67/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu RZ og RB um dómkvaðningu matsmanns. Í dómi Hæstaréttar sagði að þegar beðið væri um mat dómkvadds manns á grundvelli viðeigandi ákvæða laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að freista þess að leiða í ljós efni erlendrar réttarreglu bæri matsmanni, í samræmi við 1. og 2. mgr. 60. gr. og 1. mgr. 63. gr. laganna, að lýsa reglunni og láta í ljós rökstutt álit á efni hennar án þess að fjalla um hvort og þá hvernig henni yrði beitt um atvik þess máls sem til úrlausnar væri.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. janúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 10. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. janúar 2017 þar sem fallist var á beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í 2. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 er kveðið á um að sá sem ber fyrir sig erlenda réttarreglu verði að leiða tilvist og efni hennar í ljós. Ef aðila máls greinir á um efni slíkrar reglu getur sá þeirra, sem sönnunarbyrðin hvílir á samkvæmt framansögðu, beðið um mat dómkvadds manns á grundvelli viðeigandi ákvæða sömu laga til að freista þess að leiða það í ljós. Þegar svo stendur á ber matsmanni, í samræmi við 1. og 2. mgr. 60. gr. og 1. mgr. 63. gr. laganna, að lýsa hinni erlendu réttarreglu og láta í ljós rökstutt álit á efni hennar án þess að fjalla um hvort og þá hvernig reglunni verði beitt um atvik þess máls sem til úrlausnar er.

Í matsbeiðni varnaraðila segir að hún sé „sett fram í því skyni að afla frekari upplýsinga um inntak enskra gjaldþrotaskiptareglna“ sem á hafi reynt í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í máli aðila nr. E-2514/2012, uppkveðnum 13. júlí 2016, til viðbótar fyrirliggjandi matsgerð. Þá er svo að orði komist í beiðninni: „Nánar tiltekið er óskað eftir ítarlegri upplýsingum um túlkun enskra dómstóla á einstaka ákvæðum enskra gjaldþrotaskiptalaga, þ.e. 123. kafla laganna og 239. gr.“ Þrátt fyrir að orðalag matsspurninganna þriggja mætti vera skýrara að þessu leyti er með þessu tekið af skarið um það af hálfu varnaraðila að með spurningunum sé eingöngu leitað svara matsmanns við því hvernig enskir dómstólar hafi skýrt tilvitnuð ákvæði þarlendra laga um gjaldþrotaskipti við þær aðstæður sem þar greinir. Það þýðir að með beiðninni er ekki farið fram á að matsmaðurinn láti í ljós álit sitt á því hvernig heimfæra eigi lagaákvæðin til þessara aðstæðna ef á slíkt hefur ekki reynt fyrir enskum dómstólum.

Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum, hvorum um sig, kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Kaupþing ehf., greiði varnaraðilum, Raiffeisen Zentralbank Österreich og Raiffeisen Bank Inernational AG, hvorum um sig, 250.000 krónur í kærumálskostnað.