268/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu SPRON um að felld yrði úr gildi nánar tilgreind ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík um úthlutun söluverðs fasteignarinnar S í Reykjavík við nauðungarsölu. Talið var að héraðsdómi hefði ekki verið unnt að komast að þeirri niðurstöðu sem greindi í hinum kærða úrskurði nema taka afstöðu til þeirrar málsástæðu SPRON að sú lögveðskrafa sem aðilar deildu um, hefði verið fyrnd. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. apríl 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um aðallega að fella úr gildi en til vara að breyta ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 15. september 2009, þar sem hann hafnaði að mestu kröfu sóknaraðila um breytingu á frumvarpi 5. mars 2009 um úthlutun söluverðs efri hæðar fasteignarinnar að Strýtuseli 15 í Reykjavík. Kæruheimild er í 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný. Til vara krefst hann þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og frumvarpi sýslumannsins í Reykjavík breytt þannig að kröfu varnaraðila samkvæmt 4. tölulið frumvarpsins verði hafnað, en að því frágengnu að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili bar mál þetta undir Héraðsdóm Reykjavíkur 23. september 2009, innan frests samkvæmt 52. gr., sbr. 51. gr. laga nr. 90/1991. Hann lagði fram greinargerð af sinni hálfu við fyrirtöku málsins 20. nóvember 2009. Af hálfu varnaraðila var lögð fram greinargerð á dómþingi 18. desember 2009. Við sama tækifæri lagði sóknaraðili fram tölvubréf lögmanns síns til héraðsdómara 14. desember 2009, þar sem hann meðal annars tók fram að hann vísaði til tveggja tilgreindra dóma Hæstaréttar „og 4. mgr. 48. gr. laga 26/1994 um fjöleignarhús þar sem segir að lögveð falli niður ef því er ekki fylgt eftir með lögsókn eða því lýst við nauðungarsölu innan árs frá stofnun þess.“ Kemur fram í tölvubréfinu að lögmanni varnaraðila hafi verið sent afrit þess. Í greinargerð varnaraðila er um fyrningu lögveðsréttar aðeins tekið fram „að með því að lýsa kröfu sinni í söluandvirði fasteignarinnar við nauðungarsöluna hafi stefndi (sic) rofið fyrningu lögveðsins, eins og kveðið er á um í 4. mgr. 48. gr. laganna.“

Krafa sóknaraðila um ómerkingu hins kærða úrskurðar er á því byggð að þar hafi ekki verið tekin afstaða til framangreindrar málsástæðu hans um fyrningu sem hafi verið réttilega fram borin í héraði og varnaraðilar hafi ekki mótmælt á þeim grunni að of seint væri fram komin. Samkvæmt 2. mgr. 77. gr. laga nr. 90/1991 verður almennum reglum um meðferð einkamála beitt við meðferð mála samkvæmt XIII. kafla laganna. Verður fallist á með sóknaraðila að ekki hafi verið unnt að komast að þeirri niðurstöðu sem greinir í hinum kærða úrskurði nema tekin væri afstaða til nefndrar málsástæðu. Það var ekki gert og verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Ekki eru efni til að taka til greina kröfu sóknaraðila um málskostnað í héraði sem kemur til úrlausnar þar við framhald meðferðar málsins. Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærumálskostnaður fellur niður.