287/2012

Danska félagið F lýsti kröfu við slit þrotabús L hf. á grundvelli þess að L hf. hefði með svonefndum staðfestingarbréfum tekist á hendur skuldbindingar F. Skiptastjóri þrotabúsins hafnaði kröfunni einkum með vísan til þess að framkvæmdastjóri L hf. hefði ekki haft nægilegt umboð til áðurgreindrar samningsgerðar við F auk þess sem ágreiningur var um skuldbindingargildi skjalsins. Talið var að framkvæmdastjóri L hf. hefði farið út yfir takmarkanir á heimild hans samkvæmt ákvæðum 77. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög, samþykktum félagsins og sérstöku umboði stjórnar félagsins honum til handa. Samkvæmt því voru áðurgreind skjöl ekki talið skuldbinda þrotabú L hf. og var kröfu F hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. apríl 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. apríl 2012, þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu að fjárhæð 128.478.092 krónur, sem sóknaraðili lýsti við gjaldþrotaskipti varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hans verði viðurkennd sem almenn krafa við gjaldþrotaskiptin. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði var ákveðið í þinghaldi 15. desember 2011 að skipta sakarefni málsins þannig að fyrst í stað yrði aðeins leyst úr ágreiningi um efni og skuldbindingargildi svonefndra staðfestingarbréfa, sem sóknaraðili reisir kröfu sína á, og heimild framkvæmdastjóra Landic Property hf. til að gefa þau út. Áður en sakarefninu var skipt hafði héraðsdómari lýst með ákvörðun afstöðu til mótmæla sóknaraðila gegn því að málsástæða varnaraðila um umboðsskort framkvæmdastjórans kæmist að í málinu með því að hún væri of seint fram komin og hafnaði þannig kröfu sóknaraðila um „að vísa þegar í stað frá dómi“ þessari málsástæðu.

Samkvæmt 177. gr. laga nr. 21/1991 skal við þingfestingu ágreiningsmáls af því tagi sem hér um ræðir gefa sóknaraðila kost á að leggja fram greinargerð, þar sem komi fram til fullnaðar hverjar kröfur hann hafi uppi og á hverju þær séu byggðar, ásamt frekari gögnum sem hann hyggst styðja málstað sinn við. Að framkomnum gögnum sóknaraðila skal varnaraðila gefinn kostur á að leggja fram greinargerð af sinni hendi, þar sem fram komi kröfur hans ásamt gögnum sem hann hyggst styðja málstað sinn við. Samkvæmt þessu verður grundvöllur málsins lagður með greinargerðum aðila í héraði og eru málsástæður sem þar eru hafðar uppi því ekki of seint fram komnar.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila málskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Það athugast að engin heimild stóð til þess að héraðsdómari tæki sérstaka ákvörðun undir rekstri málsins um hvort áðurgreind málsástæða varnaraðila fengi komist að, heldur bar að taka afstöðu til þess í efnisúrlausn um kröfur aðilanna. Þá hefur nokkur fjöldi skjala verið lagður fram á erlendu tungumáli án þýðingar á íslensku, þar á meðal svonefnd staðfestingarbréf, sem ágreiningur aðilanna snýst um. Þessi málatilbúnaður, sem er í andstöðu við 10. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, er vítaverður, en ekki er alveg næg ástæða til að vísa málinu frá héraðsdómi af þeim sökum.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K/S Fjordstokkene, greiði varnaraðila, þrotabúi Landic Property hf., 500.000 krónur í kærumálskostnað.