313/2001

„Ég sá síðan að L-kk-nf og maðurinn voru eitthvað æstir líklega vegna þess að L-kk-nf vildi ekki að maðurinn keyrði stúlkuna og bróður hennar heim þar sem hann var greinilega ölvaður. Ég ók bifreið minni að bifreið mannsins sem hafði lagt í námunda við veitingastaðinn Ozio í Lækjagötu og sá ég manninn fara inn í bifreiðina sína og sækja frakka sem hann hafði verið í fyrst þegar ég sá hann. Ég heyrði L-kk-þf segja nokkrum sinnum við manninn “ég vil ekki slást við þig”. Ég sá að maðurinn ýtti L-kk-þgf að rauðum vegg á húsi við Lækjargötu en ég man ekki hvaða hús það var en það gæti hafa verið austurlenskur veitingastaður á horninu á Skólabrú/Lækjargötu. Maðurinn fór síðan frá L-kk-þgf og ætlaði að bifreiðinni sem hann var á. L-kk-nf lyfti upp peysunni sem hann var í og sagði við mig “sjáðu hvað hann gerði” og ég sá blóðrispu vinstra megin neðan við nafla. Einhvern tíman í millitíðinni settist stúlkan og bróðir hennar inn í bifreiðina hjá manninum. L-kk-nf kallaði til mannsins “ég drep þig” og síðan hljóp hann á eftir honum inn Skólabrú en þá missti ég sjónar af þeim.”

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 20. ágúst 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur, til vara að hann verði sýknaður, en til þrautavara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að skaðabótakröfu L-kk-ef A-kk-ef Þ-kk-ef verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að bætur verði lækkaðar.

Af hálfu L-kk-ef A-kk-ef Þ-kk-ef er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur að því er varðar skaðabætur honum til handa.

Áfrýjandi reisir aðalkröfu sína um ómerkingu hins áfrýjaða dóms á því að þess hafi ekki verið gætt að héraðsdómur væri fjölskipaður með vísan til ákvæða 5. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála með síðari breytingum. Eins og atvik málsins horfðu við þegar það var þingfest var fullt tilefni til að héraðsdómur yrði fjölskipaður, en þar sem úrslit þess í héraði réðust að nokkru leyti af öðru en mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi eru ekki forsendur til að ómerkja hinn áfrýjaða dóm af þessum sökum.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða vegna brota samkvæmt báðum liðum ákæru.

Við ákvörðun refsingar vegna fyrri liðar ákæru ber að líta til þess að ákærði var tvívegis dæmdur í Danmörku á árinu 1994 fyrir rán og í öðru tilvikinu að auki fyrir ofbeldi gegn opinberum starfsmanni. Hafa þessir dómar ítrekunaráhrif samkvæmt 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 218. gr. a. í sömu lögum, sbr. 12. gr. laga nr. 20/1981. Brot ákærða samkvæmt þessum ákærulið var mjög alvarlegt, þar sem hann lagði til brotaþola með hættulegu vopni og réð hending ein að ekki hlutust veruleg örkuml eða bani af, sbr. 3. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði á að baki langan sakaferil fyrir auðgunarbrot og ber við refsingu vegna síðari liðar ákærunnar að gæta ákvæðis 72. gr. almennra hegningarlaga. Að auki verður að líta til þess að áðurnefndir tveir dómar í Danmörku, svo og dómar Héraðsdóms Reykjavíkur 18. febrúar 2000 og Héraðsdóms Suðurlands 7. apríl sama árs, sem staðfestir voru um sakfellingu ákærða meðal annars fyrir auðgunarbrot með dómi Hæstaréttar 26. október 2000, hafa ítrekunaráhrif vegna brots samkvæmt þessum ákærulið, sbr. 71. gr. og 255. gr almennra hegningarlaga. Eftir að brot þau, sem sakfellt er fyrir í þessum dómi, voru framin hefur ákærði hlotið tvo dóma. Dóm Héraðsdóms Reykjaness 19. janúar 2001 fyrir hylmingu, þar sem ekki var gerð sérstök refsing, og dóm Hæstaréttar 17. maí 2001, þar sem staðfestur var dómur Héraðsdóms Reykjavíkur 19. janúar sama árs, en þar var ákærði dæmdur í sex mánaða fangelsi. Verður refsing hans í þessu máli ákveðin sem hegningarauki við þá dóma samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga. Þá er einnig höfð hliðsjón af 77. gr. sömu laga við ákvörðun refsingar. Að öllu þessu athuguðu er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár.

Í tengslum við fyrri lið ákæru var gerð bótakrafa á hendur ákærða af hálfu brotaþolans L-kk-ef A-kk-ef Þ-kk-ef. Var sú krafa tekin til greina að hluta í héraði. Þar sem ekki hafa verið færð fram fullnægjandi gögn til sönnunar því að L-kk-nf hafi orðið fyrir tímabundnu atvinnutjóni vegna þess áverka, er ákærði veitti honum, verður þeim lið kröfu hans vísað frá héraðsdómi. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um aðra þætti kröfu L-kk-ef, sem hér koma til skoðunar. Samkvæmt því verður ákærði dæmdur til að greiða L-kk-þgf A-kk-þgf Þ-kk-þgf 295.949 krónur auk dráttarvaxta eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað eru staðfest, þar með talið um þóknun réttargæslumanns brotaþola.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í þrjú ár.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað skulu óröskuð.

Ákærði greiði L-kk-þgf A-kk-þgf Þ-kk-þgf 295.949 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 22. janúar 2001 til 1. júlí sama árs, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 60.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns L-kk-ef A-kk-ef Þ-kk-ef, B-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 40.000 krónur.