arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
482/2010

Ö kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni B um endurupptöku máls Ö gegn B sem lokið hafði með áritun stefnu um aðfarahæfi vegna útivistar B. Talið var að stefna á hendur B hafi ekki verið birt með fullnægjandi hætti. Stefnan var árituð 11. janúar 2010 en hún fékk fyrst vitneskju um áritunina 25. febrúar 2010 við boðun vegna fjárnáms. Beiðni B um endurupptöku málsins barst héraðsdómi 1. mars sama ár og degi síðar setti hún tryggingu í samræmi við áskilnað 3. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991. Voru því uppfyllt skilyrði 1. mgr. 137. gr. laganna fyrir endurupptöku málsins og var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. ágúst 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júlí 2010, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um endurupptöku máls, sem sóknaraðili höfðaði gegn henni og lauk 11. janúar 2010 með áritun dómara á stefnu samkvæmt 113. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Kæruheimild er í q. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 segir meðal annars að hafi stefna verið árituð samkvæmt 113. gr. laganna í máli þar sem stefndi sótti ekki þing geti stefndi beiðst endurupptöku málsins innan þriggja mánaða frá því máli lauk í héraði, enda berist beiðnin dómara innan mánaðar frá því stefnda urðu málsúrslit kunn. Í 2. mgr. greinarinnar er svo að finna ákvæði um hvaða skilyrði skuli uppfyllt fyrir endurupptöku ef þrír mánuðir eru liðnir frá því máli lauk í héraði. Með hinum kærða úrskurði var fallist á beiðni varnaraðila um endurupptöku, bæði með vísan til 1. mgr. og a. liðar 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991.

Stefna sú sem um ræðir var árituð 11. janúar 2010, en varnaraðili sótti ekki þing í málinu. Ekkert er annað fram komið en að varnaraðili hafi fyrst fengið vitneskju um áritun stefnunnar 25. febrúar 2010 við boðun vegna fjárnáms. Beiðni varnaraðila um endurupptöku málsins barst héraðsdómi 1. mars sama ár og degi síðar setti hún tryggingu í samræmi við áskilnað 3. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991. Samkvæmt þessu eru uppfyllt skilyrði 1. mgr. 137. gr. laganna fyrir endurupptöku málsins. Þegar af þessari ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
483/2009

Ómerktur var héraðsdómur og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju, þar sem í forsendum héraðsdóms var ekki borið við að greina með sjálfstæðum hætti hvaða varnarástæður H um einstaka kröfur S ættu að leiða til þeirrar niðurstöðu sem varð eða hvernig „full lagastoð“ væri fundin um einstakar kröfur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. ágúst 2009. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér aðallega 868.711 krónur, til vara 853.839 krónur, til þrautavara 707.812 krónur, en að því frágengnu 217.115 krónur, í öllum tilvikum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. apríl 2007 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Hæstiréttur hefur tekið málið til dóms án undangengins málflutnings, sbr. 2. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Í forsendum héraðsdómara fyrir niðurstöðu segir það eitt að fallist sé á með stefnda að „full lagastoð“ sé fyrir því að reikna meðallaun í uppsagnarfresti áfrýjanda með þeim hætti sem stefndi hafi rökstutt, auk þess sem réttur samkvæmt þrautavarakröfu hans sé fallinn niður fyrir tómlæti. Í málinu hefur áfrýjandi uppi aðalkröfu og þrjár varakröfur, sem hver um sig er rökstudd, rétt eins og varnir stefnda gegn þeim. Í forsendum héraðsdóms er ekki borið við að greina með sjálfstæðum hætti hvaða varnarástæður stefnda um einstakar kröfur áfrýjanda eigi að leiða til þeirrar niðurstöðu sem varð eða hvernig full lagastoð sé fundin fyrir henni. Þessi úrlausn héraðsdómara er í senn alls ófullnægjandi og aðfinnsluverð, sbr. f. liður 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991. Verður ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti, en ákvörðun um málskostnað í héraði bíður efnisdóms.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
485/2009

R krafði I um greiðslu fimm reikninga, en félögin höfðu átt í viðskiptasambandi um árabil.  Með dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var fallist á að krafa R samkvæmt fjórum reikningum hafi verið fyrnd. Hvað varðaði þann reikning sem eftir stóð var talið að R hefði ekki sýnt nægjanlega fram á að I hefði tekið á sig þær skuldbindingar sem þar var krafist greiðslu fyrir. Var I því sýknað af kröfu R í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. ágúst 2009. Hann krefst þess aðallega að stefnda verði gert að greiða sér 868.900 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. nóvember 2005 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi fellir sig við niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um kröfu samkvæmt reikningi 11. janúar 2005 að fjárhæð 67.999 krónur. Er krafa hans fyrir Hæstarétti þessari reikningsfjárhæð lægri en var í héraði.

Áfrýjandi hefur lagt fram í Hæstarétti úr bókhaldi Austurbakka hf. útprentun af viðskiptareikningi sínum tímabilið 13. ágúst 2003 til ársloka 2005. Ekki verður séð að reikningar þeir sem hann byggir kröfu sína á séu færðir á yfirlitið.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ryn ehf., greiði stefnda, Icepharma hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
485/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. ágúst 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. ágúst 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 20. ágúst 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
486/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. ágúst 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. ágúst 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 20. ágúst 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að beitt verði vægari úrræðum, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
487/2009

T höfðaði mál gegn V og krafðist þess að viðurkennd yrði greiðsluskylda V úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 vegna líkamstjóns sem T kvaðst hafa orðið fyrir. Talið var að skilyrðum 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 væri ekki fullnægt í málinu þar sem óvissa ríkti um hagsmuni T af viðurkenningu þeirri sem hann krafðist. Var málinu vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 23. júní 2009, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 5. ágúst 2009. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áfrýjaði hann héraðsdómi öðru sinni 28. ágúst 2009. Áfrýjandi krefst viðurkenningar á greiðsluskyldu stefnda úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 vegna líkamstjóns er hann hafi orðið fyrir í umferðarslysi 10. apríl 2004. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 er heimilt að höfða mál til að leita viðurkenningardóms um kröfu hafi aðili lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands. Áskilnaður ákvæðisins um lögvarða hagsmuni hefur í dómum Hæstaréttar verið skýrður svo, að sá sem höfðar mál til viðurkenningar á greiðsluskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni, í hverju það felist og hver tengsl þess séu við atvik máls. Um þetta hefur áfrýjandi vísað til vottorða læknanna S-kk-ef D-kk-ef 29. mars 2005 og G-kk-ef L-kk-ef 13. júní 2008. Í vottorði S-kk-ef er ekki getið um slys sem áfrýjandi hafði lent í nokkrum árum fyrir þann atburð sem um er deilt í þessu máli. S-kk-nf gaf ekki skýrslu fyrir dómi. Fyrir dómi kom fram hjá G-kk-þgf að hann hefði skoðað áfrýjanda 5. júní 2008. Áfrýjandi hafi þá látið hjá líða að geta um slys sem hann hafi orðið fyrir á árinu 2006. Aðspurður kvaðst G-kk-nf ekki geta sagt til um þýðingu þess slyss við mat á ætluðu tjóni áfrýjanda vegna atviksins 10. apríl 2004. Stefndi hefur andmælt því að sönnur séu fram komnar um að áfrýjandi hafi orðið fyrir tjóni 10. apríl 2004 og skorað á áfrýjanda að leggja fram gögn um afleiðingar umræddra slysa. Áfrýjandi hefur ekki sinnt þeirri áskorun og er því óvissa í málinu um hagsmuni hans af viðurkenningu þeirri sem hann krefst. Samkvæmt þessu hefur hann ekki sýnt fram á að framangreindum skilyrðum 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 sé fullnægt. Verður málinu því vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum.

Með vísan til 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður ákvæði héraðsdóms um málskostnað staðfest. Þá verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjandi, T-kk-nf A-kk-nf, greiði stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
488/2009

Aðilar höfðu lengi deilt um skiptingu jarðarinnar Á sem er um 998 hektarar og í óskiptri sameign þeirra. Tilraunir höfðu verið gerðar til að ná samkomulagi um skiptingu jarðarinnar en þær reynst árangurslausar. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti, var fallist á kröfu R og M  þar sem viðurkenndur var réttur þeirra gagnvart T til að jörðinni Á yrði skipt upp samkvæmt yfirmatsgerð 31. mars 2008. Samkvæmt yfirmatsgerðinni var gert ráð fyrir að R og M ættu áfram í óskiptri sameign norðurhluta jarðarinnar samtals 725,6 hektara, en T suðurhluta hennar um 257 hektara, og að veiðiréttindi jarðarinnar yrðu áfram í óskiptri sameign eigenda jarðarinnar, ásamt vatnsréttindum til heimilisþarfa, búsþarfa og jarðræktar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. ágúst 2009 og krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað á ný. Að þessu frágengnu krefst hann sýknu af kröfum stefndu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, óskipt úr hendi stefndu.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Deila málsaðila lýtur að skiptingu jarðarinnar Ásbjarnarness í Húnaþingi vestra, sem er í óskiptri sameign þeirra. Áfrýjandi styður aðalkröfu sína um frávísun málsins við það að varakrafa, sem stefndu gerðu undir rekstri málins fyrir héraðsdómi og þar var tekin til greina, hafi verið of seint fram borin. Hann mótmælir að hún hafi rúmast innan aðalkröfu stefndu í héraði, eins og héraðsdómari hafi lagt til grundvallar. Annars vegar sé í raun enginn munur á kröfunum að því leyti að í hvorugu tilvikinu veiti þær viðkomandi sveitarfélagi svigrúm til ákvörðunar um það hvort samþykki verði veitt til að skipta jörðinni, en hins vegar verði grundvelli málsins raskað með því að auka við upphaflega kröfugerð. Varakrafa um ómerkingu héraðsdóms og heimvísun málsins er reist á því að héraðsdómur hafi ekki verið skipaður sérfróðum meðdómsmönnum, en áfrýjandi telur málið þess eðlis að þörf hafi verið á því.

Áfrýjandi óskaði ekki eftir því við meðferð málsins í héraði að sérfróðir meðdómsmenn tækju sæti í dóminum. Verður ekki fallist á að þörf hafi verið á því eins og málsefnið liggur fyrir og er varakröfu áfrýjanda hafnað. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður öðrum kröfum hans jafnframt hafnað og niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um annað en málskostnað.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem verður ákveðinn í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, T-kk-nf K-kk-nf, greiði stefndu, R-kvk-þgf S-kvk-þgf G-kvk-þgf og M-kvk-þgf E-kvk-þgf J-kvk-þgf F-kvk-þgf, málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 2.600.000 krónur.
488/2010

L og H gerðu með sér framvirka samninga þar sem L skuldbatt sig til að selja H hlutabréf í nánar tilgreindum félögum á gjalddaga samninganna gegn því að H greiddi samningsfjárhæðirnar inn á reikning L. L höfðaði síðar mál og krafði H um efndir á samningunum. Samningar báru með sér að arður af hlutabréfunum, sem kynni að vera greiddur út á samningstímabilinu, hefði átt að koma í hlut L en leiða til lækkunar á framvirku gengi bréfanna og þar með á fjárhæðinni sem H bar að greiða L. Kröfugerð L í málinu byggðist á samtölu samningsfjárhæða eins og þær voru í öllum samningunum. Í stefnu var í engu vikið að því hvort og þá af hvaða bréfum hefði verið greiddur arður á samningstímabilinu eða eftir gjalddaga samninganna og hvort þær greiðslur hefðu áhrif á kröfugerð L í málinu. Talið var að L hefði borið að taka tillit til arðgreiðslna við framsetningu kröfugerðar sinnar í málinu, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Ef L teldi að samkomulag hafi verið milli aðila um að arði af bréfunum skyldi ráðstafað með öðrum hætti en kveðið væri á um í samningnum hefði þurft að geta þess í stefnu samkvæmt e. lið sömu greinar. Engu breytti í því efni þótt aðilar hefðu ekki lýst gagnaöflun lokið. Í ljósi þessara annmarka á málatilbúnaði L var fallist á kröfu H um að málinu yrði vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júlí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júlí 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sér dæmdur málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að samhliða máli þessu eru fyrir Hæstarétti rekin tvö önnur mál um samkynja ágreining aðilanna.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Landsbanki Íslands hf., greiði varnaraðila, H-kk-þgf Þ-kk-þgf, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
489/2009

Með dómi héraðsdóms var F ehf. gert að greiða J og DB rúmlega fjórtán milljónir króna til efnda á samningi um kaup á öllum hlutum í tveimur einkahlutafélögum og var sú niðurstaða staðfest í Hæstarétti. Héraðsdómur vísaði á hinn bóginn frá hluta af kröfum J og DB, og kröfu þeirra um dráttarvexti. Þau gagnáfrýjuðu dómi héraðsdóms og kröfðust endurskoðunar á hluta af frávísunarþætti er laut að dráttarvaxtarkröfu þeirra. Gagnsökinni var vísað frá Hæstarétti þar sem J og DB höfðu ekki kært til Hæstaréttar þann frávísunarþátt sem þau kröfðust endurskoðunar á.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. ágúst 2009. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu gagnáfrýjenda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að krafa gagnáfrýjenda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Gagnáfrýjendur áfrýjuðu málinu upphaflega fyrir sitt leyti 11. nóvember 2009, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu gagnsakarinnar 9. desember sama ár. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála gagnáfrýjuðu þau héraðsdómi öðru sinni 16. desember 2009. Þau krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms um annað en dráttarvexti. Krefjast þau dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 9.626.886 krónum frá 2. júlí 2007 til greiðsludags og af 5.009.631 krónu frá 30. maí 2008 til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með hinum áfrýjaða dómi var aðaláfrýjandi dæmdur til að greiða gagnáfrýjendum 14.636.516 krónur til efnda á samningi um kaup á öllum hlutum í einkahlutafélögunum Betri flutningum og B. V-kk-þgf. Á hinn bóginn vísaði héraðsdómur að sjálfsdáðum frá kröfu gagnáfrýjenda um dráttarvexti þar sem hann taldi hana ekki nægilega skýrt tilgreinda. Í gagnáfrýjunarstefnu er tekið fram að eini tilgangur gagnáfrýjunar sé að fá kröfu um dráttarvexti tekna til greina. Gagnáfrýjendur kærðu ekki til Hæstaréttar frávísunarþátt héraðsdóms samkvæmt ákvæðum XXIV. kafla laga nr. 91/1991, sbr. j. lið 1. mgr. 143. gr. þeirra laga. Getur þessi hluti héraðsdóms því ekki sætt endurskoðun Hæstaréttar og verður gagnsökinni vísað frá Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Eftir þessum úrslitum verður aðaláfrýjandi dæmdur til að greiða gagnáfrýjendum málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Gagnsök er vísað frá Hæstarétti.

Aðaláfrýjandi, Farþing ehf., greiði gagnáfrýjendum, J-kvk-þgf B-kvk-þgf S-kvk-þgf og dánarbúi B-kk-ef V-kk-ef, 14.636.516 krónur.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjendum 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
489/2010

L og H gerðu með sér framvirka samninga þar sem L skuldbatt sig til að selja H hlutabréf í nánar tilgreindum félögum á gjalddaga samninganna gegn því að H greiddi samningsfjárhæðirnar inn á reikning L. L höfðaði síðar mál og krafði H um efndir á samningunum. Samningar báru með sér að arður af hlutabréfunum, sem kynni að vera greiddur út á samningstímabilinu, hefði átt að koma í hlut L en leiða til lækkunar á framvirku gengi bréfanna og þar með á fjárhæðinni sem H bar að greiða L. Kröfugerð L í málinu byggðist á samtölu samningsfjárhæða eins og þær voru í öllum samningunum. Í stefnu var í engu vikið að því hvort og þá af hvaða bréfum hefði verið greiddur arður á samningstímabilinu eða eftir gjalddaga samninganna og hvort þær greiðslur hefðu áhrif á kröfugerð L í málinu. Talið var að L hefði borið að taka tillit til arðgreiðslna við framsetningu kröfugerðar sinnar í málinu, sbr. d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Ef L teldi að samkomulag hafi verið milli aðila um að arði af bréfunum skyldi ráðstafað með öðrum hætti en kveðið væri á um í samningnum hefði þurft að geta þess í stefnu samkvæmt e. lið sömu greinar. Engu breytti í því efni þótt aðilar hefðu ekki lýst gagnaöflun lokið. Í ljósi þessara annmarka á málatilbúnaði L var fallist á kröfu H um að málinu yrði vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júlí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júlí 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sér dæmdur málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að samhliða máli þessu eru fyrir Hæstarétti rekin tvö önnur mál um samkynja ágreining aðilanna.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Landsbanki Íslands hf., greiði varnaraðila, H-kk-þgf Þ-kk-þgf, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
48/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli b. og d. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. janúar 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 23. febrúar 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að hann verði einungis látinn sæta farbanni, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.