88/2008

H krafði M um greiðslu reiknings vegna malbikunar á heimreið að Skútahrauni 4 sem lá á austurmörkum lóðarinnar Skútahraun 2. Í lóðarleigusamningum fyrir Skútahraun 2 og 4 eru samhljóða ákvæði um að lóðarhafa sé skylt að ljúka framkvæmdum við lóð fyrir árslok 2005. Af orðalagi ákvæðisins var ljóst að skylda til að ganga frá lóð hefði hvílt á þeirri eign sem hún tilheyrði. Jafnframt kom fram í e-lið 15. gr. beggja samninganna að á lóð Skútahrauns 2 hvíldi sú kvöð að Skútahraun 2A og 4 ættu umferðarrétt um nánar tilgreint svæði lóðarinnar og að allt viðhald og rekstur á heimreiðinni skiptist að jöfnu milli lóðanna tveggja. Talið var að malbikun á þeim hluta lóðar Skútahrauns 2, sem Skútahraun 4 átti umferðarrétt um hefði verið þáttur í frágangi lóðarinnar, enda hefði H hvorki sýnt fram á að það hefði ráðist í framkvæmdina sérstaklega í þágu umferðarréttar lóðar nr. 4 né að M hefði samþykkt sérstaklega að taka þátt í þeim kostnaði. Þar sem greiðslan sem H krafði M um var ekki talin til stofnkostnaðar við frágang lóðar H átti málsliður 2. mgr. 4. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús ekki við um þann þátt og gat fundur eigenda húseignanna nr. 2, 2A og 4 við Skútahraun því ekki skuldbundið M samkvæmt 43. gr. laganna til þátttöku í kostnaði við framkvæmdina án samþykkis hans. Var M því sýknað af kröfum H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. febrúar 2008. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara lækkunar á fjárhæð hennar. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í 9. gr. lóðarleigusamninga, fyrir Skútahraun 2 í Hafnarfirði sem undirritaður var af lóðarhafa 6. október 2003 og Skútahraun 4 í Hafnarfirði sem undirritaður var af lóðarhafa 29. september 2003, eru samhljóða ákvæði um að lóðarhafa sé skylt að ljúka framkvæmdum við lóð fyrir árslok 2005. Skyldi lóðarhafi leggja fram teikningar af lóð og gera grein fyrir lóðarfrágangi í heild fyrir júní 2004. Í báðum þessum lóðarleigusamningum kemur fram að samningurinn komi í stað eldri samnings fyrir sömu lóð frá 17. janúar 1997. Sami uppdráttur fylgir báðum samningunum og sýnir hann lóðir nr. 2, 2A og 4 við Skútahraun. Af orðalagi 9. gr. samninganna er ljóst að skylda til að ganga frá lóð hvílir á þeirri eign sem hún tilheyrir. Einnig kemur fram í e) lið 15. gr. beggja samninganna að á lóð Skútahrauns 2 hvíli sú kvöð að Skútahraun 2A og 4 eigi umferðarrétt um nánar tilgreint svæði lóðarinnar og að allt „viðhald og rekstur á heimreiðinni skiptist að jöfnu milli lóðanna nr. 2, 2A og 4 við Skútahraun. Eftir austurhluta lóðarinnar nr. 2 við Skútahraun er heimreið að Skútahrauni nr. 4 og allt viðhald og rekstur á heimreiðinni skiptist að jöfnu milli lóðanna nr. 2 og 4 við Skútahraun.“

Telja verður að malbikun á austurhluta lóðar nr. 2, þar sem Skútahraun nr. 4 á umferðarrétt, hafi verið þáttur í frágangi lóðarinnar þó að lóðirnar hefðu verið teknar í notkun löngu fyrr, enda hefur stefndi ekki sýnt fram á að hann hafi ráðist í malbikun þessa sérstaklega í þágu umferðarréttar lóðar nr. 4. Kostnaður við frágang lóðarinnar var áfrýjanda því óviðkomandi samkvæmt lóðarleigusamningi og hefur stefndi ekki sýnt fram á, að áfrýjandi hafi sérstaklega fallist á að taka þátt í þeim kostnaði. Ber stefndi því einn ábyrgð á honum.

Þar sem skyldur áfrýjanda lutu samkvæmt lóðarleigusamningi ekki að stofnkostnaði við frágang lóðar stefnda á lokamálsliður 2. mgr. 3. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús ekki við um þann þátt. Gat fundur eigenda húseignanna nr. 2., 2A og 4 við Skútahraun því ekki skuldbundið áfrýjanda samkvæmt 43. gr. laganna til þátttöku í kostnaði við framkvæmdina án samþykkis hans.

Samkvæmt framangreindu ber að sýkna áfrýjanda af kröfu stefnda og dæma stefnda til greiðslu málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Merlin ehf., er sýkn af kröfu stefnda, Húsfélagsins Skútahrauni 2.

Stefndi skal greiða áfrýjanda 700.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.