arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
278/2007

Árið 1992 seldu þáverandi eigendur jarðarinnar T eignarhluta sinn í óskiptu landi jarðarinnar til N. Einn þáverandi eiganda T var J, móðir stefnenda. Í málinu kröfðust stefnendur þess að kaupsamningar og afsöl vegna sölunnar yrðu ómerktir en þeir héldu því fram að J hefði á árinu 1992 ekki verið fær um að taka sjálf ákvörðun um sölu landsins sökum elliglapa. Byggðu þau málatilbúnað sinn á því að H systir stefnenda hefði ekki haft umboð til að rita undir kaupsamningana fyrir hönd J og að J hefði ekki verið hæf til þess að lýsa því síðar yfir að H hefði haft fullt og ótakmarkað umboð hennar. Í niðurstöðu héraðsdóms sem var staðfestur af Hæstarétti með vísan til forsendna var talið að stefnendum hefði ekki tekist að færa sönnur á að vilji J hefði ekki staðið til að selja eignina og hún hefði ekki mátt gera sér grein fyrir hvað fólst í umboðinu er hún veitti dóttur sinni H. Þá hefðu stefnendur ekki sýnt fram á að salan hefði að einhverju leyti verið óvenjuleg eða að J hefði verið hlunnfarin í viðskiptunum við N. Var N því sýknaður af kröfum stefnenda.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 18. maí 2007 og krefjast þess að ógilt verði sala á eignarhluta þeirra í óskiptu landi úr jörðinni Tjarnarkoti, Reykjanesbæ, samkvæmt tveimur kaupsamningum, nánar tilgreindum þannig:

„I. Kaupsamningur og afsal dagsettur 7. febrúar 1992, á eignarhluta J-kvk-ef G. F-kvk-ef K-kvk-ef, heitinnar, sem er fimmtungur (20%) í jörðinni Tjarnarkoti, Reykjanesbæ, í óskiptri sameign, um sölu á óskiptu landi ofan Reykjanesbrautar innan lögsagnarumdæmis Njarðvíkurkaupstaðar, skv. teikningu. Alls að stærð 1.614 hektarar, en eignarhluti Tjarnarkots var 6,66% landsins, þ.e. 107,5 hektarar. Eignarhluti áfrýjenda er því 21,5 hektari. Ógilt verði einnig afsöl á eignarhluta áfrýjenda (20%) skv. ofangreindum kaupsamningi, afsölin eru 6, dags. 10. nóvember 1995, á 4,3 hekturum, 28. nóvember 1996 á 4,3 hekturum, 10. desember 1997 á 4,3 hekturum, 3. febrúar 1999 á 4,3 hekturum, 21. september 2000 á 4,3 hekturum.

II. Kaupsamningur dagsettur 7. febrúar 1992 svo og 4 afsölum skv. kaupsamningum á eignarhluta J-kvk-ef G. F-kvk-ef K-kvk-ef, heitinnar, sem er fimmtungur (20%) í jörðinni Tjarnarkoti í Reykjanesbæ, um sölu á óskiptu landi jarðarinnar Tjarnarkots, 6,66%, þ.e. 5,26 hektarar af óskiptri landspildu á Stapa skv. teikningu. Eignarhluti áfrýjenda er 1,052 hektarar. Afsölin eru alls fjögur, dags. 28. janúar 1994 á 22.000 m2, 1. nóvember 1994 á 10.000 m2, 10. nóvember 1995 á 10.000 m2, og 28. nóvember 1996 á 10.000 m2.“

Áfrýjendur krefjast og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, M-kk-nf K-kk-nf og M-kvk-nf K-kvk-nf, greiði í sameiningu stefnda, Reykjanesbæ, 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
278/2008

Úrskurður héraðsdóms um að svipta B sjálfræði í sex mánuði vegna geðsjúkdóms var ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 13. maí 2008, þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá er þess krafist að skipuðum verjanda sóknaraðila verði dæmd þóknun.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði er um niðurstöðu vísað til framburðar geðlæknis fyrir dómi sem hafði haft afskipti af sóknaraðila fyrir um tveimur árum síðan og vottorðs annars geðlæknis frá 8. þessa mánaðar um geðhagi sóknaraðila. Sá læknir kom ekki fyrir dóm og heldur ekki sóknaraðili. Í 11. gr. lögræðislaga er áréttað að dómara beri að tryggja að mál sé nægilega upplýst áður en hann kveður upp úrskurð um sviptingu lögræðis. Í ákvæðum greinarinnar eru svo frekari reglur um framkvæmd rannsóknar dómara á skilyrðum fyrir slíkri sviptingu. Þar segir meðal annars að dómari skuli kalla fyrir dóm þann sem krafa beinist að, kynna honum kröfuna og gefa honum kost á að tjá sig um hana, nema ástandi hans sé svo háttað samkvæmt vottorði læknis að það sé tilgangslaust. Í framangreindu vottorði frá 8. þessa mánaðar er ekkert að slíku vikið. Þá getur héraðsdómari í engu hvers vegna sóknaraðila hafi ekki verið gefinn kostur á að mæta fyrir dóm. Telst þessi meðferð vera í slíkri andstöðu við framangreindar reglur 11. gr. lögræðislaga að ekki verður hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að bæta úr greindum annmörkum á meðferð málsins.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og þóknun skipaðs talsmanns varnaraðila fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, sem er hæfilega ákveðin eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Þóknun E-kvk-ef B. H-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda sóknaraðila, B, 100.000 krónur og Þ-kvk-ef B-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs talsmanns varnaraðila, A, 100.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
27/2008

Fallist var á að G og H hefðu vanefnt svo verulega skyldur sínar samkvæmt kauptilboði um fasteign að R hafi verið heimil riftun þess. Var því fallist á kröfu R um útburð G og H af eigninni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 10. janúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. janúar 2008, þar sem varnaraðila var heimilað að fá sóknaraðila borin út úr íbúð nr. 0101 að Hringbraut 15 í Hafnarfirði. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur, en til vara að „krafa varnaraðila nái ekki fram að ganga“. Að því frágengnu krefjast sóknaraðilar að þeim verði veittur hæfilegur frestur til að víkja úr fyrrgreindri fasteign. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með úrskurðarorði hins kærða úrskurðar veitti héraðsdómari heimild til að „umbeðinn útburður“ sóknaraðila úr íbúðinni, sem áður er getið, mætti fara fram. Í samræmi við dómkröfu varnaraðila fyrir héraðsdómi verður bersýnilega að skilja þetta orðalag á þann veg að varnaraðila hafi verið heimilað að fá sóknaraðila borin út úr íbúðinni með beinni aðfarargerð. Eru því engin efni til að verða við kröfu sóknaraðila um ómerkingu hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, G-kk-nf I-kk-nf K-kk-nf og H-kvk-nf M-kvk-nf B-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðila, R-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
281/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. maí 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 26. maí 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í endurriti af dómþingi Héraðsdóms Reykjaness 19. maí 2008 kemur fram að varnaraðili hafi mótmælt kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald.

Samkvæmt 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 verður sakborningur því aðeins úrskurðaður í gæsluvarðhald að fram sé kominn rökstuddur grunur um að hann hafi framið verknað sem fangelsisrefsing er lögð við. Sóknaraðili telur að ætluð háttsemi varnaraðila kunni að varða við ákvæði XXVI. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940, einkum 244., 248. og 249. gr., og ákvæði laga nr. 96/2002 um útlendinga. Sóknaraðili hefur ekki gert grein fyrir því með hvaða hætti hann telur varnaraðila hafa brotið gegn nefndum ákvæðum almennra hegningarlaga. Sóknaraðili hefur heldur ekki gert grein fyrir þeim brotum gegn lögum nr. 96/2002 sem hann telur varnaraðila grunaðan um að hafa framið og þá ekki heldur hvaða refsing sé við þeim lögð.

Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili ekki sýnt fram á að uppfyllt séu skilyrði 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 fyrir gæsluvarðhaldi varnaraðila. Hinn kærði úrskurður verður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
283/2008

B var sakfelldur fyrir þjófnað fyrir að hafa brotist inn í hús og stolið þar nánar tilgreindum munum. Taldist brotið varða við 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. B var dæmdur til að sæta fangelsi í fimm mánuði. Með broti sínu rauf B skilorð eldri dóms þar sem hann var dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi fyrir þjófnaðarbrot. Var sú refsing dæmd upp og B gerð refsing í einu lagi. Hún var ákveðin fangelsi í fimm mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 15. maí 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvalds.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, B-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 169.879 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 149.400 krónur.
285/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. maí 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. maí 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að nú sé kominn fram rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi gerst brotlegur við 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
286/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. maí 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 20. júní 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
287/2008

X var með dómi Hæstaréttar frá 22. febrúar 2007 dæmdur til refsingar fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist að Ó sýslumanni. Síðar sama ár ákærði Ó sýslumaður X fyrir nánar tilgreind brot. X krafðist þess að málinu yrði vísað frá dómi vegna vanhæfis Ó til að fara með ákæruvald í málinu. Með vísan til 1. mgr., sbr. 2. mgr. 30. gr. laga nr. 19/1991, eins og þau ber að skýra með hliðsjón af 6. tölul. 1. mgr. 6. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, var fallist á kröfu X og málinu vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Lögreglustjórinn á Selfossi skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 21. maí 2008, þar sem máli ákæruvaldsins á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í a. lið 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var varnaraðili dæmdur í Hæstarétti 22. febrúar 2007 í máli nr. 356/2006 til refsingar fyrir að hafa brotið gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að veitast 1. nóvember 2005 í húsakynnum Héraðsdóms Suðurlands að Ó-kk-þgf H-kk-þgf K-kk-þgf, sýslumanni á Selfossi, þar sem hann var við störf sem ákærandi, þrifið í öxl hans og brugðið fyrir hann fæti svo að hann hrasaði við. Málið, sem hér er til meðferðar, var höfðað gegn varnaraðila af sama sýslumanni með ákæru 17. desember 2007, en með henni er hann borinn sökum um að hafa brotið gegn 1. mgr. 217. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., og 233. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa 7. desember 2006 ráðist að nafngreindum manni með hótunum um líkamsmeiðingar og velferðarmissi, svo og að hafa tekið manninn föstu kverkataki með annarri hendi. Við aðalmeðferð málsins 13. maí 2008 krafðist varnaraðili að því yrði vísað frá dómi vegna vanhæfis sýslumannsins til að fara þar með ákæruvald.

Samkvæmt 1. mgr., sbr. 2. mgr. 30. gr. laga nr. 19/1991 ber þeim, sem ella færi með ákæruvald í máli, að víkja þar sæti ef hann er svo við efni þess eða aðila riðinn að hætta sé á að hann fái ekki við útgáfu ákæru eða önnur störf samkvæmt lögunum litið óhlutdrægt á málavöxtu. Lagaákvæði þessi verður að skýra með hliðsjón af 6. tölulið 1. mgr. 6. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Í máli þessu háttar svo til að varnaraðili hlaut dóm 22. febrúar 2007 fyrir að hafa ráðist á áðurgreindan hátt að þeim manni, sem hér hefur gefið út ákæru. Þótt varnaraðili hafi með því bakað sér refsingu fyrir brot gegn 106. gr. almennra hegningarlaga, sem eftir efnisskipan þeirra laga telst meðal brota gegn valdstjórninni, verður ekki horft fram hjá því að það beindist jafnframt að persónu þess, sem fyrir því varð. Að þessu virtu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
288/2008

Úrskurður Héraðsdóms um að A skyldi sviptur sjálfræði á grundvelli a. liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. maí 2008, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þess að kærumálskostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila úr ríkissjóði, sem er hæfilega ákveðin eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs verjanda sóknaraðila, A, 100.000 krónur greiðist úr ríkissjóði.
289/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. maí 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. maí 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með sóknaraðila að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt til að verða við kröfu hans. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
29/2008

S var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa selt L tryggingarbréf að fjárhæð 2.000.000 króna en á bréfið hafði S falsað áritun útgefanda og samþykkjenda fyrir veðsetningu fasteignar og vitundarvotts. Einnig með því að hafa selt L víxil að fjárhæð 2.000.000 króna en á víxilinn hefði S falsað áritun samþykkjanda víxilsins. Fyrir dómi játaði S sök og samþykkti bótakröfu vegna víxilsins. Með játningu S, sem samrýmdist framburði S hjá lögreglu og öðrum gögnum málsins taldist brot S sannað og var refsing hans ákveðin fangelsi í átta mánuði en fullnustu fimm mánaða af refsingunni var frestað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf prófessor.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 11. janúar 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi verði milduð og þá að öllu leyti skilorðsbundin.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf K-kk-nf E-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 200.764 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
300/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. júní 2008. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. maí 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 6. júní 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
301/2007

Ágreiningur aðila snerist um heimild ÞH til að segja upp leigusamningi aðila um landspildu undir smábýli að Elliðahvammi. Var uppsögn ÞH byggð á vanskilum á leigugjaldi. Þar sem svo mikill vafi lék á um greiðsluskyldu ÞS að ekki varð leyst úr nema fyrir dómstólum var ekki fallist á að ÞH gæti byggt uppsögn sína á vanskilum, meðan málinu var ekki endanlega lokið fyrir dómi. Þar sem ÞS greiddi leigugjaldið án tafar, eftir að dómur varð endanlegur, var ekki fallist á að uppsögn ÞH hefði verið lögmæt. Var ÞS sýknaður af kröfu ÞH.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. júní 2007. Hann krefst þess að viðurkennt verði gildi uppsagnar hans 27. febrúar 2004 til gagnáfrýjanda á lóðarleigusamningi á landi úr jörðinni Vatnsenda frá júlí 1931 með breytingum 12. desember 1974 og 14. febrúar 1988. Þá krefst aðaláfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 27. júlí 2007. Hann krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um annað en málskostnað, sem aðaláfrýjandi verði dæmdur til að greiða í héraði og fyrir Hæstarétti.

Fallist verður á með héraðsdómi að aðaláfrýjanda hafi eins og á stóð ekki verið réttmætt að beina 27. febrúar 2004 uppsögn til gagnáfrýjanda á samningi um leigu á spildu úr landi Vatnsenda, sem hlotið hafði nafnið Elliðahvammur. Í því ljósi reynir þá ekki sérstaklega á hvort uppsögn þessi hafi fengið staðist ákvæði áðurgildandi ábúðarlaga nr. 36/1961 og 64/1976, en fyrir liggur að með bréfi Landnáms ríkisins 17. apríl 1975 var samþykkt umsókn gagnáfrýjanda „um viðurkenningu á Elliðahvammi sem smábýli“, sem felldi réttarstöðu aðila þar með undir þau lög. Með þessari athugasemd verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans, þar á meðal ákvæði um málskostnað.

Aðaláfrýjanda verður gert að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, Þ-kk-nf H-kk-nf, greiði gagnáfrýjanda, Þ-kk-þgf S-kk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.