221/2006

E, G og K kröfðust þess að samningur þeirra við Þ, J og H um kaup þeirra á 75% hlutafjár í félaginu D ehf. yrði dæmdur ógildur. Byggðu þeir kröfu sína aðallega á því að þeim hefðu verið gefnar rangar upplýsingar um rekstur og hag fyrirtækisins áður en kaupin gerðust. Þegar litið var til þess hvaða upplýsingar Þ, H og H veittu E, G og K fyrir kaupin og þess að þeir síðastnefndu komu inn í fyrirtækið og störfuðu þar í einn mánuð áður en kaupsamningur var gerður og höfðu á þeim tíma óheftan aðgang að bókhaldi og starfsemi fyrirtækisins var ekki unnt að fallast á að Þ, J og H hefðu vanrækt upplýsingaskyldu sína með því að láta undir höfuð leggjast að kanna rekstur og efnahag fyrirtækisins þann mánuð sem þeir höfðu til umráða uns kaupsamningur var gerður. Voru Þ, J og H því sýknaðir af kröfu E, G og K. Til vara kröfðust E, G og K staðfestingar á gildi riftunar samnings aðila en óljóst var með hvaða hætti sú riftun hefði átt sér stað og hvenær. Uppfyllti krafan því ekki skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var henni vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 26. apríl 2006. Þeir krefjast þess aðallega að samningur aðila 2. mars 2003 um kaup áfrýjenda á 75% hlutafjár í félaginu Dælur ehf. verði dæmdur ógildur. Til vara, að viðurkenndur verði réttur áfrýjenda til riftunar á samningi þessum. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Varakrafa áfrýjenda lýtur að viðurkenningu á rétti þeirra til að rifta hinum tilgreinda samningi málsaðila. Í stefnu til héraðsdóms kemur fram að áfrýjendur telji sig með varakröfunni krefjast staðfestingar á „gildi riftunar samningsins.“ Við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti gáfu þeir þá skýringu á kröfunni að þeir hefðu rift samningnum í kjölfar bréfs sem þeir sendu tveimur stefndu 15. júlí 2003, en skýrðu ekki nánar með hvaða hætti sú riftun hefði átt sér stað eða hvenær. Til vara lyti krafan að viðurkenningu á riftun í bréfi lögmanns áfrýjenda til lögmanns stefndu 4. febrúar 2005. Eins og krafa þessi er orðuð uppfyllir hún ekki skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og það heldur ekki þó að á henni séu gefnar þær skýringar sem nefndar voru. Verður kröfunni vísað frá héraðsdómi.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sýknu stefndu af aðalkröfu áfrýjenda og um málskostnað.

Áfrýjendur verða dæmdir til að greiða stefndu óskipt málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varakröfu áfrýjenda, E-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef, G-kk-ef L. B-kk-ef og K-kk-ef Þ-kk-ef, um viðurkenningu á rétti þeirra til riftunar á kaupsamningi 2. mars 2003 við stefndu, Þ-kk-þf H-kk-þf, J-kvk-þf H. A-kvk-þf og H-kk-þf Þ-kk-þf, um 75% hlutafjár í Dælum ehf. er vísað frá héraðsdómi.

Stefndu eru sýknir af kröfu áfrýjenda um að samningur þessi verði dæmdur ógildur.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjendur greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti 400.000 krónur.