arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
346/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S um að nauðungarsala á eignarhluta hans í fasteigninni Á yrði felld úr gildi. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, kom fram að varnir S hefðu ekki lotið að nauðungarsölubeiðni Í eða að framkvæmd nauðungarsölunnar hefði farið í bága við lög nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Var talið að málsástæður S gætu ekki leitt til þeirrar niðurstöðu að nauðungarsala á fasteign hans yrði ógilt. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. maí 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 14. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. maí 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að nauðungarsala á eignarhluta hans í fasteigninni Álfkonuhvarfi 59 í Kópavogi, sem fram fór 7. september 2016, yrði felld úr gildi. Kæruheimild er 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind nauðungarsala verði felld úr gildi og varnaraðilum gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
348/2017

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem L var heimiluð leit á heimili og í bifreið hans og rannsókn á efnisinnihaldi snjallsíma í hans eigu. Þar sem leit í umræddri bifreið og á heimili X hafði farið fram að gengnum hinum kærða úrskurði var þeim hluta málsins vísað frá Hæstarétti með vísan til 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Krafa um rannsókn snjallsíma X var á hinn bóginn tekin til greina, sbr. lögjöfnun frá 1. mgr. 70. gr. fyrrgreindra laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. júní 2017, þar sem sóknaraðila var heimiluð leit á heimili varnaraðila að [...] og í bifreiðinni [...]. Þá var sóknaraðila heimiluð rannsókn á efnisinnihaldi nánar tilgreinds snjallsíma í eigu varnaraðila. Kæruheimild er í g. og h. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst frávísunar málsins hvað varðar leit á heimili varnaraðila og í fyrrgreindri bifreið, en að öðru leyti staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Að gengnum hinum kærða úrskurði fór fram leit í umræddri bifreið og á heimili varnaraðila. Samkvæmt því er ljóst að athöfn að þessu leyti hefur þegar farið fram. Verður þeim þætti málsins því vísað frá Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008.

Að því er varðar kröfu sóknaraðila um rannsókn á snjallsímanum eru aðstæður sambærilegar þeim er ákvæði 1. mgr. 70. gr. laga nr. 88/2008 taka til og samkvæmt lögjöfnun frá þeim verður krafa sóknaraðila um rannsókn á efnisinnihaldi símans tekin til greina, enda varðar hún brot sem fangelsisrefsing liggur við.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti að því er varðar kröfu sóknaraðila, lögreglustjórans á Suðurnesjum, um leit í bifreiðinni [...] og á heimili varnaraðila, X, að [...].

Lögreglu er heimilt að rannsaka efnisinnihald [...] snjallsíma varnaraðila með raðnúmerinu [...].
349/2017

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til húsleitar á heimili hans. Þar sem húsleitin hafði þegar farið fram var málinu vísað frá Hæstarétti, sbr. 3. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. júní 2017, þar sem sóknaraðila var veitt heimild til húsleitar á heimili varnaraðila að [...]. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að ,,kveðið verði á með dómi Hæstaréttar að skilyrði hafi ekki – eins og á stóð – verið til húsleitarúrskurðar héraðsdómara“, en að því frágengnu að ,,Hæstiréttur staðfesti að húsleit að næturþeli, sbr. 2. ml. 3. mgr. 179. gr. lms., án undanfarandi dómsúrskurðar standist ekki vegna brots þessa þar sem tekið var fram á vettvangi að ekki væri grunur um sölu eða framleiðslu fíkniefna, heldur aðeins vörslu.“ Þá krefst varnaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 3. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 verður úrskurður héraðsdómara ekki kærður til Hæstaréttar ef athöfn, sem kveðið er á um í úrskurðinum, hefur þegar farið fram eða ástand, sem leitt hefur af ákvæðum hans, er þegar um garð gengið. Af gögnum málsins verður ráðið að húsleit á grundvelli hins kærða úrskurðar hafi farið fram í kjölfar uppkvaðningar hans. Þegar af þeirri ástæðu brestur heimild til að kæra úrskurðinn og verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
350/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júní 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júní 2017 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. júní 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
352/2017

S ehf. krafðist viðurkenningar á rétti til skaðabóta úr hendi R vegna missis hagnaðar sem félagið hefði notið hefði ekki komið til ákvörðunar R um að hafna tilboði þess í útboði tiltekins rammasamnings. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að S ehf. hefði ekki leitt nægar líkur að því að gengið hefði verið til samninga við hann um tiltekna þjónustu, þótt við hann hefði verið gerður rammasamningur á grundvelli útboðsins og að hann hefði þannig orðið fyrir tjóni vegna missis hagnaðar. Hefði S ehf. þannig ekki tekist að leiða nægar líkur að því að hann hefði orðið fyrir tjóni í skilningi 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hefði S ehf. því ekki lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr viðurkenningarkröfu sinni fyrir dómi á grundvelli þess ákvæðis. Var málinu því vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. maí 2017, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sæsteinn ehf., greiði varnaraðila, Reykjavíkurborg, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
358/2017

Einkaréttarkröfu A var vísað frá héraðsdómi þar sem hún uppfyllti ekki skilyrði 1. mgr. 173. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Brotaþoli, A, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. maí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. júní 2017. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 23. maí 2017 þar sem vísað var frá dómi framhaldsákæru sóknaraðila og einkaréttarkröfu brotaþola í máli sóknaraðila gegn varnaraðila. Kæruheimild er í u. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Af hálfu A er þess krafist að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún ,,þóknunar vegna kærumáls þessa úr ríkissjóði.“

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann veg sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Einkaréttarkröfu A er vísað frá héraðsdómi.
359/2017

Þar sem kæra X til Hæstaréttar uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var málinu vísað frá réttinum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. júní 2017. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 23. maí 2017 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að honum yrðu afhentar dagbókarfærslur og endurrit af skýrslutökum hjá lögreglu. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sóknaraðila gert að afhenda umbeðin gögn.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 skal í skriflegri kæru til héraðsdómara greint frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæran er reist á. Í kæru varnaraðila er í engu vikið að þeim ástæðum sem kæran er reist á. Samkvæmt þessu eru slíkir annmarkar á kærunni að vísa verður málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
360/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 15. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. júní 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi á meðan framsalsmál hans er til meðferðar hjá stjórnvöldum og dómstólum, en þó eigi lengur en til miðvikudagsins 21. júní 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um verknað samkvæmt 211. gr., sbr. 20. gr., eða 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem varðað getur hann fangelsi í meira en eitt ár, sbr. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
366/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að ógilt yrði fjárnám sem sýslumaður gerði fyrir kröfu L hf. í fasteign L á grundvelli tveggja tryggingarbréfa sem J eiginmaður L hafði gefið út með veði í fasteigninni. Byggði L kröfu sína meðal annars á 1. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti kom fram að talið var ljóst að með undirritun sinni á umrædd tryggingarbréf hefði L heimilað veðsetningu síns eignarhluta sem þinglýstur eigandi en ekki einungis gefið samþykki sitt sem maki þinglýsts eiganda. Þá var ekki fallist á með L að það hefði verið ósanngjarnt af hálfu L hf. eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera fyrir sig samþykki L á því að veita veðleyfi í eignarhluta sínum í fasteigninni samkvæmt fyrrnefndum tryggingarbréfum samkvæmt. 36. gr. laga nr. 7/1936. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. maí 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilt yrði fjárnám, sem sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu gerði 3. október 2016 fyrir kröfu varnaraðila í fasteign sóknaraðila að Jóruseli 4 í Reykjavík. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að fjárnám þetta verði fellt úr gildi. Þá krefst hún aðallega málskostnaðar í héraði, en til vara að hann verði felldur niður. Loks krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, L-kvk-nf S-kvk-nf D-x-x L-e-x, greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
368/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. júní 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. júlí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 7. desember 2016 var varnaraðili sakfelldur meðal annars fyrir líkamsárás og þjófnað. Brot hans voru talin varða við 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var honum gert að sæta fangelsi í 45 daga, en fullnustu refsingarinnar frestað í tvö ár frá uppkvaðningu dómsins að telja og skyldi hún niður falla héldi varnaraðili almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Fram er kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi með háttsemi þeirri, sem hann er sakaður um og varðar fangelsisrefsingu, rofið í verulegum atriðum það skilorð sem honum var sett með dóminum. Samkvæmt þessu og með vísan til c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
369/2016

H ehf. höfðaði mál til greiðslu reikninga samkvæmt verksamningi milli aðila en H ehf. hafði horfið frá verki sem hafði falist í uppsteypu fjölbýlishúss. G ehf. bar því við að hann hefði gert bindandi samkomulag við H ehf. um uppgjör. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki hefði verið sýnt fram á að þáverandi lögmaður H ehf. hefði haft umboð til annars eða meira en að eiga viðræður við fyrirsvarsmenn G ehf. og lögmann hans um lausn á ágreiningi aðila um uppgjör vegna fyrrgreindar vinnu. Var því talið að lögmaður H ehf. hefði ekki haft umboð til þess að gera bindandi samkomulag fyrir hönd H ehf. um úrlausn ágreiningsins. Þá hafði G ehf. ekki á fært sönnur á að þær magntölur vinnuliða sem H ehf. miðaði við í reikningum sínum væru rangar. Var því fallist á kröfu H ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 4. mars 2016. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 20. apríl 2016 og var áfrýjað öðru sinni 13. maí sama ár. Áfrýjandi krefst sýknu af kröfu stefnda gegn greiðslu að fjárhæð 653.100 krónur. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Undir rekstri málsins fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi teflt fram þeirri málsástæðu, sem ekki var byggt á af hans hálfu fyrir héraðsdómi, að reikningar stefnda hafi ekki borist sér innan tveggja mánaða frá lokum verks stefnda svo sem áskilið sé í ÍST 30.2012 og því sé honum ekki stætt að hafa uppi kröfur samkvæmt þeim. Þessi málsástæða áfrýjanda fær ekki komist að fyrir Hæstarétti, enda standa ekki til þess skilyrði 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Í málinu hefur ekki verið sýnt fram á að þáverandi lögmaður stefnda hafi haft umboð til annars og meira en að eiga viðræður við fyrirsvarsmenn áfrýjanda og lögmann hans um lausn á ágreiningi aðila um uppgjör og fleira þegar stefndi hvarf frá verki sem hann hafði tekið að sér og fólst í uppsteypu fjölbýlishúss við Kópavogsgerði 5-7 í Kópavogi samkvæmt verksamningi aðila 28. nóvember 2014. Lögmaðurinn hafði á hinn bóginn ekki umboð til þess að gera bindandi samkomulag fyrir hönd stefnda um úrlausn þess sama ágreinings. Svokallað „Samkomulag um bráðabirgðauppgjör“ 24. febrúar 2015 var því ekki skuldbindandi fyrir stefnda. Ágreiningslaust er með aðilum hver staðan á umræddu verki var þegar stefndi hvarf frá því í febrúar 2015 en deilt er um magntölur vinnuliða samkvæmt tveimur reikningum stefnda 5. febrúar 2015 og tveimur reikningum 5. mars sama ár. Áfrýjandi hefur ekki fært sönnur á að þær magntölur sem miðað er við í umræddum reikningum séu rangar. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, GG verk ehf., greiði stefnda, Háhúsi ehf., 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
369/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ávörðun L um að X yrði gert að halda sig á tilgreindum dvalarstað. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júní 2017, þar sem felld var úr gildi ákvörðun sóknaraðila frá 5. júní 2017, þar sem varnaraðila var gert að halda sig á tilgreindum dvalarstað frá þeim degi til 3. júlí sama ár. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til l. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili reisir aðalkröfu sína á því að hvorki l. liður 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 né aðrir stafliðir málsgreinarinnar hafi að geyma kæruheimild í máli þessu, enda sé ekki um að ræða mál samkvæmt XIV. kafla laganna.

Í upphafsorðum l. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 er mælt fyrir um hvaða úrskurðir héraðsdómara sæti kæru eftir nánari fyrirmælum í ákvæðinu. Samkvæmt l. lið 1. mgr. greinarinnar sætir kæru úrskurður héraðsdómara um gæsluvarðhald og aðrar ráðstafanir eftir XIV. kafla laganna, þar á meðal um tilhögun gæsluvarðhalds. Þar sem krafa sóknaraðila verður ekki reist á fyrrnefndum kafla laga nr. 88/2008 verður um kæruheimild ekki vísað til l. liðar 1. mgr. 192. þeirra. Þá er slíka heimild hvorki að finna í öðrum stafliðum málsgreinarinnar né öðrum lögum. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Samkvæmt 1. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 greiðst þóknun skipaðs talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og er hún ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Þóknun talsmanns varnaraðila, X, fyrir Hæstarétti, Ó-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
36/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að tiltekinn héraðsdómari viki sæti í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. janúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. janúar 2017, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að héraðsdómarinn S-kvk-nf B-kvk-nf víki sæti í málinu. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að framangreind krafa verði tekin til greina.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.