131/2017

Fallist var á kröfu Á um að X yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. febrúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. febrúar 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á meðan áfrýjunarfrestur varir og eftir atvikum meðan mál varnaraðila sætir meðferð fyrir Hæstarétti, þó eigi lengur en til föstudagsins 16. júní 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að aðallega framangreind krafa sín verði tekin til greina, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu sóknaraðila verði „vísað frá dómi“, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar í þinghaldi 23. febrúar 2017 lýsti sóknaraðili yfir að hann kærði úrskurðinn til Hæstaréttar, þar sem gerð yrði sú krafa að varnaraðila verði gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti stendur og eftir atvikum á meðan mál varnaraðila er til meðferðar fyrir Hæstarétti. Í yfirlýsingu sóknaraðila kemur fram í hvaða skyni kært er, sbr. 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Verður kröfu varnaraðila um frávísun málsins frá Hæstarétti því hafnað.

Með úrskurði héraðsdóms 18. febrúar 2017 var varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi til 17. mars sama ár á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 vegna rökstudds gruns um að hann hafi gerst sekur um fjölda brota á tímabilinu frá 5. október 2016 til 18. febrúar 2017, sem fangelsisrefsing liggur við. Þá kom fram í forsendum úrskurðarins að beðið væri dóms í máli, þar sem ákæruvaldið hafi farið fram á að varnaraðili sætti fangelsi í þrjú ár. Með héraðsdómi [...]. febrúar 2017 í því máli var varnaraðili sakfelldur fyrir að hafa í tvígang sama dag gerst sekur um sérstaklega hættulega líkamsárás og dæmdur í 18 mánaða fangelsi. Við uppkvaðningu dómsins lýsti varnaraðili því yfir að hann tæki sér lögboðinn frest til að taka afstöðu til áfrýjunar.

Samkvæmt fyrri málslið 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 lýkur gæsluvarðhaldi þegar dómur hefur verið kveðinn upp í málinu, en sem fyrr segir var mál það, sem varnaraðili hlaut dóm í [...]. febrúar 2017, meðal þess sem lá til grundvallar gæsluvarðhalds yfir honum samkvæmt úrskurðinum 18. sama mánaðar eftir c. lið 1. mgr. 95. gr. sömu laga. Samkvæmt síðari málslið 3. mgr. 97. gr. laganna getur dómari, eftir kröfu ákæranda, úrskurðað að gæsluvarðhald skuli haldast meðan á fresti eftir 199. gr. laganna stendur, svo og meðan mál er til meðferðar fyrir Hæstarétti. Eftir orðanna hljóðan er ekkert því til fyrirstöðu að ákærandi geti krafist þess í einu lagi að sakborningur verði úrskurðaður í gæsluvarðhald meðan á áfrýjunarfresti stendur og meðan mál hans er til meðferðar í Hæstarétti, komi til þess að að héraðsdómi verði áfrýjað í tæka tíð. Að öðrum kosti félli gæsluvarðhaldið sjálfkrafa niður við lok hins lögboðna áfrýjunarfrests, sbr. fyrri málslið 3. mgr. 97. gr. og 5. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008.

Að þessu virtu er fallist á með sóknaraðila að uppfyllt séu skilyrði til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 á þann veg sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 16. júní 2017 klukkan 16.