11/2010

S ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu SS um viðurkenningu á forgangskröfu hans að tiltekinni fjárhæð við slitameðferð á S ehf. Taldi SS að uppsögn hans frá S ehf. hafi farið í bága við 30. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof. Var fallist á það með S ehf. að vegna mikils taps af rekstri þess á árinu 2008 og hruns bankakerfisins þá um haustið, svo og nauðsynjar endurskipulagningar í rekstri, hafi honum verið heimilt, þrátt fyrir ákvæði 30. gr. laga nr. 95/2000, að segja SS upp störfum. Var kröfu SS um viðurkenningu á forgangskröfu við slitameðferð á S ehf. því hafnað

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. desember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. janúar 2010. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. desember 2009, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um viðurkenningu á kröfu að fjárhæð 1.391.798 krónur sem forgangskröfu samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., er hann lýsti við slitameðferð á sóknaraðila samkvæmt 101. gr. til 103. gr. a. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki með síðari breytingum. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að krafa sem hann lýsti á hendur sóknaraðila að fjárhæð 9.607.215 krónur verði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991. Til vara krefst hann þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur, en til þrautavara að nefnd krafa verði viðurkennd sem almenn krafa. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti og koma aðalkrafa hans og þrautavarakrafa af þeirri ástæðu ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Svo sem nánar greinir í hinum kærða úrskurði deila málsaðilar um hvort uppsögn varnaraðila með bréfi sóknaraðila 29. janúar 2009 hafi farið í bága við 30. gr. laga nr. 95/2000 um fæðingar- og foreldraorlof, sem leggur bann við því að atvinnurekandi segi starfsmanni upp störfum vegna þess að hann hafi tilkynnt um fyrirhugaða töku slíks orlofs nema gildar ástæður séu fyrir hendi. Sóknaraðili heldur því fram að aðrar ástæður en fyrirhuguð taka feðraorlofs hafi ráðið ákvörðun um uppsögn varnaraðila. Er ágreiningslaust að sóknaraðili beri sönnunarbyrði um að svo hafi verið. Uppsögnin var skrifleg og var ástæða tilgreind samdráttur í rekstri sóknaraðila sem óhjákvæmilega hafi leitt til fækkunar starfsfólks, eins og nánar er rakið í hinum kærða úrskurði. Verður fallist á með sóknaraðila að vegna þess mikla taps sem varð af rekstri hans á árinu 2008 og hruns bankakerfisins þá um haustið, svo og nauðsynjar endurskipulagningar í rekstri hans, liggi nægilega fyrir að honum hafi, þrátt fyrir ákvæði 30. gr. laga nr. 95/2000, verið heimilt að segja varnaraðila upp störfum. Verður því kröfu varnaraðila hafnað og hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Rétt er að hvor aðila beri sinn málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Dómsorð:

Kröfu varnaraðila, S-kk-ef S-kk-ef, um viðurkenningu á að krafa að fjárhæð 1.391.798 krónur njóti forgangs við slitameðferð á sóknaraðila, Straumi-Burðarási Fjárfestingabanka hf., er hafnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.