403/2009

Í banki krafði J um greiðslu á rúmlega sex milljónum króna á grundvelli sjálfskuldarábyrgðar er J hafði ritað undir vegna yfirdráttarheimildar á reikningi sem stofnaður var af G ehf. Sýknukrafa J var meðal annars reist á því að ekki hafi verið gætt ákvæða samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga, sem Í var aðili að, er J tókst ábyrgðina á hendur. Talið var að þar sem eigandi reikningsins hafi verið einkahlutafélag hafi Í ekki verið skylt samkvæmt fyrrgreindu samkomulagi að meta greiðslugetu G ehf. vegna þeirrar ábyrðar er J gekkst í. J væri því bundinn við þá ábyrgðaryfirlýsingu sem hann undirritaði og engar forsendur væru til að víkja henni til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936. Var Krafa Í því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. júlí 2009. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 6.200.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. október 2007 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málavöxtum og málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar kemur fram gekkst stefndi 28. maí 2002 undir sjálfskuldarábyrgð ásamt fleirum vegna allt að 7.000.000 króna yfirdráttarheimildar á reikningi H-kvk-ef I-kvk-ef nr. 5858 hjá áfrýjanda. Lýsir stefndi því svo í skýrslu fyrir héraðsdómi að einungis hafi átt að vera þörf fyrir þessa yfirdráttarheimild í stuttan tíma. Í árslok 2004 mun áfrýjandi hafa krafist uppgjörs þar sem skuldin var enn ógreidd. Á þeim tíma bar stefndi ekki fyrir sig að áfrýjandi hefði vanrækt að fara eftir fyrirmælum samkomulags „um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga“ og að af þeim sökum mætti draga gildi ábyrgðar hans í efa. Þess í stað gekkst hann að nýju í ábyrgð fyrir 6.200.000 krónum 27. desember 2004 vegna yfirdráttarheimildar, nú vegna reiknings nr. 5612 á nafni nýstofnaðs einkahlutafélags G. A-kk-ef, sem síðar mun hafa breytt um nafn og heiti nú Húsþak ehf. Gat stefnda ekki dulist að tilgangur þessa var að greiða upp skuldina á reikningi nr. 5858 og var það gert fáum dögum síðar. Þar sem eigandi reiknings nr. 5612 var einkahlutafélag var áfrýjanda ekki skylt samkvæmt ofangreindu samkomulagi að meta greiðslugetu hans vegna þeirrar ábyrgðar sem stefndi gekkst í. Af framangreindu leiðir að stefndi er bundinn við þá ábyrgðaryfirlýsingu sem hann undirritaði 27. desember 2004 og eru engar forsendur til að víkja henni til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Verður krafa áfrýjanda því tekin til greina eins og nánar greinir í dómsorði.

Stefnda verður gert að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Stefndi, J-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf, greiði áfrýjanda, Íslandsbanka hf., 6.200.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. október 2007 til greiðsludags.

Stefndi greiði áfrýjanda samtals 450.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.