arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
516/2002

S slasaðist þegar hann gekk í gegnum svonefnda tunnuhurð inn í verslunarmiðstöð, en hurðin, sem var vélknúin, snerist stöðugt og stöðvaðist ef hún rakst á þann sem um hana gekk. S stefndi F, eiganda fasteignarinnar, til greiðslu bóta vegna slyssins. Talið var að umrædd hurð væri ekki búin sérstökum hættueiginleikum og að ekki væri sýnt fram á að hættulegra væri að fara um hana en ýmis önnur mannvirki sem yrðu á vegi manna væri eðlileg aðgát höfð. F bæri ekki hlutlæga ábyrgð á tjóni S af völdum slyssins heldur mætti rekja það til óhappatilviks. Var F því sýknað af kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. nóvember 2002. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 2.410.662 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 7. janúar 2000 til 20. september 2001, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem hann hefur notið á báðum dómstigum.

Stefndi krefst þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður falli niður.

Áfrýjandi hefur stefnt Sjóvá-Almennum tryggingum hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti. Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda hér fyrir dómi fer samkvæmt því, sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, S-kk-ef E-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningslaun lögmanns hans, 250.000 krónur.
518/2002

S ehf. höfðaði mál á hendur F ehf. til greiðslu á vangoldinni leigu fyrir þrjá eignarhluta í fasteign sem S ehf. hafði keypt af F ehf., en í kaupsamningum var kveðið á um að seljandi greiddi kaupanda bætur sem næmu nánar tilteknu leiguverði fyrir hvern fermetra húsnæðisins ef afhending drægist. Talið var F ehf. hefði í raun afhent S ehf. húsnæðið á umsömdum tíma, en síðan hefði munnlegur leigusamningur komist á milli aðila. Á hinn bóginn væri krafan sem S ehf. ætti á hendur F ehf. af þessu tilefni lægri en gagnkrafa F ehf. á hendur S ehf. á grundvelli kaupsamninganna. Var F ehf. því sýknað af kröfu S ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 3. september 2002, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 23. október sama árs. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 7. gr. laga nr. 38/1994, áfrýjaði hann héraðsdómi öðru sinni 19. nóvember 2002. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.177.280 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af nánar tilteknum fjárhæðum frá 1. maí 2000 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir héraðsdómi og jafnframt í greinargerð fyrir Hæstarétti krafðist áfrýjandi þess að stefnda yrði gert að greiða sér 2.009.305 krónur með nánar tilgreindum vöxtum. Við munnlegan flutning málsins hér fyrir dómi lækkaði áfrýjandi á hinn bóginn kröfu sína í framangreint horf. Stafaði breyting þessi af því í fyrsta lagi að áfrýjandi féll frá því að honum hafi verið heimilt einhliða að hækka húsaleigu úr hendi stefnda fyrir þá eignarhluta í fasteigninni Hvaleyrarbraut 22 í Hafnarfirði, sem málið varðar, frá 1. ágúst 2000 að telja, í öðru lagi að hann féllst á niðurstöðu héraðsdóms um stærð eignarhlutanna, sem leigukrafan tók mið af, í þriðja lagi að áfrýjandi krefst nú aðeins leigu fyrir eignarhluta auðkenndan 01-08 vegna hálfs aprílmánaðar 2000 en ekki fyrir mánuðinn allan og loks í fjórða lagi að áfrýjandi féll frá kröfulið um virðisaukaskatt af húsaleigukröfu sinni.

Fallast verður á með áfrýjanda að ekki verði séð að í bréfi lögmanns stefnda 2. ágúst 2000 hafi verið haldið fram að áfrýjandi hafi þá þegar verið búinn að fá afhentan eignarhlutann 01-08 í fasteigninni Hvaleyrarbraut 22, svo sem hermt er í hinum áfrýjaða dómi. Þetta fær því á hinn bóginn ekki breytt að staðfesta verður niðurstöðu hins áfrýjaða dóms með vísan til forsendna hans að öðru leyti.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
526/2002

S svf. höfðaði mál á hendur K hf. til greiðslu á skuld samkvæmt tveimur víxlum. K hf. krafðist sýknu á þeim grundvelli að félagið hefði gert nauðasamning við lánardrottna sína sem hefði verið staðfestur með úrskurði héraðsdóms. Í dómi Hæstaréttar segir að þrátt fyrir að nauðsamningurinn taki til kröfunnar leiði það ekki til þess að S svf. verði ekki dæmd krafan án tillits til nauðasamningsins, enda breytti hann ekki efni kröfunnar heldur efndaaðferðinni og áhrifum hennar. Var því fallist á kröfu S svf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 26. nóvember 2002. Hann krefst þess aðallega að hann verði sýknaður að svo stöddu af kröfu stefnda, en til vara að hún verði lækkuð „í samræmi við staðfestan nauðasamning áfrýjanda fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur, frá 20. febrúar 2002, þannig að 53% heildarkröfunnar verði greiddar, samtals kr. 5.153.905,- er koma til greiðslu þannig, að 57% af þessum 53% greiðast með þremur jöfnum greiðslum, kr. 979.242,- hver greiðsla, þann 20. maí 2002, 20. ágúst 2002 og 20. febrúar 2003, og eftirstöðvarnar kr. 2.216.179,- sem eru 43% af 53% greiðist skv. hinum staðfesta nauðasamningi með greiðslu á hlutum í Norðlenska matborðinu ehf., að nafnverði sama fjárhæð, í formi staðfestingar frá hlutaskrá félagsins um eignarrétt stefnda ...“. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í héraðsdómi er greint frá nauðasamningi, sem áfrýjandi gerði við lánardrottna sína og staðfestur var með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 20. febrúar 2002. Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti kom fram að við nauðasamningsumleitanir áfrýjanda samkvæmt VIII. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. lýsti stefndi ekki kröfu sinni samkvæmt tveimur víxlum, sem féllu í gjalddaga í mars 2001 og eru grundvöllur málsóknar hans nú. Ekki verður annað séð en að nauðasamningurinn taki til kröfunnar, sbr. fyrri málslið 2. mgr. 60. gr. laga nr. 21/1991. Það leiðir þó ekki til þess að stefnda verði ekki dæmd krafan án tillits til nauðasamningsins, enda breytir samningurinn ekki efni kröfunnar heldur efndaaðferðinni og áhrifum hennar, sbr. síðari málslið 2. mgr. áðurnefndrar lagagreinar. Kemur þá til úrlausnar við efndir kröfunnar hversu mikið áfrýjanda ber að greiða, eftir atvikum við fullnustu dómsins með aðför. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, sem verður ákveðinn eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Kjötumboðið hf., greiði stefnda, Sölufélagi Austur-Húnvetninga svf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
539/2002

X var ákærður fyrir kynferðisbrot og húsbrot með því að hafa ruðst heimildarlaust inn í íbúð Z, lagst ofan á hana þar sem hún svaf í rúmi sínu og haft samræði við hana á meðan þannig var ástatt um Z að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga. Í héraðsdómi var talið sannað með vitnisburði Z, sem fékk stuðning í skýrslu vitna fyrir dómi og öðrum gögnum málsins, að atburðirnir hefðu verið með fyrrnefndum hætti. Var X því sakfelldur fyrir að brjóta gegn friðhelgi heimilis Z og kynfrelsi hennar, sbr. 231. gr. og 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þóttu brot hans gróf. Var dómur héraðsdóms um 15 mánaða fangelsi staðfestur um annað en skaðabætur sem þóttu hæfilega ákveðnar 500.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 27. nóvember 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ákærða og greiðslu skaðabóta en þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst aðallega sýknu og frávísunar á bótakröfu en til vara, að refsing verði milduð og skilorðsbundin og fjárhæð skaðabótakröfu lækkuð.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en skaðabætur, sem þykja hæfilega ákveðnar 500.000 krónur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en skaðabætur, sem vera skulu 500.000 krónur.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað sakarinnar, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.
53/2003

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. febrúar 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. febrúar 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til „fimmtudagsins 21. mars 2003“. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 20. mars 2003 kl. 16.
540/2002

G var dæmdur í 12 mánaða fangelsi fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og reglugerð um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni með því að hafa í vörslum sínum 1,47 grömm af hassi og um það bil 200 grömm af metamfetamíni sem sannað þótti að hafi að verulegu leyti verið ætlað til sölu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. nóvember 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega að hann verði einvörðungu sakfelldur fyrir vörslu á 1,47 g af hassi og 10-20 g af metamfetamíni, en verði að öðru leyti sýknaður af kröfum ákæruvalds. Til vara krefst hann þess að refsing hans verði milduð.

Með ákæru sýslumannsins á Selfossi 5. apríl 2002 var ákærða gefið að sök að hafa að morgni 27. ágúst 2001 haft í vörslum sínum á heimili sínu að Varmahlíð 14, Hveragerði, 1,47 g af hassi og í bifreiðinni RR 024 við Laufskóga í Hveragerði 202,78 g af metamfetamíni, sem þóttu að verulegu leyti ætluð til sölu í ágóðaskyni.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Varðar brot hans við 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, sbr. lög nr. 60/1980, lög nr. 13/1985 og lög nr. 68/2001, og 2. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni, sbr. reglugerðir um breyting á henni nr. 248/2001 og 490/2001.

Refsing ákærða er með vísan til sakaferils hans, magns fíkniefnanna og styrkleika þeirra, svo og að öðru leyti þess sem getið er í niðurstöðu héraðsdóms hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað eru staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.
545/2002

G var dæmdur í 9 mánaða fangelsi fyrir fjársvik o.fl. Hafði G  í sviksamlegum tilgangi stofnað til reikningsviðskipta við verslunina B hf. og blekkt starfsmenn hennar til frekari reikningsviðskipta með því að greiða skuld fyrir úttektir með tékka, sem hann gaf heimildarlaust út í eigin nafni á tékkaeyðublað í eigu húsfélags og áritaði með bleki sem hvarf þremur dögum síðar. Jafnframt auglýsti hann í dagblaði símasölu á tilgreindum vörutegundum þar sem fólki var gefinn kostur á að panta símleiðis vörur á heildsöluverði og blekkti fólk sem hringdi í tilgreint símanúmer til að greiða nánar tiltekna fjárhæð fyrir vörulista og aðgang að frekari viðskiptum þrátt fyrir að hann hafi hvorki haft á boðstólum þær vörur sem auglýstar voru né staðið í nokkrum viðskiptasamböndum um öflun þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. desember 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af þeirri háttsemi sem honum er að sök gefin í 1. og 2. tölulið I. kafla ákæru, en til vara að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Ákærði var dæmdur 24. apríl 1996 fyrir skjalafals og 19. desember 2001 fyrir fjárdrátt í maí og júní 2000. Í bæði skiptin hlaut hann fangelsi í tvo mánuði, skilorðsbundið í 2 ár. Við ákvörðun refsingar ákærða verður litið til þessa sakaferils hans og 77. gr. almennra hegningalaga nr. 19/1940. Verður jafnframt að gæta þess að með háttsemi sinni í 2. tölulið I. kafla ákæru beitti hann fjölda manns blekkingum og hefur ekki bætt að fullu fyrir brot sín. Með vísan til þess sem að framan greinir og forsendna héraðsdóms að öðru leyti er refsing ákærða ákveðin fangelsi í 9 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf J-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 9 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.
551/2002

Mál S gegn Ó var fellt niður að ósk málsaðila, sem jafnframt voru sammála um að leggja það í dóm um málskostnað. Rétt var talið að aðilarnir bæru hvor sinn kostnað af málinu.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. desember 2002, en gagnáfrýjandi áfrýjaði málinu fyrir sitt leyti 14. febrúar 2003. Með bréfi 8. júlí sama árs tilkynntu aðilarnir að þeir hefðu gert samkomulag um að óska eftir að málið yrði fellt niður fyrir Hæstarétti að öðru leyti en því að það gengi til dóms um málskostnað. Gagnáfrýjandi krefst þess að aðaláfrýjanda verði gert að greiða sér málskostnað fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt hér fyrir dómi.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 166. gr. sömu laga eins og henni var breytt með 20. gr. laga nr. 38/1994, er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður gagnáfrýjanda greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður gagnáfrýjanda, Ó-kvk-ef S-kvk-ef E-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 350.000 krónur.
553/2002

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. nóvember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. desember sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. nóvember 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 7. október sama árs um að hafna því að leggja lögbann við framkvæmd 3. gr. samkomulags frá 18. júní 2002 milli varnaraðila og Daníels Þorsteinssonar & Co. ehf. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, eins og þeim var breytt með 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri ákvörðun sýslumanns verði hnekkt og sér dæmdur málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara krefst hann „sýknu“ af kröfu sóknaraðila, til þrautavara að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og að því frágengnu að sóknaraðila verði gert að leggja fram tryggingu að fjárhæð 10.100.000 krónur til þess að lögbann verði lagt á. Í öllum tilvikum krefst varnaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, þar með talið ákvæði hans um málskostnað, enda hefur varnaraðili ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti til endurskoðunar niðurstöðu um það efni.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Skipasmíðastöð Njarðvíkur hf., greiði varnaraðila, Reykjavíkurborg, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
555/2002

X var ákærður fyrir brot gegn hegningarlögum með því að hafa dreift í tölvupósti frá starfstöð tiltekinna samtaka til fjölda viðtakenda tilhæfulausri viðvörun um sprengjutilræði gegn íslenskri flugvél. Lagði lögregla m.a. hald á tvær tölvur sem talið var að hefðu verið notaðar til að dreifa umræddum tölvupósti og var upptöku þeirra krafist í ákæru. Kröfu X um að haldlagningu á tveimur tölvum yrði aflétt var hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember 2002, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að honum yrðu afhentar tvær tölvur af nánar tilgreindri tegund, sem sóknaraðili lagði hald á við húsleit að [...] í Reykjavík 23. nóvember sama árs. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að sér verði afhentar umræddar tölvur. Þá krefst hann þess að sóknaraðili verði dæmdur til að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í málinu liggur fyrir að ríkissaksóknari gaf út ákæru 2. desember 2002 á hendur varnaraðila fyrir brot gegn 120. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum með því að hafa 22. nóvember sl. í nafni [...] dreift í tölvupósti frá starfstöð hennar til fjölda viðtakenda tilhæfulausri viðvörun um sprengjutilræði gegn íslenskri flugvél, sem hafi verið fallin til að vekja ótta um líf, heilbrigði og velferð manna. Var gerð krafa þar um að varnaraðili yrði dæmdur til refsingar, svo og að honum og [...], sem hann sé fyrirsvarsmaður fyrir, yrði á grundvelli 1. töluliðar 1. mgr. 69. gr. almennra hegningarlaga gert að þola upptöku á áðurnefndum tölvum.

Samkvæmt 1. mgr. 78. gr. laga nr. 19/1991 skal leggja hald á muni ef ætla má að þeir hafi sönnunargildi í opinberu máli, þeirra hefur verið aflað á refsiverðan hátt eða ætla má að þeir kunni að verða gerðir upptækir. Sóknaraðili heldur því fram að tölvurnar, sem um ræðir í málinu, hafi verið notaðar til að dreifa þeim tölvupósti, sem framangreind ákæra varðar. Kann því að koma til þess að þær verði gerðar upptækar, svo sem krafist er í ákærunni. Af þessum sökum og með vísan til 1. mgr. 78. gr. laga nr. 19/1991 verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
556/2002

Krafa E um efndir samnings var að svo verulegu leyti vanreifuð, að ekki varð lagður á hana efnisdómur. Hið sama gilti um kröfu hans um skaðabætur. Var niðurstaða héraðsdóms um frávísun málsins án kröfu því staðfest. Þá þóttu engin efni til að fallast á að vísun til rangs ákvæðis í 143. gr. laga nr. 91/1991, sem heimildar fyrir kæru í málinu, gæti varðað frávísun málsins frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. desember 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Aðalkrafa varnaraðila er reist á því að sóknaraðili hafi í málatilbúnaði sínum fyrir Hæstarétti vísað til rangs ákvæðis í 143. gr. laga nr. 91/1991 sem heimildar fyrir kæru í málinu. Engin efni eru til að fallast á að slíkt geti varðað frávísun málsins frá Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Excel Aviation Ltd., greiði varnaraðila, Heimsferðum ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.