arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
494/2016

Ágreiningur aðila laut að uppgjöri vegna starfsloka A hjá B ehf. Að virtum atvikum málsins var fallist á með A að hún ætti kröfu á hendur B ehf. fyrir ótekið orlof og vangoldin laun. Þá var hafnað gagnkröfu B ehf. um bætur vegna ólögmæts brotthvarfs A úr starfi og um endurgreiðslu ofgreidds launaauka. Var B ehf. gert að greiða A ógreiddar eftirstöðvar orlofsfjár að frádregnum hluta af kröfu B ehf. vegna ofgreidds launauka.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 25. apríl 2016. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 8. júní 2016 og var áfrýjað öðru sinni 4. júlí sama ár. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefndu, en til vara að fjárhæð kröfunnar verði lækkuð. Þá krefst áfrýjandi þess að stefndu verði gert að greiða sér annars vegar 347.995 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. ágúst 2013 til greiðsludags og hins vegar 881.280 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. sömu laga frá 15. júlí 2013 til 20. janúar 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laganna frá þeim degi til greiðsludags. Einnig krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Birtingur útgáfufélag ehf., greiði stefndu, A-kvk-þgf I-kvk-þgf H-kvk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
498/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að varnaraðili skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. ágúst 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 1. ágúst 2017, þar sem felld var úr gildi ákvörðun sóknaraðila 26. júlí sama ár um að varnaraðili skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind ákvörðun hans verði staðfest.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt upplýsingum úr þjóðskrá hafa foreldrar varnaraðila og brotaþoli, A, flutt lögheimili sitt á tiltekið heimilisfang í Reykjavík, en varnaraðili hefur skráð lögheimili í [...]. Af hálfu varnaraðila er því haldið fram að hann og [...] hafi flutt dvalarstað sinn til Reykjavíkur, en brotaþoli dvelji enn á fyrra lögheimili sínu í [...].

Í hinum kærða úrskurði er gerð grein fyrir þeirri sérfræðimeðferð sem varnaraðili hefur þegið eftir að hann upplýsti sjálfur um ætluð brot sín. Þar kemur einnig fram að ekki liggi fyrir að hann hafi brotið gegn [...] síðan í apríl 2016 og að hann hyggist á þessu skólaári hefja nám við menntaskóla utan Reykjavíkur þar sem hann muni dvelja á heimavist. Hann hefur lagt fram gögn um að umsókn sín um dvöl á heimavist skólans hafi verið samþykkt.

Með framangreindum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin er með virðisaukaskatti eins og í dómorði greinir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, T-kk-ef Á-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
499/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála en gæsluvarðhaldinu markaður skemmri tími, sbr. 4. mgr. sömu greinar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. ágúst 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. ágúst 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 1. september 2017 klukkan 10. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Hæstaréttar 11. júlí 2017 í máli nr. 450/2017 var því slegið föstu að fullnægt væri skilyrðum til þess að varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Frá þeim tíma hefur ekkert komið fram í málinu sem haggar þeirri niðurstöðu. Samkvæmt 4. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 er ekki heimilt að úrskurða sakborning til að sæta gæsluvarðhaldi lengur en tólf vikur nema mál hafi verið höfðað gegn honum eða brýnir rannsóknarhagsmunir krefjist þess, sbr. a. lið 1. mgr. Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 5. júní 2017, í upphafi vegna rannsóknarhagsmuna, sbr. a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, en frá 9. sama mánaðar með stoð í 2. mgr. sömu lagagreinar. Mál hefur ekki verið höfðað á hendur varnaraðila. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur með þeirri breytingu að gæsluvarðhaldinu verður eigi markaður lengri tími en í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 28. ágúst 2017 klukkan 16.
504/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. ágúst 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. ágúst 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 7. september 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanni verði beitt í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili sætt gæsluvarðhaldi frá 28. apríl 2017, fyrst á grundvelli rannsóknarhagsmuna, sbr. a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, en með stoð í 2. mgr. sömu lagagreinar frá 19. maí sama ár. Ákæra var gefin út í málinu 10. júlí 2017, þar sem varnaraðila og öðrum manni er gefið að sök stórfellt fíkniefnalagabrot samkvæmt 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að þeir hafi staðið saman að innflutningi á 2.963,64 g af MDMA, sem hafði að meðaltali 80% styrkleika, ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest að fullnægt sé skilyrðum til þess að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur, en þar sem varnaraðili sætir gæsluvarðhaldi er brýnt að málinu verði hraðað eins og kostur er, sbr. 1. mgr. 171. gr. laga nr. 88/2008, 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 6. gr. samnings um verndun mannréttinda og mannfrelsis, sbr. lög nr. 62/1994 um mannréttindasáttmála Evrópu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
505/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. ágúst 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. ágúst 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 7. september 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanni verði beitt í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili sætt gæsluvarðhaldi frá 28. apríl 2017, fyrst á grundvelli rannsóknarhagsmuna, sbr. a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, en með stoð í 2. mgr. sömu lagagreinar frá 19. maí sama ár. Ákæra var gefin út í málinu 10. júlí 2017, þar sem varnaraðila og öðrum manni er gefið að sök stórfellt fíkniefnalagabrot samkvæmt 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að þeir hafi staðið saman að innflutningi á 2.963,64 g af MDMA, sem hafði að meðaltali 80% styrkleika, ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni.

Með dómum Hæstaréttar 24. maí 2017 í máli nr. 323/2017 og 21. júní 2017 í máli nr. 394/2017 var því slegið föstu að fullnægt væri skilyrðum til þess að varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi með vísan til 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Í málinu er ekkert fram komið sem haggar þeirri niðurstöðu. Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur, en þar sem varnaraðili sætir gæsluvarðhaldi er brýnt að málinu verði hraðað eins og kostur er, sbr. 1. mgr. 171. gr. laga nr. 88/2008, 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 6. gr. samnings um verndun mannréttinda og mannfrelsis, sbr. lög nr. 62/1994 um mannréttindasáttmála Evrópu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
507/2016

Í febrúar 2009 gaf J út skuldabréf til L hf. og gerðist P ábyrgðarmaður þess. Bú J var tekið til gjaldþrotaskipta í desember 2011 og lauk skiptum í mars 2012. Í ágúst 2014 hóf L hf. innheimtuaðgerðir á hendur P sem ábyrgðarmanni og í desember sama ár gaf hann út skuldabréf til L hf. til uppgjörs á ábyrgð sinni. Í málinu krafðist P þess að síðargreint skuldabréf yrði ógilt og L hf. gert að greiða sér tilgreinda fjárhæð sem hann hafði greitt umfram skyldu. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var með vísan til 3. mgr. 165. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. talið að skuldbinding J samkvæmt skuldabréfinu frá febrúar 2009 hefði fallið niður fyrir fyrningu tveimur árum frá skiptalokum þrotabús hans. Að virtri 7. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda var sami fyrningarfrestur talinn gilda um P sem ábyrgðarmann skuldarinnar. Hefði krafa L hf. á hendur P því verið fallin niður fyrir fyrningu þegar bankinn hóf innheimtuaðgerðir sínar í ágúst 2014. Að þessu gættu og með hliðsjón af yfirlýsingu L hf. við flutning málsins fyrir Hæstarétti var jafnframt talið að skuldbinding P samkvæmt skuldabréfinu frá desember 2014 væri niður fallin og að hann ætti rétt á þeirri endurgreiðslu sem hann krafðist.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. júlí 2016. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti lýsti áfrýjandi yfir að verði komist að þeirri niðurstöðu að skuldbinding stefnda samkvæmt skuldabréfi útgefnu 10. febrúar 2009 hafi fallið niður fyrir fyrningu sé viðurkennt að skuldbinding samkvæmt skuldabréfinu sem stefndi gaf út 29. desember 2014 skuli falla niður og eigi þá stefndi rétt á þeirri endurgreiðslu sem hann geri kröfu um. Að þessu gættu og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Ógilt er skuldabréf að fjárhæð 4.000.000 krónur, útgefið 29. desember 2014 af stefnda, P-kk-þgf K-kk-þgf, til áfrýjanda, Landsbankans hf.

Áfrýjandi greiði stefnda 515.764 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. apríl 2016 til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjandi greiði stefnda 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
515/2016

G var sakfelld fyrir fjársvik og umferðarlagabrot. Að virtum sakaferli G og með hliðsjón af 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing hennar ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. júlí 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærðu verði þyngd.

Ákærða krefst þess að refsing hennar verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður dæmd til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærða, G-x-x S-kvk-nf G. S-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 204.067 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur.
516/2016

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa ráðist á A og slegið hana ítrekað með krepptum hnefa í andlit, bak og brjóstkassa með þeim afleiðingum meðal annars að hún hlaut mar í andliti og sár á augabrún. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í ákvörðun ákæruvalds um að höfða málið fælist beiting þess á valdheimildum á grundvelli laga og gæti hún eðli máls samkvæmt ekki sætt endurskoðun dómstóla. Til refsimildunar var litið til þess að X hafði ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Til refsiþyngingar var hins vegar horft til þess að brotið hafði beinst gegn eiginkonu hans, sbr. 3. mgr. 70. gr. laga nr. 19/1940. Var refsing X ákveðin fangelsi í 90 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 11. júlí 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað, að þessu frágengnu að hann verði sýknaður af kröfu ákæruvaldsins og loks að refsing verði milduð.

Af hálfu ákærða eru bæði frávísunarkrafa hans og krafa um ómerkingu hins áfrýjaða dóms reistar á því að héraðsdómari hafi átt að taka efnislega afstöðu til þess hvort fyrir hendi hafi verið almenningshagsmunir samkvæmt 2. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 til útgáfu ákæru í máli þessu. Ákæruvaldið mat það svo að almenningshagsmunir krefðust þess að mál þetta yrði höfðað. Sú ákvörðun felur í sér beitingu ákæruvalds á valdheimildum á grundvelli laga og getur eðli máls samkvæmt ekki sætt endurskoðun dómstóla, sbr. meðal annars dóma Hæstaréttar 14. mars 2011 í máli nr. 140/2011 og 26. október 2011 í máli nr. 578/2011. Verður framangreindum kröfum ákærða því hafnað.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður ekki litið til yfirlýsingar brotaþola um andstöðu sína við höfðun málsins. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 382.416 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, M-kk-ef B-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur.
516/2017

Kæra X til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. ágúst 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. ágúst 2017, sem mun hafa verið birtur varnaraðila 14. sama mánaðar, þar sem staðfest var ákvörðun dómsmálaráðuneytisins frá 17. maí 2017 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kærumálskostnaður greiddur úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Í 24. gr. laga nr. 13/1984 segir að úrskurðir, sem kveðnir eru upp samkvæmt lögunum, sæti kæru til Hæstaréttar samkvæmt almennum reglum laga um meðferð sakamála. Í 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála er svo fyrir mælt að í skriflegri kæru til héraðsdómara skuli greint frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæran er reist á. Í kæru varnaraðila er í engu vikið að þeim ástæðum, sem kæran er reist á, en eftir fortakslausum fyrirmælum laganna stoðar ekki að þær komi fram í greinargerð sem fylgir kærunni. Samkvæmt þessu eru slíkir annmarkar á henni að ekki verður hjá því komist að vísa málinu frá Hæstarétti.

Eftir þessum málsúrslitum eru ekki efni til að dæma kærumálskostnað.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
518/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. ágúst 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. ágúst 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 31. ágúst 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
519/2016

K og M deildu um forsjá tveggja sona sinna, umgengnisrétt og lögheimili. Komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu, með tilliti til þess að þau væru bæði hæf til að fara með forsjána, að K færi ein með forsjá A en M færi einn með forsjá B og að umgengni skyldi vera jöfn. Í dóm Hæstaréttar var vísað til þess að í hinum áfrýjaða dómi, sem skipaður hafði verið sérfróðum meðdómsmönnum, hefði verið lagt heildarmat á aðstæður drengjanna og foreldra þeirra og skipan forsjár og umgengnisréttar ákveðin á þann veg sem best hafði verið talið samræmast hag þeirra og þörfum. Var því niðurstaða héraðsdóms staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. júlí 2016. Hún krefst þess að sér verði falin forsjá sonar síns og stefnda, A, og að umgengni hans og bróður hans B, við stefnda verði ákveðin þannig að þeir verði hjá honum frá föstudegi til mánudags aðra hverja viku, frá klukkan 12 á jóladag til sama tíma 27. desember ár hvert og um önnur hver áramót frá klukkan 12 á gamlársdag til klukkan 18 á nýársdag. Að öðru leyti verði umgengni eins og tiltekið er í hinum áfrýjaða dómi. Þá verði stefndi dæmdur til að greiða áfrýjanda einfalt meðlag. Loks krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms en til vara að forsjá drengjanna verði sameiginleg, lögheimili A verði hjá stefnda en lögheimili B hjá áfrýjanda. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í hinum áfrýjaða dómi, sem kveðinn var upp með sérfróðum meðdómsmönnum, var lagt heildarmat á aðstæður drengjanna og foreldra þeirra og skipan forsjár og umgengnisréttar ákveðin á þann veg sem best var talið samræmast hag þeirra og þörfum. Ekki eru efni til að hnekkja niðurstöðu héraðsdóms. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann því staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanna hennar, Þ-kvk-ef S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 800.000 krónur, og Þ-kvk-ef I. J-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 500.000 krónur.
51/2017

M var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. og 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í heitum potti brotið gegn blygðunarsemi A og B með því að hafa viðhaft við þá kynferðislegt tal auk þess að hafa áreitt A kynferðislega með því að toga í buxnastreng á sundbuxum hans. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að M hafði ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Var refsing M ákveðin fangelsi í 2 mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða A 300.000 krónur og B 200.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. desember 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu og að einkaréttarkröfum verði vísað frá héraðsdómi, til vara að refsing hans verði milduð og hann sýknaður af einkaréttarkröfum, en að því frágengnu að einkaréttarkröfur verði lækkaðar.

Brotaþolinn A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 800.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Brotaþolinn B krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða, heimfærslu brota til refsiákvæða, refsingu og skilorðsbindingu hennar.

Brot þau, sem ákærði er sakfelldur fyrir, eru til þess fallin að valda brotaþolum miska. Á hinn bóginn skortir mjög gögn til stuðnings bótakröfum. Samkvæmt því verða miskabætur brotaþolans A ákveðnar 300.000 krónur og brotaþolans B 200.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþolanna, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að ákærði, M-kk-nf S-kk-nf, greiði A 300.000 krónur og B 200.000 krónur í báðum tilvikum með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 903.670 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, H-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns framangreindra brotaþola, E-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 248.000 krónur.