761/2013

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar á ný þar sem í dóminum hefði ekki verið vikið að breytingu sem gerð var á kröfugerð B þess efnis að F yrði gert að greiða henni málskostnað án tillits til gjafsóknar sem henni hafði verið veitt. Þá hefði hvorki verið tekin afstaða til þess hvað greiða ætti B vegna málflutningsþóknunar lögmanns hennar né verið mælt fyrir um skyldu til að greiða annan gjafsóknarkostnað úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. desember 2013 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst þess að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 135.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 45.000 krónum frá 11. júlí 2011 til 6. janúar 2012, 90.000 krónum frá þeim degi til 3. júlí sama ár og 135.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann sýknu af kröfu gagnáfrýjanda um að viðurkennt verði að henni sé óskylt að vera félagsmaður í aðaláfrýjanda. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 16. janúar 2014. Hún krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um annað en málskostnað, sem hún krefst í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Aðaláfrýjandi höfðaði mál þetta 7. janúar 2013 á hendur gagnáfrýjanda til heimtu skuldar vegna ógreiddra félagsgjalda hennar, sem hann kvað hafa verið á gjalddaga 11. júlí 2011, 6. janúar 2012 og 3. júlí sama ár og numið 45.000 krónum hverju sinni. Gagnáfrýjandi tók til varna gegn þeirri kröfu og höfðaði jafnframt gagnsök, þar sem hún krafðist þess að viðurkennt yrði að sér væri óskylt að vera félagsmaður í aðaláfrýjanda. Við aðalmeðferð málsins í héraði 9. október 2013 lagði gagnáfrýjandi fram bréf innanríkisráðuneytisins 8. sama mánaðar, þar sem henni var veitt gjafsókn í málinu. Því til samræmis breytti hún dómkröfum sínum við munnlegan flutning málsins á þann veg að hún krafðist þess að aðaláfrýjanda yrði gert að greiða sér málskostnað án tillits til gjafsóknarinnar.

Að framangreindri breytingu á dómkröfum gagnáfrýjanda var ekki vikið í hinum áfrýjaða dómi. Þar var aðaláfrýjandi dæmdur til að greiða henni málskostnað, en að réttu lagi hefði átt að kveða á um að málskostnaðinn skyldi greiða í ríkissjóð. Hvorki var tekin afstaða til þess hvað greiða ætti gagnáfrýjanda vegna málflutningsþóknunar lögmanns hennar né var mælt þar fyrir um skyldu til að greiða annan gjafsóknarkostnað úr ríkissjóði. Vegna þessa galla á hinum áfrýjaða dómi er óhjákvæmilegt að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar á ný.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður ekki dæmdur, en allur gjafsóknarkostnaður gagnáfrýjanda vegna meðferðar málsins hér fyrir dómi skal greiðast úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, sem ákveðin er eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar á ný.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður gagnáfrýjanda, B-kvk-ef B-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 400.000 krónur.