arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
793/2013

R var sakfelldur fyrir fíkniefnabrot með því að hafa haft í vörslum sínum 12 kannabisplöntur auk 56,42 g af kannabislaufum og 17,05 g af maríhúana og fyrir að hafa um nokkurt skeið ræktað fíkniefnin. Var refsing R ákveðin fangelsi í 3 mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá voru gerð upptæk fíkniefni og búnaður.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. desember 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að refsing verði milduð, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, R-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 264.839 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
793/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun L um að X skyldi sæta áframhaldandi nálgunarbanni, var felld úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. desember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. desember 2014 þar sem felld var úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að varnaraðili skyldi sæta áframhaldandi nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Sóknaraðili krefst þess að staðfest verði ákvörðun hans frá 27. nóvember 2014 um að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni í sex mánuði þannig að lagt verði bann við því að hún komi á eða í námunda við heimili A, að [...] í [...], á svæði sem afmarkast við 50 metra radíus umhverfis framangreindan stað, mælt frá miðju hússins. Jafnframt að lagt sé bann við því að varnaraðili veiti A eftirför, nálgist hann á almannafæri eða setji sig í samband við hann með öðrum hætti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðila hefur tvisvar verið gert að sæta nálgunarbanni gagnvart brotaþola, í síðara skiptið með dómi Hæstaréttar 11. júní 2014 í máli nr. 401/2014, þar sem staðfest var ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 28. maí sama ár, um að banna henni í sex mánuði að veita brotaþola eftirför, nálgast hann á almannafæri eða setja sig í samband við hann með öðrum hætti.

Samkvæmt 4. gr. laga nr. 85/2011 er heimilt að beita nálgunarbanni ef rökstuddur grunur er um að sakborningur hafi framið refsivert brot eða raskað á annan hátt friði brotaþola eða hætta sé á að viðkomandi brjóti gegn brotaþola samkvæmt framansögðu. Af þeim gögnum sem lögð hafa verið fyrir dóminn verður ekki ráðið með órækum hætti að fullnægt sé skilyrðum til að varnaraðili sæti áfram nálgunarbanni. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
794/2013

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist að fyrrverandi unnustu sinni, sest klofvega yfir hana og slegið og sparkað í andlit hennar og líkama með þeim afleiðingum að hún hlaut mar, yfirborðsáverka og eymsli á höfði, andliti, hálsi og handlegg. Við mat á refsingu X var litið til þess að hann hafði meðal annars tvívegis áður hlotið dóma fyrir líkamsárás, sbr. ítrekunarákvæði 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Þá hefði X rofið skilyrði 160 daga reynslulausnar vegna fyrri dóms fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Var X því gert að sæta fangelsi í 9 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 11. desember 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Fallist er á það með héraðsdómi að við þær aðstæður sem um ræðir í málinu hafi framburður brotaþola í skýrslu hennar hjá lögreglu óvírætt sönnunargildi, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 31. janúar 2013 í máli nr. 363/2012.

Sakarferill ákærða er rakinn í hinum áfrýjaða dómi að öðru leyti en því að þess var ekki getið að með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júní 2009 var ákærði dæmdur til fangelsisvistar meðal annars fyrir líkamsárás gegn brotaþola, sem varðaði við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu gættu en að öðru leyti með með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin þóknun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 272.577 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
795/2013

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa slegið A hnefahögg í andlit svo að hann féll í jörðina, með þeim afleiðingum að það brotnaði upp úr tönn hans. Með broti X rauf hann skilorð samkvæmt dómi sem hann hlaut 2. mars 2010 og samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga var skilorðsdómurinn því tekinn upp og X dæmd refsing í einu lagi fyrir bæði málin eftir reglum 77. gr. sömu laga. Var refsing X ákveðin 4 mánaða fangelsi en með hliðsjón af sakaferli ákærða þóttu ekki efni til að skilorðsbinda refsinguna.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómarinn H-kk-nf I. J-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. desember 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfu ákæruvaldsins, en til vara að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf Þ-kk-nf I-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 297.273 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
796/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli ákæruvaldsins á hendur X, en með ákæru voru X gefin að sök brot aðallega gegn 249. gr. almennra hegningarlaga en til vara 247. gr. sömu laga, sökum þess að ákæra uppfyllti ekki áskilnað 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 12. desember 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í ákæru er varnaraðila gefið að sök að hafa á tilgreindu tímabili er hann sat í óskiptu búi eftir eiginkonu sína „með óhæfilegri fjárstjórn rýrt efni hins óskipta bús á grófan og óforsvaranlegan hátt, með þeim afleiðingum að allur arfshluti samerfingja ákærða úr dánarbúinu reyndist glataður þegar opinber skipti á dánarbúinu fóru fram.“ Í ákærunni er meðal annars tekið fram til skýringar á sakargiftum að talið sé augljóst að „margvíslegar ráðstafanir“ varnaraðila hafi leitt til þessa. Hins vegar er þar ekki greint með nákvæmari hætti hverjar þær ráðstafanir hafi verið, enda þótt rannsóknargögn málsins, þar á meðal gögn um millifærslu fjármuna varnaraðila til tveggja einstaklinga erlendis, hafi gefið fullt tilefni til þess. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.
796/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. desember 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. desember 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að varnaraðila verði ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Að virtum gögnum málsins er varnaraðili meðal annars undir rökstuddum grun um að hafa framið brot sem varðað getur fangelsi samkvæmt 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
797/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. desember 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 15. desember 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðahaldinu verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun. Jafnframt krefst hann þess, verði honum gert að sæta gæsluvarðhaldi, að tilhögun þess verði þannig að takmörkunum samkvæmt c., d. og e. lið 99. gr. laga nr. 88/2008 verði aflétt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur ekki borið undir héraðsdóm kröfu sína um tilhögun gæsluvarðhalds og kemur hún því ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um brot sem varðar fangelsisrefsingu samkvæmt 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá eru vegna rannsóknarhagsmuna uppfyllt skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi þann tíma sem krafist er og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. sömu laga. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
798/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. desember 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 15. desember 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðahaldinu verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um brot sem varðar fangelsisrefsingu samkvæmt 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá eru vegna rannsóknarhagsmuna uppfyllt skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi þann tíma sem krafist er og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. sömu laga. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
79/2014

H hf. höfðaði mál á hendur M ehf. til heimtu skaðabóta á grundvelli ætlaðs tjóns af völdum þess að viðskiptakröfur á hendur norsku félagi sem H ehf. hafði falið M ehf. að innheimta hefðu fallið niður sökum fyrningar. Tekin var til greina skaðabótakrafa H hf., sem sett hafði verið fram í dönskum krónum. Auk þess var fallist á rétt H hf. til dráttarvaxta úr hendi M ehf. samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, enda voru fyrirmæli íslenskra laga ekki talin standa því í vegi að H hf. gæti krafist slíkra vaxta með þeim hætti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. febrúar 2014. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu gagnáfrýjanda, en til vara lækkunar hennar. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 3. apríl 2014. Hann krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur um annað en dráttarvexti sem aðaláfrýjanda verði gert að greiða af 789.325 dönskum krónum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. október 2011 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er fallist á þá niðurstöðu að aðaláfrýjandi beri skaðabótaábyrgð á því að innheimta viðskiptakrafna gagnáfrýjanda á hendur norska félaginu Selstad AS misfórst og að tjón hans nemi 789.325 dönskum krónum.

Að auki krefst gagnáfrýjandi dráttarvaxta á þessa fjárhæð samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 að liðnum mánuði frá þeim tíma er hann krafði aðaláfrýjanda um greiðslu með bréfi 5. september 2011, sbr. 3. mgr. 5. gr. sömu laga. Eins og greinir í héraðsdómi tók aðaláfrýjandi, sem þá hét Intrum á Íslandi ehf., að sér innheimtu krafna fyrir gagnáfrýjanda með samningi 13. febrúar 2004. Í samræmi við samninginn sendi gagnáfrýjandi 21. september 2006 aðaláfrýjanda skriflega beiðni um innheimtu umræddra viðskiptakrafna. Samningur lá því fyrir með þessum hætti milli málsaðila sem báðir eru íslenskir og lýtur hann íslenskum lögum, sbr. 1. mgr. og 2. mgr. 4. gr. laga nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar. Að þessu virtu verður ekki talið að ákvæði laga standi í vegi því að gagnáfrýjandi geti krafist dráttarvaxta með þeim hætti sem hann gerir vegna vanefnda aðaláfrýjanda á framangreindum samningi þeirra.

Samkvæmt öllu framansögðu verður aðaláfrýjandi dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda 789.325 danskar krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 5. október 2011 til greiðsludags, en ákvæði héraðsdóms um málskostnað verður staðfest.

Eftir þessum úrslitum verður aðaláfrýjandi dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Aðaláfrýjandi, Motus ehf., greiði gagnáfrýjanda, Hampiðjunni hf., 789.325 danskar krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 5. október 2011 til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
7/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi tiltekinni fjárkröfu þrotabús J á hendur V ehf., sem var aðalkrafa þrotabúsins í málinu, en hafnað kröfu um frávísun á varakröfu þess. Í málinu krafðist þrotabúið þess aðallega að V ehf. yrði gert að greiða því tiltekna fjárkröfu en til vara að rift yrði greiðslu J að sömu fjárhæð sem fram fór sama dag og að V ehf. yrði dæmt til að greiða þrotabúinu sömu fjárhæð auk dráttarvaxta. Héraðsdómur taldi rökstuðning þrotabúsins fyrir aðalkröfu þess ekki fullnægja skilyrði e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá væri lagalegur grundvöllur aðalkröfunnar ekki nægilega rökstuddur þar sem vísað væri einvörðungu með almennum hætti til reglna kröfuréttar og skaðabótaréttar henni til stuðnings. Skorti því verulega á að grundvöllur aðalkröfunnar hafi verið skýrður með þeim hætti að V ehf. gæti varist henni á fullnægjandi hátt og bæri að vísa henni frá dómi með vísan til e. og f. liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins kærða úrskurðar með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. janúar 2014. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember 2013 þar sem vísað var frá dómi tiltekinni fjárkröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila, sem var aðalkrafa hans í málinu. Hafnað var kröfu um frávísun á varakröfu sóknaraðila. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka aðalkröfu hans í málinu til löglegrar meðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, þrotabú J-kk-ef Ó-kk-ef, greiði varnaraðila, Veigi ehf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
804/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var viðurkenna kröfu M við slit K hf. M átti hlutdeildarskírteini í fjárfestingarsjóði sem rekstrarfélag KB hf. annaðist en K hf. var söluaðili sjóðanna, annaðist markaðssetningu þeirra og þjónustu við fjárfesta, auk milligöngu um útgáfu og innlausn hlutdeildarskírteina. M krafðist þess að K hf. yrði gert að bæta honum þann mismun sem var á skráðu innlausnargengi hlutdeildarskírteinanna 3. október 2008 og útgreiddrar fjárhæðar til hans 31. sama mánaðar. Byggði M á því að tjón hans mætti rekja til ólögmætra athafna og gerninga þriggja nafngreindra stjórnenda K hf. auk forsvarsmanns dótturfélags bankans í L. Héraðsdómur taldi M ekki hafa sýnt fram á hvernig ætluð brot áðurnefndra aðila hefðu valdið því tjóni sem hann taldi sig hafa orðið fyrir né að starfsmenn K hf. hefðu gerst sekir um tiltekna háttsemi í tengslum við fjárfestingar eða aðra starfsemi peningamarkaðssjóðsins sem leitt hefði með einhverjum hætti til tjóns hans. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þó að umræddir stjórnendur K hf. hefðu eftir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar verið sakfelldir og dæmdir til refsingar í héraðsdómi gæti það engu breytt um það að hinn kærði úrskurður yrði staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. desember 2013, þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sóknaraðila við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að viðurkennd verði krafa hans á hendur varnaraðila að fjárhæð 1.349.884 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. október 2008 til greiðsludags og henni skipað í réttindaröð við slit varnaraðila aðallega samkvæmt 112. gr. og til vara 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst sóknaraðili þess að viðurkennd verði krafa sín um innheimtukostnað að fjárhæð 177.376 krónur og henni skipað í réttindaröð samkvæmt 114. gr. sömu laga. Einnig krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eftir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar gekk í Héraðsdómi Reykjavíkur dómur 12. desember 2013 í sakamáli á hendur fjórum mönnum, sem höfðað var með ákæru 16. febrúar 2012 og vikið er að í forsendum úrskurðarins. Með dóminum voru allir þeir, sem bornir voru sökum í málinu, dæmdir til refsingar. Sú niðurstaða getur á hinn bóginn engu breytt um það að hinn kærði úrskurður verður með þessari athugasemd staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.