297/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Póllands var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. apríl 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. apríl 2013 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðherra 20. desember 2012 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara „að hinn kærði úrskurður verði bundinn því skilyrði að tryggður sé að réttur varnaraðila skv. 3. gr. Mannréttindasáttmála Evrópu sé virtur“. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði óskuðu pólsk dómsmálayfirvöld eftir því að varnaraðili yrði framseldur til Póllands, annars vegar til fullnustu fangelsisrefsingar samkvæmt dómi pólsks dómstóls 6. júlí 2011 og hins vegar vegna gruns um refsiverða háttsemi sem varnaraðili hefur verið ákærður fyrir. Um er að ræða brot sem varðað geta við nánar tilgreind ákvæði pólskra hegningarlaga, sambærileg 2. mgr. 218. gr., 175. gr. a., 4. mgr. 220. gr., 252. gr., sbr. 20. gr., og 234. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984 er framsal á manni því aðeins heimilt að verknaður eða sambærilegur verknaður geti varðað fangelsi í meira en eitt ár samkvæmt íslenskum lögum. Þessu skilyrði framsals er fullnægt varðandi öll ofangreind brot nema brot gegn 234. gr. almennra hegningarlaga, þar sem refsing samkvæmt því ákvæði varðar allt að eins árs fangelsi og getur því ekki orðið lengri en sú refsivist sem vísað er til í 1. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984. Þá er í 9. gr. sömu laga kveðið svo á um að framsal sé óheimilt ef sök eða dæmd refsing er fyrnd eða að öðru leyti fallin niður samkvæmt íslenskum lögum. Ætlað brot varnaraðila gegn 175. gr. a. almennra hegningarlaga er sagt hafa verið framið á tímabilinu frá 1998 til 14. nóvember 2000 og ætlað brot hans gegn 4. mgr. 220 gr. laganna hinn 7. september 2000, en brot þessi geta varðað allt að fjögurra ára fangelsi. Samkvæmt gögnum málsins virðist málsmeðferð vegna þessara brota hafa byrjað á árinu 2010, en þá voru brotin þegar fyrnd, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er sú niðurstaða hans staðfest að mat innanríkisráðherra á grundvelli 7. gr. laga nr. 13/1984 verði ekki endurskoðað, enda engar líkur að því leiddar að það mat hafi ekki farið fram með réttum og málefnalegum hætti.

Samkvæmt framangreindu er skilyrðum laga nr. 13/1984 til framsals fullnægt varðandi ætlað brot varnaraðila gegn 2. mgr. 218. gr. og 252. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga. Þá eru einnig uppfyllt skilyrði 1. töluliðs 3. mgr. 3. gr. laga 13/1984 um framsal til fullnustu á fyrrgreindum dómi hins pólska dómstóls 6. júlí 2006. Eins og fram kemur í dómi Hæstaréttar 12. febrúar 2013 í máli nr. 68/2013 ber íslenskum stjórnvöldum að setja dómsmálayfirvöldum í því erlenda ríki sem krafist hefur framsals þau skilyrði sem greinir í 1. mgr. 11. gr. laga nr. 13/1984.

Að ofangreindu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti sem ákveðin verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef Þ-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.