583/2012

H varð fyrir líkamstjóni er hann slasaðist við vinnu sína um borð í fiskiskipinu K 6. desember 2003. Ekki var deilt um bótaskyldu T hf. sem hafði þegar greitt H bætur vegna tjónsins. Ágreiningur aðila snerist aðallega um hvort H ætti kröfu á hendur T hf. um bætur fyrir tímabundið atvinnutjón, hvaða tekjuviðmið skyldi leggja til grundvallar við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku, tímabil þjáningabóta og annað fjártjón. Þá var ágreiningur um hvort draga bæri frá bótagreiðslu 40% af eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris frá lífeyrissjóði. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að H hefði ekki tekist að sanna að aðstæður hans síðustu þrjú almanaksár fyrir slysið hafi verið svo óvenjulegar, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, að árstekjur hans, eins og þær væru tilgreindar á skattframtölum, væru ekki líklegur mælikvarði á framtíðartekjur hans. Þá var tímabundið atvinnutjón H talið ósannað. Hvað varðar tímabil þjáningabóta var fallist á með T hf. að greiða skyldi þjáningabætur frá slysdegi til 25. apríl 2004 en samkvæmt gögnum málsins um lögskráningu, sem ekki hafði verið hnekkt, hafði H verið skráður lögskráningu á K 26. apríl 2004. Þar sem ekkert var fram komið í málinu af hálfu H sem hnekkti útreikningum varðandi frádrátt eingreiðsluverðmætis örorkulífeyris frá lífeyrissjóði, samkvæmt 4. mgr. 5. gr. laga nr. 50/1993, voru þeir lagðir til grundvallar varðandi frádrátt frá bótum. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu T hf. af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. september 2012. Hann krefst þess aðallega að stefndi greiði sér 23.983.000 krónur með 4,5% ársvöxtum af 12.857.000 krónum frá 6. desember 2003 til 6. desember 2004, af 23.983.000 krónum frá þeim degi til 15. febrúar 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 800.000 krónum 20. maí 2005, 500.000 krónum 15. júní 2005, 700.000 krónum 21. september 2005, 1.500.000 krónum 11. júní 2010, 224.987 krónum 2. febrúar 2006 og 3.912.863 krónum 8. desember 2011. Til vara krefst áfrýjandi þess að stefndi greiði sér 13.984.185 krónur með 4,5 % ársvöxtum af 6.180.000 krónum frá 6. desember 2003 til 6. desember 2004, af 13.984.185 krónum frá þeim degi til 15. febrúar 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags að frádregnum innborgunum eins og í aðalkröfu greinir. Að því frágengnu krefst áfrýjandi þess að stefndi greiði sér 7.621.354 krónur með 4,5 % ársvöxtum af 1.853.690 krónum frá 6. desember 2003 til 6. desember 2004, af 7.621.354 krónum frá þeim degi til 15. febrúar 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags að frádregnum innborgunum eins og í aðalkröfu greinir. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar og málskostnaður verði látinn niður falla.

Í málinu er ekki deilt um bótaskyldu stefnda, heldur snýst ágreiningur aðila um hvort áfrýjandi eigi kröfu um bætur fyrir tímabundið atvinnutjón, hvaða tekjuviðmið skuli leggja til grundvallar við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku, tímabil þjáningabóta og annað fjártjón. Þá er ágreiningur um hvort draga beri frá bótagreiðslu 40% af eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris frá lífeyrissjóði, sbr. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Meðal gagna málsins er útskrift um lögskráningu þar sem fram kemur að áfrýjandi hafi verið lögskráður á skipið Kristbjörgu II 26. apríl 2004 til 17. maí sama ár. Samkvæmt útskriftinni var hann einnig lögskráður á skipið 5. júlí til 15. september 2004 og loks frá 20. til 23. desember sama ár. Þessar upplýsingar eru ekki í samræmi við það sem áfrýjandi heldur fram þar sem hann hefur borið að hafa reynt að fara til sjós í eina viku í ágúst 2004 og aftur í kringum jólin sama ár en það hafi ekki gengið vegna verkja. Undir rekstri málsins í héraði lagði áfrýjandi fram skjal um lögskráningu sem hann kveður vera leiðréttingu á framangreindri útskrift en samkvæmt því var hann lögskráður í níu daga í ágúst 2004 og í fjóra daga í desember sama ár. Þetta skjal ber ekki með sér að vera leiðrétting á hinu fyrra og engum haldbærum gögnum er til að dreifa um á hvaða gögnum leiðrétting þessi byggir. Er þetta ekki til þess fallið að hnekkja hinu fyrra skjali um lögskráningu áfrýjanda. Verður því fallist á það með stefnda að bætur til áfrýjanda fyrir þjáningar skuli greiðast frá slysdegi 6. desember 2003 til 25. apríl 2004. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.