arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
622/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu E Inc., minnihlutaeiganda S hf., um að lagt yrði lögbann við því að S hf. hagnýtti sér starfskrafta B eða gerði henni kleift að hafa afskipti af eða taka þátt í stjórnun S hf. og dótturfélaga þess. E Inc. þótti hvorki hafa sýnt fram á að störf B hjá tiltekinni auglýsingastofu í þágu S hf. brytu gegn lögvörðum rétti E Inc. né að réttindi E Inc. myndu fara forgörðum eða verða fyrir teljandi spjöllum yrði ekki fallist á lögbannskröfuna. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. september 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. september 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að lagt yrði fyrir sýslumanninn í Hafnarfirði að leggja lögbann við því að varnaraðilinn Sjóklæðagerðin hf. hagnýtti sér með nokkrum hætti beint eða óbeint starfskrafta varnaraðilans B-kvk-ef H-kvk-ef, léti henni í té tæki, aðstöðu, síma, tölvu, netfang eða nokkurn annan búnað sem gerði henni kleift að hafa afskipti af, taka þátt í eða stjórna daglegri starfsemi varnaraðilans Sjóklæðagerðarinnar hf. eða dótturfélaga hans. Einnig var hafnað kröfu sóknaraðila um að lagt yrði fyrir sýslumann að leggja lögbann við því að varnaraðilinn B-kvk-nf H-kvk-nf hefði samband við viðskiptamenn varnaraðilans Sjóklæðagerðarinnar hf. og/eða starfsmenn þeirra í nafn hans. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sýslumanninum gert að leggja lögbann í samræmi við áðurnefndar kröfur sínar. Loks er gerð krafa um málskostnað í héraði og kærumálskostnað úr hendi varnaraðila.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með skírskotun til 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 er fallist á með héraðsdómi að störf varnaraðilans B-kvk-ef H-kvk-ef hjá auglýsingastofunni J&L ehf. í þágu varnaraðilans Sjóklæðagerðarinnar hf. hvorki brjóti né muni brjóta gegn lögvörðum rétti sóknaraðila. Hann hefur heldur ekki fært rök að því að réttindi hans muni fara forgörðum eða verða fyrir teljandi spjöllum verði ekki fallist á kröfu hans um lögbann. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Egus Inc., greiði varnaraðilum, Sjóklæðagerðinni hf. og B-kvk-þgf H-kvk-þgf, hvoru um sig 150.000 krónur í kærumálskostnað.
624/2011

B var ákærður fyrir nauðgun með því að hafa á útisalerni á þjóðhátíð í Vestmannaeyjum með ofbeldi þröngvað A til samræðis og annarra kynferðismaka. Brot B þótti sannað og var hann sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að eldri dómur yfir B vegna nauðgunar hafði ítrekunaráhrif og að árás B hefði verið mjög gróf og ruddaleg og beinst að líkama A og kynfrelsi. Afleiðingar brotsins þóttu augljósar. Þá var litið til þess að brotavilji B hefði verið einbeittur, enda gat honum síst dulist að athafnir hans allar og háttsemi gagnvart A voru ekki með samþykki hennar. B var því dæmdur í 5 ára fangelsi og til að greiða A 1.500.000 krónur ásamt vöxtum í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. nóvember 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu og að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að refsing verði milduð og fjárhæð kröfunnar lækkuð.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 3.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða, heimfærslu brots hans til refsiákvæða og refsingu. Þá verður jafnframt staðfest niðurstaða dómsins um skaðabótaskyldu ákærða við brotaþola, en fjárhæð bóta henni til handa er hæfilega ákveðin 1.500.000 krónur og skulu þær bera vexti eins og dæmdir voru í héraði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest. Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að ákærði, B-kk-nf Á-kk-nf, greiði A 1.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 888.540 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, J-kk-ef M-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
626/2011

X var sakfelld fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa stungið A með hnífi í vinstri öxl. Var refsing X ákveðin fangelsi í 12 mánuði en fullnustu 9 mánaða af refsingunni var frestað og skyldi hún falla niður að liðnum þremur árum héldi X almennt skilorð. Þá var X dæmd til að greiða A 500.000 krónur í miskabætur með nánar tilgreindum vöxtum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. nóvember 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að staðfest verði niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærðu, en að refsing hennar verði þyngd.

Ákærða krefst aðallega sýknu af refsikröfu ákæruvaldsins, til vara að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið, en að því frágengnu að refsing verði milduð og hún skilorðsbundin að öllu leyti. Þá krefst ákærða þess aðallega að skaðabótakröfu verði vísað frá héraðsdómi, til vara sýknu af kröfunni, en að því frágengnu að hún verði stórlega lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærðu verður gert að að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærða, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 339.061 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.
626/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. október 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. október 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 31. október 2012 klukkan 16, en þó ekki lengur en þar til dómur gengur í máli hans. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu sóknaraðila verði hafnað, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Hinn 24. september 2012 var gefin út ákæra á hendur varnaraðila þar sem honum er aðallega gefið að sök brot á 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga, en til vara brot á 2. mgr. 218. gr. sömu laga, með því að hafa 28. júlí 2012 veist að A með hnífi með þeim afleiðingum meðal annars að brotaþoli hafi hlotið stungusár vinstra megin á brjóstkassa þannig að hnífurinn hafi gengið inn í vinstra lunga hans og valdið loftbrjósti. Með vísan til þessa er fallist á með héraðsdómara að sterkur grunur leiki á að varnaraðili hafi framið afbrot sem að lögum getur varðað 10 ára fangelsi. Enn fremur verður dregin sú ályktun af þeim sakargiftum, sem varnaraðili er borinn eftir því sem að framan greinir, að hann sé hættulegur umhverfi sínu verði hann látinn laus, þannig að áframhaldandi gæsluvarðhald yfir honum sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna, sbr. 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
627/2011

E var ákærður fyrir áfengis- og fíkniefnalagabrot með því að hafa tekið við samtals 1 kg af amfetamíni og 400 g af hassi og haft í vörslum sínum og selt hluta fíkniefnanna, fyrir að hafa ræktað 24-26 kannabisplöntur sem gáfu af sér 200-300 g af kannabis sem ákærði seldi, fyrir að hafa framleitt 15 lítra af landa sem ákærði seldi og fyrir að hafa haft í vörslum sínum u.þ.b. 114 g af hassi, 1 g af marijúana, 23 g af kannabislaufum, 309 kannabisfræ, 60 g af amfetamíni og 6, 18 g af kókaíni. Með játningu E var hann fundinn sekur um brot gegn 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, 2. gr. sbr. 4., 5., og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana og fíkniefni og a- og b- liði 2. mgr. 4. gr., sbr. 2. mgr. 6. gr. og 1. mgr. 27. gr. áfengislaga nr. 75/1998. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að ákærði, sem ekki hafði áður sætt refsingum, hafði játað brot sín greiðlega og sótt fíkniefnameðferð. Vegna alvarleika hinnar refsiverðu háttsemi þótti aftur á móti ekki fært að skilorðsbinda refsingu hans sem var ákveðin fangelsi í 18 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. nóvember 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, sem gerð var með vísan til a. og b. liðar 196. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og bundin skilorði.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf J-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 283.450 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
627/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu E og F um að H ehf. yrði gert að leggja fram málskostnaðartryggingu. Kröfu sinni til stuðnings vísuðu E og F til þess að samkvæmt ársreikningi H ehf. fyrir árið 2010 hafði verið tap á rekstri félagsins það ár og eigið fé þess neikvætt. Auk þess var getið um vanskil H ehf. á vanskilaskrá. Ekki var talið að E og F hefðu með þessu leitt nægar líkur að því að H ehf. væri nú ófært um greiðslu málskostnaðar og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 24. september 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. september 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli á hendur þeim og Tryggingamiðstöðinni hf. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess varnaraðila verði gert að setja málskostnaðartryggingu að fjárhæð 3.000.000 krónur fyrir hvorn sóknaraðila um sig. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðilar reisa kröfu sína á því að varnaraðili sé ófær um greiðslu málskostnaðar, sbr. b. lið 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991. Vísa þeir til þess að samkvæmt ársreikningi varnaraðila fyrir árið 2010 hafi verið tap á rekstri hans það ár og eigið fé hans neikvætt um 621.400.000 krónur. Sóknaraðilar vísa einnig til þess að í framlagðri útskrift úr vanskilaskrá sé í sex tilvikum getið um vanskil varnaraðila við nafngreindan banka á kröfum samkvæmt skuldabréfum.

Af ársreikningi varnaraðila fyrir árið 2010 verða ekki dregnar viðhlítandi ályktanir um hvort hann sé ófær nú um að greiða málskostnað sem kynni að verða felldur á hann í máli þessu. Í framlögðum gögnum um færslur í vanskilaskrá kemur ekkert fram um fjárhæðir vanskila við áðurnefndan banka eða hvort þau standi enn, en færslur þessar voru skráðar þar á tímabilinu frá mars 2009 til janúar 2010. Einnig er til þess að líta að samkvæmt gögnum, sem varnaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt, gerði hann samning við Landsbankann hf. 20. september 2012 um fjárhagslega endurskipulagningu, sem felur meðal annars í sér að skuldir hans við bankann verða felldar niður að stórum hluta, auk þess sem hann hefur lagt fram yfirlýsingu löggilts endurskoðanda um áhrif þess samnings á efnahag hans . Af þessum sökum hafa sóknaraðilar ekki leitt nægar líkur að því að varnaraðili sé ófær um greiðslu málskostnaðar þannig að fullnægt sé skilyrðum fyrir því að honum verði gert að setja tryggingu í því skyni samkvæmt b. lið 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmdir til að greiða kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, E-kvk-nf V-kvk-nf og Fasteignakaup ehf., greiði í sameiningu varnaraðila, Heimiliskaupum ehf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
629/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli T hf. gegn X ehf. var vísað frá dómi þar sem T hf. þótti ekki eiga hagsmuni af því að fá dóm um staðfestingu veðréttar í tiltekinni bifreið. Hinn kærði úrskurður var felldur úr gildi þar sem héraðsdómari hafði ekki tekið afstöðu til kröfu T hf. er laut að því að X ehf. yrði gert að þola aðför og eftirfarandi nauðungarsölu bifreiðarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. september 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 3. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. ágúst 2012, þar sem málinu var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til löglegrar meðferðar. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fram er komið að sóknaraðila hafi ekki borist vitneskja um hinn kærða úrskurð fyrr en 12. september 2012.

Í héraðsstefnu krafðist sóknaraðili þess í fyrsta lagi að varnaraðili yrði dæmdur til að þola staðfestingu 1. veðréttar í bifreiðinni AS-902 fyrir skuld að fjárhæð 1.425.770 krónur og bankakostnaðar að fjárhæð 2.975 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. mars 2008 til greiðsludags. Í öðru lagi krafðist hann þess að varnaraðila yrði gert að þola aðför og eftirfarandi nauðungarsölu á fyrrgreindri bifreið vegna kröfu samkvæmt veðskuldabréfi, upphaflega að fjárhæð 1.555.806 krónur, útgefnu í Reykjavík 6. febrúar 2007 af 5x ehf. til sóknaraðila. Þá krafðist sóknaraðili málskostnaðar.

Við þingfestingu málsins í héraði var ekki sótt þing af hálfu varnaraðila. Héraðsdómari vísaði málinu frá dómi án kröfu á þeim forsendum að sóknaraðili hefði ekki hagsmuni af því að fá dóm fyrir staðfestingu á veðrétti í umræddri bifreið. Héraðsdómari tók hins vegar ekki afstöðu til þeirrar kröfu sóknaraðila sem lýtur að því að varnaraðila verði gert að þola aðför og eftirfarandi nauðungarsölu á bifreiðinni. Er þetta slíkur annmarki á úrskurðinum að óhjákvæmilegt er að fella hann úr gildi og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.
62/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum X ehf. um að aflétt yrði kyrrsetningu sýslumannsins í Reykjavík á bát og bankareikningi félagsins og haldi lögreglustjóra á bókhaldsgögnum og upptökuvél þess.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. janúar 2012, þar sem hafnað var kröfum varnaraðila um að aflétt yrði kyrrsetningu sýslumannsins í Reykjavík á bátnum A og bankareikningi nr. [...] í B hf. og haldi lögreglustjóra á bókhaldsgögnum og upptökuvél af gerðinni „Canon EOS 5D Mark II.“ Kæruheimild er í g. og k. liðum 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að áðurgreindar kröfur hans verði teknar til greina. Þá krefst hann þess að málskostnaður hans í héraði og kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem áður greinir var hinn kærði úrskurður kveðinn upp 13. janúar 2012. Þá var ekki sótt þing af hálfu málsaðila en fært til bókar að endurrit úrskurðarins yrði sent „jafnharðan í tölvupósti“. Í kæru kemur aftur á móti fram að úrskurðurinn hafi ekki borist lögmanni varnaraðila fyrr en með pósti 17. janúar 2012. Ekkert liggur fyrir sem bendir til að varnaraðili hafi fyrr fengið vitneskju um úrskurðinn og því var kæru lýst innan þriggja sólahringa kærufrests, sbr. 1. málslið 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði eru til rannsóknar hjá lögreglu stórfelld skattsvik þar sem grunur beinist að C, stjórnarformanni varnaraðila, og fleirum. Meðal annars lýtur rannsóknin að ætluðu peningaþvætti í starfsemi varnaraðila, en slíkt brot getur varðað lögaðila refsiábyrgð samkvæmt 264. gr., sbr. 19. gr. d, almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þar sem varnaraðili liggur undir grun um að bera ábyrgð á slíkri háttsemi telst hann sakborningur í málinu, sbr. 1. mgr. 27. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt þessu var fullnægt skilyrðum 1. mgr. 68. gr. sömu laga til að leggja hald á muni hjá varnaraðila og til að kyrrsetja eignir hans, sbr. 1. mgr. 88. gr. laganna. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Málskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
635/2012

Úrskurður héraðsdóms, um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli d. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. október 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 3. október 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 30. október 2012 klukkan 13. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að úrskurðurinn verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Krafa sóknaraðila um að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi er reist á d. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og rökstudd með þeim hætti sem nánar greinir í hinum kærða úrskurði. Samkvæmt hinu tilvitnaða lagaákvæði verður sakborningur meðal annars úrskurðaður í gæsluvarðhald ef slíkt má telja nauðsynlegt til að verja aðra fyrir árásum hans. Af hálfu sóknaraðila eru ekki færð fram viðhlítandi rök eða gögn til stuðnings þeirri staðhæfingu, að sú hætta sé yfirvofandi eða mjög líklegt að varnaraðili „valdi eldsvoða með ófyrirséðum afleiðingum“ eins og segir í kröfu um gæsluvarðhald. Þá kemur hvorki fram í gögnum málsins hvar á vegi er stödd rannsókn mála á hendur varnaraðila, sem gefa tilefni til þeirrar ályktunar að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um háttsemi, sem fangelsisrefsing liggur við, né hvort ákvörðun hafi verið tekin um saksókn á hendur honum vegna slíkrar háttsemi. Er í þessu sambandi til þess að líta sem greinir í dómi Hæstaréttar 25. maí 2005 í máli nr. 215/2005, sem birtur er í dómasafni þess árs á bls. 2217, að heimild d. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, þá d. liður 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, er eðli máls samkvæmt háð því að hvorki verði óhæfilegur dráttur á rannsókn né ákvörðun um ákæru og mál síðan rekið með viðhlítandi hraða. Þá verður varnaraðila ekki gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli fyrrnefnds lagaákvæðis með vísan til þess að „vergangur hans [valdi] miklum ama hjá íbúum á Selfossi“ svo sem segir í kröfu sóknaraðila. Af framangreindu leiðir að sóknaraðili hefur ekki sýnt fram á að fullnægt sé skilyrðum þess að úrskurða varnaraðila í gæsluvarðhald á grundvelli d. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
637/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðu 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. október 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. október 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til fimmtudagsins 11. október 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
638/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Y skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðu 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. október 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. október 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til fimmtudagsins 11. október 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
639/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Z skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðu 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. október 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. október 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til fimmtudagsins 11. október 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.