172/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var endurupptöku á máli þar sem  bú S ehf. hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta. Greindi málsaðila á um hvor þeirra væri rétt stjórn S ehf. Fram kom í dómi Hæstaréttar að málatilbúnaður sóknaraðila væri einkum reistur á því að skuldir félagsins hafi verið að fullu uppgerðar og bankinn S því enga heimild haft til að leysa til sín hlutabréf félagsins í skjóli handveðréttar í þeim. Í engu væri vikið að þessu í hinum kærða úrskurði, en nauðsynlegt væri að leysa úr því hvort bankinn hafi haft heimild til að ganga að veðinu til að fá skorið úr um hver færi með stjórn félagsins og um leið hvort beiðni um að bú félagsins yrði tekið til gjaldþrotaskipta hafi verið sett fram af þar til bærum fyrirsvarsmanni fyrir hönd félagsins. Samkvæmt þessu væri úrlausn héraðsdómara svo áfátt að óhjákvæmilegt væri að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. febrúar 2010, þar sem hafnað var endurupptöku á máli þar sem bú SevenMiles ehf. var með úrskurði héraðsdóms 16. nóvember 2009 tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila fyrir hans hönd. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til q. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að endurupptaka framangreint mál. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og þess að „P-kk-þgf Þ-kk-þgf H-kk-þgf ... verði gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað“.

Ágreiningur málsaðila lýtur að því hvort bú félagsins SevenMiles ehf. skuli tekið til gjaldþrotaskipta og hefur úrskurðum héraðsdóms um það tvívegis áður verið skotið til Hæstaréttar. Fyrri dómur réttarins féll 10. desember 2009 í máli nr. 680/2009, og var því vísað frá Hæstarétti. Í annað sinn felldi rétturinn dóm á ágreining aðilanna 11. febrúar 2010 í máli nr. 49/2010, sem laut að því hvort endurupptaka skyldi mál, þar sem bú félagsins hafði með úrskurði héraðsdóms 16. nóvember 2009 verið tekið til gjaldþrotaskipta. Úrskurður héraðsdóms var í það sinn ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný. Deiluefni málsins er nánar lýst í áðurnefndum dómum réttarins og greint frá hverjir telja sig vera eigendur hlutafjár í nefndu félagi og vera í forsvari fyrir það.

Í forsendum dóms Hæstaréttar í síðarnefnda málinu segir að ekki verði leyst úr kröfu sóknaraðila um endurupptöku nema fyrst sé tekin afstaða til þess hvor málsaðila fari með stjórn umrædds félags, en í þeim úrskurði héraðsdóms, sem þá var til endurskoðunar, hafi ekki verið tekin afstaða til þess lykilatriðis í málinu. Héraðsdómari kvað upp úrskurð á ný 25. febrúar 2010, svo sem áður var getið. Forsendur fyrir niðurstöðu í þeim úrskurði, sem nú er til úrlausnar, eru að öllu leyti eins og í fyrri úrskurði að því frátöldu að í niðurlagi hans er bætt við einni línu um að hluthafafundur 8. október 2009 hafi verið lögmætur og ákvarðanir, sem þar voru teknar. Málatilbúnaður sóknaraðila fyrir gagnstæðri niðurstöðu er einkum reistur á því að hann hafi fært að því gild rök, studd gögnum, að skuldir félagsins hafi verið að fullu uppgerðar og Sparisjóðabankinn hf. því enga heimild haft til þess að leysa til sín hlutabréfin í skjóli handveðréttar í þeim. Að þessu er í engu vikið í hinum kærða úrskurði, en í dómi Hæstaréttar í máli nr. 49/2010 felst að nauðsynlegt var að leysa úr því hvort bankinn hafi haft heimild til að ganga að veðinu til að fá skorið úr um hver færi með stjórn félagsins og um leið hvort beiðni 12. nóvember 2009 um að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta hafi verið sett fram af þar til bærum fyrirsvarsmanni fyrir hönd félagsins. Samkvæmt því er úrlausn héraðsdómara svo áfátt að óhjákvæmilegt er að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Rétt er að hvor aðilanna beri sinn kostnað af máli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærumálskostnaður fellur niður.