265/2001

M varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi árið 1991. Á árinu 1997 óskuðu lögmaður M og vátryggingafélagið V hf. eftir mati tveggja lækna á örorku M vegna slyssins. Í matsbeiðninni var sérstaklega tekið fram að V hf. gerði fyrirvara um fyrningu á bótakröfu vegna slyssins þrátt fyrir aðild sína að beiðninni. Að fengnu mati læknanna krafði lögmaður M V hf. um bætur auk nánar tilgreinda vaxta og kostnaðar. V hf. hafnaði kröfunni með vísan til þess að hún væri fyrnd, sbr. 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. M höfðaði 21. júní 2000 mál til heimtu bótanna  Talið var að M hefði fyrst átt kost á að leita fullnustu kröfu sinnar á árinu 1993. Fyrningartími hafi því byrjað að líða 1. janúar 1994, og ekkert gerst eftir þann tíma, sem valdið gæti slitum á fyrningu kröfunnar fyrr en héraðsdómsstefna í málinu var birt. Var krafa M því talin fyrnd.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. júlí 2001. Hún krefst þess að stefndu verði í sameiningu gert að greiða sér 1.798.700 krónur með „sparisjóðsvöxtum“ frá 21. júní 1996 til 16. september 1998, með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Áfrýjandi krefst einnig málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og þeim dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður falli niður.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi á málið rætur að rekja til þess að aðfaranótt 22. júní 1991 var bifreiðinni XF 931 ekið aftan á bifreiðina Ö 7126 á Fríkirkjuvegi í Reykjavík og var áfrýjandi farþegi í annarri þeirra. Af fyrirliggjandi gögnum verður ekki ráðið með vissu í hvorri bifreiðinni áfrýjandi hafi verið. Stefndu vefengja ekki aðild sína að málinu vegna þessa vafa, en bifreiðin XF 931 var í eigu stefndu B-kvk-ef J-kvk-ef og tryggð lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá stefnda Vátryggingafélagi Íslands hf. Við þennan árekstur kveðst áfrýjandi hafa tognað í hálsi. Vegna slyssins mun áfrýjandi, sem var á þessum tíma nemi í framhaldsskóla, hafa látið af starfi, sem hún hefði ella gegnt til loka sumars 1991. Á tímabilinu frá 24. júlí til 2. september 1991 greiddi vátryggingafélagið áfrýjanda alls 113.526 krónur upp í bætur, auk 23.111 króna vegna útlagðs kostnaðar, einkum af læknismeðferð, fram til 23. mars 1992. Fyrir liggur að vátryggingafélagið og lögmaður áfrýjanda leituðu sameiginlega til tveggja nafngreindra lækna með matsbeiðni dagsettri 2. apríl 1997 um að meta örorku áfrýjanda vegna slyssins. Var þar sérstaklega tekið fram að vátryggingafélagið gerði fyrirvara um fyrningu á bótakröfu vegna slyssins þrátt fyrir aðild sína að þessari beiðni. Læknarnir létu í té mat á örorku áfrýjanda 21. júlí 1998 og aflaði lögmaður hennar síðan útreiknings tryggingarfræðings á tjóni hennar 9. september sama ár að fengnu samþykki vátryggingafélagsins fyrir forsendum útreikningsins. Að þessu gerðu ritaði lögmaður áfrýjanda innheimtubréf til vátryggingafélagsins 16. september 1998 og krafðist þar bóta að fjárhæð 1.798.700 krónur auk nánar tilgreindra vaxta og kostnaðar. Félagið hafnaði kröfunni með bréfi 6. október sama ár með vísan til þess að hún væri fyrnd, sbr. 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Áfrýjandi höfðaði síðan málið 21. júní 2000 til heimtu bóta.

Gegn andmælum stefndu hefur áfrýjandi ekki fært sönnur fyrir þeirri staðhæfingu að hún hafi haldið að sér höndum um að afla mats á örorku sinni vegna tilmæla starfsmanna stefnda Vátryggingafélags Íslands hf. Þá verður ekki litið svo á að neinu breyti um rétt áfrýjanda á hendur stefndu að starfsmenn vátryggingafélagsins, sem hún átti samskipti við á tímabilinu fram til 23. mars 1992, hafi ekki leiðbeint henni um hættu á fyrningu kröfu hennar. Má í því sambandi einnig líta til þess að fyrir Hæstarétti hafa stefndu lagt fram ljósrit skjals frá áfrýjanda 24. júlí 1991, þar sem hún veitti lögmanni sínum umboð til að gæta hagsmuna sinna vegna slyssins, þótt viðurkennt sé af hinu stefnda vátryggingafélagi að því hafi ekki borist þetta skjal fyrr en á árinu 1997. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest sú niðurstaða hans að fyrningartími samkvæmt 99. gr. umferðarlaga á kröfu áfrýjanda hafi byrjað að líða 1. janúar 1994, svo og að ekkert hafi gerst eftir þann tíma, sem valdið gæti slitum á fyrningu kröfunnar fyrr en héraðsdómsstefna í málinu var birt. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Rétt er að aðilarnir beri hvert sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.