26/2004

Fallist var á með X að héraðsdómari viki sæti í málinu þar sem tiltekin ummæli dómarans í úrskurði um frávísunarkröfu X þóttu hafa lotið að efnishlið þess og verið til þess fallin að draga mætti óhlutdrægni hans með réttu í efa.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. janúar 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. janúar 2004, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að V-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari viki sæti í máli ákæruvaldsins á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að fyrrnefndur dómari víki sæti í málinu. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

I.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði höfðaði lögreglustjórinn í Reykjavík mál á hendur varnaraðila með ákæru útgefinni 24. júní 2003. Í ákærunni var varnaraðila meðal annars gefið að sök að hafa í starfi sem skólastjóri Y-skólans í [...] dregið sér umtalsvert fé „af svonefndu [...]gjaldi, sem ganga átti til reksturs skólans frá [...]“. Í ákærunni var fjárhæð sú, sem ákærði var sakaður um að hafa dregið sér, sundurliðuð milli ára á tímabilinu frá 1994 til 2001. Í þinghaldi 19. nóvember 2003 krafðist varnaraðili að málinu yrði vísað frá dómi þar eð verknaðarlýsing í ákæru uppfyllti ekki kröfur 1. mgr. 116. gr. laga nr. 19/1991. Var málið flutt um þessa kröfu varnaraðila 1. desember 2003 og var henni hafnað með úrskurði 19. sama mánaðar. Í úrskurðinum kemur fram að frávísunarkrafa varnaraðila hafi meðal annars verið byggð á því að ófullnægjandi væri í ákæru tilgreining bankareikninga, sem fé var greitt inn á af [...]. Hafnaði héraðsdómari þessari málsástæðu varnaraðila á þeim forsendum að Z hafi átt umræddan bankareikning en varnaraðili hafi óumdeilanlega haft umráð reikningsins í skjóli stöðu sinnar sem skólastjóri Y-skólans. Með vísan til þessara forsendna fyrir niðurstöðu héraðsdóms krafðist varnaraðili með bréfi 19. desember 2003 að héraðsdómari viki sæti í málinu á grundvelli 6. gr. laga nr. 19/1991, sbr. g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var málið flutt um þá kröfu varnaraðila 13. janúar 2004 og henni hafnað 15. sama mánaðar með hinum kærða úrskurði.

II.

Krafa varnaraðila í máli þessu er reist á því að sú fullyrðing héraðsdómara í úrskurði hans frá 19. desember 2003 að varnaraðili hafi „óumdeilanlega“ haft „umráð“ fyrrnefnds reiknings „í skjóli stöðu sinnar sem skólastjóri [Y-]skólans“ hafi falið í sér efnislega afstöðu til málsins sem valdi vanhæfi hans.

Heldur varnaraðili því fram að aðgangur hans að umræddum reikningi hafi helgast af því að hann hafi verið ráðinn framkvæmdastjóri Z, sem sé sjálfsstæður lögaðili með sjálfsstæða stjórn. Sé ágreiningur hans við Z einkaréttarlegs eðlis. Hafi hann mótmælt staðfastlega að hann hafi haft aðgang að umræddum bankareikningi vegna stöðu sinnar sem skólastjóri Y-skólans og muni varnir hans í máli því, sem sóknaraðili hafi höfðað á hendur honum, meðal annars byggjast á því. Með vísan til þessa gefi framangreind fullyrðing héraðsdómara honum réttmæta ástæðu til að draga í efa að dómarinn geti fjallað af óhlutdrægni og með óvilhöllum hætti um það í skjóli hvers varnaraðili átti aðgang að reikningnum, sem málið snýst um.

Í ljósi framanritaðs og að öðru leyti með vísan til atvika þess máls sem sóknaraðili hefur höfðað á hendur varnaraðila þykir mega fallast á með honum að ummæli héraðsdómara í úrskurði hans frá 19. desember 2003 hafi lotið að efnishlið málsins og verið til þess fallin að draga megi óhlutdrægni hans með réttu í efa. Verður því fallist á að dómarinn víki sæti í málinu með vísan til 6. gr. laga nr. 19/1991, sbr. g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

V-kk-nf S-kk-nf héraðsdómari víkur sæti í málinu.

if !supportEmptyParas endif