442/2001

Talið var að B hefði með yfirlýsingum sínum og athöfnum í fyrri málum vegna sömu atvika firrt sig rétti til að hafa uppi frekari kröfur gagnvart Í á grundvelli þess að ráðningarsamningi hans hefði verið slitið með ólögmætum hætti. Var niðurstaða héraðsdóms um frávísun málsins staðfest með vísan til 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. nóvember 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. desember 2001. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. nóvember 2001, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að viðurkennt yrði með dómi að uppsögn hans úr starfi hjá Orkustofnun 29. september 1987 hafi verið ólögmæt og ekki í samræmi við ráðningarsamning hans. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Sóknaraðili krefst þess að úrskurðurinn verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi varnaraðila í héraði og fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr hendi sóknaraðila, en til vara að málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti verði látinn niður falla.

Eins og fram kemur í úrskurði héraðsdóms hefur sóknaraðili nú í þriðja sinn höfðað mál á hendur varnaraðila vegna uppsagnar hans úr starfi á árinu 1987. Fyrsta málið höfðaði sóknaraðili í október 1988 til heimtu biðlauna og vegna ótekins orlofs. Lauk því máli með sátt 29. apríl 1992, þar sem aðilar lýstu því yfir að þeir væru sammála um að ljúka málinu ,,og öllum kröfum stefnanda vegna starfsloka hans hjá Orkustofnun” með því að varnaraðili greiddi sóknaraðila nánar tilgreindar fjárhæðir. Af hálfu sóknaraðila voru engir fyrirvarar gerðir við þessi málalok og sáttin undirrituð án athugasemda af lögmanni hans.

Öðru máli sóknaraðila gegn varnaraðila lauk með dómi Hæstaréttar 18. desember 1997, sem birtur er á bls. 3786 í dómasafni þess árs. Við úrlausn þess máls tók Hæstiréttur eftirfarandi afstöðu til framangreindrar sáttar og réttaráhrifa hennar: ,,Óumdeilt er að áfrýjandi tók við úr hendi stefnda greiðslum, sem samið var um með dómsáttinni 29. apríl 1992. Þótt hann teldi sig þegar á árinu 1990 hafa upplýsingar þess efnis að starfslok hans yrðu rakin til ólögmætrar háttsemi af hálfu stefnda, tók hann fyrirvaralaust við greiðslu samkvæmt sáttinni 1992. Þegar af þeirri ástæðu þykir hann ekki geta gert frekari kröfur á grundvelli þess að ráðningarsamningi hafi verið slitið með ólögmætum hætti.” Var varnaraðili með þessum rökstuðningi sýknaður af kröfu sóknaraðila um skaðabætur vegna saknæmrar og ólögmætrar uppsagnar.

Samkvæmt framansögðu verður að líta svo á, að sóknaraðili hafi með yfirlýsingum sínum og athöfnum í fyrri málum vegna sömu atvika firrt sig rétti til að hafa uppi frekari kröfur gagnvart sóknaraðila á grundvelli þess að ráðningarsamningi hans hafi verið slitið með ólögmætum hætti. Með vísan til meginreglu 2. mgr. 116. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 verður staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun málsins frá héraðsdómi og um málskostnað.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, B-kk-nf E-kk-nf, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 50.000 krónur í kærumálskostnað.