arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
319/2000

B og einkahlutafélagið J leigðu áfrýjandanum Á húsnæði, vélar, tæki o.fl. með skriflegum leigusamningi. B krafði S, Á og G um greiðslu samkvæmt víxli, sem settur hafði verið til tryggingar leigugreiðslum. Víxileyðublaðið hafði verið útfyllt meðal annars með útgáfudegi og gjalddaga og gert að fullgildum víxli í merkingu 1. og 2. gr. víxillaga nr. 93/1933. Bar B að það hefði verið gert þegar leigugreiðslur hefðu verið komnar í veruleg vanskil. Áfrýjendur töldu að B hefði verið óheimilt að fylla víxileyðublaðið út án samþykkis J. Talið var að hvorum leigusalanum um sig hefði verið það heimilt, enda hefði sá réttur ekki verið takmarkaður þannig í leigusamningnum að þeim hefði borið að gera það saman. Með vísan til þess og forsendna héraðsdóms var niðurstaða hans um greiðsluskyldu áfrýjenda því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 18. ágúst 2000 og krefjast sýknu af dómkröfum stefnda, auk málskostnaðar úr hans hendi í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Meðal gagna málsins er leigusamningur 30. júní 1997, þar sem stefndi og Jón Bakan ehf. leigðu áfrýjandanum Á-kk-þgf F-kk-þgf J-kk-þgf til þriggja ára húsnæði að Nýbýlavegi 14 í Kópavogi ásamt vélum, tækjum o.fl., eins og nánar greinir í samningnum. Í 6. gr. hans sagði jafnframt að til tryggingar umsömdum greiðslum skyldi leigutakinn afhenda tryggingarvíxil að fjárhæð 1.350.000 krónur og væri leigusölum heimilt að innheimta víxilinn í heild eða að hluta ef leigutaki vanefndi greiðslur samkvæmt samningnum. Hafa málsaðilarnir lagt fram nokkur bréf, sem fóru milli leigutaka og leigusala á miðju ári 1999 vegna leigugreiðslna, sem stefndi heldur fram að hafi þá verið komnar í veruleg vanskil. Er óumdeilt að áðurnefnt víxileyðublað hafi þá verið útfyllt með útgáfudegi og gjalddaga og gert að fullgildum víxli í merkingu 1. og 2. gr. víxillaga nr. 93/1933, eins og nánar er lýst í héraðsdómi.

Fyrir Hæstarétti hafa áfrýjendur skýrt málsástæðu sína um umboðsskort stefnda þannig að báðir leigusalarnir hafi þurft að standa sameiginlega að því að gera skjalið að fullgildum víxli og innheimta hann. Vísa þeir um það til 10. gr. víxillaga og dóms Hæstaréttar í dómasafni 1998, bls. 979. Varðandi þessa málsástæðu er þess að gæta að stefndi og Jón Bakan ehf. veittu viðtöku umræddu víxilskjali frá áfrýjandanum Á-kk-þgf vegna lögskipta þeirra. Verður hvorum leigusalanum talið heimilt að neyta þess réttar til að fylla út og innheimta víxilinn, sem leigusamningurinn veitir þeim, enda er sá réttur ekki takmarkaður í samningnum með þeim hætti að báðir verði að eiga hlut að því. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur skulu greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, S-kvk-nf F-kvk-nf, Á-kk-nf F-kk-nf J-kk-nf og G-kvk-nf R. J-kvk-nf greiði óskipt stefnda, Bónusvídeó ehf., 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
339/2000

"Í kjallara er leki er kemur í gegnum vegg á suðurhlið.  Lekastaður er fyrir neðan jarðvegsyfirborð ásamt gluggaopi er múrað hefur verið upp í.  Búið var að grafa skurð með hliðinni og fram að steyptri stétt.  Engin regnvatnslögn er við húsvegg og engar jarðlagnir voru sjáanlegar til að taka á móti regnvatni gegnum niðurfallsrör.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 31. ágúst 2000. Hún krefst þess að stefnda verði dæmd til að greiða sér 595.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 25. júní 1999 til greiðsludags. Þá krefst hún aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að hann verði felldur niður.

Stefnda krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur með þeirri breytingu að innborgun áfrýjanda 31. ágúst 2000 að fjárhæð 927.035 krónur og 10. október 2000 að fjárhæð 14.676 krónur komi til frádráttar þeirri kröfu, sem henni var dæmd í héraði. Til vara krefst stefnda þess að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti er fram komið að 31. ágúst 2000 greiddi áfrýjandi stefndu 927.035 krónur og 10. október sama árs 14.676 krónur. Með því telur áfrýjandi sig hafa greitt kröfu stefndu samkvæmt kaupsamningi þeirra um fasteignina Njálsgötu 39b í Reykjavík. Standi þá eftir af kröfu stefndu í gagnsök í héraði fé, sem áfrýjandi hafi haldið eftir af umsömdum greiðslum og svari til kostnaðar af viðgerð á fasteigninni samkvæmt matsgerð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um annað en málskostnað, að teknu tilliti til greiðslna áfrýjanda, sem að framan er getið. Verður áfrýjandi dæmd til að greiða stefndu málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem er ákveðinn í einu lagi eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, U-kvk-nf M-kvk-nf G-kvk-nf, greiði stefndu, G-kvk-þgf H-kvk-þgf, 1.114.310 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af 14.310 krónum frá 1. ágúst 1998 til 15. nóvember sama árs, en af 1.114.310 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 927.035 krónum, sem áfrýjandi greiddi 31. ágúst 2000, og 14.676 krónum, sem hún greiddi 10. október sama árs.

Áfrýjandi greiði stefndu samtals 450.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
33/2001

H kærði þá niðurstöðu héraðsdóms að L skyldi fá úthlutun af söluverði fasteignar við nauðungarsölu í stað H. Byggði H kröfu sína til úthlutunar á skuldabréfi sem hann átti og tryggt var með veði í fasteigninni. Fallist var á að skuldabréfið hefði verið gefið út til málamynda og gæti H ekki byggt rétt á því við úthlutunina. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. janúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 3. janúar 2001, þar sem ákvörðun sýslumannsins á Akureyri 5. október 2000 um að hafna mótmælum varnaraðila gegn því að sóknaraðili fengi úthlutað af söluverði fasteignarinnar að Einholti 6a á Akureyri samkvæmt frumvarpi sýslumanns til úthlutunar 22. ágúst sama árs var breytt á þann veg að varnaraðili fengi úthlutun af söluverðinu í stað sóknaraðila. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fyrrnefnd ákvörðun sýslumanns verði staðfest. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

Fallist verður á með héraðsdómara að veðskuldabréf sóknaraðila, sem um ræðir í málinu, hafi verið gert til málamynda og þannig ekki ætlað að hafa áhrif gagnvart skuldaranum samkvæmt efni sínu, svo og að sóknaraðila hafi mátt vera þetta kunnugt. Af þeim sökum getur ekki komið til þess að úthlutað verði af söluverði fasteignarinnar að Einholti 6a til greiðslu kröfu samkvæmt veðskuldabréfinu. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Hólafélagið ehf., greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
34/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. janúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. janúar sl., þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 30. janúar nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
351/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi var staðfestur með vísan til b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. september 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. september 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 28. september kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði í stað gæsluvarðhalds gert að sæta farbanni, en til þrautavara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og fram kemur í úrskurði héraðsdóms er varnaraðili grunaður um að hafa ásamt öðrum manni átt aðild að fjársvikabrotum hér á landi, sem varðað geti fangelsisrefsingu. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður að hafna kröfu um áframhaldandi gæsluvarðhald á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt gögn um rannsókn, sem fram fór hjá lögreglunni á Keflavíkurflugvelli, á vegabréfi er fannst í fórum varnaraðila. Var þar komist að þeirri niðurstöðu að vegabréfið væri falsað með þeim hætti að plastfilmu á því hafi verið lyft og í það sett mynd af varnaraðila. Hefur ekki tekist að sannreyna hver varnaraðili er. Varnaraðili er erlendur ríkisborgari og stundar hvorki atvinnu né á fjölskyldu hér á landi. Hefur ekkert komið fram sem styður að ekki megi ætla að hann muni hafa hug á að halda af landi brott gefist honum færi á því, en ekki verður fallist á að nægilegt sé til að koma í veg fyrir það að varnaraðili hafi ekki í höndum vegabréf eða hann verði látinn sæta banni við för úr landi. Með hliðsjón af þessu er nauðsynlegt að tryggja nærveru varnaraðila með áframhaldandi gæsluvarðhaldi og verður því að fallast á kröfu sóknaraðila á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
352/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi var staðfestur með vísan til b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. september 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. september 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 28. september 2001 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði í stað gæsluvarðhalds gert að sæta farbanni.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og fram kemur í úrskurði héraðsdóms er varnaraðili grunaður um að hafa ásamt öðrum manni átt aðild að fjársvikabrotum hér á landi, sem varðað geti fangelsisrefsingu. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður að hafna kröfu um áframhaldandi gæsluvarðhald á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt gögn um rannsókn, sem fram fór hjá lögreglunni á Keflavíkurflugvelli, á tveimur vegabréfum er fundust í fórum varnaraðila. Var þar komist að þeirri niðurstöðu að bæði vegabréfin væru fölsuð, meðal annars með þeim hætti að plastfilmu á þeim hefði verið lyft og í þau sett mynd af varnaraðila. Hefur ekki tekist að sannreyna hver varnaraðili er. Erlent fæðingarvottorð, sem varnaraðili hefur aflað að utan og lagt fyrir Hæstarétt, fær því ekki breytt. Varnaraðili er erlendur ríkisborgari og stundar hvorki atvinnu né á fjölskyldu hér á landi. Hefur ekkert komið fram sem styður að ekki megi ætla að hann muni hafa hug á að halda af landi brott gefist honum færi á því, en ekki verður fallist á að nægilegt sé til að koma í veg fyrir það að varnaraðili hafi ekki í höndum vegabréf eða hann verði látinn sæta banni við för úr landi. Með hliðsjón af þessu er nauðsynlegt að tryggja nærveru varnaraðila með áframhaldandi gæsluvarðhaldi og verður því að fallast á kröfu sóknaraðila á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
357/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur með þeirri athugasemd að ekki væri fallist á að það eitt að lögregla varðveitti nú vegabréf, sem X hafði undir höndum er hann var handtekinn, nægði til að varna honum þannig för úr landi að beita mætti farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. september 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. september 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 19. október nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði í stað gæsluvarðhalds gert að sæta farbanni, en til þrautavara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ekki verður fallist á með varnaraðila að það eitt að lögreglan varðveiti nú vegabréf, sem hann hafði undir höndum þegar hann var handtekinn 14. september 2001, nægi til að varna honum þannig för úr landi að beita megi farbanni í stað gæsluvarðhalds á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
359/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi var staðfestur með vísan til c. liðar 1. mgr. 103. gr., sbr. 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. september 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. september 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi meðan áfrýjunarfrestur varir í máli, sem ákæruvaldið hefur höfðað gegn honum, en þó eigi lengur en til mánudagsins 22. október n.k. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í máli ákæruvaldsins gegn varnaraðila, sem kveðinn var upp 24. september 2001, var hann sakfelldur fyrir tvö ránsbrot og tvær tilraunir til ráns. Var refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár. Í dóminum var einnig dæmd með eins mánaðar fangelsisrefsing hans, er hann hlaut með dómi 9. desember 1999 fyrir skjalafals. Sú refsing var skilorðsbundin í tvö ár og var varnaraðili talinn hafa rofið skilorð dómsins með framangreindum brotum. Með vísan til c. liðar 1. mgr. 103. gr., sbr. 106. gr. laga nr. 19/1991, sbr. einnig dóm Hæstaréttar 18. júlí 2001 í máli nr. 271/2001, verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
360/2001

Kærumáli var vísað frá Hæstarétti, þar sem efni kæru var ekki í samræmi við fyrirmæli 145. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. september 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. september 2001, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að honum yrði heimilað að fá nafngreint barn málsaðila tekið með beinni aðfarargerð úr umráðum varnaraðila og fært sér. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Hún krefst einnig kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt fyrir Hæstarétti.

Í fyrrnefndri kæru sóknaraðila sagði eftirfarandi:

„Með heimild í 4. mgr. 84. gr. aðfararlaga kæri ég f.h. gerðarbeiðanda til Hæstaréttar úrskurð héraðsdóms í málinu nr. A-191/2001:

[M]

gegn

[K]

sem kveðinn var upp 12. september 2001.

Kærugjald, kr. 11.500, fylgir hjálagt. Nánari rökstuðningur krafna verður sendur í greinargerð til Hæstaréttar. Vegna eðlis málsins og brýnnar þarfar um málshraða er þess óskað að þegar í stað verði hafist handa um endurritun skýrslna sem teknar voru fyrir héraðsdómi.”

Samkvæmt 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 gilda um kæru í máli, sem rekið hefur verið fyrir héraðsdómi samkvæmt 13. kafla laganna, sömu reglur og um kæru í almennu einkamáli, þar á meðal um kæruna sjálfa. Fer þannig um efni kærunnar eftir því, sem segir í 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt þessu ber að greina í kærunni dómsathöfnina, sem er kærð, kröfu um breytingu á dómsathöfninni og ástæður, sem kæran er reist á. Í fyrrgreindri kæru sóknaraðila er getið hins kærða úrskurðar. Þar er á hinn bóginn engin krafa gerð um breytingu á honum og ekki tilgreindar ástæður að baki kærunni. Eins og kæra sóknaraðila er úr garði gerð verður ekki hjá því komist að vísa málinu frá Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti, en um gjafsóknarkostnað varnaraðila hér fyrir dómi fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 100.000 krónur.
369/2001

X var grunaður um að hafa átt aðild að umfangsmiklu fíkniefnamisferli. Úrskurður héraðsdóms um að hann skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðs 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. september 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. október nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu sóknaraðila um að honum verið gert að sæta gæsluvarðhaldi, en til vara að hann verði þess í stað dæmdur til að þola farbann. Að því frágengnu krefst varnaraðili þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími en kveðið er á um í hinum kærða úrskurði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fyrir héraðsdómi krafðist sóknaraðili þess að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 19. október 2001 kl. 16. Með úrskurði héraðsdóms var krafa um gæsluvarðhald tekin til greina, en lengd þess markaður skemmri tími, en krafist hafði verið.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, en sóknaraðili hefur ekki kært hann fyrir sitt leyti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
36/2001

X var ákærður fyrir tilraun til þjófnaðar. Var honum gefið að sök að hafa í fjögur skipti reynt að brjótast inn í fyrirtæki í auðgunarskyni. Var hann sakfelldur fyrir að hafa reynt það í þrígang en í einu tilviki þótti það ekki fyllilega sannað. Með hliðsjón af löngum brotaferli X var honum gert að sæta fangelsi í 12 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 17. janúar 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 40.000 krónur.
370/2000

A var stefnt í héraði til réttargæslu sem kaupsamningshafa eignar er M krafðist lögveðréttar í. Ekki voru gerðar sjálfstæðar kröfur á hendur A, en hann krafðist þess í greinargerð að kröfum um lögveðrétt yrði hafnað. Héraðsdómur staðfesti lögveðrétt í eignarhlutanum og A áfrýjaði dómnum til Hæstaréttar. Var málinu vísað frá Hæstarétti með þeim athugasemdum að A hefði ekki gerst meðalgöngumaður í málinu í héraði með greinargerð sinni. Hann hefði því ekki orðið aðili að því og héraðsdómur ekki hljóðað á hendur honum. Með því hefði hann ekki heimild til áfrýjunar málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. október 2000 að fengnu áfrýjunarleyfi og krefst þess að að hnekkt verði staðfestingu héraðsdóms á lögveðrétti í 23,52% húseignarinnar Seljabraut 54 í Reykjavík, sem auðkennd er sem M-0201 í þinglýsingabókum. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti úr hendi stefnda.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að héraðsdómur verði staðfestur. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjanda máls þessa var stefnt í héraði til réttargæslu, en stefndi var Hótel Egilsstaðir ehf., sem verið hafði þinglýstur eigandi að 23,52% húseignarinnar Seljabraut 54. Útivist varð af hálfu þess félags. Ekki voru gerðar sjálfstæðar kröfur á hendur áfrýjanda, en þinglýst hafði verið kaupsamningi hans og fyrrgreinds félags um eignina. Krafðist hann þess í greinargerð að hafnað yrði kröfu um staðfestingu lögveðs í umræddri fasteign.

Ekki verður talið að áfrýjandi hafi með greinargerð sinni í héraði gerst meðalgöngumaður í málinu samkvæmt 20. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varð hann því ekki aðili að því, sbr. 2. mgr. 21. gr. sömu laga og hljóðaði héraðsdómur ekki á hendur honum. Með því að hann var ekki aðili málsins hefur hann ekki heimild til áfrýjunar héraðsdóms samkvæmt 1. mgr. 151. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 5. gr. laga nr. 38/1994. Ber því að vísa málinu frá Hæstarétti.

Rétt þykir að áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjandi, A-kk-nf T-kk-nf, greiði stefnda, Miðbúðinni hf., 75.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.