231/2007

JV ehf. tók að sér að vinna fyrir J við vatnslögn að sumarhúsi í eigu J. Eftir að verkinu lauk náði vatn að renna um lögnina óhindrað inn í húsið þannig að af hlaust tjón sem metið var af matsmönnum á rúmar tvær milljónir króna. Í héraðsdómi, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, þótti sannað að ekki hefði verið gætt að því af hálfu félagsins að ganga þannig frá lögninni að vatn ætti ekki greiða leið inn í bústaðinn. Þessi vanræksla var talin samverkandi orsök að því að vatn flæddi inn í húsið og olli þar skemmdum og að með þessari vanrækslu hefði JV ehf. skapað sér bótaábyrgð. Eins og stóð á frágangi lagna í sumarhúsið var þó talið að J hefði heldur ekki viðhaft þá varkárni, sem ætlast hefði mátt til af honum, þegar hann kom ekki í húsið um margra mánaða skeið eftir að JV ehf. hafði lokið verki sínu þar. Hefði þetta, ásamt síðbúnum viðbrögðum við skemmdunum, leitt til þess að tjónið varð meira en ella hefði orðið. Niðurstaða héraðsdóms um að J yrði af þessum sökum að bera helming tjónsins var staðfest í Hæstarétti. Upphaftími dráttarvaxta var miðaður við þingfestingardag í ljósi þess að áritun á stefnu um birtingu var án dagsetningar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. febrúar 2007. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 4. apríl 2007 og var áfrýjað öðru sinni 30. sama mánaðar. Aðaláfrýjandi krefst aðallega sýknu af kröfu gagnáfrýjanda, en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði málinu fyrir sitt leyti 27. júní 2007 og krefst þess að aðaláfrýjanda verði gert að greiða sér 2.000.315 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. febrúar 2006 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Í hinum áfrýjaða dómi er komist að þeirri niðurstöðu að gagnáfrýjandi hafi ekki, eins og á stóð um frágang lagna í sumarhúsi hans, viðhaft þá varkárni sem ætlast hafi mátt til af honum, þegar hann kom ekki í húsið um margra mánaða skeið eftir að aðaláfrýjandi hafði lokið verki sínu þar. Hafi þetta, ásamt síðbúnum viðbrögðum gagnáfrýjanda við skemmdum á húsinu, eftir að vatnsflóðið hafði uppgötvast, leitt til þess að tjón á húsinu af þess völdum hafi orðið meira en skyldi vegna þess tíma sem leið án þess að gripið hafi verið til ráðstafana til að hindra að húsið héldi áfram að skemmast vegna raka. Verður niðurstaða dómsins, sem skipaður var tveimur sérfróðum meðdómendum, skilin svo að þetta aðgæsluleysi gagnáfrýjanda eigi þegar á heildina er litið að leiða til þess að hann verði að bera helming af því tjóni á húsinu, sem dómkvaddur matsmaður hafði metið og héraðsdómur leggur til grundvallar við mat á fjártjóni vegna vatnsskemmdanna. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en upphafsdag dráttarvaxta.

Gagnáfrýjandi beindi ekki kröfu með ákveðinni fjárhæð að aðaláfrýjanda fyrr en við málshöfðun. Áritun á stefnu um birtingu er án dagsetningar. Verður því með vísan til 9. gr. laga nr. 38/2001 miðað við að krafa gagnáfrýjanda skuli bera dráttarvexti frá þingfestingardegi 17. maí 2006.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verða báðir málsaðilar að bera málskostnað sinn fyrir Hæstarétti sjálfir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður um annað en upphafsdag dráttarvaxta sem skal vera 17. maí 2006.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.