arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
298/2012

K var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa ráðist með hnefahöggum og spörkum á A eftir að hafa ekið bifreið sinni aftan á bifreið A. Í dómi Hæstaréttar kom fram að K hafi enga iðrun sýnt vegna verknaðarins heldur þvert á móti réttlætt gerðir sínar. Ætti hann sér engar málsbætur. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sakfellingu K en þyngdi refsingu hans og dæmdi hann í sex mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. apríl 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar á sakfellingu ákærða, en að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst ákærði þess aðallega að bótakröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hann verði sýknaður af henni. Að því frágengu krefst ákærði þess að bótakrafan verði lækkuð.

Brotaþoli krefst þess að staðfest verði niðurstaða héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína og tildæmdan málskostnað vegna hennar, en lætur málið að öðru leyti ekki til sín taka.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots til refsiákvæða.

Í 3. mgr. 14. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 er kveðið á um að ökutæki, sem ekið er á eftir öðru ökutæki, skuli vera svo langt frá því, að eigi sé hætta á árekstri, þótt ökutækið, sem er á undan, stöðvist eða dregið sé úr hraða þess. Ákærði ók bifreið sinni aftan á bifreið brotaþola greint sinn og átti þannig sök á árekstrinum. Ákærði réðst síðan í beinu framhaldi af árekstrinum með hnefahöggum og spörkum á brotaþola og ók við svo búið á brott. Er ekkert fram komið í málinu sem gaf ákærða tilefni til þessarar ofsafengnu árásar. Þá hefur hann ekki sýnt merki iðrunar vegna verknaðarins, heldur þvert á móti réttlætt gerðir sínar. Ákærði á sér engar málsbætur. Samkvæmt þessu og með vísan til 1., 6. og 8. töluliða 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði. Verður refsingin bundin skilorði á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað, einkaréttarkröfu og málskostnað vegna hennar, eru staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, K-kk-nf Þ-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað, einkaréttarkröfu og málskostnað, eru staðfest.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, 273.255 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
299/2012

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en X þess í stað gert að sæta farbanni, á grundvelli 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. apríl 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 14. maí 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sér verði í stað gæsluvarðhalds gert að sæta farbanni. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og sér verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómum Hæstaréttar 18. og 25. apríl 2012 í málum nr. 254/2012 og 281/2012 var varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stæði. Dómarnir voru reistir á því að rökstuddur grunur væri um að varnaraðili tengdist innflutningi á fíkniefnum hingað til lands. Af gögnum málsins eins og þau liggja fyrir Hæstarétti verður ráðið að á þeim tíma sem liðinn er frá síðari dóminum hafi rannsókn sóknaraðila ekki beinst sérstaklega að þætti varnaraðila í ætlaðri refsiverðri háttsemi, utan einnar skýrslu sem tekin var 27. apríl 2012. Með vísan til þess verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi en hins vegar beitt heimild í 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 og ákveðið að varnaraðila skuli bönnuð för frá Íslandi þann tíma sem gæsluvarðhaldi var ætlað að standa samkvæmt hinum kærða úrskurði.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för frá Íslandi allt til mánudagsins 14. maí 2012 kl. 16.
29/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 6. janúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 3. febrúar 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að álykta megi af gögnum málsins að sterkur grunur leiki á um að varnaraðili hafi framið afbrot, sem að lögum getur varðað 10 ára fangelsi og að öðrum skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 sé fullnægt. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
2/2012

Bankinn G hf. fór fram á að bú F ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta á grundvelli árangurslauss fjárnáms. F ehf. taldi að ekki mætti verða við kröfu G hf. þar sem skilyrðum laga nr. 90/1989 um aðför, einkum 6. tölulið 3. mgr. 21. gr. og 3. mgr. 24. gr., hefði ekki verið fullnægt. Héraðsdómur féllst ekki á þau rök, meðal annars með vísan til leiðrétts endurrits gerðarbókar sýslumanns, og kvað upp úrskurð um að bú F ehf. skyldi tekið til gjaldþrotaskipta. Í dómi Hæstaréttar sagði að fjárnámið hefði verið viðhlítandi grundvöllur kröfu G hf. um töku bús F ehf. til gjaldþrotaskipta samkvæmt 1. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. svo sem ákvæðinu var breytt með 17. gr. laga nr. 95/2010. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. janúar 2012. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. desember 2011, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í l. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um að bú hans verði tekið til gjaldþrotaskipta verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt ljósrit af gerðarbók sýslumanns. Af því og öðrum gögnum málsins er fram komið að umþrætt fjárnám fór fram á starfstöð sóknaraðila að Faxafeni 12, Reykjavík í samræmi við ákvæði 3. mgr. 24. gr. laga nr. 90/1989 um aðför og var því lokið án árangurs að kröfu varnaraðila samkvæmt 3. tölulið 62. gr. laganna, sbr. 1. gr. laga nr. 95/2010. Var fjárnám þetta viðhlítandi grundvöllur kröfu varnaraðila um töku bús sóknaraðila til gjaldþrotaskipta samkvæmt 1. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 svo sem henni var breytt með 17. gr. laga nr. 95/2010. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
300/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. maí 2012 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. maí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 30. maí 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili verið ákærður 30. apríl 2012 fyrir fimm brot, sem sögð eru framin frá 26. mars til 4. apríl 2012, en hann lauk afplánun 15 mánaða fangelsisdóms 21. mars sama ár. Þá kemur fram að embætti ríkissaksóknara hafi til meðferðar ætlað ránsbrot varnaraðila til ákvörðunar um ákæru. Verður fallist á með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
301/2012

Með úrskurði héraðsdóms var mál Í hf. á hendur Þ fellt niður og Í hf. gert að greiða Þ málskostnað. Þ krafðist þess að Í hf. yrði gert að greiða sér aðra og hærri fjárhæð í málskostnað. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu hins kærða úrskurðar um málskostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. apríl 2012 sem barst héraðsdómi 24. sama mánaðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 3. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. apríl 2012, þar sem mál varnaraðila á hendur sóknaraðila var fellt niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað verði fellt úr gildi og varnaraðila gert að greiða sér 2.326.330 krónur.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili sundurliðar kröfu sína þannig að í fyrsta lagi séu 500.000 krónur vegna kostnaðar við að halda uppi vörnum og leita réttar síns í máli því sem niður var fellt með hinum kærða úrskurði, í annan stað 1.276.330 krónur að því er virðist vegna þess að bifreið sú sem fjármögnuð var með hinu umdeilda láni hafi fallið í verði meðan ágreiningur aðila var óleystur, í þriðja lagi 500.000 krónur vegna álags á málskostnað með vísan til 2. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991 og loks 50.000 krónur vegna „kærukostnaðar“.

Til stuðnings fyrsta lið kröfu sinnar vísar sóknaraðili, sem flutti mál sitt sjálfur, meðal annars til vinnu við gagnaöflun, skjalagerð, símkostnaðar og aksturskostnaðar. Sóknaraðili hefur engin gögn fært fram um að kostnaður hans af málinu hafi verið hærri en það sem héraðsdómari mat hæfilegt og verður kröfu um hækkun málskostnaðar því hafnað. Annar liður kröfu sóknaraðila tengist ekki kostnaði sem hann kann að hafa haft af rekstri málsins í héraði og verður því ekki dæmdur í þessu máli. Ekki eru efni til að beita álagi á málskostnað samkvæmt 2. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Þ-kk-nf B-kk-nf, greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
302/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. maí 2012 sem barst héraðsdómi og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. maí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 30. maí 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að „beitt verði vægari úrræðum“. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
304/2012

Málsaðilar deildu um hvort R hefði efnt skyldu sína gagnvart F til greiðslu á lögbundnu fjárframlagi til stjórnmálasamtaka frá sveitarfélögum vegna ársins 2008, en framlagið hafði að beiðni oddvita F í borgarstjórn, Ó, verið greitt inn á bankareikning B. Hvorki var fallist á með R að Ó hefði haft stöðuumboð til að ráðstafa greiðslunni né heldur að R hefði verið grandlaus um að Ó skorti heimild rétthafa greiðslunnar til að ákveða hvert henni yrði ráðstafað. Var R því gert að greiða F fjárframlagið.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. maí 2012. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms, en að teknu tilliti til innborgunar, sem áfrýjandi innti af hendi 13. apríl 2012 að fjárhæð 425.993 krónur. Þá krefst stefndi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að til frádráttar kröfu stefnda, Frjálslynda flokksins, á hendur áfrýjanda, Reykjavíkurborg, kemur innborgun að fjárhæð 425.993 krónur, sem greidd var 13. apríl 2012.

Áfrýjandi greiði stefnda 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
306/2012

Fallist var á kröfu K um opinber skipti til fjárslita vegna loka óvígðrar sambúðar hennar og M, sbr. 100. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl., með vísan til þess að sýnt væri að sambúð málsaðila hafði staðið samfleytt yfir í að minnsta kosti tvö ár og að uppfyllt væru skilyrði ákvæðisins til fjárslita milli þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. apríl 2012, sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 4. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 4. apríl 2012, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um opinber skipti til fjárslita milli málsaðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu um skiptin. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fyrir liggur að sóknaraðili flutti til varnaraðila á jörðina A í [...] eigi síðar en árið 2002 og þar munu þau síðan hafa átt lögheimili. Hafa málsaðilar um árabil verið eigendur jarðarinnar að jöfnum hlut og saman eiga þau félagið A ehf. sem mun hafa verið stofnað um búrekstur á jörðinni. Þá kannaðist sóknaraðili við í skýrslu sinni fyrir héraðsdómi að hafa á tímabilum deilt sæng með varnaraðila. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til vitnisburðar, sem rakinn er í hinum kærða úrskurði, er nægjanlega leitt í ljós að aðilar hafi verið í óvígðri sambúð og búið saman samfleytt í að minnsta kosti tvö ár, sbr. 100. gr. laga nr. 20/1991. Samkvæmt því verður úrskurðurinn staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
307/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. maí 2012 sem barst héraðsdómi degi síðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. maí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 30. maí 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
308/2012

Málsaðilar deildu um hver væri eigandi fasteignar að Neðri-Þverá í Húnaþingi vestra. Með dómi Hæstaréttar 24. febrúar 2011 í máli nr. 453/2010 var talið að B hefði tekist sönnun um að kaupsamningur um fasteignina hefði verið gerður í nafni S og H sem kaupenda í þeim tilgangi að greiða fyrir því að þau fengju greiddar út ógreiddar brunabætur vegna sumarhúss sem brann árið 2002. Munnlegt samkomulag þeirra í millum var hins vegar ekki talið uppfylla formskilyrði 1. mgr. 7. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup og voru S og H því sýknuð af kröfu B um útgáfu afsals að fasteigninni til hennar gegn yfirtöku áhvílandi veðskuldar. Kröfugerð í þessu máli var á hinn bóginn með öðru móti, þannig að skilyrði fyrrgreinds ákvæðis voru ekki talin standa kröfu B í vegi. Hljóðaði krafa B upp á viðurkenningu á eignarrétti hennar að fasteigninni. Með hliðsjón af atvikum málsins var B talin hafa fært sönnur á að aldrei hefði annað staðið til en að hún væri réttur eigandi fasteignarinnar frá upphafi og var krafa hennar því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 8. maí 2012. Þau krefjast sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst í máli þessu viðurkenningar á því að hún sé nú þegar að réttu lagi eigandi fasteignarinnar að Neðri-Þverá. Að virtu því sem talið var sannað um lögskipti aðila í dómi Hæstaréttar 24. febrúar 2011 í máli nr. 453/2010 en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er í ljós leitt að hún hafi verið hinn raunverulegi kaupandi fasteignarinnar og að áfrýjendur hafi til málamynda verið tilgreindir sem kaupendur í kaupsamningi um eignina í desember 2003. Að þessu virtu verður héraðsdómur staðfestur.

Áfrýjendum verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf E-kvk-nf, greiði sameiginlega stefndu, B-kvk-þgf S-kvk-þgf, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
30/2012

S krafði H hf. um bætur vegna líkamstjóns er hann varð fyrir er hann féll úr tröppu við vinnu sína í kæli í einni af verslunum H hf. Í málinu lá fyrir að slysið var ekki tilkynnt til V fyrr en þremur vikum eftir að það átti sér stað og var því ekki rannsakað af eftirlitsmönnum þess. Talið var að trappa sú sem S notaði hafi ekki hentað til þess hlutverks sem henni var ætlað en S stóð ekki annað tæki til boða við verkið. Var fallist á að H hf. bæri bótaábyrgð á tjóni hans en S var látinn bera tjón sitt að hálfu leyti sjálfur þar sem hann gætti ekki þeirrar varúðar sem ætlast mátti til af honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. janúar 2012 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst þess aðallega að viðurkennd verði skaðabótaskylda gagnáfrýjanda vegna líkamstjóns sem aðaláfrýjandi varð fyrir í starfi sínu hjá gagnáfrýjanda í versluninni Hagkaup í Spönginni 12. desember 2002. Til vara krefst hann staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Í báðum tilvikum krefst aðaláfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt vegna reksturs málsins fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 12. mars 2012. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu aðaláfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst gagnáfrýjandi þess að hann verði aðeins talinn skaðabótaskyldur að hluta vegna slyss aðaláfrýjanda og málskostnaður verði látinn niður falla.

Aðaláfrýjandi hefur stefnt Sjóvá-Almennum tryggingum hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Samkvæmt 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þykir rétt að hvor málsaðila beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti. Gjafsóknarkostnaður aðaláfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður aðaláfrýjanda, S-kk-ef O-kk-ef J-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 500.000 krónur.