196/2010

S var gefið að sök að hafa frá hausti eða vetri 2001, er A var 14 ára, til þess dags er hún varð 18 ára, tælt hana með gjöfum, m.a. peningum, skartgripum og fatnaði, og með því að nýta sér yfirburði sína gagnvart henni vegna aldurs- og þroskamunar, til að hafa við sig nánast daglega samræði og önnur kynferðismök á heimili sínu. Var háttsemin talin varða við 3. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. S bar því við að hann hafi kynnst A í september 2001 og að hafa haft tíð samskipti við hana frá þeim tíma til vors 2007. S gekkst við því að hafa reglulega gefið A gjafir, m.a. peninga, skartgripi og fatnað. Þá  viðurkenndi hann að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við A á heimili sínu, en  framburður hans um það hvenær hann tók upp kynferðislegt samband við A var nokkuð á reiki og þótti það rýra trúverðugleika framburðar hans. Þá þótti ótrúverðugur framburður S um að hann hafi ekki vitað um réttan aldur A fyrr en hún hafi verið orðin 18 ára gömul. Með dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, þótti sannað að S  hefði gerst sekur um háttsemi þá sem í ákæru greindi, en þó þannig að miða bæri við að hann hefði fyrst haft samræði eða önnur kynferðismök við A í byrjun árs 2002 þegar A var 14 ára. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að S ætti sér engar málsbætur og hann hefði brotið gróflega og ítrekað gegn ungri stúlku á viðkvæmu aldurs- og þroskaskeiði hennar. Þá var litið til þess að brot S voru viðvarandi og stóðu í langan tíma og honum hefði mátt vera það ljóst hversu alvarlegar afleiðingar atferli hans hlyti að hafa fyrir líf og sálarheil A. Var refsing hans talin hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár. Þá var S gert að greiða A 1.200.000 krónur í bætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. mars 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjum. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða, en refsing hans þyngd.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.500.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. mars 2008 til 27. júní 2009, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að dæmdar bætur verði lækkaðar.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um annað en vexti af dæmdri bótakröfu, en um þá fer eins og í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að einkaréttarkrafa A skal bera vexti samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. mars 2008 til 27. júní 2009, en dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði, S-kk-nf T-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 757.363 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kvk-ef E. H-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.