476/2015

Með kaupsamningi 17. apríl 2013 keypti HK, eiginkona EÞ, bifreiðina KI-766 en umráðamaður hennar var þar sagður ÍÞE, þáverandi sambúðarmaður EK. Var kaupverð hennar 900.000 krónur sem EK lagði til. Bifreiðina seldi HK 3. júní 2013. Sama dag var bifreiðin RG-211 keypt og var kaupandi hennar sagður E fjármögnunarþjónusta og umráðamaður hennar EÞ. Mun sú bifreið hafa verið seld 13. nóvember 2013. Í málinu krafðist EK endurgreiðslu óréttmætrar auðgunar úr hendi EÞ vegna þeirra fjármuna sem hún hefði lagt til kaupa á bifreiðinni RG-211. Bar EK fyrir dómi að við kaup á síðari bifreiðinni hefði söluverð þeirrar fyrri farið upp í greiðslu kaupverðs. Hefði EÞ verið skráður fyrir henni „til málamynda“. Spurður um hver hefði fengið söluandvirði bifreiðarinnar RG-211 bar EÞ fyrir héraðsdómi að það hlyti að hafa verið sonur hans, ÍÞE, en sá síðarnefndi staðfesti fyrir dómi að EÞ hefði ekki fengið neitt í hendur af söluandvirði bifreiðanna tveggja. Var ekki talið að EK hefði sýnt fram á að EÞ hefði auðgast með óréttmætum hætti á hennar kostnað. Var EÞ því sýknaður af kröfu EK.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. júlí 2015. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 995.474 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 907.474 krónum frá 25. október 2013 til 25. september 2014, en af 995.474 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Mál þetta á rót að rekja til slita á óvígðri sambúð áfrýjanda og sonar stefnda, Í-kk-ef Þ-kk-ef E-kk-ef, eins og ráða má af innheimtubréfi áfrýjanda til stefnda 25. september 2013, sem bar yfirskriftina ,,fjárslit sambúðarfólks“. Sambúðin mun hafa hafist árið 2005, en henni lokið að hausti 2013. Samrit af bréfinu var sent fyrrum sambúðarmanni áfrýjanda. Málinu hefur þó verið markaður farvegur sem almennt skuldamál milli áfrýjanda og stefnda, föður fyrrum sambúðarmanns hennar. Áfrýjandi verður því að færa sönnur fyrir kröfum sínum eftir þeim hefðbundnu leiðum sem í slíkum málum eru færar.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi fjallar mál þetta um kaup og sölu á tveimur bifreiðum, annars vegar bifreiðinni KI-766 og hins vegar bifreiðinni RG-211. Fyrrgreinda bifreiðin var keypt 17. apríl 2013 og var kaupverð hennar 900.000 krónur sem áfrýjandi lagði til. Í kaupsamningi var kaupandi bifreiðarinnar tilgreind eiginkona stefnda, H-kvk-nf K-kvk-nf, og umráðamaður bifreiðarinnar þáverandi sambúðarmaður áfrýjanda. Bifreiðina seldi H-kvk-nf 3. júní 2013 til Æco bíla ehf. og var söluverð hennar 1.440.000 krónur. Sama dag var bifreiðin RG-211 keypt af Æco bílum ehf. og var kaupandi sagður Ergo fjármögnunarþjónusta Íslands og umráðamaður hennar var sagður stefndi. Kaupverð þeirrar bifreiðar var 2.190.000 krónur.

Áfrýjandi bar fyrir dómi að við kaup síðari bifreiðarinnar hafi söluverð þeirrar fyrri farið upp í greiðslu kaupverðs. Stefndi hafi verið skráður fyrir bifreiðinni ,,til málamynda“. Spurð um hvort stefndi hafi fengið fjármuni í sínar hendur til þess að ganga frá kaupum á bifreiðinni kvað áfrýjandi það ekki hafa verið.

Við skýrslugjöf fyrir héraðsdómi var stefndi inntur eftir því hvers vegna hann hafi verið skráður sem umráðamaður bifreiðarinnar og kvað hann það hafa verið vegna þess að Ergo hafi verið eigandi að bílnum, en hann ,,ábyrgðarmaður á láninu“.

Bifreiðin RG-211 mun hafa verið seld 13. nóvember 2013. Spurður um hver hafi fengið söluandvirði hennar bar stefndi fyrir héraðsdómi að það hlyti að vera sonur sinn, Í-kk-nf Þ-kk-nf, en sá síðarnefndi staðfesti fyrir dómi að stefndi hefði ekki fengið neitt í hendur af söluandvirði bifreiðanna tveggja.

Samkvæmt framangreindu hefur áfrýjandi ekki sýnt fram á að stefndi hafi auðgast með óréttmætum hætti á hennar kostnað. Verður héraðsdómur því staðfestur, en rétt þykir að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður milli aðila.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.