arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
115/2013

S höfðaði mál gegn íslenska ríkinu, ÍK, E, S og sveitarfélaginu R og krafðist meðal annars ógildingar á úrskurði umhverfisráðuneytisins þar sem felld var úr gildi ákvörðun heilbrigðisnefndar R um útgáfu starfsleyfis til S til reksturs skotæfingarsvæðis. Úrskurður héraðsdóms þar sem málinu var vísað frá að því er varðaði R var staðfestur með dómi Hæstaréttar. Ekki varð séð að R hefði lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins og að samkvæmt dómaframkvæmd yrði ekki gerð krafa til þess að sveitarfélag ætti aðild að máli þegar fjallað væri um gildi leyfis eins og því sem málið lyti að. Ekki var því réttarfarsleg nauðsyn til aðildar R að málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. febrúar 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilanum Reykjavíkurborg var vísað frá héraðsdómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en til vara að málskostnaður verði látinn niður falla.

Varnaraðilinn Reykjavíkurborg krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar. Aðrir varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Við meðferð þessa þáttar málsins fyrir héraðsdómi gerði sóknaraðili þá kröfu að frávísunarkröfu stefndu yrði hafnað og að ákvörðun um málskostnað yrði tekin við efnislega úrlausn málsins en málskostnaður látinn niður falla ef fallist yrði á frávísunarkröfuna. Að þessu virtu kemur framangreind krafa sóknaraðila um málskostnað í héraði ekki til álita við úrlausn máls þessa hér fyrir dómi, sbr. 2. mgr. 163. laga nr. 91/1991.

Í máli þessu er fjallað um gildi ákvörðunar Heilbrigðisnefndar Reykjavíkur 4. maí 2009 um útgáfu starfsleyfis til sóknaraðila. Ekki verður séð að varnaraðilinn Reykjavíkurborg hafi lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins og samkvæmt dómaframkvæmd verður ekki gerð krafa til þess að að sveitarfélag eigi aðild að máli þegar fjallað er um gildi leyfis af því tagi sem hér um ræðir. Var því ekki réttarfarsleg nauðsyn til aðildar varnaraðilans Reykjavíkurborgar að málinu. Samkvæmt þessu verður staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar. Það athugist að ekki verður séð að rök standi til að íslenska ríkið eigi aðild að málinu.

Verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðilanum Reykjavíkurborg kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Skotveiðifélag Reykjavíkur og nágrennis, greiði varnaraðila, Reykjavíkurborg, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
118/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að tilgreindir einstaklingar yrðu leiddir sem vitni við aðalmeðferð sakamáls á hendur X og Y. Þar sem hvorki var talið að G hefði fært viðhlítandi rök fyrir því að framburður vitnanna gæti haft þýðingu við úrlausn um sekt hans eða sýknu né við ákvörðun refsingar var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. febrúar 2013, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að tilgreindir einstaklingar yrðu leiddir sem vitni við aðalmeðferð máls sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að heimilað verði að leiða sem vitni við aðalmeðferð málsins nánar tilgreinda einstaklinga. Jafnframt er þess krafist að lagt verði fyrir eitt vitnanna að hafa með sér til sýningar fyrir dómi tiltekin gögn.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Krafa varnaraðila er meðal annars studd þeim rökum að framburður umræddra vitna getið verið til stuðnings þeirri málsástæðu að almannahagsmunir hafi réttlætt það að ætlaðri þagnarskyldu hans yrði vikið til hliðar. Úr því að varnaraðili taldi að viðskipti þau sem vísað er til í ákæru hafi falið í sér refsiverða háttsemi voru eðlileg viðbrögð af hans hálfu að kæra þá háttsemi til viðeigandi stjórnvalds sem hann og gerði. Slíkur grunur gat hins vegar ekki réttlætt að varnaraðili beitti sér fyrir að trúnaðarupplýsingum um viðskiptin yrði komið á framfæri við fjölmiðil eins og honum er gefið af sök. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar hefur varnaraðili hvorki fært viðhlítandi rök fyrir því að framburður vitnanna geti haft þýðingu við úrlausn um sekt hans eða sýknu í máli þessu né heldur við ákvörðun refsingar ef á reyndi. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
119/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli G á hendur N vegna ætlaðra galla á sumarhúsi sem G hafði keypt af N. Í dómi Hæstaréttar kom fram að málatilbúnaður G hefði ekki verið svo ítarlegur sem skyldi. N hafði tekið til efnisvarna og varð ekki séð af vörnum hans að óskýrleiki í málatilbúnaði G hefði gert N erfitt um vik í þeim efnum. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 31. janúar 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en til vara að málskostnaður fyrir héraðsdómi verði lækkaður og kærumálskostnaður felldur niður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar auk kærumálskostnaðar.

Mál þetta á rætur að rekja til kaupa sóknaraðila á sumarbústað af varnaraðila á árinu 2011. Í kjölfarið hugðist sóknaraðili stækka bústaðinn og fékk arkitekt til að sjá um hönnum viðbyggingar. Þá réð hún byggingarstjóra til að stjórna framkvæmdum. Við athugun hans á bústaðnum komu í ljós að hans mati annmarkar á frágangi bæði gólfs, veggja og þaks sem í meginatriðum er lýst í stefnu og nánar greinir í lýsingu hins kærða úrskurðar á málavöxtum. Í framhaldinu fékk sóknaraðili dómkvaddan mann til að meta ætlaða galla á fasteigninni og er þeim lýst í matsbeiðni í meginatriðum með sama hætti og í stefnu.

Af stefnu og gögnum sem lögð voru fram við þingfestingu málsins í héraði verður ráðið hverjar málsástæður sóknaraðila séu og sá grundvöllur sem málssóknin byggist á, þótt málatilbúnaðurinn sé ekki svo ítarlegur sem skyldi. Varnaraðili tók til efnisvarna og verður ekki séð að framangreindur óskýrleiki í málatilbúnaði sóknaraðila hafi gert honum erfitt um vik í þeim efnum. Voru því ekki nægjanleg efni til að vísa málinu frá dómi vegna vanreifunar, sbr. e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður verður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili verður dæmdur til að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðili, N-kk-nf H-kk-nf K-kk-nf, greiði sóknaraðila, G-kvk-þgf K-kvk-þgf, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
11/2013

D krafði Í um bætur vegna gæsluvarðhalds sem hann taldi sig hafa sætt að ósekju, frá 25. desember 2010 til 25. mars 2011, í tengslum við rannsókn á skotárás við íbúðarhúsnæði í Reykjavík. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, kom fram að ekki yrði litið fram hjá því að D hefði veri ófús til að skýra rétt frá og lýsa sínum þætti í málinu í öndverðu. Þótti D því í upphafi hafa stuðlað að þeim aðgerðum sem hann reisti kröfu sína á og fullt tilefni hafi verið til þess að úrskurða hann í gæsluvarðhald daginn eftir að hann var handtekinn 25. desember 2010 allt til 4. janúar 2011 á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Átti D því ekki rétt á bótum fyrir gæsluvarðhald að ósekju fyrir þann tíma. Hins vegar þótti þáttur D frá 4. janúar að mestu hafa verið upplýstur og ekkert fram komið sem sýndi fram á að framganga D hefði gefið tilefni til áframhaldandi gæsluvarðhalds eftir þann tíma. Voru D dæmdar skaðabætur vegna miska og fjártjóns samtals að fjárhæð 2.130.600 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. janúar 2013. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að tildæmdar bætur verði lækkaðar og málskostnaður látinn niður falla.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnda, D-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 500.000 krónur.
122/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. febrúar 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 7. mars 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
123/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. febrúar 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 7. mars 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði er varnaraðili undir grun um að hafa framið brot sem varðað getur 12 ára fangelsi. Er því fullnægt skilyrði 3. málsliðar 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta einangrun í gæsluvarðhaldi lengur en í fjórar vikur. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
124/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. febrúar 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 7. mars 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði er varnaraðili undir grun um að hafa framið brot sem varðað getur 12 ára fangelsi. Er því fullnægt skilyrði 3. málsliðar 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta einangrun í gæsluvarðhaldi lengur en í fjórar vikur. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
125/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. febrúar 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 7. mars 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
129/2013

S var ákærður fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa kastað bjórglasi í andlit A á veitingastað. Brot S taldist sannað og var hann því dæmdur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en S hélt því fram að um hefði verið að ræða ósjálfrátt varnarviðbragð í neyðarvörn. Við ákvörðun refsingar var litið til 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga enda hafði S kastað glasinu í kjölfar þess að A kastaði stól í S. Var S dæmdur til 5 mánaða fangelsisrefsingar sem var skilorðsbundin til tveggja ára. S var dæmdur til að greiða A 300.000 krónur í miskabóta auk vaxta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. janúar 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess að einkaréttarkröfu brotaþola, A, verði aðallega vísað frá héraðsdómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Brotaþoli hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Verður því litið svo á að hann krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína, sbr. 1. mgr. 208 gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Við mat á þeirri málsvörn ákærða að um ósjálfráð varnarviðbrögð hans hafi verið að ræða er hann kastaði bjórglasi í höfuð brotaþola er í forsendum hins áfrýjaða dóms meðal annars vísað til framburðar ákærða í skýrslu hans hjá lögreglu. Skýrslan var þó ekki borin undir ákærða fyrir dómi og hann spurður um efni hennar. Fær það ekki samrýmst 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en þar segir að dómur skuli reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Að þessu gættu, en með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms að öðru leyti verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði samtals 276.236 krónur í áfrýjunarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
132/2013

Úrskurður héraðsdóms um að A skyldi gert að sæta nálgunarbanni, á grundvelli 37. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. febrúar 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. febrúar 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta nálgunarbanni eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili, svo sem þeim var breytt með 1. gr. laga nr. 39/2012, sbr. lokamálslið 37. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. barnaverndarlaga er með börnum í lögunum átt við einstaklinga yngri en 18 ára. Af hálfu varnaraðila hefur því verið lýst yfir að hann hafi engan áhuga á að eiga samskipti eða samneyti við stúlkuna X sem er nýorðin 16 ára. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að uppfyllt séu skilyrði 37. gr. barnaverndarlaga til að grípa til þeirra ráðstafana gagnvart varnaraðila sem kveðið er á um í úrskurðinum. Verður hann því staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011, sbr. og lokamálslið 37. gr. barnaverndarlaga.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, A, fyrir Hæstarétti, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
140/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta nálgunarbanni var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. mars 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. mars 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta nálgunarbanni eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili, sbr. 1. gr. laga nr. 39/2012. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Brotaþoli, A, hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í skýrslu lögreglu 24. febrúar 2013 er haft eftir ökumanni bifreiðar þeirrar, sem ók brotaþola af vettvangi í kjölfar þess atburðar sem mál þetta er sprottið af, að hann hafi heyrt þegar varnaraðili öskraði á brotaþola „ég drep þig, ég drep þig.“ Í læknabréfi bráðalækninga Landspítala 25. febrúar 2013 kemur fram að þann dag hafi brotaþoli komið til skoðunar vegna líkamsárásar sem hún hafi orðið fyrir deginum áður. Hún sé með mjög greinilegt mar á vinstra gagnauga og vinstra megin á enni. Auk þess sé brotaþoli með eymsli mjög víða yfir höfuðkúpu, marblettir séu á fótleggjum, í kringum bæði hné og á vinstri upphandlegg, og geti þessir áverkar samrýmst því að hún hafi orðið fyrir endurteknum höggum eða spörkum. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, sem ákveðinn verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, X, fyrir Hæstarétti, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
145/2013

X var sakfelldur fyrir ölvunarakstur og brot gegn vopnalögum. Var refsing hans ákveðin 400.000 króna sekt í ríkissjóð auk þess sem hann var sviptur ökurétti í átta mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. mars 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um annað en refsingu ákærða, sem verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af II. og III. kafla í ákæru, en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir vopnalagabrot í níu liðum og ölvunarakstur, en ákærði var með dóminum sýknaður af broti samkvæmt I. kafla ákæru. Niðurstaða dómsins um sýknu er ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti.

Í h. lið í II. kafla ákæru er ákærða gefið að sök að hafa haft í vörslum sínum hníf með 18 sentimetra löngu blaði, sem fannst í ólæstri kistu á heimili hans. Fyrir dómi bar ákærði að hann notaði hníf þennan mikið til sjós þar sem hann hentaði vel í ,,saltið og slorið og slabbið“. Við skýrslutöku hjá lögreglu 21. júní 2012 kvaðst ákærði hafa notað hníf þennan við veiðar, en ákærði mun vera sjómaður. Því er ekki ósamræmi í framburði ákærða fyrir lögreglu og fyrir dómi um notkun hnífsins. Ljósmynd af hnífnum er ekki meðal gagna málsins, en nauðsyn hefði borið til þess svo að unnt væri að leggja mat á skýringar ákærða á notkun hans við sjósókn og veiðar. Samkvæmt framangreindu er ekki fram komin lögfull sönnun þess að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi er greinir í þessum ákærulið og verður hann sýknaður af henni.

Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verða ákvæði hans staðfest um sakfellingu ákærða varðandi háttsemi þá sem greinir í a. til g. liðum og i. lið II. kafla ákæru og III. kafla hennar. Brot ákærða eru réttilega heimfærð til refsiákvæða í hinum áfrýjaða dómi að öðru leyti en því að brot samkvæmt b. lið í II. kafla ákæru varðar við 4. mgr. 35. gr. reglugerðar nr. 787/1998 um skotvopn, skotfæri o.fl. sem sett er með stoð í 39. gr. vopnalaga nr. 16/1998.

Refsingu ákærða ber að tiltaka samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en hún þykir hæfilega ákveðin 400.000 króna sekt sem greiðist í ríkissjóð og komi 24 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá uppsögu dómsins. Ákvæði héraðsdóms um sviptingu ökuréttar og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, X, greiði 400.000 króna sekt til ríkissjóðs og komi 24 daga fangelsi í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá uppsögu dómsins.

Ákvæði héraðsdóms um sviptingu ökuréttar og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði samtals 279.697 krónur í áfrýjunarkostnað, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, Þ-kvk-ef H. S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.