arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
554/2016

Í ehf. krafðist viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta úr hendi S vegna missis hagnaðar sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir þegar S hafnaði tilboði Í ehf. í útboði um sorphirðu. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var talið að Í ehf. hefði ekki leitt nægar líkur að því að félagið hefði orðið fyrir tjóni af völdum ákvörðunar S og hafði Í ehf. því ekki lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr viðurkenningarkröfu sinni fyrir dómi, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins frá dómi því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júlí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 10. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. júlí 2016, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íslenska gámafélagið ehf., greiði varnaraðila, Seltjarnarnesbæ, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
557/2016

G ehf. krafðist þess að felld yrði úr gildi sú ákvörðun sýslumanns að verða ekki við kröfu félagsins um að afmáð yrði úr þinglýsingabók afsal B ehf. til E ehf. um nánar tilgreinda fasteign. Var krafan reist á því að S, sem hefði undirritað afsalið fyrir hönd B ehf., hefði ekki haft umboð til þess að skuldbinda B ehf. þar sem hún hefði nokkru áður gengið úr stjórn félagsins og sagt af sér sem framkvæmdastjóri. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til fornsenda hans, var kröfunni hafnað og í því sambandi vísað til þess að þegar afsalið hefði verið móttekið til þinglýsingar hefði ekki verið búið að breyta skráningu á stjórn félagsins í fyrirtækjaskrá. Rannsóknarskylda þinglýsingastjóra næði ekki lengra en að kanna gildandi skráningu, en samkvæmt henni hefði S haft heimild til þess að skuldbinda félagið. Þá var hafnað kröfu G ehf. um að heimiluð yrði þinglýsing tiltekinna kvaða á fyrrgreinda fasteign með vísan til kaupsamnings um lóð við eignina og tekið fram að útgefanda skjalsins hefði brostið heimild til þess að ráðstafa eigninni á þann veg sem greindi í skjalinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. júlí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 9. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 13. júlí 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Vestmannaeyjum 23. desember 2015 um að verða ekki við kröfu sóknaraðila um að afmáð yrði úr þinglýsingabók afsal Bifreiðastöðvar Vestmannaeyja ehf. til varnaraðila, sem dagsett var 5. október sama ár, um fasteignina Heiðarveg 10 í Vestmannaeyjum, svo og kröfu sóknaraðila um þinglýsingu nánar tiltekinna kvaða á eignina. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreindar kröfur hans verði teknar til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Græðisbraut ehf., greiði varnaraðila, Eyja eignum ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
55/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. janúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. janúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni allt til þriðjudagsins 26. sama mánaðar klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að setja tryggingu, en að því frágengnu að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili, sem hefur engin tengsl við landið, er undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Er því fullnægt skilyrðum b. liðar 1. mgr. 95. gr. og 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 til að hann sæti farbanni. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
563/2015

Eftir kröfu þrotabús L ehf. var mál þess á hendur L hf. fellt niður fyrir Hæstarétti. Var þrotabú L ehf. dæmt til greiðslu málskostnaðar fyrir réttinum að kröfu L hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. ágúst 2015. Með bréfi til réttarins 12. febrúar 2016 tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá áfrýjun málsins. Af hálfu stefnda er gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjanda gert að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, þrotabú Leiguvéla ehf., greiði stefnda, Lýsingu hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
565/2015

Með afsals- og kaupsamningi milli G ehf. og B ehf. var rekstrartækjum og vörulager G ehf. ráðstafað til B ehf. Var hluti kaupverðsins greiddur með því að B ehf. yfirtók skuld G ehf. við V ehf. Í málinu krafðist GH ehf., kröfuhafi í þrotabúi G ehf., að greiðslunni yrði rift og að V ehf. yrði gert að greiða þrotabúinu samsvarandi fjárhæð. Eigendur V ehf. voru jafnframt eigendur G ehf. og því nákomnir í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Hafði greiðslan farið fram innan frests samkvæmt 2. mgr. 134. gr. laganna. Talið var að þegar greiðslan væri virt bæri að líta til þess í hvaða formi hún hefði farið frá skuldaranum en ekki í hvaða formi hún hefði borist kröfuhafa. Var fallist á með GH ehf. að um óvenjulegan greiðslueyri hefði verið að ræða samkvæmt 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 og að G ehf. hefði verði ógjaldfært á þeim tíma er samningurinn var gerður. Voru kröfur GH ehf. því teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. ágúst 2015. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við aðalmeðferð málsins í héraði var teflt fram þeirri málsástæðu að áfrýjandi hefði ekki fengið þá greiðslu sem kröfur um riftun og endurgreiðslu eftir reglum XX. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. lúta að. Héraðsdómur hafnaði málsástæðunni að réttu lagi þar sem hún kom fram of seint, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af þeim sökum kemur hún ekki til álita við úrlausn málsins.

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi var rekstrartækjum og vörulager Graníthússins ehf. ráðstafað til Best Buy ehf. með afsals- og kaupsamningi 30. nóvember 2012. Samkvæmt samningnum var hluti kaupverðsins greiddur með því að kaupandi yfirtók skuld að fjárhæð 8.000.000 krónur við áfrýjanda. Þegar greiðslan er virt ber að líta til þess í hvaða formi hún fór frá skuldaranum en ekki í hvaða mynd hún barst kröfuhafa, sbr. til hliðsjónar dóma Hæstaréttar í máli nr. 120/1986, sem birtist í dómasafni árið 1987, blaðsíðu 961, og í máli nr. 2/1996, sem birtist í dómasafni það ár, blaðsíðu 2684. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur, þar með talið um dráttarvexti en áfrýjandi hefur ekki andmælt upphafsdegi þeirra.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Viðhald og nýsmíði ehf., greiði stefnda, Graníthöllinni ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
565/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. og d. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. ágúst 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. ágúst 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 19. ágúst 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Krafa sóknaraðili um gæsluvarðhald yfir varnaraðila er reist á c. og d. liðum 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Jafnframt er krafan rökstudd með vísan til 2. mgr. sömu lagagreinar. Varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um gróf kynferðisbrot gegn tveimur ungum stúlkum með viku millibili. Samkvæmt gögnum málsins er fullnægt skilyrðum c. og d. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi eins og krafist er. Þegar af þeirri ástæðu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
566/2015

Með afsals- og kaupsamningi milli G ehf. og B ehf. var rekstrartækjum og vörulager G ehf. ráðstafað til B ehf. Var hluti kaupverðsins greiddur með því að B ehf. yfirtók skuld G ehf. við M ehf. Í málinu krafðist GH ehf., kröfuhafi í þrotabúi G ehf., að greiðslunni yrði rift og að M ehf. yrði gert að greiða þrotabúinu samsvarandi fjárhæð. Eigendur M ehf. voru jafnframt eigendur G ehf. og því nákomnir í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Hafði greiðslan farið fram innan frests samkvæmt 2. mgr. 134. gr. laganna. Talið var að þegar greiðslan væri virt bæri að líta til þess í hvaða formi hún hefði farið frá skuldaranum en ekki í hvaða formi hún hefði borist kröfuhafa. Var fallist á með GH ehf. að um óvenjulegan greiðslueyri hefði verið að ræða samkvæmt 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 og að G ehf. hefði verði ógjaldfært á þeim tíma er samningurinn var gerður. Voru kröfur GH ehf. því teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. ágúst 2015. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við aðalmeðferð málsins í héraði var teflt fram þeirri málsástæðu að áfrýjandi hefði ekki fengið þá greiðslu sem kröfur um riftun og endurgreiðslu eftir reglum XX. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. lúta að. Héraðsdómur hafnaði málsástæðunni að réttu lagi þar sem hún kom fram of seint, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af þeim sökum kemur hún ekki til álita við úrlausn málsins.

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi var rekstrartækjum og vörulager Graníthússins ehf. ráðstafað til Best Buy ehf. með afsals- og kaupsamningi 30. nóvember 2012. Samkvæmt samningnum var hluti kaupverðsins greiddur með því að kaupandi yfirtók skuld að fjárhæð 6.200.000 krónur við áfrýjanda. Þegar greiðslan er virt ber að líta til þess í hvaða formi hún fór frá skuldaranum en ekki í hvaða mynd hún barst kröfuhafa, sbr. til hliðsjónar dóma Hæstaréttar í máli nr. 120/1986, sem birtist í dómasafni árið 1987, blaðsíðu 961, og í máli nr. 2/1996, sem birtist í dómasafni það ár, blaðsíðu 2684. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur, þar með talið um dráttarvexti en áfrýjandi hefur ekki andmælt upphafsdegi þeirra.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Magni ehf., greiði stefnda, Graníthöllinni ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
567/2015

Þrotabú G ehf. krafðist riftunar á nánar tilgreindri greiðslu G ehf. til V ehf. og að V ehf. yrði gert að greiða sér samsvarandi fjárhæð. Í stefnu kom fram að ekki lægi ljóst fyrir hvenær og af hvaða bankareikningi félagsins greiðslan hefði verið innt af hendi eða þá hvort hún hefði verið staðgreidd með reiðufé. Var talið að þótt þrotabúið hefði lagt til grundvallar að greiðslan hefði farið fram skorti með öllu lýsingu á hinni riftanlegu ráðstöfun og væri í raun alls óvíst hvort greiðslan hefði yfir höfuð verið innt af hendi. Þessi vanreifun af hálfu þrotabúsins hlyti að hafa gert V ehf. erfitt um vik að taka til varna og væri hún svo veruleg að ókleift væri að leggja efnisdóm á málið. Var málinu því vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. ágúst 2015. Hann krefst sýknu af kröfu gagnáfrýjanda um að rift verði greiðslu Graníthússins ehf. til aðaláfrýjanda samkvæmt reikningi 24. maí 2011 að fjárhæð 2.003.356 krónur. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti og að gagnáfrýjanda verði gerð sekt fyrir þarflausa málshöfðun.

Gagnáfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar fyrir sitt leyti 10. nóvember 2015. Hann krefst þess að aðaláfrýjanda verði gert að greiða sér 2.003.356 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. október 2014 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi höfðaði mál þetta til að fá rift greiðslu frá Graníthúsinu ehf. til aðaláfrýjanda samkvæmt reikningi 24. maí 2011 að fjárhæð 2.003.356 krónur, auk þess sem hann krafðist þess að aðaláfrýjanda yrði gert að greiða sér sömu fjárhæð með tilgreindum dráttarvöxtum. Í stefnu til héraðsdóms kom fram að ekki lægi ljóst fyrir hvenær og af hvaða bankareikningi félagsins greiðslan hefði verið innt af hendi eða þá hvort hún hefði verið staðgreidd með reiðufé. Þótt gagnáfrýjandi legði til grundvallar að greiðslan hefði farið fram skorti með öllu lýsingu á hinni riftanlegu ráðstöfun og er í raun alls óvíst hvort greiðslan hafi yfir höfuð verið innt af hendi. Þessi vanreifun af hálfu gagnáfrýjanda hlaut að gera aðaláfrýjanda erfitt um vik að taka til varna og er hún svo veruleg að ókleift er að leggja efnisdóm á málið. Þá verður ekki bætt úr þessum annmarka með því að byggja á því hér fyrir dómi að fjárhæðin hafi verið greidd með millifærslum með vísan til stöðu á viðskiptamannareikningi, enda væri með því móti verulega raskað málsgrundvellinum. Samkvæmt þessu verður sjálfkrafa að vísa málinu frá héraðsdómi.

Eftir þessum úrslitum verður g-kk-þgf gert að greiða aðaláfrýjanda málskostnað sem ákveðinn verður í einu lagi á báðum dómstigum eins og greinir í dómsorði. Ekki er tilefni til að fallast á kröfu aðaláfrýjanda um að gagnáfrýjanda verði gert að sæta réttarfarssekt.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Gagnáfrýjandi, þrotabú Graníthússins ehf., greiði aðaláfrýjanda, Viðhaldi og nýsmíði ehf., samtals 1.000.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
567/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. ágúst 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. ágúst 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. ágúst 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
568/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu D um endurupptöku máls sem Í höfðaði gegn honum og dæmt var í héraði í framhaldi af útivist D. Var ekki talið að fullnægt væri skilyrðum a. og b. liðar 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til endurupptöku málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. ágúst 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. júlí 2016, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að héraðsdómsmálið nr. E-592/2015 yrði endurupptekið. Kæruheimild er í q. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að endurupptaka málsins verði heimiluð. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærðar úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fyrir Hæstarétti hefur sóknaraðili reist kröfu sína um endurupptöku framangreinds máls á c. lið 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991, þar sem sýkna hefði átt sóknaraðila að einhverju leyti eða öllu í málinu. Málsástæða þessi er of seint fram komin og kemur því ekki til álita við úrlausn málsins fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
569/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. ágúst 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. ágúst 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til laugardagsins 13. ágúst 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að beitt verði vægari úrræðum.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að fyrir hendi séu rannsóknarhagsmunir til þess að kærða verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
56/2016

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. janúar 2016 en kærumálsgögn bárust réttinum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. janúar 2016 þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 7. janúar 2016 um nauðungarvistun sóknaraðila á sjúkrahúsi og ákvörðun yfirlæknis 8. janúar sama ár um að sóknaraðili skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf á sjúkrahúsinu. Kæruheimild er í 4. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreindar ákvarðanir sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu og yfirlæknis Landspítalans verði felldar úr gildi og þóknun skipaðs talsmanns hans vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti greidd úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsenda hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun talsmanns sóknaraðila sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun talsmanns sóknaraðila, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 148.880 krónur, greiðist úr ríkissjóði
572/2015

X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veitt A högg með krepptum hnefa í andlit þar sem hún stóð við útidyr heimilis síns með þeim afleiðingum að hún féll við og lenti á gólfi innan við útidyrnar og hlaut bólgu og margúl neðan við auga og út til hliðar yfir kinnbein. Talið var að framburður A, sem var ein til frásagnar um að X hefði ráðist á hana, hefði að sumu leyti verið óstöðugur og í ósamræmi við framburð annars vitnis um atvik áður en árásin átti sér stað. Yrði sakfelling því ekki á honum byggð gegn neitun X. Var því ekki talið að komin væri fram lögfull sönnun þess að X hefði veist að A með þeim hætti sem greindi í ákæru. Var X því sýknaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 6. ágúst 2015. Af hálfu ákæruvaldsins er þess aðallega krafist að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað, en til vara að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst staðfestingar héraðsdóms.

Krafa ákæruvaldsins um ómerkingu héraðsdóms er reist á því að sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi kunni að vera rangt svo að einhverju skipti um úrslit máls, sbr. 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þegar niðurstaða hins áfrýjaða dóms er virt í ljósi þess sem komið hefur fram í málinu verður ekki fallist á að það með ákæruvaldinu að líkur standi til að sönnunarmatið hafi verið rangt svo einhverju skipti um niðurstöðuna. Verður kröfunni því hafnað.

Samkvæmt 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 getur Hæstiréttur ekki endurmetið niðurstöðu héraðsdómara um sönnunargildi munnlegs framburðar nema hlutaðeigandi vitni eða ákærði gefi skýrslu hér fyrir dómi. Að því gættu og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins verður felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, J-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.