565/2012

R var ákærður fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás á A sem talin var varða við 2. mgr. 218. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og fyrir brot á 1. mgr. 220. gr. sömu laga. Í héraði var R sakfelldur, m.a. á grundvelli framburðar meðákærða Y hjá lögreglu, fyrir að hafa tekið A hálstaki, sparkað í eða trampað á höfði hans en sýknaður af því að hafa kýlt A í kviðinn og valdið þeim áverkum á höfði hans sem fram komu í ákæru. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að ekki væri mark takandi á skýrslu Y fyrir dómi þar sem hann féll frá fyrri framburði sínum hjá lögreglu. Vegna þess hve hættuleg sú aðferð R var að sparka í eða trampa á höfði A þar sem hann lá varnarlaus var jafnframt fallist á að verknaðurinn varðaði við 2. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940. Þá var með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms staðfest að brot R yrði ekki heimfært undir 1. mgr. 220. gr. laganna heldur 1. mgr. 221. gr. þeirra þar sem R var sýknaður af ákæru að hafa valdið A tilteknum áverkum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 13. ágúst 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara refsimildunar. Þá krefst hann þess að einkaréttarkröfu brotaþola, A, verði vísað frá dómi.

Brotaþoli hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Er því litið svo á að hann krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu hans.

Samkvæmt 1. lið ákæru er ákærða gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás aðfaranótt 27. febrúar 2012, meðal annars með því að hafa sparkað í eða trampað á höfði brotaþola þar sem hann lá á stigapalli fjöleignarhússins við [...] í Reykjavík. Við skýrslutöku hjá lögreglu að kvöldi sama dags greindi Y, annar meðákærðu í héraði, svo frá að brotaþoli hafi verið liggjandi þegar ákærði sparkaði í höfuðið á honum og traðkaði á því. Kvaðst meðákærði hafa heyrt þegar eitthvað small í höfðinu á brotaþola. Þegar lögregla tók skýrslu af meðákærða á meðferðarheimilinu [...] 29. mars 2012 og bar undir hann þær ásakanir, sem fram höfðu komið hjá ákærða við skýrslutöku hjá lögreglu, að hann væri að ljúga upp á sig kvaðst meðákærði ekki vilja breyta fyrri framburði sínum. Tók hann svo til orða við þetta tækifæri að ákærði hafi „stappað á höfðinu“ á brotaþola. Í ljósi þessa er fallist á með héraðsdómi að ekki sé mark takandi á skýrslu meðákærða fyrir dómi þar sem hann hvarf frá áðurgreindum framburði sínum hjá lögreglu. Af þeim sökum er staðfest sú niðurstaða dómsins að sakfella beri ákærða fyrir þær sakargiftir, sem að framan greinir, á grundvelli framburðar meðákærða hjá lögreglu sem styðjist við þann vitnisburð R-kvk-ef P-x-x, réttarmeinafræðings, fyrir dómi að för á andliti brotaþola gætu verið eftir sóla á skóm ákærða umrætt sinn. Vegna þess hve hættuleg sú aðferð var að sparka í eða trampa á höfði brotaþola þar sem hann lá varnarlaus er jafnframt fallist á að verknaðurinn varði við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest að ákærði hafi gerst sekur um brot á 1. mgr. 221. gr. almennra hegningarlaga með þeirri háttsemi sem vísað er til í 2. lið ákæru.

Að teknu tilliti til 1. mgr. 218. gr. b. almennra hegningaralaga, sbr. 71. gr. þeirra, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er ennfremur staðfest ákvæði hans um refsingu ákærða, einkaréttarkröfu brotaþola og sakarkostnað í héraði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, R-kk-nf A-kk-nf H-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 303.767 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.