604/2016

R krafðist bóta úr hendi T hf. vegna varanlegrar örorku sem hún hlaut í umferðarslysi 2012. Í málinu var hvorki deilt um bótaskyldu né metna örorku. Voru aðilar auk þess sammála um að beita skyldi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 við útreikning bótanna og stóð ágreiningur þeirra því aðeins um hvaða árslaun ætti að leggja til grundvallar útreikningi þeirra. Í héraðsdómi var fallist á með T hf. að miða ætti við tekjur sem R hefði aflað sér í mars og apríl 2014 sem lausráðinn fulltrúi hjá sýslumanni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að R hefði lokið hátt í 90% af námi í lögfræði þegar slysið varð. Var talið að R hefði ekki sýnt fram á að réttur mælikvarði við ákvörðun á framtíðartekjum hennar væri að miða við sérfræðistörf í lögfræði eins og gert hefði verið í aðal- og varakröfu hennar. Á hinn bóginn var talið sanngjarn og eðlilegur mælikvarði á framtíðartekjur hennar að leggja til grundvallar meðaltekjur félagsmanna í stéttarfélagi lögfræðinga árið 2012. Var því fallist á þrautavarakröfu R.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari, I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari og Á-kk-nf M-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. ágúst 2016. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér aðallega 9.969.959 krónur, til vara 9.268.852 krónur, að því frágengnu 7.363.276 krónur, en loks 6.463.163 krónur í öllum tilvikum með 4,5% ársvöxtum frá 26. maí 2013 til 16. maí 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum innborgunum 7. október 2014 að fjárhæð 4.800.585 krónur og 7. október 2015 að fjárhæð 534.372 krónur. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi lenti í umferðarslysi 26. nóvember 2012 og var metin til 7 stiga varanlegs miska og 7% varanlegrar örorku, eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi. Ekki er deilt um bótaskyldu stefnda. Við uppgjör sem áfrýjandi gekk til 7. október 2014 var lagt til grundvallar að fyrir hendi væru aðstæður sem um getur í undantekningarreglu 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og miðað við laun hennar hjá Sýslumanninum í Keflavík í mars og apríl 2014. Greiddi stefndi henni í samræmi við það 4.800.585 krónur vegna tjóns hennar vegna varanlegrar örorku. Áfrýjandi tók við greiðslunni með fyrirvara þar sem hún féllst ekki á að leggja ætti þetta tekjuviðmið til grundvallar bótum. Auk þess greiddi stefndi henni 534.372 krónur 7. október 2015 vegna tiltekinnar leiðréttingar.

Ágreiningur máls þessa snýst um hvaða árslaun eigi að leggja til grundvallar útreikningi bóta fyrir varanlega örorku áfrýjanda, en ekki er tölulegur ágreiningur með aðilum. Telur áfrýjandi að leggja eigi til grundvallar meðaltekjur lögfræðinga á árinu 2012, eins og þær eru settar fram í aðal- vara- og þrautavarakröfu hennar og nánar er lýst í héraðsdómi. Með honum var fallist á með stefnda að miða ætti við tekjur sem áfrýjandi aflaði sér áðurnefnda tvo mánuði sem lausráðinn fulltrúi hjá Sýslumanninum í Keflavík.

Áfrýjandi reisir kröfu sína á því að tekjuviðmið stefnda gefi ekki rétta mynd af áætluðum framtíðartekjum sínum. Hún hafi lokið hátt í 90% af námi í lögfræði við Háskóla Íslands þegar slysið varð og brautskráðst með meistaragráðu í febrúar 2014. Samhliða námi hafi hún starfað við fjölþætt störf meðal annars hjá lögmannsstofu, slitastjórn banka, Umboðsmanni skuldara og velferðarráðuneytinu. Í maí 2014 hafi hún fengið fastráðningu hjá áðurnefndu embætti og hafið störf hjá Sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu í apríl 2015.

Fallist er á það með stefnda að áfrýjandi hafi ekki sýnt fram á að það sé réttur mælikvarði við ákvörðun á framtíðartekjum hennar að miða við sérfræðistörf í lögfræði eins og gert er í aðal- og varakröfu hennar. Á hinn bóginn þykir sanngjarn og eðlilegur mælikvarði á framtíðartekjur hennar að leggja til grundvallar meðaltekjur félagsmanna í stéttarfélagi lögfræðinga árið 2012, eins og lýst er í þrautavarakröfu hennar, en til þess er að líta að hún var komin mjög langt á veg með meistaranám í lögfræði er slysið bar að höndum og hefur starfað við lögfræðistörf eftir að námi hennar lauk.

Samkvæmt þessum málsúrslitum verður stefndi dæmdur til að greiða áfrýjanda 7.363.276 krónur með vöxtum eins og í dómsorði greinir, allt að frádregnum innborgunum 7. október 2014 að fjárhæð 4.800.585 krónur og 7. október 2015 að fjárhæð 534.372 krónur.

Eftir þessum málsúrslitum verður stefnda gert að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður í einu lagi eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., greiði áfrýjanda, R-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, 7.363.276 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 26. maí 2013 til 16. maí 2014, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum innborgunum 7. október 2014 að fjárhæð 4.800.585 krónur og 7. október 2015 að fjárhæð 534.372 krónur.

Stefndi greiði áfrýjanda 1.800.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.