706/2009

J höfðaði mál gegn T og krafðist greiðslu bóta úr slysatryggingu sjómanna vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir 14. október 2005. Undir rekstri málsins í héraði aflaði J yfirmatsgerðar um afleiðingar slyssins og á grundvelli hennar gekk T til uppgjörs við J, að öðru leyti en því að J felldi sig ekki við að til frádráttar bótunum kæmi útreiknað eingreiðsluverðmæti framtíðarbóta frá lífeyrissjóði hans og úr almannatryggingum, sbr. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Greindi aðila því á um hvort T hafi verið heimilt að halda eftir þessari fjárhæð við uppgjör bóta til J. Talið var að við uppgjör bóta í málinu bæri að fara eftir reglum skaðabótalaga, þar sem það leiddi til hærri heildarbóta en samkvæmt 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Við uppgjörið bæri því að miða við frádráttarreglur samkvæmt 4. mgr. 5. gr. laganna. Þó endurmeta skyldi síðar varanlega örorku hjá Tryggingastofnun og hjá lífeyrissjóði J yrði vegna forsendna fyrir tjónsuppgjöri að miða við að matið myndi ekki breytast í þeim mæli í framtíðinni að ekki væri unnt að draga þessar uppreiknuðu bótagreiðslur frá skaðabótum. Var T því sýknað af kröfum J í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 1. október 2009. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 18. nóvember 2009 og var áfrýjað öðru sinni 10. desember sama ár. Áfrýjandi krefst þess aðallega að stefnda verði gert að greiða sér 20.042.900 krónur, en til vara 15.527.559 krónur, í báðum tilvikum með 4,5% ársvöxtum af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 14. október 2005 til 20. júní 2008, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum tilteknum innborgunum að fjárhæð samtals 10.411.782 krónur. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi leitar áfrýjandi með máli þessu greiðslu á bótum úr slysatryggingu sjómanna vegna vinnuslyss, sem hann varð fyrir 14. október 2005, en undir rekstri málsins í héraði tókst samkomulag milli aðilanna um uppgjör bóta að öðru leyti en því að áfrýjandi felldi sig ekki við að til frádráttar slysatryggingarbótum kæmi útreiknað eingreiðsluverðmæti framtíðarbóta frá lífeyrissjóði hans og úr almannatryggingum. Í hinum áfrýjaða dómi segir að við upphaf aðalmeðferðar hafi komið fram að ágreiningur aðilanna lyti að þessu gerðu aðeins að því hvort stefnda væri heimilt að draga þetta eingreiðsluverðmæti frá bótum. Þá segir þar einnig að áfrýjandi hafi ekki mótmælt útreikningi tryggingarstærðfræðings á þessu eingreiðsluverðmæti tölulega, þótt hann telji að óheimilt sé að draga fjárhæðina frá við uppgjör bóta. Úr málinu var svo leyst fyrir héraðsdómi á þessum grunni. Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi haft uppi athugasemdir um ýmis atriði í forsendum þessa útreiknings, sem hann telur að valda eigi að útreikningurinn verði virtur að vettugi, en af þeim sökum beri að taka til greina aðalkröfu hans, sem tekur mið af fjárhæð slysatryggingarbóta án nokkurs frádráttar af þessum toga. Af framangreindu er ljóst að þessi málatilbúnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti er reistur á málsástæðum, sem ekki var haldið fram í héraði, og fá þær ekki komist að hér fyrir dómi, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með áorðnum breytingum. Að þessu virtu verður héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.