92/2006

A varð fyrir slysi á skíðasvæði Í er hann var í skíðaferð á vegum grunnskóla í S. Varð slysið með þeim hætti að A féll er hann stökk á skíðum af palli, sem gerður var fyrir skíðabrettaiðkendur. Ekki lágu fyrir í málinu greinargóðar upplýsingar um aðstæður á slysstað, en vitni höfðu borið að þau hafi talið umræddan pall hættulegan bæði með tilliti til gerðar hans og staðsetningar. Var Í látið bera hallann af framangreindum skorti á upplýsingum og var skaðabótaábyrgð á tjóni A lögð á sveitarfélagið, en vegna eigin sakar var A gert að bera helming tjóns síns sjálfur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. febrúar 2006. Hann krefst þess að stefndu verði dæmdir til að greiða sér óskipt 11.562.762 krónur með 4,5% ársvöxtum af 3.849.264 krónum frá 19. mars 2002 til 1. september sama ár, en af 11.562.762 krónum frá þeim degi til 26. febrúar 2004, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að sök verði skipt í málinu og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Áfrýjandi hefur stefnt Vátryggingafélagi Íslands hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi slasaðist 19. mars 2002 er hann féll eftir stökk af palli sem gerður var fyrir skíðabrettaiðkendur á skíðasvæði Ísafjarðabæjar í Tungudal. Hann var þátttakandi í ferð sem farin var á vegum Grunnskóla Súðavíkur.

Með vísan til forsendna héraðsdóms er fallist á að ekki sé fyrir að fara saknæmri háttsemi starfsmanna stefnda Súðavíkurhrepps, þannig að skaðabótaábyrgð verði felld á hreppinn vegna slyss áfrýjanda.

Eins og fram kemur í héraðsdómi er ekki að finna í gögnum málsins myndir eða uppdrætti af vettvangi slyssins ef undan eru skilin mynddiskur með upptöku S-kk-ef V-kk-ef G-kk-ef af stökki áfrýjanda og loftmynd af hluta skíðasvæðisins, tekin að sumarlagi. Að beiðni annars lögreglumannanna sem komu á vettvang var palli þeim eða upphækkun sem áfrýjandi stökk af rutt niður af starfsmönnum stefnda Ísafjarðarbæjar strax eftir slysið. Taldi lögreglumaðurinn, eins og sum önnur vitni er skýrslur gáfu fyrir dómi, pallinn vera hættulegan bæði með tilliti til gerðar hans og staðsetningar. Ekki er fallist á með héraðsdómi að ófært sé að leggja hallann af því á stefnda að upplýsingar skorti um gerð pallsins. Þvert á móti stóð það stefnda Ísafjarðarbæ nær, sem umsjónaraðila skíðasvæðisins, að afla og leggja fram slíkar upplýsingar. Að auki verður ekki annað séð en að honum hafi verið í lófa lagið að leggja fram uppdrætti af skíðasvæðinu þar sem fram kæmu upplýsingar um staðsetningu skíðabrauta, skíðalyftu, afstöðu pallsins til almennra skíðaleiða á svæðinu, snjólag á staðnum og fleiri atriði sem nauðsynleg eru til að leggja mat á atvik að slysi áfrýjanda. Á framangreint einkum við þegar metin er þörf fyrir merkingar og hversu ljós sú hætta hafi verið sem fólst í að renna sér á skíðum að pallinum og stökkva af honum. Raunar er fram komið að sérstakar merkingar hafi verið einhvers staðar við umræddan pall en þær ekki verið fyrir hendi þann dag er slysið varð. Hvorki er upplýst hvar þær voru nákvæmilega staðsettar né hvernig þeim var að öðru leyti háttað. Að öllu þessu virtu verður stefndi Ísafjarðarbær talinn bera skaðabótaábyrgð á tjóni áfrýjanda.

Fallist er á með héraðsdómi að áfrýjandi hafi sýnt af sér gáleysi er hann renndi sér fram af umræddum stökkpalli eða upphækkun án þess að kanna áður aðstæður, en á stöðum sem þessum má búast við ýmsum hættum. Af þeim sökum verður hann látinn bera helming tjóns síns sjálfur.

Ekki er tölulegur ágreiningur um útreikning kröfu áfrýjanda og verður stefndi Ísafjarðarbær því dæmdur til að greiða honum 5.781.381 krónu með vöxtum eins og greinir í dómsorði.

Rétt þykir að stefndi Ísafjarðarbær greiði áfrýjanda hluta af málskostnaði hans í héraði og einnig hluta af málskostnaði áfrýjanda fyrir Hæstarétti, sem rennur í ríkissjóð, en gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði allt eins og í dómsorði greinir. Málskostnaður milli áfrýjanda og stefnda Súðavíkurhrepps fellur niður bæði í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Stefndi, Súðavíkurhreppur, er sýkn af kröfu áfrýjanda, A-kk-ef S-kk-ef G-kk-ef.

Stefndi, Ísafjarðarbær, greiði áfrýjanda 5.781.381 krónu, með 4,5 % ársvöxtum af 1.924.632 krónum frá 19. mars 2002 til 1. september sama ár, en af 5.781.381 krónu frá þeim degi til 26. febrúar 2004, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi, Ísafjarðarbær, greiði áfrýjanda 300.000 krónur í málskostnað í héraði. Stefndi, Ísafjarðarbær, greiði 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti, sem renni í ríkissjóð. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningslaun lögmanns hans, 500.000 krónur. Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur að öðru leyti niður.