365/2006

C var ákærður fyrir að hafa slegið X og Y hnefahögg í andlit þeirra með þeim afleiðingum að X hlaut meðal annars blæðingu á bakvið vinstri hljóðhimnu og inn í höfuðkúpu og Y nefbrotnaði. Þegar litið var til framburðar vitna auk staðfestingar á því að C var staddur í miðbæ Reykjavíkur nóttina sem árásin átti sér stað þótti komin fram lögfull sönnun fyrir því að C hafi veitt X og Y framangreinda áverka. Brot C var talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með vísan til sakaferils C og þess að brot hans var alvarlegt og ófyrirleitið var refsing hans ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 30. júní 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt nýtt sakavottorð ákærða, fyllra en það sem lá fyrir héraðsdómi. Frá árinu 1985 hefur ákærði 13 sinnum gengist undir dómsáttir eða hlotið dóma fyrir ýmis brot áður en til máls þess kom, sem hér um ræðir. Þar á meðal hefur hann þrívegis hlotið dóma hér á landi vegna líkamsárása, þ.e. 1991 og 1995 (tveir dómar) auk þess sem hann var dæmdur fyrir líkamsárás í Danmörku 1996 eins og kemur fram í héraðsdómi.

Tveir lögreglumenn höfðu afskipti af Y laust fyrir klukkan fimm að morgni 5. september 2004 við Laugaveg 31 í Reykjavík og fluttu hann á slysadeild Landspítala, Háskólasjúkrahús, vegna áverka í andliti svo sem lýst er í héraðsdómi. Kom fram hjá Y í samtali við lögreglumennina að hann og félagi hans hefðu sætt árás þá skömmu áður. A, sem var á vettvangi, tjáði lögreglumönnunum að árásarmaðurinn væri ákærði í máli þessu. Við yfirheyrslu fyrir dómi skýrðu lögreglumennirnir frá því að þeir hefðu rætt við mann, sem setið hefði á tröppum þarna á vettvangi, en hann hefði ekki viljað þiggja hjálp þeirra. Kom í ljós síðar að þetta var X, en hann kom á slysadeild 7. september 2004 og lagði fram kæru á hendur ákærða 23. sama mánaðar. Y gaf fyrst skýrslu hjá lögreglu 9. febrúar 2005. Ákærði var ekki kallaður til yfirheyrslu hjá lögreglu fyrr en 3. mars 2005 og verður að telja að það hafi dregist úr hófi fram. Þetta þykir þó ekki hafa staðið í vegi þess að málið hlyti fullnægjandi rannsókn og að efnisdómur yrði á það lagður.

Í héraðsdómi er ítarlega gerð grein fyrir atvikum máls og framburði ákærða og vitna. Hefur ákærði neitað sök og sagst hafa verið heima hjá sér á þeim tíma, er umræddur atburður á að hafa orðið, en hann hafi fyrr um nóttina verið á veitingahúsi í miðborginni. X ber hins vegar að er hann gekk niður Laugaveg með nokkrum öðrum hafi ákærði, sem hann þekkti, komið aftan að sér. Þeir hafi lent í rifrildi en hann viti ekki annað af sér eftir það en að hann hafi legið í götunni og muni ekkert fyrr en að kvöldi næsta dags. A, Y og E, sem voru með X umrætt sinn, hafa allir borið að þeir hafi séð ákærða slá X þannig að hann féll í götuna. Í framburði A kom fram að X hefði skollið með höfuðið ofan í gangstéttina og hafi ekki hreyft sig í nokkurn tíma. Eftir að hann hafi rankað við sér hafi hann staðið upp og gengið nokkur skref en síðan sest niður „alveg kolruglaður“. Kvaðst A hafa rætt það við lögreglumennina, er komu á vettvang, hvort ekki væri rétt að fara með X á spítala, en þeir hafi sagt að ekki væri hægt að gera það gegn vilja hans. Kvaðst A síðan hafa farið með hann heim til hans, en X bjó við Klapparstíg. Fram kom og hjá Y að X hefði misst meðvitund eftir að hann féll.

Y bar að eftir að ákærði hefði slegið X niður hefði hann, þ.e. Y, tekið upp síma til að hringja í lögreglu en ákærði hefði þá elt hann og slegið í andlit hans. E staðfesti þessa frásögn Y. A segist hafa skynjað að ákærði var að elta Y en hann hafi ekki séð ákærða kýla hann. Taldi hann hins vegar að það hefði ekki farið á milli mála að hann hefði gert það.

Ekki verður talið að neitt hafi komið fram í málinu, sem renni stoðum undir þá fullyrðingu ákærða, að ofangreind vitni hafi í hefndarskyni sammælst um að bera rangar sakir á hann. Að þessu öllu virtu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður niðurstaða hans um sök ákærða staðfest. Þegar litið er til læknisvottorðs um áverka á X, sem rakið er í héraðsdómi, og þess sem fram hefur komið hjá vitnum verður á það fallist með héraðsdómara, að atlaga ákærða að honum hafi verið þess eðlis að heimfæra beri hana undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Einnig er staðfest niðurstaða hans um heimfærslu árásar ákærða á Y til refsiákvæða. Þá verður ákvörðun hans um refsingu ákærða og greiðslu sakarkostnaðar staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, sem tiltekin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur á að vera óraskaður.

Ákærði, C-x-x R-x-x O-x-x, greiði áfrýjunarkostnað málsins, samtals 336.072 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, R-kk-ef A-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur.