406/2012

X hafði sætt gæsluvarðhaldi meðan á rannsókn og meðferð máls hans fyrir dómstólum stóð, meðal annars á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 241/2012 var héraðsdómur í máli X ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar að nýju. Litið var til þess að í dómum Hæstaréttar hefði ítrekað verið lagt til grundvallar að það væri sjálfstætt skilyrði fyrir áframhaldandi gæsluvarðhaldi, á grundvelli ofangreinds ákvæðis, að mál væri rekið með fullnægjandi hraða. Í ljósi þess að mál X myndi dragast, af ástæðum sem honum yrði ekki kennt um, væri því skilyrði ekki fullnægt og var niðurstaða héraðsdóms um að hafna áframhaldandi gæsluvarðhaldi yfir X því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 7. júní 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi uns dómur gengi á ný í máli hans, þó eigi lengur en til fimmtudagsins 5. júlí 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreind krafa hans verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili sætt gæsluvarðhaldi vegna ætlaðs kynferðisbrots gegn dóttur sinni frá 1. desember 2011 til 7. júní 2012. Frá 11. desember 2011 var gæsluvarðhald hans reist á 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 þar sem fram þótti kominn sterkur grunur um að hann hefði framið brot það, sem hann var sakaður um, og önnur skilyrði ákvæðisins voru talin fyrir hendi.

Með dómi héraðsdóms 28. mars 2012 var varnaraðili sakfelldur fyrir brot það, sem hann var grunaður um, og hafði verið grundvöllur gæsluvarðhaldsins. Var hann dæmdur til að sæta fangelsi í fjögur ár. Með dómi Hæstaréttar 7. júní 2012 í máli nr. 241/2012 var dómurinn ómerktur vegna þess að verjanda varnaraðila hafði ekki verið gefið nægilegt ráðrúm til þess að undirbúa sig fyrir endurflutning málsins, svo að gagni gæti komið og til væri ætlast. Auk þess hafði héraðsdómur hafnað beiðni verjandans um að leggja fram tiltekið gagn, sem talið var að gæti hafa gefið tilefni til öflunar frekari gagna og þess að tekin yrði á ný skýrsla af ætluðum brotaþola.

Að gegnum dómi Hæstaréttar var varnaraðili laus úr gæsluvarðhaldi, en var þegar handtekinn og krafðist sóknaraðili þess að varnaraðili sætti áfram gæsluvarðhaldi uns dómur gengi í máli hans en þó ekki lengur en til 5. júlí 2012. Þessari kröfu var hafnað með hinum kærða úrskurði.

Eins og áður greinir hefur varnaraðili sætt gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 frá 11. desember 2011 og þar til áðurnefndur dómur Hæstaréttar gekk. Þótt skilyrði gæsluvarðhalds samkvæmt framangreindu ákvæði kunni enn að vera fyrir hendi, hefur ítrekað verið lagt til grundvallar í dómum Hæstaréttar að það sé sjálfstætt skilyrði fyrir áframhaldandi gæsluvarðhaldi á þessum forsendum að mál sé rekið með fullnægjandi hraða, þar með talið við áfrýjun, sbr. til hliðsjónar 2. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008. Í ljósi þess að mál varnaraðila mun dragast af ástæðum, sem honum verður ekki um kennt, er þessu skilyrði ekki fullnægt og verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.