arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
694/2016

Sóknaraðilar, systkini og lögerfingjar F, kröfðust þess að ógiltar yrðu tvær erfðaskrár F þar sem hann arfleiddi stjúpdóttur sína, E, að eigum sínum. Var krafan reist á því að F hefði skort arfleiðsluhæfi til gerðar erfðarskránna vegna andlegra veikinda og því væru þær ógildar á grundvelli 2. mgr. 34. gr. erfðalaga nr. 8/1962. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var m.a. vísað til framburðar tveggja arfleiðsluvotta, sem báru að F hefði verið skýr um þann vilja sinn að arfleiða E að eignum sínum, og þess að fyrirliggjandi yfirmatsgerð skæri ekki úr um þann vafa sem uppi væri um arfleiðsluhæfi F. Var því talið ósannað að vitræn skerðing F hefði verið orðin það mikil við gerð erfðaskránna að hann hafi verið óhæfur til að gera erfðaskrár með skynsamlegum hætti. Var kröfu sóknaraðila því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 10. október 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. september 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að erfðaskrár F frá 4. febrúar 2008 og 12. maí 2011 yrðu metnar ógildar og að við opinber skipti á dánarbúi hans skyldi erfðaskrá hans frá 17. ágúst 1988 lögð til grundvallar. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að fyrrgreind krafa þeirra verði tekin til greina. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdóms til Hæstaréttar fyrir sitt leyti 10. október 2016. Hann krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar um annað en málskostnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Eftir framangreindum úrslitum verður sóknaraðilum sameiginlega gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, A, B, C og dánarbú D greiði sameiginlega varnaraðila, dánarbúi E, 400.000 krónur í kærumálskostnað.
695/2016

Kærð var ákvörðun héraðsdóms þar sem mál SV og SG ehf. gegn S hf. var fellt niður að því er varðaði SG ehf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að héraðsdómari hefði ekki kveðið upp úrskurð um að málið yrði fellt niður að því er fyrrgreint félag varðaði, heldur tekið um það ákvörðun sem bókuð hefði verið í þingbók. Þar sem eingöngu úrskurðir héraðsdómara sættu kæru til Hæstaréttar samkvæmt ótvíræðu orðalagi 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála brysti heimild til að kærða umrædda ákvörðun. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. október 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 19. sama mánaðar. Kærð er ákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 27. september 2016, þar sem héraðsdómsmál nr. E-2470/2016: S-kk-nf V-kk-nf og Sjarmur og Garmur ehf. gegn Stemmu hf. var fellt niður að því er varðar Sjarm og Garm ehf. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til k. liðar 1. mgr. 143. gr. og 144. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi, en til vara að hún verði ómerkt og héraðsdómi gert að kveða upp úrskurð í málinu.

Varnaraðili krefst þess að máli þessu verði vísað frá Hæstarétti. Þá krefst hann kærumálskostnaðar óskipt úr hendi sóknaraðila og D-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105 gr. laga nr. 91/1991 ákvað héraðsdómari í þinghaldi 27. september 2016 að fella niður héraðsdómsmál nr. E-2470/2016: S-kk-nf V-kk-nf og Sjarmur og Garmur ehf. gegn Stemmu hf. að því er varðar Sjarm og Garm ehf. að kröfu lögmanns einkahlutafélagsins eftir umboði frá stjórnarformanni þess.

Svo sem áður greinir kvað héraðsdómari ekki upp úrskurð um að málið yrði fellt niður hvað varðar Sjarm og Garm ehf., heldur tók hann ákvörðun um það, sem færð var í þingbók, sbr. 3. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991. Samkvæmt ótvíræðu orðalagi í upphafi 1. mgr. 143. gr. laganna eru það eingöngu úrskurðir héraðsdómara um nánar tilgreind efni, sem geta sætt kæru til Hæstaréttar, en ekki ákvarðanir hans um þau. Brestur því heimild fyrir kæru sóknaraðila. Þegar af þeirri ástæðu verður málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, S-kk-nf V-kk-nf, greiði varnaraðila, Stemmu hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
6/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. janúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. desember 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 14. janúar 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
704/2016

Fallist var á kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. október 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. október 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 9. nóvember 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var varnaraðila með dómi Hæstaréttar 15. september 2016 í máli nr. 640/2016 gert að sæta gæsluvarðhaldi til 12. október sama ár á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 vegna gruns um aðild hans að átta brotum hið minnsta er varðað geta fangelsisrefsingu. Lögregla hefur hætt rannsókn í þremur þessara mála og fellt þau niður, en eftir standa enn nokkur mál þar sem varnaraðili er undir rökstuddum grun um háttsemi sem fangelsisrefsing liggur við.

Þegar horft er til sakaferils varnaraðila, sem frá árinu 2007 hefur sætt rúmlega 7 ½ árs óskilorðsbundinni fangelsisrefsingu samkvæmt 10 dómum og í ljósi brotahrinu þeirrar er hófst eftir að hann lauk afplánun fangelsisdóms í byrjun ágúst 2016, er fullnægt skilyrðum fyrrgreinds ákvæðis laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi. Krafa sóknaraðila verður því tekin til greina.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 9. nóvember 2016 klukkan 16.
705/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sem Ú hafði lýst við slit V hf. Byggði Ú á því að V hf. hefði með ólögmætum og saknæmum hætti farið út fyrir umboð sitt samkvæmt eignastýringarsamningi aðila með kaupum á veðskuldabréfum á árunum 2006 til 2009. Miðuðu kröfur Ú að því að gera hann eins settan við slit V ehf. og ef fjármunum hans í eignastýringu V hf. hefði aldrei verið ráðstafað til kaupa á skuldabréfunum. Var talið að Ú hefði ekki fært fram haldbærar skýringar á því hvers vegna hann teldi tjón vegna þessarar háttsemi hafa numið kröfufjárhæðinni og þá einkum hvort og hvernig hann hefði endurheimt sömu fjárhæð ef V hf. hefði fjárfest í þeim hlutabréfum og skuldabréfum sem honum var heimilt samkvæmt eignastýringarsamningi aðila. Yrði í því sambandi að horfa til þeirra áhrifa sem atburðir á íslenskum fjármálamarkaði síðari hluta árs 2008 hefðu haft á virði hlutabréfa og skuldabréfa. Var því ekki talið að Ú hefði sýnt fram á að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna háttsemi V hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. október 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. september 2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila sem hann lýsti við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að krafa sín að fjárhæð 65.922.209 krónur verði viðurkennd og henni skipað í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, en til vara 113. gr. sömu laga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að krafa sóknaraðila verði lækkuð og henni skipað í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar hefur sóknaraðili ekki sýnt fram á að hann hafi orðið fyrir tjóni vegna ólögmætrar og saknæmrar háttsemi varnaraðila, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 9. maí 2016 í máli nr. 264/2016. Af þeim sökum verður úrskurðurinn staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ú-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, VBS eignasafni hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
709/2015

Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 94/2014 var komist að þeirri niðurstöðu að nánar tilgreindur lánssamningur aðila hefði verið í íslenskum krónum bundið með ólögmætum hætti við gengi erlendra gjaldmiðla. Í máli þessu laut ágreiningur aðila að endurútreikningi lánsins, nánar tiltekið hvort líta ætti á greiðslur S á vöxtum af láninu á tímabilinu eftir að hann höfðaði fyrrgreint mál og fram til þess að dómurinn var kveðinn upp sem fullnaðargreiðslur vaxta. Talið var að S gæti ekki borið því við að hann hefði verið grandlaus á umræddu tímabili um að samningsbundnar vaxtagreiðslur hans hefðu verið ófullnægjandi, ef talið yrði að lánið væri bundið ólögmætri gengistryggingu. Var L ohf. því sýknaður af kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. október 2015. Hann krefst þess að viðurkennt verði að eftirstöðvar lánssamnings aðila nr. 20/2007 hafi 16. september 2014 numið 49.264.854 krónum. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í héraðsdómi hélt áfrýjandi því fram í bréfi til stefnda 22. mars 2012 að lán samkvæmt fyrrgreindum samningi hefði verið í íslenskum krónum bundið gengi erlendra gjaldmiðla í andstöðu við 14., sbr. 13. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Var þess farið á leit að lánið yrði endurreiknað án gengistryggingar og í þeim efnum var vísað til dóms Hæstaréttar 15. febrúar 2012 í máli nr. 600/2011. Með nefndum dómi réttarins var því hafnað að kröfuhafa væri heimilt að hafa uppi viðbótarkröfu vegna vaxta fyrir liðna tíð heldur yrði slík krafa aðeins gerð til framtíðar litið. Að þessu gættu getur áfrýjandi ekki borið því við að hann hafi eftir þetta verið grandlaus um að samningsbundnar vaxtagreiðslur hans til stefnda væru ófullnægjandi, ef talið yrði að lánið væri gengistryggt í bága við fyrrgreind ákvæði laga nr. 38/2001, sbr. til hliðsjónar dómur Hæstaréttar 17. desember 2015 í máli nr. 292/2015. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Sveitarfélagið Skagafjörður, greiði stefnda, Lánasjóði sveitarfélaga ohf., 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
710/2015

G var sakfelldur fyrir gegn 2. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa tálmað starfsmönnum Vegagerðarinnar framkvæmd eftirlits með heildarþunga og ásþunga fjögurra tilgreindra ökutækja. Með vísan til atvika málsins var ákvörðun um refsingu G frestað og skyldi hún falla niður að liðnum tveimur árum héldi hann almennt skilorð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. október 2015 að fengnu áfrýjunarleyfi og í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að héraðsdómur verði staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 68. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, eins og hún hljóðaði þegar atvik máls þessa áttu sér stað, var eftirlitsmönnum Vegagerðarinnar heimilt að stöðva akstur ökutækja sem voru meira en 3,5 tonn að leyfðri heildarþyngd hvenær sem var til þess að sinna eftirliti meðal annars með stærð, heildarþyngd og ásþunga ökutækja, sbr. b. lið málsgreinarinnar. Í fyrsta og öðrum málslið 4. mgr. sömu lagagreinar var kveðið á um að ökumanni vöruflutningabifreiðar væri skylt að stöðva ökutæki þegar eftirlitsmaður Vegagerðarinnar gæfi stöðvunarmerki, sbr. 2. mgr. greinarinnar, og hlíta því að eftirlitsmaður skoðaði stærð, heildarþyngd og ásþunga ökutækis.

Skýra verður þessi lagaákvæði svo að ökumönnum vöruflutningabifreiðanna tveggja hafi verið skylt að hlíta fyrirmælum eftirlitsmanna Vegagerðarinnar í báðum þeim tilvikum, sem ákæra í málinu tekur til, með því að aka þeim upp á þar til gerðar vogir svo að eftirlitsmennirnir gætu sinnt hinni lögboðnu eftirlitsskyldu sinni. Með þeirri háttsemi ákærða sem framkvæmdastjóra GV grafna ehf. í fyrra skiptið að fyrirskipa ökumanninum að verða ekki við fyrirmælunum og í síðara skiptið að fjarlægja kveikjuláslykil úr bifreiðinni tálmaði hann því að eftirlitsmennirnir sem opinberir starfsmenn gætu gegnt skyldustörfum sínum í skilningi síðari málsliðar 2. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 677.363 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.
710/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að X hefði játað brot það sem honum væri nú gefið að sök og væri undir rökstuddum grun um háttsemi sem fangelsisrefsing lægi við. Samkvæmt því léki rökstuddur grunur á að X hefði með broti sínu rofið í verulegum atriðum skilyrði sem honum hefðu verið sett með fyrri dómi héraðsdóms. Var því talið að fullnægt væri skilyrðum til þess að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli fyrrgreinds stafliðar, enda væri ekki sýnt að brot það sem hann væri sakaður um hefði aðeins í för með sér sekt eða skilorðsbundna refsingu. Var krafa sóknaraðila því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. október 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. október 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 11. nóvember 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 verður sakborningur því aðeins úrskurðaður í gæsluvarðhald að fram sé kominn rökstuddur grunur um að hann hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við. Auk þess verða að vera fyrir hendi eitthvert þeirra skilyrða sem talin eru upp í fjórum stafliðum. Meðal þeirra skilyrða er að rökstuddur grunur leiki á að sakborningur hafi rofið í verulegum atriðum skilyrði sem honum hafa verið sett í skilorðsbundnum dómi, sbr. c. lið ákvæðisins.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili játað brot það sem honum er nú gefið að sök og er fallist á það með héraðsdómi að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um háttsemi sem sem fangelsisrefsing liggur við, sbr. 231. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Varnaraðili var með héraðsdómi 29. september 2016 sakfelldur fyrir sams konar háttsemi og hann er sakaður um nú vegna brota sem framin voru 25. maí og 14. júní sama ár. Var honum með dóminum gert að sæta fangelsi í 45 daga skilorðsbundið til tveggja ára. Samkvæmt því sem nú hefur verið rakið leikur rökstuddur grunur á að varnaraðili hafi með fyrrgreindu broti sínu rofið í verulegum atriðum skilyrði sem honum voru sett í hinum skilorðsbundna dómi. Er því fullnægt skilyrðum c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi, enda er ekki sýnt að brot það sem hann er sakaður um muni aðeins hafa í för með sér sekt eða skilorðsbundna fangelsisrefsingu, sbr. 3. mgr. sömu lagagreinar. Verður krafa sóknaraðila því tekin til greina.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 11. nóvember 2016 klukkan 16.
711/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var gert að koma fyrir dóm við aðalmeðferð máls Á gegn X og gefa skýrslu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. október 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. október 2016, þar sem tekin var til greina krafa sóknaraðila um að vitnin A og B skyldu koma fyrir dóm við aðalmeðferð í máli sóknaraðila gegn varnaraðila og gefa skýrslu. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
713/2016

Fallist var á kröfu lögreglustjóra um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. október 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. október 2016 þar sem varnaraðila var gert að afplána 110 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar samkvæmt dómi Héraðsdóms Norðurlands eystra 28. mars 2014, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 11. desember sama ár. Kæruheimild er í 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Engu breytir þótt í kröfu sóknaraðila til héraðsdóms hafi verið vísað til 2. mgr. 65. gr. eldri laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, en það ákvæði var samhljóða 2. mgr. 82. gr. gildandi laga nr. 15/2016 um skilyrði þess að manni verði gert að afplána eftirstöðvar refsingar vegna rofs á skilyrðum reynslulausnar. Er fallist á það með héraðsdómi að þeim skilyrðum sé fullnægt og verður því hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
714/2016

Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem í kæru E var í engu greint frá ástæðum sem hún væri reist á, sbr. 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. október 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. september 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 14. júlí sama ár um að synja því að verða við beiðni hennar um lögbann við nánar tilteknum athöfnum varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að sýslumanni verði gert að leggja á lögbann í samræmi við beiðni hennar. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum málsins barst Héraðsdómi Reykjavíkur 12. október 2016 bréf sóknaraðila frá sama degi með yfirskriftinni: „Kæra til Hæstaréttar Íslands“. Í upphafi þess var héraðsdómara í máli þessu tilkynnt að sóknaraðili kærði til Hæstaréttar úrskurð dómarans frá 28. september sama ár í máli sóknaraðila gegn varnaraðila. Því næst voru úrskurðarorð í þeim úrskurði tekin orðrétt upp og vísað um kæruheimild til áðurgreindra ákvæða laga nr. 31/1990 og 90/1989. Kom svo fram fyrirsögnin: „Dómkröfur“ og var meginmál bréfsins að öðru leyti svohljóðandi: „Fyrir Hæstarétti Íslands gerir sóknaraðili eftirfarandi dómkröfur: að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu verði gert að leggja á lögbann í samræmi við kröfu sóknaraðila. Þá er krafist kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila auk málskostnaðar í héraði. Sóknaraðili mun skila Hæstarétti Íslands greinargerð þegar gögn málsins hafa borist dóminum.“

Samkvæmt 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem gildir um meðferð þessa máls eftir 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989, skal greina í kæru dómsathöfnina, sem kærð er, kröfu um breytingu á henni og ástæður sem kæra er reist á. Þótt tiltekið hafi verið samkvæmt framansögðu í kæru sóknaraðila að hvaða dómsathöfn hún beindist og hvers sóknaraðili krefðist fyrir Hæstarétti, var í engu greint frá ástæðum sem hún væri reist á. Úr þeim annmarka er ekki bætt með því að málsástæðum sóknaraðila sé með yfirgripsmiklum skriflegum málflutningi gerð skil í greinargerð til Hæstaréttar, sbr. meðal annars dóma réttarins 7. desember 2010 í máli nr. 656/2010, 2. september 2011 í málum nr. 377/2011 og 388/2011, 7. mars 2014 í máli nr. 118/2014, 2. desember sama ár í máli nr. 753/2014, 13. júlí 2016 í máli nr. 479/2016 og 26. október sama ár í máli nr. 693/2016. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Effat Kazemi Boland, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.