93/2007

S krafði J og K um greiðslu níu reikninga vegna viðgerða og endurbóta á húsnæði þeirra. Talið var ljóst að aðilar hefðu ekki samið sérstaklega um hvernig greitt skyldi fyrir verkið, en að S ætti rétt á að fá greitt fyrir það samkvæmt reikningi. Þeir reikningar sem S byggði á voru almennt taldir trúverðugir, en ekki var fallist á að hann ætti rétt á greiðslu reiknings vegna umsjónar með verkinu og var fjárhæð tveggja reikninga lækkuð. Fyrir Hæstarétti kröfðust J og K þess aðallega að málinu yrði vísað frá héraðsdómi, en í héraði hafði þeirri kröfu verið synjað með úrskurði. Þar sem málskot fyrir Hæstarétti hafði ekki beinst sérstaklega að úrskurðinum kom þessi krafa ekki til skoðunar, en sem endranær gætti rétturinn að því að á málinu væru ekki annmarkar sem ættu að valda frávísun þess frá héraðsdómi án kröfu. Talið var að athugasemd J og K, sem kom fram við munnlegan málflutning fyrir Hæstarétti, um að ekki hefðu verið lögð fram fullnægjandi gögn um vinnuliði í reikningum S væri of seint fram komin. Héraðsdómur var staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 14. febrúar 2007. Þau krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að þau verði sýknuð af kröfum stefnda. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í greinargerð sinni í héraði kröfðust áfrýjendur aðallega frávísunar málsins frá héraðsdómi. Í samræmi við 2. mgr. 100. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála tók héraðsdómari þessa kröfu sérstaklega til úrlausnar. Að loknum munnlegum málflutningi kvað hann upp úrskurð 27. júní 2006, þar sem kröfunni var hafnað. Í áfrýjunarstefnu er þess ekki getið sérstaklega að þessum úrskurði sé skotið til Hæstaréttar jafnhliða hinum áfrýjaða dómi, en hins vegar er þar á ný gerð aðalkrafan, svo sem að framan greinir, um frávísun málsins frá héraðsdómi. Til þess að geta fyrir Hæstarétti krafist endurskoðunar á úrskurði héraðsdóms um synjun á frávísun máls verður málskot að beinast sérstaklega að slíkum úrskurði. Sú er ekki raunin hér og kemur aðalkrafa áfrýjenda því ekki til skoðunar fyrir Hæstarétti að öðru leyti en því að rétturinn gætir að því sem endranær, hvort á máli séu annmarkar sem eigi að valda frávísun þess frá héraðsdómi án kröfu.

Við þingfestingu málsins í héraði lagði stefndi fram níu reikninga dagsetta 1. febrúar 2005 sem hann sagði kröfur sínar byggjast á. Í greinargerð áfrýjenda í héraði var skorað á stefnda að leggja fram þá reikninga, sem kröfur hans „um endurgreiðslu á útlögðum kostnaði, sbr. reikninga ... á framlögðum dómskjölum númer ..., byggjast á“, og var þar vísað til reikninganna sem stefndi hafði lagt fram við þingfestinguna. Stefndi varð við þessu með því að leggja fram ýmsa bakreikninga þessara reikninga við fyrirtöku málsins 3. október 2006. Var þá bókað að lögð væri fram „umbeðin sundurliðun“. Í hinum áfrýjaða dómi er farið yfir þessi skjöl við mat á réttmæti reikningsgerðar stefnda og málið dæmt á grundvelli þeirra. Við munnlegan málflutning fyrir Hæstarétti gerðu áfrýjendur athugasemd um að ekki hefðu við framlagninguna 3. október 2006 verið lögð fram fullnægjandi gögn um vinnuliði í reikningum stefnda, og töldu þau að ekki nyti í málinu nægilegra upplýsinga um grundvöll þessara kröfuliða til að á þá yrði lagður dómur. Með fyrrgreindri bókun 3. október 2006 var ljóst að stefndi taldi sig þá verða við áskorun áfrýjenda um öflun gagna. Var brýnt að áfrýjendur gerðu í framhaldinu athugasemd ef þau töldu að svo væri ekki, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991, til að stefnda gæfist þá tækifæri til þess að bæta úr því sem þau töldu að á vantaði. Nefnd athugasemd fyrir Hæstarétti telst því of seint fram komin og verður henni ekki sinnt frekar.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendum verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, J-kk-nf T-kk-nf og K-x-x C-x-x, greiði stefnda, S-kk-þgf H-kk-þgf Ó-kk-þgf, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.