arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
247/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæra hafði borist héraðsdómi eftir að frestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 7. apríl 2017 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 2. sama mánaðar um að varnaraðili skuli sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún þess að „skipuðum verjanda hennar verði ákvörðuð þóknun og hún greidd úr ríkissjóði.“

Sóknaraðili krefst aðallega frávísunar málsins frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Samkvæmt endurriti úr þingbók Héraðsdóms Norðurlands eystra var málið flutt munnlega 6. apríl 2017 að viðstöddum sakflytjendum, þar á meðal verjanda varnaraðila. Við lok þinghaldsins var bókað af héraðsdómara að úrskurður í málinu yrði kveðinn upp næsta dag, það er 7. sama mánaðar klukkan 15. Það gekk eftir en við uppkvaðningu úrskurðarins var bókað í þingbók að verjandi hafi boðað forföll. Kæra varnaraðila barst héraðsdómi 11. apríl 2017.

Samkvæmt upphafsmálslið 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011, er kærufrestur þrír sólarhringar og byrjaði hann að líða frá því aðili fékk vitneskju um úrskurðinn. Þessi frestur tók að líða þegar við uppkvaðningu úrskurðarins þar sem varnaraðila hafði verið tilkynnt að úrskurður yrði þá upp kveðinn. Kærufrestur var því liðinn þegar kæran barst héraðsdómi. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Þóknun verjanda varnaraðila, A-kk-ef M-kk-ef M-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
249/2016

C var sakfelldur fyrir manndráp af gáleysi með því að hafa ekið bifreið inn á einbreiða brú á móti annarri bifreið, sem var komin langt á veg yfir brúna úr gagnstæðri átt, með þeim afleiðingum að árekstur varð og ökumaður hinnar bifreiðarinnar lést. Var refsing C ákveðin fangelsi í 3 mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í 2 ár. Þá var hann sviptur ökurétti í 10 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 31. mars 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi er ákærði borinn sökum um að hafa síðdegis 26. desember 2015 ekið bifreið inn á einbreiða brú á Suðurlandsvegi yfir Hólá í Öræfasveit á móti annarri bifreið, sem var langt komin yfir brúna úr gagnstæðri átt, með þeim afleiðingum að árekstur varð á brúnni. Hlaut ökumaður hinnar bifreiðarinnar áverka við áreksturinn, sem leiddu hann til dauða. Við meðferð málsins fyrir héraðsdómi játaði ákærði þessa háttsemi. Eftir gögnum málsins voru vegmerkingar og aðrar aðstæður við slysstaðinn með þeim hætti að ákærða gat ekki dulist að aksturslag hans myndi óumflýjanlega leiða til hættu á árekstri ef önnur bifreið væri þegar komin inn á brúna úr gagnstæðri átt, svo sem hér var raunin. Aksturslag ákærða var þannig í andstöðu við þau ákvæði umferðarlaga nr. 50/1987, sem greinir í ákæru, og hlaust af þessu gáleysi hans mannsbani, sem varðar við 215. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu gættu verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða. Refsing hans er þar hæfilega ákveðin, þar á meðal niðurstaða dómsins um skilorðsbindingu hennar, svo og svipting ökuréttar.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærða gert að bera samtals 5.967.664 krónur í sakarkostnað, sem fólst meðal annars í þóknun verjanda hans á rannsóknarstigi, 1.046.753 krónum, og verjanda fyrir dómi, 1.207.140 krónum. Þann hluta sakarkostnaðar verður ákærði að bera. Eins og atvikum er hér háttað er jafnframt rétt að fella á ákærða sakarkostnað vegna reiknings fyrir skoðun á líki þess látna, 24.000 krónur, vottorðs Veðurstofu, 10.500 krónur, og kostnaðar af töku blóðsýnis úr ákærða og rannsókn á því, 77.328 krónur. Annan sakarkostnað í héraði verður að fella á ríkissjóð.

Ákærða verður gert að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en sakarkostnað.

Ákærði, C-x-x W-x-x, greiði 2.365.721 krónu í sakarkostnað í héraði, en að öðru leyti fellur hann á ríkissjóð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 1.010.200 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kvk-ef B. H-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 930.000 krónur.
252/2016

A var sakfelldur fyrir kynferðisbrot samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við B sem ekki gat spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Var refsing A ákveðin fangelsi í tvö ár auk þess sem honum var gert að greiða B 1.500.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og A-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. mars 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hann verði sýknaður af henni.

B krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 1.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og refsingu.

Að virtum þeim ítarlegu gögnum sem fyrir liggja um afleiðingar brots ákærða sem brotaþoli hefur þurft að glíma við verður miskabótakrafa hennar tekin til greina eins og hún er fram sett.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað eru staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, svo og útlagðan kostnað réttargæslumannsins, allt eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en einkaréttarkröfu.

Ákærði, A-kk-nf T-kk-nf S-kk-nf, greiði brotaþola, B, 1.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 1.129.000 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 868.000 krónur, þóknun réttargæslumanns brotaþola, A-kvk-ef S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur, og útlagðan kostnað réttargæslumannsins, 47.125 krónur.
255/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að nauðungarsala á fasteign, sem hún átti að jöfnu með P í óskiptri sameign, yrði ógilt. Í málinu byggði G á því að hún hefði ekki undirritað veðskuldabréfið, sem var grundvöllur nauðungarsölunnar, sem þinglesinn eigandi, heldur aðeins sem maki P sem var skuldari samkvæmt bréfinu. Því stæði helmingshlutur hennar í fasteigninni ekki að veði fyrir skuldinni. Í niðurstöðu sinni vísaði héraðsdómur meðal annars til þess að í meginmáli veðskuldabréfsins kæmi nafn fasteignarinnar fram feitletrað og þar á eftir orðin „öll eignin“. Styddi það orðalag að veðréttinum hefði ekki aðeins verið ætlað að ná til eignarhlutar P heldur til allrar eignarinnar. Þá hefði G í tvígang undirritað skilmálabreytingar á láninu þar sem fram kæmi að hún samþykkti breytinguna sem þinglýstur eigandi. Þá væri einnig til þess að líta að með útgáfu veðskuldabréfsins hefðu G og P verið að taka nýtt lán, m.a. til þess að greiða upp eldri lán sem hvíldu á allri eigninni og þar á meðal lán sem G hafði ein tekið. Að öllu þessu virtu taldi héraðsdómur ljóst að það hefði verið sameiginlegur skilningur aðila í öndverðu að öll eignin stæði til tryggingar skuldbindingu P samkvæmt veðskuldabréfinu, enda hefði því ekki verið mótmælt að öðruvísi væri farið fyrr en tæp 12 ár voru liðin frá útgáfu bréfsins. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. apríl 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. apríl 2017 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi nauðungarsala sem fram fór 25. október 2016 á fasteigninni að Múlalind 4 í Kópavogi, fastanúmer 223-0716. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa sín verði tekin til greina. Þá krefst sóknaraðili þess að varnaraðili verði dæmdur til að greiða sér „kærumálskostnað að skaðlausu í héraði og fyrir Hæstarétti.“

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, G-kvk-ef L. S-kvk-ef, um að ógilda nauðungarsölu á fasteigninni að Múlalind 4 í Kópavogi, fastanúmer 223-0716, sem fram fór 25. október 2016.

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Sóknaraðili greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
256/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. apríl 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 3. maí 2017 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
257/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. apríl 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 2. maí 2017 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að honum verði ekki gert að sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
259/2017

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. apríl 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. apríl 2017, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 31. mars 2017 um að varnaraðili skuli sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, V-kk-ef H. V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
260/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. apríl 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. apríl 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti uns dómur er þar upp kveðinn, en þó eigi lengur en til mánudagsins 17. júlí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
265/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. apríl 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. apríl 2017 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 24. maí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum „verði gert að dvelja að Vogi og í framhaldi af því í lokuðu meðferðarúrræði á vegum SÁÁ og/eða Hlaðgerðarkoti.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Málsatvikum er lýst í hinum kærða úrskurði. Samkvæmt yfirliti yfir reikning varnaraðila hjá [...] hf. voru annars vegar 1.000.100 krónur og hins vegar 51.005 krónur lagðar inn á reikninginn af bankareikningi A sem varnaraðili er sakaður um að hafa ógnað með hnífi og fylgt hótuninni eftir með því að stinga A með hnífnum í handarbak hans. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna úrskurðarins verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
268/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. apríl 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. apríl 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 10. maí 2017 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
270/2016

Í hf. krafði B um eftirstöðvar samkvæmt kaupleigusamningi um tilgreinda bifreið. Við greiðslufall hafði bifreiðin verið tekin úr vörslum B og Í hf. gefið út kreditreikning vegna andvirðis bifreiðarinnar. Hæstiréttur vísaði til þess að í stefnu til héraðsdóms væri ekkert vikið að ástæðum þess að leggja ætti tiltekið söluverð bifreiðarinnar til grundvallar eftir að Í hf. hefði í lögskiptum sínum við B gefið út áðurnefndan kreditreikning með annarri og hærri fjárhæð. Að því gættu var málið talið svo vanreifað að óhjákvæmilegt væri að vísa því frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. apríl 2016. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur. Þá krefst hann aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að hann verði felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi höfðaði stefndi mál þetta til heimtu eftirstöðva samkvæmt kaupleigusamningi 18. ágúst 2004 um tilgreinda bifreið, sem skipt var út 29. júní 2006 fyrir aðra bifreið, en áfrýjandi yfirtók samninginn 10. nóvember það ár. Hann stóð í skilum með greiðslur samkvæmt samningum til og með 15. desember 2008 en frá þeim degi mun hafa orðið greiðslufall. Bifreiðin var tekin úr vörslu áfrýjanda 28. október 2009 og sama dag sendi stefndi honum kreditreikning að fjárhæð 1.400.000 krónur vegna andvirðis bifreiðarinnar. Við meðferð málsins í héraði lagði áfrýjandi þann reikning fram.

Í stefnu til héraðsdóms kom fram að verðmæti bifreiðarinnar hefði numið 886.444 krónum að frádregnum kostnaði. Samkvæmt gögnum málsins var sú fjárhæð miðuð við söluverð bifreiðarinnar að fjárhæð 954.000 krónur. Í stefnunni er ekkert vikið að ástæðum þess að leggja eigi þá fjárhæð til grundvallar eftir að stefndi hafði í lögskiptum sínum við áfrýjanda gefið út áðurnefndan kreditreikning með annarri og hærri fjárhæð. Að þessu gættu er málið svo vanreifað að óhjákvæmilegt er að vísa því frá héraðsdómi.

Eftir þessum úrslitum verður stefnda gert að greiða áfrýjanda málskostnað á báðum dómstigum eins og í dómsorði greinir, en hann hefur sjálfur farið með mál sitt.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Stefndi, Íslandsbanki hf., greiði áfrýjanda, B-kk-þgf G-kk-þgf, samtals 200.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
272/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. apríl 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 24. maí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili, sem hefur samkvæmt sakavottorði á tímabilinu frá 4. nóvember 1992 til 22. nóvember 2012 sætt samtals hartnær 14 ára óskilorðsbundinni fangelsisrefsingu samkvæmt 16 dómum, er undir undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um fjölmörg brot, sem varða fangelsisrefsingu, þar af sex brot í mars og apríl 2017. Samkvæmt þessu er fullnægt skilyrðum c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi eins og krafist er. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
273/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. maí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. maí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 30. maí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
274/2017

Kæra X til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. maí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. maí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 30. maí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að farbanni verði beitt í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 skal í skriflegri kæru til héraðsdómara greint frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæran er reist á. Í kæru varnaraðila er í engu vikið að þeim ástæðum, sem kæran er reist á, heldur segir aðeins að áskilinn sé réttur til að leggja fram greinargerð. Samkvæmt þessu eru slíkir annmarkar á kærunni að vísa verður málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
276/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. maí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. maí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 26. maí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.