arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
559/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. ágúst 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. ágúst 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 29. ágúst 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að sér verði ekki gert að sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
55/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi áfram, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. janúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 16. febrúar 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í hinum kærða úrskurði er komist að þeirri niðurstöðu að fallast beri á það með sóknaraðila að skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 séu uppfyllt þar sem varnaraðili sé undir rökstuddum grun um aðild að tilraun til manndráps. Skilyrði þess að úrskurða megi sakborning í gæsluvarðhald samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laganna er hins vegar að sterkur grunur leiki á því að hann hafi framið afbrot sem að lögum geti varðað 10 ára fangelsi. Af fyrirliggjandi gögnum þykir ljóst að varnaraðili er undir sterkum grun um aðild að tilraun til manndráps samkvæmt 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og er brotið þess eðlis að telja verður varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
563/2011

Sveitarfélagið Á var sýknað af kröfu H um skaðabætur vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir er nýtt aðalskipulag sveitarfélagsins fyrir tímabilið 2005 til 2024 tók gildi þar sem ósannað þótti að H hefði orðið fyrir fjártjóni við gildistöku skipulagsins. Þá lá hvorki fyrir að sveitarfélagið hefði valdið H fjártjóni með saknæmri háttsemi er það synjaði hugmyndum H um hagnýtingu á landi hans undir byggingarlóðir né er honum var synjað um leyfi til að reisa þar einbýlishús.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. október 2011. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 199.000.000 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. maí 2006 til 11. september 2010 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómi að ósannað sé að áfrýjandi hafi orðið fyrir fjártjóni er nýtt aðalskipulag stefnda fyrir tímabilið 2005 til 2024 tók gildi, en það var staðfest 19. maí 2006 og auglýsing um það birt í Stjórnartíðindum 29. sama mánaðar. Jafnframt er fallist á að hvorki liggi fyrir að stefndi hafi valdið áfrýjanda fjártjóni með saknæmri háttsemi er sveitarfélagði synjaði hugmyndum áfrýjanda um hagnýtingu á landi hans með því að skipuleggja þar byggingarlóðir né er honum var synjað um leyfi til að reisa þar einbýlishús. Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn verður eins og í dómsorði greinir. Málinu var ekki gagnáfrýjað af hálfu stefnda og kemur því krafa hans um málskostnað í héraði ekki til álita.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal óraskaður.

Áfrýjandi, H-kk-nf J. J-kk-nf, greiði stefnda, Sveitarfélaginu Álftanesi, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
56/2012

Við slit á hjúskap M og K var deilt um hvort söluandvirði fyrirtækisins A ehf. teldist séreign M. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að í framhaldi sölunnar hefði samblöndun orðið á hjúskapareign aðila og þeim hluta söluandvirðisins sem hefði getað talist séreign M. Var því fallist á með K að fjármunirnir teldust hjúskapareign við slit á hjúskap aðila.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. janúar 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. janúar 2012, þar sem kveðið var á um að eftirstöðvar söluandvirðis í [A] ehf., samtals 35.192.085 krónur, sem geymdar eru á nánar tilgreindum bankareikningum, skuli koma til helmingaskipta við slit á búi málsaðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að viðurkennt verði að fyrrgreindir fjármunir teljist séreign sín, til vara að þeim verði skipt þannig að í sinn hlut komi 65% fjárhæðarinnar en að því frágengnu að við helmingaskipti verði í stað fyrrgreindrar fjárhæðar miðað við 18.367.257 krónum. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur en til vara, að nefndar eftirstöðvar söluandvirðis í [A] ehf., sem greinir í kröfu sóknaraðila, skiptist þannig að í hlut hennar komi 35% fjárhæðarinnar. Varnaraðili krefst og málskostnaðar í héraði auk kærumálskostnaðar, eins og mál þetta væri ekki gjafsóknarmál.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur krafa hennar um málskostnað í héraði því ekki til umfjöllunar fyrir Hæstarétti.

Málavöxtum er lýst í hinum kærða úrskurði. Svo sem þar greinir gerðu málsaðilar með sér kaupmála, sem skrásettur var í kaupmálabók [...] 2002, og gengu þau í hjúskap 8. ágúst sama ár. Í kaupmálanum var ákvæði um að 30% eignarhluti sóknaraðila í [...] ehf., [...], skyldi vera séreign hans. Í hinum kærða úrskurði er rakið hvernig fyrirtækið var sameinað öðru og að lokum selt 4. apríl 2007. Hjónin munu hafa leitað eftir skilnaði en komust ekki að samkomulagi um skiptingu eigna og krafðist sóknaraðili opinberra skipta með bréfi 25. júní 2010. Úrskurður var kveðinn upp um opinber skipti til fjárslita málsaðila í Héraðsdómi Reykjaness 5. október sama ár. Skiptastjóri vísaði þessum þætti ágreiningsins til héraðsdóms 4. febrúar 2011.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðila beri sinn kærumálskostnað. Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila greiðist úr ríkissjóði, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila, K, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, K-kk-ef B. T-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur.
571/2011

S var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið ölvaður og sviptur ökurétti á grindverk og síðan yfirgefið vettvang án þess að nema staðar og gera viðvart um slysið. Með hliðsjón af sakaferli var honum gert að sæta fangelsi í þrjá mánuði auk þess sem áréttuð var ævilöng ökuréttarsvipting hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 19. október 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu og ökuréttarsviptingu ákærða verði staðfest, en refsing hans þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara refsimildunar og að „sviptingartími ökuréttar verði styttur.“

Eins og fram kemur í héraðsdómi barst lögreglu um klukkan tvö aðfararnótt fimmtudagsins 20. janúar 2011 tilkynning um að bifreið hefði verið ekið á girðingu við Blómsturvelli 1 í Grindavík og síðan á brott. Lögreglumenn komu á vettvang skömmu síðar og röktu þeir slóð bifreiðarinnar að bílskúr við heimili ákærða að Selsvöllum 5 þar í bæ, en það var unnt þar sem þá var nýfallinn snjór á jörðu og lítil sem engin umferð. Greinileg ummerki eftir ákeyrslu voru á bifreið ákærða þar sem hún stóð inni í bílskúrnum og þá var hún blaut ákomu en það er í samræmi við skýrslu lögreglu um að „úti hafi verið slydda og rigning.“ Ákærði var handtekinn ellefu mínútum eftir að fyrrnefnd tilkynning barst lögreglu á gangi í átt frá heimili sínu og var hann mjög ölvaður. Að þessu virtu og öðrum gögnum málsins, sem rakin eru í héraðsdómi, verður ekki vefengt sönnunarmat héraðsdómara á framburði ákærða og vitna, en rétt er að taka fram að síðbúinn framburður [A] er að engu hafandi.

Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar fyrir Hæstarétti, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 244.759 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 225.900 krónur.
572/2011

Ó var sakfelldur fyrir nauðgun með því að hafa veist að A, þar sem hún var að hafa þvaglát, og sett tvo fingur í endaþarm hennar, henni að óvörum. Var Ó dæmdur í 18 mánaða fangelsi og til að greiða A 700.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 5. október 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og fjárhæð einkaréttarkröfu lækkuð.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 1.200.000 krónur með sömu vöxtum og dæmdir voru í héraði.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur að öðru leyti en því að til frádráttar refsingu kemur gæsluvarðhald sem ákærði sætti undir rannsókn málsins.

Ákærða verður gert að að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að til frádráttar refsingu ákærða, Ó-kk-ef G-kk-ef, kemur gæsluvarðhald hans frá 3. til 7. maí 2011.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 402.442 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.
572/2012

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 19. júní 2012. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 1. ágúst sama ár og áfrýjaði hann öðru sinni 29. sama mánaðar samkvæmt heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Áfrýjandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 2.751.104 krónur með 4,5% ársvöxtum af 511.925 krónum frá 25. september 2000 til 25. janúar 2001, en af 2.751.104 krónum frá þeim degi til 20. október 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Áfrýjandi hefur stefnt Vátryggingafélagi Íslands hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Mál þetta er skriflega flutt á grundvelli 3. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991.

Málið var tekið til dóms í héraði að lokinni aðalmeðferð 17. febrúar 2012. Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 19. mars sama ár. Samkvæmt þessu leið lengri tími en fjórar vikur frá því að málið var dómtekið þar til dómur var kveðinn upp. Samkvæmt síðari málslið 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 bar vegna þessa dráttar að flytja málið á ný nema dómari og aðilar teldu það óþarft. Málið var ekki flutt að nýju. Við uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms var bókað í þingbók að sótt væri þing af hálfu beggja aðila. Hvorki var bókað að aðilar væru sammála um að endurflutningur væri óþarfur né lágu fyrir við uppkvaðningu dómsins skriflegar yfirlýsingar frá lögmönnum aðila um að þeir teldu ekki þörf á endurflutningi málsins. Vegna þessa verður ekki komist hjá því að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að aðilar beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
578/2012

Felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík um að fjárnám yrði tekið í innstæðu á nánar tilgreindum fjárvörslureikningi, þar sem óvíst þótti að gerðarbeiðandi ætti þau réttindi sem hann krafðist fullnægt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. ágúst 2012 sem barst héraðsdómi degi síðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. ágúst 2012, þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 14. júní 2011 um að taka fjárnámi að kröfu sóknaraðila innstæðu á fjárvörslureikningi nr. 515-29-500099 að fjárhæð 2.678.598,3 sterlingspund. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess „að hinum kærða úrskurði verði hrundið, hann sýknaður af öllum kröfum varnaraðila og að staðfest verði“ framangreind ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Gerðarþoli Kcaj LLP hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Nafni sóknaraðila hefur verið breytt úr VBS fjárfestingarbanka hf. í VBS eignasafn hf.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, VBS eignasafn hf., greiði varnaraðila, Vingþóri ehf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
57/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. janúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 17. febrúar klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess „að kveðið verði á um skyldu sóknaraðila til að láta framkvæma mat á því hvort að í útveggjum húsnæðis Kleppsspítala sé að finna heilsuspillandi örverur.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í hinum kærða úrskurði kemur fram að samkvæmt mati geðlæknis þurfi varnaraðili ekki að vistast á viðeigandi stofnun eins og heilsu hans sé nú háttað. Að þessu virtu og með hliðsjón af 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 verður úrskurðurinn staðfestur með vísan til forsendna hans.

Krafa varnaraðila á hendur sóknaraðila um að fram fari mat á ofangreindu húsnæði er haldlaus með öllu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
581/2012

X hafði framvísað fölsuðu vegabréfi og var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga og b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Aftur á móti þóttu ekki uppfyllt skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. september 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. september 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi „allt til fimmtudagsins 5. september 2012, kl. 16:00.“ Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að beitt verði vægari úrræðum, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar, þó þannig að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi til miðvikudagsins 5. september 2012.

Í 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga segir að neiti útlendingur að gefa upp hver hann er, rökstuddur grunur sé um að hann gefi rangar upplýsingar um hver hann er eða hann sýni af sér hegðun sem gefur til kynna að af honum stafi hætta, sé heimilt að handtaka útlendinginn og úrskurða í gæsluvarðhald. Samkvæmt gögnum málsins hefur varnaraðili játað að hafa framvísað fölsuðu vegabréfi við komu sína til landsins. Kveðst hún heita öðru nafni og vera af öðru þjóðerni en fram kemur í vegabréfinu án þess að hafa stutt þá fullyrðingu frekar. Eins og atvikum er háttað er því ekki grundvöllur til að úrskurða varnaraðila í gæsluvarðhald á samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Á hinn bóginn eru uppfyllt skilyrði 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 og b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til gæsluvarðhalds yfir varnaraðila. Samkvæmt þessu er fallist á að varnaraðili skuli sæta gæsluvarðhaldi þann tíma sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 5. september 2012 klukkan 16.
582/2011

Með dómi héraðsdóms var K svipt forsjá fjögurra barna sinna á grundvelli a. og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Fyrir Hæstarétti kom einungis til endurskoðunar niðurstaða héraðsdóms um að K skyldi svipt forsjá tveggja yngri barnanna. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að K skyldi svipt forsjá barnanna tveggja með vísan til þess að þar hafi komið fram að andlegri heilsu barna hennar og þroska þeirra væri hætta búin færi hún með forsjá þeirra og að ekki yrði talið að hún væri hæfari til að fara með forsjá tveggja barna fremur en fjögurra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. október 2011. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda um sviptingu forsjár barnanna B og C. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti líkt og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Áfrýjandi var með héraðsdómi svipt forsjá fjögurra barna sinna, þeirra D, E, B og C. Með bréfi 26. apríl 2012 til Hæstaréttar tilkynnti áfrýjandi að hún félli frá áfrýjun í málinu hvað varðar sviptingu forsjár barnanna D og E. Kemur úrlausn hins áfrýjaða dóms um sviptingu forsjár yfir þeim því ekki til endurskoðunar hér fyrir dómi og stendur hún því óhögguð.

Í forsendum hins áfrýjaða dóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, kemur fram að andlegri heilsu barna áfrýjanda og þroska þeirra sé hætta búin fari hún með forsjá þeirra og að ekki verði talið að áfrýjandi sé hæfari til að fara með forsjá tveggja barna fremur en fjögurra. Samkvæmt þessu og í ljósi breyttrar kröfugerðar áfrýjanda hér fyrir dómi verður með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms staðfest sú niðurstaða hans að áfrýjandi skuli svipt forsjá tveggja barna sinna, þeirra B og C.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um gjafsóknarkostnað verður staðfest.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, K, er svipt forsjá B og C.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um gjafsóknarkostnað er staðfest.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 500.000 krónur.