19/2010

Hinn 11. janúar 2008 gjöreyðilagðist nýleg bifreið A í umferðaróhappi. A krafði tryggingafélagið V um bætur úr al-kaskó tryggingu bifreiðarinnar. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að athugasemdir þær sem A gerði við efni skýrslu M, sem aflað var undir rannsókn málsins, hnekktu ekki þeirri meginniðurstöðu skýrslunnar að A hefði ekið bifreið sinni langt yfir leyfðum hámarkshraða auk þess sem í málinu lægi fyrir að bifreiðin hefði verið vanbúin til aksturs í hálku, sem viðbúin var á þeim árstíma er slysið varð. Því var fallist á að A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi við akstur bifreiðarinnar umrætt sinn. Með vísan til þessa var héraðsdómur staðfestur og V sýknaður af kröfu A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. janúar 2010. Hann krefst þess að viðurkennd verði bótaskylda stefnda úr Al-kaskó ökutækjatryggingu áfrýjanda hjá stefnda, vegna tjóns 11. janúar 2008 á bifreiðinni Porche 911 GT3 RS, fastanúmer HJ-Y47, er hún fór út af Grindavíkurvegi á móts við Gíghæð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur sérstaklega mótmælt því að heimilt sé að leggja til grundvallar dómi í málinu skýrslu M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef prófessors, sem grein er gerð fyrir í héraðsdómi. Telur hann skýrsluna hafa inni að halda sérfræðilegt álit sem ekki sé heimilt að byggja á nema um sé að ræða álit matsmanna sem dómkvaddir hafi verið eftir IX. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Óumdeilt er í málinu að skýrsla þessi var samin að ósk lögreglunnar á Suðurnesjum við rannsókn á tildrögum slyssins 11. janúar 2008. Nýtur lögregla heimildar samkvæmt 1. mgr. 86. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála til að leita til sérfróðra manna án dómkvaðningar þegar þörf er á sérfræðilegri skoðun eða rannsókn til að upplýsa mál. Sönnunargögn sem lögregla aflar eftir þessari heimild verða, eins og önnur rannsóknargögn lögreglu, lögð fram í einkamálum, sem höfðuð eru í tilefni af því atviki sem til rannsóknar hefur verið. Þar gefst aðilum kostur á að fjalla um þau, meðal annars í því skyni að hnekkja sönnunargildi þeirra sem dómari leggur síðan mat á eftir almennum reglum laga nr. 91/1991.

Áfrýjandi hefur gert nokkrar athugasemdir við efni skýrslu M-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef. Þær þykja ekki vera þess háttar að dugi til að vefengja þá meginniðurstöðu skýrslunnar að áfrýjandi hafi ekið bifreið sinni langt yfir leyfðum hámarkshraða á akbrautinni auk þess sem fyrir liggur að bifreiðin hafi verið vanbúin til aksturs í hálku sem alltaf má búast við á akvegum á þeim árstíma er slysið varð. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður fallist á að áfrýjandi hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi við akstur bifreiðarinnar umrætt sinn. Þykja ekki vera, eins og á stendur í málinu, efni til að beita heimild í 2. mgr. 27. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga til að viðurkenna greiðsluskyldu stefnda úr vátryggingunni að hluta.

Samkvæmt framansögðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur og áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, A-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.