315/2010

S kærði úrskurð héraðsdóms um að L hf. yrði með beinni aðfarargerð afhent torfæruhjól og vélsleða í vörslum S. Hafði L hf. rift tveimur bílasamningum milli aðila þar sem S hafði ekki staðið skil á leigugreiðslum. Í málinu hélt S því fram að L hf. gæti ekki byggt á því að skuldbindingar samkvæmt samningunum væru bundnar við gengi erlendra gjaldmiðla. Í dómi Hæstaréttar kom fram að S hefði fellt niður afborganir af samningunum í júní 2009 og ekki innt þær af hendi síðan. Ef S hefði ekki talið sig skuldbundinn til að greiða umræddar afborganir hefði hann átt þess kost að gera L hf. grein fyrir afstöðu sinni um hverjar afborganirnar ættu að vera og bjóða fram greiðslu á þeim. Þar sem S hafði ekki gert það var L hf. heimilt að rifta samningunum og krefjast afhendingar á lausafjármununum. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. apríl 2010, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá torfæruhjól og vélsleða tekna með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný og að varnaraðila verði gert að greiða honum kærumálskostnað. Til vara krefst hann þess að synjað verði um aðför og að varnaraðili verði dæmdur til að greiða honum málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og málskostnaðar í héraði auk kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili byggir aðalkröfu sína um heimvísun málsins á því að héraðsdómur hafi ekki tekið afstöðu til þeirra málsástæðna sóknaraðila sem lutu að því að riftun samninga málsaðila hafi verið ólögmæt. Í hinum kærða úrskurði er komist að þeirri niðurstöðu að varnaraðila hafi verið heimilt að rifta samningunum. Verður því ekki fallist á aðalkröfu sóknaraðila.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði mótmælir sóknaraðili því ekki að hann sé skuldbundinn varnaraðila samkvæmt tveimur svonefndum bílasamningum sem grein er gerð fyrir í úrskurðinum. Hann telur hins vegar að varnaraðili geti ekki byggt á því að skuldbindingar samkvæmt þessum samningum séu bundnar við gengi erlendra gjaldmiðla á þann hátt sem lýst er í úrskurðinum. Sóknaraðili felldi niður afborganir af samningunum í júní 2009 og hefur ekki innt þær af hendi síðan. Ef hann taldi sig ekki skuldbundinn til að greiða umræddar afborganir samkvæmt útreikningi varnaraðila á þeim, sem ekki er umdeilt að hafi verið í samræmi við ákvæði samninganna, átti hann þess kost að gera varnaraðila grein fyrir afstöðu sinni um hverjar afborganirnar ættu að vera og bjóða fram greiðslu á þeim. Þetta gerði hann ekki og verður fallist á með héraðsdómi að varnaraðila hafi vegna greiðslufalls sóknaraðila verið heimilt að rifta samningunum og krefjast afhendingar torfæruhjólsins og vélsleðans sem samningarnir tóku til. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur og sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf P-kk-nf, greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.