arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
420/2009

A var ákærður fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa slegið M í höfuðið með glerglasi með þeim afleiðingum að hann hlaut meðal annars skurð á slagæð. Með vísan í framburð vitna í málinu var talið sannað, þrátt fyrir neitun  A, að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greindi og var hann sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. A var dæmdur í 6 mánaða fangelsi, en með vísan til þess að dregist hafði um eitt ár að gefa út ákæru í málinu, þess að hann hafði ekki gerst brotlegur um verknað sem áhrif hefði á ákvörðun refsingar og einkum í ljósi ungs aldur hans, var fullnustu refsingarinnar frestað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. júlí 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu ákærða og að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð og skilorðsbundin að öllu leyti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða, refsitíma og sakarkostnað í héraði.

Rannsókn málsins fór strax fram og voru allar skýrslur lögreglu teknar á fyrstu dögum janúarmánaðar 2008 og beðið um áverkavottorð. Það er dagsett 20. febrúar sama ár. Engin skýring hefur komið fram á því hvers vegna ákæra var þrátt fyrir þetta ekki gefin út fyrr en ári síðar eða 8. janúar 2009. Ákærði, sem var 19 ára gamall þegar brotið var framið, hefur ekki gerst brotlegur um verknað sem áhrif hefur á ákvörðun refsingar. Í ljósi alls þessa, og sérstaklega með vísan til ungs aldurs ákærða, þykir mega fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, E-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppsögu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, samtals 287.539 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, J-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 251.000 krónur.
420/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli G gegn B og M var vísað frá dómi. Í málinu krafðist G þess að B og M yrðu dæmd óskipt til að endurskrá 1,767 kílógramma greiðslumark til framleiðslu sauðfjárafurða sem fært var af ættaróðali á það að nýju, að viðlögðum dagsektum. Til vara krafðist G skaðabóta úr hendi B. Var kröfugerð og málatilbúnaður G talin vera á þann veg að ekki yrði hjá því komist að vísa málinu í heild frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. júní 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Bændasamtök Íslands hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Varnaraðilinn Matvælastofnun krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar, en til vara er þess krafist að málskostnaður og kærumálskostnaður verði látinn niður falla.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilanum Matvælastofnun kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kvk-nf F-kvk-nf H-kvk-nf, greiði varnaraðilanum Matvælastofnun 150.000 krónur í kærumálskostnað.
422/2010

Ákæruvaldið kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu X um að leiða tiltekið vitni í máli sem höfðað hafði verið gegn honum fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi Hæstaréttar var staðfest það mat héraðsdómara að 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008 stæði því ekki í vegi að umbeðin skýrslutaka færi fram. Skýrslan kynni að hafa þýðingu til að upplýsa málið eða skýra það.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. júní 2010, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að A, skyldi bera vitni í málinu. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá var varnaraðila heimilað að leggja fram gögn úr síma A er sýna samskipti hennar við vitnið B. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila um að A beri vitni við aðalmeðferð málsins verði hafnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði mun B hafa komið á vettvang skömmu eftir að hið ætlaða brot á að hafa átt sér stað. Hefur hann gefið skýrslu sem vitni við meðferð málsins. Af hálfu ákærða hefur verið lögð fram yfirlýsing A 22. júní 2010 um samband hennar við B og gögn um samskipti þeirra. Staðfest verður það mat héraðsdómara að 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008 standi því ekki í vegi að umbeðin skýrslutaka A fari fram. Skýrsla hennar kann að hafa þýðingu til að upplýsa málið eða skýra það. Verður því fallist á að hún verði leidd sem vitni til að staðfesta yfirlýsinguna og svara spurningum um efni hennar og framangreindra gagna. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um það atriði sem til úrlausnar er fyrir Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um að leiða megi A sem vitni í máli ákæruvaldsins gegn X.
423/2010

S ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu  um að dómari viki sæti í máli þar sem hann krafðist endurupptöku á máli þar sem  bú S ehf. hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta. Eftir uppkvaðningu úrskurðarins kvað dómarinn upp úrskurð þar sem endurupptökunni var hafnað. Í dómi Hæstaréttar kom fram  að ekki væri unnt að kæra úrskurð um réttarfarsatriði  eftir að máli væri að efni til ráðið til lykta með dómi eða úrskurði. Skorti lagaheimild til kærunnar og var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. júní 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að J-kk-nf F-kk-nf héraðsdómari viki sæti í máli sóknaraðila gegn varnaraðila. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til a. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess að dómaranum verði gert að víkja sæti í málinu. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Hinn 14. júní 2010 var á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur tekin fyrir krafa sóknaraðila um endurupptöku á úrskurði héraðsdómsins 16. nóvember 2009 um að taka bú SevenMiles ehf. til gjaldþrotaskipta. Í upphafi dómþingsins gerði sóknaraðili kröfu um að héraðsdómarinn sem með málið fór viki sæti. Dómarinn kvað við svo búið upp úrskurð og synjaði kröfunni. Eftir að úrskurðarorðið hafði verið lesið í réttinum var gerð eftirfarandi bókun: „Rætt er stuttlega um hvort heimilt sé að kæra úrskurð þennan. Dómari lýsir því viðhorfi sínu að kæra sé ekki heimil, en sóknaraðili kveðst telja að hún sé heimil. Fellst hann á að meðferð málsins verði nú fram haldið, en kveðst áskilja sér rétt til að vefengja hæfi dómara.“ Af gögnum málsins virðist mega ráða að héraðsdómari hafi talið aðalmeðferð málsins hafna og byggt afstöðu sína til kæruheimildar á 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991. Að þessu loknu fór fram munnlegur málflutningur um kröfuna um endurupptöku á úrskurðinum 16. nóvember 2009. Var það mál síðan tekið til úrskurðar og í sama þinghaldi kveðinn upp úrskurður þar sem kröfunni var hafnað.

Samkvæmt dómaframkvæmd Hæstaréttar er ekki unnt að kæra úrskurði um réttarfarsatriði til Hæstaréttar eftir að dómur gengur í máli, sjá til dæmis dóm í dómasafni réttarins 1992, bls. 1431. Með vísan til 4. mgr. 150. gr. laga nr. 91/1991 verður talið að hið sama eigi við í tilvikum þar sem máli er að efni til ráðið til lykta með úrskurði eins og hér er raunin. Þegar af þessari ástæðu skortir lagaheimild til kæru þessarar og verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
426/2009

J var sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, með því að hafa gert tilraun til að móttaka og hafa í vörslum sínum 955,92 g af amfetamíni, ætluðu til söludreifingar í ágóðaskyni hér á landi. Þá var J jafnframt sakfelldur fyrir vörslu á 86,66 g af kannabis og umferðarlagabrot. Var J dæmdur í 12 mánaða fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 24. júlí 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða og upptöku fíkniefna, en að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af 1. tölulið ákæru og að refsing verði milduð.

Þegar litið er til þess hvernig ákærði bar sig að við að ná í póstsendinguna sem um ræðir í 1. lið ákæru og skýringa sem hann gaf fyrir dómi á þessari háttsemi sinni verður ekki vefengt mat héraðsdóms um að hafna framburði ákærða. Héraðsdómur verður því staðfestur um sakfellingu ákærða. Einnig þykir mega una við ákvörðun héraðsdóms um refsingu ákærða, þó þannig að draga ber frá gæsluvarðhaldsvist er hann sætti í átta daga. Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað verða staðfest.

Eftir þessum úrslitum verður ákærði dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður, að öðru leyti en því að frá refsingu ákærða, J-x-x P-x-x R-x-x, skal með fullri dagatölu draga gæsluvarðhaldsvist er hann sætti 13. til 20. febrúar 2009.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 239.962 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.800 krónur.
428/2010

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu A, um að fella niður nauðungarvistun á sjúkrahúsi, sem ákveðin var af dóms- og kirkjumálaráðuneytinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. júní 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði niður nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi, sem samþykkt var af dómsmála- og mannréttindaráðuneytinu 16. júní 2010. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og þóknun skipaðs verjanda hans greidd úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, H-kvk-ef R-kvk-ef R-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur til hvors, greiðist úr ríkissjóði.
42/2010

X var ákærður fyrir kynferðisbrot, framin árið 2008, gagnvart dóttur sinni A og vinkonu hennar B, báðum fæddum árið 1996, með því að hafa í eitt skipti um sumarið lagst á milli stúlknanna, þar sem þær lágu saman í rúmi, strokið B um rassinn og síðan A um rass, maga og bak, í báðum tilvikum innanklæða. Þá var hann einnig ákærður fyrir kynferðisbrot gagnvart A með því að hafa síðar sama sumar eða um haustið lagst upp í rúm til hennar, þar sem hún lá sofandi og sett hönd hennar á beran lim sinn, en við það vaknaði stúlkan. Hafið þótti yfir skynsamlegan vafa að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefið að sök. Brot hans voru talin varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brot gegn dóttur hans jafnframt við 2. mgr. 200. gr. laganna. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að brot X beindust að dóttur hans og vinkonu hennar. Með brotum sínum hefði X brugðist trúnaðarskyldum sínum gagnvart dóttur sinni og fyrir lá að vanlíðan hennar væri mikil vegna brota hans. X ætti sér engar málsbætur. Þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í tíu mánuði. Þá var honum gert að greiða A 450.000 krónur og B 200.000 krónur í bætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. janúar 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist þyngingar á refsingu.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 900.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

B krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að skaðabótakröfum verði vísað frá héraðsdómi en til vara að bætur samkvæmt hinum áfrýjaða dómi verði lækkaðar.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur, þó þannig að brot ákærða gagnvart B, sem lýst er í 1. lið ákæru, verður heimfært undir 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 40/2003 og 11. gr. laga nr. 61/2007, en brot hans gagnvart dóttur sinni, sem fjallað er um í 1. og 2. lið ákæru, varða við sömu ákvæði svo og 2. mgr. 200. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 9. gr. laga nr. 61/2007.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 465.060 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.
430/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júlí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júlí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi til föstudagsins 16. júlí 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að henni verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
431/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júlí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júlí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi til föstudagsins 9. júlí 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
432/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júlí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júlí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. júlí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ákæra var gefin út 2. júlí 2010 á hendur varnaraðila og fjórum öðrum mönnum meðal annars vegna ætlaðra brota á a. lið 173. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með vísan dóms Hæstaréttar 22. júní 2010 í máli nr. 396/2010 og til forsendna hins kærða úrskurðar að öðru leyti verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
434/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli S gegn Í var vísað frá dómi. Í málinu krafðist S viðurkenningar á skaðabótaskyldu Í og jafnframt miskabóta vegna þess að brotinn hafi verið á honum réttur við umsókn hans um starf sem þyrluflugmaður hjá L. Þótti krafa hans um skaðabætur ekki uppfylla skilyrði 1. og 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og jafnframt fara í bága við d- og e-liði 80. gr. sömu laga. Með dómi Hæstaréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest um frávísun á máli S til viðurkenningar á skaðabótaskyldu, enda yrði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju tjón hans fælist og hver tengsl þess væru við atvik máls. Hvað varðaði kröfur S um miskabætur var talið að ekki væri unnt að fallast á með héraðsdómi að þar væri um að ræða annmarka á reifun kröfunnar sem valda ætti frávísun hennar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi að því er kröfu S um miskabætur varðaði og lagt fyrir héraðsdóm að taka hana til efnislegrar meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júní 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar. Til vara krefst hann þess að kærumálskostnaður verði látinn niður falla.

Samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 er heimilt að höfða mál til að leita viðurkenningardóms um kröfu, enda hafi aðili lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands. Áskilnaður ákvæðisins um lögvarða hagsmuni hefur í dómum Hæstaréttar verið skýrður svo, að sá er höfðar mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju tjón hans felist og hver tengsl þess séu við atvik máls. Að þessu athuguðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur um frávísun á viðurkenningarkröfu sóknaraðila með vísan til forsendna úrskurðarins.

Í hinum kærða úrskurði er tekinn upp orðréttur kafli úr stefnu sóknaraðila sem varðar grundvöll kröfu hans um miskabætur. Ekki verður fallist á með héraðsdómi að þar sé um að ræða annmarka á reifun kröfunnar sem valda eigi frávísun hennar. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi að því er þessa kröfu varðar og lagt fyrir héraðsdóm að taka hana til efnislegrar meðferðar.

Miðað við þessi úrslit málsins verður kærumálskostnaður látinn niður falla.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um frávísun á viðurkenningarkröfu sóknaraðila, S-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef.

Lagt er fyrir héraðsdóm að taka til efnislegrar meðferðar kröfu sóknaraðila um miskabætur.

Kærumálskostnaður fellur niður.