698/2012

X var ákærður fyrir hótun með því að hafa sent A sms-skeyti sem talið var til þess fallið að vekja hjá honum ótta um líf sitt og velferð. Var háttsemin álitin varða við 233. gr. almennra hegningalaga nr. 19/1940. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt ákvæðinu væri hótun því aðeins refsiverð að ljóst væri, hlutlægt séð, að sá sem hana hefði í frammi hótaði því að gripið yrði til verknaðar sem myndi hafa jafn alvarlegar afleiðingar í för með sér og þar væru greindar. Ummælin í skeytinu hafi verið ósæmileg og yrðu ekki réttlætt. Þegar efni þess væri virt í heild sinni yrði hins vegar ekki talið að í því hafi falist hótun sem lýst væri refsiverð í 233. gr. laga nr. 19/1940. Var X því sýknaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 19. nóvember 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða, en að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing hans verði milduð.

Málsatvikum er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Til viðbótar því sem þar greinir sést á gögnum málsins og kom einnig fram í skýrslu A fyrir héraðsdómi að einkahlutafélag í eigu hans hafi skuldað ákærða töluvert fé vegna vinnu sem hann hafði innt af hendi fyrir félagið.

Samkvæmt ákæru er ákærða gefið að sök að hafa hótað A ofbeldi í sms-skeyti sem ákærði sendi í farsíma hans 21. júní 2011 og hafi efni þess verið til þess fallið að vekja hjá A ótta um líf sitt og velferð. Teljist brotið varða við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Efni skeytisins var svohljóðandi: „Ertu búin að nauðga einhverri 13 ára nýlega gerpið thitt? Mundu bara að thú sleppur aldrei undan skuldinni. Thad er bedid eftir thér I steininum ef ég næ thér ekki ádur barnaperrinn thinn“.

Í 233. gr. almennra hegningarlaga er kveðið á um að hver, sem hefur í frammi hótun um að fremja refsiverðan verknað og hótunin er til þess fallin að vekja hjá öðrum manni ótta um líf, heilbrigði eða velferð sína eða annarra, skuli sæta refsingu. Samkvæmt þessu ákvæði er hótun því aðeins refsiverð að ljóst sé, hlutlægt séð, að sá sem hana hefur í frammi hóti því að gripið verði til verknaðar sem muni hafa jafn alvarlegar afleiðingar í för með sér og þar eru greindar.

Ummælin í skeytinu sem ákærði sendi A eru ósæmileg og verða ekki réttlætt. Sé efni skeytisins virt í heild verður hins vegar ekki talið, samkvæmt því sem að framan greinir og að teknu tilliti til atvika málsins, að í því hafi falist hótun sem lýst er refsiverð í 233. gr. almennra hegningarlaga. Verður ákærði því sýknaður af kröfu ákæruvaldsins í máli þessu.

Allur sakarkostnaður málsins í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða sem ákveðin eru með virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða í héraði, eins og þau voru þar ákveðin, svo og málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, Ó-kk-ef S-kk-ef, hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.