199/2006

G, sem gegndi starfi bókara hjá I, var í fæðingarorlofi í 13 mánuði. Átti hún að hefja störf að nýju 1. febrúar 2005. Á þeim tíma sem G var í leyfi urðu eigendaskipti að fyrirtækinu og voru gerðar almennar breytingar á því starfssviði sem G vann áður við. G taldi sökum þessa að starf hennar væri ekki lengur til og ætti hún því rétt á launum í uppsagnarfresti í þrjá mánuði án þess að þurfa að mæta til vinnu þann tíma. Í málinu lá fyrir að I hafði boðið G að byrja í nýju starfi hjá fyrirtækinu sem gjaldkeri en hún hafnað því. Þá fullyrti I að henni hafi síðan verið boðið svipað starf við bókhald og hún sinnti áður. G mætti ekki til vinnu 1. febrúar 2005. Í niðurstöðu Hæstaréttar kemur fram að þar sem G hafi ekki mætt til vinnu, sé ósannað að vinna sú við bókhald, sem I fullyrðir að hafi beðið hennar, hafi verið svo verulega frábrugðin þeirri vinnu sem hún sinnti áður að um vanefnd I samkvæmt starfssamningi hafi verið að ræða. Var I því sýknaður af kröfu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. apríl 2006. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða áfrýjanda 741.874 krónur, auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 247.291 krónu frá 28. febrúar 2005 til 31. mars sama ár, af 494.582 krónum frá þeim degi til 30. apríl sama ár og af 741.874 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Áfrýjandi hafði verið í fæðingarorlofi. Í september 2004 hafði hún samband við framkvæmdastjóra stefnda vegna framlengingar á fæðingarorlofinu og var þá ákveðið að hún skyldi hefja störf að nýju 1. febrúar 2005. Hafði hún þá verið í leyfi í þrettán mánuði. Áfrýjandi og framkvæmdastjóri stefnda áttu fund 11. janúar 2005 þar sem rædd var endurkoma hennar til starfa. Hinn 14. sama mánaðar tilkynnti hún símleiðis að hún gæti ekki hafið störf og var henni þá sagt að ætlast væri til þess að hún mætti til vinnu. Samkvæmt 2. mgr. 29. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof átti áfrýjandi rétt á því að hverfa aftur að sama starfi, en ella að fá sambærilegt starf hjá vinnuveitandanum. Eigendaskipti höfðu átt sér stað á fyrirtækinu, og almennar breytingar verið gerðar á því starfssviði sem áfrýjandi áður vann við. Henni var boðið að byrja í nýju starfi við fyrirtækið sem gjaldkeri en hafnaði því. Í því sambandi er ósannað að stefndi hafi ekki verið reiðubúinn að semja um vinnutíma. Þá fullyrðir stefndi að henni hafi síðan verið boðið svipað starf við bókhald og hún áður sinnti. Áfrýjandi mætti ekki til vinnu 1. febrúar 2005. Er því ósannað að vinna sú við bókhald, sem stefndi fullyrðir að hafi beðið hennar, hafi verið svo verulega frábrugðin þeirri sem hún áður sinnti, að um vanefnd stefnda samkvæmt starfssamningi væri að ræða. Hinn áfrýjaði dómur er þannig staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjandi skal greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, G-kvk-nf L-kvk-nf H-kvk-nf, greiði stefnda, Ingvari Helgasyni ehf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.