484/2010

var úr gildi úrskurður héraðsdóms, þar sem kveðið var á um að dómkvaddir skyldu læknir og lögfræðingur til að meta nánar tilgreind atriði vegna líkamstjóns sem E kvaðst hafa orðið fyrir vegna umferðarslyss. Í samræmi við beiðni matsbeiðanda var lagt fyrir héraðsdómara að dómkveðja tvo hæfa og óvilhalla lækna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. ágúst 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júlí 2010, þar sem kveðið var á um að dómkvaddir skyldu læknir og lögfræðingur til að meta nánar tilgreind atriði vegna líkamstjóns sem varnaraðili kveðst hafa orðið fyrir vegna umferðarslyss. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að dómkveðja tvo hæfa og óvilhalla lækna og að minnsta kosti annan þeirra sérfræðing í bæklunarskurðlækningum. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með bréfi 6. maí 2010 lagði sóknaraðili fram beiðni um að dómkvaddir yrðu samkvæmt XII. kafla laga nr. 91/1991 tveir læknar til að láta í té rökstutt álit um orsakatengsl og þá eftir atvikum varanlegar afleiðingar slyss sem varnaraðili kveðst hafa orðið fyrir 31. október 2008 og skyldi að minnsta kosti annar matsmanna vera bæklunarlæknir. Varnaraðili andmælti því að tveir læknar yrðu dómkvaddir til starfans og krafðist þess að annar matsmanna væri lögfræðingur að mennt.

Með hinum kærða úrskurði var fallist á kröfu varnaraðila og er málavöxtum, málsástæðum og lagarökum aðila þar ítarlega lýst.

Ekki er ágreiningur um að skilyrði fyrir öflun matsgerðar séu fyrir hendi samkvæmt 77. gr. laga nr. 91/1991. Þá verður hvorki fullyrt að bersýnilegt sé að matsgerð samkvæmt beiðni sóknaraðila skipti ekki máli né verði tilgangslaus til sönnunar í dómsmáli. Kostnaður vegna matsgerðarinnar mun falla á sóknaraðila samkvæmt 4. mgr. 79. gr. laga nr. 91/1991. Komi til þess að matsgerðin verði lögð fram sem gagn í dómsmáli kemur í hlut dómara að meta sönnunargildi hennar, þar á meðal hvort einhverjir brestir kunni að vera á þekkingu matsmanna á matsefni að áhrif hafi á gildi hennar, sbr. dóm Hæstaréttar 1995, bls. 704 í dómasafni það ár. Þá er ekki girt fyrir það í lögum nr. 91/1991 að aflað verði nýrrar matsgerðar til viðbótar þessari þótt ný matsgerð taki að einhverju leyti eða öllu til sömu atriða og hin eldri gerði, enda verði ekki talið að svo sé ástatt sem um ræðir í 3. mgr. 46. gr. laganna, sbr. til hliðsjónar dóma Hæstaréttar frá árinu 2000, bls. 2598 og 3517 í dómasafni það ár. Af þessum sökum ber að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og leggja fyrir héraðsdómara að dómkveðja tvo matsmenn í samræmi við beiðni sóknaraðila.

Rétt er að hvor aðila beri sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að dómkveðja tvo matsmenn í samræmi við beiðni sóknaraðila, Tryggingamiðstöðvarinnar hf., 6. maí 2010.

Kærumálskostnaður fellur niður.