arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
271/2003

B og Ó, sem áttu samliggjandi landareignir, deildu um nánar afmarkaða spildu á mörkum eignanna. Á grundvelli framlagðra gagna þótti sýnt að fyrri eigandi landareignar Ó hafði skilið spilduna frá eign sinni með sölu til fyrri eiganda landareignar B. Var því viðurkennt að hið umþrætta landsvæði tilheyrði B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. júlí 2003. Hann krefst þess, að viðurkennt verði með dómi að hann sé eigandi að 869 fermetra landspildu á mörkum jarðar áfrýjanda, Sjávarhóla, og aðliggjandi landspildu stefnda, og skuli spilda þessi afmarkast af línum sem dregnar séu milli hnitapunkta, sem getið er í dómsorði héraðsdóms. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur stefnt Reykjavíkurborg til réttargæslu í málinu.

Málið hefur verið flutt skriflega samkvæmt 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 12. gr. laga nr. 38/1994.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur að öðru leyti en því að fallist verður á kröfu áfrýjanda um að honum verði ekki gert að greiða réttargæslustefnda málskostnað.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti dæmist ekki.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að málskostnaður fellur niður milli áfrýjanda, Ó-kk-ef S-kk-ef H-kk-ef G-kk-ef, og réttargæslustefnda, Reykjavíkurborgar.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
274/2003

Bifreiðarstjórarnir Ó og X voru í héraði sakfelldir fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi og umferðarlagabrot með því að hafa ekið of hratt miðað við aðstæður og án nægilegrar aðgæslu á miðju vegar yfir blindhæð, með þeim afleiðingum að bifreiðir þeirra skullu saman og hlaust af beinbrot eins farþega. Voru þeir báðir dæmdir í mánaðarlangt fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, auk sektargreiðslu. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóminn gagnvart Ó, sem stóð einn að áfrýjun.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. júní 2003 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að hann verði sýknaður af broti gegn 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og sér verði að öðru leyti gerð vægasta refsing, sem lög leyfa.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Ó-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, G-kk-ef M. A-kk-ef héraðsdómslögmanns, 125.000 krónur.
279/2003

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni L hf. um að bankanum yrði heimilað að fá R, sem hafði afsal fyrir Skálavík innri í Súðavíkurhreppi, borinn með beinni aðfarargerð út úr mannvirkjum í Skálavík ytri. Í héraðsdómi var tekið fram að á meðan eignarhald beggja jarðanna var á einni hendi hafi eigendur þeirra stofnað til óbeinna eignaréttinda yfir Skálavík ytri vegna veðsetningar íbúðarhússins. Þá hafði bankinn afsal fyrir Skálavík ytri en samkvæmt landskiptagerð frá 2001 tilheyrðu öll jarðarhús Skálavík ytri. Gildi þessara gagna hafði ekki verið hnekkt. Var því fallist á með bankanum að hann ætti ótvíræðan eignarrétt að Skálavík ytri, ásamt mannvirkjum sem varanlega væru skeytt við land jarðarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júlí 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 4. júlí 2003, þar sem fallist var á beiðni varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá sóknaraðila borinn með beinni aðfarargerð út úr mannvirkjum í Skálavík ytri í Súðavíkurhreppi. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila um aðfarargerð verði hafnað. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, R-kk-nf B-kk-nf, greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
285/2003

H krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að hún ætti rétt til aðildar að Lífeyrissjóði hjúkrunarfræðinga (L). Fyrirmæli laga nr. 2/1997 um L voru skýr og ótvíræð um það að H ætti þennan aðildarrétt og ályktað var af því að rétti þessum fylgdi jafnframt skylda L til að veita H aðild að sjóðnum, enda hafði L ekki sýnt fram á annað. Samkvæmt þessu var orðið við kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. júlí 2003. Hann krefst sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Lífeyrissjóður hjúkrunarfræðinga, greiði stefndu, H-kvk-þgf A-kvk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
286/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A ehf. á hendur Í var vísað frá héraðsdómi. Krafðist Í þess aðallega að málið yrði fellt niður en A ehf. að lagt yrði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Tekið var fram að þar sem málinu hefði verið lokið í héraði án þess að efnisdómur hefði verið felldur á það gæti Í ekki haft lögvarða hagsmuni af því að fá niðurstöðu hins kærða úrskurðar breytt á þann veg að málið yrði frekar fellt niður í héraði en að því yrði vísað þaðan frá dómi. Gæti aðalkrafa Í því ekki komið til álita nema niðurstöðu héraðsdómara um frávísun málsins yrði hrundið. Fallist var á það með héraðsdómara að undir rekstri málsins hefðu slíkir annmarkar komið upp á reifun þess af hendi A ehf. og málatilbúnaði hans að óhjákvæmilegt hefði verið að vísa því frá dómi. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júlí 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. júní 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að mál varnaraðila á hendur honum yrði fellt niður, en málinu á hinn bóginn vísað frá dómi. Kæruheimild er í k. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að mál varnaraðila á hendur sér verði fellt niður og að þrotabúi Ísferða ehf. verði gert að greiða sér málskostnaðar í héraði, en varnaraðili dæmdur til að greiða kærumálskostnað. Til vara krefst sóknaraðili þess að niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun málsins frá héraðsdómi verði staðfest, en eins fari um málskostnað í héraði og kærumálskostnað og að framan greinir.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti 11. júlí 2003 með heimild í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991. Hann krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Sem fyrr segir var máli varnaraðila á hendur sóknaraðila vísað frá héraðsdómi með hinum kærða úrskurði. Með því var málinu lokið í héraði án þess að efnisdómur yrði felldur á það. Að því gættu getur sóknaraðili ekki haft lögvarða hagsmuni af því að fá niðurstöðu hins kærða úrskurðar breytt á þann veg að málið verði frekar fellt niður í héraði en að því verði vísað þaðan frá dómi. Getur framangreind aðalkrafa sóknaraðila því ekki komið til álita nema niðurstöðu héraðsdómara um frávísun málsins verði hrundið.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður að fallast á með héraðsdómara að undir rekstri málsins hafi slíkir annmarkar komið upp á reifun þess af hendi varnaraðila og málatilbúnaði hans að óhjákvæmilegt sé að vísa því frá dómi. Samkvæmt því verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest, þar á meðal ákvæði hans um málskostnað.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
287/2003

L hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var aðalkröfu hans um viðurkenningu á veðréttindum yfir nánar tilteknum hugverkaréttindum og rekstrartækjum þrotabús N ehf., svo og varakröfu hans um að viðurkennt yrði að hann ætti rétt á að fá úthlutað söluverði samkvæmt tveimur tilgreindum samningum um sölu eigna sinna. Talið var að rekstarveð L hf. vegna rekstrartækjanna væri fallið niður. Þá var ekki fallist á að félagið gæti reist rétt sinn á 33. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð varðandi hugverkaréttindin þar sem þau væru ekki áþreifanleg. Að lokum var talið að þar sem veðrétti L hf. í hugverkaréttindin hefði ekki verið þinglýst hefði veðsetningin ekki gildi gagnvart þrotabúinu. Var öllum kröfum L hf. um sérstaka stöðu krafna hans í þrotabúinu því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júlí 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. júní 2003, þar sem hafnað var aðalkröfu sóknaraðila um viðurkenningu á veðréttindum yfir nánar tilteknum hugverkaréttindum og rekstrartækjum varnaraðila, svo og varakröfu hans um að viðurkennt yrði að hann ætti rétt á að fá úthlutað söluverði samkvæmt tveimur tilgreindum samningum, sem varnaraðili gerði 30. ágúst og 5. september 2002 um sölu eigna sinna. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að „kröfur hans fyrir héraðsdómi verði teknar til greina“, svo og að sér verði dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

Með vísan til forsenda hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Landsbanki Íslands hf., greiði varnaraðila, þrotabúi Netverks ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
288/2003

K krafðist þess að vikið yrði á nánar tiltekinn hátt frá helmingaskiptum við opinber skipti til fjárslita milli hennar og M vegna hjónaskilnaðar og henni yrði heimilað að taka að óskiptu eignir sem hún á árinu 1996 hafði erft eftir móður sína og fengið að gjöf frá föður sínum. Með vísan meðal annars til þess tíma sem hjúskapur K og M stóð yfir og þess tíma sem liðinn var frá því að K eignaðist umþrættar eignir, þess að ekki var gerður kaupmáli milli þeirra auk þess sem ekkert gaf til kynna að öðru leyti að eignum þessum hefði verið ætlað að vera utan fjárfélags þeirra sem hjóna, þótti ekki sýnt að það væri augljóslega ósanngjarnt að eignirnar féllu undir skiptin. Var kröfum K því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. júlí 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júlí 2003, þar sem hafnað var kröfum sóknaraðila um að vikið yrði á nánar tiltekinn hátt frá helmingaskiptum við opinber skipti til fjárslita milli hennar og varnaraðila vegna hjónaskilnaðar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að við fjárslit milli hennar og varnaraðila verði henni heimilað aðallega að taka af óskiptu 56,32% eignarhlut í íbúðarhúsi frá árinu 1953 á jörðinni X, 50% eignarhlut í sömu jörð að meðtöldu ræktuðu landi, hlunnindum, fjósi, fjárhúsi, hesthúsi og hlöðu og 4,16667% eignarhlut í jörðinni Y ásamt veiðiréttindum, til vara 3/4 hluta þessara eigna, en til þrautavara 2/3 hluta þeirra. Að þessu frágengnu krefst sóknaraðili þess að „þeir eignarhlutar hinna umþrættu eigna, sem sóknaraðili hlaut að arfi eftir móður hennar og tilgreindir eru á skiptayfirlýsingu á héraðsdómsskjali nr. 28, falli utan helmingaskiptareglu ... og að sóknaraðila verði heimilað að taka þessar eignir að óskiptu við skiptin.“ Í öllum tilvikum krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur, en til vara að mun lægra hlutfall fyrrgreindra eigna en áður er getið komi að óskiptu í hlut sóknaraðila. Til þrautavara gerir varnaraðili sömu kröfu og sóknaraðili gerir sem ítrustu varakröfu fyrir sitt leyti samkvæmt framansögðu. Varnaraðili krefst jafnframt kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
291/2003

J og Á voru sakfelldir fyrir brot gegn 9., sbr. 23. gr., laga nr. 57, 1996 um umgengni um nytjastofna sjávar, en brot þeirra leiddu til þess að 2.180 kíló af þorski voru við löndun vigtuð sem hlýri. Að virtu umfangi brotanna og atvikum að öðru leyti voru J og Á hvor um sig dæmdir til að greiða í ríkissjóð 800.000 krónur í sekt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 2. júlí 2003 að fengnu áfrýjunarleyfi í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds. Krefst ákæruvaldið þess að staðfest verði sakfelling ákærðu samkvæmt 1. og 3. tölulið ákæru og að refsing þeirra verði þyngd.

Ákærðu krefjast aðallega sýknu, en til vara að refsing verði eins væg og lög leyfa.

Svo sem nánar er rakið í héraðsdómi er ákærðu gefið að sök að hafa við löndun úr fiskiskipinu Kristjáni ÓF 51 þann 1. október 1999 brotið gegn lögum nr. 57/1996 um umgengni um nytjastofna sjávar og reglugerðum, sem settar hafa verið meðal annars með stoð í þeim lögum. Með héraðsdómi voru þeir sakfelldir fyrir hluta þeirra brota, sem þeim voru gefin að sök. Þriðji maðurinn, sem einnig var sakfelldur í umrætt sinn, unir héraðsdómi. Verður niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærðu staðfest með vísan til forsendna hans.

Brot ákærðu leiddu til þess að 2.180 kíló af þorski voru við löndun úr skipinu vigtuð sem hlýri. Var þannig um að ræða verulegt magn af fiski, sem brot ákærðu lutu að. Enda þótt nokkur dráttur hafi orðið á meðferð málsins eru ekki efni til að það hafi áhrif á ákvörðun refsingar ákærðu. Að virtu umfangi brotanna og atvikum að öðru leyti verða ákærðu hvor um sig dæmdir til að greiða í ríkissjóð 800.000 krónur í sekt innan fjögurra vikna frá uppsögu dóms þessa, en ella skulu þeir hvor um sig sæta fangelsi í 75 daga.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærðu verða dæmdir til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærðu, J-kk-nf K-kk-nf og Á-kk-nf Á-kk-nf, greiði hvor um sig í ríkissjóð 800.000 króna sekt innan fjögurra vikna frá uppsögu dóms þessa, en sæti ella fangelsi í 75 daga.

Ákærðu greiði óskipt allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.
306/2003

F var ákærður fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa tvívegis brotist inn í sömu verslun. Að gögnum málsins virtum var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu F. Með brotum sínum rauf F skilorð reynslulausnar og var honum því gerð refsing í einu lagi, sbr. 1. mgr. 42. gr. laga nr. 19/1940.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 24. júlí 2003 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ákærða og að refsing verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að hann hljóti vægustu refsingu, sem lög leyfa.

Ákærða er gefið að sök að hafa í félagi við aðra menn tvívegis brotist inn í verslunina Tölvuvirkni í Kópavogi og stolið þaðan margs konar tölvuvörum, svo sem nánar greinir í ákæru. Fyrra innbrotið, sem um ræðir, var framið aðfaranótt 17. desember 2002, en hið síðara næstu nótt á eftir. Grunur féll strax á ákærða og við skýrslutöku hjá lögreglu 22. sama mánaðar gat hann enga grein gert fyrir því hvar hann var staddur á þeim tíma, sem innbrotin voru framin. Þá er fram komið að um tveimur tímum áður en fyrra innbrotið var framið stöðvuðu lögreglumenn ákærða á Breiðholtsbraut í Reykjavík þar sem hann ók bifreiðinni, sem talið er að sjáist á myndbandsupptöku úr öryggismyndavél í Tölvuvirkni, og tekin var rétt áður en brotist var inn í verslunina aðfaranótt 18. desember 2002. Er bókun úr dagbók lögreglu um atvikið á Breiðholtsbraut meðal gagna málsins og gaf einn lögreglumannanna, sem höfðu þá afskipti af ákærða, skýrslu fyrir dómi. Kom fram að lögreglumennirnir þekktu ákærða, sem heimilaði þeim leit í bílnum og á honum sjálfum. Ber lýsingu lögreglumannsins á klæðnaði ákærða saman við klæðnað þess manns, sem sést á áðurnefndri myndbandsupptöku og er talinn vera ákærði. Við skýrslugjöf fyrir dómi kannaðist ákærði hins vegar ekkert við að atvikið á Breiðholtsbraut hafi átt sér stað. Neitun hans um það er haldlaus. Að virtu því, sem að framan er rakið, og að öðru leyti með vísun til forsendna héraðsdóms verður niðurstaða hans um sakfellingu ákærða staðfest.

Sakaferill ákærða er rakinn í héraðsdómi. Svo sem þar greinir rauf hann með brotum sínum skilorð reynslulausnar og ber að ákveða refsingu ákærða í einu lagi fyrir brot hans nú og með hliðsjón af hinni óafplánuðu refsingu. Verður refsingin jafnframt ákveðin með hliðsjón af 77. gr. og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt þessu og að virtu ákvæði 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994, verður niðurstaða héraðsdóms um refsingu ákærða staðfest.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, F-kk-nf Ö-kk-nf H-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.000 krónur.
308/2002

H krafði S um greiðslu á eftirstöðvum skuldar. Tekið var fram að skuld S í árslok 1995 væri óumdeild. Þá hefði S greitt inn á skuldina á árinu 1998. Ekki var fallist á innborgun S með þremur skuldabréfum þar sem þau báru ekki með sér að greiðsla hefði verið innt af hendi til H á grundvelli þeirra. Var því héraðsdómur staðfestur um kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. júlí 2002 og krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfu stefnda en til vara að hún verði lækkuð. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem skýrlega er rakið í héraðsdómi var skuld áfrýjanda við stefnda í árslok 1995 talin nema 13.426.283 krónum og er það óumdeilt. Í héraðsdómi er síðan rakið hvernig stefndi greiddi inn á skuldina og hvernig eftirstöðvar hennar eru fundnar. Fyrir Hæstarétti ber áfrýjandi fram þá nýju málsástæðu að hann hafi afhent stefnda þrjú skuldabréf, hvert að fjárhæð ein milljón króna, sem innborgun á skuldina. Stefndi hefur lagt bréf þessi fram fyrir Hæstarétti og bera þau ekki með sér að greiðsla hafi verið innt af hendi til stefnda á grundvelli þeirra. Með þessari athugasemd og vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf Á-kk-nf, greiði stefnda, Hjálpar- og lánasjóði C-vaktar, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
308/2003

H krafðist þess að henni yrði heimilað að fá tiltekin hljómflutningstæki tekin úr umráðum S og G með beinni aðfarargerð. Þar sem S og G hafði ekki tekist að hnekkja því að gögn þau sem H lagði fram sýndu nægilega fram á eignarrétt hennar að umræddum tækjum, var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að H væri heimilt að fá þau tekin úr umráðum S og G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 31. júlí 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. ágúst sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. júlí 2003, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að henni yrði heimilað að fá geislaspilara með sambyggðu útvarpi og hátalara með nánar tilteknum auðkennum tekna úr umráðum sóknaraðila með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðilar krefjast þess að kröfu varnaraðila um heimild til aðfarargerðar verði hafnað. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Í málinu hefur varnaraðili lagt fram reikning frá Nesradíó, sem gefinn var út á hennar nafn 23. september 1998, en á honum er greint frá kaupum á hljómflutningstækjum þeirrar gerðar, sem beiðni varnaraðila um aðfarargerð tekur til. Hún hefur jafnframt lagt fram yfirlýsingu frá sama fyrirtæki 31. maí 2000, þar sem meðal annars kemur fram að kaupverð tækjanna samkvæmt fyrrnefndum reikningi hafi verið staðgreitt af henni með peningum. Sóknaraðilar hafa ekki hnekkt því að þessi gögn sýni nægilega fram á eignarrétt varnaraðila að tækjunum, sem deilt er um í málinu. Samkvæmt því verður staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að varnaraðila sé heimilt að fá þau tekin úr umráðum sóknaraðila með beinni aðfarargerð.

Fyrir Hæstarétti hafa sóknaraðilar sérstaklega mótmælt ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað, sem þeim var gert að greiða varnaraðila. Vísa þau til þess að ekki hafi verið gerð krafa um málskostnað í beiðni varnaraðila um aðfarargerð, sem barst Héraðsdómi Reykjaness 25. mars 2003, heldur fyrst þegar málið var munnlega flutt þar fyrir dómi 6. júní sama árs. Um þetta verður að líta til þess að þegar beiðni varnaraðila um aðför var afhent héraðsdómi var óvíst hvort vörnum yrði haldið uppi gegn henni, en málskostnaður hefði ekki verið dæmdur varnaraðila ef útivist hefði þar orðið af hendi sóknaraðila. Eftir að sóknaraðilar höfðu sótt þing og mótmælt kröfu varnaraðila var ekki lögð fram greinargerð af hennar hálfu í málinu. Gafst varnaraðila því ekki tilefni til að hafa uppi kröfu um málskostnað fyrr en raun varð á. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar um málskostnað því jafnframt staðfest.

Sóknaraðilar verða dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, S-kk-nf M-kk-nf Þ-kk-nf og G-kvk-nf A-kvk-nf, greiði í sameiningu varnaraðila, H-kvk-þgf P-kvk-þgf H-kvk-þgf, 100.000 krónur í kærumálskostnað.