253/2005

B hafði samkvæmt eldri ráðningarsamningi starfað hjá dótturfyrirtæki S í Kanada, en samkvæmt ráðningarsamningi við S 12. október 2004 réðist B í „stöðu vörustjóra frystisviðs S á Íslandi.“ Skyldi samningurinn taka gildi 1. janúar 2005 en í honum voru sérstök samkeppnisákvæði. Eftir undirritun samningsins en áður en B skyldi hefja störf samkvæmt honum voru teknar ákvarðanir um verulegar skipulagsbreytingar hjá S. Sagði B starfi sínu lausu í kjölfarið og kvað að sér hafi ekki hugnast umræddar breytingar sem leiða áttu til þess að ráðningarsamband hans við S færðist yfir til IS, dótturfélags S. Fallist var á með IS að fyrirtækið hefði lögvarða hagsmuni af úrlausn um kröfu sína um viðurkenningu á því, að B hafi verið óheimilt að ráða sig í þjónustu keppinautar IS á tilteknu tímabili. Talið var, að S hafi ekki, án atbeina B, getað breytt aðild sinni að ráðningarsamningnum, þannig að IS tæki við samningsaðildinni. Þegar litið var til ákvæða samningsins var talið eðlilegt að B hafi beint orðsendingum sínum í tengslum við slit ráðningarinnar til forsvarsmanns IS, án þess að það yrði túlkað sem sérstakt samþykki við því að IS kæmi í stað S í samningnum. Þá tóku önnur gögn í málinu ekki af tvímæli um að slík aðilaskipti hefðu orðið. Var B því, vegna aðildarskorts IS, sýknaður af fyrrnefndri viðurkenningarkröfu IS. Kröfu IS um staðfestingu á lögbanni vegna þeirrar kröfu var hins vegar vísað frá Hæstarétti, þar sem liðinn var sá tími sem dómkrafan laut að. Þá var krafa IS um dómsviðurkenningu á að B væri óheimilt að nýta sér atvinnuleyndarmál eða trúnaðarupplýsingar í eigu IS vísað frá héraðsdómi með vísan til 80. gr. laga um meðferð einkamála. Af þeirri niðurstöðu leiddi að synjað var kröfu IS um staðfestingu lögbanns er varðaði efni þeirrar kröfu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 16. júní 2005. Hann gerir eftirfarandi dómkröfur:

1. Að viðurkennt verði með dómi að stefnda hafi verið óheimilt að ráða sig í þjónustu Seafood Union ehf., eða halda við slíkri ráðningu, hvort heldur sem launþegi, ráðgjafi, stjórnarmaður eða sjálfstæður verktaki, eða taka á nokkurn annan hátt þátt í starfsemi þess félags frá 1. janúar 2005 til 30. júní 2005.

2. Að viðurkennt verði með dómi að stefnda sé óheimilt að nýta sér á nokkurn hátt atvinnuleyndarmál eða trúnaðarupplýsingar í eigu áfrýjanda, sem vera kynnu í vörslum stefnda eða kynnu að komast í hans vörslur.

3. Að staðfest verði með dómi lögbann er sýslumaðurinn í Reykjavík lagði á 24. janúar 2005 við því að stefndi réði sig í þjónustu Seafood Union ehf., eða héldi við slíkri ráðningu, hvort heldur sem launþegi, ráðgjafi, stjórnarmaður, eða sjálfstæður verktaki, eða tæki á nokkurn annan hátt þátt í starfsemi þess félags til 30. júní 2005.

4. Að staðfest verði með dómi lögbann er sýslumaðurinn í Reykjavík lagði á 24. janúar 2005 við því að stefndi hagnýtti sér á nokkurn hátt atvinnuleyndarmál og/eða trúnaðarupplýsingar í eigu áfrýjanda, sem vera kynnu í vörslum stefnda eða kynnu að komast í hans vörslur.

Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I.

Dómkrafa áfrýjanda í 2. tölulið kröfugerðar hans lýtur að dómsviðurkenningu á að stefnda sé óheimilt að nýta sér atvinnuleyndarmál eða trúnaðarupplýsingar í eigu áfrýjanda. Áfrýjandi hefur ekki tilgreint hvaða atvinnuleyndarmál eða trúnaðarupplýsingar það séu sem krafa hans beinist að og þá hvort slík leyndarmál eða upplýsingar hafi komist í vörslur stefnda. Uppfyllir málatilbúnaður áfrýjanda því ekki skilyrði 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er lúta að kröfugerð og reifun máls og verður þessari dómkröfu því sjálfkrafa vísað frá héraðsdómi. Af þessari niðurstöðu leiðir að synja ber kröfu áfrýjanda í 4. tölulið kröfugerðar hans um staðfestingu lögbanns er sýslumaðurinn í Reykjavík lagði á 24. janúar 2005 og varðar efni umræddrar dómkröfu.

II.

Með 3. tölulið dómkrafna sinna krefst áfrýjandi þess að staðfest verði með dómi lögbann er sýslumaðurinn í Reykjavík lagði á 24. janúar 2005 við því að stefndi réði sig í þjónustu Seafood Union ehf., héldi við slíkri ráðningu, eða tæki þátt í starfsemi félagsins til 30. júní 2005. Nú er liðinn sá tími sem dómkrafa þessi lýtur að og hefur áfrýjandi ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um hana. Verður henni því vísað frá Hæstarétti.

III.

Fallist er á með áfrýjanda að hann hafi lögvarða hagsmuni af úrslausn um þá kröfu sem getur í 1. tölulið kröfugerðar hans þó að sá tími sé liðinn sem krafan tekur til. Málavöxtum og málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar kemur fram starfaði stefndi sem framkvæmdastjóri markaðs- og sölusviðs SIF Canada, dótturfyrirtækis SÍF hf., samkvæmt ráðningarsamningi 3. janúar 2003, en samkvæmt ráðningarsamningi við SÍF hf. 12. október 2004 réðist hann í „stöðu vörustjóra frystisviðs SÍF hf. á Íslandi.“ Skyldi hann hefja störf samkvæmt þeim samningi 1. janúar 2005. Í 3. gr. síðarnefnds samnings, sem áfrýjandi reisir kröfur sínar á, eru sérstök samkeppnisákvæði sem tekin eru orðrétt upp í hinum áfrýjaða dómi auk þess sem þar eru rakin ýmis önnur ákvæði hans. Í 2. gr. samningsins kom meðal annars fram að stefndi væri ábyrgur gagnvart framkvæmdarstjóra áfrýjanda og bæri ábyrgð á uppbyggingu, þróun og framkvæmd markaðs- og sölumála fyrirtækisins á sviði landfrystra bolfisk- og skelfiskafurða. Þá sagði að stefndi skyldi vinna að mótun og framkvæmd framtíðarstefnu markaðs- og sölumála fyrirtækisins á þessu sviði í samvinnu við framkvæmdarstjóra áfrýjanda. Einnig var kveðið á um að stefndi skyldi vinna náið með öllum dótturfélögum SÍF samstæðunnar og að stefndi skyldi vera „aðili að framkvæmdaráði/stýrihópi“ áfrýjanda og þar með þátttakandi í framtíðarþróun og stefnumörkun áfrýjanda. Undir samninginn ritaði Ö-kk-nf V-kk-nf S-kk-nf „framkvæmdastjóri Iceland Seafood/SÍF hf.“ og stefndi sem „vörustjóri frystisviðs Iceland Seafood/SÍF hf.“ Fram er komið í málinu að eftir undirritun samningsins en áður en stefndi skyldi hefja störf samkvæmt honum voru teknar ákvarðanir um verulegar skipulagsbreytingar hjá SÍF hf. er fólust meðal annars í að hefðbundin sölustarfsemi með sjávarafurðir skyldi verða sjálfstæð rekstrareining innan samstæðunnar og var áfrýjanda, sem var dótturfélag SÍF hf., ætlað að sinna því hlutverki. Stefndi kveður að sér hafi ekki hugnast þær breytingar sem leiða áttu til þess að ráðningarsamband hans við SÍF hf. færðist yfir til áfrýjanda. Sagði hann starfi sínu lausu „sem vörustjóri frystisviðs“ með bréfi 28. desember 2004. Bréfið var ekki stílað á tiltekinn viðtakanda, en afhent nefndum E-kk-þgf V-kk-þgf sem ritaði undir móttöku þess sama dag. Í kjölfar uppsagnar stefnda urðu bréfaskipti sem lutu að ýmsum þáttum varðandi starfslok hans og rakin eru í héraðsdómi. Voru bréfin til stefnda rituð af E-kk-þgf V-kk-þgf fyrir hönd áfrýjanda, án þess að stefndi hafi gert sérstakar athugasemdir við það í bréfum sínum, sem hann stílaði á „SÍF ... /Iceland Seafood.“

Viðsemjandi stefnda, SÍF hf., gat ekki án atbeina hans breytt aðild sinni að ráðningarsamningnum 12. október 2004 þannig að áfrýjandi tæki við samningsaðildinni. Eins og undirritun samningsins var háttað og með hliðsjón af efni 2. gr. hans, sem fyrr var rakið, verður að telja eðlilegt að stefndi beindi orðsendingum sínum í tengslum við slit ráðningarinnar til forsvarsmanns áfrýjanda á þann veg sem hann gerði án þess að það verði túlkað sem sérstakt samþykki við því að áfrýjandi kæmi í stað SÍF hf. í samningunum. Ekki eru önnur gögn í málinu sem taka af tvímæli um að slík aðilaskipti hafi orðið. Verður stefndi því þegar vegna aðildarskorts áfrýjanda sýknaður af viðurkenningarkröfu þeirri er greinir í 1. lið kröfugerðar áfrýjanda, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað verður staðfest.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Vísað er frá héraðsdómi kröfu áfrýjanda, Iceland Seafood International ehf., um að viðurkennt verði að stefnda, B-kk-þgf G-kk-þgf, sé óheimilt að hagnýta sér á nokkurn hátt atvinnuleyndarmál eða trúnaðarupplýsingar í eigu áfrýjanda, sem vera kynnu í vörslum stefnda eða kynnu að komast í hans vörslur.

Synjað er kröfu áfrýjanda um staðfestingu lögbanns er sýslumaðurinn í Reykjavík lagði á 24. janúar 2005 við því að stefndi hagnýtti sér á nokkurn hátt atvinnuleyndarmál og/eða trúnaðarupplýsingar í eigu áfrýjanda, sem vera kynnu í vörslum stefnda eða kynnu að komast í hans vörslur.

Vísað er frá Hæstarétti kröfu áfrýjanda um að staðfest verði með dómi lögbann er sýslumaðurinn í Reykjavík lagði á 24. janúar 2005 við að stefndi réði sig í þjónustu Seafood Union ehf., eða héldi við slíkri ráðningu, hvort heldur sem launþegi, ráðgjafi, stjórnarmaður, eða sjálfstæður verktaki, eða tæki á nokkurn annan hátt þátt í starfsemi þess félags til 30. júní 2005.

Stefndi er sýkn af kröfu áfrýjanda um að viðurkennt verði með dómi að honum hafi verið óheimilt að ráða sig í þjónustu Seafood Union ehf. eða halda við slíkri ráðningu, hvort heldur sem launþegi, ráðgjafi, stjórnarmaður eða sjálfstæður verktaki, eða taka á nokkurn annan hátt þátt í starfsemi þess félags frá 1. janúar 2005 til 30. júní 2005.

Málskostnaðarákvæði héraðsdóms skal vera óraskað.

Áfrýjandi greiði stefnda 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.