365/2000

A slasaðist á öxl í starfi sínu sem lögreglumaður er hann hrasaði við að lyfta líki af börum upp á vagn. Lagt var til grundvallar að A hefði skrikað fótur í blóði. Var talið að A ætti rétt til bóta úr hendi Í á grundvelli hlutlægrar bótareglu 30. gr. lögreglulaga nr. 90/1996. Ekki var fallist á að A hefði sýnt óaðgæslu og firrt sig með því bótarétti. Ósannað var hins vegar talið að A hefði verið veikur í skilningi 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 á nánar tilgreindu tímabili og var kröfu hans um þjáningabætur á því tímabili hafnað. Krafa hans var að nokkru leyti tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir P-kk-nf K-x-x H-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. september 2000. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að dæmd fjárhæð verði lækkuð og málskostnaður á báðum dómstigum látinn niður falla.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I.

Atvik málsins urðu að morgni 13. apríl 1998 í húsnæði við Hjarðartún í Ólafsvík, þar sem starfrækt er líkhús og lítil kapella. Lögreglumennirnir stefndi og L-kk-nf R-kk-nf E-kk-nf höfðu sama morgun flutt þangað lík manns, sem hafði þá skömmu áður látist í umferðarslysi. Unnu þeir við að ganga frá líkinu til flutnings og er lýst í héraðsdómi hvernig þeir stóðu að verki við að færa það af börum á gólfinu í svokallaðan líkpoka og síðan upp á sérstakan vagn, sem er 85 sentimetra hár. Við það að lyfta líkinu upp á vagninn rann stefndi til í blóði á gólfinu með þeim afleiðingum að hann hlaut meiðsl á öxl, eins og nánar er lýst í héraðsdómi. Krefur hann áfrýjanda um skaðabætur af þessu tilefni. Áfrýjandi krefst sýknu með vísan til þess að ekki verði öðru um kennt en vanrækslu og vangæslu stefnda, sem hann verði sjálfur að bera ábyrgð á.

Stefndi og áðurnefndur L-kk-nf eru einir til frásagnar um aðstæður, er þeir unnu verk sitt í líkhúsinu. Í skýrslu L-kk-ef fyrir dómi kom fram að stefnda hafi skrikað fótur er þeir lyftu líkinu og að hann hafi augljóslega meiðst við þetta. Eftir að líkið hafði verið fært upp á vagninn hafi komið í ljós blóð á gólfinu, þar sem líkpokinn hafði áður verið. Taldi hann blóðið hafa runnið af börunum og undir pokann eða að honum og að þeir hafi ekki tekið eftir því fyrr en líkpokinn var kominn upp á vagninn. Hafi stefndi sennilega sett fótinn örlítið undir pokann er þeir lyftu til að ná sem bestri stöðu við átakið og þá runnið til með fyrrgreindum afleiðingum. Blóðið á gólfinu hafi ekki verið mikið, en þó nóg til þess að stefnda hafi skrikað fótur. Lýsti hann því jafnframt svo að þegar þeir lyftu hafi þeir ekki horft niður fyrir sig heldur hvor á annan til að verða samtaka. Lýsing stefnda sjálfs á aðdraganda óhappsins var mjög á sama veg og L-kk-ef.

Engin efni eru til að vefengja að meiðsl stefnda hafi borið að með þeim hætti, sem þarna er lýst. Áfrýjandi ber bótaskyldu gagnvart stefnda á grundvelli hlutlægrar bótareglu 30. gr. lögreglulaga nr. 90/1996. Verður ekki fallist á að stefndi hafi sýnt óaðgæslu og firrt sig með því bótarétti, hvorki að öllu leyti né nokkru.

II.

Stefndi sundurliðar kröfugerð sína eins og nánar er lýst í héraðsdómi. Mótmælir áfrýjandi kröfulið hans um þjáningabætur þar eð hann sé of hár. Telur hann ekki skilyrði fyrir hendi til að dæma stefnda þjáningabætur fyrir tímabilið 14. apríl til 13. maí 1998 og eigi sá liður kröfugerðar að lækka um 24.300 krónur. Áfrýjandi vefengir ekki tölulega aðra kröfuliði stefnda.

Stefndi hélt áfram störfum á nefndu tímabili eftir óhappið 13. apríl 1998. Hefur hann skýrt svo frá að nokkru eftir þetta hafi líðan hans versnað er hann þurfti að handtaka mann, sem veitti mótspyrnu, en ekki er nánar fram komið hvenær það var. Hefur stefndi ekki skotið viðhlítandi stoðum undir kröfu sína um þjáningabætur með því að hann hafi á umræddu tímabili verið veikur í merkingu 3. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Verður krafa hans því lækkuð að þessu leyti eins og áfrýjandi krefst. Verður krafa stefnda tekin til greina að öðru leyti.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað verður staðfest. Áfrýjandi skal greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, A-kk-þgf S-kk-þgf, 1.711.453 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 13. nóvember 1999 til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjandi greiði stefnda 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.