705/2009

N hf. höfðaði mál og krafði Þ og K sameiginlega um greiðslu skuldar samkvæmt skuldabréfi, en þær höfðu með ábyrgðaryfirlýsingu tekið að sér að greiða skuldina. Málið var rekið eftir ákvæðum XVII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Varnir Þ og K byggðu meðal annars á því að umdeildar yfirlýsingar þeirra um sjálfskuldarábyrgð væru ógildar, þar sem búið hafi verið að úrskurða aðalskuldara samkvæmt skuldabréfinu gjaldþrota, þegar yfirlýsingarnar voru gefnar. Þessari málsástæðu, sem N hf. hafði fallist á að kæmust að í málinu, var hafnað. Aðrar varnir Þ og K rúmuðust ekki innan 118. gr. laga nr. 91/1991 og var K og Þ gert að greiða skuldina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 10. desember 2009. Þær krefjast sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi rekur mál þetta á hendur áfrýjendum eftir ákvæðum XVII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Málsástæðum aðila er lýst í héraðsdómi. Fyrir Hæstarétti lýsti stefndi yfir því að hann féllist á að áfrýjendur fengju að koma að í málinu vörnum sem lúta að því að umdeildar yfirlýsingar þeirra um sjálfskuldarábyrgð séu ógildar, þar sem búið hafi verið að úrskurða India ehf. gjaldþrota þegar yfirlýsingarnar voru gefnar, en India ehf. var aðalskuldari samkvæmt skuldabréfinu fram að skuldskeytingu til Þórunnar ehf. í október 2006. Þessi málsvörn áfrýjenda var tekin til efnislegrar úrlausnar í héraðsdómi þar sem henni var hafnað. Með vísan til forsendna héraðsdóms að því er þetta varðar verður sú niðurstaða staðfest.

Fallist verður á með stefnda að ekki séu af hálfu áfrýjenda umfram þetta komnar fram varnir, sem leyfðar eru í málum af þessu tagi, sbr. 118. gr. laga nr. 91/1991. Í stefnu til héraðsdóms krafðist stefndi dráttarvaxta frá 5. nóvember 2006. Í hinum áfrýjaða dómi var farið út fyrir dómkröfuna og upphafstími dráttarvaxta ákveðinn 5. október 2006. Þetta er í andstöðu við 1. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991.

Samkvæmt framansögðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Málskostnaðarákvæði héraðsdóms verður staðfest. Í áfrýjunarstefnu er tekið fram að áfrýjandinn Þ-kvk-nf S-kvk-nf leiti með áfrýjun sinni einnig endurskoðunar á ákvörðun héraðsdóms á gjafsóknarkostnaði hennar. Þegar litið er til þess að hér var um að ræða annan tveggja hliðsettra stefnenda í héraði þykja ekki efni til að breyta ákvörðun héraðsdóms sem að þessu lýtur. Verður ákvæði héraðsdóms um gjafsóknarkostnað áfrýjandans Þ-kvk-ef því óraskað.

Áfrýjendum verður óskipt gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjendur, K-kvk-nf Þ-kvk-nf og Þ-kvk-nf S-kvk-nf Þ-kvk-nf, greiði óskipt stefnda, NBI hf., 5.081.485 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 5.124.605 krónum frá 5. nóvember 2006 til 12. mars 2007, en af 5.074.605 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað og gjafsóknarkostnað eru óröskuð.

Áfrýjendur greiði óskipt stefnda 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.