480/2012

B lýsti kröfum við slitameðferð G hf. á grundvelli krafna vegna átta rafrænna skuldabréfa útgefinna af G hf. Með bréfum 8. nóvember 2010 hafnaði slitastjórn G hf. kröfum B samkvæmt fyrrgreindum skuldabréfum. Þar sagði jafnframt að andmæli við afstöðu slitastjórnarinnar bæri að hafa uppi á kröfuhafafundi 2. desember 2010 eða koma þeim á framfæri við slitastjórn fyrir fundinn. Í málinu deildu aðilar um það hvort þessi bréf slitastjórnar G hf. hefðu borist B og krafðist B þess að viðurkennt yrði með dómi að mótmæli hans við slit G hf. hefðu verið móttekin áður en frestir samkvæmt lögum nr. 21/1991 runnu út. Með gögnum frá því fyrirtæki sem sá um að senda bréfin til B og með vitnisburði starfsmanns fyrirtækisins þótti sannað að bréfin hefðu borist B. Þá var ekki talið skipta máli þótt kröfuhafafundi 2. desember 2010 hefði verið frestað en ekki slitið. Var afstaða slitastjórnar að hafna kröfunni því talin endanleg.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma I-kvk-nf B-kvk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júní 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 6. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. júní 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að viðurkennt yrði að mótmæli hans við afstöðu slitastjórnar varnaraðila til átta krafna samkvæmt rafrænum skuldabréfum útgefnum af sóknaraðila, samtals að höfuðstól 11.855.000 bandaríkjadalir, sem sóknaraðili lýsti við slit varnaraðila, komist að við þau og að slitastjórn varnaraðila yrði gert skylt að taka efnislega afstöðu til krafnanna. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreind krafa hans verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

I

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði tók Fjármálaeftirlitið yfir vald hluthafafundar í varnaraðila 7. október 2008, vék stjórn hans frá og setti yfir hann skilanefnd á grundvelli 100. gr. a. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008. Í kjölfarið var varnaraðila veitt heimild til greiðslustöðvunar 24. nóvember sama ár. Með lögum nr. 44/2009, þar sem breytt var nokkrum ákvæðum fyrstnefndu laganna, var varnaraðili síðan tekinn til slita og skyldi upphaf þeirra miðast við 22. apríl 2009 þegar lögin öðluðust gildi. Hinn 12. maí sama ár skipaði Héraðsdómur Reykjavíkur slitastjórn yfir varnaraðila sem annast meðal annars meðferð krafna á hendur honum. Gaf hún út innköllun til skuldheimtumanna sem birt var 26. maí 2009 og lauk kröfulýsingarfresti 26. nóvember sama ár. Samkvæmt 102. gr. laga nr. 161/2002 gilda reglur laga nr. 21/1991 um meðferð krafna við slitin, sbr. 2. tölulið ákvæðis II til bráðabirgða með lögum nr. 44/2009.

Við slitin lýsti sóknaraðili átta kröfum vegna rafrænna skuldabréfa útgefinna af varnaraðila og bárust kröfulýsingarnar varnaraðila 23. nóvember 2009. Sóknaraðili krafðist þess að kröfunum yrði skipað í réttindaröð sem almennum kröfum samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Bréfum þessum er nánar lýst í hinum kærða úrskurði.

Í innköllun varnaraðila til skuldheimtumanna var boðað til kröfuhafafundar 17. desember 2009 til að fjalla um skrá yfir lýstar kröfur og afstöðu slitastjórnar að því leyti sem hún lægi þá fyrir. Jafnframt sendi varnaraðili tölvubréf til sóknaraðila 23. nóvember 2009 um að kröfulýsingar vegna skuldabréfanna hefðu borist auk þess sem boðað var til fyrrgreinds fundar. Þegar sá fundur var haldinn hafði varnaraðili ekki tekið afstöðu til umræddra krafna sóknaraðila. Næsti kröfuhafafundur var haldinn 19. maí 2010 en fyrir fundinn sendi varnaraðili tölvubréf 17. sama mánaðar þar sem sóknaraðila var tilkynnt að ekki væri unnt að taka afstöðu til krafna hans að svo stöddu. Í tölvubréfum þessum kom einnig fram að næsti fundur yrði haldinn 2. desember sama ár, en á þeim fundi var gert ráð fyrir að kynnt yrði afstaða slitastjórnar til lýstra krafna sem ekki hafði þegar verið fjallað um.

Varnaraðili ritaði sóknaraðila bréf 8. nóvember 2010 þar sem fram kom að kröfum samkvæmt fyrrgreindum skuldabréfum varnaraðila væri hafnað. Þar sagði jafnframt að andmæli við afstöðu slitastjórnar bæri að hafa uppi á kröfuhafafundi 2. desember 2010 eða koma þeim á framfæri við slitastjórn fyrir fundinn. Að öðrum kosti teldist afstaða slitastjórnar endanleg, sbr. 3. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991. Í málinu deila aðilar um hvort þessi bréf hafi borist sóknaraðila. Heldur sóknaraðili því fram að hann hafi fyrst í ársbyrjun 2011 fengið upplýsingar um að kröfunum hefði verið hafnað, en með bréfi 28. mars það ár var þeirri afstöðu mótmælt. Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði var fjallað um þennan ágreining á sérstökum kröfuhafafundi 17. maí 2011 án þess að hann yrði jafnaður.

II

Samkvæmt 2. mgr. 119. gr. laga nr. 21/1991 bar slitastjórn að tilkynna hlutaðeigandi kröfuhafa með minnst viku fyrirvara áður en kröfuhafafundur var haldinn til að fjalla um skrá yfir lýstar kröfur ef ekki var fallist á að viðurkenna kröfuna að öllu leyti eins og henni var lýst. Tilkynningu þessa bar að senda með sannanlegum hætti og því ber varnaraðili sönnunarbyrði fyrir að hún hafi borist sóknaraðila.

Varnaraðili heldur því fram að hann hafi sent fyrrgreind bréf 8. nóvember 2010, þar sem kröfum sóknaraðila var hafnað, með DHL hraðflutningum ehf. Samkvæmt yfirliti þess fyrirtækis um feril sendingar var sending með farmbréfsnúmeri 6273412180, sem sögð var hafa að geyma skjöl, móttekin frá varnaraðila sama dag og afhent á starfstöð sóknaraðila í London daginn eftir. Einnig kemur fram á yfirlitinu að kvittað hafi verið fyrir móttöku af manni að nafni „P-x-x“. Á skjali sem ber yfirskriftina „Delivery sheet“ kemur fram að tekið hafi verið við sendingu frá Reykjavík með sama farmbréfsnúmeri 9. nóvember 2010, kl. 14.24. Einnig kemur fram á skjalinu að afhentar hafi verið á sama tíma tvær aðrar sendingar til sóknaraðila með sendingarstöðum sem skammstafaðir eru „EDI“ og „SOU“. Á þessu skjali er dálkur þar sem gert er ráð fyrir að nafn þess sem veitir sendingu viðtöku sé ritað með prentstöfum en í næsta dálki er gert ráð fyrir undirritun. Áritun um móttöku á sendingunni til sóknaraðila er ólæsileg og á það bæði við um nafnritun með prentstöfum og undirritun. Þó má greina upphafsstafinn P í fornafni nafnritunar með prentstöfum.

Svo sem rakið er í úrskurði héraðsdóms kom starfsmaður DHL hraðflutninga í London fyrir dóm og staðfesti að hafa afhent sendinguna 9. nóvember 2010 á starfstöð sóknaraðila. Einnig kvaðst vitnið margsinnis hafa hitt þann starfsmann sóknaraðila sem veitti sendingunni móttöku og oft afhent honum sendingar. Tók vitnið fram að umræddur starfsmaður hefði verið í einkennisbúningi merktum sóknaraðila. Þetta vætti vitnisins kemur heim og saman við annað skjal með yfirskriftinni „Delivery sheet“ vegna afhendinga 3. nóvember 2010, en samkvæmt því voru fjórar sendingar afhentar sóknaraðila frá sendingarstöðum sem skammstafaðir eru „ELX“ „MRU“„LUX“ og „EDI“. Á því skjali er móttaka þessara sendinga staðfest með sömu ólæsilegu nafnritun um móttöku og áður greinir að öðru leyti en því að greina má upphafsstafinn P í fornafni. Þá er þess að gæta að sóknaraðili hefur með engu móti upplýst hvernig staðið er að móttöku sendinga til hans og hvaða starfsmenn höfðu það verk með höndum. Í því tilliti getur engu breytt, eins og hreyft hefur verið af hálfu sóknaraðila, hvort sá sem tók við sendingunni hafi haft heimild sóknaraðila til að veita póstsendingum viðtöku, enda var fullnægjandi að afhenda sendinguna einhverjum starfsmanni sóknaraðila. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, B-x-x, greiði varnaraðila, Glitni hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.