69/2007

K hf. krafði B um greiðslu eftirstöðva skuldabréfs, sem B hafði gengist í einfalda ábyrgð á, ásamt bankakostnaði. Misræmi var milli gagna málsins og málflutnings K hf. fyrir Hæstarétti um hvenær bréfið hefði verið gjaldfellt. Þá lá ekki fyrir sundurliðun og útreikningur á eftirstöðvum skuldabréfsins, en það bar ekki sjálft með sér hverjar eftirstöðvar þess hefðu verið. Krafa K hf. um bankakostnað var heldur ekki sundurliðuð eða studd gögnum. Þóttu kröfur K hf. því svo vanreifaðar að ekki væri unnt að leggja á þær dóm og var málinu því vísað frá héraðsdómi án kröfu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. febrúar 2007. Hann krefst þess að stefndi greiði sér 539.066 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. nóvember 2003 til greiðsludags. Þá krefst hann bankakostnaðar að fjárhæð 19.465 krónur auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í greinargerðum stefnda fyrir héraðsdómi og Hæstarétti er krafist sýknu þar sem krafa áfrýjanda sé vanreifuð enda sé hún hvorki sundurliðuð né grein fyrir því gerð hvernig hún sé út reiknuð. Þar sem vanreifun leiðir til frávísunar kemur þessi málsástæða ekki til úrlausnar varðandi sýknukröfu stefnda. Það kemur hins vegar til athugunar Hæstaréttar hvort annmarkar séu á málshöfðun áfrýjanda í héraði sem valda eigi frávísun frá héraðsdómi án kröfu.

Í stefnu er krafa málsins að fjárhæð 539.066 krónur sögð vera eftirstöðvar skuldabréfs sem stefndi gekkst upphaflega í einfalda ábyrgð á með samþykkt hreppsnefndar Borgarfjarðarhrepps 17. mars 1997. Stefndi samþykkti síðan á ný ábyrgð sína vegna breytinga á greiðsluskilmálum skuldabréfsins 2. maí 2000. Með úrskurði Héraðsdóms Austurlands 26. nóvember 2003 var bú útgefanda skuldabréfsins tekið til gjaldþrotaskipta. Ekki fékkst neitt greitt úr búinu upp í kröfur áfrýjanda.

Í málinu liggur fyrir bréf frá áfrýjanda til stefnda 17. desember 2003 þar sem stefndi er krafinn um greiðslu gjaldfallinnar afborgunar auk áfallins kostnaðar. Í málflutningi fyrir Hæstarétti kom aftur á móti fram að krafa áfrýjanda um gjaldfellingu skuldabréfsins væri miðuð við 1. nóvember 2003. Í málinu liggur ekki fyrir sundurliðun og útreikningur á hinum umkröfðu eftirstöðvum skuldabréfsins. Þá hafa afborganir af skuldabréfinu heldur ekki verið færðar á það sjálft í samræmi við fyrirmæli 1. gr. tilskipunar frá 9. febrúar 1798 um áritun afborgana á skuldabréf. Skuldabréfið ber því ekki sjálft með sér hverjar eftirstöðvar þess eru.

Þá gerir áfrýjandi kröfu um greiðslu bankakostnaðar að fjárhæð 19.465 krónur. Í málinu liggur ekki fyrir sundurliðaður útreikningur á þessum kostnaði með vísan til ákvæða skuldabréfsins og að öðru leyti þeirra heimilda sem hann er byggður á. Fyrir Hæstarétti gaf lögmaður áfrýjanda þá skýringu að hluti þessa kostnaðar væri þóknun innheimtufyrirtækis sem hefði reynt að innheimta kröfuna. Í málinu eru engin gögn er styðja þetta eða fela í sér sundurliðun á þeim kostnaði sem þannig hefur fallið til.

Samkvæmt því, sem að framan greinir, eru kröfur áfrýjanda svo vanreifaðar að dómur verður ekki á þær felldur. Verður að þessu virtu ekki komist hjá því að vísa málinu frá héraðsdómi án kröfu.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Málinu er vísað frá héraðsdómi.

Áfrýjandi, Kaupþing banki hf., greiði stefnda, Borgarfjarðarhreppi, samtals 400.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.