371/2009

M var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa slegið sköfu í andlit samstarfsmanns síns Y er þeir voru við malbikunarstörf. Við höggið féll Y aftur fyrir sig og hafnaði á vörubifreið með þeim afleiðingum að hann hlaut vægan heilahristing, bólgnaði hægra megin í andliti, m.a. á vörum, hlaut verulegar bólgur á nefi og sár hægra megin við það. Við ákvörðun refsingar þótti rétt að líta til þess að M hefði brugðið við það þegar Y sletti heitu malbiki á hann, þótt atvikið yrði ekki réttlætt með vísan til 4. tl. 1. mgr. 74. gr. eða 75. gr. almennra hegningarlaga. Var M dæmdur í tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi auk þess sem hann var dæmdur til að greiða Y 250.000 krónur í miskabætur og 223.582 kr. í annan kostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. júní 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða verði staðfest en refsing hans þyngd.

Y krefst þess að ákærði verði dæmdur til að greiða sér skaðabætur að fjárhæð 973.582 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. júlí 2008 til 25. apríl 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og lögmannskostnað vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Ákærði krefst aðallega ómerkingar héraðsdóms og heimvísunar málsins. Til vara krefst hann sýknu, en að því frágengnu að refsing verði milduð. Hann krefst aðallega sýknu af skaðabótakröfu, en til vara að hún verði lækkuð.

Kröfu um ómerkingu héraðsdóms byggir ákærði á því að ekki hafi verið tekin vitnaskýrsla fyrir dómi af öllum þeim sem upplýsingar hafi haft um atvikið. Vísar hann til verkstjóra sem sá atvikið og lögregla ræddi við. Einnig að fleiri hafi verið á staðnum en um sé getið í málsgögnum og nafngreinir hann einn mann í því sambandi.

Við meðferð málsins í héraði kom hvorki fram krafa af hálfu ákærða um að þessi vitni yrðu leidd fyrir dóminn né hafði hann frumkvæði að því. Héraðsdómur byggir niðurstöðu sína á mati á framburði brotaþola og annars vitnis og að hluta til á framburði ákærða sjálfs. Engir þeir meinbugir eru á meðferð málsins í héraði er leitt geti til ómerkingar dómsins og er kröfu ákærða þar að lútandi hafnað.

Málsatvikum er lýst í héraðsdómi. Að því leyti sem þar er vikið frá orðalagi ákærunnar er um að ræða leiðréttingu sem heimil er samkvæmt 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærði og brotaþoli unnu saman við að dreifa malbiki þegar atvikið átti sér stað. Stutt var á milli þeirra og upplýst er að báðir héldu um sköft verkfæra sinna. Ákærði játar að hafa lyft að brotaþola áhaldi því sem hann var að vinna með og valdið þeim áverkum sem brotaþoli hlaut. Hafi það gerst með þeim hætti að hann hafi ýtt eða slegið með verkfæri sínu í átt til brotaþola, höggið lent á hendi hins síðarnefnda sem við það hafi rekið verkfæri sitt í andlit sjálfs sín. Ákærði telur að um óviljaverk hafi verið að ræða. Þegar það er virt að höggið var það þungt að brotaþoli féll við og vankaðist, hlaut talsverða áverka í andliti og heilahristing, þá þykir hafið yfir skynsamlegan vafa að viðbrögð ákærða hafi verið langt umfram tilefni og verður að meta honum til sakar að sveifla þungu áhaldi að andliti mannsins. Við ákvörðun refsingar þykir mega líta til þess að honum hafi brugðið við að fá á sig slettu af heitu malbiki þó að atvikið verði ekki réttlætt með vísan til 4. tölulið 1. mgr. 74. gr. eða 75. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu og refsingu ákærða sem og sakarkostnað.

Læknisvottorð staðfesta að brotaþoli var frá vinnu í rúma viku vegna afleiðinga árásarinnar, leitaði ítrekað til læknis á næstu mánuðum á eftir og þurfti að undirgangast smávægilega aðgerð. Þykja miskabætur því hæfilega ákveðnar 250.000 krónur, en niðurstaða héraðsdóms um bætur vegna útlagðs kostnaðar og þóknun lögmanns brotaþola verður staðfest. Ákærði verður því dæmdur til að greiða brotaþola samtals 473.582 krónur. Vegna vanreifunar vaxtakröfu í ákæru og mótmæla ákærða verða almennir vextir ekki dæmdir en ákvörðun héraðsdóms um dráttarvexti staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun lögmanns brotaþola fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um refsingu ákærða, M-x-x B-x-x, og sakarkostnað.

Ákærði greiði Y 473.582 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. apríl 2009 til greiðsludags.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 387.453 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef R-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur og þóknun lögmanns brotaþola fyrir Hæstarétti, L-kvk-þgf J-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.