133/2005

Ó var sakfelldur fyrir tilraun til nauðgunar en hann var 24 ára þegar hann framdi brotið. Fallist var á með héraðsdómi að árás hans hafi verið fólskuleg og að hann hafi beitt konuna talsverðu líkamlegu ofbeldi. Hins vegar var við ákvörðun refsingar litið til þess að brotið var ekki fullframið, Ó hafði að eigin frumkvæði komið til lögreglu og gefið skýrslu um brot sitt, og þegar greitt þær miskabætur sem dæmdar voru í héraði. Þegar allt þetta var virt þótti refsing Ó hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 23. mars 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms á sakfellingu en þyngingar á refsingu. Jafnframt er krafist 1.000.000 króna í miskabætur til handa brotaþola auk vaxta og dráttarvaxta eins og í héraðsdómi greinir.

Ákærði lýsti yfir áfrýjun héraðsdóms til mildunar á refsingu og lækkunar á fjárhæð miskabóta. Við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti féll hann frá kröfu um lækkun miskabóta og unir niðurstöðu héraðsdóms um þær.

Brotaþoli mun þegar hafa fengið greiddar bætur úr ríkissjóði samkvæmt niðurstöðu héraðsdóms á grundvelli ákvæða laga nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota og hefur ákærði endurgreitt ríkissjóði bæturnar, sbr. 19. gr. laganna. Verður að skilja miskabótakröfu ákæruvalds hér fyrir dómi þannig að hún lúti að greiðslu á 400.000 króna bótum umfram það sem kveðið var á um í héraðsdómi og ákærði hefur samkvæmt framansögðu að fullu greitt. Með vísan til dómvenju og þess að fram kom í skýrslu Þ-kvk-ef F-kvk-ef sálfræðings 26. janúar 2005 að brotaþola hefur tekist vel að vinna úr sálrænum afleiðingum verknaðarins eru ekki efni til að verða við kröfu um að ákveða brotaþola hærri miskabætur en gert var í héraðsdómi.

Í hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir tilraun til nauðgunar og brot hans heimfært undir 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlega nr. 19/1940 eins og henni var breytt með 2. gr. laga nr. 40/1992, sbr. 20. gr. laganna. Ákærði var 24 ára er hann framdi brotið. Fallist er á með héraðsdómi að árás ákærða hafi verið fólskuleg. Þá beitti hann konuna talsverðu líkamlegu ofbeldi. Til þess er hins vegar að líta við ákvörðun refsingar að brotið var ekki fullframið, sbr. 2. mgr. 20. gr. laga nr. 19/1940. Þá kom ákærði að eigin frumkvæði til lögreglu og gaf skýrslu um brot sitt, sbr. 9. tölulið 1. mgr. 74. gr. laganna. Hann hefur og, eins og að framan er rakið, þegar greitt þær miskabætur sem dæmdar voru í héraði. Þegar allt þetta er virt þykir með hliðsjón af fordæmum Hæstaréttar refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins í héraði, samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað, að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði. Með vísan til 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála verður ákærði dæmdur til að greiða helming sakarkostnaðar fyrir Hæstarétti, samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun og þóknun réttargæslumanns brotaþola, að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, Ó-kk-nf L-kk-nf R-kk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði.

Ákærði er sýkn af kröfu um greiðslu frekari miskabóta til handa brotaþola, A.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði, 405.500 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 199.200 krónur og þóknun til réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef L-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 174.300 krónur.

Ákærði greiði helming áfrýjunarkostnaðar málsins 461.422 krónur, þar með talinn helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, K-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur og þóknunar til réttargæslumanns brotaþola, S-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.