410/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa S um að henni yrði heimilað að fá nánar tilgreinda lausafjármuni tekna úr vörslum Þ og fengna sér með beinni aðfarargerð. Málavextir voru þeir að er S rýmdi íbúðarhúsnæði, sem hún hafði á leigu hjá Þ, flutti hún búslóð sína í geymsluhúsnæði sem Þ útvegaði henni. Er S óskaði eftir því við Þ að fá aðgang að geymsluhúsnæðinu til að taka þaðan búslóðina, krafði Þ hana um greiðslu vegna vangreiddrar húsaleigu fyrir íbúðarhúsnæðið, viðgerða á því og hreingerninga, auk tryggingar fyrir greiðslu vegna frekari viðgerða. Hafnað var þeirri viðbáru Þ að S hefði sett honum búslóð sína að handveði til tryggingar kröfum, sem hann teldi sig geta reist á leigumála þeirra um íbúðarhúsnæði. Þá var Þ ekki talið heimilt eins og atvikum máls var háttað að halda fyrir S búslóð hennar til tryggingar ógreiddum geymslukostnaði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júní 2011, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að henni yrði heimilað að fá nánar tiltekna lausafjármuni tekna úr vörslum sóknaraðila og fengna sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um aðfarargerð og henni gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði hafði varnaraðili á leigu hjá sóknaraðila íbúðarhúsnæði, sem hún mun hafa rýmt 31. desember 2010. Óumdeilt er að varnaraðili hafi þá flutt búslóð sína í geymsluhúsnæði, sem sóknaraðili útvegaði henni, en það mun vera í eigu Álftavatns ehf., sem varnaraðili staðhæfir að sóknaraðili sé fyrirsvarsmaður fyrir. Fyrir liggur að varnaraðili óskaði eftir því við sóknaraðila 19. janúar 2011 að fá aðgang að geymsluhúsnæðinu til að taka þaðan búslóðina, sem hann svaraði með kröfu um greiðslu á samtals 475.000 krónum vegna vangreiddrar húsaleigu fyrir íbúðarhúsnæðið, viðgerða á því og hreingerninga, auk þess að krefjast tryggingar fyrir greiðslu á um 600.000 krónum vegna frekari viðgerða. Af þessu reis ágreiningur, sem varð til þess að varnaraðili leitaði 7. mars 2011 eftir heimild héraðsdóms til að fá muni sína í fyrrnefndu geymsluhúsnæði afhenta sér með innsetningargerð, en í hinum kærða úrskurði eru þessir munir taldir í einstaka atriðum.

Sóknaraðili hefur ekki borið því við að máli þessu sé ranglega beint að sér sem vörslumanni munanna, sem varnaraðili krefst að fá afhenta. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hafnað þeirri viðbáru sóknaraðila að varnaraðili hafi sett honum búslóð sína að handveði til tryggingar kröfum, sem hann telur sig geta reist á áðurnefndum leigumála þeirra um íbúðarhúsnæði. Um þá málsástæðu sóknaraðila að hann njóti haldsréttar í munum varnaraðila vegna ógreiddrar leigu fyrir geymsluhúsnæðið er þess að gæta að í orðsendingu, sem lögmaður sóknaraðila beindi til lögmanns varnaraðila 15. febrúar 2011, sagði meðal annars að „ekki hefur því verið haldið fram að um haldsrétt sé að ræða í eigum umbj. þíns.“ Til þess verður og að líta að varnaraðili óskaði sem áður segir eftir því 19. janúar 2011 að fá aðgang að geymsluhúsnæðinu til að taka þaðan búslóðina, sem hafði þá verið geymd þar skemur en í þrjár vikur. Samkvæmt reikningi Álftavatns ehf. á hendur sóknaraðila, sem hann hefur lagt fram, virðist hann hafa greitt félaginu sem svarar 37.000 krónum á mánuði fyrir leigu á 20 m2 í geymsluhúsnæðinu, sem ætla verður að sóknaraðili telji að nýttir séu undir búslóð varnaraðila. Óumdeilt virðist vera í málinu að varnaraðili eigi kröfu á hendur sóknaraðila út af ofgreiddri hlutdeild í reikningum vegna orkukaupa fyrir íbúðarhúsnæðið að fjárhæð rúmlega 23.000 krónur, sem hún bauð honum 26. janúar 2011 að jafna á móti skuld vegna leigu á geymsluhúsnæði. Að þessu virtu getur sóknaraðili hvað sem öðru líður ekki borið því við að honum sé heimilt að halda fyrir varnaraðila búslóð hennar til tryggingar ógreiddum geymslukostnaði.

Sóknaraðili hefur bæði í héraði og fyrir Hæstarétti gert fyrirvara um „réttmæti upptalningar varnaraðila á þeim munum, sem hann krefst innsetningar í“, svo sem segir í greinargerð sóknaraðila hér fyrir dómi. Þetta hefur hann í engu skýrt frekar eða rökstutt. Að þessu gættu og öðru því, sem að framan greinir, verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er litið til þess að kæra í máli þessu er að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Þ-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, S-kvk-þgf R-kvk-þgf, 400.000 krónur í kærumálskostnað.