. Þá var ekki fallist á þá málsástæðu K að krafa M væri fallin niður fyrir tómlæti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 31. ágúst 2005. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í aðilaskýrslu sinni fyrir dómi kvaðst stefndi ekki sjálfur hafa gert athugasemdir við áfrýjanda um að fjárhæð fæðispeninga væri of lág, en það hafi tveir samstarfsmenn hans gert og hafi starfsmenn áfrýjanda verið „saman í þessu.“ Rafiðnaðarsamband Íslands hafi svo í byrjun árs 2001 gert þeirra vegna athugasemdir um þetta við fjármálastjóra áfrýjanda. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðst í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, Kögun hf., greiði stefnda, M-kk-þgf H-kk-þgf, málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 450.000 krónur.
397/2005

L höfðaði mál á hendur J og H til heimtu eftirstöðva kaupverðs fasteignar, sem L seldi J og H með kaupsamningi í apríl 2004, en J og H höfðu haldið eftir greiðslu samkvæmt samningnum vegna ætlaðra galla á hinni seldu eign. Talið var, að þó að krafa J og H á grundvelli matsgerðar yrði að fullu tekin til greina væri ekki unnt að líta svo á að annmarkar á eigninni rýrðu verðmæti hennar svo nokkru varðaði í merkingu 1. mgr. 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Þá gat fyrirhuguð viðgerð á sameign fasteignarinnar, ekki heldur talist galli í skilningi fasteignakaupalaga. Var því ekki fallist á að J og H ættu kröfu á hendur L vegna galla á fasteigninni og voru þau dæmd til að greiða L eftirstöðvar kaupverðs eignarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 5. september 2005. Þau krefjast þess aðallega að þeim verði einungis gert að greiða stefndu 22.451 krónu, en til vara að krafa stefndu verði lækkuð. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur verða dæmd til að greiða stefndu málskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, J-kk-nf F-kk-nf J-kk-nf og H-kvk-nf V. R-kvk-nf, greiði óskipt stefndu, L-kvk-þgf G-kvk-þgf, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.