130/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu Í hf. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að óumdeilt væri að krafa Í hf. á hendur A ehf. á grundvelli lánssamnings væri í vanskilum án tillits til þess hvort um hefði verið að ræða lán í erlendum myntum eða íslenskum krónum bundið gengi erlendra gjaldmiðla. Ekki var talið skipta máli þótt A ehf. hefði leitað endurupptöku árangurslausrar fjárnámsgerðar sem var grundvöllur kröfu Í hf. um að A ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta. A ehf. var ekki talið hafa sýnt fram á að félagið væri fært um að standa full skil á skuldbindingum sínum sbr. upphafsorð 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. febrúar 2013, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili reisir kröfu sína um gjaldþrotaskipti á búi sóknaraðila á því að hann eigi kröfu á hendur honum samkvæmt skuldabréfi 15. september 2006 útgefnu til forvera varnaraðila, en skilmálum þess og breytingum á þeim er nánar lýst í hinum kærða úrskurði. Með aðilum er ágreiningur um hvort um sé að ræða skuldabréf í erlendum gjaldmiðlum eða hvort lánið hafi verið í íslenskum krónum bundið gengi erlendra gjaldmiðla. Hvað sem því líður er óumdeilt að skuldabréfið er í vanskilum, enda hefur sóknaraðili ekki staðið skil á greiðslum miðað við þann skilning á bréfinu sem hann heldur fram í málinu.

Hinn 16. október 2012 fór að kröfu varnaraðila fram árangurslaust fjárnám hjá sóknaraðila að honum fjarstöddum og er krafa um gjaldþrotaskipti studd við þá gerð, sbr. 1. töluliður 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991. Engu breytir um heimild til að krefjast gjaldþrotaskipta á grundvelli þeirrar gerðar þótt sóknaraðili hafi eftir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar leitað endurupptöku gerðarinnar með bréfi til sýslumanns 20. febrúar 2013 þar sem sóknaraðili telji sig nú geta bent á eignir til fjárnáms. Aftur á móti getur sóknaraðili varist kröfu um gjaldþrotaskipti á grundvelli gerðarinnar með því að sýna fram á að hann sé fær um að standa full skil á skuldbindingum sínum þegar þær koma í gjalddaga eða verði það innan skamms tíma, sbr. upphafsorð 2. mgr. 65. gr. laganna. Í þeim efnum er alls ófullnægjandi fyrir sóknaraðila að benda á tilteknar fasteignir án þess að upplýsa um verðmæti þeirra eða þær skuldbindingar sem á þeim hvíla. Jafnframt hefur sóknaraðili í engu greint frá tekjum sínum eða hvernig honum sé kleift að efna skuldbindingar sínar. Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili ekki leitt í ljós gjaldfærni sína og því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Annco ehf., greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.