arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
204/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú I var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu L hf. Með vísan til 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. skoraði L hf. á I að lýsa því yfir með skriflegum hætti innan þriggja vikna frá móttöku áskorunarinnar að hann væri fær um að greiða tiltekna gjaldfallna skuld innan skamms tíma. I sinnti ekki þessari áskorun og hvorki varð fundin stoð fyrir því í gögnum málsins að krafa bankans væri upp gerð né fyrnd. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest. Ekki var fallist á það með I að á það hafi skort að L hf. lýsti kröfu sinni nægilega skýrt í áskoruninni til þess að hann gæti áttað sig á grundvelli hennar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 13. mars 2014 og réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. febrúar 2014 þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfu varnaraðila verði vísað frá dómi, en til vara að henni verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur lagt fram ný skjöl fyrir Hæstarétti. Meðal þeirra eru afrit kaupnóta og kvittana fyrir greiðslu lána sem tekin voru á grundvelli samnings Landsbanka Íslands hf. og sóknaraðila 13. júní 2006 sem gerð er grein fyrir í hinum kærða úrskurði. Af þessum skjölum verður ráðið að lánsviðskipti samkvæmt samningnum fóru fram með þeim hætti að sóknaraðili greiddi upp útistandandi lán sín samhliða því að hann fékk ný lán á grundvelli samningsins. Þannig gaf Landsbanki Íslands hf. 22. september 2008 út kvittun fyrir greiðslu sóknaraðila á láni, sem verið hafði á gjalddaga 10. janúar sama ár, jafnframt því sem þá var formlega gengið frá nýju láni til hans með gjalddaga 30. október 2008. Ennfremur hafa verið lögð fram ný skjöl sem sýna að varnaraðili tilkynnti sóknaraðila í janúar 2012 að hann hafi innleyst hlutabréf sóknaraðila í Lífsvali ehf., sem sett höfðu verið að handveði til tryggingar greiðslu á skuldum hans við Landsbanka Íslands hf., en samkvæmt yfirlýsingu um handveðið gat bankinn sem veðhafi tekið til sín bréfin í stað þess að selja þau nauðungarsölu. Þá kveðst varnaraðili hafa tilkynnt sóknaraðila með ábyrgðarbréfi 23. maí sama ár að hann hafi látið meta verðgildi umræddra hlutabréfa og sent sóknaraðila jafnframt kvittun þar sem fram kæmi að 9. janúar 2012 hafi 61.839.340 krónum af innlausnarverði bréfanna verið ráðstafað inn á framangreint lán hans.

Að framansögðu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, I-kk-nf J-kk-nf K-kk-nf, greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
208/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. mars 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 16. apríl 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í 1. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að varnaraðila verði gert að dvelja á viðeigandi stofnun. Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
209/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S um dómkvaðningu matsmanna, í máli sem L hf. höfðaði á hendur S til heimtu skuldar samkvæmt tveimur lánssamningum. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að með matsspurningum S væri ekki leitað svara um hverjar venjur hefðu gilt í verðbréfaviðskiptum, sem haft gætu þýðingu við úrlausn málsins, heldur væri óskað eftir að lagt yrði mat á atriði sem dómara bæri að leysa úr í ljósi allra atvika.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. febrúar 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að dómkveðja matsmenn til að svara nánar tilteknum spurningum. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með matsspurningum sóknaraðila er ekki leitað svara um hverjar venjur hafi gilt í verðbréfaviðskiptum, sem haft geta þýðingu við úrlausn málsins, heldur er óskað eftir að lagt verði mat á atriði sem dómara ber að leysa úr í ljósi allra atvika. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Soffanías Cecilsson hf., greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
211/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G hf. um að yfirmatsmönnum yrði gert að endurskoða matsgerð sína.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. mars 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að yfirmatsmönnum yrði gert að endurskoða matsgerð sína. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir yfirmatsmennina að þeir endurskoði matsgerð og „svari matsspurningunni með fullnægjandi hætti.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir J-kk-nf Á-kk-nf J-kk-nf, L-kk-nf W-x-x, M-kk-nf A-kk-nf A-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf krefjast hver fyrir sitt leyti staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar, en aðrir varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða þeim varnaraðilum, sem hafa látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti, kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en að öðru leyti fellur kærumálskostnaður niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Glitnir hf., greiði varnaraðilunum J-kk-þgf Á-kk-þgf J-kk-þgf, L-kk-þgf W-kk-þgf, M-kk-þgf A-kk-þgf A-kk-þgf og P-kk-þgf H-kk-þgf hverjum fyrir sig 75.000 krónur í kærumálskostnað, en að öðru leyti fellur hann niður.
212/2014

K hf. höfðaði mál á hendur W, en beindi kröfum sínum til vara að XIB, til riftunar á tilgreindri ráðstöfun svo og endurgreiðslu þeirrar fjárhæðar sem innt hefði verið af hendi vegna hennar. Síðar varð K hf. þess áskynja að sér hefði borið að beina varakröfum sínum í málinu að XI, en ekki XIB. Var málið í kjölfarið fellt niður gagnvart XIB, en höfðað á hendur XI með sakaukastefnu. Að virtum atvikum málsins var talið að meta yrði K hf. til vanrækslu að hafa ekki stefnt XI áður en málið var þingfest í héraði, sbr. niðurlag 3. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og var sakaukasökinni því vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. mars 2014 þar sem sakaukasök sóknaraðila á hendur varnaraðilanum XL Investments Ltd. var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka sakaraukningu sína til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast hvor fyrir sitt leyti staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Kaupþing hf., greiði varnaraðilum, Western Asset Management Company og XL Investments Ltd., 250.000 krónur hvorum um sig í kærumálskostnað.
213/2014

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf, og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. mars 2014, þar sem sóknaraðili var sviptur fjárræði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að fjárræðissvipting hans verði felld úr gildi. Þá er krafist þóknunar til handa skipuðum verjanda sóknaraðila vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Hæstarétti.

Varnaraðilar krefjast þess aðallega að málið verði „fellt niður fyrir Hæstarétti Íslands“, en til vara að því verði vísað frá réttinum. Að þessu frágengnu krefjast þau staðfestingar hins kærða úrskurðar, en að öðrum kosti að sóknaraðili verði sviptur fjárræði ótímabundið varðandi nánar tilgreindar eignir. Þá krefjast varnaraðilar kærumálskostnaðar.

Verjandi sóknaraðila kærði úrskurð héraðsdóms sem fyrr segir 18. mars 2014. Fyrir Hæstarétt hefur verið lögð yfirlýsing sóknaraðila, sem móttekin var í Héraðsdómi Reykjavíkur 24. sama mánaðar, þar sem sóknaraðili afturkallaði „umboð“ lögmanns síns. Lögmaðurinn var skipaður verjandi sóknaraðila í þinghaldi 2. október 2013 samkvæmt 3. mgr. 10. gr. lögræðislaga og hefur ekki verið leystur frá þeim starfa. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila, og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, S-kk-ef G. G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, H-kk-ef M-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur, til hvors þeirra.
219/2014

Í málinu krafðist K skilnaðar að borði og sæng frá M. Á dómþingi í héraði lýsti lögmaður M því yfir að hann féllist á kröfu K og myndi því ekki skila greinargerð. Var málið því tekið til dóms og K veittur skilnaður að borði og sæng. Fyrir Hæstarétti krafðist M aðallega ómerkingar héraðsdóms en til vara að ákvörðun héraðsdóms um að M greiddi K málskostnað yrði breytt þannig að K yrði gert að greiða M málskostnað í héraði að fjárhæð 150.600 krónur. Við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti féll M hins vegar frá aðalkröfu sinni og stóð því eftir krafa hans um að K greiddi M málskostnað í héraði. Í dómi Hæstaréttar sagði að M hefði ekki gert kröfu um málskostnað úr hendi K í héraði. Krafa þar um gæti því ekki komið til úrlausnar fyrir Hæstarétti. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 31. mars 2014. Í áfrýjunarstefnu krafðist hann þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur yrði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju en til vara að ákvörðun héraðsdóms um að áfrýjandi greiddi stefndu málskostnað yrði breytt þannig að stefndu yrði gert að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði að fjárhæð 150.600 krónur. Þá krafðist hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við munnlegan málflutning fyrir Hæstarétti féll áfrýjandi frá aðalkröfu sinni.

Áfrýjandi sótti þing í héraði 8. janúar 2014 og samþykkti kröfu stefndu um skilnað að borði og sæng, sbr. 1. mgr. 98. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en mótmælti kröfu hennar um málskostnað. Hann gerði á hinn bóginn ekki kröfu um málskostnað úr hendi stefndu. Af þeim sökum getur krafa þar um ekki komið til úrlausnar fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Þegar af þeirri ástæðu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjandi, M, greiði stefndu, A, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
21/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. janúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. janúar 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi, en honum þess í stað bönnuð brottför af landinu meðan mál hans er til rannsóknar en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 16. janúar 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 16. janúar 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Til vara krefst hann staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með hinum kærða úrskurði var hafnað kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Varnaraðili hefur því verið frjáls ferða sinna með þeirri takmörkun sem af fyrrgreindu farbanni leiðir. Af hálfu sóknaraðila hefur komið fram að varnaraðili sé ekki lengur undir grun um að hafa framið brot sem varðað getur við 227. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu gættu hefur sóknaraðili ekki leitt í ljós að nauðsynlegt sé vegna rannsóknarhagsmuna að gera varnaraðila að sæta gæsluvarðhaldi. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
225/2014

X, sem áfrýjað hafði dómi héraðsdóms þar sem hann var sakfelldur fyrir brot gegn 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, krafðist þess að dómkvaddur yrði matsmaður til þess að svara tilteknum spurningum um blóðferlarannsókn og vettvangsrannsókn lögreglu. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var fallist á beiðni X um dómkvaðningu matsmanns með vísan til þess að ekki yrði fullyrt að matsgerðin væri tilgangslaus í skilningi 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var tekið fram að þrátt fyrir að matsbeiðnin hefði ekki borið með sér hvað X hygðist sanna með matinu hefði verið bætt úr þeim ágalla við munnlegan málflutning.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. mars 2014, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu vísað frá héraðsdómi, en til vara að hafnað verði beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Matsbeiðni varnaraðila bar ekki með sér hvað hann hygðist sanna með matinu, svo sem áskilið er í 2. málslið 1. mgr. 128. gr. laga nr. 88/2008. Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var bætt úr þessum ágalla við munnlegan málflutning. Liggur því fyrir að tilgangur matsins er að leiða í ljós atriði sem þýðingu geta haft við sönnunarmat í máli sóknaraðila gegn varnaraðila. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
229/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt c. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. apríl 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 29. apríl 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
22/2014

Þ kærði úrskurð héraðsdóms þar sem mál H gegn Þ var fellt niður og H gert að greiða Þ 55.000 krónur í málskostnað. Krafðist Þ hærri málskostnaðar úr hendi H er tæki mið af hagsmunum þeim er í húfi væru en einnig á grundvelli tímaskýrslu. Hæstiréttur vísaði til þess að málið hefði verið höfðað sem víxilmál og væri ekki umfangsmikið. Þá hefði krafa H um niðurfellingu málsins komið fyrst fram eftir að Þ hafði skilað greinargerð sinni. Taldi rétturinn hæfilegt að

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. janúar 2014 sem barst réttinum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. desember 2013, þar sem mál varnaraðila á hendur sóknaraðila var fellt niður og varnaraðila gert að greiða sóknaraðila 55.000 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess „að hinum kærða úrskurði verði hrundið og breytt og varnaraðili dæmdur til greiðslu málskostnaðar sóknaraðila að skaðlausu, eða að mati dóms.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili reisir kröfu sína um hækkun þess málskostnaðar sem ákveðinn var með hinum kærða úrskurði á því að málið sé flókið og varði mikla fjárhagslega hagsmuni. Hann hefur krafist málskostnaðar er taki mið af hagmunum þeim sem í húfi eru, en einnig á grundvelli vinnuskýrslu sinnar.

Samkvæmt framlagðri vinnuskýrslu hefur sóknaraðili varið 17 vinnustundum í þágu málsins, auk þess sem útlagður kostnaður er tilgreindur 10.373 krónur.

Mál þetta, sem varnaraðili höfðaði til greiðslu 80.000.000 króna víxilskuldar, var þingfest fyrir héraðsdómi 10. september 2013 og óskaði varnaraðili eftir því í þinghaldi 19. desember sama ár að það yrði fellt niður. Þá hafði málið verið tekið fyrir þrisvar sinnum frá þingfestingu.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 skal stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað ef máli er vísað frá dómi eða það er fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efni þá skyldu, sem hann er krafinn um. Er aðila rétt að krefjast greiðslu málskostnaðar úr hendi gagnaðila eftir mati dómsins eða samkvæmt sundurliðuðum reikningi, sem er lagður fram ekki síðar en við aðalmeðferð máls, sbr. 3. mgr. 129. gr. laganna. Mál þetta var höfðað sem víxilmál og er ekki umfangsmikið. Við ákvörðun málskostnaðar verður horft til þess, en jafnframt höfð af því hliðsjón að málið varðar mikla fjárhagslega hagsmuni og að krafa varnaraðila um niðurfellingu þess kom fyrst fram eftir að sóknaraðili hafði skilað greinargerð sinni. Þykir því hæfilegt að varnaraðili greiði sóknaraðila 350.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi.

Varnaraðili greiði sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, H-kk-nf J-kk-nf, greiði sóknaraðila, Þ-kk-þgf K-kk-þgf, 350.000 krónur í málskostnað í héraði og 250.000 krónur í kærumálskostnað.
231/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Í um að felld yrði úr gildi sú ákvörðun sýslumanns að afmá af fasteign A veðkröfur Í umfram fasteignamat. Í úrskurði héraðsdóms var meðal annars vísað til þess að Í hefði samþykkt fyrir sitt leyti samning um greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna A og þar með orðið bundinn af honum og gæti hann ekki leitast við að fá samningnum hnekkt nema eftir fyrirmælum laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði, en það hefði Í ekki gert.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. mars 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi sú ákvörðun sýslumanns að afmá af fasteign varnaraðila að B í [...] veðkröfur sóknaraðila umfram fasteignamat. Kæruheimild er í 7. mgr. 12. gr. laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa hans verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða kærumálskostnað, svo sem segir í dómsorði. Um gjafsóknarkostnað varnaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íbúðalánasjóður, greiði 350.000 krónur í kærumálskostnað sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 350.000 krónur.
232/2014

K sagði upp launalið tímabundins ráðningarsamnings við G, sem taldi uppsögnina ólögmæta og höfðaði mál á hendur K til heimtu launagreiðslna út umsaminn ráðningartíma. Í héraðsdómi, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsenda hans, var talið að skýra yrði tilgreind fyrirmæli ráðningarsamnings aðilanna á þann veg að K hefði einungis staðið heimild til uppsagnar á launalið samkvæmt samningnum, en ekki samningnum í heild. Að virtum atvikum málsins var því slegið föstu að uppsögnin hefði verið ólögmæt, enda hefði K í heimildarleysi sagt upp samningnum í heild. Var launakrafa G tekin til greina að frádregnum tekjum hans á sama tímabili. Á hinn bóginn var sýknað af kröfu um húsnæðishlunnindi, en G var ekki talinn hafa sýnt fram á tjón í því samhengi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. apríl 2014. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Knattspyrnudeild U.M.F.G., greiði stefnda, G-kk-þgf Þ-kk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.