534/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. október 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. september 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 7. október 2008 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Hinn kærði úrskurður er byggður á því að varnaraðili sé grunaður um að eiga aðild að innflutningi fíkniefna sem komu til Seyðisfjarðar með farþegaskipinu Norrænu 2. september 2008. Munu fíkniefnin hafa fundist í bifreið manns sem lögregla handtók og sætir hann nú rannsókn vegna málsins. Það athugist að í hinum kærða úrskurði er sagt að efnin hafi fundist í bifreið „sem kærði hafi verið með“ og er þar sýnilega átt við manninn sem handtekinn var en ekki varnaraðila. Grunsemdir sóknaraðila um aðild varnaraðila að þessum innflutningi byggist á því að í fórum mannsins sem handtekinn var hafi fundist símanúmer varnaraðila, símanúmer móður hans í Þýskalandi sem og manns sem talinn er búa með henni. Þá hafi fundist á heimili varnaraðila pappírar þar sem nöfn móður hans og sambýlismanns hennar hafi verið að finna. Loks byggist grunur lögreglu á því að maðurinn sem handtekinn var 2. september 2008 hafi borið um að hafa komið til Íslands í apríl 2008 og hafi varnaraðili þá sótt hann til Seyðisfjarðar. Varnaraðili segist aldrei hafa ferðast innanlands á Íslandi út fyrir höfuðborgarsvæðið og segist ekki þekkja handtekna manninn. Segir hann hugsanlegt að þeir hafi hist á skemmtistað fyrr á árinu og skipst á símanúmerum eins og hann telur algengt að samlandar geri við slík tækifæri. Þá kveðst varnaraðili ekki þekkja manninn sem talinn er búa með móður hans og ekki heldur kannast við miðann sem fannst á heimili hans en taldi hugsanlegt að móðir hans hefði skilið hann þar eftir, þegar hún hafi verið í heimsókn hjá honum fyrr á árinu.

Sóknaraðili hefur ekki með sakbendingu eða á annan hátt freistað þess að sanna að varnaraðili segi ósatt um kynni sín af manni þeim sem handtekinn var 2. september 2008 og segir að varnaraðili hafi sótt sig til Seyðisfjarðar í apríl 2008. Sóknaraðili hefur á hinn bóginn lagt fyrir Hæstarétt nýjar vitnaskýrslur um að varnaraðili þekki bæði handtekna manninn og þann mann sem sagður er búa með móður varnaraðila. Með þessum gögnum þykir sóknaraðili hafa leitt líkur að því að varnaraðili segi ósatt um þetta.

Samkvæmt 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 er það skilyrði gæsluvarðhalds að fram sé kominn rökstuddur grunur um að sakborningur hafi framið verknað sem fangelsisrefsing er lögð við. Af gögnum málsins, og þá einkum nefndum framburðarskýrslum sem lagðar hafa verið fyrir Hæstarétt, verður fallist á með sóknaraðila að fram sé kominn rökstuddur grunur í skilningi lagaákvæðisins um aðild varnaraðila að innflutningi fíkniefnanna. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.