62/2015

Felld var úr gildi ákvörðun L um að X skyldi sæta nálgunarbanni í sex mánuði þar sem ekki var talið að fullnægt væri skilyrðum 4. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. janúar 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. janúar 2015 þar sem staðfest var ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 13. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nálgunarbanni, eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með framangreindri ákvörðun sóknaraðila 13. janúar 2015 var varnaraðila gert að sæta nálgunarbanni í sex mánuði þannig að honum var bannað að veita fyrrum sambúðarkonu sinni og barnsmóður, A, eftirför, nálgast hana á almannafæri sem næmi 50 metra radíus frá staðsetningu hennar hverju sinni eða setja sig í samband við hana með öðrum hætti. Í ákvörðuninni var rakið að A hafi skýrt frá ofbeldi sem hún hafi orðið fyrir af hálfu varnaraðila frá árinu 2011, þar af í tvö skipti í júlí 2014, meðan þau voru enn í sambúð, svo sem nánar er gerð grein fyrir í úrskurði héraðsdóms. Var ákvörðun sóknaraðila rökstudd með þeim hætti að þau gögn sem lögregla hefði undir höndum bæru með sér að háttsemi varnaraðila hafi valdið A miklum ótta og vanlíðan. Í því ljósi taldi sóknaraðili að fullnægt væri skilyrðum 4. gr. laga nr. 85/2011, en varnaraðili lægi undir rökstuddum grun um að hafa beitt A líkamlegu ofbeldi 30. júlí 2014 og sent kynlífsmynd og nektarmyndband til vinkonu hennar og vinnufélaga. Þá hefði háttsemi varnaraðila gefið til kynna að hann myndi halda áfram að raska friði A og yrði ekki talið sennilegt að friðhelgi hennar yrði vernduð með öðrum og vægari hætti.

Samkvæmt 4. gr. laga nr. 85/2011 er heimilt að beita nálgunarbanni ef rökstuddur grunur er um að sakborningur hafi framið refsivert brot eða raskað á annan hátt friði brotaþola eða hætta sé á að viðkomandi brjóti gegn brotaþola samkvæmt framansögðu. Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa beitt A líkamlegu ofbeldi í eitt skipti í júlí 2014. Þá liggur jafnframt fyrir að varnaraðili hefur játað að hafa sent kynlífsmynd og nektarmyndband til vinkonu A og vinnufélaga í janúar 2015. Jafnvel þótt varnaraðili hafi með háttsemi sinni í hinu síðarnefnda tilviki gróflega rofið friðhelgi einkalífs A verður ekki talið að nálgunarbann á grundvelli laga nr. 85/2011 veiti henni vernd gagnvart slíkri háttsemi. Þá er nokkur tími liðinn frá því atvik 30. júlí 2014 áttu sér stað. Er ekkert í gögnum málsins málsins sem bendir til að varnaraðili hafi eftir það tímamark beitt A líkamlegu ofbeldi eða að hætta sé á að hann muni brjóta gegn henni með þeim hætti. Með hliðsjón af framangreindu verður ekki ráðið að fullnægt sé skilyrðum 4. gr. laga nr. 85/2011 til að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni og verður það því fellt úr gildi.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Felld er úr gildi ákvörðun lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 13. janúar 2015, sem birt var degi síðar, um að varnaraðili, X, sæti nálgunarbanni í sex mánuði samkvæmt 4. gr. laga nr. 85/2011.

Þóknun verjanda varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.