745/2013

Þ var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa slegið A hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að A hlaut kjálkabrot á tveimur stöðum. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að árásin var fólskuleg og tilefnislaus og olli umtalsverðu heilsutjóni. Var refsing Þ ákveðin skilorðsbundið fangelsi í fjóra mánuði auk þess sem honum var gert að greiða A 1.023.295 krónur í miska- og skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. nóvember 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing hans verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttakröfu verði vísað frá dómi, til vara sýknu af henni, en að því frágengnu að tildæmd fjárhæð verði lækkuð.

A krefst þess aðallega að ákærði verði dæmdur til að greiða sér samtals 1.704.181 krónu með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2012 til 10. maí 2013, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hann þess að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu hans verði staðfest.

Samkvæmt framburði vitnanna A, brotaþola í málinu, B og C, voru fjórir menn á vettvangi líkamsárásar þeirrar, sem ákært er fyrir í máli þessu. Þótt vitnið B vissi ekki hvað ákærði héti fyrir atburð þann, er hér um ræðir, kannaðist það við hann og bar kennsl á hann af ljósmynd sem þann mann er verið hefði á brotavettvangi. Þá greindi vitnið D frá því í hljóðritaðri skýrslutöku hjá lögreglu sama dag og atvik gerðust að ákærði hefði verið með sér á vettvanginum og rengdi vitnið ekki þann framburð sinn fyrir dómi.

Enda þótt ekki verði fallist á það með héraðsdómi að góður samhljómur sé með frásögn brotaþola og vitnanna B og C af klæðaburði ákærða umrædda nótt fær það því ekki breytt að ekkert er fram komið í málinu sem bendir til þess að annar en ákærði hafi veitt brotaþola þá áverka sem hann sannanlega hlaut aðfaranótt 1. janúar 2012 og lýst er í ákæru. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða, refsingu og skilorðsbindingu hennar.

Að teknu tilliti til afleiðinga líkamsárásarinnar eru miskabætur brotaþola ákveðnar 500.000 krónur, en að öðru leyti er staðfest niðurstaða héraðsdóms um bætur honum til handa. Verður ákærði því dæmdur til að greiða brotaþola 1.023.295 krónur með vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað og þóknun lögmanns brotaþola eru staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en einkaréttarkröfu A.

Ákærði, Þ-kk-nf H-kk-nf R-kk-nf, greiði A 1.023.295 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2012 til 10. maí 2013, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 682.823 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 627.500 krónur.