arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
833/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að koma fyrir eftirfararbúnaði í bifreiðum í eigu og umráðum X og Y á grundvelli c. liðar 1. mgr. 82. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 27. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. desember 2017, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um heimild til að koma fyrir eftirfararbúnaði á eða í tveimur tilgreindum bifreiðum og öðrum þeim bifreiðum er varnaraðilar hafa til umráða og fylgjast með staðsetningu og ferðum bifreiðanna, án þess að eigendur, umráðamenn, ökumenn, farþegar og aðrir hlutaðeigendur viti af því, frá og með 27. desember 2017 til og með 10. janúar 2018. Kæruheimild er í i. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
834/2016

Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kærumálsgögn voru ekki afhent Hæstarétti innan tveggja vikna frests 3. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. desember 2016, sem barst héraðsdómi 15. sama mánaðar, en kærumálsgögn bárust réttinum 30. þess mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. desember 2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilda nauðungarsölu sem fram fór 3. febrúar 2016 á fasteigninni Hólmatúni 49 í Garðabæ. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreind krafa hennar verði tekin til greina. Þá krefst hún aðallega „málskostnaðar ... úr hendi varnaraðila“ en til vara að hann falli niður.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 3. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 79. gr. og 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991, skal sá sem kærir úrskurð senda Hæstarétti innan tveggja vikna frá því að kæra hans barst héraðsdómi þau gögn málsins í fjórriti sem hann telur sérstaklega þörf á til úrlausnar um kæruefnið. Í 4. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991 er svo fyrir mælt að afhendi sá sem kærir úrskurð ekki kærumálsgögn til Hæstaréttar innan þess frests sem greinir í 3. mgr. sömu lagagreinar verði ekki frekar af máli.

Eins og að framan segir barst héraðsdómi kæra sóknaraðila 15. desember 2016, en hún skilaði fyrst kærumálsgögnum til Hæstaréttar 30. sama mánaðar þegar liðinn var sá frestur sem kveðið er á um í 3. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991. Af þeim sökum verður ekki hjá því komist að vísa máli þessu sjálfkrafa frá Hæstarétti samkvæmt 4. mgr. sömu lagagreinar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
836/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa Ú ehf. um að honum væri heimilt að fá B ehf. borinn út úr tilgreindu húsnæði í sinni eigu með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. desember 2016, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sér yrði heimilað að fá sóknaraðila borinn með beinni aðfarargerð út úr húsnæði í eigu varnaraðila að Hagamel 67 í Reykjavík. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framgreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum málsins gerðu aðilarnir samning 12. júní 2015, þar sem sóknaraðili tók á leigu húsnæði varnaraðila að Hagamel 67 til tíu ára frá 15. sama mánaðar að telja. Varnaraðili beindi 1. september 2016 til sóknaraðila áskorun um að bæta úr tilteknum atriðum í skiptum þeirra, sem varnaraðili taldi fela í sér vanefndir á leigusamningnum, og var hún í vissum atriðum áréttuð með bréfum 12. og 26. september sama ár. Því var ekki borið þar við að sóknaraðili hafi vanefnt skyldu sína til greiðslu húsaleigu. Þótt í röksemdum fyrir niðurstöðu hins kærða úrskurðar sé að hluta ranglega rætt í þessu sambandi um greiðsluáskoranir frá varnaraðila getur það engu breytt um að úrskurðurinn verður að þessu gættu staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Brúsi og Bassi ehf., greiði varnaraðila, Úlló ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
837/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli E o.fl. gegn O ehf. o.fl. var vísað frá dómi. Greindi aðila á um landamerki milli annars vegar jarðarinnar Selsunds og hins vegar nánar tilgreindra spildna úr landi jarðarinnar Svínhaga. Hafði dómur gengið um hin umþrættu landamerki á árinu 2010 í máli sem að mestu leyti var á milli sömu aðila. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans um annað en málskostnað, kom fram að ágreiningur aðila snerist raunverulega um hvar svonefnt Illadý væri staðsett, en það réði mörkum jarðanna. Var talið að þrátt fyrir að í kröfu E o.fl. hefði hnitasetningu I-kk-ef verið breytt lítillega frá því sem var í kröfugerð í fyrra málinu, þá væri í raun um að ræða sama sakarefni og dæmt hefði verið í því máli. Var málinu því vísað frá dómi, sbr. 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 2. desember 2016, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir Orustuhóll ehf., Arion banki hf., Litla Hof ehf., Ás-10 ehf., D-kvk-nf K-kvk-nf, B-kvk-nf R-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf Ó-kk-nf B-kk-nf og B-kk-nf Þ-kk-nf kærðu úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 27. desember 2016. Þau krefjast þess að úrskurðurinn verði staðfestur um annað en málskostnað, sem sóknaraðilum verði gert að greiða sér í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðilarnir H-kvk-nf B. B-kvk-nf og G-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf hafa ekki látið málið til sín taka.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðilum verður gert að greiða málskostnað í héraði og kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðilar, E-kvk-nf K-kk-nf T-kk-nf, L-kvk-nf B-kvk-nf A-kvk-nf, H-kk-nf O-kk-nf G-kk-nf, Ó-kk-nf J-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf I-kvk-nf K-kvk-nf K-kvk-nf, Á-kvk-nf P-kvk-nf K-kvk-nf, J-kk-nf C. K-kk-nf, R-kvk-nf B-kvk-nf A-kvk-nf, K-kk-nf I-kk-nf Ú-kk-nf, R-kvk-nf M-kvk-nf og S-kk-nf K-kk-nf J-kk-nf, greiði óskipt varnaraðilunum Orustuhól ehf., Arion banka hf., Litla Hofi ehf., Ás-10 ehf., D-kvk-þgf K-kvk-þgf, B-kvk-þgf R-kvk-þgf, G-kk-þgf G-kk-þgf, G-kk-þgf Ó-kk-þgf B-kk-þgf og B-kk-þgf Þ-kk-þgf, hverjum fyrir sig samtals 100.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.
83/2017

B kærði úrskurð héraðsdóms þar sem héraðsdómari vék sæti í málinu með vísan til g-liðar 5. gr. laga nr. 91/1991 á þeim grundvelli að hann hefði með fyrri úrskurði, þar sem hann vísaði frá dómi máli málsóknarfélags gegn B þar sem félagsmenn M voru félagsmenn, tekið afstöðu til sömu efnisatriða og í máli M gegn B. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt dómari hafi, við úrlausn um formhlið máls áður en hann fjallar um mál að efni til, sbr. 1. og 2. mgr. 100. gr. fyrrgreindra laga, fjallað um atriði sem einhverju geti skipt þegar mál sé dæmt efnislega sé hann ekki bundinn af þeirri úrlausn sinni. Dómari, sem vísað hefði máli frá dómi, væri því ekki vanhæfur til að fara með nýtt mál um sama sakarefni. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. febrúar 2017 þar sem Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari vék sæti í máli varnaraðila gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði höfðaði Málsóknarfélag hluthafa Landsbanka Íslands mál á hendur sóknaraðila 12. ágúst 2015. Með það mál fór fyrrnefndur dómari og vísaði hann því frá dómi með úrskurði 9. mars 2016. Með dómi Hæstaréttar 2. maí sama ár í máli nr. 235/2016 var úrskurðurinn staðfestur. Í kjölfarið var þetta mál og tvö önnur höfðuð á hendur sóknaraðila af þremur málsóknarfélögum, en félagsmenn í þeim munu vera þeir sem áttu aðild að fyrstnefnda félaginu.

Þegar tekið er til varna í máli sem rekið er eftir lögum nr. 91/1991 athugar dómari hvort gallar séu á því að formi til sem varðað geta frávísun þess án kröfu eða leysir úr slíkri kröfu, ef hún er höfð uppi, áður en hann fjallar um mál að efni til, sbr. 1. og 2. mgr. 100. gr. laganna. Þótt dómari hafi við slíka úrlausn fjallað um atriði sem einhverju geta skipt þegar mál er dæmt efnislega er þess að gæta að hann er ekki bundinn af þeirri úrlausn sinni. Af þeirri ástæðu stendur g. liður 5. gr. laga nr. 91/1991 ekki til þess að dómari, sem vísað hefur máli frá dómi, sé að lögum vanhæfur til að fara með nýtt mál um sama sakarefni. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er litið til þess að samhliða máli þessu eru rekin tvö önnur samkynja mál.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðili, Málsóknarfélag hluthafa Landsbanka Íslands II, greiði sóknaraðila, B-kk-þgf T-kk-þgf B-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
840/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að fella úr gildi ákvörðun L um haldlagningu nánar tilgreindra muna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. desember 2016 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að sóknaraðila yrði gert að aflétta haldi á nánar tilgreindum munum. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að framangreind krafa verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
845/2016

G var sakfelldur fyrir umferðalagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti, yfir leyfðum hámarkshraða og undir áhrifum áfengis og ávana- og fíkniefna. Brot G vegna aksturs undir áhrifum áfengis og ávana- og fíkniefna var ítrekað sjötta sinn og fimmta sinn vegna aksturs sviptur ökurétti. Með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing G ákveðin fangelsi í 10 mánuði. Þá var hann sviptur ökurétti ævilangt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 14. desember 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Í máli þessu er ákærði sakfelldur fyrir að hafa 9. febrúar 2016 ekið bifreið sviptur ökurétti og undir áhrifum áfengis og óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna, auk hraðaksturs, og 11. júní sama ár sviptur ökurétti og óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna. Brot ákærða vegna aksturs undir áhrifum áfengis og ávana- og fíkniefna er ítrekað sjötta sinni og fimmta sinni vegna aksturs hans sviptur ökurétti. Samkvæmt því og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 er refsing ákærða ákveðin fangelsi í 10 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um ökuréttarsviptingu og sakarkostnað eru staðfest.

Samkvæmt 1. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ákærði dæmdur til að greiða helming alls áfrýjunarkostnaðar málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 10 mánuði, en að öðru leyti skal héraðsdómur vera óraskaður.

Ákærði greiði helming alls áfrýjunarkostnaðar, sem nemur í heild 383.273 krónum, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur. Að öðru leyti greiðist áfrýjunarkostnaður úr ríkissjóði.
849/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var sjálfkrafa frá dómi kröfum G um skaðabætur og bætur vegna tapaðra leiguteikna vegna kaupa á bifreið af K. Var talið að kröfur G væru vanreifaðar og uppfylltu því ekki skilyrði e- og g-liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru, sem barst héraðsdómi 19. desember 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 7. desember 2016, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var að hluta vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið í heild til efnismeðferðar. Þá krefst hún kærumálskostnaðar „líkt og málið væri eigi gjafsóknarmál.“

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila var veitt gjafsókn 12. apríl 2016, sem takmörkuð var við rekstur málsins fyrir héraðsdómi, að undanskildum tilvikum samkvæmt 4. og 5. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991, sem hér eiga ekki við. Að því gættu verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kvk-nf R-kvk-nf, greiði varnaraðila, K-kk-þgf K-kk-þgf, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
84/2017

B kærði úrskurð héraðsdóms þar sem héraðsdómari vék sæti í málinu með vísan til g-liðar 5. gr. laga nr. 91/1991 á þeim grundvelli að hann hefði með fyrri úrskurði, þar sem hann vísaði frá dómi máli málsóknarfélags gegn B þar sem félagsmenn M voru félagsmenn, tekið afstöðu til sömu efnisatriða og í máli M gegn B. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt dómari hafi, við úrlausn um formhlið máls áður en hann fjallar um mál að efni til, sbr. 1. og 2. mgr. 100. gr. fyrrgreindra laga, fjallað um atriði sem einhverju geti skipt þegar mál sé dæmt efnislega sé hann ekki bundinn af þeirri úrlausn sinni. Dómari, sem vísað hefði máli frá dómi, væri því ekki vanhæfur til að fara með nýtt mál um sama sakarefni. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. febrúar 2017 þar sem Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari vék sæti í máli varnaraðila gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði höfðaði Málsóknarfélag hluthafa Landsbanka Íslands mál á hendur sóknaraðila 12. ágúst 2015. Með það mál fór fyrrnefndur dómari og vísaði hann því frá dómi með úrskurði 9. mars 2016. Með dómi Hæstaréttar 2. maí sama ár í máli nr. 235/2016 var úrskurðurinn staðfestur. Í kjölfarið var þetta mál og tvö önnur höfðuð á hendur sóknaraðila af þremur málsóknarfélögum, en félagsmenn í þeim munu vera þeir sem áttu aðild að fyrstnefnda félaginu.

Þegar tekið er til varna í máli sem rekið er eftir lögum nr. 91/1991 athugar dómari hvort gallar séu á því að formi til sem varðað geta frávísun þess án kröfu eða leysir úr slíkri kröfu, ef hún er höfð uppi, áður en hann fjallar um mál að efni til, sbr. 1. og 2. mgr. 100. gr. laganna. Þótt dómari hafi við slíka úrlausn fjallað um atriði sem einhverju geta skipt þegar mál er dæmt efnislega er þess að gæta að hann er ekki bundinn af þeirri úrlausn sinni. Af þeirri ástæðu stendur g. liður 5. gr. laga nr. 91/1991 ekki til þess að dómari, sem vísað hefur máli frá dómi, sé að lögum vanhæfur til að fara með nýtt mál um sama sakarefni. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er litið til þess að samhliða máli þessu eru rekin tvö önnur samkynja mál.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðili, Málsóknarfélag hluthafa Landsbanka Íslands III, greiði sóknaraðila, B-kk-þgf T-kk-þgf B-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
850/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi fjárnámsgerð sýslumanns vegna ógreiddra hitaveitugjalda J á þeim grundvelli að V hefði brostið heimild til að byggja kröfu um gjöldin á áætlun í stað þess að staðreyna raunverulega vatnsnotkun með álestri af mælum. Í dómi Hæstaréttar var úrskurðurinn staðfestur með þeirri athugasemd að V gæti án tillits til afstöðu umráðamanns fasteignar átt úrræði til að koma við slíkum álestri.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. desember 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 2. janúar 2017. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 5. desember 2016, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að fellt yrði úr gildi fjárnám, sem sýslumaðurinn á Norðurlandi eystra gerði hjá honum 1. júní 2015 fyrir kröfu sóknaraðila að fjárhæð samtals 127.495 krónur. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, en sóknaraðila var veitt leyfi til kæru 6. janúar 2017. Hann krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um ógildingu fjárnámsins. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar, en til vara að fyrrnefndu fjárnámi verði breytt þannig að það taki til lægri fjárhæðar og málskostnaður falli þá niður á báðum dómstigum.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði var fjárnámið, sem deilt er um í málinu, gert fyrir kröfu, sem sóknaraðili telur sig eiga á hendur varnaraðila vegna gjalda fyrir hitaveitu til tveggja nánar tilgreindra fasteigna á árunum 2011 til og með 2014, en gjöld þessi reisti sóknaraðili á áætlun um vatnsnotkun. Héraðsdómur tók til greina kröfu varnaraðila um ógildingu fjárnámsins á þeim grundvelli að sóknaraðila hafi brostið heimild til að byggja kröfu um gjöldin á áætlun í stað þess að raunveruleg vatnsnotkun yrði staðreynd með álestri af mælum. Að því verður að gæta að sóknaraðili getur án tillits til afstöðu umráðamanns fasteignar átt úrræði til að koma við slíkum álestri, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 18. apríl 1975 í máli nr. 74/1974, sem birtur er í dómasafni réttarins 1975 á bls. 423. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsenda hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Veitustofnun Skútustaðahrepps, greiði varnaraðila, J-kk-þgf P-kk-þgf P-kk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
852/2016

Við slit á óvígðri sambúð M og K krafðist M þess að söluandvirði fasteignar, sem skráð var eign K, yrði skipt þannig að 45% kæmi í hlut hans en 55% í hlut K. Í hinum kærða úrskurði, sem staðfestur var í Hæstarétti, kom fram að M hefði ekki tekist að sýna fram á að hann hefði með fjárframlögum sínum eignast hlutdeild í umræddri fasteign. Þá var hafnað varakröfu M, um að honum yrði dæmd lægri hlutdeild í söluandvirðinu, með þeim rökum að af þeim takmörkuðu gögnum sem M hefði lagt fram væri með engu móti unnt að meta hvað kynni að vera sanngjörn hlutdeild hans í söluandvirðinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. desember 2016, þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningi í tengslum við opinber skipti til fjárslita vegna slita á óvígðri sambúð málsaðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að ,,nettó-söluandvirði“ fasteignarinnar [...], fastanúmer [...], Reykjavík verði skipt þannig milli aðila að 45% komi í hlut sóknaraðila en 55% í hlut varnaraðila, en til vara að sér verði dæmd lægri hlutdeild í fasteigninni. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fyrir Hæstarétti hafa báðir aðilar lagt fram frekari gögn um atvinnutekjur sínar á sambúðartímanum auk fleiri gagna. Fá þau ekki hnekkt niðurstöðu hins kærða úrskurðar sem staðfestur verður með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 350.000 krónur í kærumálskostnað.