681/2012

E var sakfelldur í héraði fyrir brot gegn valdstjórninni samkvæmt 1. mgr. 106. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, líkamsárás á lögreglumanninn A samkvæmt 1. mgr. 218. gr. laganna auk brots gegn valdstjórninni með því að hafa ráðist að lögreglumanninum B og vörslur fíkniefna. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir líkamsárás á C samkvæmt 1. mgr. 217. gr. sömu laga. Í dómi Hæstaréttar kom fram að árás E á lögreglumanninn A hafi verið afar fólskuleg og hættuleg. Þá hafi árás hans á lögreglumanninn B verið gróf og árásin á C algerlega tilefnislaus. Lagaheimild var ekki talin vera fyrir hendi til að taka upp óskilorðsbundinn dóm er E hafði hlotið 18. maí 2012 líkt og héraðsdómur hafði gert. Var refsing E talin hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði  sem ekki voru talin efni til að skilorðsbinda í ljósi alvarleika málsins og sakarferils E. Þá voru miskabætur til handa A hækkaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 24. október 2012 og krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur, en til vara að ákærði verði sakfelldur samkvæmt tveimur ákærum og refsing hans þyngd.

Ákærði krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms, en til vara að refsing verði milduð.

A krefst þess að ákærði verði dæmdur til að greiða sér 548.300 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. júlí 2011 til 13. október 2012, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

I

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur samkvæmt ákæru ríkissaksóknara 27. ágúst 2012 fyrir að hafa aðfaranótt 2. júlí 2011, í fangageymslu lögreglustöðvarinnar á [...], ráðist með ofbeldi á lögreglumanninn A, sem þar var að gegna skyldustöfum, og slegið hann hnefahöggi í andlit og skallað hann því næst í andlit, veitt honum ítrekuð hnefahögg í höfuð og tvö hnéspörk í andlit. Afleiðingar árásarinnar voru þær að A nefbrotnaði, hlaut bólgu og mar á vinstra eyra og kúlu hægra megin á hnakka. Þá var ákærði sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa sömu nótt, skömmu eftir fyrrgreinda árás, í fangaklefa á lögreglustöðinni, ráðist með ofbeldi á lögreglumanninn B, sem þar var að gegna skyldustörfum, með því að þrífa í hálsmál hans, þrengt að hálsinum og slegið hann hnefahöggi í andlit með þeim afleiðingum að nefið bólgnaði. Ennfremur var ákærði sakfelldur fyrir að hafa að kvöldi 1. júlí 2011 haft í vörslum sínum 0,36 g af marihúana, sem lögreglumenn fundu við leit á ákærða. Ákærði var einnig sakfelldur með hinum áfrýjaða dómi samkvæmt ákæru lögreglustjórans á [...] 17. september 2012 fyrir að hafa að kvöldi 1. júlí 2011, í veitingasal á [...], [...] [...], veist að C með því að slá hann hnefahöggi í andlit svo hann féll við og eftir það sparkað í kvið hans þar sem hann lá í gólfinu, allt með þeim afleiðingum að C hlaut eymsli í vinstri brjósthelming, sár á nefi og glóðarauga á vinstra auga. Brot ákærða eru réttilega heimfærð til refsiákvæða í hinum áfrýjaða dómi.

II

Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi var ákærði dæmdur 18. maí 2012 í tveggja mánaða óskilorðsbundið fangelsi fyrir að hafa ekið undir áhrifum fíkniefna og sviptur ökurétti. Héraðsdómari tók þann dóm upp og dæmdi bæði málin í einu lagi „eftir reglum 78. gr. sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940“ og gerði ákærða að sæta 8 mánaða skilorðsbundinni fangelsisrefsingu. Umrætt ákvæði almennra hegningarlaga er í VI. kafla þeirra, en hann tekur til skilorðsbundinnar frestunar ákæru og skilorðsbundinna dóma. Var því engin lagaheimild til þess að taka upp hinn óskilorðsbundna dóm, en það leiðir þó ekki til þess að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur.

III

Árás ákærða á lögreglumanninn A, þar sem ákærði sló hann ítrekað hnefahöggum í höfuð og sparkaði með hné í andlit hans, var afar fólskuleg og hættuleg. Þá var atlaga ákærða að hálsi lögreglumannsins B gróf, en jafnframt sló ákærði lögreglumanninn hnefahöggi í andlit. Einnig var árás ákærða á C algerlega tilefnislaus. Á móti kemur að ákærði játaði brot sín greiðlega. Að þessu virtu og með vísan til 1., 3. og 6. töluliða 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, svo og með hliðsjón af 77. gr. og 78. gr. sömu laga, er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði, sem ekki eru efni til að skilorðsbinda í ljósi alvarleika málsins og sakaferils ákærða.

Miskabætur til handa A eru hæfilega ákveðnar 350.000 krónur og þá verður krafa hans um þjáningabætur að fjárhæð 48.300 krónur tekin til greina. Samkvæmt því verður ákærði dæmdur til að greiða brotaþola 398.300 krónur í bætur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 2. júlí 2011 til 13. október 2012, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærða verður gert að greiða brotaþola 150.000 krónur við að halda kröfunni fram í héraði, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og 125.000 krónur fyrir Hæstarétti.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, E-kk-nf J-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákærði greiði A 398.300 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. júlí 2011 til 13. október 2012, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá greiði ákærði brotaþola 150.000 krónur í málskostnað í héraði og 125.000 krónur fyrir Hæstarétti.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 222.564 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.