arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
177/2006

Lagt var fyrir héraðsdómara að taka til efnismeðferðar kröfu R um dómkvaðningu matsmanna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærð er ákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 24. mars 2006, þar sem dómari ákvað að matsmenn skyldu dómkvaddir á grundvelli matsbeiðni sóknaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinni kærðu ákvörðun verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka til efnismeðferðar mótmæli varnaraðila er lúta að efni matsbeiðni ríkislögreglustjóra 9. nóvember 2005 með áorðnum breytingum.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hinnar kærðu ákvörðunar.

Með dómi Hæstaréttar 14. mars 2006 í máli nr. 109/2006 var lagt fyrir héraðsdómara að taka til meðferðar beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanna, en héraðsdómari hafði hafnað beiðninni af þeirri ástæðu að lög nr. 19/1991 heimiluðu ekki dómkvaðningu matsmanna á rannsóknarstigi opinbers máls. Tók héraðsdómari að öðru leyti ekki afstöðu til mótmæla varnaraðila við efni matsbeiðninnar. Eins og forsendur dóms Hæstaréttar og dómsorð bera með sér var ekki tekin afstaða til efnislegra athugasemda varnaraðila við matsbeiðni, en talið að ekkert væri því til fyrirstöðu að dómkvaðningar matsmanna yrði beiðst á þessu stigi máls. Verður hin kærða ákvörðun því felld úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanna til efnislegrar meðferðar.

Dómsorð:

Hinn kærða ákvörðun er felld úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanna til efnislegrar meðferðar.
179/2006

Skilyrði þóttu fyrir hendi til að X yrði í stað gæsluvarðhalds gert að sæta vistun á viðeigandi stofnun samkvæmt lokamálslið 110. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. mars 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans en þó ekki lengur en til fimmtudagsins 8. júní 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með sóknaraðila að fram sé kominn sterkur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um brot gegn 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eða 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Af gögnum málsins má ráða að hnífur sá sem beitt var sé með 10,5 sm löngu blaði en hann stóð á kafi upp að hjöltum í efra baki brotaþola við komu á sjúkrahús. Er ljóst að tilviljun ein hafi ráðið að áverki sá sem brotaþoli hlaut var ekki lífshættulegur. Verður því staðfest sú ályktun héraðsdóms að í málinu séu fyrir hendi skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi.

Eins og nánar er rakið í hinum kærða úrskurði liggur fyrir í málinu niðurstaða geðrannsóknar T-kk-ef Z-kk-ef geðlæknis á varnaraðila. Með vísan til þess sem þar greinir verður að telja að fyrir liggi í málinu fullnægjandi gögn um að skilyrði séu fyrir hendi til að varnaraðila verði í stað gæsluvarðhalds gert að sæta vistun á viðeigandi stofnun samkvæmt lokamálslið 110. gr. laga nr. 19/1991 þar til dómur gengur í máli hans, þó ekki lengur en til fimmtudagsins 8. júní 2006 kl. 16.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti vistun á viðeigandi stofnun þar til dómur gengur í máli hans, þó ekki lengur en til fimmtudagsins 8. júní 2006 kl. 16.
17/2006

E var gefið að sök að hafa ekið bifreið sviptur ökuréttindum ævilangt. E neitaði að hafa ekið bifreiðinni umrætt sinn og fékk framburður hans stoð í framburði eiginkonu hans fyrir dómi. Héraðsdómur mat framburð hennar með hliðsjón af tengslum hennar við E. Með hliðsjón af framburði tveggja lögreglumanna þótti ekki varhugavert að telja sannað að E hafi ekið bifreiðinni sviptur ökurétti umrætt sinn, og þótti ekkert fram komið í málinu sem drægi úr trúverðugleika þessa framburðar þeirra. Með hliðsjón af sakaferli E og dómvenju var refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf B-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 27. desember 2005 að ósk ákærða, en jafnframt af hálfu ákæruvalds til staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms en þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst sýknu af kröfu ákæruvalds.

Með ákæru sýslumannsins á Selfossi 10. júní 2005 var ákærða gefið að sök að hafa aðfaranótt laugardagsins 9. apríl sama ár ekið bifreiðinni KK 543 sviptur ökuréttindum ævilangt norður Breiðumörk í Hvergerði og niður Laufskóga að húsi nr. 34. Sakarferill ákærða er réttilega rakinn í héraðsdómi að öðru leyti en því að ekki er getið dóms Hæstaréttar á bls. 1220 í dómasafni réttarins árið 1999 þar sem staðfestur var dómur Héraðsdóms Suðurlands 29. október 1998.

Með þessari athugasemd verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf I-kk-nf K-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins samtals 207.417 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, Ó-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
185/2006

Talið var heimilt að leggja fram í opinberu máli, vottorð sálfræðings byggð á  viðtölum við ætlaða brotaþola og jafnframt að heimilt væri að leiða sálfræðinginn sem vitni til að staðfesta vottorðin.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. mars 2006, þar sem fallist var á kröfur sóknaraðila, annars vegar um að honum teldist heimilt að leggja fram í opinberu máli á hendur varnaraðila tvö vottorð V-kvk-ef E-kvk-ef, sálfræðings, og hins vegar að heimilt væri að leiða hana sem vitni fyrir dóminn til að staðfesta vottorðin. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að framangreindri kröfu sóknaraðila verði hafnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
186/2006

H krafðist skaðabóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna haldlagningar á traktorsgröfu við leit sem gerð var á jörðinni S vegna gruns um að refsivert brot hefði verið framið með undanskoti eigna nafngreinds hlutafélags sem tekið hafði verið til gjaldþrotaskipta. Í héraðsdómi var talið að uppfyllt hefðu verið skilyrði laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála til haldlagningar gröfunnar. Hins vegar hefði ekki verið tilefni til eins langrar haldlagningar og raun varð og ætti H því rétt á bótum úr hendi Í. Þar sem H hafði ekki lagt fram gögn um fjárhagslegt tjón sitt vegna umræddrar haldlagningar voru honum dæmdar bætur að álitum, auk þess sem fallist var á kröfu hans um bætur vegna aksturskostnaðar. Þóttu bætur til hans í heild hæfilega ákveðnar 88.000 krónur. Í Hæstarétti var niðurstaða héraðsdóms staðfest með þeirri athugasemd að H hefði ekki sýnt fram á að hann hefði vegna halds á umræddri gröfu beðið fjárhagslegt tjón vegna afnotamissis eða orðið af leigutekjum fyrir hana.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. apríl 2006. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 3.032.270 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. júní 2003 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, án tillits til gjafsóknar sem hann nýtur á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu krefur áfrýjandi stefnda bóta vegna tjóns sem hann telur sig hafa beðið við það að lagt var hald á traktorsgröfu við leit sem gerð var á jörðinni Skarðsá í Dalabyggð í júní 2003 vegna gruns um að refsivert brot hefði verið framið með undanskoti eigna nafngreinds hlutafélags, sem tekið hafði verið til gjaldþrotaskipta í janúar sama ár. Málsatvikum er nánar lýst í héraðsdómi.

Áfrýjandi hefur ekki sýnt fram á að hann hafi vegna halds á umræddri gröfu beðið fjárhagslegt tjón vegna afnotamissis eða þess að hann hafi orðið af leigutekjum fyrir hana. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur, enda hefur honum ekki verið gagnáfrýjað af stefnda.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Hnúki skógræktarfélag, greiði stefnda, íslenska ríkinu, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 250.000 krónur.
187/2006

Kærur á úrskurði héraðsdómara um að dómkveðja skyldi matsmann á grundvelli 1. mgr. 63. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála voru of seint fram komnar og var málinu því vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 27. mars 2006, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 23. mars 2006, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila á grundvelli 1. mgr. 63. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála um dómkvaðningu matsmanns til að framkvæma mats- og skoðunargerð um nánar tilgreind atriði í tengslum við eldsvoða að A 29. janúar 2004. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og synjað verði um framangreinda dómkvaðningu. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og að framan greinir var hinn kærði úrskurður kveðinn upp 23. mars 2006. Fram kemur í þingbók að lögmenn varnaraðila hafi mætt við uppkvaðninguna. Jafnframt var bókað að varnaraðilar tækju sér lögmæltan kærufrest. Kærur þeirra eru dagsettar og áritaðar um móttöku í héraðsdómi 27. mars 2006. Var þá liðinn sá þriggja sólarhringa kærufrestur, sem mælt er fyrir um í 2. mgr. 144. gr. laga nr. 19/1991 og verður málinu því vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
18/2006

S var ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni og sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa lagt til tveggja lögreglumanna með hnífi er lögreglan hafði afskipti af honum á heimili hans. Þá var hann ákærður fyrir eignaspjöll og hótanir, sem beindust gegn barnsmóður hans, foreldrum hennar og bróður. Í héraðsdómi þótti sannað að S hefði gerst sekur um þau brot, sem hann var ákærður fyrir, og var hann dæmdur í 18 mánaða fangelsi og til greiðslu skaðabóta. Fyrir Hæstarétti krafðist hann ómerkingar héraðsdóms en ella sýknu af ákæru um brot gegn valdstjórninni og sérstaklega hættulega líkamsárás. Ekki þótti efni til að hnekkja mati héraðsdómara um að dómurinn þyrfti ekki að vera fjölskipaður. Þá hefðu ekki verið færð fram rök í málinu, sem veittu líkur fyrir því að mat héraðsdómara um sönnunargildi munnlegs framburðar vitna kynni að hafa verið rangt. Var ómerkingarkröfunni því hafnað og héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 15. desember 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til nýrrar meðferðar. Til vara krefst hann sýknu af kröfum ákæruvalds samkvæmt II. kafla ákæru. Að þessu frágengnu er þess krafist að honum verði ekki gerð refsing, verði hann sakfelldur samkvæmt II. kafla ákæru, en ella að refsing verði milduð og hún skilorðsbundin.

Krafa ákærða um ómerkingu er reist á því að héraðsdómur hefði átt að vera fjölskipaður samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála með áorðnum breytingum og að mat hans á sönnunargildi munnlegs framburðar vitna kunni að vera rangt þannig að úrslitum ráði. Ákvæði 1. mgr. 5. gr. laga nr. 19/1991 felur í sér heimild til að ákveða að þrír héraðsdómarar skuli skipa dóm í máli ef sýnt þykir að niðurstaða kunni að verulegu leyti að ráðast af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi. Eins og sönnunargögnum er háttað þykir ekki tilefni til að hnekkja mati héraðsdóms að þessu leyti. Þá hafa ekki verið færð fram rök í málinu, sem veita líkur fyrir því að mat héraðsdómara um sönnunargildi munnlegs framburðar vitna kunni að vera rangt þannig að einhverju skipti um úrslit málsins. Ómerkingarkröfu ákærða er því hafnað.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf E-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 419.465 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 373.500 krónur.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif
193/2006

Bifreið K var tekin í heimildarleysi frá heimili hans að kvöldi 6. janúar 2005. Rétt fyrir miðnætti fannst bifreiðin og hafði þá verið kveikt í henni. K krafði V um greiðslu á grundvelli húftryggingar þeirrar sem hann hafði keypt hjá V. Samkvæmt 1. gr. vátryggingarskilmála V, í liðnum um þjófnað, er ábyrgð félagsins háð því skilyrði að bifreiðar séu læstar. K lýsti því yfir hjá lögreglu í kæru sinni vegna þjófnaðarins að bifreið sín hefði verið ólæst. Hvílir því á honum að sanna að sú yfirlýsing hans hafi verið röng. Var ekki talið að honum hefði tekist sú sönnun. K byggði einnig á því að íkveikja bifreiðarinnar teldist sjálfstæður tjónsatburður. Ekki var fallist á þá málsástæðu enda var kveikt í bifreiðinni í beinu framhaldi af töku hennar. Var V því sýknað af kröfu K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 5. apríl 2006. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða honum 700.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 6. janúar 2005 til 26. febrúar sama ár og með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði eins og málið væri ekki gjafsóknarmál og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Bifreið áfrýjanda var tekin í heimildarleysi frá heimili hans á milli klukkan 19.00 og 23.00 að kvöldi 6. janúar 2005. Klukkan 23.45 gaf áfrýjandi skýrslu hjá lögreglu. Bifreiðin fannst klukkan 23.46 illa brunnin og ljóst var að áður hafði verið unnið á henni skemmdarverk. Samkvæmt 1. gr. vátryggingarskilmála húftryggingar þeirrar, sem áfrýjandi hafði keypt hjá stefnda, var bifreiðin tryggð fyrir ýmsum þar nánar tilgreindum atvikum, meðal annars áakstri, veltu, hruni, eldsvoða, skemmdarverki og þjófnaði. Aðila málsins greinir á um hvort hér hafði átt sér stað einn tjónsatburður eða fleiri. Líkur aukast á að unnar verði skemmdir á bifreið sé hún tekin ófrjálsri hendi. Bifreiðin er þá komin úr vörslu eiganda og í hendur manna sem engra hagsmuna hafa að gæta og hafa jafnvel skemmdarverk í hyggju. Í því tilviki sem hér um ræðir voru miklar skemmdir unnar á bifreiðinni í beinu framhaldi af töku hennar. Verður lagt til grundvallar dómi að beint samhengi hafi verið þar á milli. Er því um einn tjónsatburð að ræða í skilningi vátryggingarskilmálanna. Samkvæmt 1. gr. þeirra, í liðnum um þjófnað, er ábyrgð félagsins háð því skilyrði að bifreið hafi verið læst. Með því að áfrýjandi lýsti því yfir hjá lögreglu í kæru sinni vegna þjófnaðar bifreiðarinnar að hún hefði verið ólæst, hvílir á honum að sanna að sú yfirlýsing hans hafi verið röng. Hefur honum ekki tekist það og verður fallist á niðurstöðu héraðsdóms um þetta atriði. Af öllu framangreindu leiðir að hinn áfrýjaði dómur verður staðfestur.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skulu aðilar bera hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
196/2006

A höfðaði mál gegn L og krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun L um að leggja niður stöðu hans. Jafnframt gerði hann kröfu til greiðslu miskabóta. A taldist ekki hafa sýnt fram á lögvarða hagsmuni sína af því að fá dóm fyrir fyrri kröfu sinni sérstaklega þar sem ekki varð skorið úr kröfu hans um greiðslu miskabóta án þess að tekin yrði afstaða til lögmætis ákvörðunar um niðurlagningu stöðu hans. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um frávísun framangreindrar kröfu um ógildingu á ákvörðun um að leggja  stöðu A niður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 29. mars 2006 um að vísa frá dómi kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila um að felld verði úr gildi ákvörðun varnaraðila 5. janúar 2004 um niðurlagningu stöðu sóknaraðila og uppsögn hans, en varnaraðili var í dómnum sýknaður af kröfu sóknaraðila um miskabætur vegna fyrrgreindrar ákvörðunar. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka framangreinda dómkröfu hans til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar á frávísunarákvæði héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða dóms verður staðfest ákvæði hans um frávísun framangreindrar dómkröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hið kærða ákvæði héraðsdóms um frávísun dómkröfu sóknaraðila, A-kk-ef G-kk-ef, á hendur varnaraðila, Landspítala-háskólasjúkrahúsi, er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.
201/2006

Hafnað var kröfu B um að A yrði gert að gangast undir mannerfðafræðilega rannsókn á nýjan leik til sönnunarfærslu í faðernismáli, en fyrir lágu tvær rannsóknir sem útilokuðu að A væri faðir B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. mars 2006 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að gangast undir mannerfðafræðilega rannsókn að nýju til að kanna hvort hann geti verið faðir sóknaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 15. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að framangreind krafa hans verði tekin til greina. Þá krefst hann þess aðallega að varnaraðila verði gert að greiða sér kærumálskostnað, en til vara að honum verði ákvörðuð þóknun úr ríkissjóði með heimild í 11. gr. laga nr. 76/2003.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Við lýsingu málavaxta í hinum kærða úrskurði er missagt, að niðurstaða blóðflokkarannsóknar árið 1976 hafi staðfest að þáverandi eiginmaður móður sóknaraðila væri faðir hans. Hið rétta er að niðurstaðan útilokaði ekki að svo gæti verið, svo sem athugasemd var gerð um í dómi Hæstaréttar 19. janúar 2006 í máli nr. 27/2006.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Ekki verður talið að 11. gr. laga nr. 76/2003 eigi við um málskostnað sóknaraðila og eru því ekki efni til að taka til greina kröfu hans um að ríkissjóður greiði þóknun lögmanns hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, B, greiði varnaraðila, A, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
204/2006

S höfðaði mál á hendur Ó, sem mætti ekki við þingfestingu og var það því tekið til dóms sem útivistarmál. Ekki var fallist á að forföll Ó við þingfestingu málsins gætu talist lögmæt og var kröfu hans um endurupptöku því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 31. mars 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að mál varnaraðila á hendur honum, sem dómtekið var 8. sama mánaðar, yrði endurupptekið samkvæmt 4. mgr. 97. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Kæruheimild er í i. lið 1. mgr. 143. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að endurupptaka verði heimiluð og varnaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ó-kk-nf Ó-kk-nf, greiði varnaraðila, S-kk-þgf K-kk-þgf H-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
206/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. apríl 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 5. maí 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.