424/2007

Tveir hundar, annar í eigu V, bitu nokkur lömb til dauða og voru í kjölfar þess skotnir. Er V kom til að sækja hræ af hundi sínum veittist hann með ofbeldi að eigendum fjárins, sem drepið hafði verið. Var hann sakfelldur fyrir líkamsárás í tvígang gegn A, sem taldist í báðum tilvikum varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og einu sinni gegn E með því að hrinda henni þannig að hún féll í jörðina með þeim afleiðingum að hún hlaut brot á efri hluta sköflungsbeins og tognun og eymsli á miðlægu hliðarbandi í hné. Taldist síðastgreind árás varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlag. V var hins vegar sýknaður af þeim þætti ákæru er varðaði húsbrot á heimili F og G. Refsing V þótti hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi skilorðsbundið til tveggja ára.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 31. júlí 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og refsing hans þyngd.

Ákærði krefst sýknu af III. ákærulið en að héraðsdómur verði staðfestur að öðru leyti en hvað varðar ákvörðun refsingar fyrir brot samkvæmt II. ákærulið. Hann krefst þess að honum verði ekki gerð sérstök refsing í máli þessu.

I.

Svo sem nánar greinir í héraðsdómi var A, bóndi að B í C-hreppi, staddur á D að kvöldi 15. júní 2006. Hann hringdi heim til E konu sinnar til þess að segja henni að heimkoma hans myndi dragast. Hún sagði honum þá að þegar hún hafi komið úr fjárhúsunum skömmu áður hafi hún heyrt mikið jarm og ókyrrð í fénu sunnan við tún. Hún hafi gengið að og heyrt þá hund gelta og séð hvar hann var að hamast í fénu. Hún hafi flýtt sér heim og gert mági sínum F viðvart. Hann er refaskytta sveitarinnar og býr einnig í B ásamt konu sinni G, en þar er tvíbýli. Með kíki hafi E og séð annan hund á sömu slóðum. A flýtti sér heim og hitti konu sína og óku þau suður fyrir tún. Hún taldi sig þekkja annan hundinn, hann væri frá H 2 og hún hefði hringt þangað og sagt frá atburðinum.

Þegar komið var suður fyrir tún hittu þau F, sem þá hafði náð að fella báða hundana. Hann hafði fundið fimm nýdrepin lömb til viðbótar við eitt sem E hafði þegar fundið. Mikil ókyrrð var í fénu og mörg lömb virtust undanvillt. Þau fóru saman um næsta nágrenni og fundu fjögur lömb verulega blóðug á lærum, greinilega bitin. Síðar kom í ljós að hundarnir höfðu drepið samtals fimmtán lömb. Þau ákváðu að gera lögreglu viðvart og óska aðstoðar hennar. Lögreglan kom á staðinn og tók skýrslu. Að svo búnu var þess óskað að hún tilkynnti hundsdrápið að H 1. Lögreglumaður fór þangað og hitti þar fyrir húsfreyjuna og skýrði málið fyrir henni. Ákærði kom að B með syni sínum síðar um kvöldið. Íbúðarhús F og G er neðar en íbúðarhús A og E, og eru nærri 100 metrar á milli. Um kl. 22.30 urðu A og E vör við bíl sem ekið var eftir heimreiðinni og þóttust þau þekkja þar bíl frá H 1. Honum var ekið að húsi F. F hafði skömmu áður komið heim og sagt konu sinni hvað gerst hafði, læst húsinu og farið í sturtu. G heyrði bankað á þvottahúsdyrnar og fór til dyra. Þegar hún lauk upp var þar ákærði sem að sögn hennar ruddist inn og spurði hvar F væri. G kvaðst ekki hafa viljað að hann ryddist inn á F í sturtunni og því sagt að hann væri ekki heima, en ákærði ekki sagst trúa því. Kvað G að eftir nokkra pústra hafi hún náð að ýta ákærða út og skella í lás.

Þá fór ákærði að húsi A og E. A fór til dyra og stóð innan við þröskuldinn, sá að sonur ákærða stóð niðri á hlaði en ákærði gekk upp tröppurnar. A kvað ákærða þá hafa viðhaft tiltekin fúkyrði um B-menn. A hafi hváð við og ákærði þá endurtekið orð sín. Eftir nokkur frekari orðaskipti lagði ákærði hendur á A, svo sem nánar er lýst í héraðsdómi. Þar er og ítarleg lýsing á því sem gerðist í framhaldi um kvöldið.

II.

Ákærði er sakaður um að hafa brotið gegn heimilisfólki að B í fyrsta lagi með húsbroti hjá F og G, þá líkamsárás á A á tröppum og fyrir framan hús hans, því næst fyrir að hrinda E þegar verksummerki eftir dýrbítana voru skoðuð, og loks fyrir að veitast aftur að A í framhaldi af árásinni á E, allt eins og nánar greinir í ákæru.

G hefur lýst því að þegar hún heyrði barið að dyrum hafi hún tekið úr lás til að opna en þá hafi ákærði hrundið hurðinni upp og ruðst inn með látum, mjög æstur, og spurt um F. Hún hafi sagt að hann væri ekki heima og hún vissi ekki hvar hann væri. Ákærði hafi ætlað lengra inn en hún hafi hindrað hann. Hann hafi viðhaft mörg niðrandi ummæli um íbúa í B og þeim kæmi ekki við hvað hundar hans gerðu, það væri ekki þeirra mál. Hann hafi tekið tvisvar eða þrisvar í öxl henni og ýtt við henni. Hann hafi farið einu sinni út fyrir dyrnar og hún þá reynt að skella aftur en hann sett fótinn fyrir og komið aftur inn en svo hafi hún náð að setja hann út öðru sinni og þá skellt hurðinni aftur. Vegna æsingsins hafi ákærði verið ógnvekjandi. Ákærði viðurkennir að hafa tekið í húninn og ætlað inn án þess að banka en hurðin hafi verið læst og hann þá bankað. G hafi komið til dyra og hann farið inn og spurt um F og hún sagt að hann væri ekki heima, en ákærði hafi rengt hana. Sonur G og F var þarna með henni en hann gaf ekki skýrslu í málinu. Þegar þetta er virt verður að fallast á með héraðsdómi að gegn neitun ákærða sé ekki nægilega sannað að hann hafi framið húsbrot samkvæmt 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verður niðurstaða héraðsdóms um þennan ákærulið því staðfest.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða í öðrum og þriðja ákærulið. Í fjórða ákærulið er ákærði sakaður um að hafa veist að A og skellt honum í jörðina. Ekki er gert að skilyrði að áverkar hljótist af árás til þess að hún verði felld undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Með framburði vitna þeirra er í héraðsdómi greinir er nægilega í ljós leitt að ákærði hafi framið þann verknað sem lýst er í þessum ákærulið og verður hann því sakfelldur fyrir hann.

Ekki verður fallist á með héraðsdómi að atvik séu með þeim hætti að líta megi við ákvörðun refsingar til niðurlagsákvæðis 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga. Ákærði veittist með offorsi og ofbeldi að nágrönnum sínum. Með hliðsjón af framangreindu og forsendum héraðsdóms að öðru leyti þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Með hliðsjón af þessum málsúrslitum verður ákærða gert að greiða allan sakarkostnað málsins í héraði og áfrýjunarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans á báðum dómstigum, sem ákveðin eru í einu lagi að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, V-kk-nf T-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og áfrýjunarkostnað, samtals 536.998 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns á báðum dómstigum, G-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, samtals 448.200 krónur.