531/2005

H var meðal annars ákærður fyrir vörslur á rúmlega 63 g af hassi, hættulega líkamsárás með hafnaboltakylfu og fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa hótað lögreglufulltrúa og fjölskyldu hans ofbeldi og lífláti. Var H sakfelldur fyrir vörslur fíkniefnanna, en var við ákvörðun refsingar látinn njóta vafa um nákvæmt magn, þar sem ekki þótti fram komin lögfull sönnun þess að magnið hafi verið svo mikið sem í ákæru greindi. H neitaði að hafa barið S með hafnaboltakylfu í höfuðið, en framburður hans hjá lögreglu og fyrir dómi var talinn ruglingslegur og mótsagnakenndur og því í heild ekki trúverðugur. Ummæli sem vitni höfðu eftir ákærða bæði um fyrirætlan hans fyrir atburðinn og um atburðinn sjálfan eftir hann, þóttu benda til sakar hans. Þá var sannað að hafnaboltakylfa hafði verið flutt á staðinn að ósk H. Þótti því ekki óvarlegt að telja sannað að H hafi slegið S högg í höfuðið með hafnaboltakylfu, sbr. 45. og 46. gr. laga um meðferð opinberra mála. Þá var jafnframt talið sannað að H hafi ítrekað sagst ætla að drepa tiltekinn lögreglufulltrúa og skaða fjölskyldu hans, en H hafði ummælin uppi í viðurvist vinnufélaga lögreglufulltrúans. Þótti því sannað að hann hafi brotið gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 23. nóvember 2005 að ósk ákærða og í samræmi við yfirlýsingu hans um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms en þyngingar á refsingu. Jafnframt krefst ákæruvaldið þess að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta til S samkvæmt ákæru 15. febrúar 2005.

Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til málflutnings og dómsálagningar að nýju. Til vara krefst hann sýknu af kröfu ákæruvalds, en að því frágengnu að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að bótakröfu S verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð.

I.

Krafa ákærða um ómerkingu hins áfrýjaða dóms er reist á þeirri forsendu að héraðsdómur hefði átt að vera fjölskipaður samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ákvæðið felur í sér heimild til að ákveða að þrír héraðsdómarar skuli skipa dóm í máli ef sýnt þykir að niðurstaða kunni að verulegu leyti að ráðast af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi. Nauðsyn þessa úrræðis ræðst af aðstæðum hverju sinni. Eins og sönnunargögnum í málinu er háttað verður mati héraðsdóms á þessu ekki haggað. Mat á sönnunarfærslu á hendur ákærða sætir hins vegar endurskoðun fyrir Hæstarétti, eftir því sem efni máls gefur tilefni til, þar með talið hvort munnleg sönnunarfærsla, eins og héraðsdómari hefur metið hana, fái nægilega stoð í öðrum gögnum.

II.

Ákærði neitaði fyrir dómi að hafa haft í vörslum sínum 63,24 grömm af hassi 20. júlí 2004 þegar lögregla stöðvaði akstur hans á Norðurlandsvegi, eins og honum er gefið að sök með ákæru 17. desember 2004. Kvað hann magnið hafa verið eitt til eitt og hálft gramm. Samkvæmt gögnum málsins fannst pakki í bifreiðinni, sem í reyndist vera hass. Við yfirheyrslu hjá lögreglu 20. júlí 2004 kvaðst ákærði gera ráð fyrir að efnið væri hass, en það hefði hann verið beðinn um að flytja milli Reykjavíkur og Akureyrar og hafi hann átt að fá 5% þess fyrir flutninginn. Hann var hins vegar ekki spurður um magnið. Í efnaskýrslu tæknideildar lögreglunnar í Reykjavík kemur fram að magn hassins, sem haldlagt var í málinu, hafi verið 63,24 grömm. Svo sem fyrr segir vefengdi ákærði þetta við meðferð málsins. Þrátt fyrir það hlutaðist ákæruvaldið ekki til um að fá lögreglumanninn sem undirritaði skýrslu tæknideildar til að staðfesta hana fyrir dómi. Er því ekki fram komin lögfull sönnun þess að magnið hafi verið svo mikið sem í ákæru greinir. Fyrir dómi kannaðist ákærði við að hann hafi fengið 5% efnisins í sinn hlut. Lögreglumennirnir sem handtóku ákærða umrætt sinn og vitni sem var með ákærða í bifreiðinni báru að fíkniefnið hafi verið í pakka og annar lögreglumannanna fullyrti að það hafi verið um 60 grömm. Af þessu er ljóst að magn efnisins var mun meira en ákærði hefur játað fyrir dómi, þó að ekki verði fullyrt af nákvæmni hversu mikið það var. Verður ákærði því sakfelldur fyrir brot gegn þeim ákvæðum sem vísað er til í ákæru 17. desember 2004, en við ákvörðun refsingar látinn njóta vafa um nákvæmt magn.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða samkvæmt ákærum 15. febrúar 2005 og 22. júní sama ár að öðru leyti en því að ósannað er ætlað hótunarbrot 11. ágúst 2004, enda nýtur gegn neitun ákærða einungis eins vitnis um hana. Verður hann því sýknaður af því broti.

Með vísan til þeirra sjónarmiða sem fram koma í héraðsdómi er refsing ákærða ákveðin fangelsi í þrjú ár. Ákvæði héraðsdóms um bætur til handa S verða staðfest.

Upptækt skal gera það fíkniefni sem hald var lagt á og ákæra 17. desember 2004 tekur til.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað eru staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, H-kk-nf Ö-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í þrjú ár. Frá refsingunni dragist fjögurra daga gæsluvarðhald hans.

Ákærði sæti upptöku á því hassi, sem hald var lagt á við rannsókn málsins.

Ákvæði héraðsdóms um bætur og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 802.527 krónur þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 622.500 krónur, og réttargæslumanns brotaþola fyrir Hæstarétti, B-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.