374/2010

F krafði T hf. um skaðabætur úr slysatryggingu farþega bifreiðar hans, vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þegar bifreið hans, sem hann var farþegi í og V ók, var ekið aftan á aðra bifreið. Ágreiningur aðila laut að því hvort T hf. væri rétt að skerða bætur til handa F um 2/3 hluta vegna stórkostlegs gáleysis hans er hann fól V akstur bifreiðarinnar umrætt sinn, með vísan til þess að F hefði átt að gera sér grein fyrir að V var ekki í ástandi til aka bifreið. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að T hf. hefði ekki tekist sönnun um að F hefði hlotið að vera ljóst að V hefði ekki verið hæfur til að stjórna ökutæki er hann fól honum akstur bifreiðar sinnar, þannig að það yrði metið F til stórkostlegs gáleysis í skilningi skilmála sem giltu um slysatryggingu hjá T hf. Var krafa F um óskertar bætur úr hendi T hf. því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. júní 2010. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara er krefst hann þess að dæmd fjárhæð verði lækkuð og málskostnaður falli niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og rakið er í héraðsdómi slasaðist stefndi þegar bifreið hans, sem hann var farþegi í og V-kk-nf D-kk-nf E-kk-nf ók, var ekið aftan á aðra bifreið á gatnamótum Miklubrautar og Lönguhlíðar 18. október 2007. Deila aðilar um hvort áfrýjanda sé rétt að skerða bætur til handa stefnda um 2/3 hluta vegna stórkostlegs gáleysis hans er hann fól V-kk-þgf D-kk-þgf akstur bifreiðarinnar umrætt sinn. Ekki er deilt um fjárhæðir í málinu. Eftir að héraðsdómur gekk gaf A-kvk-nf H-kvk-nf, fyrrverandi lögreglumaður, skýrslu fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur og hefur endurrit af þeirri skýrslu verið lagt fyrir Hæstarétt. Framburður hennar er á sömu lund og lögreglumannsins Á-kk-ef S-kk-ef, sem rakinn er í héraðsdómi, þar sem segir að við handtöku hafi áfengisþef lagt af vitum V-kk-ef D-kk-ef og „augasteinar“ hans verið útvíkkaðir. Kvaðst A-kvk-nf telja að sá varðstjóri, sem ákveðið hafi að V-kk-nf D-kk-nf skyldi vistaður í fangaklefa, hafi fyllt út staðlaða reiti í lögregluskýrslu með þeirri lýsingu að jafnvægi V-kk-ef D-kk-ef hafi verið stöðugt, framburður greinargóður og málfar hans skýrt. Um hafi verið að ræða mistök, en þessa lýsingu varðstjórans er að finna í lögregluskýrslu sem A-kvk-nf staðfestir að hún riti undir sem skýrsluritari.

Gögn málsins um ástand V-kk-ef D-kk-ef E-kk-ef eru rakinn í héraðsdómi. Þegar þau eru virt verður framangreindur framburður A-kvk-ef H-kvk-ef ekki talinn leiða til þess að áfrýjanda hafi tekist sönnun um að stefnda hafi hlotið að vera ljóst að V-kk-nf D-kk-nf hafi ekki verið hæfur til að stjórna ökutæki er hann fól honum akstur bifreiðar sinnar, þannig að það verði metið stefnda til stórkostlegs gáleysis í skilningi skilmála sem giltu um slysatryggingu hjá áfrýjanda. Verður héraðsdómur því staðfestur um höfuðstól kröfu stefnda. Þar sem í 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu er vísað til 1. mgr. 6. gr. sömu laga telst kröfugerð stefnda um dráttarvexti fullnægjandi, sbr. 11. gr. laganna. Samkvæmt öllu framansögðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Tryggingamiðstöðin ehf., greiði stefnda, F-kk-þgf H-kk-þgf B-kk-þgf, 8.076.594 krónur með 4,5% ársvöxtum af 1.089.970 krónum frá 18. október 2007 til 4. júlí 2009, en af 6.986.624 krónum frá 7. apríl 2008 til 20. maí 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 8.076.594 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjandi greiði stefnda 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.