254/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A við opinber skipti til fjárslita um að viðurkennd yrði hlutdeild hennar í félaginu C ehf., sem var í eigu B, eða andvirði félagsins og kröfu hennar að því er varðar viðurkenningu á hlutdeild í verðmæti annarra eigna B vísað frá dómi. Í úrskurði héraðsdóms sagði að krafa A væri almenn og beindist ekki að tilgreindum eignum B heldur þeim öllum sameiginlega. Rökstyðja þyrfti kröfu um eignartilkall gagnvart hverri eign fyrir sig og kynnu ólík sjónarmið að ráða niðurstöðu í hverju tilviki til dæmis með hliðsjón af því hvernig eignarinnar hefði verið aflað og í hvaða skyni. Rökstuðningur A lyti nánast eingöngu að því hvernig hún hefði öðlast tilkall til hlutdeildar í félaginu C ehf. Var A ekki talin hafa tekist sönnun þess að henni bæri hlutdeild í C ehf. Hvað varðar hlutdeild í öðum eignum sem skráðar væru eign B var talið að krafa A þar að lútandi væri vanreifuð og því væri óhjákvæmilegt að vísa henni sjálfkrafa frá dómi. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins kærða úrskurðar með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Ný gögn bárust réttinum 30. maí 2011. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 8. apríl 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila við opinber skipti til fjárslita um að viðurkennd yrði hlutdeild hennar í C ehf. eða andvirði félagsins, sem er í eigu varnaraðila, og vísað frá dómi kröfu hennar um viðurkenningu á hlutdeild í verðmæti annarra eigna varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður „verði felldur úr gildi að því er varðar frávísunarþátt hans og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Að því marki sem efnislega var leyst úr kröfum sóknaraðila í hinum kærða úrskurði er þess krafist að úrskurðinum verið hnekkt og viðurkenndar þær kröfur sem gerðar voru í héraði en þær voru: Aðallega að viðurkennt verði við opinber skipti á búi hennar og varnaraðila til fjárslita á milli þeirra, réttur hennar til að fá úthlutað helmingi allra eigna og verðmæta sem mynduðust á sambúðartíma þeirra á árunum 1998-2010 eða samsvarandi hlutdeild í andvirði þeirra eigna. Varakrafa að viðurkennt verði við opinber skipti á búi hennar og varnaraðila, réttur hennar til að fá úthlutað lægra hlutfall en fram komi í aðalkröfu í eignum og verðmætum sem mynduðust á sambúðartíma hennar og varnaraðila á árunum 1998-2010 eða samsvarandi hlutdeild í andvirði þeirra eigna.“ Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur en til vara að öllum kröfum sóknaraðila er varða efnisþátt málsins verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, B, 200.000 krónur í kærumálskostnað.