arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
8/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu H um að dómari málsins viki sæti. Ekki var talið að H hefði sýnt fram á að fyrir hendi væru atvik eða aðstæður sem væru til þess fallnar að draga óhlutdrægni dómarans með réttu í efa, sbr. g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2015 sem barst réttinum 5. janúar 2016, en kærumálsgögn höfðu borist fyrrnefndan dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. desember 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að Á-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari viki sæti í málinu. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa verði tekin til greina. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, að viðbættu álagi.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og fram kemur i hinum kærða úrskurði byggir sóknaraðili kröfu sína um að héraðsdómari víki sæti á g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991. Sóknaraðili hefur ekki sýnt fram á að fyrir hendi séu atvik eða aðstæður sem eru til þess fallnar að draga óhlutdrægni héraðsdómarans með réttu í efa, sbr. fyrrnefnt ákvæði laga nr. 91/1991. Ber því að staðfesta hinn kærða úrskurð.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kvk-nf S-kvk-nf, greiði varnaraðila, Tryggingamiðstöðinni hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
91/2016

U ehf. krafðist þess að UMI ehf. yrði gert að fella úr firmaheiti sínu orðið „URSUS“ og að það yrði afmáð úr hlutafélagaskrá að viðlögðum dagsektum. Þá krafðist U ehf. þess að viðurkennt yrði að UMI ehf. væri óheimilt að nota heitið í atvinnustarfsemi sinni. Var deilt um það hvort U ehf. hefði höfðað mál þetta innan málshöfðunarfrests 6. mgr. 124. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar bæri öllum réttur til að fá úrlausn um réttindi sín fyrir dómstóli. Í ljósi þeirrar meginreglu bæri að skýra fremur þröngt en rúmt lagaákvæði sem fæli í sér undantekningu frá henni svo sem ákvæðið um sex mánaða málshöfðunarfrest í 6. mgr. 124. gr. laga nr. 138/1994. Þegar horft væri til skyldleika þeirrar starfsemi sem aðilar sinntu var talið að hætt væri við að þeim eða starfsemi þeirra yrði ruglað saman eða þeir tengdir saman. Með vísan til 1. mgr. 4. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki voru kröfur U ehf. teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. febrúar 2016. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar ber öllum réttur til að fá úrlausn um réttindi sín fyrir dómstóli. Í ljósi þessarar meginreglu ber að skýra fremur þröngt en rúmt lagaákvæði, sem fela í sér undantekningu frá henni, svo sem ákvæðið um sex mánaða málshöfðunarfrest í 6. mgr. 124. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Að þessu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður, þó þannig að dagsektir greiðist að liðnum 30 dögum frá uppsögu dóms þessa að telja.

Áfrýjandi, Ursus Maritimus Investors ehf., greiði stefnda, Ursus ehf., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
92/2016

Á grundvelli sérstaks samkomulags frá árinu 2011 gerði A hf. húsaleigusamning við S ehf. um atvinnuhúsnæði. Í samkomulaginu var tekið fram að til að mæta fyrirsjáanlegum kostnaði A hf. vegna eldri leiguskuldbindinga félagsins myndi S ehf. leggja A hf. til allt að 80.000.000 króna í formi afsláttar á leigu út leigutímann. Þá var einnig kveðið á um að þeir myndu stofna í sameiningu félag sem myndi framleigja þær fasteignir sem A hf. hafði þegar á leigu. Í málinu krafðist A hf. þess að S ehf. yrði gert að greiða sér aðallega 65.000.000 krónur, en til vara 35.489.476 krónur, vegna ætlaðra vanefnda á umræddu samkomulagi. Reisti hann aðalkröfu sína á því að á árinu 2012 hefðu fyrirsvarsmenn aðila sammælst um það símleiðis að A hf. myndi falla frá kröfu um afslátt af leigugjaldinu gegn eingreiðslu S ehf. á fyrrgreindri fjárhæð aðalkröfunnar og að samhliða því yrði hætt við stofnun framleigufélagsins. Með hliðsjón af atvikum málsins, fyrirliggjandi gögnum og yfirlýsingum fyrirsvarsmanna aðila fyrir dómi var talið að A hf. hefði ekki tekist að færa sönnur á að komist hefði á samningur milli aðila með þeim hætti sem aðalkrafa hans væri byggð á. Varakrafa A hf. var reist á því að samkomulag aðilanna frá árinu 2011 stæði óhaggað, en fjárhæð kröfunnar samsvaraði þeim afslætti sem A hf. taldi að S ehf. hefði skuldbundið sig til að veita af leigugjaldi fasteignarinnar út leigutíma hennar. Í ljósi þess að fyrrgreint framleigufélag var ekki stofnað, vegna atriða sem tengdust fyrirliggjandi leigusamningum um þær fasteignir sem ætlunin var að framleigja, var ekki séð hvernig S ehf. ætti að geta vænst nokkurs ávinnings af umræddum afslætti af húsaleigu til A hf. Var því ekki fallist á með A hf. að S ehf. væri skuldbundinn til greiðslu slíkrar fjárhæðar á grundvelli samkomulagsins. Samkvæmt framansögðu var S ehf. sýknaður af kröfum A hf. Þessa niðurstöðu héraðsdóms staðfesti Hæstiréttur með vísan til forsendna dómsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 5. febrúar 2016. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér aðallega 65.000.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. desember 2013 til greiðsludags, en til vara 35.489.476 krónur með sömu dráttarvöxtum frá 19. desember 2013 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Advania hf., greiði stefnda, Stólpum ehf., 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
93/2016

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi samkvæmt c. lið 1. mgr. 95. gr., sbr. 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, þar til dómur gengi í Hæstarétti í máli ákæruvaldsins á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. febrúar 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans í Hæstarétti, en þó eigi lengur en til 31. mars 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að vægari úrræðum verði beitt, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Héraðsdóms Reykjaness [...] 2016 var varnaraðili sakfelldur fyrir brot gegn 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og dæmdur í sex mánaða fangelsi. Varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi vegna málsins frá 28. júlí til 26. ágúst 2015, en frá þeim tíma farbanni. Rannsókn hófst að nýju 31. október sama ár vegna gruns um önnur brot varnaraðila og var honum með dómi Hæstaréttar 6. nóvember sama ár í máli nr. 754/2015 gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Hefur sú gæsluvarðhaldsvist í þrígang verið staðfest með dómum Hæstaréttar, síðast með dómi 11. janúar 2016 í máli nr. 28/2016, þegar varnaraðili tók sér lögbundinn fjögurra vikna frest til ákvörðunar um áfrýjun áðurgreinds héraðsdóms, en varnaraðili hefur nú lýst yfir áfrýjun dómsins með tilkynningu til ríkissaksóknara.

Í 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 segir að gæsluvarðhaldi ljúki þegar héraðsdómur hefur verið kveðinn upp í málinu, en eftir kröfu ákæranda getur dómari þó úrskurðað að gæsluvarðhald skuli haldast meðan mál er til meðferðar fyrir Hæstarétti uns dómur er þar upp kveðinn. Samkvæmt þessu og þar sem fullnægt er skilyrðum c. liðar 1. mgr. 95. gr. laganna verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
94/2016

H ehf. og F höfðuðu mál á hendur L ohf. og kröfðust viðurkenningar á því að lánssamningur milli þeirra frá árinu 2007 væri lánssamningur í íslenskum krónum bundinn ólögmætri gengistryggingu. Talið var að meginefni samningsins, tilgreining á lánsfjárhæð og vaxtaákvæði hans, bæri ótvírætt með sér að lánið hefði verið gilt lán í erlendum gjaldmiðlum. Þá var ekki fallist á með H ehf. og F að samskipti aðila í aðdraganda samningsgerðarinnar hefði sýnt fram á að ætlunin hefði verið að taka lán í íslenskum krónum eða að skilyrði 32. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga hafi verið fyrir hendi. Var L ohf. því sýknað af kröfu H ehf. og F.

Dómar Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 8. febrúar 2016. Þeir krefjast þess að viðurkennt verði að lánssamningur 30. nóvember 2007 milli stefnda sem lánveitanda og áfrýjanda Hitaveitu Egilsstaða og Fella ehf. sem lántaka og áfrýjanda Fljótsdalshéraðs vegna sjálfskuldarábyrgðar sveitarfélagsins sé lánssamningur í íslenskum krónum bundinn ólögmætri gengistryggingu í skilningi 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá krefjast áfrýjendur málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í niðurlagi hins áfrýjaða dóms er ranglega staðhæft að framangreindur lánssamningur aðila hafi að geyma ákvæði um gengistryggingu. Með þessari leiðréttingu en að öðru leyti með vísan til forsendna dómsins verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjendum gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, Hitaveita Egilsstaða og Fella ehf. og Fljótsdalshérað, greiði stefnda, Lánasjóði sveitarfélaga ohf., 1.000.000 krónur óskipt í málskostnað fyrir Hæstarétti.
98/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. febrúar 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. febrúar 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 2. mars 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að varnaraðila verði gert að halda sér á ákveðnum stað eða innan ákveðins svæðis.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 2. mars 2016 klukkan 16.
9/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að staðfesta ákvörðun L um að X skyldi sæta nálgunarbanni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. janúar 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. janúar 2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að staðfesta ákvörðun hans 29. desember 2015 um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að fyrrgreind ákvörðun hans verði staðfest.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og þóknunar fyrir Hæstarétti.

Af gögnum málsins og framburði varnaraðila verður ráðið að þá er atburðir þeir urðu 26. desember 2015, sem öðru fremur liggja til grundvallar ákvörðun sóknaraðila um nálgunarbann, hafi varnaraðili ítrekað verið í símsambandi við starfsmann barnaverndarnefndar. Enginn reki sýnist þó hafa verið gerður að því að fá upplýsingar frá þeim starfsmanni í aðdraganda þess að tekin var ákvörðun um að varnaraðili skyldi sæta nálgunarbanni. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsenda hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, L-kvk-ef V. J-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
100/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem felldur var niður málskostnaður í máli K á hendur M sem að öðru leyti var lokið með dómsátt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. febrúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. janúar 2017, þar sem felldur var niður málskostnaður í máli sóknaraðila gegn varnaraðila, en því var að öðru leyti lokið með dómsátt. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
102/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að frestað yrði framkvæmd ökuréttarsviptingar sem henni hafði verið gerð. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 7. febrúar 2017, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að frestað verði framkvæmd ökuréttarsviptingar sem henni var gerð með dómi Héraðsdóms Suðurlands [...]. júní 2016 þar til „fyrir liggur niðurstaða vegna áfrýjunar málsins til Hæstaréttar Íslands, í máli nr. [...]/2016.“ Varnaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í 104. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 segir að áfrýjun dóms, þar sem kveðið er á um sviptingu ökuréttar, fresti ekki verkun hans að því leyti. Ennfremur segir að dómari geti ákveðið með úrskurði að áfrýjun fresti framkvæmd sviptingar ef sérstaklega stendur á.

Varnaraðili leiðir rétt sinn til að kæra úrskurð héraðsdóms til Hæstaréttar af 70. gr. stjórnarskrárinnar og 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, þar sem um sé að ræða hluta af rétti hennar til úrlausnar dómstóla um mikilsverð réttindi sín og þar með til réttlátrar málsmeðferðar. Með framangreindum úrskurði hefur héraðsdómur tekið afstöðu til kröfu varnaraðila. Réttur varnaraðila til að kæra þann úrskurð til æðra dóms verður ekki leiddur beint af framangreindum ákvæðum stjórnarskrár og mannréttindasáttmála Evrópu, heldur þarf til þess lagaheimild. Slíka heimild er ekki að finna í 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála eða öðrum lögum. Máli þessu verður því vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
103/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að sóknaraðila yrði meinað að leggja fram hluta nánar tilgreinds skjals.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru, sem barst héraðsdómi 13. febrúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. febrúar 2017, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að sóknaraðila verði meinað að leggja fram hluta nánar tilgreinds skjals. Kæruheimild er í p. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að sóknaraðila verði ,, synjað um framlagningu dómskjals 4, sem merkt er 12.1 og þeirra gagna sem af því leiða.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í máli þessu er varnaraðila gefið að sök að hafa 20. október 2015 ekið bifreið, óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna, um [...], þar sem lögregla stöðvaði aksturinn.

Í þágu rannsóknar málsins var varnaraðila, í framhaldi af því að lögregla stöðvaði akstur hans umrætt sinn, tekið blóðsýni til lyfjarannsóknar vegna rökstudds gruns um akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Samkvæmt matsgerð Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði 10. nóvember 2015 taldist varnaraðili hafa verið óhæfur til þess að stjórna ökutæki örugglega þegar sýnið var tekið, sbr. 2. mgr. 45. gr. a. umferðarlaga nr. 50/1987. Skjal þetta, ásamt öðrum rannsóknargögnum málsins, var lagt fram af hálfu ákæranda við þingfestingu þess 7. september 2016.

Samkvæmt 2. mgr. 134. gr. laga nr. 88/2008 leggur ákærandi fram þau skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn sem aflað hefur verið við rannsókn málsins og sönnunargildi hafa að hans mati. Ákærandi hefur metið það svo að fyrrgreint skjal, sem aflað var við rannsókn málsins, ásamt þeim skjölum sem því tengjast, hafi sönnunargildi í málinu. Þau andmæli sem varnaraðili teflir fram vegna öflunar þessara sönnunargagna koma til úrlausnar við efnismeðferð málsins, en leiða ekki til þess að framlagningu þeirra verði synjað. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
104/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu JG og H um að felld yrði úr gildi úrlausn sýslumanns þar sem synjað var kröfu þeirra um að eignarhald J og K á þriðjungshluta í fasteign yrði afmáð úr þinglýsingabók og eignarhlutanum þinglýst á dánarbú föður J og K. Hafði móðir J og K setið í óskiptu búi eftir eiginmann sinn á grundvelli búsetuleyfis og afsalað umræddum eignarhluta til J og K. Búsetuleyfinu hafði ekki verið þinglýst þegar afsalið var afhent til þinglýsingar og hefði þinglýsingarstjóra því borið að vísa skjalinu frá. Á hinn bóginn var leyfinu þinglýst ári eftir þinglýsingu afsalsins og þar með bætt úr framangreindum annmarka. Var því talið að þinglýsingarstjóra hefði verið rétt að hafna kröfu JG og H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 25. janúar 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi úrlausn sýslumannsins á Vesturlandi 15. nóvember 2016, en með henni var synjað kröfu sóknaraðila um að eignarhald varnaraðila á þriðjungshluta í fasteigninni Fagurey á Breiðafirði yrði afmáð úr þinglýsingabók og eignarhlutanum þinglýst á dánarbú K-kk-ef J. G-kk-ef. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðilar krefjast þess að fyrrgreind krafa verði tekin til greina. Þá krefjast þær málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var 1. febrúar 2011 bætt úr þeim annmarka, sem var á þinglýsingu 11. febrúar 2010 á afsali A-kvk-ef J-kvk-ef 5. sama mánaðar til varnaraðila á þriðjungs eignarhlut þeirra í Fagurey á Breiðafirði. Að því gættu og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar 10. janúar 2007 í máli nr. 640/2006 verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, J-kvk-nf G-kvk-nf og H-kvk-nf F-kvk-nf G-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðilum, J-kvk-þgf K-kvk-þgf og K-kk-þgf J-kk-þgf K-kk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
114/2017

Máli þrotabús A hf. gegn Ó var vísað frá Hæstarétti þar sem þrotabúið afhenti ekki skilríki fyrir málskostnaðartryggingu innan þess frests sem það hafði til þess að setja hana.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Azazo hf. skaut málinu til Hæstaréttar 17. febrúar 2017 og krafðist aðallega sýknu af kröfum stefnda en til vara að þær yrðu lækkaðar. Þá var gerð krafa um málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krafðist staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt var bú Azazo hf. tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 3. október 2017 og tók búið við aðild málsins fyrir Hæstarétti. Af því tilefni krafðist stefndi þess að áfrýjanda yrði gert með vísan til b. liðar 1. mgr. 133. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Fallist var á þá kröfu og áfrýjanda veittur tveggja vikna frestur til að afhenda skilríki fyrir tryggingunni sem ákveðin var 600.000 krónur. Sú trygging hefur ekki verið sett og ber því samkvæmt 3. mgr. 133. gr., sbr. 166. gr. sömu laga að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjandi, þrotabú Azazo hf., greiði stefnda, Ó-kk-þgf P-kk-þgf E-kk-þgf, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.