arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
437/2001

Kæra barst ekki héraðsdómi fyrr en að liðnum kærufresti og samkvæmt því var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. nóvember 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. nóvember 2001, þar sem Landssíma Íslands hf. var gert skylt að veita lögreglunni í Keflavík upplýsingar um hringingar og boð til og frá tilgreindum símanúmerum varnaraðila frá 1. janúar 2001 til 9. nóvember sama árs, auk upplýsinga um símkort varnaraðila og notkun á öðrum símanúmerum, sem kunna að hafa verið nýtt í tilteknu símtæki hans á greindu tímabili. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði felldur úr gildi. Hann krefst jafnframt kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili leitaði 19. nóvember 2001 eftir úrskurði Héraðsdóms Reykjaness um heimild til að krefja Landssíma Íslands hf. um þær upplýsingar varðandi varnaraðila, sem áður er getið, svo og um sambærilegar upplýsingar í sambandi við símnotkun annars nafngreinds manns. Héraðsdómari tók þessa kröfu sóknaraðila fyrir á dómþingi næsta dag án þess að varnaraðili væri kvaddur fyrir dóm. Var hinn kærði úrskurður kveðinn upp í því þinghaldi.

Í kæru, sem verjandi varnaraðila ritaði til Héraðsdóms Reykjaness 23. nóvember 2001, sagði meðal annars eftirfarandi: „Undirrituðum lögmanni barst í hendur hinn kærði úrskurður fyrir tilviljun degi eftir uppkvaðningu hans er hann var staddur á embætti lögreglustjórans í Keflavík í erindagjörðum alls óviðkomandi máli kæranda. Mun fulltrúi lögreglustjórans í Keflavík hafa afhent honum afrit úrskurðarins.“ Þessi ummæli verður að skilja svo að verjanda varnaraðila hafi orðið kunnugt um efni hins kærða úrskurðar 21. nóvember 2001. Samkvæmt áritun Héraðsdóms Reykjaness á kæruna barst hún dóminum 27. sama mánaðar. Var þá liðinn frestur til kærunnar samkvæmt 2. mgr. 144. gr. laga nr. 19/1991. Verður því ekki komist hjá að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálkostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
441/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur, en tími varðhaldsins lengdur

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. nóvember 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. nóvember 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 4. desember nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili kærði úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti 27. nóvember 2001 og krefst þess að gæsluvarðhaldi yfir varnaraðila verði markaður tími allt til föstudagsins 7. desember sama árs kl. 16.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á með héraðsdómara að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Í ljósi umfangs málsins þykir mega verða við kröfu sóknaraðila um lengd gæsluvarðhaldsins, sem verður því markaður tími eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. desember 2001 kl. 16.
449/2000

S var gefið að sök að hafa veist að M með þeim afleiðingum að hann varð fyrir talsverðum áverkum og hlaut meðal annars beinbrot á kjálka og fingri. S neitaði staðfastlega sakargiftum. Með hliðsjón af framburði vitna og gögnum sem lágu fyrir þótti sannað að S hefði valdið M þeim áverkum sem hann varð fyrir. Var S því dæmdur til fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 6. desember 2000 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvalds, en til vara að refsing verði milduð frá því, sem ákveðið var í héraðsdómi.

Í málinu er ákærði borinn sökum um að hafa á nánar tiltekinn hátt gerst sekur um líkamsárás 20. nóvember 1999. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæðis.

Eins og greinir í héraðsdómi hlaut ákærði dóm 17. apríl 2000 vegna umferðarlagabrota og var refsing hans í þessu máli því réttilega ákveðin sem hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í sakavottorði ákærða, sem lagt var fram í Hæstarétti, kemur fram að hann hlaut aftur dóm fyrir umferðarlagabrot 28. apríl 2000, en frá þeim dómi var ekki greint í sakavottorði, sem lá fyrir í héraði. Refsingu hans nú verður jafnframt að ákveða sem hegningarauka við þann dóm. Að þessu gættu og með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um refsingu ákærða, svo og um sakarkostnað.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf S-kk-nf A-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 60.000 krónur.
457/2000

Við stofnun ÚT skráði T sig fyrir hlutafé og lagði skip sitt fram sem greiðslu á því. Með skipinu fylgdu aflaheimildir í eigu H, sem T hafði tekið að sér að geyma á skipinu samkvæmt samningi við H. Taldi H sig ekki hafa endurheimt að fullu umrædda aflahlutdeild og krafði T um bætur sem nam mismuninum. Var á það fallist að T hefði ekki efnt þá skyldu sína að skila H umræddum aflaheimildum að fullu. Var ekki talið að T hefði hnekkt fullyrðingum H um hver sú aflahlutdeild væri. Var T gert að greiða H bætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. desember 2000. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að hún verði lækkuð. Til þrautavara krefst áfrýjandi þess að hann verði dæmdur til að greiða stefnda 6.804.750 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 5. maí 2000 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Hinn 15. nóvember 2000 var ákveðið á hluthafafundi í Útgerðarfélaginu Tálkna ehf. og Tálkna ehf. að sameina félögin. Tók Tálkni ehf. samkvæmt því við öllum réttindum og skyldum Útgerðarfélagsins Tálkna ehf. Miðaðist samruninn við 31. desember 1999. Tálkni ehf. stendur því nú einn að áfrýjun héraðsdóms.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest sú niðurstaða hans að áfrýjandi sé skaðabótaskyldur fyrir að hafa ekki staðið stefnda að fullu skil á aflahlutdeild hans með því að flytja hana á skip, sem hann vísaði til. Áfrýjandi hefur ekki hnekkt staðhæfingu stefnda um hver sú aflahlutdeild var, sem stefndi reisti dómkröfu sína á og héraðsdómur lagði til grundvallar niðurstöðu sinni. Það sama á við um aflamark fiskveiðiársins 1997/1998. Varðandi aflamark fiskveiðiársins 1998/1999 gætti hins vegar þeirrar skekkju í útreikningi stefnda og niðurstöðu héraðsdóms að láðst hafði að færa það niður með stuðlinum 0,84 vegna þess að það miðaðist við slægðan fisk, svo sem réttilega var gert varðandi fiskveiðiárið á undan. Af þeim sökum á aflamark fiskveiðiársins 1998/1999, sem krafa stefnda er reist á, með réttu að vera 10.008 kg og andvirði þess 992.993 krónur, en þá eru lagðar til grundvallar upplýsingar kvótamiðlunar LÍÚ um vegið meðalverð aflamarks á því fiskveiðiári eins og gert var í hinum áfrýjaða dómi. Áfrýjandi verður því dæmdur til að greiða stefnda samtals 11.547.174 krónur. Gegn andmælum áfrýjanda hefur ekki verið sýnt fram á að honum hafi verið kynnt krafa stefnda fyrr en með birtingu héraðsdómsstefnu 16. mars 2000. Með vísan til 4. mgr. 9. gr. vaxtalaga dæmast því dráttarvextir frá þeim degi.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn er í einu lagi eins og í dómsorð greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Tálkni ehf., greiði stefnda, Hraðfrystihúsi Tálknafjarðar hf., 11.547.174 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 16. mars 2000 til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefnda samtals 1.250.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
49/2001

B kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bótamáli hans á hendur Í var vísað frá dómi. Í stefnu voru málsatvik og samhengi þeirra við málsástæður ekki nægjanlega reifuð og dómkröfur B ekki studdar haldbærum rökum. Þá var gagnaöflun B áfátt, auk þess sem framlagning hans á skjölum fór í bága við meginreglu 1. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991. Talið var að málatilbúnaður B í héraði hefði verið haldinn slíkum annmörkum að ekki yrði hjá því komist að vísa málinu frá dómi, enda yrði ekki bætt úr þeim undir rekstri málsins. Var frávísunarúrskurður héraðsdóms staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. janúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. febrúar sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. janúar 2001, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og málinu vísað heim í hérað til efnislegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Hann krefst einnig kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sína taka fyrir Hæstarétti.

Á málatilbúnaði sóknaraðila eru þeir annmarkar sem í forsendum hins kærða úrskurðar greinir. Á það einnig við um tilgreiningu sóknaraðila í stefnu á því hverja hann hyggst leiða fyrir dóm til skýrslugjafar. Í þeim þætti stefnunnar nafngreinir sóknaraðili tvo lækna, auk eins prófessors, sem hann hyggst leiða fyrir dóm. Jafnframt segir: ,,Ennfremur mun stefnandi leiða þá sem komið hafa að málinu síðan 1987 sem vitni, eftir því sem nauðsyn krefur og andmæli og málflutningur stefnda gefur tilefni til.“ Þótt h. liður 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 verði ekki skýrður svo að alltaf sé gerð krafa um tæmandi talningu þeirra, sem leiða á fyrir dóm til skýrslugjafar í máli, er sú tilgreining sóknaraðila, sem að framan greinir, ófullnægjandi.

Auk þess hefur sóknaraðili enga grein gert fyrir því hvers vegna honum beri réttur til að fá bætur úr hendi varnaraðila vegna útlagðs sérfræðikostnaðar í þágu sonar hans, A-kk-ef B-kk-ef. Var slíkt nauðsynlegt í ljósi þess að 7. janúar 1997 og 10. mars 1998 fór fram uppgjör milli varnaraðila og móður drengsins, sem fór með forsjá hans, meðal annars á útlögðum sérfræðikostnaði, sem inntur hafði verið af hendi í hans þágu.

Þá eru kröfur sóknaraðila um almenna vexti, eins og þær eru settar fram í stefnu, ekki í samræmi við fyrirmæli d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Með vísan til þess sem að framan greinir og forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
54/2001

S missti framan af fingri annarrar handar er hún sagaði í hann í kennslutíma í iðnhönnun. Krafði hún Í um bætur og bar við að eftirliti og aðstoð kennara hafi verið ábótavant auk þess sem öryggisbúnaður hafi verið rangt stilltur. S, sem var 23 ára á slysdegi, var við nám á þriðju önn í iðnskóla. Er slysið varð hafði hún þegar lokið áfanga í trésmíði. Var talið að hún hefði haft nægan þroska og þekkingu til að gera sér grein fyrir þeim hættum sem stafað gæti af vélum eins og þeirri sem um ræddi. Var því ekki talið að öðrum en S sjálfri yrði kennt um hvernig fór, enda hefði hún getað forðað slysinu ef hún hefði beitt þeim aðferðum sem ætlast hefði mátt til af henni. Var Í því sýknað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. febrúar 2001. Hún krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 2.410.647 krónur með 2% ársvöxtum frá 24. október 1997 til 16. desember 1999 en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst áfrýjandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 969.516 krónur með vöxtum eins og í aðalkröfu. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, án tillits til gjafsóknar, sem henni var veitt fyrir báðum dómstigum.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar og málskostnaður felldur niður.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en gjafsóknarkostnað.

Rétt þykir að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda í héraði og fyrir Hæstarétti verður ákveðinn í einu lagi eins og greinir í dómsorði.

D ó m s o r ð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en gjafsóknarkostnað.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, samtals 500.000 krónur.
55/2001

K kærði þann úrskurð héraðsdóms að vísa frá dómi kröfum hennar varðandi forsjá eins af börnum hennar og M. Höfðu K og M gert með sér samkomulag um sameiginlega forsjá þriggja barna sinna. Höfðaði K mál til að fá það fellt úr gildi og til að fá forsjá barnanna dæmda sér. Samkvæmt samkomulaginu skyldi eitt barnanna eiga lögheimili hjá M í Noregi. Hafði það búið hjá M í Noregi rúmt ár en komið nokkrum sinnum til Íslands til dvalar hjá K í fríum. Talið var að í ljósi atvika fæli 56. gr. barnalaga ekki í sér heimild til þess að dómsmál vegna ágreinings aðila um forsjá barnsins væri rekið hér á landi. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. febrúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. janúar 2001 í máli þessu, sem sóknaraðili höfðaði á hendur varnaraðila meðal annars til að fá fellt úr gildi samkomulag um sameiginlega forsjá þriggja barna þeirra og til að fá hana dæmda sér, en með úrskurðinum var vísað frá dómi kröfum sóknaraðila varðandi forsjá eins af börnunum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar að því er varðar það barna aðilanna, sem úrskurðurinn laut að. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðili dæmd til að greiða sér kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, 75.000 krónur í kærumálskostnað.
59/2001

Að beiðni K var S gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Þar sem S varð ekki við því var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. febrúar 2001.

Stefnda krafðist þess með bréfi 14. mars 2001 með vísan til b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að áfrýjanda yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Fallist var á þá kröfu með ákvörðun réttarins 27. apríl 2001. Var fjárhæð málskostnaðartryggingar ákveðin 400.000 krónur og áfrýjanda veittur tveggja vikna frestur til að afhenda skilríki fyrir henni. Slík skilríki hafa ekki verið afhent í samræmi við ákvörðun réttarins.

Af þeim ástæðum, sem að framan greinir, og með skírskotun til 3. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 166. gr. sömu laga, svo sem henni var breytt með 20. gr. laga nr. 38/1994, verður málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Krafa hefur ekki verið gerð um málskostnað fyrir Hæstarétti og dæmist hann því ekki.

D ó m s o r ð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
5/2001

Kona slasaðist er bifreið, sem hún var farþegi í, rakst á bifreið sem G ók. Var G ákærður fyrir að hafa valdið slysinu með ógætilegum akstri. Er áreksturinn varð voru aðstæður til aksturs slæmar og var talið að sýna hefði þurft sérstaka varúð við aksturinn. Þrátt fyrir að bifreið G hefði verið á öfugum vegarhelmingi er bifreiðarnar rákust á var ekki talið sannað að G hefði þá verið að reyna framúrakstur. Á hinn bóginn var talið að hann hefði brugðist þeirri skyldu að halda bifreið sinni vel á hægri vegarkanti. Varð áreksturinn rakinn til gáleysislegs aksturs G. Var hann því dæmdur til refsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 19. desember 2000 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst sýknu.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-kk-nf Ó-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, Ó-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 50.000 krónur.
61/2001

X kærði þann úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur að hann sætti gæsluvarðhaldi. Fallist var á með sóknaraðila að fullnægt væri skilyrðum c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til gæsluvarðhalds yfir X. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. febrúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. febrúar 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 12. mars nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í úrskurði héraðsdómara er varnaraðili borinn sökum um að hafa ásamt öðrum nafngreindum manni framið rán í fjórum söluturnum í Reykjavík, þar sem starfsmönnum var ógnað með vopnum, svo og að hafa gert tilraun til ráns í söluturni eitt skipti til viðbótar. Gerðist þetta á tímabilinu frá 14. janúar til 11. febrúar sl. Verðmæti þess, sem tekið var í þessum ránum, er að sögn sóknaraðila á bilinu milli 150.000 og 260.000 krónur.

Varnaraðili og áðurnefndur samverkamaður hans hafa báðir gengist við þessum brotum. Í því ljósi hafa engin viðhlítandi rök verið færð fyrir því að nauðsyn geti borið til gæsluvarðhalds á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Varnaraðili hlaut dóm í Héraðsdómi Reykjavíkur 27. janúar 2000 fyrir rán, sem hann framdi 3. október 1999 með sama samverkamanni og um ræðir í þessu máli. Þau fimm brot, sem varnaraðili er nú borinn sökum um, voru framin á fjögurra vikna tímabili. Í skýrslu, sem hann gaf fyrir lögreglunni 12. febrúar sl., kvaðst hann vera fíkniefnaneytandi, en kostnaður af neyslu hans hefði undanfarið verið að meðaltali um 10.000 krónur á dag. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á með sóknaraðila að fullnægt sé skilyrðum c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til gæsluvarðhalds yfir varnaraðila. Gæsluvarðhaldinu er markaður hæfilegur tími í úrskurði héraðsdómara, sem verður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
64/2001

X kærði þann úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur að hann sætti gæsluvarðhaldi. Fallist var á með sóknaraðila að fullnægt væri skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til gæsluvarðhalds yfir X. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. febrúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. febrúar 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. febrúar 2001 kl. 16:00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
70/2001

G var ákærður fyrir að hafa ekið án ökuréttinda og undir áhrifum áfengis. Var G handtekinn eftir að kona, sem var farþegi í bifreiðinni, féll út úr henni. G kannaðist ekki við að hafa ekið bifreiðinni og kvaðst aðeins hafa fundið lítillega til áfengisáhrifa. Með framburði vitna og niðurstöðum áfengismælingar var talið sannað að G hefði ekið bifreiðinni og að hann hefði þá verið undir áhrifum áfengis. Með hliðsjón af því að G hafði ítrekað gerst sekur um ölvun við akstur var honum gert að sæta 45 daga fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 6. febrúar 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að staðfest verði niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða og sviptingu ökuréttar en að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsingin verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, Ó-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 60.000 krónur.