5/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var þeirri kröfu húsfélags að fá B borinn út úr íbúð hans í fjöleignarhúsi með beinni aðfarargerð. Húsfélagið reisti kröfu sína á sönnunargögnum, meðal annars hljóðupptökum af samtölum og símtölum við B og upptöku af húsfundi félagsins. Hæstiréttur taldi að sönnunargögnin bentu til þess að B hefði gerst brotlegur á skyldum sínum gagnvart öðrum eigendum fjöleignarhússins, sbr. 1. mgr. 55. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús, en féllst á með héraðsdómi að vitnaleiðslur fyrir dómi væru skilyrði þess að unnt væri að færa sönnur á brot hans. Þar sem málið sætti meðferð samkvæmt 13. kafla laga nr. 90/1989 um aðför yrði því ekki við komið. Hæstiréttur staðfesti því niðurstöðu héraðsdóms.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. desember 2011, sem barst héraðsdómi 21. þess mánaðar og réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. janúar 2012. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. desember 2011, þar sem hafnað var þeirri kröfu sóknaraðila að fá varnaraðila borinn út úr íbúð hans að A í Reykjavík með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að sér verði heimiluð fyrrgreind aðfarargerð og varnaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Gerð er ítarleg grein fyrir atvikum máls þessa og sjónarmiðum málsaðila í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram hefur sóknaraðili lagt fram í málinu afrit af sex hljóðupptökum, meðal annars af samtölum og símtölum varnaraðila og annarra íbúa að A, svo og af húsfundi sóknaraðila 7. ágúst 2009. Skýra verður 1. mgr. 83. gr., sbr. 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 svo að slíkar hljóðupptökur, sem teljast til sýnilegra sönnunargagna, verði lagðar fram til stuðnings kröfu um útburðargerð. Samkvæmt 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989, leggur dómari mat á hvort það, sem tekið hefur verið upp, hafi sönnunargildi í máli eins og því, sem hér er til úrlausnar, og þá hvert gildi þess er. Við það mat ber dómara að taka afstöðu til þess hvort ákvæði annarra laga, svo sem laga nr. 77/2000 um persónuvernd og laga nr. 81/2003 um fjarskipti, standi í vegi fyrir því að litið verði til þessara gagna við úrlausn málsins.

Þótt þau sönnunargögn, sem sóknaraðili reisir kröfu sína á, bendi til að varnaraðili hafi gerst brotlegur á skyldum sínum gagnvart öðrum eigendum fjöleignarhússins á þann hátt, sem greinir í 1. mgr. 55. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús, er fallist á það með héraðsdómara að ekki verði færðar viðhlítandi sönnur á þau brot hans án þess að fram fari vitnaleiðslur fyrir dómi. Því verður hins vegar að jafnaði ekki við komið í máli eins og þessu, sem sætir meðferð samkvæmt 13. kafla laga nr. 90/1989, sbr. 1. mgr. 83. gr. laganna.

Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Eins og kveðið er á um í 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 verður réttur þess, sem fer fram á útburðargerð, að vera skýr. Samkvæmt 3. mgr. 83. gr. laganna skal hafna slíkri beiðni ef varhugavert verður talið að gerðin nái fram að ganga á grundvelli þeirra sönnunargagna, sem vísað er til í 1. mgr. sömu greinar, en þar segir jafnframt að veita skuli málsaðilum skamman tíma til gagnaöflunar. Af þessu leiðir að dómari á að taka svo fljótt sem kostur er afstöðu til þess hvort gerðin skuli ná fram að ganga. Á því varð misbrestur í máli þessu, þar sem aðfararbeiðni sóknaraðila var tekin fyrir á dómþingi 11. febrúar 2011, tveimur mánuðum eftir að hún er dagsett, og hinn kærði úrskurður ekki kveðinn upp fyrr en 8. desember það ár. Er þessi dráttur á meðferð málsins í héraði aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.