arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
652/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli b. og d. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. nóvember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. nóvember 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 2. desember 2009 klukkan 16, og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími, en til þrautavara að hann verði settur í farbann.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af forsendum hins kærða úrskurðar má ráða að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli b. og d. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Fallist er á forsendur og niðurstöðu úrskurðarins um að skilyrði séu til þess að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi. Hann hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 14. október 2009 og verið í einangrun þann tíma. Í 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008 er lagt bann við því að sá sem er í gæsluvarðhaldi sæti einangrun lengur en í fjórar vikur samfleytt, nema sá sem um ræðir sé grunaður um brot sem varðað getur að lögum tíu ára fangelsi. Fram kemur í hinum kærða úrskurði að varnaraðili sé meðal annars grunaður um brot gegn 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brot gegn því ákvæði getur varðað allt að sextán ára fangelsi. Það athugast á hinn bóginn að hvorki í greinargerð sóknaraðila í héraði né fyrir Hæstarétti er að finna upplýsingar um þá háttsemi sem varðað gæti við þetta lagaákvæði. Af gögnum málsins verður þó ráðið að rökstuddur grunur sé um að hann kunni að hafa framið brot sem við það varðar.

Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

if !supportEmptyParas endif
653/2008

X var ákærður fyrir umboðssvik með því að hafa á tímabilinu 23. til 29. ágúst 2006 misnotað aðgang sinn að gjaldeyrisviðskiptakerfi í netbanka Glitnis banka hf. með því að hafa nýtt sér með kerfisbundnum og sviksamlegum hætti villu í kerfinu, sem leitt hafði til þess að kaup og sölugengi hafði víxlast og þannig aflað sér tiltekins ávinnings með færslum á milli gjaldeyrisreikninga sinna. Í dómi Hæstaréttar kom fram að X hefði keypt bandaríkjadali fyrir evrur, sem hann síðan seldi og keypti á ný fyrir þær evrur. Við kaupin fékk hann eins og aðrir viðskiptavinir, sem fengust við gjaldeyriskaup í netbankanum, tilboð Glitnis banka hf. um tiltekið verð á gjaldeyrinum, sem hann samþykkti. Var ekki talið að X hefði með þessu misnotað einhliða aðgang sinn að netbankanum við gjaldeyrisviðskiptin og var háttsemi hans því ekki heimfærð undir 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var X því sýknaður af ákæru um umboðssvik, en hann hafði í málinu ekki verið borinn sökum um fjársvik samkvæmt 248. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 11. nóvember 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun að fengnu áfrýjunarleyfi, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að ákærði verði sýknaður.

Ákærði krefst sýknu.

Ákærða er gefið að sök að hafa á tímabilinu 23. til 29. ágúst 2006 misnotað aðgang sinn að gjaldeyrisviðskiptakerfi í netbanka Glitnis banka hf. með því að hafa nýtt sér með kerfisbundnum og sviksamlegum hætti villu í kerfinu, sem leitt hafi til þess að kaup- og sölugengi hafi víxlast og þannig aflað sér tiltekins ávinnings með færslum á milli gjaldeyrisreikninga sinna eins og nánar er lýst í ákæru.

Ákærði keypti áðurnefnda daga bandaríkjadali fyrir evrur, sem hann seldi við svo búið og keypti á ný fyrir þá evrur. Við kaupin fékk hann eins og aðrir viðskiptavinir, sem fengust við gjaldeyrisviðskipti í netbankanum, tilboð Glitnis banka hf. um tiltekið verð á gjaldeyrinum, sem hann samþykkti, eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi. Með þessu misnotaði ákærði sér ekki einhliða aðgang sinn að netbankanum við gjaldeyrisviðskiptin og verður háttsemi hans því ekki heimfærð undir 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verður ákærði því sýknaður af þeim sakargiftum, en hann hefur ekki í máli þessu verið borinn sökum um fjársvik samkvæmt 248. gr. laganna.

Allur sakarkostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði. Við ákvörðun málsvarnarlauna er tekið tillit til þess að sami verjandi var skipaður til að flytja annað samkynja mál, hæstaréttarmálið nr. 654/2008, sem rekið hefur verið og er dæmt samhliða þessu máli.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn saka.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, J-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
653/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli b. og d. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur. Þá var einnig staðfestur úrskurður héraðsdóms um að hafna breyttri tilhögun gæsluvarðhalds.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. nóvember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærðir eru úrskurðir Héraðsdóms Reykjaness 11. nóvember 2009, þar sem varnaraðila var annars vegar gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 2. desember 2009 klukkan 16 og honum gert að sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur og hins vegar var hafnað kröfu hans um breytta tilhögun gæsluvarðhalds. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinir kærðu úrskurðir verði felldir úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess að þurfi hann að sæta gæsluvarðhaldi verði tilhögun gæsluvarðhaldsvistar þannig að takmörkunum samkvæmt c., d. og e. lið 99. gr. laga nr. 88/2008 verði aflétt. Skilja verður kröfu varnaraðila svo að átt sé við þær takmarkanir sem greinir í hinum kærða úrskurði um tilhögun gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hinna kærðu úrskurða.

Af forsendum hins kærða úrskurðar um gæsluvarðhald varnaraðila má ráða að hann sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli b. og d. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hinna kærðu úrskurða verða þeir staðfestir.

Dómsorð:

Hinir kærðu úrskurðir eru staðfestir.
654/2008

X var ákærð fyrir umboðssvik með því að hafa 29. ágúst 2006 misnotað aðgang sinn að gjaldeyrisviðskiptakerfi í netbanka Glitnis banka hf. með því að hafa nýtt sér með kerfisbundnum og sviksamlegum hætti villu í kerfinu, sem leitt hafði til þess að kaup og sölugengi hafði víxlast og þannig aflað sér tiltekins ávinnings með færslum á milli gjaldeyrisreikninga sinna. Í dómi Hæstaréttar kom fram að X hefði keypt bandaríkjadali fyrir evrur, sem hún síðan seldi og keypti á ný fyrir þær evrur. Við kaupin fékk hún eins og aðrir viðskiptavinir, sem fengust við gjaldeyriskaup í netbankanum, tilboð Glitnis banka hf. um tiltekið verð á gjaldeyrinum, sem hún samþykkti. Var ekki talið að X hefði með þessu misnotað einhliða aðgang sinn að netbankanum við gjaldeyrisviðskiptin og var háttsemi hennar því ekki heimfærð undir 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var X því sýknuð af ákæru um umboðssvik, en hún hafði í málinu ekki verið borin sökum um fjársvik samkvæmt 248. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 11. nóvember 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun að fengnu áfrýjunarleyfi, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst sýknu ákærðu.

Ákærða krefst þess að hún verði sýknuð.

Ákærðu er gefið að sök að hafa 29. ágúst 2006 misnotað aðgang sinn að gjaldeyrisviðskiptakerfi í netbanka Glitnis banka hf. með því að hafa nýtt sér með kerfisbundnum og sviksamlegum hætti villu í kerfinu, sem leitt hafi til þess að kaup- og sölugengi hafi víxlast og þannig aflað sér tiltekins ávinnings með færslum á milli gjaldeyrisreikninga sinna eins og nánar er lýst í ákæru.

Ákærða keypti áðurnefndan dag bandaríkjadali fyrir evrur, sem hún seldi við svo búið og keypti á ný fyrir þær evrur. Við kaupin fékk hún eins og aðrir viðskiptavinir, sem fengust við gjaldeyrisviðskipti í netbankanum, tilboð Glitnis banka hf. um tiltekið verð á gjaldeyrinum, sem hún samþykkti, eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi. Með þessu misnotaði ákærða sér ekki einhliða aðgang sinn að netbankanum við gjaldeyrisviðskiptin og verður háttsemi hennar því ekki heimfærð undir 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verður ákærða því sýknuð af þeim sakargiftum, en hún hefur ekki í máli þessu verið borin sökum um fjársvik samkvæmt 248. gr. laganna.

Allur sakarkostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði. Við ákvörðun málsvarnarlauna er tekið tillit til þess að sami verjandi var skipaður til að flytja annað samkynja mál, hæstaréttarmálið nr. 653/2008, sem rekið hefur verið og er dæmt samhliða þessu máli.

Dómsorð:

Ákærða, X, er sýkn saka.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu fyrir Hæstarétti, J-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
654/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og 15. gr. laga nr. 13/1984, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. nóvember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. nóvember 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á meðan framsalsmál hans er til meðferðar hjá íslenskum stjórnvöldum, þó eigi lengur en til föstudagsins 27. nóvember 2009 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að hann verði látinn sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili sætt gæsluvarðhaldi frá 11. september 2008 samkvæmt 15. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum, sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Beiðni um framsal varnaraðila mun hafa borist dómsmálaráðuneytinu með bréfi 7. september 2008. Ráðuneytið hefur fallist á ósk varnaraðila um að ekki verði tekin afstaða til framsalsbeiðninnar fyrr en niðurstaða er fengin um beiðni varnaraðila um hæli hér á landi. Ekki verður fallist á með varnaraðila að hugsanlegar tafir á meðferð framsalsbeiðni sem komi til vegna þessarar óskar hans um málsmeðferð eigi að svo stöddu að leiða til þess að skilyrði laga um gæsluvarðhald yfir honum teljist ekki lengur vera fyrir hendi. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
657/2008

S var ákærður fyrir tilraun til manndráps, skv. 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga, en til vara fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, skv. 2. mgr. 218. gr. sömu laga, með því að hafa ráðist að M og stungið hann með hnífi í bak og framhandlegg. S játaði að hafa stungið M í bak en neitaði því að um tilraun til manndráps hafi verið að ræða. Talið var að S hafi ekki getað dulist að bani kynni að hljótast af hnífsstungu hans og að hann hafi því með verknaði sínum brotið gegn 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar S var m.a. litið til þess að árás hans var lífshættuleg og án nokkurs réttlætanlegs tilefnis. Þá olli hún alvarlegu líkamstjóni og var til þess fallin að hafa í för með sér slæmar afleiðingar fyrir andlega heilsu brotaþola. Ekki var talið unnt að lækka refsingu ákærða með vísan til 4. tl. 1. mgr. 74. gr. eða 75. gr. almennra hegningarlaga. Þótti refsing S hæfilega ákveðin fangelsi í fimm ár. Þá þótti S með háttsemi sinni hafa bakað sér skyldu til greiðslu miskabóta til M sem ákveðnar voru 829.240 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 2. desember 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða, en að refsing hans verði þyngd og honum gert að greiða M-x-x A-x-x S-x-x R-x-x 1.600.640 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og komi gæsluvarðhald, sem hann hefur sætt frá 6. ágúst 2008, til frádráttar henni.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 971.852 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, G-kk-ef Ó-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 622.500 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Ó-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.
65/2009

B krafði S hf. um bætur vegna slyss sem hann hafði orðið fyrir er hann vann sem umsjónarmaður á bílaþvottastöð S hf. Var B við vinnu sína er dæla, sem sá um að dæla olíuhreinsivökva úr tanki fyrir utan þvottastöðina og inn á þvottavél, stóð á sér. Til þess að koma dælunni af stað og tæma loft sem þar myndaðist tók B slönguna í sundur og tók að sjúga vökvann upp til að koma henni í gang aftur. Er dælan tók við sér hætti B að sjúga en var ekki nægilega fljótur að skrúfa slönguna saman aftur og spýttist olíuhreinsivökvinn yfir hann og fór talsvert magn ofan í B sem varð fyrir varanlegum skaða vegna þessa. Talið var að B hefði að eigin frumkvæði tekið ákvörðun um að taka slönguna í sundur og sjúga vökvann upp. Yrði slysið ekki rekið til skyndilegrar bilunar í dælunni heldur til vinnulags hans. Hefði B, sem áður hafði unnið á vélaverkstæði S hf. í um 6 ár, mátt gera sér grein fyrir þeirri áhættu sem hann tók í umrætt sinn. Yrði slysið því rakið til óaðgæslu af hans hálfu en ekki til atvika er vörðuðu S hf. Var S hf. því sýknað af kröfu B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. febrúar 2009. Hann krefst aðallega ómerkingar héraðsdóms og heimvísunar málsins, en til vara að stefnda verði gert að greiða sér 3.955.066 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 10. ágúst 2005 til 26. júní 2007, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við meðferð málsins í héraði var gætt ákvæðis 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Ekki verður fallist á með áfrýjanda að mál þetta sé þess eðlis að héraðsdómara hafi borið að kveðja sérfróða meðdómsmenn til setu í dómi samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991. Verður ómerkingarkröfu áfrýjanda því hafnað. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, B-kk-nf P-kk-nf J-kk-nf, greiði stefnda, Samskipum hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
662/2009

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Í og Á um að dómari málsins viki sæti. Var talið að eins og málið lægi fyrir væru engar forsendur til að hnekkja því mati héraðsdómara að honum væri rétt að víkja sæti vegna ákvæðis g. liðar 5. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. nóvember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. nóvember 2009, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að S-kvk-nf I-kvk-nf héraðsdómari viki sæti í máli sóknaraðila gegn þeim. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um að dómarinn víki sæti verði hafnað og sér dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og mál þetta liggur fyrir eru engar forsendur til að hnekkja því mati héraðsdómara að honum sé rétt að víkja sæti í því vegna ákvæðis g. liðar 5. gr. laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf K-kk-nf, greiði varnaraðilum, íslenska ríkinu og Á-kk-þgf M-kk-þgf M-kk-þgf, hvorum fyrir sig 75.000 krónur í kærumálskostnað.
666/2009

X var ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa slegið lögreglumann í andlitið, sem var að sinna skyldustarfi sínu. Héraðsdómur vísaði ákærunni frá dómi þar sem talið var að embætti lögreglustjórans á Eskifirði hafi verið vanhæft til rannsóknar málsins og staðfesti Hæstiréttur þann úrskurð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. nóvember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 13. nóvember 2009, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Hinn kærði úrskurður verður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
668/2008

Skiptastjóri við opinber skipti til fjárslita milli sambúðarfólks beindi til héraðsdóms ágreiningi málsaðila við skiptin. Ágreiningurinn laut að túlkun á niðurstöðu dóms Hæstaréttar í máli nr. 164/2008. Í dóminum var eignarhluti K í fasteign þeirra talinn vera 5,9% en eignarhluti M 94,1%. Í forsendum dómsins kom fram að eignarhlutfall K byggðist á því að hún hefði lagt fram tiltekna fjárhæð við kaupin sem hefði samsvarað 5,9% af heildarverði íbúðarinnar. Í dómi Hæstaréttar sem staðfesti úrskurð héraðsdóms var fallist á með K að umrædd fasteign væri til skipta við opinberu skiptin á milli aðila en ekki nettóandvirði hennar eins og M byggði á. Þar sem söluverð eignarinnar var 42.000.000 krónur bar K að fá í sinn hlut 5,9% af því eða 2,478.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. desember 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. nóvember 2008 þar sem frumvarpi skiptastjóra að úthlutun vegna opinberra skipta málsaðila var breytt í þá veru að varnaraðili fengi í sinn hlut 2.478.000 krónur en dráttarvaxtakröfu varnaraðila var vísað frá dómi. Þá var kröfu varnaraðila, um að hún teldist eiga þriðjung áfallinna vaxta fram til 1. maí 2008 af bankareikningi þeim sem skiptastjóri varðveitti fjármuni aðila á, vísað frá dómi. Sóknaraðili krefst þess að frumvarp skiptastjóra að úthlutun úr félagsbúi málsaðila verði staðfest og að sóknaraðili fái í sinn hlut 94,1% af fjármunum búsins auk 94,1% áfallandi vaxta eins og þeir eru á uppgjörsdegi. Að öðru leyti krefst sóknaraðili staðfestingar á niðurstöðu hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 3. desember 2008. Hún krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur að öðru leyti en því að sóknaraðili og lögmaður hans verði sameiginlega dæmd til að greiða varnaraðila málskostnað. Þá krefst hún kærumálskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Samkvæmt dómi Hæstaréttar 16. apríl 2008 í máli nr. 164/2008 milli aðila máls þessa telst eignarhluti varnaraðila í tilgreindri fasteign 5,9%. Í forsendum dómsins kemur skýrt fram að þetta eignarhlutfall byggðist á því að varnaraðili hefði lagt fram 2.240.000 krónur við kaup á eigninni og hefði fjárhæðin samsvarað 5,9% af heildarverði hennar. Má ótvírætt ráða af forsendunum að varnaraðili var ekki talin skuldari áhvílandi veðskulda. Þær voru taldar tilheyra sóknaraðila og hefðu nýst honum við skiptingu eignarhluta í eigninni. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
669/2008

Fasteignasalan F ehf. og D ehf. gerðu með sér samning sem fól í sér að fasteign í eigu D ehf. var sett í einkasölu hjá F ehf. D ehf. seldi eignina án milligöngu F ehf. F ehf. taldi brotið gegn samningi um einkasölu og krafðist 2% af söluverði eignarinnar, auk alls útlagðs kostnaðar. Talið var að með einkasölusamningnum hefði D ehf. skuldbundið sig til að bjóða ekki eignina til sölu hjá öðrum fasteignasala. Ákvæðið yrði ekki skýrt svo að það ætti við ef D ehf. seldi eignina án milligöngu löggilts fasteignasala. Var því hafnað að D ehf. hefði brotið gegn samningnum. Þar sem krafa um útlagðan kostnað byggðist eingöngu á sömu heimild og krafa um bætur var þeirri kröfu einnig hafnað. Var D ehf. því sýknað af kröfu F ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. desember 2008. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 6.367.328 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. desember 2007 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður samkvæmt 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Fasteigna- og fyrirtækjasalan ehf., greiði stefnda, Dímoni Línu ehf., 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.