486/2002

Þrotamaður gat ekki verið aðili að máli um ágreining um viðurkenningu á lýstri kröfu við gjaldþrotaskipti á búi hans. Var því vísað frá máli, sem skiptastjóri í þrotabúi P hafði beint til héraðsdóms til að afla úrlausnar um ágreining, sem risið hafði milli P og F, sem hafði lýst kröfu í búið.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. október 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. október 2002, þar sem vísað var frá dómi máli, sem skiptastjóri í þrotabúi sóknaraðila hafði beint til dómsins til að afla úrlausnar um ágreining, sem risið hafði milli aðilanna við gjaldþrotaskiptin. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að leysa efnislega úr málinu. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði var bú sóknaraðila tekið til gjaldþrotaskipta 30. júní 1998. Í framhaldi af innköllun skiptastjóra í þrotabúinu lýsti varnaraðili þar kröfu að fjárhæð 33.688.749 krónur vegna ófullnægðra eftirstöðva skuldabréfa, en þau höfðu verið tryggð með veði í fasteignum, sem þá höfðu verið seldar við nauðungarsölu. Ágreiningur reis um viðurkenningu þessarar kröfu við gjaldþrotaskiptin. Í tengslum við það höfðaði sóknaraðili ásamt þremur öðrum fyrrum eigendum umræddra fasteigna mál á hendur varnaraðila til að fá ófullnægðar eftirstöðvar skuldabréfanna felldar niður á grundvelli ákvæða 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Lauk því máli með dómi Hæstaréttar 6. júní 2002 í máli nr. 16/2002, þar sem eftirstöðvar þessara skuldabréfa voru færðar niður í samtals 4.207.907 krónur miðað við stöðu þeirra 5. maí 1998. Að gengnum þessum dómi leitaði skiptastjóri eftir því að varnaraðili gerði nýja kröfulýsingu í þrotabú sóknaraðila, sem varnaraðili varð við með bréfi 13. júní 2002. Samkvæmt því, sem þar kom fram, taldi hann sig eiga á hendur þrotabúinu almenna kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 að fjárhæð 4.313.981 krónu, en eftirstæða kröfu samkvæmt 114. gr. laganna að fjárhæð 4.508.947 krónur. Til frádráttar þessu kæmu greiðsla til varnaraðila úr þrotabúi samskuldara sóknaraðila ásamt málskostnaði, sem varnaraðila hafði verið gert að greiða sóknaraðila með fyrrnefndum dómi, en samtals taldi varnaraðili þessa liði nema 2.362.878 krónum. Í nýrri skrá, sem skiptastjóri gerði um lýstar kröfur í þrotabú sóknaraðila 24. júní 2002, lýsti hann sig samþykkan því að viðurkenna almenna kröfu varnaraðila með 1.951.103 krónum, en eftirstæða kröfu hans að fullu. Á skiptafundi, sem haldinn var í þrotabúinu 8. júlí 2002 til að fjalla um kröfuskrána, reis ágreiningur milli málsaðilanna um viðurkenningu kröfu varnaraðila. Beindi skiptastjóri þeim ágreiningi til Héraðsdóms Reykjavíkur 9. sama mánaðar og var mál þetta þingfest af því tilefni 6. ágúst 2002.

Samkvæmt 1. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991 getur kröfuhafi borið fram mótmæli gegn afstöðu, sem skiptastjóri lætur í ljós í kröfuskrá, til viðurkenningar á lýstri kröfu hans sjálfs. Hann getur einnig mótmælt afstöðu skiptastjóra til viðurkenningar á kröfu annars kröfuhafa. Með þessu er greint á tæmandi hátt hverjir geti orðið aðilar að ágreiningi um viðurkenningu á lýstri kröfu við gjaldþrotaskipti. Slíkt er ekki á færi þrotamanns. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, P-kk-nf P-kk-nf, greiði varnaraðila, Ferðamálasjóði, 50.000 krónur í kærumálskostnað.