152/2016

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið A í andlitið með þeim afleiðingum að A hlaut sprungu og bólgu á efri vör. Við ákvörðun refsingar var talið auka á alvarleika verknaðarins að brot X beindist gegn fyrrverandi stjúpsyni hans. Á hinn bóginn var litið til þess að X hafði ekki áður hlotið refsidóm og að nokkur dráttur hafði orðið á málinu. Var refsing X ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða A 250.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. febrúar 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af kröfu ákæruvaldsins. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð.

Brotaþoli, A, krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákæra var gefin út í máli þessu 18. ágúst 2015 en með framhaldsákæru 25. nóvember sama ár var bótakrafa brotaþola sett fram. Samkvæmt fyrri málslið 1. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal kröfu eftir 1. eða 2. mgr. 172. gr. laganna komið á framfæri við lögreglu meðan á rannsókn máls stendur eða við ákæranda áður en ákæra er gefin út. Heimilt er þó eftir síðari málslið 1. mgr. 173. gr. að koma kröfu á framfæri við ákæranda eftir útgáfu ákæru ef fullnægt er skilyrðum 1. mgr. 153. gr. til útgáfu framhaldsákæru í máli eða ákærði samþykki, enda sé að öðru leyti fullnægt skilyrðum þess að hafa megi slíka kröfu uppi í málinu. Framhaldsákæran var birt ákærða í upphafi aðalmeðferðar málsins 17. desember 2015 og samþykkti hann að bótakrafan kæmist að í málinu.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi taldi fjölskipaður héraðsdómur að framburður brotaþola væri trúverðugur og að hann fengi stoð í framburði fjögurra nafngreindra vitna. Þá vísaði dómurinn til fyrirliggjandi atvikaskráningar frá áfangaheimili því sem brotaþoli dvaldi á þegar atvik málsins urðu. Umrædd atvikaskráning var gerð í beinu framhaldi af því að brotaþoli kom á heimilið eftir að ákærði ók honum þangað og er því samtímagagn um atvik málsins. Kom þar fram lýsing á ástandi brotaþola sem hafi greinilega ekki liðið vel, hann hafi skolfið og grátið ásamt því sem hann hafi haldið um efri vörina og þurrkað blóð af henni. Þar var einnig haft eftir brotaþola að ákærði hefði orðið reiður vegna þess að brotaþoli hefði ekki mætt á sundæfingu og hafi slegið hann. Loks er til þess að líta að ákærði hefur ekki gefið neina sennilega skýringu á þeim áverka sem brotaþoli hlaut. Þegar allt framangreint er virt eru engin efni til að hnekkja því mati héraðsdóms að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi slegið brotaþola í andlitið með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Verður því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæðis.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verða ákvæði hans um refsingu ákærða, einkaréttarkröfu brotaþola og sakarkostnað staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða brotaþola 150.000 krónur í málskostnað við að halda kröfu sinni fram fyrir Hæstarétti, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður

Ákærði, X, greiði brotaþola, A, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 450.842 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 434.000 krónur.