464/2014

J höfðaði mál gegn I ehf. og krafðist greiðslu launa í fjóra mánuði á grundvelli kjarasamnings vegna slyss sem hann varð fyrir á síðasta degi sínum í starfi hjá I ehf. í desember 2011. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ráðningarsamningur J við I ehf. hefði verið enn í gildi þegar slysið varð og því gæti hann að öðrum skilyrðum uppfylltum krafist launa samkvæmt ákvæðum kjarasamnings vegna óvinnufærni af völdum slyssins þótt tímabil hennar félli utan ráðningartíma hans hjá I ehf. Með vísan til fjölda læknisvottorða og matsgerðar var talið að J hefði nægilega sýnt fram á óvinnufærni sína á því tímabili sem krafa hans í málinu tók til. Þá var ekki fallist á með I ehf. að J hefði með athafnaleysi fyrirgert rétti til launa með því að félaginu hefði ekki verið tilkynnt um óvinnufærni hans fyrr en með bréfi í júlí 2012. Að lokum var talið að ekkert hefði komið fram í málinu sem benti til annars en að J hefði eftir lok ráðningartíma síns hjá I ehf. ætlað að verða sér úti um annað starf. Var því fallist á kröfu J.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. júlí 2014. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi á málið rætur að rekja til þess að stefndi, sem réði sig til starfa hjá áfrýjanda 21. september 2010, slasaðist við störf sín 19. desember 2011 þar sem hann fékkst við þrif á vegum áfrýjanda í rækjuvinnslu Kampa ehf. á Ísafirði. Gerðist þetta með því að stefndi festi vinstri hönd sína í færibandi þegar hann mun hafa ætlað að fjarlægja rækju úr innanverðu færibandinu og hlaut hann af þessu áverka á hendinni. Slys þetta varð á síðasta starfsdegi stefnda hjá áfrýjanda og gerði lögregla skýrslu um það auk þess að tilkynna slysið til Vinnueftirlits ríkisins. Stefndi kveðst hafa orðið óvinnufær vegna slyssins um lengri tíma, en um það var áfrýjanda ekki tilkynnt fyrr en með bréfi 25. júlí 2012, sem Efling stéttarfélag ritaði honum í þágu stefnda. Í málinu krefst stefndi greiðslu launa í fjóra mánuði eftir slysið á grundvelli kjarasamnings, sbr. og 4. gr. laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla..

Þegar stefndi varð fyrir áðurgreindu slysi var ráðningarsamningur hans við áfrýjanda enn í gildi og getur stefndi að öðrum skilyrðum uppfylltum krafist launa samkvæmt ákvæðum kjarasamnings vegna óvinnufærni af völdum slyssins þótt tímabil hennar falli utan ráðningartíma hans hjá áfrýjanda. Í héraðsdómi er rakið efni læknisvottorða frá desember 2011 og janúar, apríl, ágúst og október 2012 um óvinnufærni stefnda, en að auki hefur verið lagt fram í málinu mat á örorku hans sökum slyssins, þar sem komist var meðal annars að þeirri niðurstöðu að tímabundið atvinnutjón hans hafi verið algert frá slysdeginum 19. desember 2011 til 16. apríl 2013. Með þessu er nægilega sýnt fram á að stefndi hafi verið óvinnufær af völdum slyssins á því tímabili, sem krafa hans í málinu tekur til. Þegar metið er hvort stefndi hafi með athafnaleysi allt til 25. júlí 2012 fyrirgert rétti til launa úr hendi áfrýjanda verður að líta til þess að slysið varð sem áður segir á lokadegi ráðningartíma stefnda og gafst honum því ekki tilefni til að tilkynna áfrýjanda um forföll af þessum sökum á sama hátt og ef vinnusamband þeirra hefði áfram verið við lýði. Áfrýjanda var og kunnugt um slysið. Þá verður einnig að gæta að því að áverkar, sem stefndi hlaut af slysinu, virðast framan af ekki hafa verið taldir alvarlegir eða fallnir til að valda teljandi óvinnufærni. Ekkert hefur komið fram í málinu sem bendir til annars en að stefndi hafi eftir lok ráðningartíma síns hjá áfrýjanda ætlað að verða sér úti um annað starf, en vegna óvinnufærni hans getur ekki skipt hér máli að ekki hafi verið sýnt fram á að slíkt starf hafi svo víst sé staðið honum til boða. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, ISS Ísland ehf., greiði stefnda, J-kk-þgf A-kk-þgf J-kk-þgf, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.