768/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem K var heimilað að fá tekið með beinni aðfarargerð úr vörslum S veðskuldabréf útgefið af K til SW. Í dómi Hæstaréttar kom meðal annars fram að S hefði afhent skiptastjóra þrotabús SW frumrit skuldabréfsins, svo og að sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu hefði tekið fyrir kröfu K um aðfarargerðina sem heimiluð var með hinum kærða úrskurði. Við þá fyrirtöku hefði verið bókað að S væri mættur og lýst því yfir að hann hefði látið skuldabréfið af hendi. Við svo búið hefði verið fært í gerðabók að bókun hefði verið lesin upp og samþykkt án athugasemda, en ekkert hefði verið þar frekar aðhafst. Var S því ekki lengur talinn hafa lögvarða hagsmuni af því að hinn kærði úrskurður kæmi til endurskoðunar. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. desember 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. nóvember 2017, þar sem varnaraðila var heimilað að fá tekið með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila veðskuldabréf að fjárhæð 120.000.000 krónur, útgefið 26. maí 2011 af varnaraðila til S-kk-ef W-kk-ef. Kæruheimild var í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um aðfarargerð verði hafnað og jafnframt að „viðurkennt verði með dómi“ að sóknaraðili njóti haldsréttar yfir áðurnefndu skuldabréfi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum, sem sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt, var bú S-kk-ef W-kk-ef tekið til gjaldþrotaskipta 15. nóvember 2017, en óumdeilt virðist vera að S-kk-nf hafi þá verið eigandi skuldabréfsins, sem krafa varnaraðila um aðfarargerð snýr að, og sóknaraðili verið vörslumaður þess í þágu S-kk-ef á grundvelli samnings þess síðastnefnda við varnaraðila frá 26. maí 2011, sem greint er frá í hinum kærða úrskurði. Liggur einnig fyrir að sóknaraðili hafi 1. desember 2017 afhent skiptastjóra í þrotabúi S-kk-ef frumrit þessa skuldabréfs, svo og að sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu hafi 6. sama mánaðar tekið fyrir kröfu varnaraðila um aðfarargerðina, sem heimiluð var með hinum kærða úrskurði. Við þá fyrirtöku var bókað að sóknaraðili væri mættur og lýsti því yfir að hann hefði látið skuldabréfið af hendi eins og að framan var getið. Við svo búið var fært í gerðabók að bókun hafi verið lesin upp og „samþykkt án athugasemda“, en ekkert var þar frekar aðhafst.

Samkvæmt framansögðu hefur þegar verið reynt að fullnægja með aðfarargerð réttindum varnaraðila í samræmi við hinn kærða úrskurð. Þótt sú fullnusta hafi ekki tekist af áðurgreindum ástæðum getur það engu um það breytt að sóknaraðili telst ekki hafa lengur lögvarða hagsmuni af því að hinn kærði úrskurður komi til endurskoðunar. Málinu verður því vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, S-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðila, K-kk-þgf E-kk-þgf W-kk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.