472/2015

Í kjölfar útboðs gerði sveitarfélagið Ö samning við G hf. um sorphirðu í sveitarfélaginu. ÍG ehf., sem tók þátt í útboðinu, krafðist aðgangs að tilboðsgögnum G hf. en Ö hafnaði þeirri beiðni. Var synjunin kærð til úrskurðarnefndar um upplýsingamál sem komst að þeirri niðurstöðu að Ö væri skylt að veita ÍG ehf. aðgang að gögnunum. ÍG ehf. beindi aðfararbeiðni til héraðsdóms eftir 1. tölulið 1. mgr. 11. gr. laga nr. 90/1989 og krafðist þess að sér yrðu afhent gögnin í samræmi við úrskurð úrskurðarnefndarinnar. Í úrskurði héraðsdóms var fallist á kröfu ÍG ehf. um að aðfararbeiðnin færi fram. Með úrskurðinum var því hafnað að kæra ÍG ehf. til úrskurðarnefndarinnar hefði borist eftir þann frest sem mælt er fyrir um í 1. mgr. 22. gr. laga nr. 140/2012. Þá var ekki talið að afhending upplýsinganna gæti leitt til röskunar á eðlilegri samkeppni, en í úrskurðinum kom fram að Ö hefði ekki lagt fyrir dóminn þau gögn sem um væri deilt. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að þar sem ágreiningur aðila snerist um gildi úrskurðar úrskurðarnefndarinnar hefði borið að leysa úr ágreiningnum á grundvelli 13. kafla laga nr. 90/1989, sbr. 2. mgr. 14. gr. þeirra, á sama hátt og ef ágreiningurinn hefði lotið að beiðni um innsetningargerð. Var því ekki talið að það hefði komið að sök hvernig beiðni ÍG ehf. var úr garði gerð í upphafi. Þá var í dómnum tekið fram að Ö hefði getað lagt fram þau gögn sem um var deilt í málinu fyrir héraðsdómara í trúnaði samkvæmt lögjöfnun frá 1. mgr. 69. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 1. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989, án þess að ÍG ehf. fengi aðgang að þeim. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 26. júní 2015 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá nánar tilgreind gögn tekin úr vörslum sóknaraðila og fengin sér með aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst aðallega frávísunar málsins frá héraðsdómi, en til vara að hafnað verði kröfu varnaraðila um aðför. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og fram kemur í dómi Hæstaréttar 11. mars 2015 í máli nr. 150/2015 hefði varnaraðili átt að beina aðfararbeiðni sinni til héraðsdóms eftir 1. tölulið 1. mgr. 11. gr. laga nr. 90/1989 í stað þess að gera það með beiðni um innsetningargerð samkvæmt 1. mgr. 78. gr. þeirra. Þar sem ágreiningur málsaðila snýst um gildi úrskurðar úrskurðarnefndar um upplýsingamál 24. júlí 2014 sem aðfararheimildar bar að leysa úr ágreiningnum á grundvelli 13. kafla sömu laga, sbr. 2. mgr. 14. gr. þeirra, á sama hátt og borið hefði að gera ef ágreiningurinn hefði lotið að beiðni um innsetningargerð, sbr. 2. mgr. 78. gr. laganna. Að þessu virtu kemur ekki að sök hvernig beiðni varnaraðila var úr garði gerð í upphafi.

Í hinum kærða úrskurði er tekið fram að þau gögn, sem varnaraðili krefst að sér verði afhent úr hendi sóknaraðila, hafi ekki verið lögð fram í málinu til að unnt sé að meta þau á grundvelli 14. gr. upplýsingalaga nr. 140/2012 þar sem kveðið er á um aðgang aðila að stjórnsýslumáli að gögnum um hann sjálfan og jafnframt gerðar undantekningar frá þeirri reglu. Eftir 1. mgr. 69. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála getur dómari ákveðið að skjal, sem er skylt að láta af hendi samkvæmt 67. gr. laganna, þar á meðal skjal sem er í vörslum manns sem ekki er aðili að máli, sbr. 3. mgr. hennar, verði lagt fyrir hann í trúnaði og gegn þagnarskyldu ef skjalið hefur að geyma atriði sem hlutaðeigandi væri óskylt eða óheimilt að bera vitni um. Þar sem gögnin, sem um er deilt í þessu máli og eru í vörslum sóknaraðila, stafa frá Gámaþjónustunni hf. og sóknaraðili heldur því fram að þau hafi að geyma viðkvæmar rekstrarupplýsingar um það félag, sem beri að halda leyndum á grundvelli 3. mgr. 14. gr. upplýsingalaga, hefði honum verið fært að leggja umrædd gögn fyrir héraðsdómara í trúnaði samkvæmt lögjöfnun frá 1. mgr. 69. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 1. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989, án þess að varnaraðili fengi aðgang að þeim. Að þessu virtu verður sóknaraðili að bera hallann af því að hafa ekki lagt gögnin fram í málinu.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sveitarfélagið Ölfus, greiði varnaraðila, Íslenska gámafélaginu ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.