576/2017

Með úrskurðum skattstjóra var felldur í heild niður virðisaukaskattur S ehf. á árunum 2004 til 2006 vegna nánar tilgreindra viðskipta milli ÍA ehf. og S ehf. en um leið var innskattur í virðisaukaskattskilum ÍA ehf. lækkaður sem því nam þannig að virðisaukaskattur hans á sömu árum hækkaði því til samræmis. Af inneign S ehf. vegna ofgreidds virðisaukaskatts reiknaði tollstjóri vexti eftir 1. mgr. 2. gr. laga nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda, sbr. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Af skuld ÍA ehf. reiknaði tollstjóri á hinn bóginn dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 á grundvelli 1. mgr. 28. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Í málinu kröfðust ÍA ehf. og S ehf. þess að viðurkennt yrði að þeim væri heimilt að koma að leiðréttingu á virðisaukaskattskilum félaganna samkvæmt 3. málslið 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 þannig að til baka gengju greiðslur á framangreindum vöxtum. Þá krafðist ÍA ehf. þess að Í yrði gert að greiða sér fjárhæð sem svaraði til vaxtamunar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar 3. málsliður 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 væri virtur í samhengi við 1. og 2. málslið hennar væri ljóst að í heild varðaði málsgreinin eingöngu stöðu seljanda vöru eða þjónustu, sem ranglega hefði krafið kaupanda um fjárhæð sem svaraði virðisaukaskatti af verði hennar. Í málinu væri sá seljandi S ehf. Aðalreglan samkvæmt fyrstu tveimur málsliðunum væri sú að seljandanum væri skylt að greiða skattinn í ríkissjóð, en undantekningarreglan í 3. málsliðnum gæti leyst hann undan þeirri skyldu ef unnt væri að koma fram leiðréttingu gagnvart kaupandanum. Í máli þessu stæði svo á að S ehf. þarfnaðist engrar slíkrar lausnar undan greiðsluskyldu, enda hefði hann greitt Í með skilum virðisaukaskatt, sem hann hafði áskilið sér ranglega, og hafði fengið skattinn endurgreiddan. Ákvæði 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 tæki á hinn bóginn á engan hátt til virðisaukaskattskila kaupanda, sem ranglega hefði verið krafinn um virðisaukaskatt af verði vöru eða þjónustu, en í málinu væri sá kaupandi ÍA ehf. Var því talið að jafnvel þótt heimildarinnar í 3. málslið 3. mgr. lagagreinarinnar hefði verið neytt þegar í framhaldi af úrskurðum skattstjóra til að leiðrétta virðisaukaskattskil S ehf. vegna viðskipta hans við ÍA ehf. hefði það í engu breytt þeirri staðreynd að sá síðarnefndi stæði hvað sem öðru liði í skuld vegna vangreidds virðisaukaskatts, sem stafaði af viðskiptum hans við aðra. Gæti ákvæðið því efni sínu samkvæmt ekki staðið til þess að unnt væri að taka kröfur ÍA ehf. og S ehf. til greina. Var Í því sýknað af kröfum þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 13. september 2017. Þeir krefjast þess að viðurkennt verði að þeim „sé heimilt að koma að leiðréttingu virðisaukaskatts sín á milli, með milligöngu ríkissjóðs, vegna virðisaukaskattsgreiðslna milli áfrýjenda á tímabilinu frá 2004 til 2006, þannig að virðisaukaskattur sem ranglega var tilgreindur á virðisaukaskattsskýrslum ... gangi til baka án nokkurrar vaxtagreiðslu.“ Þá krefst áfrýjandinn Íslenska auglýsingastofan ehf. þess að stefnda verði gert að greiða sér 16.142.245 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. febrúar 2013 til greiðsludags. Áfrýjendur krefjast einnig málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Samkvæmt gögnum málsins munu tveir starfsmenn áfrýjandans Íslensku auglýsingastofunnar ehf. hafa stofnað áfrýjandann Seim ehf. í janúar 2004 í tengslum við samning, sem þeir hafi gert 27. september 2003 í nafni svonefnds óstofnaðs eignarhaldsfélags síns við tvo þáverandi eigendur tæplega 96% hlutafjár í fyrrnefnda áfrýjandanum. Í þeim samningi hafi meðal annars verið kveðið á um að eignarhaldsfélagið, sem mun hafa orðið áfrýjandinn Seimur ehf., ætti með nánar tilteknum skilmálum að fá til sín árlegan hagnað af rekstri áfrýjandans Íslensku auglýsingastofunnar ehf., sem færi fram úr 45.000.000 krónum, og myndi sá fyrrnefndi gera þeim síðarnefnda reikninga af því tilefni. Mun jafnframt hafa verið mælt svo fyrir í samningnum að áfrýjandinn Seimur ehf. ætti að nýta þetta fé til að kaupa stig af stigi hluti áðurnefndra hluthafa í áfrýjandanum Íslensku auglýsingastofunni ehf.

Í samræmi við þetta mun áfrýjandinn Seimur ehf. hafa gefið út reikninga á hendur áfrýjandanum Íslensku auglýsingastofunni ehf. vegna svonefndrar ágóðaþóknunar samkvæmt rekstraráætlun og fjárhæð þeirra numið samtals 11.952.000 krónum á árinu 2004, 48.010.722 krónum 2005 og 54.977.798 krónum 2006. Virðisaukaskattur mun hafa verið innifalinn í þessum fjárhæðum. Ráðið verður af gögnum málsins að áfrýjandinn Seimur ehf., sem virðist nánast enga aðra starfsemi hafa haft á hendi en þessa, hafi á árunum 2004 til 2006 reglubundið gert grein fyrir veltu, sem leiddi af þessum þóknunum, í virðisaukaskattsskýrslum og staðið skil á þeim skatti á réttum gjalddögum. Hafi hann í engu tilviki haft frekari virðisaukaskattskylda veltu en þessa, en á hinn bóginn haft á þremur virðisaukaskattstímabilum óveruleg útgjöld, sem hafi borið virðisaukaskatt, og talið á þeim grunni fram innskatt til frádráttar útskatti í skýrslum vegna þeirra tímabila. Hann hafi þannig greitt alls 2.350.926 krónur í virðisaukaskatt á árinu 2004, 9.424.618 krónur 2005 og 10.785.849 krónur 2006 eða samanlagt 22.561.393 krónur. Eftir fyrirliggjandi gögnum mun áfrýjandinn Íslenska auglýsingastofan ehf. á hinn bóginn hafa haft töluverða virðisaukaskattskylda veltu á árunum 2004, 2005 og 2006, en einnig útgjöld, sem báru virðisaukaskatt, þannig að myndast hafi innskattur, sem hafi komið til lækkunar á útskatti af veltu hans. Meðal þeirra útgjalda munu hafa verið taldar áðurnefndar greiðslur hans til áfrýjandans Seims ehf., sem hafi myndað innskatt hjá áfrýjandanum Íslensku auglýsingastofunni ehf. að fjárhæð samtals 2.352.000 krónur á árinu 2004, 9.447.893 krónur 2005 og 10.818.924 krónur 2006 eða samanlagt 22.618.817 krónur, sem komu á þennan hátt til lækkunar á virðisaukaskatti hans. Fyrir liggur að áfrýjandinn Íslenska auglýsingastofan ehf. hafi reglubundið staðið skil á virðisaukaskatti, sem reiknaður var með tilliti til þessa.

Skattstjórinn í Reykjavík hóf á árinu 2008 rannsókn á skattskilum beggja áfrýjenda og þeirra tveggja starfsmanna áfrýjandans Íslensku auglýsingastofunnar ehf., sem stofnað höfðu áfrýjandann Seim ehf. samkvæmt áðursögðu. Á grundvelli þeirrar rannsóknar gengu úrskurðir skattstjóra 28. apríl 2009, sem beindust meðal annarra að hvorum áfrýjanda fyrir sig. Þar var komist að þeirri niðurstöðu á grundvelli 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt að líta yrði svo á að fyrrgreindar greiðslur áfrýjandans Íslensku auglýsingastofunnar ehf. til áfrýjandans Seims ehf. á árunum 2004, 2005 og 2006, að frátalinni fjárhæð virðisaukaskatts samkvæmt reikningum þess síðarnefnda, hafi í raun verið laun úr hendi þess fyrrnefnda til starfsmannanna tveggja, sem þeim bæri að greiða skatta af sem launatekjur, en gætu ekki skoðast sem rekstrartekjur áfrýjandans Seims ehf. og myndað hjá honum virðisaukaskattskylda veltu. Af þessu leiddi meðal annars að felldur var í heild niður virðisaukaskattur áfrýjandans Seims ehf. á árunum 2004, 2005 og 2006, en um leið var innskattur í virðisaukaskattskilum áfrýjandans Íslensku auglýsingastofunnar ehf. lækkaður sem þessu nam, þannig að virðisaukaskattur hans á sömu árum hækkaði því til samræmis. Áfrýjendur kærðu hvor fyrir sitt leyti þessa úrskurði skattstjóra til yfirskattanefndar, sem byggði á því í úrskurðum 1. júní 2011 að greiðslur áfrýjandans Íslensku auglýsingastofunnar ehf. til áfrýjandans Seims ehf. hafi falið í sér úthlutun á arði, sem telja yrði þeim síðarnefnda til tekna í skattskilum hans, en ekki yrði litið á þær sem laun til starfsmannanna tveggja. Sú afstaða yfirskattanefndar breytti á hinn bóginn ekki niðurstöðum í úrskurðum skattstjóra að því er varðaði virðisaukaskatt beggja áfrýjenda á árunum 2004, 2005 og 2006 og taldist þannig áfrýjandinn Seimur ehf. hafa ofgreitt virðisaukaskatt að höfuðstól 22.561.393 krónur, en áfrýjandinn Íslenska auglýsingastofan ehf. vangreitt slíkan skatt að höfuðstól 22.618.817 krónur. Áfrýjendur undu þessum úrskurðum yfirskattanefndar.

Af gögnum málsins verður ráðið að í framhaldi af úrskurðum skattstjóra 28. apríl 2009 hafi verið hafist handa við endurgreiðslu og innheimtu gjalda á grundvelli þeirra. Af inneign áfrýjandans Seims ehf. vegna ofgreidds virðisaukaskatts á árunum 2004, 2005 og 2006 mun tollstjóri hafa reiknað vexti eftir 1. mgr. 2. gr. laga nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda, sbr. 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001, og námu þeir alls 9.437.953 krónum. Með yfirlýsingu áfrýjandans Seims ehf. 12. maí 2009 var tollstjóra heimilað að verja 13.471.583 krónum af endurgreiðslu handa félaginu upp í skuld áfrýjandans Íslensku auglýsingastofunnar ehf. vegna hækkunar á virðisaukaskatti samkvæmt úrskurði skattstjóra og var það gert sama dag, en að öðru leyti mun ráðstöfun inneignar áfrýjandans Seims ehf. ekki hafa snúið að atriðum, sem koma máli þessu við. Af skuld áfrýjandans Íslensku auglýsingastofunnar ehf. vegna vangreidds virðisaukaskatts frá sömu árum reiknaði tollstjóri á hinn bóginn dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 á grundvelli 1. mgr. 28. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Að því leyti, sem skuld þessa áfrýjanda greiddist ekki með framangreindri ráðstöfun 12. maí 2009, stóð hann eftir gögnum málsins skil á skuldinni með því sem næst mánaðarlegum greiðslum á tímabilinu fram til 16. júní 2011. Samhliða því greiddi hann aðrar gjaldaskuldir samkvæmt úrskurði skattstjóra ásamt vöxtum, en óumdeilt er að dráttarvextir, sem hann stóð skil á með þessum hætti og raktir verða til skuldar hans vegna endurákvörðunar virðisaukaskatts í tengslum við skipti hans við áfrýjandann Seim ehf., hafi þegar upp var staðið numið samtals 25.601.318 krónum. Mismunurinn á þeim vöxtum og vöxtunum, sem áfrýjandinn Seimur ehf. fékk greidda samkvæmt áðursögðu af inneign sinni, 9.437.953 krónum, var þannig 16.163.365 krónur, þótt fjárhæð höfuðstólsins, sem þeir voru í hvoru tilviki reiknaðir af, sé nærri sá sami.

Með bréfi 28. janúar 2013 fóru áfrýjendur þess sameiginlega á leit við tollstjóra að þeim yrði heimilað á grundvelli 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 að koma að leiðréttingu á virðisaukaskatti vegna framangreindra ráðstafana sinna á árunum 2004, 2005 og 2006. Hefði það þá afleiðingu að niður myndu falla bæði vextir, sem áfrýjandinn Seimur ehf. fékk af inneign vegna ofgreidds virðisaukaskatts, og dráttarvextir, sem áfrýjandinn Íslenska auglýsingastofan ehf. greiddi vegna vangreidds virðisaukaskatts, og var þess krafist að mismunurinn á þessum vöxtum yrði endurgreiddur. Þessu hafnaði tollstjóri með ákvörðun 4. mars 2013, sem áfrýjendur kærðu til fjármála- og efnahagsráðuneytisins 23. maí sama ár. Staðfesti ráðuneytið ákvörðun tollstjóra með úrskurði 27. nóvember 2013.

Áfrýjendur höfðuðu mál þetta 16. febrúar 2016 til að fá hnekkt úrlausn stjórnvalda um framangreint erindi sitt, en einnig til að fá viðurkennt að þeim sé heimilt að koma fram leiðréttingu á virðisaukaskattskilum sínum á árunum 2004, 2005 og 2006 samkvæmt 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988. Jafnframt krafðist áfrýjandinn Íslenska auglýsingastofan ehf. þess að stefnda yrði gert að greiða sér 25.601.318 krónur, sem var sú fjárhæð sem hann hafði samkvæmt áðursögðu greitt í dráttarvexti af vangreiddum virðisaukaskatti vegna skipta sinna við áfrýjandann Seim ehf. Með úrskurði héraðsdóms 18. nóvember 2016 var orðið við kröfu stefnda um að málinu yrði vísað frá dómi, en þeim úrskurði var hrundið með dómi Hæstaréttar 12. janúar 2017 í máli nr. 808/2016. Í framhaldi af því lækkaði áfrýjandinn Íslenska auglýsingastofan ehf. fjárkröfu sína í 16.163.365 krónur eða um þær 9.437.953 krónur, sem áfrýjandinn Seimur ehf. hafði sem fyrr segir fengið í vexti af ofgreiðslu sinni á virðisaukaskatti. Í hinum áfrýjaða dómi var stefndi sýknaður af kröfum áfrýjenda. Fyrir Hæstarétti hafa áfrýjendur fallið frá kröfu, sem þeir gerðu í héraði um að ógilt yrði ákvörðun tollstjóra 4. mars 2013 og úrskurður fjármála- og efnahagsráðuneytisins 27. nóvember sama ár. Þá hefur áfrýjandinn Íslenska auglýsingastofan ehf. enn lækkað fjárkröfu sína í 16.142.245 krónur eða um 21.120 krónur, sem hann kveður svara til hærri fjárhæðar vaxta sem hann hefði fengið af ofgreiddum virðisaukaskatti ef ekki hefði komið til fyrrnefndrar lækkunar á honum vegna innskatts á árunum 2004, 2005 og 2006.

II

Samkvæmt 1. málslið 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 ber þeim, sem er undanþeginn virðisaukaskattskyldu en hefur allt að einu tilgreint í reikningi eða gefið á annan hátt til kynna að slíkur skattur sé innifalinn í fjárhæð reikningsins, að greiða skattinn í ríkissjóð. Samkvæmt 2. málslið sömu málsgreinar hvílir hliðstæð skylda á þeim, sem hefur tilgreint of háan virðisaukaskatt í reikningi sínum eða lagt í honum virðisaukaskatt við endurgjald vegna viðskipta sem ekki eru skattskyld. Frá þessu er á hinn bóginn gerð sú undantekning í 3. málslið málsgreinarinnar að skylda til að greiða virðisaukaskatt í ríkissjóð við þær aðstæður, sem um ræðir í fyrri málsliðunum tveimur, fellur niður ef leiðréttingu verður komið við gagnvart kaupanda, sem ranglega hefur verið krafinn um fjárhæð virðisaukaskatts í reikningi. Engin deila er um að áfrýjandanum Seimi ehf. hafi samkvæmt 2. málslið 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 á sínum tíma verið skylt að greiða í ríkissjóð fjárhæð sem svaraði til virðisaukaskatts, sem hann lagði ranglega ofan á þóknun samkvæmt fyrrnefndum reikningum sínum á hendur áfrýjandanum Íslensku auglýsingastofunni ehf. á árunum 2004, 2005 og 2006. Ágreiningur aðilanna lýtur á hinn bóginn að því hvort uppfyllt séu skilyrði til að beita í þessu tilviki heimildinni í 3. málslið málsgreinarinnar til að koma nú að leiðréttingu á virðisaukaskattskilum áfrýjenda með þeirri afleiðingu að til baka gangi greiðslur á vöxtum, sem fram hafa farið samkvæmt áðursögðu.

Í dómi Hæstaréttar 13. desember 2001 í máli nr. 319/2001 reyndi á skýringu 3. málsliðar 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 í tilviki, þar sem maður var borinn sökum um að hafa unnið sér til refsingar með því að hafa ekki staðið ríkissjóði skil á virðisaukaskatti, sem hann hafi lagt við fjárhæð reiknings og fengið greiddan vegna viðskipta sem síðan reyndust ekki virðisaukaskattskyld. Bar hann því meðal annars við að hann hafi eftir útgáfu ákæru í málinu gefið út til viðsemjanda síns inneignarreikning og þar með komið fram gagnvart honum leiðréttingu, þó svo að fjárhæð inneignarreikningsins hafi ekki verið endurgreidd, þannig að fallið hafi niður skylda til að greiða í ríkissjóð fjárhæð sem svaraði til virðisaukaskatts samkvæmt upphaflega reikningnum. Um þetta sagði meðal annars eftirfarandi í dóminum: „Samkvæmt 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 er aðalregla þeirra sú að virðisaukaskatti, sem tilgreindur er á reikningi, skuli skilað í ríkissjóð jafnvel þótt hann sé of hár eða af viðskiptum, sem ekki eru skattskyld. Hafi fé skipt um hendur vegna greiðslu reiknings verður leiðréttingu gagnvart greiðanda ekki komið við eftir lok uppgjörstímabils nema fyrir milligöngu ríkissjóðs. Myndi sú skipan að vísa greiðanda skattsins á að endurheimta hann af seljanda vöru eða þjónustu setja greiðandann í óviðunandi aðstöðu. Staða hans verður því aðeins tryggð að ríkissjóður annist innheimtu hins oftekna skatts af þeim, sem við honum tók, og annist endurgreiðslu ofgreidda skattsins til greiðanda hans. Verður að skilja undantekningarreglu lokamálsliðar 3. mgr. 22. gr. laganna í þessu ljósi.“ Af þessu verður ályktað að með tvennu móti megi beita nefndri reglu til að koma fram leiðréttingu í tilviki, þar sem seljandi hefur í reikningi ranglega lagt fjárhæð, sem svarar virðisaukaskatti, við endurgjald fyrir vöru eða þjónustu og fengið hana greidda. Annars vegar sé þetta unnt án afskipta stefnda með innbyrðis ráðstöfunum seljanda og kaupanda ef uppgjörstímabili samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 50/1988 þegar viðskipti fóru fram er ekki lokið og þá með því að seljandi gefi út inneignarreikning eða felli úr gildi fyrri reikning og gefi út nýjan samhliða því að oftekna fjárhæðin sé endurgreidd. Hins vegar sé þetta einnig unnt eftir lok uppgjörstímabilsins og þá með því að seljandi gefi á sama hátt út inneignarreikning eða nýjan reikning, en innheimtumaður stefnda hafi milligöngu um endurgreiðslu eða gangi að öðrum kosti úr skugga um að hún hafi farið fram. Fær því ekki staðist sú niðurstaða í hinum áfrýjaða dómi að ákvæðis 3. málsliðar 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 verði eingöngu neytt innan viðkomandi uppgjörstímabils og þá með milligöngu ríkissjóðs.

Að því verður á hinn bóginn að gæta að þegar 3. málsliður 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 er virtur í samhengi við 1. og 2. málslið hennar er ljóst að í heild varðar málsgreinin eingöngu stöðu seljanda vöru eða þjónustu, sem ranglega hefur krafið kaupanda um fjárhæð sem svarar virðisaukaskatti af verði hennar. Í máli þessu er sá seljandi áfrýjandinn Seimur ehf. Aðalreglan samkvæmt fyrstu tveimur málsliðum málsgreinarinnar er sú að seljandanum sé skylt að greiða skattinn í ríkissjóð, en undantekningarreglan í þriðja málsliðnum getur leyst hann undan þeirri skyldu ef unnt er að koma fram leiðréttingu gagnvart kaupandanum á framangreindan hátt. Í máli þessu stendur svo á að áfrýjandinn Seimur ehf. þarfnast engrar slíkrar lausnar undan greiðsluskyldu, enda greiddi hann stefnda með skilum virðisaukaskatt, sem hann áskildi sér ranglega, og hefur nú fengið skattinn endurgreiddan. Ákvæði 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 taka á hinn bóginn á engan hátt til virðisaukaskattskila kaupanda, sem ranglega hefur verið krafinn um virðisaukaskatt af verði vöru eða þjónustu, þó svo að hann geti í eigin virðisaukaskattskilum hafa nýtt fjárhæð skattsins sem innskatt til frádráttar útskatti af veltu sinni. Í máli þessu er sá kaupandi áfrýjandinn Íslenska auglýsingastofan ehf. Jafnvel þótt heimildarinnar í 3. málslið 3. mgr. síðastnefndrar lagagreinar hefði verið neytt þegar í framhaldi af úrskurðum skattstjóra 28. apríl 2009 til að leiðrétta virðisaukaskattskil áfrýjandans Seims ehf. vegna viðskipta hans við áfrýjandann Íslensku auglýsingastofuna ehf. hefði það af þessum sökum í engu breytt þeirri staðreynd að sá síðarnefndi stóð hvað sem öðru leið í skuld vegna vangreidds virðisaukaskatts, sem stafaði af viðskiptum hans við aðra, og þá jafnframt þótt tollstjóri sem innheimtumaður stefnda hefði haft milligöngu um að koma ofgreiðslu hans til áfrýjandans Seims ehf. aftur í hans hendur. Ákvæði 3. málsliðar 3. mgr. 22. gr. laga nr. 50/1988 getur því efni sínu samkvæmt ekki staðið til þess að unnt sé að taka kröfur áfrýjenda til greina. Eins og mál þetta hefur verið lagt fyrir er af þessum sökum óhjákvæmilegt að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms og eru þá ekki efni til að taka frekar afstöðu til atriða varðandi fjárkröfu áfrýjandans Íslensku auglýsingastofunnar ehf.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.