570/2007

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 8. nóvember 2007 á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 8. nóvember 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar. Til vara krefst hann þess að fallist verði á varakröfu hans sem lögð hafi verið fram í málinu um að varnaraðila yrði gert „að sæta áfram gæsluvarðhaldi og þá á grundvelli almannahagsmuna“, sbr. 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Í héraði krafðist sóknaraðili þess aðallega, að varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi til 8. nóvember 2007. Til vara gerði hann kröfu um gæsluvarðhald til 14. desember 2007 og þar með um lengri tíma en í aðalkröfu greindi. Virðist skýringa á þessum hætti við kröfugerðina vera að leita í því að inn í hana var skeytt tilvísunum til lagaákvæða sem kröfurnar voru sagðar byggjast á. Slík tilvísun tilheyrir lagarökum fyrir kröfu og verður ekki tekin í hana sjálfa hvorki við gerð kröfunnar né í dómsorði þar sem tekin er afstaða til hennar. Eðli málsins samkvæmt hlýtur varakrafa jafnan að ganga skemur en aðalkrafa og kemur hún ekki til álita í máli nema svo standi á. Hér verður að líta svo á að sóknaraðili hafi í héraði krafist gæsluvarðhalds yfir varnaraðila til 8. nóvember 2007. Þá kröfu hafi hann aðallega stutt við a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 en til vara við 2. mgr. sömu lagagreinar. Krafan var tekin til greina í hinum kærða úrskurði á grundvelli fyrrnefnda ákvæðisins. Kröfugerð og málatilbúnaður sóknaraðila fyrir Hæstarétti verður með hliðsjón af þessu skýrður svo að hann krefjist aðeins staðfestingar hins kærða úrskurðar og byggi þá kröfu á sömu lagatilvísunum aðallega og til vara sem í héraði.

Varnaraðili hefur lýst samþykki sínu við að verða gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Hann mótmælir því hins vegar að gæsluvarðhald verði byggt á rannsóknarhagsmunum samkvæmt a. lið 1. mgr. 103. gr. laganna.

Í skýrslu hjá lögreglu 18. október 2007 játaði varnaraðili aðild að fíkniefnabroti því sem lögregla rannsakar. Þann dag var kveðinn upp úrskurður um framlengingu gæsluvarðhalds yfir honum til 1. nóvember 2007 vegna rannsóknarhagsmuna en sóknaraðili hafði krafist framlengingar til 8. nóvember 2007. Rökstuðningur sóknaraðila þá fyrir því að skilyrði a. liðar 103. gr. laga nr. 19/1991 væru uppfyllt laut að sömu atriðum og hann byggir kröfu sína á nú og varða fjármögnun viðskipta með þau fíkniefni sem málið varðar. Féllst héraðsdómur á þessi rök í úrskurði sínum en stytti gæsluvarðhaldstímann frá kröfu sóknaraðila. Var úrskurðurinn staðfestur með vísan til forsendna í Hæstarétti 22. október 2007 í máli nr. 551/2007. Sóknaraðili hefur ekki sýnt fram á í þessu máli hvers vegna þessi tími hafi ekki dugað til að rannsaka þau atriði sem hér um ræðir og verður fallist á með varnaraðila að ekki séu efni til að framlengja gæsluvarðhald yfir honum frekar á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Svo sem að framan greinir hefur varnaraðili játað aðild að broti því sem hann er grunaður um og eru því uppfyllt skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, eins og ákvæðið hefur verið skýrt í hliðstæðum málum, fyrir gæsluvarðhaldi varnaraðila. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.