553/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var sú ákvörðun slitastjórnar L hf. að reikna virði tveggja greiðslna, sem inntar voru af hendi í erlendum gjaldmiðlum 2. desember 2011 og 24. maí 2012, upp í forgangskröfur samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., til íslenskrar krónu eftir skráðu sölugengi viðkomandi gjaldmiðils hjá Seðlabanka Íslands 22. apríl 2009, en þann dag var L hf. tekinn til slita. Í málinu greindi aðila á um það hvaða aðferð hefði átt að beita við umreikning þessara greiðslna í íslenskar krónur. Vísað var til þess að samkvæmt 3. mgr. 99. gr. laga nr. 21/1991 skyldu kröfur á hendur þrotabúi í erlendum gjaldmiðlum færðar til íslensks gjaldmiðils eftir skráðu sölugengi á þeim degi sem úrskurður gekk um að búið væri tekið til gjaldþrotaskipta að því leyti sem þeim yrði ekki fullnægt samkvæmt 109. gr. til 111. gr. laganna. Við það yrðu kröfur, sem lýst hefði verið í erlendum gjaldmiðlum, að kröfum í íslenskum krónum. Því til samræmis gerðu lög nr. 21/1991 ráð fyrir því að við úthlutun úr þrotabúi væru kröfur greiddar kröfuhöfum í íslenskum krónum og bæru kröfuhafar, sem lýst hefðu kröfum í erlendum gjaldmiðlum, áhættu af gengismun eftir að úrskurður um gjaldþrotaskipti væri kveðinn upp þar til þeir fengju kröfur sínar greiddar í íslenskum krónum, sbr. 1. tölul. 114. gr. laganna. Talið var, meðal annars með vísan til þeirrar meginreglu kröfuréttar að greiðslu bæri að inna af hendi í þeirri mynt sem hún væri tilgreind í, að L hf. gæti ávallt staðið skil á greiðslum til kröfuhafa í íslenskum krónum. Þá var talið að kröfuhafar við slit fjármálafyrirtækja, sem lýst hefðu kröfum í erlendum gjaldmiðlum, yrðu á sama hátt og kröfuhafar þrotabúa að bera áhættu af þróun gengis íslenskrar krónu gagnvart erlendum gjaldmiðlum, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Lagarök voru því ekki talin standa til annars en að umreikna tvær áðurgreindar hlutagreiðslur L hf. í erlendum gjaldmiðlum til forgangskröfuhafa í íslenskar krónur miðað við gengi krónunnar gagnvart hlutaðeigandi gjaldmiðlum á hvorum greiðsludegi um sig, á sama hátt og greiðslurnar hefðu verið inntar af hendi í íslenskum krónum, en með því væri gætt jafnræðis milli þeirra kröfuhafa sem lýstu kröfum í erlendum gjaldmiðlum innbyrðis og gagnvart þeim er höfðu uppi kröfur í íslenskum krónum. L hf. var talið rétt að miða við skráð sölugengi Seðlabanka Íslands á greiðsludegi með vísan til þess að ef hann hefði greitt í íslenskum krónum, svo sem honum var heimilt að gera, hefðu hlutaðeigandi kröfuhafar þurft að selja þær krónur á markaði til að fá fyrir þær erlendan gjaldeyri. Að öllu virtu var því talið að L hf. hefði verið skylt, við umreikning hlutagreiðslnanna til kröfuhafa hina tilteknu daga, að miða við skráð sölugengi Seðlabanka Íslands á íslenskri krónu gagnvart hlutaðeigandi erlendum gjaldmiðlum á þeim degi þegar greiðslurnar voru inntar af hendi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 30. og 31. júlí 2013 sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. júlí 2013, þar sem staðfest var sú ákvörðun slitastjórnar varnaraðila, sem kynnt var á kröfuhafafundi 31. maí 2012, að reikna virði hlutagreiðslna, sem inntar voru af hendi í erlendum gjaldmiðlum, annars vegar 2. desember 2011 og hins vegar 24. maí 2012, upp í forgangskröfur samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., til íslenskrar krónu eftir skráðu sölugengi viðkomandi gjaldmiðils hjá Seðlabanka Íslands 22. apríl 2009. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga.

Sóknaraðilinn Financial Services Compensation Scheme Limited krefst þess að viðurkennt verði að varnaraðila hafi verið óheimilt, við framkvæmd hlutagreiðslna til kröfuhafa við slit varnaraðila 2. desember 2011 og 24. maí 2012, að notast við opinbert sölugengi Seðlabanka Íslands 22. apríl 2009 sem gengisviðmiðun við útreikning á virði hlutagreiðslnanna í íslenskum krónum. Þá krefst hann þess aðallega að viðurkennt verði að varnaraðila hafi borið, við framkvæmd greiðslnanna til sóknaraðila, að notast við opinbert kaupgengi erlendra gjaldmiðla Seðlabanka Íslands fyrir viðeigandi gjaldmiðil við útreikning á virði hlutagreiðslunnar í íslenskum krónum, eins og það gengi var birt á þeim degi þegar viðkomandi hlutagreiðsla var framkvæmd, óháð því hvort viðkomandi greiðsla hafi borist kröfuhafa á þeim degi eða ekki. Til vara gerir hann samhljóða kröfu að öðru leyti en því að miða hafi átt við opinbert miðgengi Seðlabanka Íslands á nefndum dögum, en að því frágengnu að miða skyldi við opinbert sölugengi bankans. Í öllum tilvikum krefst sóknaraðilinn málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðilinn íslenska ríkið, vegna ríkisábyrgðasjóðs, krefst þess að viðurkennt verði að úthlutunaraðferð varnaraðila, sem falist hafi í því að reikna virði fyrrgreindra hlutagreiðslna til íslenskrar krónu eftir skráðu sölugengi viðkomandi gjaldmiðils hjá Seðlabanka Íslands 22. apríl 2009, hafi verið ólögmæt. Einnig er þess krafist að viðurkennt verði að varnaraðila sé við útreikning á virði hlutagreiðslna upp í forgangskröfur, sem inntar eru af hendi í erlendum gjaldmiðlum, skylt að umreikna greiðslur í einstökum gjaldmiðlum í íslenskar krónur miðað við sölugengi Seðlabanka Íslands þann dag sem þær eru greiddar út og leiðrétta með sama hætti þær hlutagreiðslur sem þegar hafi farið fram. Þá krefst sóknaraðilinn málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðilinn Aylesbury Vale District Council og níutíu og fjórir aðrir í sama hópi krefjast þess aðallega að viðurkennt verði að varnaraðila hafi verið og sé skylt við gengisviðmiðun hlutagreiðslna til sóknaraðila í erlendum gjaldmiðli að miða verðgildi erlends gjaldmiðils við skráð kaupgengi gagnvart íslensku krónunni hjá Seðlabanka Íslands á útgreiðsludegi hlutagreiðslna, án tillits til þess hvenær viðkomandi greiðsla hafi borist kröfuhafa og að varnaraðila sé skylt að leiðrétta gengisviðmiðun hlutagreiðslnanna sem voru inntar af hendi 2. desember 2011 og 24. maí 2012 á þann hátt að þær skuli endurreikna miðað við skráð kaupgengi hlutaðeigandi gjaldmiðils gagnvart íslensku krónunni hjá Seðlabanka Íslands á útgreiðsludegi. Til vara gera þessar sóknaraðilar samhljóða kröfu að öðru leyti en því að miðað skuli við skráð miðgengi Seðlabanka Íslands á útgreiðsludegi, en að því frágengnu að miðað skuli við skráð sölugengi bankans á útgreiðsludegi. Í öllum tilvikum krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðilinn Conseq Invest plc. og fjórir aðrir í sama hópi krefjast þess að áðurgreind ákvörðun slitastjórnar varnaraðila verði ógilt. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila og annarra sóknaraðila, aðallega óskipt, en til vara úr hendi hvers þeirra um sig.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

I

Í hinum kærða úrskurði er gerð grein fyrir málsatvikum og málsástæðum aðila. Varnaraðili var tekinn til slita 22. apríl 2009 við gildistöku laga nr. 44/2009 um breyting á lögum nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki með síðari breytingum. Samkvæmt 3. mgr. 99. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 1. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002, voru allar kröfur á hendur varnaraðila, sem lýst var í erlendum gjaldmiðlum og skipað hefur verið í réttindaröð eftir 112. gr. og 113. gr. fyrrgreindu laganna, færðar til íslenskrar krónu eftir skráðu sölugengi Seðlabanka Íslands 22. apríl 2009.

Á fundi með kröfuhöfum 17. nóvember 2011 kynnti slitastjórn varnaraðila þá fyrirætlan sína að efna viðurkenndar forgangskröfur á hendur honum samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 með því að greiða hluta þeirra í reiðufé samkvæmt heimild í 6. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002. Á fundinum kom fram að slitastjórn hygðist miða verðmæti greiðslna í erlendum gjaldmiðlum við skráð sölugengi íslenskrar krónu 22. apríl 2009. Var fyrsta hlutagreiðslan innt af hendi 2. desember 2011 í fjórum gjaldmiðlum, sterlingspundum, evrum, Bandaríkjadölum og íslenskum krónum, og önnur greiðslan 24. maí 2012, eingöngu í sterlingspundum. Á kröfuhafafundi 31. maí 2012 var gerð grein fyrir þessum tveimur hlutagreiðslum og komu þá þegar fram mótmæli kröfuhafa við þeirri ákvörðun slitastjórnar sem að framan greinir. Í framhaldinu var reynt að jafna ágreininginn, þar á meðal á fundi 14. september 2012, en þegar það tókst ekki beindi varnaraðili honum 27. sama mánaðar til úrlausnar héraðsdóms samkvæmt 171. gr. laga nr. 21/1991. Í upphafi þess bréfs sagði: „Ágreiningsatriði það sem beint er til úrlausnar er lögmæti þeirrar ákvörðunar slitastjórnar [varnaraðila] að reikna virði hlutagreiðslna upp í forgangskröfur samkvæmt 112. gr. gjaldþrotalaga nr. 21/1991 o.fl., sem inntar eru af hendi í erlendum gjaldmiðlum, til íslenskrar krónu eftir sömu gengisviðmiðun og kröfur á hendur bankanum eru umreiknaðar eftir sbr. 3. mgr. 99. gr. laga nr. 21/1991“. Í bréfinu var greint frá fundinum 14. september 2012 með fulltrúum þeirra kröfuhafa, sem mótmælt höfðu ákvörðun slitastjórnar, og sagði þar meðal annars: „Á fundinum áréttaði slitastjórn að ágreiningsefnið sem óskað yrði dómsúrlausnar um væri afmarkað á þann hátt að um væri að ræða ágreining um með hvaða hætti ætti að reikna virði erlendra gjaldmiðla sem notaðir væru til greiðslu upp í viðurkenndar kröfur sem umreiknaðar hefðu verið í íslenskar krónur í samræmi við 3. mgr. 99. gr. laga nr. 21/1991“. Eftir að ágreiningi aðila hafði verið beint til úrlausnar héraðsdóms mun varnaraðili síðan 5. október 2012 hafa innt af hendi þriðju hlutagreiðsluna til forgangskröfuhafa.

II

Varnaraðili heldur því fram að eins og ágreiningsefni málsins sé háttað og með vísan til þess með hvaða hætti því hafi verið beint til dómstóla geti dómur í málinu einungis kveðið á um staðfestingu eða ómerkingu þeirrar ákvörðunar slitastjórnar varnaraðila sem ágreiningur hafi risið um á kröfuhafafundi 31. maí 2012. Verði ákvörðunin felld úr gildi sé óhjákvæmilegt annað en að varnaraðili kynni nýja ákvörðun á kröfuhafafundi þar sem kröfuhöfum verði gefinn kostur á að mótmæla. Aðstaðan sé ekki sambærileg því þegar ágreiningur rísi um tiltekna kröfu, sem lýst hafi verið, enda varði sakarefnið við slíkar aðstæður aðeins viðkomandi kröfuhafa með beinum hætti. Sóknaraðilinn Conseq Invest plc. og fjórir aðrir í sama hópi tefla fram sömu sjónarmiðum gegn því að dómstólar geti tekið til úrlausnar þær kröfur annarra sóknaraðila að viðurkennt verði með dómi hvaða aðferð eigi eða hafi átt að leggja til grundvallar við umreikning á hlutagreiðslum til kröfuhafa í erlendum gjaldmiðlum í íslenskar krónur.

Ágreiningur aðila er tvíþættur eins og gerð var grein fyrir í bréfi varnaraðila til héraðsdóms 27. september 2012. Í fyrsta lagi hvort sú ákvörðun slitastjórnar varnaraðila að reikna virði hlutagreiðslna, sem inntar hafa verið af hendi í erlendum gjaldmiðlum, til íslenskra króna eftir skráðu sölugengi Seðlabanka Íslands 22. apríl 2009 sé lögmæt. Í öðru lagi „með hvaða hætti ætti að reikna virði erlendra gjaldmiðla sem notaðir væru til greiðslu upp í viðurkenndar kröfur sem umreiknaðar hefðu verið í íslenskar krónur í samræmi við 3. mgr. 99. gr. laga nr. 21/1991“. Þegar ágreiningnum var beint til héraðsdóms höfðu aðeins tvær hlutagreiðslur verið inntar af hendi 2. desember 2011 og 24. maí 2012 og var gerð grein fyrir þeim í áðurnefndu bréfi varnaraðila til dómsins. Þegar af þeirri ástæðu verður ekki leyst úr því í þessu máli hvort sú ákvörðun slitastjórnar að beita sömu aðferð við umreikning frekari hlutagreiðslna í erlendum gjaldmiðlum í íslenskar krónur og gert var í þessi tvö skipti sé lögmæt eða hvaða aðferð eigi að viðhafa við umreikning á þeim greiðslum.

Samkvæmt því sem áður segir greinir aðila á um það hvaða aðferð hafi átt að beita við umreikning hlutagreiðslna, sem varnaraðili innti af hendi til forgangskröfuhafa í erlendum gjaldmiðlum 2. desember 2011 og 24. maí 2012, í íslenskar krónur. Úrlausn á þeim ágreiningi ræðst einvörðungu af skýringu laga, jafnt settra lagaákvæða sem óskráðra réttarreglna, og er það hvorki á valdi kröfuhafafundar né slitastjórnar varnaraðila að breyta þeirri niðurstöðu sem þannig fæst. Af þeim sökum eiga þeir sóknaraðilar, sem krafist hafa viðurkenningar á því hvaða aðferð hafi átt að leggja til grundvallar við umreikning umræddra hlutagreiðslna í íslenskar krónur, rétt á að leyst verði úr þeim kröfum af dómstólum, enda miða ákvæði laga nr. 21/1991 að því að ágreiningi verði til fullnaðar ráðið til lykta í einu máli ef honum er beint til dómstóla og þess er yfir höfuð kostur, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 28. nóvember 2011 í máli nr. 441/2011.

III

Samkvæmt 3. mgr. 99. gr. laga nr. 21/1991 skulu kröfur á hendur þrotabúi í erlendum gjaldmiðlum færðar til íslensks gjaldmiðils eftir skráðu sölugengi á þeim degi sem úrskurður gekk um að búið væri tekið til gjaldþrotaskipta að því leyti sem þeim verður ekki fullnægt samkvæmt 109. gr. til 111. gr. laganna. Með „skráðu sölugengi“ er vísað til sölugengis íslenskrar krónu sem Seðlabanki Íslands skráir ásamt kaupgengi og miðgengi gagnvart helstu gjaldmiðlum samkvæmt 19. gr. laga nr. 36/2001 um Seðlabanka Íslands. Þetta opinbera viðmiðunargengi, sem svo er nefnt, er reiknað út og birt, meðal annars á heimasíðu bankans, sbr. 7. gr. reglna nr. 1098 um gjaldeyrismarkað sem settar hafa verið á grundvelli 3. mgr. 18. gr. laga nr. 36/2001. Við það að kröfur, sem lýst hefur verið í þrotabú í erlendum gjaldmiðlum, eru samkvæmt framansögðu færðar til íslenskrar krónu verða þær að kröfum á hendur búinu í þeim gjaldmiðli. Í samræmi við það er gert ráð fyrir því í lögum nr. 21/1991 að við úthlutun úr þrotabúi séu kröfur greiddar kröfuhöfum í íslenskum krónum, hvort sem kröfurnar eru greiddar í einu lagi eða aðeins hluti þeirra, eins og heimilt er að gera eftir 156. gr. og 157. gr., sbr. 163. gr. og 164. gr. laganna. Ef myndast hefur gengismunur vegna þess að gengi íslenskrar krónu gagnvart þeim gjaldmiðli, sem kröfu var lýst í, hefur lækkað eftir að úrskurður um gjaldþrotaskipti var kveðinn upp greiðist slík krafa því aðeins að kröfur samkvæmt 109. gr. til 113. gr. laganna séu áður greiddar, sbr. 1. tölulið 114. gr. þeirra. Í síðastnefndu lagaákvæði er ekki gerður greinarmunur á því hvort gengismunur á rætur að rekja til forgangskröfu eða almennrar kröfu. Þetta hefur í för með sér að kröfuhafi, sem lýst hefur kröfu á hendur þrotabúi í erlendum gjaldmiðli, ber áhættuna af þróun gengis íslenskrar krónu gagnvart þeim gjaldmiðli frá því að úrskurður er kveðinn upp og þar til hann fær kröfu sína greidda í íslenskum krónum.

Svo sem áður greinir voru allar kröfur á hendur varnaraðila, sem lýst var í erlendum gjaldmiðlum og skipað í réttindaröð eftir 112. gr. og 113. gr. laga nr. 21/1991, færðar til íslenskrar krónu eftir skráðu sölugengi Seðlabanka Íslands 22. apríl 2009, eins og mælt er fyrir um í 3. mgr. 99. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 1. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002. Við það urðu þessar kröfur á hendur varnaraðila að kröfum í íslenskum krónum. Þótt í 6. mgr. síðastnefndrar lagagreinar, eins og henni var breytt með 4. gr. laga nr. 78/2011, sé gert ráð fyrir að greiðslur á forgangskröfum, þar á meðal greiðslur á þeim að hluta, geti farið fram í öðrum gjaldmiðlum en íslenskri krónu verður að líta svo á, meðal annars með hliðsjón af þeirri meginreglu kröfuréttar að greiðslu beri að inna af hendi í þeirri mynt sem hún er tilgreind í, að varnaraðili geti ávallt staðið skil á greiðslum til kröfuhafa í íslenskum krónum.

Í 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 er kveðið á um að við slit fjármálafyrirtækis gildi almennt sömu reglur og um rétthæð krafna á hendur þrotabúi. Samkvæmt því verður kröfuhafi, sem lýsti kröfu á hendur varnaraðila í erlendum gjaldmiðli, að bera á sama hátt og kröfuhafi þrotabús áhættuna af þróun gengis íslenskrar krónu gagnvart þeim gjaldmiðli frá 22. apríl 2009 og þar til hann fær kröfu sína greidda, eftir atvikum í íslenskum krónum. Það þýðir að fáist ekkert upp í kröfu vegna gengismunar samkvæmt 1. tölulið 114. gr. laga nr. 21/1991 verður kröfuhafinn fyrir tjóni í þeim gjaldmiðli ef gengi íslenskrar krónu veikist gagnvart honum, en að sama skapi hagnast kröfuhafinn ef gengi krónunnar styrkist.

Að öllu þessu virtu standa ekki lagarök til annars en að umreikna hlutagreiðslur varnaraðila til forgangskröfuhafa í erlendum gjaldmiðlum, sem fram fóru 2. desember 2011 og 24. maí 2012, í íslenskar krónur miðað við gengi íslenskrar krónu gagnvart þeim gjaldmiðlum á hvorum greiðsludegi um sig, á sama hátt og greiðslurnar hefðu verið inntar af hendi í íslenskum krónum. Með því að kröfuhöfum, sem lýst hafa kröfum í erlendum gjaldmiðlum, er gert að sæta því að kröfur þeirra séu færðar til íslenskrar krónu er á þennan hátt gætt jafnræðis milli þeirra innbyrðis og gagnvart kröfuhöfum, sem haft hafa uppi kröfur í íslenskum krónum, þar sem greiðslur til þeirra allra verða með þessu móti virtar eins í íslenskum krónum á greiðsludegi sem þýðir að þeir hafa borið sömu áhættu á breytingum á gengi íslenskrar krónu gagnvart öðrum gjaldmiðlum frá 22. apríl 2009 og þar til þeir fengu greitt. Vegna þess að kröfur í hinum erlendu gjaldmiðlum voru færðar til íslenskrar krónu á grundvelli skráðs gengis Seðlabanka Íslands ber samkvæmt eðli máls og viðteknum lögskýringarsjónarmiðum að miða umreikning á hlutagreiðslunum við skráð gengi bankans eftir 19. gr. laga nr. 36/2001, en ekkert hald er í þeirri röksemd að ástæða sé til að gagnálykta frá svo almennt orðuðu ákvæði sem 2. málsliður þeirrar lagagreinar er. Ef varnaraðili hefði greitt í íslenskum krónum, svo sem honum hefði samkvæmt framansögðu verið heimilt, hefðu þeir kröfuhafar, sem í hlut áttu, þurft að selja þær krónur á markaði til að fá fyrir þær erlendan gjaldeyri. Af þeim sökum er rétt að miða við skráð sölugengi Seðlabanka Íslands, annars vegar 2. desember 2011 og hins vegar 24. maí 2012.

Með vísan til alls þess, sem að framan greinir, er fallist á kröfur sóknaraðilanna Financial Services Compensation Scheme Limited, íslenska ríkisins og Aylesbury Vale District Council og níutíu og fjögurra annarra í sama hópi eins og nánar greinir í dómsorði.

Eftir þessum málsúrslitum verður varnaraðila gert að greiða þessum sóknaraðilum málskostnað í héraði og kærumálskostnað sem ákveðinn verður í einu lagi eins og nánar segir í dómsorði. Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur að öðru leyti niður.

Dómsorð:

Viðurkennt er að varnaraðila, LBI hf., hafi verið skylt, við umreikning hlutagreiðslna til kröfuhafa í erlendum gjaldmiðlum 2. desember 2011 og 24. maí 2012 í íslenskar krónur, að miða við skráð sölugengi Seðlabanka Íslands á íslenskri krónu gagnvart hlutaðeigandi erlendum gjaldmiðlum á þeim degi þegar greiðslurnar voru inntar af hendi.

Varnaraðili greiði sóknaraðilunum Financial Services Compensation Scheme Limited og íslenska ríkinu 400.000 krónur, hvorum um sig, og sóknaraðilunum Aylesbury Vale District Council, Barnet (London Borough of Barnet), Bassetlaw District Council, Bolsover District Counsel, Bolton Council, Braintree Borough Council, Breckland District Council, Bristol City Council, Buckinghamshire County Council, Burnley Borough Council, Caerphilly County Borough Council, Cambridge City Council, Ceredigion County Council, Cheltenham Borough Council, Chorley Borough Council, Colchester Borough Council, Cornwall Council, Daventry District Council, Doncaster Metropolitan Borough Council, Dorset County Council, Dover District Council, Durham County Council, East Staffordshire Borough Council, Exeter City Council, Flintshire County Council, Gloucestershire County Council, Gwent Police Authority, Haringey (London Borough of Haringey), Havering (London Borough of Havering), Hertfordshire County Council, High Peak Borough Council, Hillingdon (London Borough of Hillingdon), Ipswich Borough Council, Kent County Council, Kent Police Authority, Kirklees Council, Lancashire County Council, Lancaster City Council, Lewes District Council, Metropolitan Police Authority, Moray Council, Neath Port Talbot County Borough Council, Newham (London Borough of Newham), Norfolk County Council, North Ayrshire Council, Nort East Lincolnshire Council, North Lincolnshire Council, North Somerset District Council, Northumberland County Council, Nottingham City Council, Nuneaton and Bedworth Borough Council, Oxfordshire County Council, Plymouth City Council, Powys County Council, Purbeck District Council, Reigate and Banstead Borough Council, Rotherham Metropolitan Borough Council, Rugby Borough Council, South Yorkshire Pensions Authority, South Yorkshire Joint Secretariat, South Yorkshire Passanger Transport Executive Scottish Borders Council, Sevenoaks District Council, Shropshire Council, Solihull Metropolitan Borough Council, Somerset County Council, South Ayrshire Council, South Lanarkshire Council, South Ribble Borough Council, South Wales Police Authority, Stoke-on-Trent City Council, Surrey County Council, Surrey Heath Borough Council, Tewkesbury Borough Council, Thames Valley Police Authority, Tonbrigde and Malling Borough Council, Uttlesford District Council, Vale of White Horse District Council, Wakefield (City of Wakefield Metropolitan District Council), West Lindsey District Council, West Midlands Police Authority, West Oxfordshire District Council, West Yorkshire Police Authority, Westminster City Council, Wiltshire Council, Wokingham Borough Council, Wychavon District Council, Wyre Forest District Council, Star Energy Ltd., Audit Commission Oxford University, Bradford University, Exeter University, University of Wales og USAF Management 6 Limited 15.000 krónur, hverjum um sig, í málskostnað í héraði og kærumálskostnað. Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur að öðru leyti niður.