115/2008

V og D  keyptu einbýlishús af G og H. V og D töldu eignina haldna göllum sem lutu að því að gluggafrágangur og frágangur útveggjaklæðningar hússins hefði verið ófullnægjandi og rangur. Þau kröfðust greiðslu skaðabóta eða afsláttar vegna þessa og skaðabóta úr hendi G á grundvelli reglna skaðabótaréttar um sérfræðiábyrgð, en hann hefði verið byggingarstjóri við byggingu hússins. Í mati dómkvadds matsmanns kemur fram að frágangur bæði glugga og útveggjaklæðingar hússins hefði verið ófullnægjandi. Talið var að skemmdirnar hefðu verið þess eðlis að V og D hefðu ekki mátt gera sér grein fyrir þeim við skoðun á eigninni. Fyrir Hæstarétti höfnuðuð G og H því að matsgerð dómkvadds manns yrði lögð til grundvallar úrlausn málsins, einkum á þeim grunni að matsmaður hefði byggt niðurstöðu sína á skoðun eignarinnar eftir að viðgerðir hefðu farið fram. Ekki var fallist á málsástæður G og H þar sem þau höfðu ekki með yfirmati eða á annan hátt leitast við að fá niðurstöður matsmanns, sem héraðsdómur lagði til grundvallar, hnekkt, þar með talið að grundvöllur matsgerðar hefði ekki verið fullnægjandi. Í framburði húsasmiðsins K fyrir dómi kom fram að hann hefði verið fenginn til að skipta um undirstykki í gluggum hússins sumarið 2006 og hefðu þá komið í ljós fúaskemmdir. Talið var að V og D hefðu fyrst mátt verða gallanna vör um það leyti er framangreind viðgerð hefði átt sér stað. V og D sendu G og H tilkynningu sem  uppfyllti fyrirmæli 1. mgr. 48. gr. laga nr. 40/200,  innan sjö mánaða frá því að þau máttu verða gallanna vör. Var því ekki fallist á með G og H að krafa V og D hefði fallið niður fyrir tómlæti. Með þessum athugasemdum var niðurstaða héraðsdóms staðfest með vísan til forsenda. G og H voru því dæmd til að greiða V og D skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 27. febrúar 2008. Þau krefjast aðallega sýknu af kröfu stefndu en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsatvikum og málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Áfrýjendur hafna því að matsgerð dómkvadds manns verði lögð til grundvallar úrlausn málsins, einkum á þeim grunni að matsmaður byggi niðurstöðu sína á skoðun eignarinnar eftir að viðgerðir hafi farið fram. Við málflutning í Hæstarétti var af hálfu áfrýjenda vefengt að listar sem matsmaður athugaði hafi verið úr húsinu. Ekki verður séð að slík athugasemd hafi áður verið gerð og kemur hún því ekki til álita fyrir Hæstarétti samkvæmt 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Fram kemur í bókun á matsfundi að til staðar hafi þá verið nokkrir glerfalslistar og hluti af gluggakörmum sem matsbeiðendur hafi varðveitt. Ennfremur var bókað að matsmaður skyldi meðal annars byggja mat sitt á ljósmyndum og því sem fram komi á matsfundi. Ljósmyndir eru skýrar og hefur ekki verið vefengt að þær hafi verið teknar á meðan viðgerð stóð yfir. Þá kom fram á matsfundi frásögn áfrýjanda G-kk-ef, sem byggði húsið og var byggingarstjóri þess, af þeirri aðferð sem notuð hafði verið við gerð og frágang glugganna og við útveggjaklæðningu. Matsmaður skoðaði sjálfur klæðningu og nefnda gluggalista. Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, lagði niðurstöður matsmanns til grundvallar. Áfrýjendur hafa ekki með yfirmati eða á annan hátt leitast við að fá þessari niðurstöðu hnekkt fyrir Hæstarétti, þar með talið að grundvöllur matsgerðar hafi ekki verið fullnægjandi.

Með vísan til raka héraðsdóms er staðfest niðurstaða hans um að umrætt hús hafi verið haldið göllum við sölu þess til stefndu. Gallar þessir voru leyndir. Í vætti K-kk-ef G-kk-ef Ó-kk-ef húsasmiðs kom fram að hann hefði verið fenginn til að skipta um undirstykki í gluggum hússins sumarið 2006 og hefðu þá komið í ljós fúaskemmdir. Fyrir Hæstarétti hafa áfrýjendur ekki fært fram gögn er hnekkja þeirri niðurstöðu að stefndu hafi fyrst mátt verða gallanna vör um það leyti er framangreind viðgerð átti sér stað. Stefndu sendu áfrýjendum tilkynningu 29. desember 2006 sem uppfyllir áskilnað um efnislegt inntak samkvæmt 1. mgr. 48. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Verður við það miðað að nægilega sé fram komið að tilkynningin hafi verið send innan sjö mánaða frá því að stefndu máttu verða gallanna vör. Eins og málið er vaxið verður talið að tilkynningin hafi verið send í tæka tíð. Verður því ekki fallist á með áfrýjendum að krafa stefndu sé fallin niður fyrir tómlæti.

Að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur skulu greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, G-kk-nf B-kk-nf og H-kvk-nf E-kvk-nf M-kvk-nf, greiði stefndu, V-kk-þgf A-kk-þgf og D-kvk-þgf M-kvk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.