240/2008

G lenti í umferðarslysi í nóvember 1997 og taldi sig hafa hlotið tímabundin og varanleg líkamsspjöll sem rekja mátti til slyssins. Upplýst var að hann hefði sjálfur átt sök á slysinu en bifreið hans var tryggð lögboðinni ábyrgðartryggingu ökutækja hjá V. Fyrir Hæstarétti gerði G kröfu um ómerkingu hins áfrýjaða dóms og byggði á því að héraðsdómur hefði ekki rökstutt niðurstöðu sína og ekkert gagn hefði verið að setu sérfróðra meðdómenda í málinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að niðurstaða héraðsdóms hefði verið byggð á mati dómsins á sönnunargildi yfirmatsgerðar og öðrum gögnum sem talin voru þar upp og engin frambærileg rök voru því fyrir ómerkingarkröfu G og var henni því hafnað. G byggði kröfu sína um skaðabætur í aðalatriðum á mati dómkvaddra manna frá 23. júní 2004. Yfirmatsmenn töldu hins vegar í matsgerð 3. október 2005 að veikindi G yrðu ekki talin rakin til árekstursins og hafði sú niðurstaða stuðning af áliti örorkunefndar. Þá kom fram í skýrslu lögreglunnar á Ísafirði um áreksturinn að G hefði ekki farið að finna til óþæginda fyrr en upp úr miðjum desember. Ekki var efni til annars en að leggja frásögnina til grundvallar í málinu. Samkvæmt þessu var talið að G hefði ekki tekist sönnun um að heilsubrestur sá sem hann krafðist bóta fyrir yrði rakinn til slyssins. Samkvæmt þessu voru V og J sýknaður af kröfu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 29. febrúar 2008, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 16. apríl 2008. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áfrýjaði hann héraðsdómi öðru sinni 29. apríl 2008. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur. Til vara krefst hann þess að stefndu verði sameiginlega dæmdir til að greiða sér 7.358.365 krónur með 2% ársvöxtum frá 19. nóvember 1997 til 24. júlí 2004 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 24. júlí 2004 til greiðsludags. Verði ekki fallist á upphafstíma dráttarvaxta gerir hann kröfu um „að krafan verðbætist skv. lánskjaravísitölu til upphafsdags dráttarvaxta og beri auk þess 2% vexti til þess dags.“ Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast þess aðallega að ómerkingarkröfu áfrýjanda verði hrundið, héraðsdómur staðfestur og þeim tildæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti. Til vara krefjast stefndu þess að fjárkrafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður látinn niður falla.

Áfrýjandi kveður kröfu sína um ómerkingu hins áfrýjaða dóms byggjast á því að héraðsdómur hafi ekki rökstutt niðurstöðu sína og „ekkert gagn hafi verið að setu sérfróðra meðdómenda í málinu.“ Í forsendum héraðsdóms kemur fram að niðurstaðan er byggð á mati dómsins á sönnunargildi yfirmatsgerðar 3. október 2005 og öðrum gögnum sem talin eru upp. Engin frambærileg rök eru því fyrir ómerkingarkröfu áfrýjanda og verður henni hafnað.

Svo sem í hinum áfrýjaða dómi greinir tók lögreglan á Ísafirði 30. ágúst 1998 skýrslu af áfrýjanda um áreksturinn 19. nóvember 1997. Þar kvaðst hann hafa farið að finna til óþæginda í hálsi, vinstri öxl og handlegg og fram í brjóstið „upp úr miðjum desember“. Þessi lýsing áfrýjanda á því hvenær hann fyrst fór að finna til þeirra einkenna, sem liggja til grundvallar bótakröfu hans, lá fyrir við gerð þeirra matsgerða sem fram hafa farið og lýst er í héraðsdómi. Í þeim er einnig lýst frásögnum áfrýjanda sjálfs á fundum með matsmönnum og hefur hann þá samkvæmt þeim greint frá þessu á svipaða lund. Eru ekki efni til annars en að leggja þessa frásögn áfrýjanda til grundvallar í málinu.

Fallist er á með héraðsdómi að áfrýjandi beri sönnunarbyrði fyrir því að heilsubrestur sá sem hann krefst bóta fyrir verði rakinn til slyssins og að honum hafi ekki tekist sú sönnun. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sýknu stefndu af kröfu áfrýjanda.

Áfrýjandi verður með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála dæmdur til að greiða stefndu málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti. Verður hann ákveðinn í einu lagi fyrir bæði dómstig og samkvæmt 2. mgr. 132. gr. laga nr. 91/1991 dæmdur til handa hvoru þeirra fyrir sig.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður um sýknu stefndu, J-kk-ef J-kk-ef og Vátryggingafélags Íslands hf., af kröfu áfrýjanda, G-kk-ef Þ-kk-ef.

Áfrýjandi greiði stefndu hvorum fyrir sig samtals 300.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.