467/2013

I ehf. krafði F ehf. um greiðslu á reikningum vegna vinnu fyrrnefnda félagsins við eftirlit og viðhald á flugvélum í eigu F ehf. Talið var að þar sem ekki hafði verið samið um endurgjald fyrir umrædda vinnu færi um lögskipti aðila eftir þeirri meginreglu kröfuréttar, sem m.a. kæmi fram í 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, að greiða skyldi það verð sem krafist væri nema telja mætti það ósanngjarnt. Þar sem F ehf. hafði ekki tekist að sanna að fyrrnefndir reikningar væru óhæfilegir var félaginu gert að greiða I ehf. umkrafða fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. júlí 2013. Hann krefst lækkunar á kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi tók stefndi að sér verk fyrir áfrýjanda sem laut að eftirliti og viðhaldi á flugvélum hans, en verkið var unnið á grundvelli verkáætlunar stefnda. Fyrir liggur að suma þætti verksins þurfti að vinna á verkstæði sem hafði tiltekin réttindi, en stefndi staðhæfir að sú vinna hafi annars vegar verið unnin á sínum vegum á verkstæði Flugfélagsins Ernis ehf., sem fullnægi þeim kröfum, og hins vegar erlendis á viðurkenndum verkstæðum. Áfrýjandi reisir varnir sínar á því að sá sem vann verkið á vegum stefnda hafi ekki haft tilskilin réttindi og jafnframt andmælir hann fjárhæð síðustu tveggja reikninga stefnda sem voru útgefnir 15. mars 2012 samtals að fjárhæð 1.954.672 krónur.

Samkvæmt gögnum málsins var þeirri málsástæðu áfrýjanda að sá starfsmaður stefnda, sem verkið vann, hefði ekki tilskilin réttindi til að taka að sér alla þætti verksins fyrst hreyft við munnlegan flutning málsins í héraði. Verður fallist á það með héraðsdómi að sú málsástæða hafi komið fram of seint og kemst hún því ekki að í málinu, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt 2. mgr. 163. sömu laga kemst heldur ekki að málsástæða áfrýjanda um aðildarskort stefnda til að krefjast verklauna fyrir þá vinnu sem fór fram hjá Flugfélaginu Ernir ehf., en þeirri málsástæðu var fyrst teflt fram við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti.

Þegar áfrýjandi fól stefnda umrætt verk var ekki samið um endurgjaldið og því fer um lögskipti aðila eftir þeirri meginreglu kröfuréttar, sem meðal annars kemur fram í 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, að greiða skuli það verð sem krafist er nema telja megi það ósanngjarnt. Samkvæmt því og með vísan til forsendna héraðsdóms er ósannað að fyrrgreindir reikningar stefnda séu óhæfilegir. Þá verður ekki fallist á með áfrýjanda að hann hafi glatað rétti til að fá dæmdan málskostnað eftir 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 í máli þar sem tekið var til varna þótt ekki hafi verið send út innheimtuviðvörun eftir 7. gr. innheimtulaga nr. 95/2008.

Samkvæmt framansögðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Flugskóli Helga Jónssonar ehf., greiði stefnda, Island Aviation ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.