352/2002

HH og S höfðuðu mál á hendur B til greiðslu skaðabóta eða afsláttar vegna galla sem þau töldu vera á íbúðarhúsnæði sem þau keyptu af HG og I. Höfðu HG og I fengið húsnæðið í makaskiptum við B sem hafði fengið húsnæði HG og I, en þau höfðu aftur  fengið húsnæði HH og S. Fengu HH og S dómkvaddan mann til að meta kostnað við viðgerð á nánar tilteknum göllum sem þau töldu að væru á íbúðinni. Í málinu deildu þau við B hvort hann hefði upplýst þau um hversu mikill raki væri í veggjum hússins, en í kaupsamningi kom fram að aðilum væri kunnugt um að þak þarfnaðist viðgerðar og raki væri í veggum hússins. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti að þessu leyti með vísan til forsendna, kemur fram að þrátt fyrir framangreindan fyrirvara í kaupsamningnum hafi HH og S ekki mátt búast við því að raki í veggjum hússins væri svo mikill og raun bar vitni. Sé húsið því haldið leyndum göllum sem B beri ábyrgð á. Var B því gert að greiða HH og S afslátt af kaupverðinu samkvæmt meginreglu 1. mgr. 42. gr. laga nr. 39/1922 um lausafjárkaup.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. ágúst 2002. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu gagnáfrýjenda, en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjendur áfrýjuðu héraðsdómi fyrir sitt leyti 15. október 2002. Þau krefjast þess að aðaláfrýjandi verði dæmdur til að greiða þeim 2.702.200 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 23. febrúar 2001 til 1. júlí sama árs, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi reisa gagnáfrýjendur kröfu sínar á tveimur matsgerðum. Í héraðsdómi, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, var lagt til grundvallar að matsgerðunum hafi ekki verið hnekkt og var við þær miðað við úrlausn málsins. Fyrir Hæstarétti hafði aðaláfrýjandi uppi ýmsar athugasemdir varðandi réttmæti matsgerðanna. Sérataklega taldi hann það orka tvímælis hvort kostnaðaráætlun í síðari matsgerðinni við að einangra húsið að Smáragötu 4, Vestmannaeyjum, og klæða það að utan varðaði eignarhluta gagnáfrýjenda í húsinu eða allt húsið, en það er fjöleignarhús. Öll þessi andmæli eru of seint fram komin sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eins og ákvæðinu var breytt með 17. gr. laga nr. 38/1994. Með þessari athugasemd verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest með vísan til forsendna hans um annað en dráttarvexti. Með bréfi 23. janúar 2001 kröfðu gagnáfrýjendur aðaláfrýjanda um greiðslu á grundvelli beggja framangreindra matsgerða. Verður honum því gert að greiða dráttarvexti þegar mánuður var liðinn frá því að sú krafa var fram sett, sbr. 3. mgr. 9. gr. þágildandi vaxtalaga, eins og nánar greinir í dómsorði.

Aðaláfrýjandi verður dæmdur til að greiða gagnáfrýjendum málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að aðaláfrýjandi, B-kk-nf A-kk-nf, greiði gagnáfrýjendum, H-kk-þgf H-kk-þgf og S-kvk-þgf V. Ó-kvk-þgf, dráttarvexti samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 23. febrúar 2001 til 1. júlí sama árs en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og vertryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjendum 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.