435/2015

Hafnað var kröfu varnaraðila um að leiða fleiri vitni en þau 26 sem ráðgert er að komi fyrir dóm við aðalmeðferð málsins vegna ákæru fyrir brot gegn 183. og 184. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Hæstaréttar kom fram að eins og málið lægi fyrir væri tilgangslaust til sönnunar að leiða fleiri vitni í málinu til þess að bera um starfsemi varnaraðilans Þ.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 25. og 26. júní 2015, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. júní 2015, þar sem hafnað var kröfu varnaraðilans Y um að dómari legði fyrir sóknaraðila að leiða fyrir héraðsdóm 92 nánar tilgreind vitni. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að áðurgreind krafa verði tekin til greina.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með ákæru ríkissaksóknara 9. desember 2014 var varnaraðilunum X, Y og Z gefið að sök brot gegn XX. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa á tímabilinu frá júní 2010 fram til 11. desember 2012 í félagi rekið fjárhættuspil í atvinnuskyni og sér til ávinnings og komið öðrum til þátttöku í þeim í húsnæði að [...] í Reykjavík sem varnaraðilinn Þ hafði á leigu en fyrrnefndir varnaraðilar voru í forsvari fyrir. Er brotið talið varða við 183. og 184. gr. almennra hegningarlaga. Þá var varnaraðilunum X, Y og Z gefið að sök peningaþvætti samkvæmt 1. mgr., sbr. 2. mgr., 264. gr. almennra hegningarlaga og varnaraðilanum Y brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni.

Vitnaleiðsla sú, sem varnaraðilar krefjast að fram fari við aðalmeðferð málsins, tekur eingöngu til ákæru fyrir brot gegn 183. og 184. gr. almennra hegningarlaga. Af hálfu sóknaraðila liggur fyrir að ráðgert er að yfirheyra við aðalmeðferð málsins 26 vitni vegna ákæru fyrir það brot og eru þau öll talin geta borið um starfsemi varnaraðilans Þ. Með bréfi sóknaraðila 22. apríl 2015 til verjanda varnaraðilans Y var þess óskað að verjandinn rökstyddi að hvaða leyti framburður þeirra vitna, sem hann hefur óskar eftir að leiða fyrir dóm, umfram áðurnefnd 26 vitni, gæti haft til að upplýsa málið. Kom það eitt fram í svari verjandans 15. júní 2015 að umrædd vitni hafi öll verið virkir meðlimir í fyrrnefndu félagi og þyrftu þau því að koma fyrir dóm og „upplýsa um félagsstarfið og aðkomu sína að því.“

Telja verður að með því að varnaraðilum mun gefast kostur á að spyrja þau 26 vitni, sem fyrirhugað er að yfirheyra við aðalmeðferð málsins, um starfsemi varnaraðilans Þ, sé jafnræði málsaðila tryggt með fullnægjandi hætti við að upplýsa málið. Samkvæmt því er, eins og málið liggur fyrir, tilgangslaust til sönnunar að leiða fleiri vitni um starfsemina, sbr. 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu varnaraðila, X, Y, Z og Þ, um að leiða fleiri vitni en þau 26 sem ráðgert er að komi fyrir dóm við aðalmeðferð málsins vegna ákæru fyrir brot gegn 183. og 184. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.