226/2011

krafði V hf. um skaðabætur vegna tjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi 18. október 2008. Deildu aðilar um hvernig ákveða skyldi árslaun samkvæmt 7. gr. skaðabótalaga við útreikning á skaðabótum fyrir varanlega örorku hans. Fyrir Hæstarétti krafðist VÞG þess að miðað yrði við meðaltekjur iðnaðarmanna árið 2007 og vísaði til þess að reiknuð laun hans síðustu þrjú ár fyrir slys gæfu ekki rétta mynd af raunverulegum tekjum hans þar sem einkahlutafélag sem hann átti ásamt öðrum hefði greitt honum arð á þessum árum. Niðurstaða Hæstaréttar var sú að VÞG hefði ekki tekist að sýna fram á að annar mælikvarði en þau laun sem hann fékk greidd frá einkahlutahlutafélaginu væri réttari á líklegar framtíðartekjur hans og því væru ekki skilyrði til þess að verða við kröfu hans um að meta árslaun sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Var héraðsdómur þannig staðfestur um sýknu V hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. apríl 2011. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.914.146 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 18. ágúst 2009 til 9. maí 2010, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti verði fallist á kröfu hans en að málskostnaður verði að öðrum kosti látinn niður falla.

Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi aðeins uppi varakröfuna í héraði. Segir hann að af dómi Hæstaréttar 24. febrúar 2011 í máli nr. 405/2010 megi ráða að aðalkrafa hans í héraði eigi ekki rétt á sér. Krafa áfrýjanda fyrir Hæstarétti er á því byggð að við útreikning skaðabóta til hans vegna varanlegrar örorku eftir umferðarslysið 18. október 2008 eigi að meta árslaun sérstaklega með heimild í 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og miða þau við meðaltekjur iðnaðarmanna árið 2007. Er ekki tölulegur ágreiningur um fjárhæð kröfunnar.

Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi fékk áfrýjandi greidd laun að fjárhæð 250.000 krónur á mánuði frá fyrirtækinu Kofra ehf. árin 2005 til 2007. Er ágreiningslaust að stefndi hefur gert upp við hann skaðabætur fyrir varanlega örorku eftir slysið sem miðast við þessi laun. Kofri ehf., sem tekið var til gjaldþrotaskipta 8. október 2009, var vélsmiðja í eigu áfrýjanda og annars manns og áttu þeir félagið að jöfnum hlutum. Áfrýjandi er vélvirki og stundaði hann ásamt sameiganda sínum atvinnu sína framangreind ár á vettvangi þessa félags. Fengu þeir sömu laun og aðrar greiðslur frá félaginu viðmiðunarárin 2005 til 2007. Stór hluti tekna félagsins umrædd ár mun hafa stafað af vinnu eigendanna. Auk fyrrgreindra mánaðarlauna greiddu þeir sér út arð á viðmiðunarárunum. Fékk áfrýjandi þannig greiddan arð 2.000.000 krónur árið 2005 og 3.000.000 krónur hvort ár 2006 og 2007. Miðaði hann aðalkröfu sína í héraði við að arðinum ætti að bæta við hin útgreiddu laun við útreikning bóta fyrir varanlega örorku. Hann hefur nú, svo sem fyrr sagði, fallið frá þessu en telur allt að einu að beita eigi heimild í 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og miða útreikninginn við meðaltekjur iðnaðarmanna árið 2007.

Samkvæmt ársreikningum Kofra ehf., sem lagðir hafa verið fram í málinu, nam hagnaður af rekstri félagsins 2.171.248 krónum árið 2005. Tap að fjárhæð 1.227.117 krónur varð árið 2006 og svo hagnaður árið 2007 sem nam 1.512.100 krónum. Með hliðsjón af þessum upplýsingum verður ekki talið að áfrýjanda hafi tekist að sýna fram á að annar mælikvarði en þau laun sem hann fékk greidd frá Kofra ehf. árin 2005 til 2007 sé réttari á líklegar framtíðartekjur hans. Eru því ekki skilyrði til að verða við kröfu hans um að meta árslaun sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Við meðferð málsins í héraði var gætt ákvæðis 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, V-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnda, Verði tryggingum hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.