arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
512/2014

I var sakfelldur fyrir kynferðisbrot, sbr. 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa veist að A og ýtt henni niður í grasið, dregið buxur hennar niður um hana, káfað á líkama hennar og þröngvað henni með ofbeldi til samræðis. Við ákvörðun refsingar var litið til a. liðar 195. gr. almennra hegningarlaga, en brot I beindist úti á víðavangi gegn 16 ára stúlku sem átti sér einskis ills von er hún fór í göngutúr með I, sem var 20 árum eldri en A og hún treysti. Var refsing I ákveðin fangelsi í 3 ár og honum gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 1.000.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 27. júní 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfu ákæruvaldsins, til vara ómerkingar héraðsdóms en að því frágengnu refsimildunar. Einnig krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi en til vara lækkunar hennar.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 1.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Lögreglumenn sem handtóku ákærða vegna málsins að morgni 9. október 2012 komu ekki fyrir dóm við meðferð þess og verður því ekki byggt á því, sem fram kom í skýrslu um handtökuna um viðbrögð ákærða umrætt sinn og getið er í héraðsdómi, sbr. 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hafið er yfir skynsamlegan vafa, sbr. 108. gr. og 1. mgr. 109. gr. sömu laga, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og er hún þar réttilega heimfærð til refsiákvæðis. Slíkar tafir hafa ekki orðið á rannsókn eða meðferð málsins að áhrif eigi að hafa á ákvörðun refsingar ákærða. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hin áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, I-kk-nf Þ-kk-nf M-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 875.761 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur.
513/2014

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn tveimur barnabörnum sínum. Voru brot X gegn A talin varða við 1. og 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. áður 1. og 2. mgr. 200. gr. og 1. og 2. mgr. 202. gr. sömu laga. Þá voru brot X gegn B talin varða við 2. mgr. 200. gr. og 2. mgr. 202. gr. laganna. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði ekki áður sætt refsingu, en að hann hefði brotið gegn tveimur barnabörnum sínum og brotin gegn B hefðu staðið yfir í langan tíma. Var því litið til 1. og 2. tölul. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. sömu greinar, sbr. nú einnig 5. mgr. 202. gr. sömu laga. Þá var það virt X til refsiþyngingar að hann sendi A og dóttur sinni bréf, þar sem hann reyndi að koma ábyrgð á brotum sínum á brotaþola, sbr. 8. tölul. 1. mgr. 70. gr. laganna. Var X ekki talinn eiga sér neinar málsbætur og var refsing hans ákveðin fangelsi í þrjú ár. Þá var X gert að greiða skaðabætur til A og B, að fjárhæð 1.500.000 krónur til hvors þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 20. júní 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Einnig krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfum verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að þær verði lækkaðar.

A og B krefjast þess hvor fyrir sitt leyti að ákærða verði gert að greiða sér 1.500.000 krónur með sömu vöxtum og dæmdir voru á kröfur þeirra í héraði.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en einkaréttarkröfur, en rétt er að ákærða verði gert að greiða hvorum brotaþola 1.500.000 krónur eins og þeir hafa krafist.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun réttargæslumanna brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en einkaréttarkröfur.

Ákærði, X, greiði A og B hvorum fyrir sig 1.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru á kröfu hvors þeirra í héraði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 1.053.389 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur, og þóknun réttargæslumanna brotaþola, hæstaréttarlögmannanna H-kvk-ef R-kvk-ef R-kvk-ef og V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef, 186.000 krónur til hvors um sig.
515/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. ágúst 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. ágúst 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 26. ágúst 2015 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að beitt verði vægari úrræðum, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um brot sem fangelsisrefsing er lögð við. Samkvæmt því en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
516/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að börn A yrðu vistuð utan heimilis í tiltekinn tíma.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. júlí 2015 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að börn sóknaraðila, B og C, skyldu vistuð utan heimilis hennar á vegum barnaverndarnefndar Reykjavíkur til 5. janúar 2016. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður. Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 350.000 krónur.
520/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að úrskurður B um vistun sonar hennar utan heimilis í tvo mánuði yrði felldur úr gildi en fallist var á kröfu B um að drengurinn skyldi vistaður utan heimilis í allt að 10 mánuði frá uppkvaðningu úrskurðarins. Var ekki talið að A hefði lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úrskurð B felldan úr gildi þar sem liðinn væri sá tími sem þar var mælt fyrir um að gilda skyldi um vistun barnsins. Var þeirri kröfu A því sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti. Þá var niðurstaða hins kærða úrskurðar um vistun barnsins utan heimilis í allt að tíu mánuði staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. ágúst 2015 sem barst réttinum 11. sama mánaðar en kærumálsgögn bárust degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. júlí 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að úrskurður barnaverndar Kópavogs frá 11. júní 2015 yrði felldur úr gildi en fallist á kröfu varnaraðila um að barnið B yrði vistað utan heimilis síns í allt að tíu mánuði frá uppkvaðningu úrskurðarins að telja. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að felldur verði úr gildi fyrrgreindur úrskurður varnaraðila og hafnað kröfu hans um vistun barnsins utan heimilis en til vara að henni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Hinn 11. ágúst 2015 rann út sá tveggja mánaða tími sem kveðið var á um í úrskurði varnaraðila 11. júní sama ár að gilda skyldi um vistun barnsins utan heimilis sóknaraðila. Af þeim sökum hefur hún ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úrskurðinn felldan úr gildi og verður þeirri kröfu því sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Samkvæmt því sem rakið er í hinum kærða úrskurði um hæfi sóknaraðila, samskipti hennar við barnið og um líðan þess er fullnægt skilyrðum a. liðar 1. mgr. 27. gr., sbr. 1. mgr. 28. gr. laga. nr. 80/2002 til að barnið sé vistað utan heimilis. Verður sú niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað og gjafsóknarkostnað verða staðfest.

Kærumálskostnaður fellur niður en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Um samningu dóma og úrskurða gildir sú regla að þeir eiga að vera stuttir og glöggir. Þessa hefur ekki verið gætt við samningu hins kærða úrskurðar.

Dómsorð:

Vísað er frá Hæstarétti þeirri kröfu sóknaraðila, A, að úrskurður varnaraðila, barnaverndarnefndar Kópavogs, 11. júní 2015 verði felldur úr gildi.

Varnaraðila er heimilt að vista B utan heimilis í tíu mánuði frá 11. júní 2015 að telja.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað og gjafsóknarkostnað eru staðfest.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 400.000 krónur.
521/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A og B um að dánarbú F yrði tekið til opinberra skipta. Byggðu A og B kröfu sína á því að sala C, sem sat í óskiptu búi eftir F, á tiltekinni fasteign til D hefði falið í sér gjafagerning til D og hefði C með sölunni rýrt eignir búsins. Var ekki talið að A og B hefðu sýnt fram á að umrædd fasteign hefði verið seld undir markaðsvirði. Með hliðsjón af þeim lánum sem hvíldu á eigninni og tekjum C, hefði ekki verið óeðlilegt að eignin hefði verið seld og D verið kaupandi en hún hafði búið í eigninni í um áratug. Þá var ekki talið að A og B hefðu sýnt fram á að fjárstjórn C varðandi einkahlutafélagið S hefði verið óeðlileg og af þeim sökum verið ástæða til að óttast rýrnun búsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. júlí 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að dánarbú F yrði tekið til opinberra skipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að framangreind krafa þeirra verði tekin til greina. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar greiði óskipt varnaraðilum hverju fyrir sig kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, A og B, greiði óskipt varnaraðilum, C, D og E, hverju fyrir sig 150.000 krónur í kærumálskostnað.
524/2015

X var ákærð fyrir manndráp með því að hafa veist að sambúðarmanni sínum með hnífi með þeim afleiðingum að hann hlaut bana af. Háttsemi X þótti sönnuð og var hún sakfelld fyrir brot gegn 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Talið var að þótt mikil áfengisneysla X kynni að hafa verið meginorsök verknaðar hennar, sem og athafna hennar fyrst eftir hann, hefði það ekki áhrif á ákvörðun refsingar fyrir brotið, sbr. 17. gr. og 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Var X dæmd til að sæta fangelsi í 16 ár og greiða foreldrum A skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. júlí 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærða krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, til vara að héraðsdómur verði ómerktur, en að því frágengnu að refsing verði milduð. Þá krefst hún þess aðallega að einkaréttarkröfum verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð þeirra verði lækkuð.

B krefst þess aðallega að ákærðu verði gert að greiða sér 3.286.107 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði. Þá krefst C þess aðallega að ákærðu verði gert að greiða sér 3.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði. Til vara krefjast þau bæði staðfestingar hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfur sínar. Einnig krefjast þau þess að héraðsdómur verði staðfestur um málskostnað þeim til handa og að ákærðu verði gert að greiða þeim málskostnað fyrir Hæstarétti.

Við úrlausn máls þessa verður ekki litið til dóms Hæstaréttar 3. júní 2010 í máli nr. 105/2010 með þeim hætti sem gert í hinum áfrýjaða dómi. Það fær því ekki breytt að héraðsdómur verður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærðu verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talinn útlagðan kostnað verjanda síns og málsvarnarlaun hans, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir. Þá verður henni gert að greiða einkaréttarkröfuhöfum málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 1.093.456 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 868.000 krónur, og útlagðan kostnað hans, 43.300 krónur.

Ákærða greiði B og C hvoru fyrir sig 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
526/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá var fallist á með L að skilyrðum b. liðar sömu lagagreinar væri einnig fullnægt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. ágúst 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 12. ágúst 2015 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 26. ágúst 2015 klukkan 15 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að hann sæti ekki einangrun meðan á því stendur, en farbanni að því frágengnu. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og krefst staðfestingar hans um gæsluvarðhald.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er staðfest sú niðurstaða að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 fyrir gæsluvarðhaldi yfir varnaraðila sé fullnægt og að hann sæti einangrun meðan á gæsluvarðhaldi á þeim grundvelli stendur. Krafa sóknaraðila um gæsluvarðhald var einnig reist á b. lið sömu lagagreinar með þeim rökstuðningi að varnaraðili sé erlendur maður sem ætla megi að reyna muni að komast úr landi eða leynast verði honum ekki gert að sæta gæsluvarðhaldi. Með vísan til atvika málsins er á það fallist með sóknaraðila að einnig sé fullnægt skilyrðum b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 4. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
527/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá var fallist á með L að skilyrðum b. liðar sömu lagagreinar væri einnig fullnægt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. ágúst 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 12. ágúst 2015 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 26. ágúst 2015 klukkan 15 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að varnaraðili verði einungis látinn sæta farbanni en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og krefst staðfestingar hans um gæsluvarðhald.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er staðfest sú niðurstaða að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 fyrir gæsluvarðahaldi yfir varnaraðila sé fullnægt og að hann sæti einangrun meðan á gæsluvarðhaldi á þeim grundvelli stendur. Krafa sóknaraðila um gæsluvarðhald var einnig reist á b. lið sömu lagagreinar með þeim rökstuðningi að varnaraðili sé erlendur maður sem ætla megi að reyna muni að komast úr landi eða leynast verði honum ekki gert að sæta gæsluvarðahaldi. Með vísan til atvika málsins er á það fallist með sóknaraðila að einnig sé fullnægt skilyrðum b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
528/2015

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af innanríkisráðuneytinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. ágúst 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. ágúst 2015, þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 2. ágúst 2015 um að sóknaraðili skyldi vistaður á sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að framangreind ákvörðun innanríkisráðuneytisins verði felld úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili var með samþykki innanráðuneytisins 2. ágúst 2015 vistaður á sjúkrahúsi gegn vilja sínum í allt að 21 sólarhring frá þeim tíma samkvæmt heimild í 3. mgr., sbr. 2. mgr., 19. gr. lögræðislaga.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, og talsmanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur til hvors um sig, greiðist úr ríkissjóði.
52/2015

hafnað var kröfu X um að tiltekið gagn yrði ekki lagt fram í máli ákæruvaldsins á hendur honum. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. janúar 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. janúar 2015, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að tiltekið gagn yrði ekki lagt fram í máli sóknaraðila á hendur honum. Kæruheimild er í p. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í kæru varnaraðila eru engar dómkröfur gerðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skal í skriflegri kæru til héraðsdómara greint frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæran er reist á. Í skriflegri kæru varnaraðila til héraðsdóms var hvorki greint frá kröfu um breytingu á hinum kærða úrskurði né þeim ástæðum sem hún væri reist á. Kæran fullnægir því ekki skilyrðum fyrrgreinds lagaákvæðis og verður málinu samkvæmt því vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
532/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. ágúst 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. ágúst 2015 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 24. ágúst 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að hann sæti ekki einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.