12/2013

F lýsti kröfu við slitameðferð A hf. sem slitastjórn þess síðarnefnda hafnaði og var ágreiningur aðila borinn undir úrlausn héraðsdóms. Kröfu F mátti rekja til fjárfestingarverkefnis í Rúmeníu og kaupa á lóð þar í landi en F hafði lagt 1.000.000 evrur til verkefnisins. Hélt F því fram að verkefnið hefði í raun dagað uppi og framvinda þess hefði að ýmsu leyti ekki gengið eftir líkt og samið hafði verið um, en í málinu lá fyrir að enginn skriflegur samningur hafði verið gerður við F í tengslum við fjárfestingu hans. Talið var sannað að fjármunum F hefði verið varið til kaupa á umræddri lóð og að F hefði verið kynntir áhættuþættir verkefnisins með fullnægjandi hætti. Þá var hvorki fallist á það með F að í verkefninu hefði falist hagsmunatenging sem honum hefði ekki verið kynnt, né að ráðstöfun A hf. á fjármunum hans hefði getað talist brot á reglum um sérgreiningu fjármuna, sbr. 11. gr. laga nr. 108/2007. Jafnframt var talið að þótt F hefði ekki fengið í hendur hlutaskírteini eða hlutabréf í þeim félögum sem stofna átti í tengslum við verkefnið þá fæli það eitt og sér ekki í sér að hann hefði ekki fengið í hendur endurgjald fyrir hlutafjárframlag sitt. Að öðru leyti þótt á það skorta í málatilbúnaði F að gerð væri fullnægjandi grein fyrir því, í hverju ámælisverð háttsemi starfsmanna A hf. hefði falist og hvernig sú háttsemi fæli í sér brot á þeim skyldum sem hvíldu á A hf. samkvæmt ákvæðum laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki og laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti. Var kröfu F því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. janúar 2013. Frekari gögn bárust réttinum 18. janúar 2013. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. desember 2012, þar sem hafnað var bæði aðal- og varakröfu sóknaraðila um að viðurkenna nánar tilgreinda kröfu hans við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega: ,,Að viðurkennt verði að um rétthæð á lýstri kröfu hans á hendur varnaraðila að fjárhæð 1.141.190 evrur fari skv. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991 ... og beri auk þess vexti skv. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 [um vexti og verðtryggingu] frá 12. desember 2010 til greiðsludags.“ Til vara krefst hann þess að um rétthæð kröfunnar fari samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst hann aðallega málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en til vara að málskostnaður á báðum dómstigum verði látinn niður falla.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvikum er lýst í hinum kærða úrskurði. Mikill fjöldi skjala var í héraðsdómi lagður fram á erlendum tungumálum, þar á meðal nokkur skjöl á rúmensku, án þýðingar á íslensku. Þessi málatilbúnaður er í andstöðu við 10. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en úr þessu var að nokkru bætt fyrir Hæstarétti með þýðingum á hluta þessara skjala, sem bárust réttinum 18. janúar 2013.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar um kröfu sóknaraðila verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, F-kk-nf K-kk-nf, greiði varnaraðila, Askar Capital hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.