arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
720/2010

Þrotabú Í krafði M um greiðslu á tiltekinni fjárhæð vegna skuldbindinga sem eiginmaður hennar hafði gengist undir með samningi við Í, en Í hafði unnið við grunn og uppslátt á lóð sem M var leigutaki að. Hæstiréttur vísaði til þess að M hefði ekki skuldbundið sig með samningi til að ábyrgjast greiðslu á umræddum skuldbindingum eiginmanns síns og að 69. gr. hjúskaparlaga ætti ekki við í málinu. Yrði ábyrgð hennar heldur ekki leidd af því að hún væri leigutaki lóðarinnar. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu M.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. desember 2010. Hann krefst þess að stefndu verði gert að greiða honum 5.419.800 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. desember 2008 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hún þess að dómkröfur áfrýjanda verði lækkaðar og að málskostnaður verði felldur niður á báðum dómstigum.

Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi krefst áfrýjandi efnda úr hendi stefndu á skuldbindingum sem eiginmaður hennar hafði gengist undir með samningi við Ís-Spón ehf. 5. júní 2008. Samkvæmt 67. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 ber hvort hjóna um sig ábyrgð á þeim skuldbindingum sem á því hvíla. Getur annað hjóna ekki skuldbundið hitt nema sérstaklega sé heimilað í lögum eða samningi hjóna, sbr. 68. gr. laganna. Stefnda hefur ekki skuldbundið sig með samningi til að ábyrgjast greiðslu á umræddum skuldbindingum eiginmanns síns og 69. gr. hjúskaparlaga, sem áfrýjandi vísar til fyrir Hæstarétti, á hér ekki við. Ábyrgð hennar verður heldur ekki leidd af því sem óumdeilt er að hún er leigutaki lóðarinnar að Örvasölum 14 í Kópavogi.

Af þessu leiðir með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að hinn áfrýjaði dómur verður staðfestur og áfrýjandi dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, þrotabú Ís-Spóns ehf., greiði stefndu, M-kvk-þgf Á-kvk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
73/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem mál D hf. á hendur félaginu A ehf., vegna lánssamnings í erlendri mynt, var fellt niður og D hf. gert að greiða A ehf. 75.000 krónur í málskostnað. Taldi Hæstiréttur að þegar málið væri virt í heild sinni, meðferð þess og umfang, væri hæfilegt að D hf. greiddi A ehf. 350.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. janúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. janúar 2011, þar sem mál varnaraðila á hendur sóknaraðila var fellt niður og varnaraðila gert að greiða 75.000 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða sér hærri málskostnað en ákveðinn var í héraði, svo og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 skal stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað ef máli er vísað frá dómi eða það fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efni þá skyldu, sem hann er krafinn um í máli. Þegar málið er virt í heild sinni, meðferð þess og umfang, er hæfilegt að varnaraðili greiði sóknaraðila 350.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi.

Varnaraðili verður dæmdur til að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, Drómi hf., greiði sóknaraðila, Arnarsmára ehf., 350.000 krónur í málskostnað í héraði.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.
78/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. febrúar 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi til föstudagsins 4. mars 2011, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
79/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Reykjavíkur 7. febrúar 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 11. febrúar 2011, klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og kröfu um einangrunarvist hafnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist verður á með sóknaraðila að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
80/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 11. febrúar 2011, klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist verður á með sóknaraðila að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
81/2011

A hf. höfðaði mál gegn I ehf. til innheimtu á þriggja milljarða króna láni sem K hf. hafði veitt I ehf. til kaupa á hlutabréfum í K hf. Skilanefnd var sett yfir K hf. 9. október 2008 og í kjölfarið var skuld I ehf. við bankann ráðstafað til A hf. Talið var að I ehf. ekki náð að sýna fram á að félaginu hefði verið veitt hið umdeilda lán í blekkingarskyni til að hafa áhrif á verðmyndum hluta í bankanum en I ehf. hafði í þessu skyni lagt fram tölvupósta með samskiptum aðila en auk þess vísað til skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis sem starfaði hafði á grundvelli laga nr. 142/2008 um rannsókn á aðdraganda og orsökum falls íslensku bankanna 2008 og tengdra atburða. Ekki var fallist á að forsendur lánssamningsins hefðu brostið, enda fylgdi því áhætta að eiga viðskipti með hlutabréf og I ehf. hefði ekki getað treyst því að bréfin myndu einungis hækka í verði. Í þessu sambandi var talið að fyrirsvarsmenn félagsins hefðu haft sérþekkingu á sviði viðskipta með hlutabréf. Ekki var fallist á með I ehf. að hrun bankanna í október 2008 hefði eitt og sér getað orðið til þess að losa félagið undan skuldbindingum sínum. Ekki var talið að I ehf. hefði sýnt fram á fullyrðingar um að rekstur K hf. hefði í heild sinni verið blekkingarleikur. Loks var ekki fallist á með I ehf. að beita bæri 36. gr. samningalaga nr. 7/1936, enda hafði félagið ekki rökstudd hvernig það ákvæði ætti við í málinu. Var því fallist á aðalkröfu A hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. febrúar 2011. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, IceCapital ehf., greiði stefnda, Arion banka hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
88/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 16. febrúar 2011, klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að hann sæti ekki einangrun. Þá krefst hann „kærumálskostnaðar, að mati dóms, fyrir meðferð máls fyrir héraðsdómi og fyrir Hæstarétti Íslands.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Skilja verður kröfu varnaraðila svo, sbr. og dóm Hæstaréttar 20. janúar 2011 í máli nr. 48/2011, að hann krefjist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar. Samkvæmt 38. gr. og 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 eru ekki skilyrði til að fallast á slíka kröfu.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
91/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að bú A yrði tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu T. Kröfuna studdi T við árangurslaust fjárnám sem hafði að kröfu T verið gert hjá A. Fyrir Hæstarétti hélt A því fram að ekki hefðu verið uppfyllt skilyrði 2. töluliðar 62. gr. laga nr. 90/1989 um aðför um að ekki hafi verið vitað um eign sem gera mætti fjárnám í. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að samkvæmt gögnum málsins hafi T látið kanna eignir A áður en til fjárnámsins kom og hafi sú könnun leitt í ljós að A væri skráður eigandi fasteignar. Fasteignin hafi verið yfirveðsett og hafi fjárnámi því lokið án árangurs. A hélt því einnig fram að héraðsdómara hefði borið að fella fjárnámið úr gildi þar sem birting hefði verið ólögmæt og A því ekki verið sannanlega boðaður. Taldi Hæstiréttur að þar sem A hefði hvorki kært né krafist endurupptöku fjárnámsins kæmi ekki til álita að vísa málinu frá Hæstarétti á þessum forsendum. Þá var málið ekki talið vanreifað af hálfu T. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. janúar 2011, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega „að hinum kærða úrskurði verði vísað frá dómi“ en til vara að kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti á búi sóknaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Fjárnám var gert hjá sóknaraðila 16. ágúst 2010 til tryggingar kröfu varnaraðila að fjárhæð 221.639 krónur. Varnaraðili kveðst áður hafa látið kanna eignir sóknaraðila og hafi sú könnun leitt í ljós að hann væri skráður eigandi fasteignarinnar Hvammsgerði 1 í Reykjavík. Fasteignamat hennar væri 34.850.000 krónur en á henni hvíldu veðskuldir að nafnverði 51.662.905 krónur. Fasteignin hafi því reynst vera yfirveðsett og hafi fjárnámi því lokið án árangurs með vísan til 2. töluliðar 1. mgr. 62. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili hvorki kærði þessa aðfarargerð né krafðist endurupptöku hennar. Af þeim sökum verður málinu ekki vísað frá Hæstarétti á þeim forsendum að lögmæt birting hafi ekki farið fram vegna aðfarargerðarinnar. Sóknaraðili reisir frávísunarkröfuna einnig á því að málið sé vanreifað af hálfu varnaraðila. Sú málsástæða er ekki studd haldbærum rökum. Að þessu athuguðu en með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar að öðru leyti verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
92/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu G hf. um að bú I ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta. G hf. hafði látið birta áskorun, samkvæmt 5. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., fyrir I ehf. og tók hún til tveggja lánssamninga sem kröfur G hf. byggðu á. I ehf. sinnti ekki þessari áskorun og var í Hæstarétti fallist á með G hf. að hann gæti reist kröfur sína um gjaldþrotaskipti á búi I ehf. á því að sá síðarnefndi hefði ekki sinnt áskoruninni á þann hátt sem gert væri ráð fyrir í lagaákvæðinu. Var því fallist á kröfu G hf.  um gjaldþrotaskipti á búi I ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem stimpluð er um móttöku í Héraðsdómi Reykjavíkur 10. febrúar 2011 og barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 14. febrúar 2011. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. janúar 2011, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti á búi sóknaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og að varnaraðila verði dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði lét varnaraðili hinn 21. september 2010 birta fyrir sóknaraðila áskorun samkvæmt 5. tl. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 en ákvæðið kom inn sem nýmæli með lögum nr. 95/2010. Tók áskorunin til beggja lánssamninganna 13. mars og 2. júlí 2008 sem kröfur varnaraðila eru byggðar á og grein er gerð fyrir í hinum kærða úrskurði. Sóknaraðili sinnti ekki þessari áskorun, hvorki varðandi lánssamninginn 13. mars 2008, sem hann telur sig ekki skuldbundinn til að efna, né samninginn 2. júlí 2008, sem hann þó viðurkennir að hafi inni að halda gilda skuldbindingu sína. Verður því fallist á með varnaraðila að hann geti reist kröfu sína um gjaldþrotaskipti á búi sóknaraðila á því að hann hafi ekki sinnt áskoruninni á þann hátt sem ráð er fyrir gert í lagaákvæðinu. Varnaraðili hefur ekki fært fram sönnur á að önnur ákvæði í 65. gr. laga nr. 21/1991 standi í vegi fyrir kröfu varnaraðila.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og getur því ekki gert kröfu um breytingu á ákvæði úrskurðarins um málskostnað. Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, IceProperties ehf., greiði varnaraðila, Glitni banka hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
94/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi, var staðfestur með vísan til a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. febrúar 2011, klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
97/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. febrúar 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi „í 4 vikur eða til 15. mars 2011“, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Ákæra hefur verið gefin út á hendur varnaraðila og mun málið verða þingfest í dag. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 15. mars 2011, klukkan 16.
98/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. febrúar 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi „í 4 vikur eða til 15. mars 2011“, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Ákæra hefur verið gefin út á hendur varnaraðila og mun málið verða þingfest í dag. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 15. mars 2011, klukkan 16.
9/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í R um að færa veðskuldabréf bankans Í hf. inn á fyrsta veðrétt fasteignar að K. Í og R kröfðust þess að ákvörðun sýslumanns yrði felld úr gildi og jafnframt lagt fyrir hann að afmá veðskuldabréfið af eigninni. R hafði keypt fasteignina af L ehf., en við kaupin hvíldi á eigninni veðskuldabréf bankans Í hf., útgefið af L ehf. Í tilefni af kaupunum samþykkti bankinn flutning þessa láns af hinni seldu fasteign yfir á aðra fasteign. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, segir meðal annars að þar sem veðflutningsskjalinu hefði ekki, þegar það barst sýslumanni, áður verið þinglýst á hið nýja veðandlag, hefði ekki verið fullnægt lagaskilyrðum fyrir aflýsingu veðskuldabréfsins af fasteigninni. Afmáning skjalsins væru því þinglýsingarmistök sem sýslumanni bæri að leiðrétta, sbr. 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Var ákvörðun sýslumanns því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. janúar 2011. Frekari gögn bárust Hæstarétti 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. desember 2010 þar sem staðfest var sú ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík að færa veðskuldabréf nr. 545-74-967448 inn á fyrsta veðrétt fasteignarinnar að Kambsvegi 5, Reykjavík, með fastanúmer 201-7694, sem skjal með þinglýsingarnúmeri 411-T-002749/2010. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og að ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík um að innfæra á ný framangreint veðskuldabréf verði felld úr gildi og veðskuldabréfið afmáð af eigninni. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Íslandsbanki hf. krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og að sér verði dæmdur kærumálskostnaður. Aðrir varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íbúðalánasjóður, greiði varnaraðilanum Íslandsbanka hf. 200.000 krónur í kærumálskostnað.
102/2012

Talið var að A skorti lögvarða hagsmuni til að fá skorið úr um gildi ákvörðunar innanríkisráðuneytisins um nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi eftir að vistuninni hafði verið aflétt. Var málinu sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. febrúar 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. febrúar 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði niður nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi eftir ákvörðun innanríkisráðuneytisins 26. janúar sama ár. Kæruheimild er í 4. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og þóknunar til handa skipuðum talsmanni sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Með hinum kærða úrskurði var hafnað kröfu sóknaraðila um niðurfellingu 21 sólarhrings nauðungarvistunar hans á sjúkrahúsi sem samþykkt var af hálfu innanríkisráðuneytisins 26. janúar 2012 með stoð í 3. mgr., sbr. 2. mgr. 19. gr. lögræðislaga. Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá hnekkt hinum kærða úrskurði um nauðungarvistunina. Málinu verður því vísað frá Hæstarétti.

Samkvæmt 4. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og þóknun skipaðs talsmanns varnaraðila, J-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 62.750 krónur til hvors, greiðist úr ríkissjóði.