arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
54/2005

PPI krafðist þess að fyrirtækinu yrðu afhentar nánar tilgreindar vörur með beinni aðfarargerð. Fyrirtækið hafði selt PÍ vörurnar, en þær ekki verið greiddar að fullu. Í kaupsamningi þeim er PPI reisti kröfu sína á, var ákvæði um söluveð í vörunum, en B hafði undirritað samninginn fyrir hönd PÍ. Þótti varhugavert að láta aðfarargerðina fram ganga á grundvelli þeirra sönnunargagna sem fyrir lágu og lutu að umboði B til slíkrar samningsgerðar fyrir PÍ. Þá varð ekki ráðið af gögnum málsins að PPI hafi rift söluveðssamningnum svo sem lög um samningsveð áskildu til að hann gæti krafist afhendingar varanna. Þegar af þessum ástæðum var kröfu PPI um afhendingu varanna hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. febrúar 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. janúar 2005, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að nánar tilgreindar vörur yrðu teknar með beinni aðfarargerð úr vörslum varnaraðila og fengnar sóknaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst heimildar til aðfarargerðarinnar og að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér kærumálskostnað.

Varnaraðili reisti kröfu sína í héraði ekki á 36. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð en ber ákvæðið fyrir sig í greinargerð sinni til Hæstaréttar án frekari umfjöllunar. Málatilbúnaður aðila og gagnaöflun hefur hins vegar í engu lotið að því að sýna fram á hvort umræddar vörur væru ætlaðar til endursölu. Verður kröfu sóknaraðila því ekki hafnað á grundvelli þessarar síðbúnu málsástæðu varnaraðila.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði undirritaði B-kk-nf Ó-kk-nf Ó-kk-nf af hálfu varnaraðila 5. júní 2004 samning við sóknaraðila um kaup á vörum þeim sem aðfararbeiðni sóknaraðila lýtur að. Samningurinn hefur að geyma ákvæði um söluveð sóknaraðila í vörunum. Verður að fallast á það með héraðsdómara að varhugavert sé að láta gerðina ná fram að ganga á grundvelli þeirra sönnunargagna sem fyrir liggja og lúta að umboði B-kk-ef Ó-kk-ef til slíkrar samningsgerðar fyrir varnaraðila. Þá verður ekki ráðið af gögnum málsins að sóknaraðili hafi rift söluveðssamningnum, sem er skilyrði til að hann geti krafist afhendingar hins veðsetta úr hendi varnaraðila, sbr. síðari málslið 4. mgr. 38. gr. laga nr. 75/1997. Þegar af þessum ástæðum verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Pace Products International Inc., greiði varnaraðila, Pace Ísland ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
56/2005

S var sakfelldur fyrir brot á 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa nýtt sér andlega annmarka Y til að hafa við hann tiltekin kynferðismök á gistiheimili í Reykjavík og fyrir brot á 209. gr. sömu laga með því að hafa sært blygðunarkennd piltsins Z með ósiðlegu og kynferðislegu tali við biðskýli strætisvagna á nánar tilgreindum stað í Reykjavík. Var hann dæmdur í 12 mánaða fangelsi og til að greiða Y 400.000 krónur í miskabætur, en bótakrafa Z var ekki til umfjöllunar í Hæstarétti.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 1. febrúar 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og hann dæmdur til að greiða Y 800.000 krónur í miskabætur.

Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað að nýju, en til vara að hann verði sýknaður af sakargiftum um brot gegn Y og dæmd vægasta refsing að öðru leyti, sem verði skilorðsbundin. Hann krefst þess einnig að bótakröfu Y verði vísað frá dómi, en að því frágengnu að hún verði lækkuð.

Af hálfu ákærða hafa ný skjöl verið lögð fyrir Hæstarétt til stuðnings aðalkröfu hans. Ekki er hald í þessum gögnum og kemur krafan ekki til neinna álita.

Svo sem rakið er í héraðsdómi fór ákærði með Y inn á gistiheimili við [...] í Reykjavík að kvöldi 15. október 2003. Ákærði hefur gengist við hluta sakargifta, sem lúta að háttsemi hans þar, en neitar að hafa fengið Y til að hafa við sig endaþarmsmök. Í héraðsdómi er einnig greint frá því að A kom til þeirra í umrætt sinn, en hvarf nokkru síðar á braut. Y bar í skýrslu sinni að áðurnefnd mök hafi orðið meðan A var staddur í herberginu hjá þeim. Ekki var tekin skýrsla af A við meðferð málsins í héraði og hefur það ekki heldur verið gert eftir áfrýjun málsins þrátt fyrir tilmæli ákærða þar um. Ekki er fram komin skýring á því hvers vegna skýrsla var ekki tekin af vitninu, sem augljóslega skipti þó máli og lá beint við að gera. Er að þessu virtu varhugavert að telja sannað að ákærði hafi fengið Y til að hafa við sig endaþarmsmök og verður hann sýknaður af þeim lið ákærunnar. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur, þar á meðal um refsingu ákærða, sem er hæfilega ákveðin að þessu gættu.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf J-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.
57/2005

G var sakfelldur í héraðsdómi fyrir líkamsárás og kaup á fíkniefnum. Við ákvörðun refsingar var vísað til 77. gr. almennra hegningarlaga og hann dæmdur í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi. Fyrir Hæstarétti krafðist hann sýknu af líkamsárásinni. Með vísan til forsendna héraðsdóms og til 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var héraðsdómur staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 1. febrúar 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst sýknu af ákærulið 1 í I. kafla ákæru 16. mars 2004 og að refsing verði að öðru leyti milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun sem ákveðst að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að því er varðar refsingu ákærða, G-kk-ef M-kk-ef G-kk-ef.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, 507.640 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns í héraði og fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 410.850 krónur.
59/2005

S hafði setið í gæsluvarðhaldi í 10 daga vegna gruns um að hann hefði gerst sekur um skjalafals og tollsvik í tengslum við innflutningi á bifreiðum og vegna ætlaðrar aðildar hans að fjársvikum. Með dómi Héraðsdóms Suðurlands var hann sýknaður af þessum sakargiftum. Í kjölfarið krafðist hann þess að íslenska ríkið greiddi honum bætur vegna miska, sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna gæsluvarðhaldsins. Það var mat dómsins að tilefni hafi verið til að S sætti gæsluvarðhaldi á því stigi rannsóknar málsins, er gæsluvarðhaldsúrskurðurinn var kveðinn upp, og að skilyrði 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála hafi að öðru leyti verið uppfyllt. Ekki var talið að ákvæði stjórnarskrárinnar, mannréttindasáttmála Evrópu eða annarra laga, sem S vísaði til, ættu að leiða til þess að hann ætti rétt á bótum úr hendi ríkisins. Íslenska ríkið var því sýknað af kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 15. febrúar 2005. Hann krefst þess, að stefnda verði gert að greiða sér bætur að fjárhæð 1.350.000 krónur, auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. febrúar 2003 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt fyrir báðum dómstigum.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að stefnukröfur verði lækkaðar og málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti látinn falla niður.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms ber að staðfesta hann.

Rétt þykir, að áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði segir. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf Þ-kk-nf L-kk-nf, greiði 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti, sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 300.000 krónur.
65/2005

Kærður var til Hæstaréttar úrskurður héraðsdóms, þar sem ákvörðun dómsmálaráðherra um að framselja X til Póllands hafði verið felld úr gildi. Í Hæstarétti þóttu ekki efni til að dómstólar hnekktu mati ráðherra um að mannúðarástæður mæltu ekki gegn framsali, en X var ekki íslenskur ríkisborgari. Var úrskurður héraðsdóms því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. febrúar 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. febrúar 2005, þar sem ákvörðun dómsmálaráðherra um að framselja varnaraðila til Póllands var felld úr gildi. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér tildæmdur kærumálskostnaður.

Í máli þessu er til úrlausnar, hvort lagaskilyrðum hafi verið fullnægt fyrir þeirri ákvörðun dómsmálaráðherra, sem tilkynnt var ríkissaksóknara með bréfi 21. janúar 2005, að verða við beiðni pólskra dómsmálayfirvalda um framsal á varnaraðila til Póllands.

Í 2. gr. laga nr. 13/1984 er lagt bann við því að framselja íslenska ríkisborgara. Varnaraðili er ekki íslenskur ríkisborgari. Stendur ákvæðið því ekki í vegi að orðið sé við beiðni um framsal hans. Skiptir í því efni ekki máli, þó að Ísland hafi gert þann fyrirvara við Evrópusamning frá 1957 um framsal sakamanna, sem greinir í hinum kærða úrskurði, þar sem sá fyrirvari laut aðeins að því, að heimila íslenskum stjórnvöldum að synja um framsal á öðrum mönnum en íslenskum ríkisborgurum, ef þeir væru búsettir á Íslandi en bannaði það ekki. Verður ákvörðun sóknaraðila því ekki hnekkt á þeim grundvelli að 2. gr. laga nr. 13/1984 hafi bannað framsalið.

Samkvæmt 7. gr. laga nr. 13/1984 má synja um framsal ef mannúðarástæður mæla gegn því svo sem aldur, heilsufar eða aðrar persónulegar aðstæður. Dómsmálaráðherra hefur metið aðstæður í þessu máli svo, að slíkar ástæður standi ekki gegn framsali varnaraðila. Ekki eru efni til að dómstólar hnekki því mati, eins og á stendur í málinu. Verður ákvörðunin því ekki felld úr gildi á þessum grundvelli.

Samkvæmt þessu verður ekki hjá því komist að fella hinn kærða úrskurð úr gildi.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila fyrir meðferð málsins í héraði og fyrir Hæstarétti ákveðst svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef héraðsdómslögmanns, í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 250.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
67/2005

F krafði S um skaðabætur vegna tjóns, sem hún taldi S hafa valdið sér með því að skila sér ekki á réttan afhendingarstað vöru, sem S tók að sér að flytja til landsins. Talið var, að krafa F sætti fyrningu samkvæmt 7. tl. 1. mgr. 215. gr. siglingalaga. Samkvæmt dómi Hæstaréttar 6. júní 2002, þar sem leyst var úr ágreiningi milli aðilanna um efni skuldbindinga S um skil á umræddri vöru, hafi S borið að skila vörunni á Ólafsvík, þar sem F hafði starfsstöð. S hafi borið að efna þessa skyldu í beinu framhaldi af komu vörunnar til landsins haustið 1999. Fyrningarfrestur samkvæmt tilvitnuðu lagaákvæði hafi þá byrjað að líða og því hafi krafan verið löngu fyrnd þegar F höfðaði málið 10. desember 2003. Þegar af þessari ástæðu var S sýknað af kröfu F.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. febrúar 2005. Hún krefst þess að gagnáfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 6.949.994 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. október 2003 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 25. febrúar 2005. Hann krefst staðfestingar héraðsdóms að öðru leyti en því, að aðaláfrýjandi verði dæmd til að greiða sér málskostnað í héraði. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fallist er á þá niðurstöðu í hinum áfrýjaða dómi, að krafa aðaláfrýjanda sæti fyrningu samkvæmt 7. tl. 1. mgr. 215. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Upphafstími fyrningarfrests samkvæmt lagaákvæðinu er sá tími er vöru var skilað eða henni bar að skila. Með dómi Hæstaréttar 6. júní 2002, sem birtur er á bls. 2114 í dómasafni réttarins það ár, var leyst úr ágreiningi milli aðilanna um efni skuldbindinga gagnáfrýjanda um skil á vöru þeirri sem mál þetta varðar. Þar var lagt til grundvallar að gagnáfrýjanda hafi borið að skila vörunni á Ólafsvík, þar sem aðaláfrýjandi hefur starfsstöð. Er augljóst af dóminum að gagnáfrýjanda bar að efna þessa skyldu í beinu framhaldi af komu vörunnar til landsins haustið 1999. Fyrningarfrestur samkvæmt tilvitnuðu lagaákvæði byrjaði þá að líða og var krafan því löngu fyrnd, þegar aðaláfrýjandi höfðaði mál þetta 10. desember 2003. Þegar af þessari ástæðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Samkvæmt þessari niðurstöðu verður aðaláfrýjandi dæmd til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Aðaláfrýjandi, F-kvk-nf P-kvk-nf, greiði gagnáfrýjanda, Samskipum hf., 700.000 krónur samtals í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
68/2005

U leitaði eftir dómi þess efnis að felld yrði úr gildi sú ákvörðun sýslumanns að beina því til U að sækja um leyfi fyrir tilteknum dansleikjum og kvöldvökum um verslunarmannahelgi og krefja hann um 500.000 krónur í löggæslukostnað. Þá krafðist U þess einnig að Í yrði dæmt til að greiða sér 500.000 krónur. Talið var að U hefði lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um síðarnefndu kröfuna en ekki hafi verið þörf á að gera jafnframt fyrrnefnda viðurkenningarkröfu. Var því úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. febrúar 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. janúar 2005, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í A-lið kröfugerðar sinnar leitar sóknaraðili eftir dómi þess efnis að felld verði úr gildi sú ákvörðun sýslumannsins á Ísafirði 22. júlí 2003 að beina því til sóknaraðila að sækja um leyfi fyrir kvöldvöku og dansleik 1. ágúst 2003 og fyrir dansleikjum 2. og 3. sama mánaðar og krefja hann um 500.000 krónur í löggæslukostnað. Í B-lið krefst hann þess að varnaraðili verði dæmdur til að greiða sér 500.000 krónur með dráttarvöxtum eins og greinir í hinum kærða úrskurði. Sóknaraðili skýrir svo frá að hann hafi ekki talið sér skylt að sækja um áðurnefnt leyfi. Engu að síður hafi hann gert það að lokum þar eð hann hafi ekki átt annarra kosta völ til að koma í veg fyrir að ríkir hagsmunir hans myndu skaðast. Að kröfu sýslumannsins hafi sóknaraðili jafnframt greitt tiltekna fjárhæð í löggæslukostnað með fyrirvara um endurgreiðslu.

Sóknaraðili hefur lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um þann hluta kröfugerðar sinnar, sem greinir í B-lið að framan. Var ekki þörf á að gera jafnframt þá viðurkenningarkröfu, sem höfð er uppi í A-lið. Verður hinn kærði úrskurður samkvæmt því felldur úr gildi að hluta og lagt fyrir héraðsdómara að taka til efnisúrlausnar kröfu sóknaraðila um endurgreiðslu löggæslukostnaðar að fjárhæð 500.00 krónur, sem honum var gert að greiða.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af þessum þætti málsins í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi að því er varðar B- og C-liði kröfugerðar sóknaraðila, Ungmennafélags Íslands, og lagt fyrir héraðsdómara að taka þann hluta málsins til efnisúrlausnar. Úrskurður héraðsdóms er að öðru leyti staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
69/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. febrúar 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. febrúar 2005 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
6/2005

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms, þar sem krafa O var viðurkennd sem almenn krafa við skipti á þrotabúi GB.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. desember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. janúar 2005. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 1. desember 2004, þar sem krafa varnaraðila að fjárhæð 9.461.869 krónur var viðurkennd sem almenn krafa við skipti á þrotabúi G-kk-ef B-kk-ef. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og breytt á þann veg, að almennri kröfu varnaraðila í þrotabúið verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, þrotabú G-kk-ef B-kk-ef, greiði varnaraðila, Olíuverslun Íslands hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.

Rétt endurrit staðfestir.

Gjald kr. 300. Greitt:
71/2005

B krafðist þess að H og S yrði gert skylt að gera kaupsamning við hana um tiltekna fasteign. Talið var ósannað að H og S hefðu fengið fullnægjandi tilkynningu frá B um að búið hefði verið að uppfylla skilyrði samkvæmt hinu samþykkta kauptilboði þegar sá frestur sem greinir í 8. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup rann út. Voru H og S því sýknuð af kröfum B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. febrúar 2005. Hún krefst að stefndu verði gert skylt að gera kaupsamning við hana um fasteignina Flétturima 27, 0201, Reykjavík ásamt öllu því sem eigninni fylgir og fylgja ber í samræmi við samning áfrýjanda og stefndu samkvæmt samþykktu kauptilboði 16. apríl 2004, að viðlögðum 20.000 króna dagsektum frá uppkvaðningu dómsins. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem hún hefur notið á báðum dómstigum.

Stefndu krefjast sýknu af kröfum áfrýjanda og að áfrýjanda verði gert að greiða málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar þeirra hér fyrir dómi.

Þar sem málinu hefur ekki verið gagnáfrýjað af hálfu stefndu kemur krafa þeirra um málskostnað fyrir héraðsdómi ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Atvikum máls þessa er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Ósannað er að stefndu hafi fengið fullnægjandi tilkynningu frá áfrýjanda um að búið hafi verið að uppfylla skilyrði samkvæmt hinu samþykkta kauptilboði þegar sá frestur sem greinir í 8. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup rann út. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður. Um gjafsóknarkostnað hér fyrir dómi fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, B-kvk-ef B-kvk-ef S-kvk-ef, og stefndu, H-kvk-ef B-kvk-ef og S-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanna þeirra, 300.000 krónur til hvors um sig.
72/2005

Gerð var krafa um að X og Y sættu upptöku á fjármunum er svöruðu til ávinnings þeirra af fíkniefnabrotum. Með vísan til dóms Hæstaréttar 20. nóvember 2003 í máli nr. 333/2003 var talið að telja yrði það skilyrði fyrir upptöku á jafnvirði ávinnings af broti að sýnt væri fram á að fjármunir til upptöku væru fyrir hendi. Varð því ekki hjá því komist að sýkna ákærðu af kröfum um upptöku.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 3. febrúar 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um eignaupptöku.

Ákærði X krefst aðallega sýknu að kröfum um eignaupptöku, en til vara að þær verði lækkaðar.

Ákærði Y krefst sýknu af kröfum um eignaupptöku.

Í málinu krefst ákæruvaldið þess að ákærðu sæti upptöku á fjármunum er svari til ávinnings þeirra af þeim brotum, sem tíunduð eru í ákæru, að því marki sem þær kröfur voru teknar til greina í héraðsdómi, ákærði X á 2.800.000 krónum og ákærði Y á 1.100.000 krónum.

Að virtum dómi Hæstaréttar 20. nóvember 2003 í máli nr. 333/2003 verður að telja það skilyrði fyrir upptöku á jafnvirði ávinnings af broti að sýnt sé fram á að fjármunir til upptöku séu fyrir hendi. Verður því ekki hjá því komist að sýkna ákærðu af kröfum ákæruvalds um upptöku.

Allur áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðra verjenda ákærðu fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærðu, X og Y, eru sýknir af kröfum ákæruvalds um upptöku í máli þessu.

Allur áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðra verjenda ákærðu fyrir Hæstarétti, J-kk-ef A. S-kk-ef hæstaréttarlögmanns og B-kk-ef L. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, hvors um sig 200.000 krónur.