arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
67/2003

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi með vísan til c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. febrúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 16. febrúar 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 10. mars nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, enda hefur sóknaraðili ekki kært hann fyrir sitt leyti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
73/2003

I hugðist ráðstafa eignarhluta sínum í jörðinni V til þriggja nafngreindra einstaklinga og ritaði lögmaður hennar sveitarfélaginu D bréf af því tilefni þar sem áform þessi voru kynnt.  Jafnframt var þess farið á leit við D að sveitarfélagið afsalaði sér forkaupsrétti skv. jarðalögum nr. 65/1976. Engin gögn um söluna fylgdu erindinu, en lögmaður I lagði fram ódagsett og óundirrituð drög að kaupsamningi þegar eftir því var leitað. Tilkynnti D að sveitarfélagið hygðist neyta forkaupsréttar í samræmi við ákvæði jarðalaga. Afturkallaði I þá beiðni sína til D. Taldi héraðsdómur, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, að  í bréfi lögmanns I hafi erindi á grundvelli 6. gr. jarðalaga verið beint til D, samhliða ósk um að sveitarfélagið afsalaði sér fyrirfram forkaupsrétti, ef til umræddrar sölu jarðarinnar kæmi. Þar sem ekki hafi legið fyrir kaupsamningur um jarðarhlutann sem bindandi hafi verið fyrir I, hafi forkaupsréttur D samkvæmt jarðalögum ekki orðið virkur og var I því sýknuð af kröfu D í málinu.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. febrúar 2003. Hann krefst þess aðallega að stefndu verði gert að gefa út afsal til sín fyrir 1/6 hluta í jörðinni Vatni í Dalabyggð með öllu því, sem þeim eignarhluta fylgir, að viðlögðum dagsektum til áfrýjanda að fjárhæð 15.000 krónur, sem falli á að liðnum 15 dögum frá uppsögu dóms, gegn greiðslu á 1.500.000 krónum með ársvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 7. desember 2001 til greiðsludags. Til vara krefst áfrýjandi þess að kveðið verði á um framangreinda skyldu stefndu gegn „greiðslu annarrar fjárhæðar með eða án vaxta allt að mati dómsins.“ Í báðum tilvikum krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Dalabyggð, greiði stefndu, I-kvk-þgf Ó-kvk-þgf, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
79/2003

M og B gerðu með sér samning um kaup B á 18 raðhúsum. Þegar kom að uppgjöri eftirstöðva kaupsamningsgreiðslna setti B fram útreikninga sína um greiðslu verðbótaþáttar samningsins og skeikaði þar verulegu miðað við útreikninga M, sem í framhaldi af þessu stefndi B til greiðslu mismunarins. Talið var að samningur aðila yrði helst skilinn svo að greiðslur B til M skyldu taka verðbreytingum miðað við þann tíma er þær voru raunverulega inntar af hendi, en ekki miðað við stöðuuppgjör, svo sem B hélt fram. Kröfur M voru samkvæmt þessu teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. febrúar 2003. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málavöxtum er lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Áfrýjandi hefur gert athugasemdir við það sem fram kemur í héraðsdómi um að hann hafi einn staðið að skráningu um verkframvindu og bent á að sú skráning hafi að mestu byggst á upplýsingum frá stefnda.

Framanritað breytir hins vegar ekki því að orðalag ákvæða samnings aðila, sem tíunduð eru í héraðsdómi, verður helst skilið svo að greiðslur áfrýjanda til stefnda á 70% af kaupverði skyldu taka verðbreytingum miðað við þann tíma er þær voru raunverulega inntar af hendi, en ekki miðað við stöðuuppgjör. Er sú túlkun á ákvæðum samningsins einnig í samræmi við útreikninga á verðbótum vegna þeirra greiðslna á kaupverði sem þegar höfðu átt sér stað á milli aðila á grundvelli samningsins, en fram er komið að þær greiðslur innti áfrýjandi af hendi án athugasemda og án tillits til stöðu byggingaframkvæmda á þeim tíma. Samkvæmt framanrituðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti verður ákveðinn í einu lagi, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, Búmenn hsf., greiði stefnda, Mark-Húsi ehf., samtals 800.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
7/2003

X var sakaður um að hafa veitt A stunguáverka á síðu að kvöldi 24. desember 2002 en X hafði borið við minnisleysi um atburði þess kvölds. Að virtum framburði vitna hjá lögreglu var ýmislegt óljóst um málsatvik. Hvað sem því leið var lögreglan ekki talin hafa fært viðhlítandi rök fyrir því að gæsluvarðhald yfir varnaraðila væri nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Voru því ekki næg efni til að verða við kröfu lögreglu um áframhaldandi gæsluvarðhald, sem eingöngu var reist á 2. mgr. 103. gr. laga um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. janúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 17. febrúar nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Eins og rakið er í úrskurði héraðsdóms er varnaraðili grunaður um að hafa veitt A stunguáverka á síðu að kvöldi þriðjudagsins 24. desember 2002. Varnaraðili hefur borið við minnisleysi um atburði þess kvölds. Að virtum framburði vitna hjá lögreglu er ýmislegt óljóst um málsatvik. Hvað sem því líður hefur sóknaraðili ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að gæsluvarðhald yfir varnaraðila sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Eru því ekki næg efni til að verða við kröfu sóknaraðila, sem eingöngu er reist á 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
82/2003

Á árinu 1998 lögðu S og L, eiginkona hans, fram kæru á hendur H fyrir hótanir í sinn garð og ítrekað ónæði. Ríkissaksóknari ákvað 30. júní 1998 að rannsókn gæfi ekki tilefni til frekari aðgerða af hálfu ákæruvalds, sbr. 112. gr. laga um meðferð opinberra mála nr. 19/1991. Í september 2001 krafðist H miskabóta úr hendi S á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið að framburður vitna fyrir dóminum staðfesti að kæra á hendur H hafi ekki verið algerlega að tilefnislausu og að H hafi ekki sýnt fram á að kæran hafi verið sett fram í þeim tilgangi að sverta mannorð hans. Taldist H því ekki eiga rétt á miskabótum úr hendi S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 4. mars 2003. Hann krefst þess, að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.000.000 krónur í miskabætur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. október 2001 til greiðsludags, auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál, en honum var veitt gjafsókn fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði málskostnað fyrir Hæstarétti, sem renni í ríkissjóð, svo sem í dómsorði greinir. Um gjafsóknarkostnað fyrir Hæstarétti fer eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf, greiði 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti, sem renni í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefnda, S-kk-ef K-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 200.000 krónur.
85/2003

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. mars 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. mars 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 16. apríl nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldi, ef til þess kemur, verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili þýskur ríkisborgari og hefur verið búsettur í Þýskalandi. Í málatilbúnaði sóknaraðila kemur meðal annars fram að rannsókn hafi áður beinst að varnaraðila vegna fíkniefnabrota, en hann hafi farið af landi brott áður en tókst að birta honum ákærur í þeim málum. Ekki hafi verið unnt að fá hann framseldan hingað, því þýsk lög banni framsal þarlendra ríkisborgara. Hann hafi síðan verið handtekinn í Hollandi á síðasta ári og framseldur til Íslands 3. janúar sl. Með vísan til þessa má ætla að varnaraðili muni reyna að komast úr landi eða leynast eða koma sér á annan hátt undan málsókn eða fullnustu refsingar. Er því fullnægt skilyrðum til að beita gæsluvarðhaldi yfir varnaraðila á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, en ekki verður fallist á að farbann geti hér komið í stað gæsluvarðhalds. Þegar af þessum ástæðum verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
87/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að stöðva fjárnámsgerð, sem P krafðist að næði fram að ganga hjá F. Var málinu vísað frá Hæstarétti þar sem höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá F, var undir áfrýjunarfjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. febrúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. mars sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. febrúar 2003, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 31. júlí 2002 um að stöðva fjárnámsgerð, sem sóknaraðili krafðist að næði fram að ganga hjá varnaraðila. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Hann krefst þess að framangreind ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og lagt fyrir hann að halda fjárnámsgerðinni áfram. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili leitaði fjárnámsins, sem deilt er um heimild fyrir í málinu, með beiðni til sýslumannsins í Reykjavík 19. júní 2002. Samkvæmt beiðninni var höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá varnaraðila, 400.000 krónur. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 6. gr. laga nr. 38/1994, verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. fyrrnefndu laganna og 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989, svo sem slegið var föstu meðal annars í dómum Hæstaréttar í dómasafni 1994, bls. 1101 og dómasafni 1999, bls. 4662, sbr. einnig dóm 16. janúar 2003 í máli nr. 573/2002. Áfrýjunarfjárhæð samkvæmt fyrstnefnda lagaákvæðinu er nú 410.991 króna. Sóknaraðila stoðar ekki að bera því við að líta megi á þetta mál og annað samkynja, sem fengið hefur númerið 88/2003, sem eitt mál væri og leggja saman fjárhæð krafnanna, sem þau varða, við mat á því hvort fullnægt sé skilyrðum fyrir málskoti. Brestur þannig skilyrði til kæru í málinu og verður að vísa því frá Hæstarétti.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, P-kk-nf P-kk-nf, greiði varnaraðila, Ferðamálasjóði, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
88/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að stöðva fjárnámsgerð, sem Á krafðist að næði fram að ganga hjá F. Var málinu vísað frá Hæstarétti þar sem höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá F, var undir áfrýjunarfjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. febrúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. mars sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. febrúar 2003, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 31. júlí 2002 um að stöðva fjárnámsgerð, sem sóknaraðili krafðist að næði fram að ganga hjá varnaraðila. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Hann krefst þess að framangreind ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og lagt fyrir hann að halda fjárnámsgerðinni áfram. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili leitaði fjárnámsins, sem deilt er um heimild fyrir í málinu, með beiðni til sýslumannsins í Reykjavík 19. júní 2002. Samkvæmt beiðninni var höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á hjá varnaraðila, 400.000 krónur. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 6. gr. laga nr. 38/1994, verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. fyrrnefndu laganna og 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989, svo sem slegið var föstu meðal annars í dómum Hæstaréttar í dómasafni 1994, bls. 1101 og dómasafni 1999, bls. 4662, sbr. einnig dóm 16. janúar 2003 í máli nr. 573/2002. Áfrýjunarfjárhæð samkvæmt fyrstnefnda lagaákvæðinu er nú 410.991 króna. Sóknaraðila stoðar ekki að bera því við að líta megi á þetta mál og annað samkynja, sem fengið hefur númerið 87/2003, sem eitt mál væri og leggja saman fjárhæð krafnanna, sem þau varða, við mat á því hvort fullnægt sé skilyrðum fyrir málskoti. Brestur þannig skilyrði til kæru í málinu og verður að vísa því frá Hæstarétti.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Á-kk-nf R-kk-nf P-kk-nf, greiði varnaraðila, Ferðamálasjóði, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
8/2003

Þ höfðaði mál á hendur vátryggingafélaginu V hf. til greiðslu bóta vegna umferðarslyss sem hún lenti í í októbermánuði 1990. Í málinu lá fyrir að Þ hafði einnig lent í umferðarslysum í júnímánuði sama árs svo og í janúarmánuði 1991. Mat læknirinn J varanlega örorku Þ samtals 15% vegna slysanna frá árinu 1990 og taldi að sú örorka skiptist jafnt milli þeirra. Var niðurstaða yfirmatsmanna einnig að varanleg örorka Þ vegna seinna slyssins á árinu 1990 væri 7,5% og að tímabært hafi verið að meta afleiðingar þess í árslok 1991. Voru þessar niðurstöður nánast einvörðungu byggðar á frásögn Þ, en ekki læknisfræðilegum gögnum. Þótti Þ vegna þessa ekki hafa sýnt fram á að hún hafi við slysið í októbermánuði 1991 orðið fyrir varanlegu tjóni sem V hf. bæri ábyrgð á. Var V hf. því sýknað af kröfu Þ.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. janúar 2003. Hún krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 3.557.750 krónur, en til vara 3.034.625 krónur, með nánar tilgreindum ársvöxtum frá 1. janúar 1993 til 19. september 2000 og með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem hún hefur notið á báðum dómstigum.

Stefndi krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður að fallast á það með héraðsdómara að áfrýjanda hafi ekki tekist að sýna nægilega fram á að hún hafi orðið fyrir því líkamstjóni, sem hún leitar í málinu bóta fyrir, í umferðarslysi 7. október 1990. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti. Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, Þ-kvk-ef J-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
94/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli, sem S hafði höfðað á hendur E vegna galla á fasteign, var vísað frá dómi. Var talið að S væri í málinu bundin af upphaflegri kröfugerð sinni og gæti ekki undir rekstri þess breytt grundvelli kröfunnar og rökstuðningi fyrir henni stefnda í óhag, sbr. 1. mgr. 111. gr. laga um meðferð einkamála. Annmarkar á matsgerðum þóttu slíkir að ekki yrði við þær stuðst til að ákveða afslátt samkvæmt upphaflegri kröfu S. Var málið svo vanreifað að þessu leyti og málatilbúnaður S í heild þannig úr garði gerður að ekki varð hjá því komist að vísa afsláttarkröfu hennar frá dómi án kröfu. Þar sem ekki var loku skotið fyrir það að S ætti kröfu á hendur E vegna galla á umræddri fasteign og þar með eftir atvikum skaðabótakröfu vegna tapaðra húsaleigutekna, þótti rétt að vísa einnig þeirri kröfu hennar frá dómi án kröfu vegna vanreifunar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. mars 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. febrúar 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurði héraðsdóms verði hrundið og lagt fyrir hann að fella dóm á kröfu hennar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kvk-nf R-kvk-nf V-kvk-nf, greiði varnaraðila, E-kk-þgf Ó-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
95/2003

Skilyrðum var talið fullnægt til að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála meðan mál hans var til meðferðar fyrir æðra dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. mars 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 28. maí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
97/2003

X kærði þá ákvörðun héraðsdóms að banna honum för frá Íslandi allt til 23. apríl 2003 en hann var grunaður um aðild að innflutningi á hassi til landsins. Fyrir lá að X hafði undanfarin ár dvalið í Thailandi og hafði hann lýst því fyrir lögreglu og dómi að hann hygðist fara þangað aftur. X neitaði allri aðild að málinu, en frásögn hans bar ekki saman við skýrslur annarra er tengdust því. Voru talin fyrir hendi skilyrði til að neyta heimildar í 110. gr. laga um meðferð opinberra mála til að banna X för úr landi. Var hin kærða ákvörðun því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. mars 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 21. sama mánaðar. Kærð er ákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 20. mars 2003, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til miðvikudagsins 23. apríl nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Verður að ætla að varnaraðili kæri ákvörðun héraðsdómara til að fá hana fellda úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun héraðsdómara verði staðfest.

Varnaraðili var handtekinn 20. febrúar 2003, grunaður um aðild að innflutningi á fíkniefnum, sem tollgæslan lagði hald á 19. sama mánaðar í vörugeymslu DHL á Keflavíkurflugvelli. Með ákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 21. febrúar 2003 var varnaraðila gert að sæta farbanni allt til fimmtudagsins 20. mars sl. Þann dag krafðist sóknaraðili þess að varnaraðila yrði bönnuð för úr landi allt til 23. apríl 2003. Sú krafa var tekin til greina með hinni kærðu ákvörðun.

Samkvæmt gögnum málsins er kominn fram rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi átt aðild að innflutningi á 1.166,33 g af hassi til landsins. Fyrir liggur að varnaraðili hefur undanfarin ár dvalið í Thailandi og hefur hann lýst því fyrir lögreglu og dómi að hann hyggist fara þangað aftur í þessum mánuði. Hefur varnaraðili neitað allri aðild að málinu, en frásögn hans ber ekki saman við skýrslur annarra er tengjast því. Fallast verður á með sóknaraðila að nauðsynlegt sé að tryggja nærveru varnaraðila til að ljúka megi rannsókn málsins og taka ákvörðun um hvort af saksókn verði. Samkvæmt þessu eru fyrir hendi skilyrði til að neyta heimildar 110. gr. laga nr. 19/1991 til að banna varnaraðila för úr landi. Verður hin kærða ákvörðun því staðfest.

Dómsorð:

Hin kærða ákvörðun er staðfest.