138/2010

Úrskurður héraðsdóms, sem ógilti ákvörðun dómsmálaráðherra um að X skyldi framseldur til Póllands, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. mars 2010, sem stimpluð er um móttöku Héraðsdóms Reykjavíkur 8. mars 2010 og barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum þann dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. mars 2010, þar sem ógilt var ákvörðun dómsmálaráðherra 21. október 2009 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og staðfest verði ákvörðun dómsmálaráðherra 21. október 2009 um að framselja varnaraðila til Póllands.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og málsvarnarlauna úr ríkissjóði.

Með bréfi pólskra yfirvalda 2. júlí 2009 barst dómsmálaráðherra krafa héraðsdóms í Pleszew, Póllandi um framsal varnaraðila til fullnustu refsidóms svo sem greinir í hinum kærða úrskurði. Var honum kynnt krafan 6. október 2009. Við skýrslutöku af því tilefni komu fram upplýsingar um persónulegar aðstæður hans. Í ákvörðun ráðherra 21. sama mánaðar kemur fram að skilyrðum laga til framsals sé fullnægt að því er varðar refsiramma brots þess sem varnaraðili hafi verið sakfelldur fyrir og að refsing sé ekki fyrnd. Einnig er í ákvörðuninni fjallað um undanþáguákvæði 7. gr. laga nr. 13/1984 án þess að varnaraðili hefði gert sérstaka kröfu um það eða framvísað gögnum til stuðnings slíkri kröfu, en réttur hans til þess hafði réttilega verið kynntur honum við skýrslutöku lögreglu að viðstöddum réttargæslumanni. Var það mat ráðherra að aðstæður varnaraðila stæðu ekki í vegi fyrir framsali hans. Varnaraðili mótmælti framsali þegar honum var kynnt ákvörðun ráðherra 29. október 2009 og daginn eftir krafðist hann þess með vísan til 14. gr. laga nr. 13/1984 að borið yrði undir Héraðsdóm Reykjavíkur hvort skilyrði fyrir framsali samkvæmt lögunum væru fyrir hendi. Krafðist hann þess að ákvörðunin yrði felld úr gildi. Ekki var skilað greinargerð af hálfu varnaraðila við meðferð málsins í héraði og í hinum kærða úrskurði eru málsástæður varnaraðila ekki raktar. Hins vegar kemur fram í úrskurðinum að hinn 8. febrúar 2010 hafi brotaþoli í sakamáli því sem er grundvöllur framsalskröfunnar móttekið bætur sem varnaraðili hafi verið dæmdur til að greiða henni. Var sú greiðsla meðal skilyrða fyrir frestun fullnustu refsingar hans í því máli. Í hinum kærða úrskurði er talið að greiðslan og aðstæður varnaraðila eigi að leiða til þess að ekki verði fallist á framsal.

Bótagreiðslan átti sér stað eftir að ákvörðun ráðuneytisins hafði verið tekin. Verður ekki séð að varnaraðili hafi óskað eftir endurupptöku málsins hjá ráðherra á þeim grundvelli. Ekki eru efni til að dómstólar hnekki mati dómsmálaráðherra 21. október 2009 og verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, J-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 150.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.