73/2008

HÖ var eigandi vörumerkjanna „C-TOX“ og „C-TOX Betri djúpverkun varanleg fúavörn“, ásamt uppskriftum af tilteknum fúavarnarefnum og framleiðslurétti þeirra hér á landi. Í málinu krafðist HÖ þess að viðurkennt yrði að H væri óheimilt að nota umrædd vörumerki og að HÖ ætti einn framleiðslurétt á Íslandi á fúavarnarefnum seldum undir þessum vörumerkjum. Þá krafðist HÖ þess jafnframt að H yrði gert að greiða sér 32.582.052 krónur sem hæfilegt endurgjald vegna notkunar á vörumerkjunum, en í málinu lá fyrir að H hafði um árabil selt vörur undir umræddum vörumerkjum í verslunum sínum. Fyrir Hæstarétti óskaði HÖ eftir því að koma að frekari gögnum í málinu sem meðal annars lutu að framleiðslu á umræddum vörum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þar sem skilyrðum 1. mgr. 160. gr. laga nr. 91/1991 hefði ekki verið fullnægt til að leggja mætti fram ný gögn eftir lok gagnaöflunarfrests, hefði málið ekki verið flutt með tilliti til nýju gagnanna og yrði ekki horft til þeirra við úrlausn málsins. Þar sem HÖ hafði ekki sýnt fram á í málinu að H hefði framleitt eða látið framleiða umræddar vörur var H sýknað af kröfum HÖ.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. febrúar 2008. Hann krefst þess að viðurkennt verði að stefnda sé óheimilt að nota vörumerkin „C-TOX“ og „C-TOX Betri djúpverkun varanleg fúavörn“ og að áfrýjandi eigi einn framleiðslurétt á Íslandi á fúavarnarefni, sem selt hafi verið undir vörumerkinu „C-TOX“. Hann krefst þess einnig að stefnda verði gert að greiða sér 32.582.052 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. júní 2006 til greiðsludags, svo og málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er lýst í hinum áfrýjaða dómi er áfrýjandi eigandi þeirra tveggja vörumerkja, sem áðurgreindar dómkröfur hans varða, en það fyrrnefnda er orð- og myndmerki og það síðarnefnda orðmerki. Vörumerkin keypti hann ásamt uppskriftum að tilteknum fúavarnarefnum og framleiðslurétti hér á landi að vörum undir merkjum „C-TOX“ af R-kvk-þgf B-kvk-þgf 12. mars 1997. Fyrri eigandi vörumerkjanna og framleiðsluréttarins, Þ-kk-nf B-kk-nf, hafði áður ráðstafað þeim rétti til Efnamiðstöðvarinnar hf. með samningum 30. september 1985 og 10. nóvember 1986, en í þeim síðarnefnda var honum áskilinn réttur til umboðslauna, sem skyldu nema „5% af heildsöluverði efnisins svo lengi sem hann telst vera umboðsmaður þess á Íslandi.“ Efnamiðstöðin hf. virðist síðast hafa greitt Þ-kk-þgf þessi umboðslaun 10. júlí 1992 í einu lagi fyrir tímabilið frá 1. janúar til 29. júlí 1991, samtals 102.736 krónur, en síðastgreindan dag hafði R-kvk-nf B-x-x, sem kvaðst vera orðin „einkaleyfishafi og umboðsmaður fyrir C-TOX á Íslandi“, lýst yfir riftun samningsins við Efnamiðstöðina hf. Félagið mun eftir sem áður hafa haldið áfram framleiðslu á þessum vörum, svo sem vikið var að í áðurnefndum samningi áfrýjanda við R-kvk-þf 12. mars 1997, en þar sagði að þetta hafi verið gert í óþökk og gegn mótmælum hennar. Á þessu tímabili öllu og enn þegar mál þetta var höfðað munu vörur undir merkjum „C-TOX“ hafa verið seldar í verslunum stefnda. Samkvæmt gögnum, sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt, munu þær hafa verið framleiddar í verksmiðju Flügger ehf., áður Hörpu hf. og síðar Hörpu-Sjafnar hf., en eftir málatilbúnaði stefnda mun það hafa verið gert á grundvelli samnings milli þess félags og Efnamiðstöðvarinnar ehf. frá 17. febrúar 1997. Síðastnefnt félag mun nú heita GMG ehf. Áfrýjandi hefur lagt fram í Hæstarétti yfirlýsingu forráðamanns þess 23. febrúar 2008, þar sem meðal annars kemur fram að hann hafi orðið hluthafi í félaginu haustið 2002 og hafi það þá ekki verið starfrækt „um langt árabil“. Segir þar jafnframt að félagið hvorki láti framleiða né selji vörur af þeirri tegund, sem dómkröfur áfrýjanda lúta að.

Eftir að lokið var fresti til gagnaöflunar fyrir Hæstarétti samkvæmt 1. mgr. 160. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 14. gr. laga nr. 38/1994, óskaði áfrýjandi eftir að koma að frekari gögnum, meðal annars um framleiðslu á vörum undir vörumerkinu „C-TOX“. Með því að skilyrðum samkvæmt því ákvæði til að koma að þessum nýju gögnum var ekki fullnægt hefur málið ekki verið flutt með tilliti til þeirra og verður ekki horft til þeirra við úrlausn málsins.

Eins og málið liggur fyrir er óumdeilt að vörur, sem bera fyrrnefnt vörumerki, hafa um langt árabil verið á boðstólum í verslunum stefnda. Gegn andmælum hans hefur áfrýjandi á hinn bóginn ekki sýnt fram á að stefndi hafi framleitt eða látið framleiða þessarar vörur. Að því virtu geta ekki verið efni til að fella dóm á hendur stefnda í samræmi við kröfugerð áfrýjanda. Verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kk-nf Ö-kk-nf V-kk-nf, greiði stefnda, Húsasmiðjunni hf., 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.