arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
325/2015

A hf. og Í hf. höfðuðu mál gegn G og kröfðust skaðabóta vegna þess sem þau töldu vanrækslu G á skyldum sínum sem lögmaður og fasteignasali við sölu fasteignarinnar S51. Töldu félögin að G hefði liðsinnt eigendum fasteignarinnar við að létta veðum af henni, gegn því að þau fengju greiddar 575 milljónir króna upp í áhvílandi skuldir, þegar hann vissi eða hefði mátt vita að þau væru í villu um söluandvirði fasteignarinnar og að það væri í raun mun hærra. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, kom fram að ekki hefðu verið færðar nægar sönnur á það að G hefði vitað eða mátt vita að erindisrekstur hans væri liður í ólögmætri blekkingu eiganda fasteignarinnar við að fá veðum aflétt gegn greiðslu á mun lægri fjárhæð en í raun fékkst við sölu hennar. Var G því sýknaður af kröfum A hf. og Í hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 5. maí 2015. Þeir krefjast þess að stefnda verði gert að greiða áfrýjandanum Arion banka hf. 64.323.376 krónur og áfrýjandanum Íslandsbanka hf. 41.748.312 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. desember 2009 til 10. janúar 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum hlut áfrýjandans Arion banka hf., 41.618.675 krónur, og hlut áfrýjandans Íslandsbanka hf., 27.012.099 krónur, í greiðslu 21. nóvember 2013. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað, en rétt er að aðilar beri hver sinn kostnað af rekstri málsins á báðum dómstigum.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað úr hendi áfrýjenda, Arion banka hf. og Íslandsbanka hf.

Málskostnaður milli áfrýjenda og stefnda, G-kk-ef G-kk-ef, í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
325/2016

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni S hf. um dómkvaðningu matsmanns í máli sem S hf. hafði höfðað á hendur S og A ehf. Hinn kærði úrskurður var kveðinn upp eftir að aðalmeðferð hófst í málinu. Þar sem ekki var að finna kæruheimild í þessu tilviki eftir nánari stafliðum 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. apríl 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. apríl 2016, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um dómkvaðningu manns til að meta og rannsaka rithönd undirskriftar á sjálfskuldarábyrgð sem varnaraðili telur að sóknaraðili hafi veitt og liggur fyrir í málinu. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreindri beiðni varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt endurriti úr þingbók héraðsdóms fór aðalmeðferð málsins fram 1. mars 2016. Var málið dómtekið eftir að það hafði verið sótt og varið í kjölfar þess að skýrslur voru teknar af sóknaraðila og tveimur vitnum. Þing var aftur haldið í málinu 7. mars sama ár og var þá mætt af hálfu beggja aðila. Í endurriti úr þingbók héraðsdóms kemur fram að héraðsdómari hafi þá tilkynnt að hann hefði ákveðið að málið skyldi endurupptekið með vísan til 104. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og aðilum gefinn kostur á að afla tilgreindra gagna áður en dómur yrði upp kveðinn. Meðal hinna tilgreindu gagna var matsgerð ,,til að ganga úr skugga um falsleysi undirritunar“ sóknaraðila sem sjálfskuldarábyrgðarmanns á skjal það sem varnaraðili reisir málatilbúnað sinn einkum á. Enn var þingað í málinu 15. mars 2016 og þá bókað í þingbók að lögmaður varnaraðila væri að leggja lokahönd á gerð matsbeiðni til framlagningar í málinu. Var málinu frestað til 7. apríl sama ár en þann dag var lögð fram matsbeiðni af hálfu varnaraðila. Lögmaður sóknaraðila mótmælti því að matsmaður yrði dómkvaddur og fór fram munnlegur málflutningur um þann ágreining. Hinn kærði úrskurður var síðan kveðinn upp 20. apríl 2016 og með honum fallist á að umbeðin dómkvaðning færi fram.

Svo sem rakið hefur verið hófst aðalmeðferð málsins í héraði 1. mars 2016. Í 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 er mælt fyrir um það með tæmandi hætti í stafliðum a. til f. hvenær unnt sé að kæra úrskurð héraðsdómara til Hæstaréttar eftir að aðalmeðferð máls er hafin. Þar er ekki að finna heimild til kæru í þessu tilviki og verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
326/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að synja kröfu G ehf. um að lögbann yrði lagt við nánar tilgreindum athöfnum O sf. sem vörðuðu fráveitulagnir síðargreinda félagsins. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, kom fram að hinar umdeildu lagnir hefðu verið í notkun í áratugi. Í 1. gr. laga nr. 31/1990 væri meðal annars kveðið á um að leggja mætti lögbann við athöfn til bráðabirgða. Af athugasemdum með ákvæðinu í greinargerð, sem fylgdi áðurgreindum lögunum, mætti ráða að lögbanni væri ekki ætlað að aflétta ástandi sem varað hefði í áratugi, heldur þvert á móti að tryggja óbreytt ástand. Að þessu virtu og þar sem G ehf. hafði ekki gert líklegt að réttindi félagsins myndu fara forgörðum eða verða fyrir teljandi spjöllum þótt beðið yrði dóms um þau, sbr. 1. mgr. 24. gr. laganna, var ákvörðun sýslumanns um að hafna kröfu um lögbann staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. apríl 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 8. apríl 2016, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins á Vesturlandi 13. nóvember 2015 um að synja kröfu sóknaraðila um lögbann. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir sýslumann að leggja á lögbann við því að varnaraðili láti úthlaupsrör fyrir skólp úr fráveitukerfi sínu liggja inn á lóðir sóknaraðila að Krókatúni 22 til 24 og Bakkatúni 30, Akranesi og óhreinsað skólp fljóta úr úthlaupsrörum sínum í Krókalóni inn á sömu lóðir sóknaraðila. Jafnframt krefst hann þess að varnaraðila verði gert að fjarlægja rör, lagnir, skólp, undirstöður og annað sem honum tilheyrir af framangreindum lóðum sóknaraðila og hreinsa skólp af lóðunum. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Grenjar ehf., greiði varnaraðila, Orkuveitu Reykjavíkur vatns- og fráveitu sf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
328/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. apríl 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 24. apríl 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 29. apríl 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að honum verði gert að sæta farbanni. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fullnægt er skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
333/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Þ um að ógilda nauðungarsölu á eignarhluta hans í tiltekinni fasteign sem fram fór að beiðni A hf. Í hinum kærða úrskurði, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að nauðungarsölubeiðnin hefði uppfyllt öll skilyrði laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu hvað varðaði form og innihald.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. apríl 2016, en kærumálsgögn bárust 11. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. apríl 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilda nauðungarsölu sem fram fór 1. október 2015 á 50 % eignarhluta hans í fasteigninni Grundarstíg 5a, Reykjavík, fastanúmer 200-6805. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess aðallega að fyrrgreind krafa hans verði tekin til greina, en til vara „að málinu verði vísað aftur til meðferðar hjá héraðsdómi.“ Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en til vara að málskostnaður í héraði verði felldur niður eða lækkaður verulega.

Varnaraðilinn Arion banki hf. krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar. Aðrir varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilanum Arion banka hf. málskostnað á báðum dómstigum eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðili, Þ-kk-nf E-kk-nf, greiði varnaraðilanum Arion banka hf. samtals í málskostnað í héraði og kærumálskostnað 500.000 krónur.
335/2016

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms þar sem nauðungarvistun sóknaraðila á sjúkrahúsi var framlengd.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. maí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. apríl 2016 þar sem nauðungarvistun sóknaraðila á sjúkrahúsi var framlengd í allt að tólf vikur frá 2. maí 2016 að telja. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að framlengingu nauðungarvistunar verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún þóknunar til handa talsmanni sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsenda úrskurðarins verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun talsmanns sóknaraðila sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun talsmanns sóknaraðila, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
336/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. maí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. maí 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 9. maí 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af gögnum málsins verður ráðið að rannsókn málsins nái út fyrir landsteinana og að verið sé að skoða hvort mál varnaraðila tengist öðrum sambærilegum málum sem hafa verið til rannsóknar hjá lögreglu. Þrátt fyrir þetta er brýnt að rannsókn málsins sé hraðað, enda sætir varnaraðili skerðingu á frelsi sínu. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
339/2016

Kærumál. Farbann.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. maí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. maí 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni þar til dómur gengur í máli hans en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 31. maí 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
33/2016

Í málinu leitaði L dóms um lögmæti svonefndrar kerfisáætlunar L hf., en í samræmi við ákvæði raforkulaga nr. 65/2003 var í meginatriðum að finna í henni spá um raforkuþörf og áætlun um uppbyggingu flutningskerfis fyrir rafmagn samkvæmt III. kafla laganna á árabilinu 2014 til 2023. Fyrir Hæstarétt var lögð ný kerfisáætlun L hf. fyrir árin 2015 til 2024, sem stjórn hans samþykkti í nóvember 2015 og Orkustofnun í apríl 2016, en hún kom í stað þeirrar áætlunar sem dómkrafa L tók til. Í dómi Hæstaréttar kom fram að án tillits til þess hvort L hefði nokkru sinni haft lögvarða hagsmuni af því að fá áætlun af þessum toga fellda úr gildi, væri ljóst að þeir hagsmunir hefðu liðið undir lok með samþykkt nýrrar áætlunar. Með því að atvik þessi urðu eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms var málinu vísað án kröfu frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. janúar 2016. Hann krefst þess að „viðurkennt verði, að áætlun stefnda um uppbyggingu flutningskerfis fyrir rafmagn á Íslandi, skv. 5. tölulið 3. mgr. 9. gr. raforkulaga nr. 65/2003, sem stjórn stefnda samþykkti á fundi sínum þann 25. september 2014 og birt var á vef stefnda þann 10. október 2014 undir heitinu „Kerfisáætlun 2014-2023“, sé ólögmæt og að hún verði felld úr gildi“. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og ráðið verður af framansögðu leitar áfrýjandi með máli þessu dóms um lögmæti svonefndrar kerfisáætlunar stefnda, sem hann mun hafa birt 10. október 2014, en í samræmi við fyrrgreint ákvæði raforkulaga var í meginatriðum að finna í henni spá um raforkuþörf og áætlun um uppbyggingu flutningskerfis fyrir rafmagn samkvæmt III. kafla laganna á árabilinu frá 2014 til 2023. Fyrir Hæstarétt hefur verið lögð ný kerfisáætlun stefnda fyrir árin 2015 til 2024, sem stjórn hans samþykkti 5. nóvember 2015 og Orkustofnun 25. apríl 2016 í samræmi við 2. mgr. 9. gr. b. raforkulaga, sbr. 3. gr. laga nr. 26/2015. Þessi nýja kerfisáætlun kom í stað þeirrar áætlunar, sem dómkrafa áfrýjanda tekur til. Án tillits til þess hvort áfrýjandi hafi nokkru sinni haft lögvarða hagsmuni af því að fá áætlun af þessum toga fellda úr gildi, er hvað sem öðru líður ljóst að þeir hagsmunir hafi liðið undir lok með samþykkt nýrrar áætlunar. Með því að atvik þessi urðu eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms verður málinu vísað án kröfu frá Hæstarétti.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjandi, Landvernd, greiði stefnda, Landsneti hf., 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
340/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni K um að yfirmat færi fram á tveimur spurningum í máli sem K hafði höfðað á hendur C og M, en fallist á yfirmatsbeiðni K að öðru leyti. Talið var að með spurningunum væri ekki leitað endurmats á sömu atriðum og undirmatsgerð hefði tekið til í skilningi 64. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur um að hafna yfirmatsbeiðni K að þessu leyti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. maí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. apríl 2016, þar sem tekin var til greina beiðni sóknaraðila um að dómkvaddir yrðu yfirmatsmenn til að svara matsspurningum 1 til 4 samkvæmt matsbeiðni sóknaraðila en beiðninni hafnað að öðru leyti. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að dómkveðja matsmenn í samræmi við yfirmatsbeiðni.

Varnaraðilinn Cambridge International Securities Inc. hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Varnaraðilinn Merrill Lynch International krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í yfirmatsbeiðni 22. mars 2016 krafðist sóknaraðili þess að dómkvaddir yrðu tveir yfirmatsmenn til að endurmeta nánar tilgreind atriði sem metin höfðu verið í matsgerð 3. október 2015 og fram koma í matsbeiðni sóknaraðila undir töluliðum 1 til 4. Þá krafðist sóknaraðili þess jafnframt að yfirmatsmenn legðu mat á atriði sem fram komu í viðbótarspurningum undir töluliðum 5 og 6. Með hinum kærða úrskurði féllst héraðsdómur á beiðni sóknaraðila um yfirmat á þeim spurningum sem lagt hafði verið mat á í áðurgreindri matsgerð en hafnaði beiðni sóknaraðila að öðru leyti.

Samkvæmt 64. gr. laga nr. 91/1991 getur aðili krafist yfirmats þar sem tekin verði til endurmats þau atriði sem áður hafa verið metin. Með þeim viðbótarspurningum sem settar voru fram í matsbeiðni sóknaraðila undir töluliðum 5 og 6 er ekki leitað endurmats á sömu atriðum og spurningar samkvæmt matsgerð 3. október 2015 tóku til. Í matsgerðinni er hins vegar vikið að þeim atriðum sem viðbótarspurningar sóknaraðila lúta að en þó ekki þannig að fyrir liggi sjálfstætt mat á þeim í skilningi 1. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991. Við þær aðstæður er ekki girt fyrir að til viðbótar eldri matsgerð sé aflað nýrrar matsgerðar sem taki til annarra atriða en sú fyrri að teknu tilliti til þeirra takmarkana sem heimild málsaðila til að afla matsgerðar eru settar í lögum nr. 91/1991. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilanum Merrill Lynch International kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Kaupþing ehf., greiði varnaraðila, Merrill Lynch International, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
342/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran hafði borist héraðsdómi eftir að frestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. maí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. apríl 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 25. maí 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður „hinn skemmsti tími.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í þingbók héraðsdóms vegna málsins var bókað að verjandi varnaraðila hafi mætt og mótmælt kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald. Eftir að úrskurður var kveðinn upp var bókað eftir verjanda að hann lýsti því yfir að tekinn væri lögboðinn frestur um ákvörðun kæru úrskurðarins til Hæstaréttar. Verjandi sendi síðan dómara málsins tölvubréf 2. maí 2016 þar sem lýst var yfir kæru á úrskurðinum. Þótt frumrit kærunnar hafi ekki borist dóminum fyrr en degi síðar telst yfirlýsing um kæru með tölvubréfi fullnægjandi, sbr. dóm Hæstaréttar 7. júní 2011 í máli nr. 366/2011.

Samkvæmt upphafsmálslið 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 er kærufrestur þrír sólarhringar og byrjar hann að líða frá því að aðili fékk vitneskju um úrskurðinn. Hefur í dómaframkvæmd verið talið að kærufresturinn byrji að líða strax við uppkvaðningu úrskurðarins ef verjandi sakbornings er viðstaddur, sbr. dóma Hæstaréttar 3. janúar 2015 í máli nr. 79/2015, 30. júní sama ár í máli nr. 430/2015 og 4. ágúst sama ár í máli nr. 502/2015. Eins og áður segir var úrskurðurinn kveðinn upp 27. apríl 2016. Kærufrestur var því liðinn þegar kæran barst héraðsdómi. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
343/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. maí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 29. apríl 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 27. maí 2016 klukkan 16 og einangrun til 6. sama mánaðar klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og kröfu sóknaraðila um einangrun vísað frá dómi, en að því frágengnu að varðhaldinu verði markaður skemmri tími og kröfu sóknaraðila um einangrun hafnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Enda þótt mörg þeirra brota sem varnaraðili er grunaður um að hafa framið séu enn í rannsókn er ekki fallist á með sóknaraðila að hætta sé á að varnaraðili muni torvelda rannsókn þeirra, en í því sambandi athugast að einangrun hans leið undir lok 6. maí 2016. Hefur sóknaraðili því ekki fært fyrir því viðhlítandi rök að þörf sé á að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi á þeim grundvelli.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa framið fjölda afbrota, sem fangelsisrefsing liggur við, á tímabilinu frá 28. janúar til 28. apríl 2016. Er hann meðal annars grunaður um eignaspjöll og fjölda þjófnaðarbrota, sbr. 244. gr. og 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá hefur varnaraðili, sem er fíkniefnaneytandi, skýrt svo frá í skýrslu hjá lögreglu að hann sé haldinn innbrota- eða þjófnaðarfíkn og hann steli til þess að fá útrás. Samkvæmt þessu benda gögn málsins eindregið til að varnaraðili muni halda uppteknum hætti gangi hann laus, sbr. c. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.