665/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli MT á hendur MH var vísað frá dómi. Í málinu krafðist MT viðurkenningar á innlausnarskyldu MH á forgangshlutum sínum í MH og greiðslu nánar tiltekinna fjárhæða. Talið var að þótt MT hefði hagað orðalagi viðurkenningarkröfu sinnar á þann hátt að um ræði innlausn á „forgangshlutum“, sem þó væru ekki lengur til í því horfi að gengnum dómi Hæstaréttar í máli nr. 418/2012, væri augljóst að hann ætti þar við hlutabréf sín í MH. Ylli þetta ekki slíkum óskýrleika í málatilbúnaði MT að vísa bæri málinu frá dómi. Þá væri í hinum kærða úrskurði réttilega að því vikið að MT héldi fram málsástæðum sem efnisleg afstaða hefði verið tekin til í áðurnefndum dómi. Niðurstöður þess dóms um þær málsástæður hefðu ekki réttaráhrif í þessu máli samkvæmt 1. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála heldur sönnunargildi um atvik að baki málinu, sbr. 4. mgr. sömu greinar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. september 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 7. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. september 2016, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í málinu gerir sóknaraðili kröfu um að viðurkennd verði innlausnarskylda varnaraðila á forgangshlutum sínum í félaginu að nafnverði 1.082.250 krónur auk þess sem hann gerir aðal- og varakröfur um greiðslu nánar tilgreindra fjárhæða með vöxtum. Þótt sóknaraðili hafi kosið að haga orðalagi viðurkenningarkröfu sinnar á þann hátt að hann ræði um innlausn á „forgangshlutum“, sem þó eru ekki lengur til í því horfi að gengnum dómi Hæstaréttar 28. febrúar 2013 í máli nr. 418/2012, er augljóst að hann eigi þar við hlutabréf sín í varnaraðila. Veldur þetta ekki slíkum óskýrleika í málatilbúnaði sóknaraðila að vísa beri málinu frá dómi. Á þessu stigi máls verður heldur ekki fullyrt að sóknaraðili geti ekki haft lögvarða hagsmuni af því að halda til dóms viðurkenningarkröfu sinni, þótt hún sé í raun aðeins málsástæða fyrir fjárkröfum hans, færi svo að annmarkar þættu vera á fjárkröfunum sem stæðu í vegi efnisdómi um þær.

Í hinum kærða úrskurði er réttilega að því vikið að sóknaraðili haldi öðrum þræði fram málsástæðum sem efnisleg afstaða var tekin til í áðurnefndum dómi Hæstaréttar. Niðurstöður þess dóms um þær málsástæður hafa ekki réttaráhrif hér samkvæmt 1. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 heldur sönnunargildi um atvik að baki málinu samkvæmt 4. mgr. sömu lagagreinar. Við efnisúrlausn málsins yrði að taka afstöðu til þess hvort svo sé ástatt um einstaka málsástæður sem sóknaraðili heldur fram nú en þetta getur ekki valdið því að málinu verði vísað frá héraðsdómi.

Að öðru leyti en að framan greinir eru ekki slíkir annmarkar á málatilbúnaði sóknaraðila að varðað geti frávísun málsins. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.