arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
309/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu ákæruvaldsins um að ekki yrði fallist á ósk X um að tiltekinn lögmaður yrði skipaður verjandi hans. Ekki þótti fram komið að lögmaðurinn væri svo við málið riðinn eða hefði hagsmuna að gæta sem væru ósamrýmanlegir hagsmunum varnaraðila sbr. 4. mgr. 33. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. maí 2013 þar sem L-kk-nf K-kk-nf hæstaréttarlögmaður var skipaður verjandi varnaraðila. Kæruheimild er í d. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 5. gr. laga nr. 52/2010. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði að skipa fyrrgreindan lögmann verjanda varnaraðila.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og mál þetta liggur fyrir er ekki fram komið að lögmaður sá, er skipaður var verjandi varnaraðila með hinum kærða úrskurði, sé svo við málið riðinn eða hafi hagsmuna að gæta sem eru ósamrýmanlegir hagsmunum varnaraðila, þannig að hætta sé á að hann geti ekki gætt hagsmuna varnaraðila sem skyldi, sbr. 4. mgr. 33. gr. laga nr. 88/2008. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
310/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni V hf. um dómkvaðningu matsmanns í máli Þ á hendur V hf. Þ höfðaði málið til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns af völdum umferðarslyss. Vildi V hf. leita mats á því hver væri örorka Þ samkvæmt reglum almannatrygginga vegna afleiðinga slyssins og hvaða greiðslum Þ ætti rétt á samkvæmt lögum nr. 100/2007 um almannatryggingar. Ekki var talið bersýnilegt að matsgerð samkvæmt beiðni V hf. kæmi ekki til með að skipta máli eða verða tilgangslaus til sönnunar. Þótti 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála því ekki standa dómkvaðningu í vegi. Var því fallist á að dómkvaðning matsmanns samkvæmt beiðni V hf. skyldi fara fram.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. apríl 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. apríl 2013, þar sem tekin var til greina beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns í máli sóknaraðila á hendur honum. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir. Með því að gjafsókn, sem sóknaraðila var veitt 11. apríl 2013, er bundin við rekstur málsins fyrir héraðsdómi verður honum ekki ákveðinn gjafsóknarkostnaður í kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Þ-kk-nf V-kk-nf V-kk-nf, greiði varnaraðila, Vátryggingafélagi Íslands hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
311/2012

T var sakfelldur fyrir hlutdeild í hættubroti einkum með vísan til þess að hann hefði vitað að X var vopnaður byssu sem hann hafði skotið af að bifreið A og B og að T hefði allt að einu veitt bifreiðinni eftirför og reynt að nálgast hana til að komast í skotfæri við hana. Var brot T talið varða við 4. mgr. 220. gr., sbr. 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var T sakfelldur fyrir vopnalagabrot með því að hafa haft kylfu í vörslum sínum í bifreið sem hann hafði umráð yfir. Var refsing T ákveðin fangelsi í tvö ár. Þá var T gert að greiða B skaðabætur að fjárhæð 600.000 krónur og sæta upptöku kylfunnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 2. apríl 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur að öðru leyti en því að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af þeim sökum, sem hann er borinn í 1. lið ákæru, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hún verði lækkuð.

B krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 1.200.000 krónur, þar af 600.000 krónur sameiginlega með X, með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði. Til vara krefst hann þess að niðurstaða héraðsdóms um einkaréttarkröfu verði staðfest.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimvísun brota hans til refsiákvæða. Að teknu tilliti til þeirra atriða, sem greinir í héraðsdómi varðandi refsingu ákærða, verður hún ákveðin fangelsi í 2 ár, en til frádráttar kemur gæsluvarðhald, sem hann sætti frá 21. nóvember 2011 til 22. mars 2012. Þá verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um upptöku, sakarkostnað og einkaréttarkröfu.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, T-kk-nf P-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í 2 ár, en til frádráttar þeirri refsingu kemur gæsluvarðhald, sem hann sætti frá 21. nóvember 2011 til 22. mars 2012.

Héraðsdómur skal að öðru leyti óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 674.302 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
315/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Á ehf. um að nauðungarsala tiltekinnar fasteignar í eigu H ehf. yrði ógilt. Ekki hafði öllum þeim sem gerðu kröfur fyrir sýslumanni í tengslum við nauðungarsöluna, og ekki höfðu fallið frá þeim, verið veitt aðild að málinu fyrir héraðsdómi. Varð því ekki komist hjá því að ómerkja hinn kærða úrskurð og málsmeðferðina í héraði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. apríl 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. apríl 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að nauðungarsala fasteignarinnar Maríubakka 14, Reykjavík yrði ógilt. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr., sbr. 1. mgr. 79. gr., laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Skilja verður kröfugerð sóknaraðila þannig að hann krefjist þess að nauðungarsala sem fram fór á fasteigninni Maríubakka 14 þann 2. október 2012 verði felld úr gildi. Þá krefst hann þess að „málskostnaður verði dæmdur á sýslumanninn í Reykjavík.“

Hvorki Handverk og hráefni ehf., sem var sóknaraðili í héraði, né varnaraðilar hafa látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Þann 2. október 2012 tók sýslumaðurinn í Reykjavík fyrir nauðungarsölu á framangreindri eign til að halda áfram uppboði á henni. Samkvæmt endurriti úr gerðarbók sýslumanns voru gerðarbeiðendur varnaraðilarnir Vátryggingafélag Íslands hf. og Reykjavíkurborg en gerðarþoli var Handverk og hráefni ehf. sem mun vera þinglýstur eigandi eignarinnar. Hæsta boð í eignina mun hafa komið frá Hildu ehf. en félagið á kröfu á hendur gerðarþola sem tryggð er með veði í eigninni. Af hálfu sóknaraðila er því haldið fram að hann hafi einnig boðið í eignina en sýslumaður hafi hafnað boðinu þar sem fulltrúi sóknaraðila við fyrirtökuna hafi bæði verið prókúruhafi sóknaraðila og gerðarþola. Þá kemur fram í endurriti sýslumanns að auk þess hafi verið mætt við fyrirtökuna af hálfu Orkuveitu Reykjavíkur og Íslandsbanka hf. en sömu aðilar hafi, auk Húsfélagsins Maríubakka 14, lýst kröfum í söluandvirði eignarinnar.

Samkvæmt 3. mgr. 82. gr. laga nr. 90/1991 teljast til aðila að máli samkvæmt XIV. kafla laganna gerðarþoli, gerðarbeiðandi og aðrir þeir sem hafa gert kröfur fyrir sýslumanni í tengslum við nauðungarsöluna og hafa ekki fallið frá þeim, kaupandi að eigninni ef um hann er að ræða, svo og aðrir sem gefa sig fram við héraðsdómara með kröfur um gildi nauðungarsölunnar og hafa lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr kröfum sínum. Var því nauðsynlegt að veita Orkuveitu Reykjavíkur, Húsfélaginu Maríubakka 14 og Íslandsbanka hf. aðild að málinu fyrir héraðsdómi, enda bera gögn þess ekki með sér að umræddir aðilar hafi fallið frá kröfum sínum. Í ljósi þessa verður ekki hjá því komist að ómerkja hin kærða úrskurð og málsmeðferðina í héraði.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður og meðferð málsins í héraði er ómerkt og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.
317/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Póllands var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. maí 2013 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðherra 18. mars 2013 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og þóknun til réttargæslumanns verði hækkuð. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins var varnaraðili dæmdur í tveggja og hálfs árs fangelsi með dómi áfrýjunardómstóls í Varsjá 31. mars 2011. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem segir í dómsorði.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti sem ákveðin verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákvörðun innanríkisráðuneytisins 18. mars 2013 um framsal varnaraðila, X, til Póllands er staðfestur.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um þóknun réttargæslumanns varnaraðila er staðfest.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.
318/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem ákæruvaldinu var gert að afhenda X nánar tilgreindar greinargerðir lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að hvorki væri um að ræða málsóknarskjal í sakamáli né sönnunargagn um atvik máls. Ákæruvaldinu væri því ekki skylt að leggja það fram við meðferð sakamáls. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. maí 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. maí 2013, þar sem sóknaraðila var gert að afhenda varnaraðila nánar tilgreindar greinargerðir lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu. Kæruheimild er í p. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Í greinargerð varnaraðila fyrir Hæstarétti eru áréttuð þau sjónarmið sem fram koma í beiðni hans til héraðsdóms um afhendingu fyrrgreindra greinargerða og er þar jafnframt vísað til rökstuðnings í hinum kærða úrskurði. Verður því litið svo á að varnaraðili krefjist staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Skjal eins og það, sem hér um ræðir, er hvorki málsóknarskjal í sakamáli á sama hátt og ákæra né sönnunargagn um atvik máls sem ákæruvaldinu er skylt að leggja fram við meðferð sakamáls. Samkvæmt því verður hafnað beiðni varnaraðila um framlagningu þess. Hinn kærði úrskurður verður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
319/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kveðið var á um að tiltekin nauðungarsala skyldi standa óhögguð. Kæru G ehf. var vísað frá Hæstarétti þar sem hún uppfyllti ekki skilyrði c. liðar 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. apríl 2013 þar sem kveðið var á um að nauðungarsala 16. maí 2012 á fasteigninni Grettisgötu 64, Reykjavík, skyldi standa óhögguð. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr., sbr. 1. mgr. 79. gr., laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind nauðungarsala verði dæmd ógild og fasteignin afhent sér. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar. Í báðum tilvikum er gerð krafa um kærumálskostnað.

Í kæru sóknaraðila er því lýst að með henni sé kærður til Hæstaréttar fyrrgreindur úrskurður en einungis vísað til þeirra krafna sem hann gerði fyrir héraðsdómi. Þá segir að sóknaraðili muni gera nánari grein fyrir röksemdum sínum í greinargerð er hann muni skila til Hæstaréttar við meðferð málsins. Í kærunni er ekki að finna neinar ástæður sem sóknaraðili reisir hana á og uppfyllir hún því ekki skilyrði c. liðar 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála sem gildir um meðferð þessa máls, sbr. 2. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991. Úr þessum annmarka var ekki bætt þótt málsástæðum sóknaraðila hafi verið gerð skil í greinargerð fyrir Hæstarétti 16. maí 2013 þar sem varnaraðili hafði þá þegar skilað greinargerð og þar með lokið málflutningi af sinni hendi innan frests samkvæmt 1. mgr. 149. gr. laga nr. 91/1991. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Gamli Grettir 2009 ehf., greiði varnaraðila, Dróma hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
31/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur en gæsluvarðhaldinu markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. janúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. janúar 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 28. janúar 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um gæsluvarðhaldsvist varnaraðila og einangrun hans, þó þannig að gæsluvarðhaldinu verði markaður sá tími sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur, þó þannig að gæsluvarðhald yfir varnaraðila, X, standi eigi lengur en til mánudagsins 21. janúar 2013 klukkan 16.00.
320/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa X um að tiltekið vitni yrði aftur leitt fyrir héraðsdóm í tengslum við rekstur máls fyrir Hæstarétti. Í ljósi atvika máls var ekki talið bersýnilegt að ný skýrsla af vitninu myndi verða tilgangslaus til sönnunar. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. maí 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. maí 2013, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að tiltekið vitni yrði leitt fyrir héraðsdóm í tengslum við rekstur máls fyrir Hæstarétti. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Krafa varnaraðila lýtur að því að tekin verði á ný skýrsla af vitninu A, sem áður hafði gefið skýrslu við aðalmeðferð sakamáls, sem rekið var gegn varnaraðila fyrir héraðsdómi og hefur verið áfrýjað til Hæstaréttar. Í þeim héraðsdómi var sakfelling varnaraðila meðal annars reist á framburði þessa vitnis. Í ljósi atvika máls verður ekki talið bersýnilegt að ný skýrsla af vitninu muni verða tilgangslaus til sönnunar, sbr. 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008. Með þessum athugasemdum en öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
32/2013

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í eitt ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. janúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 7. janúar 2013, þar sem sóknaraðili var að kröfu varnaraðila sviptur sjálfræði í eitt ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta sjálfræðissviptingu í sex mánuði. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, sem ákveðin verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, Ö-kvk-ef B-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.
330/2013

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og 15. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. maí 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á meðan framsalsmál hans er til meðferðar, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 28. maí 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en að því frágengnu að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
331/2013

Kærður var dómur héraðsdóms þar sem aðalkröfu og tveimur varakröfum MHJ gegn A ehf., Á, V og MJM var vísað frá dómi. MHJ, Á, V og MJM höfðu keypt félagið A ehf. en í héraðsdómi var talið sannað að síðar hefði Á keypt hluti V í félaginu. Í samþykktum A ehf. var kveðið á um forkaupsrétt félagsins að hlutum þess, en að því frágengnu hefðu slíkan rétt hluthafar í hlutfalli við hlutafjáreign þeirra. Með hinum kærða dómi var vísað frá kröfum MHJ þar sem hann krafðist viðurkenningar á því að hann væri löglegur eigandi þeirra hluta sem Á hafði keypt af V eða ætti forkaupsrétt að þeim. Talið var að réttur MHJ til að gera slíkar kröfur gæti ekki orðið til fyrr en reynt hefði á, hvort félagið kysi að neyta forkaupsréttar fyrir sitt leyti. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að vísa kröfunum  frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 30. apríl 2013 um að vísa frá dómi hluta af kröfum sem sóknaraðili gerði í máli á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að þetta ákvæði dómsins verði fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar að því leyti. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að ákvæði héraðsdóms um frávísun verði staðfest og sóknaraðila gert að greiða þeim kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest ákvæði hans um að vísa tilteknum þremur kröfum sóknaraðila frá dómi.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hið kærða ákvæði héraðsdóms um frávísun málsins að hluta er staðfest.

Sóknaraðili, M-kk-nf H. J-kk-nf, greiði varnaraðilum, Aztiq Pharma Partners ehf., Á-kk-þgf H-kk-þgf, V-kk-þgf R-kk-þgf W-x-x og M-kk-þgf J-x-x M-kk-þgf, hverjum um sig, 75.000 krónur í kærumálskostnað.
335/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur B og C var vísað frá dómi. A hafði m.a. krafist refsingar B og C fyrir að hafa farið í leyfisleysi inn á einkasvæði á fésbókarsíðu A, skoðað einkasamskipti hans og sent þau í leyfisleysi til óviðkomandi aðila. Þá krafðist A þess að C yrði refsað fyrir að hafa dróttað um sig. Tilvísanir til refsiheimilda þóttu óljósar og óljóst var hvort líta bæri svo á að í dómkröfum væri einnig að finna málsástæður A. Í stefnu var ekki tiltekið nægjanlega hvenær hin ætlaða refsiverða athöfn hefði átt sér stað eða hvenær A fékk vitneskju um hinn seka. Ekki var gerð grein fyrir þætti hvorrar þeirra B og C fyrir sig í hinum meintu brotum. B og C hafði bæði verið stefnt sameiginlega til greiðslu miskabóta sem og C einni. Þrátt fyrir þetta var í stefnu ekki gerð grein fyrir grundvelli þess að B og C var stefnt til óskiptrar greiðslu miskabóta. Í ljósi alls þessa þótti stefnan ekki uppfylla kröfur d., e., og f. liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. apríl 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðilum, B og C, 200.000 krónur í kærumálskostnað hvorri fyrir sig.