129/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni X, Y og Z um flýtimeðferð máls sem þau hyggjast höfða gegn R og Í. Vísað var til þess að afstaða R til þeirra úrræða sem X nýtur samkvæmt lögum nr. 59/1992 um málefni fatlaðra fæli ekki í sér breytingu á núverandi aðstæðum X, heldur yrði þvert á móti ráðið af gögnum málsins að þær hafi verið við lýði um árabil. Var því ekki talið fullnægt skilyrði 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um brýna þörf á skjótri úrlausn fyrirhugaðs máls.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2016 og bárust kærumálsgögn sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. febrúar 2016, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um flýtimeðferð máls sem þau hyggjast höfða gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að gefa út stefnu til flýtimeðferðar í málinu. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í stefnu til héraðsdóms, sem fylgdi með bréfi sóknaraðila til dómstjóra Héraðsdóms Reykjavíkur til útgáfu vegna beiðni um flýtimeðferð máls þess er hér um ræðir, gera þau þá kröfu að ákvörðun varnaraðilans Reykjavíkurborgar í bréfi 3. desember 2012, um að synja sóknaraðilanum X „um húsnæðisúrræði og fullnægjandi umönnun“, verði ógilt. Jafnframt krefst sóknaraðilinn X miskabóta úr hendi varnaraðila og þá gera sóknaraðilarnir Y og Z fjárkröfur á hendur varnaraðilum.

Sóknaraðilinn X sótti 20. nóvember 2012 um sértækt húsnæðisúrræði hjá varnaraðilanum Reykjavíkurborg og var það mat hans að hún væri í þörf fyrir slíkt úrræði. Var fallist á beiðni hennar þar að lútandi með bréfi 13. júní 2013 og hún sett á biðlista eftir því. Vegna kröfu sóknaraðilans um fullnægjandi umönnun liggur jafnframt fyrir sú afstaða fyrrgreinds varnaraðila að hún eigi samkvæmt lögum nr. 59/1992 um málefni fatlaðra rétt á hámarksþjónustu í formi liðveislu í 30 klukkustundir á mánuði, frekari liðveislu í 110 klukkustundir á mánuði, dagþjónustu alla virka daga frá klukkan 8.30 til klukkan 16 og skammtímavistun í 14 daga á mánuði. Varnaraðilinn hefur á hinn bóginn hafnað kröfu hennar um sólarhringsþjónustu. Var þar um stjórnvaldsákvörðun að ræða, sbr. fyrri málslið 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991.

Meðal þeirra skilyrða fyrir flýtimeðferð máls samkvæmt síðari málslið málsgreinarinnar er að brýn þörf sé á skjótri úrlausn máls. Sem fyrr greinir hefur varnaraðilinn Reykjavíkurborg fallist á að sóknaraðilinn X skuli njóta viðeigandi úrræða samkvæmt lögum nr. 59/1992. Felur sú afstaða varnaraðilans ekki í sér breytingu á núverandi aðstæðum hennar, heldur verður þvert á móti ráðið af gögnum málsins að þær hafi verið við lýði um árabil. Af þeim sökum er ekki brýn þörf á skjótri úrlausn fyrirhugaðs máls sóknaraðila þannig að fullnægt sé umræddu skilyrði lagagreinarinnar. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.