317/2005

G, Ó og S kröfðust viðurkenningar á bótaskyldu Í vegna tjóns sem A móðir þeirra varð fyrir í kjölfar sýkingar í baki sem starfsfólki Í yfirsást að greina og veita meðferð við í framhaldi af rannsókn 2. desember 1997. Í héraðsdómi var margt talið benda til þess að ef gripið hefði verið til viðeigandi rannsókna í desember 1997 hefði mátt sjá sýkingu þá sem leiddi til þess að A var lögð inn á sjúkrahús í mars 1998. Sönnunarbyrði um að svo hefði ekki verið var lögð á Í og taldi héraðsdómur þá sönnun ekki hafa tekist. Þar sem Í hafði ekki leitað mats dómkvaddra manna eða lagt fram önnur gögn til að hnekkja þessari niðurstöðu héraðsdóms var hún staðfest. Talið var að með mati læknis Tryggingastofnunar ríkisins hefðu verið leiddar nægar líkur að því að A hefði orðið fyrir líkamstjóni sem Í gæti borið skaðabótaábyrgð á. Var því fallist á kröfu G, Ó og S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. júlí 2005 og krefst þess að hann verði sýknaður af kröfu stefndu. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefnandi í héraði var A-kvk-nf Þ-kvk-nf G-kvk-nf. Hún lést 9. júlí 2005. Stefndu, sem eru erfingjar eftir hana, hafa lokið einkaskiptum á dánarbúinu og tekið við aðild málsins.

Viðurkenningarkrafa stefndu lýtur að bótaskyldu áfrýjanda vegna líkamstjóns, sem A-kvk-nf Þ-kvk-nf hafi orðið fyrir „í kjölfar sýkingar í baki sem starfsfólki Landspítala fyrir mistök yfirsást að greina og meðhöndla samkvæmt upplýsingum sem fram komu í niðurstöðum beinaskanns sem framkvæmt var á Landspítalanum þann 2. desember 1997.“ Undir þá rannsókn gekkst A-kvk-nf Þ-kvk-nf samkvæmt tilvísun sérfræðings í bæklunarlækningum, sem hugðist athuga á þennan hátt hvort spenging á hrygg, sem A-kvk-nf Þ-kvk-nf gekkst undir á árinu 1995, hafi gengið úr skorðum og valdið einkennum, sem gáfu henni tilefni til að leita til hans. Við þessa rannsókn komu fram vísbendingar um svokallaða upphleðslu í baki Ö-kvk-ef Þ-kvk-ef. Sérfræðingurinn, sem hér átti í hlut, taldi að rannsóknin gæfi ekki til kynna að spenging á hrygg Ö-kvk-ef Þ-kvk-ef hefði aflagast eða að sýking væri þar í beini. Við svo búið var rannsókninni lokið án þess að kannað væri frekar af hverju upphleðsla þessi stafaði. Í mars 1998 greindist á hinn bóginn við frekari rannsókn sýking í mjúkvef í baki Ö-kvk-ef Þ-kvk-ef. Hún gekkst þá undir aðgerð og var komist þannig fyrir sýkinguna. Héraðsdómur var skipaður sérfróðum meðdómsmönnum. Þá greindi á um læknisfræðileg atriði, sem um er deilt í málinu, og skilaði annar þeirra séráliti.

Áfrýjandi reisir sýknukröfu sína á því að ósannað sé að A-kvk-nf Þ-kvk-nf hafi haft sýkingu í baki 2. desember 1997. Ekkert samband sé milli ástands hennar á þeim tíma og sýkingar þeirrar, sem greinst hafi í mars 1998. Því hafi engin yfirsjón orðið af hálfu starfsmanna hans, sem leitt geti til þess að sönnunarbyrði verði felld á hann í máli þessu.

Í héraðsdómi var komist að þeirri niðurstöðu að ekki yrði aflað frekari gagna um þá upphleðslu í baki Ö-kvk-ef Þ-kvk-ef, sem fram kom við rannsókn í desember 1997. Sýkingin, sem greindist og var upprætt í mars 1998, gæti hafa verið blóðborin og myndast mjög hratt, en það yrði ekki talið sannað. Margt benti einnig til þess að um hafi verið að ræða sýkingu, sem sennilega hefði mátt sjá í desember 1997, hefði verið gripið til viðeigandi rannsókna. Sönnunarbyrði um að svo hafi ekki verið var lögð á áfrýjanda, þar sem eðlileg viðbrögð í desember 1997 hefðu að líkindum leitt til þess að betri vitneskja lægi fyrir um upphleðsluna og hvort þar hafi verið um sýkingu að ræða. Þar sem sú sönnun hafi ekki tekist yrði við það að miða að sýkinguna hefði mátt uppræta þegar í desember 1997. Áfrýjandi hefur ekki leitað mats dómkvaddra manna eða lagt fram önnur gögn til þess að hnekkja þessari niðurstöðu héraðsdóms. Eru því ekki efni til annars en að staðfesta hana.

Með málsókn þessari hefur verið neytt heimildar í 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að leita að svo stöddu dóms eingöngu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu áfrýjanda. Ekkert læknisfræðilegt mat á örorku Ö-kvk-ef Þ-kvk-ef fór fram utan mats læknis Tryggingastofnunar ríkisins 5. mars 2001 vegna greiðslna úr sjúklingatryggingu, sem lýst er í héraðsdómi. Með því mati hafa stefndu leitt nægar líkur að því að A-kvk-nf Þ-kvk-nf hafi orðið fyrir líkamstjóni, sem áfrýjandi geti verið skaðabótaskyldur fyrir. Stendur fyrrgreint lagaákvæði því ekki í vegi að taka megi til greina kröfu stefndu, en með því er þá aðeins leyst úr um skaðabótaskyldu án þess að neinu sé slegið föstu um í hvaða mæli A-kvk-nf Þ-kvk-nf kunni að hafa orðið fyrir tjóni.

Samkvæmt framangreindu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir. Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Viðurkennd er skaðabótaskylda áfrýjanda, íslenska ríkisins, vegna líkamstjóns, sem A-kvk-nf Þ-kvk-nf G-kvk-nf hlaut sökum meinsemdar í baki, sem starfsmönnum Landspítalans fyrir mistök yfirsást að greina og veita meðferð við í framhaldi af rannsókn, sem þar var gerð 2. desember 1997.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjandi greiði stefndu, G-kvk-þgf Ó-kvk-þgf H-kvk-þgf, Ó-kvk-þgf F-kvk-þgf H-kvk-þgf og S-kk-þgf M-kk-þgf H-kk-þgf, hverju fyrir sig 100.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif