16/2015

A var sakfelldur fyrir brot sem heimfært var undir 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við B, en við það notfærði A sér að B var ekki fær um að taka afstöðu til þess hvort hún vildi hafa samræði við hann sökum ölvunar og svefndrunga. Var refsing A ákveðin sem hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga. Til refsiþyngingar var litið til alvarleika brotsins og 1. og 3. tölul. 1. mgr. 70. gr. sömu laga, en til refsimildunar horfði ungur aldur  A, sbr. 4. tölul. 1. mgr. sömu greinar, sem var á 19. ári þegar hann framdi brotið. Var refsing A ákveðin fangelsi í tvö ár, en vegna dráttar á meðferð málsins sem A var ekki um kennt var fullnustu 21 mánaðar af refsingunni frestað skilorðsbundið. Þá var A gert að greiða B miskabætur að fjárhæð 800.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. desember 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega ómerkingar hins áfrýjaða dóms og þess að málinu verði vísað heim í hérað til munnlegrar sönnunarfærslu á ný. Til vara krefst hann sýknu af kröfu ákæruvaldsins, en að því frágengnu refsimildunar. Einnig krefst ákærði þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara lækkunar hennar.

B krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Samkvæmt 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála getur Hæstiréttur ekki endurmetið niðurstöðu héraðsdóms um sönnunargildi munnlegs framburðar nema hlutaðeigandi vitni eða ákærði hafi gefið skýrslu hér fyrir dómi. Þá er heimild í 3. mgr. greinarinnar, um heimvísun máls til sönnunarfærslu á ný, bundin því skilyrði að líkur séu fyrir því að niðurstaða héraðsdóms um sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi kunni að vera röng svo að einhverju skipti um úrslit málsins.

Fram er komið að ákærði hafði samræði við brotaþola umrætt sinn. Í hinum áfrýjaða dómi er nægilega rakinn framburður ákærða og vitna við meðferð málsins. Samkvæmt skýrslu ákærða hjá lögreglu, sem tekin var skömmu eftir atvik, mátti honum, þrátt fyrir eigin ölvun, vera ljóst að brotaþoli var ekki sökum mikillar ölvunar og svefndrunga fær um að taka afstöðu til þess hvort hún vildi hafa samræði við hann. Fyrir dómi var framburður ákærða á annan veg um atriði sem máli skiptu. Aðspurður þar gaf ákærði ekki haldbærar skýringar á þessu misræmi og mat héraðsdómur framburð hans ótrúverðugan. Einnig tók héraðsdómur með rökstuddum hætti afstöðu til trúverðugleika framburðar vitna sem þýðingu hafði um úrslit máls. Þá verður ekki séð að önnur gögn geti leitt til annarrar niðurstöðu en héraðsdómur komst að um sakfellingu ákærða.

Samkvæmt framansögðu eru ekki lagaskilyrði til að vefengja mat héraðsdóms um sakfellingu ákærða og verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-kk-nf T-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 1.002.660 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 744.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur.