503/2005

Aðilar deildu um gildi ákvæðis í starfslokasamningi sem forstjóri L og H gerðu með sér. Kom þar fram að L tæki að sér þá skuldbindingu að tryggja að H hlyti þau lífeyrisréttindi sem reglur lífeyrissjóðsins B kveði á um, það er 85% af meðallaunum síðustu fimm ára án skerðingar. Að virtu orðalagi ákvæðisins, aðdraganda samningsins og skýringa aðila var talið að L hefði lofað að rétta hlut H ef hann næði ekki fram rétti sínum gagnvart lífeyrissjóðnum með því að ábyrgjast að hann fengi lífeyrisgreiðslur svo sem þar segir. Var talið að H hefði mátt treysta því að L myndi efna þetta loforð og að ósannað væri að það hafi verið háð því skilyrði að L fengi óskilyrt umboð til málshöfðunar gegn lífeyrissjóðnum. Hvað varðar það álitaefni hvort forstjóra L hafi verið heimilt að skuldbinda stofnunina með þessum hætti var litið til 8. gr. laga nr. 43/1990 og talið leiða af ákvæðinu að forstjórinn sjái um uppsagnir starfsmanna og gerð starfslokasamninga á borð við þann sem gerður var við H. Þá var litið til þess að samkvæmt 1. mgr. 10. gr. sömu laga hafi L sérgreinda tekjuliði sem meðal annars skuli nota til greiðslu launatekna starfsmanna. Auk þess var tekið fram að á þeim langa tíma sem tók að ganga endanlega frá samkomulagi aðila um lífeyristöku H og þar til hún skyldi hefjast hefði verið nægur tími fyrir forstjóra L til að afla formlegrar heimildar til greiðslna samkvæmt hinu umdeilda ákvæði, ef hann taldi slíkrar heimildar þörf. Eins og á stóð og þegar litið var til stöðuumboðs forstjórans var talið að H hafi hvorki mátt vera ljóst að formlegrar heimildar væri þörf né að hennar yrði ekki aflað, væri hennar talin þörf. Var því ekki talið að sýkna bæri L af þessari ástæðu og jafnframt ekki fallist á að aðrar málsástæður gætu leitt til sýknu. Þá voru ekki talin efni til að fallast á varakröfu L um sýknu að svo stöddu. Þar sem fjárhæðir höfuðstóls kröfu H höfðu ekki sætt tölulegum mótmælum var fallist á kröfu hans um greiðslu og um viðurkenningu greiðslna, en dráttarvextir reiknaðir af höfuðstól kröfunnar mánuði frá því að hann krafði L sannanlega um greiðslu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. nóvember 2005. Endanlegar kröfur hans eru að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 3.004.210 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 53.648 krónum frá 1. september 2002 til 1. október sama ár, af 107.562 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, af 161.766 krónum frá þeim degi til 1. desember sama ár, af 233.922 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2003, af 288.078 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, af 342.428 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, af 396.680 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, af 451.513 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, af 506.419 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, af 561.228 krónum frá þeim degi til 1. júlí sama ár, af 616.085 krónum frá þeim degi til 1. ágúst sama ár, af 670.869 krónum frá þeim degi til 1. september sama ár, af 725.605 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, af 780.728 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, af 836.117 krónum frá þeim degi til 1. desember sama ár, af 947.041 krónu frá þeim degi til 1. janúar 2004, af 1.002.672 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, af 1.058.327 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, af 1.113.813 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, af 1.169.614 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, af 1.225.729 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, af 1.281.844 krónum frá þeim degi til 1. júlí sama ár, af 1.338.854 krónum frá þeim degi til 1. ágúst sama ár, af 1.395.598 krónum frá þeim degi til 1. september sama ár, af 1.452.342 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, af 1.509.788 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, af 1.567.209 krónum frá þeim degi til 1. desember sama ár, af 1.682.295 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2005, af 1.740.104 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, af 1.797.961 krónu frá þeim degi til 1. mars sama ár, af 1.855.939 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, af 1.914.352 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, af 1.972.886 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, af 2.031.106 krónum frá þeim degi til 1. júlí sama ár, af 2.089.737 krónum frá þeim degi til 1. ágúst sama ár, af 2.148.441 krónu frá þeim degi til 1. september sama ár, af 2.207.265 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, af 2.266.984 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, af 2.327.066 krónum frá þeim degi til 1. desember sama ár, af 2.447.037 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2006, af 2.507.240 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, af 2.567.637 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, af 2.627.985 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, af 2.689.011 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, af 2.750.738 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, af 2.813.360 krónum frá þeim degi til 1. júlí sama ár, af 2.876.708 krónum frá þeim degi til 1. ágúst sama ár, af 2.940.346 krónum frá þeim degi til 1. september sama ár, en af 3.004.210 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Hefur áfrýjandi þá breytt kröfu sinni til viðurkenningar lífeyrisgreiðslna frá og með 1. nóvember 2004 til og með 1. október 2006 í gjaldfallnar kröfur.

Áfrýjandi krefst þess einnig að viðurkennt verði að stefnda beri að greiða sér 63.856 krónur verðbætt miðað við neysluverðsvísitölu mánaðarlega frá 1. október 2006 til æviloka og tvöfalda þá fjárhæð í desember ár hvert. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms, en til vara sýknu að svo stöddu. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Ella krefst hann lækkunar á kröfum áfrýjanda og að málskostnaður falli niður.

I.

Áfrýjandi, sem fæddur er 1934, lauk prófi í viðskiptafræði 1958 og hóf störf hjá Landsbanka Íslands, Seðlabanka, og hjá Ríkisábyrgðasjóði við stofnun hans 1962 og varð forstöðumaður hans 1972. Sjóðurinn var í Seðlabanka Íslands eftir stofnun bankans, en með lögum nr. 43/1990 um Lánasýslu ríkisins var sjóðurinn gerður að deild við hana og fluttist áfrýjandi þangað. Við flutninginn héldust launakjör hans óbreytt, en þau fylgdu ákveðnum viðmiðunarhópi forstöðumanna hjá Seðlabankanum. Áfrýjandi starfaði hjá stefnda þar til hann lét af störfum 1. september 2002, eins og nánar er lýst í héraðsdómi. Lánasýsla ríkisins heyrir undir fjármálaráðherra og starfar samkvæmt nefndum lögum. Samkvæmt 8. gr. laganna, sbr. lög nr. 83/1997, skipar ráðherra forstjóra hennar til fimm ára í senn, og stjórnar forstjórinn rekstri hennar og ræður starfsfólk.

Fram er komið, að það hafi getað dregist að áfrýjandi fengi þær launahækkanir, sem viðmiðunarhópur hans í Seðlabankanum fékk. Laun hópsins voru hækkuð í ársbyrjun 2001, en áfrýjandi fékk ekki þá hækkun fyrr en ári síðar, eftir ítrekaðar óskir og eftirgangsmuni.

II.

Í skýrslu sinni í héraðsdómi lýsti áfrýjandi aðdraganda starfsloka sinna hjá stefnda svo, að í lok janúar 2002 hafi forstjórinn kallað hann á sinn fund og þar hafi verið viðstaddur lögmaður, kynntur sem vottur. Á þeim fundi hafi forstjórinn tjáð sér að leiðréttingin á launum í ársbyrjun 2001 hefði verið vegna breytinga á umfangi og störfum viðmiðunarmanna hans í Seðlabankanum, og því vafi leikið á hvort hann ætti að fá leiðréttingu launa eins og þeir. Hann hefði þó verið látinn njóta vafans og verið ákveðið að hann fengi þessa launaleiðréttingu, en með því skilyrði að hann léti af störfum eftir sex mánuði, eða í júní 2002. Þar að auki hefði forstjórinn tjáð honum að hann hefði til reiðu bréf þar sem honum væri sagt upp launakjörum sínum og yrðu þau frá og með 1. ágúst 2002 í samræmi við kjarasamning bankamanna. Hafi þau laun verið um helmingi lægri en laun hans. Áfrýjandi kveðst hafa ætlað að starfa að minnsta kosti fram á mitt ár 2003 og ljúka þar með 45 ára starfstíma, eða til júníloka 2004, sem hann hafi átt rétt á, en þá yrði hann sjötugur. Hann hafi fengið stuttan umhugsunarfrest. Hann hafi hugsað málið og talið að sér væri nauðugur sá kostur að hætta störfum vegna þess að ella hefði hann þurft að stofna til málaferla til að hnekkja þessari skerðingu á launum sínum og hann hafi ekki getað starfað hjá stofnun sem hann ætti í málaferlum við. Hann hafi því að frestinum liðnum tilkynnt forstjóranum að hann myndi láta af störfum, en jafnframt tekið fram að hann legði þunga áherslu á að launaleiðréttingin kæmi til útreiknings við ákvörðun eftirlauna. Þeir hafi rætt þetta nokkrum sinnum og drög verið gerð að minnisblöðum. Kostnaðurinn við að hafa hann áfram í starfi til sjötugs hefði numið um 15,2 milljónum auk launatengdra gjalda. Umræður hans og forstjórans hafi endað með því að þeir hafi orðið ásáttir um þau atriði sem komu fram á minnisblaðinu frá 17. maí 2002, sem þeir hafi ritað undir. Í e-lið þess samnings sé ákvæðið, sem deila máls þessa standi um.

Í þessum lið samningsins komi fram forsenda áfrýjanda fyrir því að gera starfslokasamninginn. Hann hafi minnst þess, að sú regla hafi verið sett um lífeyrisgreiðslur lífeyrissjóðs bankamanna frá áramótum 1997 og 1998, að lífeyrisrétturinn miðaðist við meðallaun síðustu fimm ára og ekki væri tekið tillit til annarra launahækkana á því tímabili en þeirra sem almennar væru og gengju til allra. Launahækkunin sem hann hafi loks fengið viðurkennda í ársbyrjun 2002 hafi verið nokkru meiri en aðrir sjóðsfélagar hafi fengið en þó hin sama og þeir fengu sem voru í hans viðmiðunarhópi. Vegna þessa gæti komið upp ágreiningur við lífeyrissjóðinn, sem hann ætti erfitt með að fá jafnaðan þegar hann væri hættur störfum. Þetta hafi verið rætt og hann fallist á að starfslok hans yrðu 1. september 2002 og forstjóri stefnda á móti skuldbundið lánasýsluna til að tryggja að engin skerðing yrði á lífeyrisréttindum áfrýjanda með tilliti til launahækkunarinnar og honum yrði tryggður óskertur lífeyrir til æviloka í samræmi við það.

Þegar lífeyrisgreiðslur hafi farið að berast honum frá lífeyrissjóðnum eftir að hann lét af störfum 1. september 2002 hafi komið í ljós að sjóðurinn hafi ekki tekið tillit til launahækkana hans síðustu misserin fyrir starfslokin. Vangreidd fjárhæð fyrir september 2002 hafi numið 53.648 krónum. Hann hafi hermt starfslokasamninginn upp á stefnda, sem hafi brugðist vel við og krafist skýringa hjá lífeyrissjóðnum og leitast við að fá leiðréttingu á greiðslunum. Lífeyrissjóðurinn hafi svarað stefnda með bréfi 2. október 2002. Þar segi að ljóst sé að laun áfrýjanda hafi á tímabilinu frá desember 1997 hækkað verulega umfram almennar launabreytingar og að þessar hækkanir myndu hafa veruleg áhrif til aukningar á skuldbindingum sjóðsins yrði tekið tillit til þeirra við úrskurð eftirlauna. Stjórn sjóðsins hafi látið tryggingastærðfræðing reikna út hver þessi aukning væri og næmi hún alls 10.953.000 krónum. Athygli stefnda sé vakin á þessu með vísan til 1. mgr. 11. gr. samþykkta sjóðsins. Útreikningur tryggingastærðfræðingsins fylgdi bréfinu, dagsettur 16. júlí 2002. Bréfaskipti stefnda og sjóðsins hafi haldið áfram og kröfur hafi verið ítrekaðar, en allt hafi komið fyrir ekki, og 17. mars 2004 hafi sjóðurinn enn hafnað að greiða áfrýjanda óskertan lífeyri. Hafi þolinmæði áfrýjanda þar með þrotið og hann ritað stefnda bréf 10. júní 2004, þar sem hann hafi krafist þess að honum yrði bætt skerðingin eins og starfslokasamningurinn gerði ráð fyrir.

Forstjóri stefnda bar í skýrslu sinni fyrir héraðsdómi að í viðræðunum um starfslokin hafi áfrýjandi haft áhyggjur af því að þegar hann hæfi töku eftirlauna myndi lífeyrissjóður bankamanna líta svo á að þessar launahækkanir væru ekki hluti af eðlilegum launahækkunum viðmiðunarhópsins. Hann hafi haft fullan skilning á þessum áhyggjum áfrýjanda. Hann hafi hugsað að þar sem áfrýjandi væri að láta af störfum fyrr en hann þyrfti hafi hann viljað veita honum alla þá aðstoð sem hann gæti til að ná fram rétti sínum við lífeyrissjóð bankamanna, þar með talið að veita honum lögmannsaðstoð og jafnvel höfða mál gegn lífeyrissjóðnum. Honum hafi þótt þetta sanngjarnt og rétt, miðað við alla þá þjónustu sem áfrýjandi hefði veitt ríkinu og einnig með hliðsjón af aðstoð sem öðrum fyrrverandi starfsmanni Ríkisábyrgðasjóðs hafði verið veitt í deilu við lífeyrissjóðinn. Þær hugmyndir sem hann hafi gert sér um framkvæmd e-liðar minnisblaðsins hafi verið að áfrýjandi myndi fela stefnda óskilyrt umboð til þess að leita réttar fyrir hans hönd. Hann hafi farið í leyfi skömmu síðar og þegar hann hafi komið aftur til landsins eftir þriggja ára dvöl erlendis hafi það valdið honum vonbrigðum að þetta umboð hefði ekki verið veitt.

Nánar aðspurður sagði forstjórinn að hann hafi ekki talið neinn vafa geta leikið á því að áfrýjandi gæti náð fram rétti sínum gagnvart lífeyrissjóðnum, og að honum hefði fundist afar ólíklegt „í fyrsta lagi að til málsóknar þyrfti að koma og í öðru lagi að til einhvers konar greiðslu gæti komið frá lánasýslunni.“ Hann hafi viljað gera allt sem hann gat til þess að aðstoða áfrýjanda til að ná fram þessum rétti, meðal annars vegna þess að honum hafi fundist hallað á áfrýjanda gagnvart stefnda, þar sem þessar launahækkanir, sem honum hafi borið samkvæmt viðmiðunarhópnum, höfðu ekki verið efndar á réttum tíma og þar af leiðandi meiri hætta á að lífeyrissjóðurinn myndi ekki viðurkenna þær nema til kæmu fullnægjandi skýringar frá stefnda. Honum hafi jafnframt þótt „algjörlega fjarstæðukennt“ að sjóðurinn gæti unnið málið og „það bara vera mjög, mjög ólíklegt að til greiðslu gæti komið.“ Aðspurður hvers vegna áfrýjanda hafi ekki verið sagt upp launakjörunum, eins og staðið hafi til með bréfi stefnda 31. janúar 2002 sagði forstjóri stefnda, að sér hafi fundist, með hliðsjón af hinum langa starfsferli áfrýjanda hjá ríkinu, að það væri meiri sæmd fyrir áfrýjanda og ríkissjóð að leyfa honum að ljúka starfsferli sínum á þeim launakjörum sem hann hafði.

III.

Málsástæður aðila eru raktar í héraðsdómi. Sýknukrafa stefnda er í fyrsta lagi reist á því að lagaheimild hafi skort fyrir þeirri tryggingarskuldbindingu lífeyrisréttinda sem kveðið sé á um í e-lið minnisblaðsins frá 17. maí 2002. Það er því ágreiningslaust með aðilum að með hinum umdeilda e-lið samkomulagsins hafi stefndi tekið á sig skuldbindingu.

Umræddur liður minnisblaðsins hljóðar svo:

,,Lánasýslan mun veita Lífeyrissjóði bankamanna allar þær skýringar sem eru nauðsynlegar vegna útreiknings á eftirlaunarétti HA. Lánasýslan mun ennfremur taka að sér þá skuldbindingu að tryggja að HA hljóti þau lífeyrisréttindi sem reglur Lífeyrissjóðs bankamanna kveða á um, þ.e. 85% af meðallaunum síðustu fimm ára án skerðingar, talið frá 1.1.1998 til starfsloka.“

Þegar orðalag þessa liðar starfslokasamningsins er virt, aðdragandi hans og skýringar aðila, þykir ljóst að forstjóri stefnda hafi hér skuldbundið stofnunina til þess að aðstoða áfrýjanda við að ná fram rétti sínum gagnvart Lífeyrissjóði bankamanna. Ennfremur hafi áfrýjanda verið lofað að stefndi myndi rétta hlut hans ef það tækist ekki, með því að ábyrgjast að hann fengi lífeyrisgreiðslur svo sem þar segir. Mátti áfrýjandi treysta því að stefndi myndi efna þetta loforð. Ósannað er að það hafi verið háð því skilyrði að áfrýjandi gæfi stefnda óskilyrt umboð til málshöfðunar gegn lífeyrissjóðnum, ef til þess kæmi.

Kemur þá til álita hvort forstjóra stefnda hafi verið heimilt að skuldbinda stofnunina með þessum hætti. Samkvæmt 8. gr. laga nr. 43/1990 stjórnar forstjóri rekstri Lánasýslu ríkisins og ræður henni starfsfólk. Hann sér því einnig um uppsagnir starfsfólks og gerð starfslokasamninga á borð við þann sem í umræddu minnisblaði fólst. Samkvæmt 1. mgr. 10. gr. laganna hefur lánasýslan fimm sérgreinda tekjuliði og skulu launatekjur starfsmanna meðal annars greiðast af þessum tekjum stofnunarinnar. Á þeim langa tíma sem tók að ganga endanlega frá samkomulagi aðila um lífeyristöku áfrýjanda 17. maí 2002 og allt þar til hún skyldi hefjast 1. september sama ár, var nægur tími fyrir forstjóra stefnda að afla formlegrar heimildar til greiðslna samkvæmt e-lið samkomulagsins, ef hann taldi slíkrar heimildar þörf. Eins og hér stóð á og þegar litið er til stöðuumboðs forstjórans mátti áfrýjanda hvorki vera ljóst að formlegrar heimildar væri þörf né að hennar yrði ekki aflað, væri hennar talin þörf. Verður stefndi því ekki sýknaður af þessari ástæðu.

Í öðru lagi reisir stefndi sýknukröfu sína á því að viðurkennt sé af áfrýjanda hálfu að til grundvallar lífeyrisskuldbindingu stefnda í e-lið samkomulagsins hafi legið sú forsenda að áfrýjandi yrði beittur sértækri skerðingu á grundvelli 1. mgr. 11. gr. samþykkta lífeyrissjóðsins vegna síðbúinna launaleiðréttinga sem aðrir í viðmiðunarhópi hans hefðu ekki þurft að sæta. Umrædd skuldbinding verði ekki túlkuð svo rúmt að hún geti tekið til almennrar skerðingar lífeyrisréttinda samkvæmt 5. gr. samþykktanna. Í ljós sé leitt að afstaða lífeyrissjóðsins byggist í raun á því að hann hafi ekki efni á því að greiða hinn lofaða lífeyri. Þar sé um að ræða almenna forsendu sem eigi jafnt við um alla og við þær aðstæður gildi 5. gr. samþykkta sjóðsins og verði 11. gr. þeirra ekki beitt með sértækum aðgerðum við þær aðstæður. Þess vegna sé því skilyrði og forsendu skuldbindingarinnar, að skerðingu lífeyris sé að rekja til þess að það hafi dregist að leiðrétta laun áfrýjanda frá ársbyrjun 2001 til ársbyrjunar 2002, ekki fullnægt. Á þessa sýknuástæðu stefnda verður ekki fallist. Hvorki veitir orðalag e-liðar samkomulagsins né skýringar aðila á ákvæðinu ástæðu til að þrengja efni þess svo að trygging stefnda hafi aðeins tekið til þess ef lífeyrisskerðing áfrýjanda yrði af þeim ástæðum, sem þessi málsástæða stefnda gerir ráð fyrir.

Stefndi bendir auk þess á, að ekki fái staðist, eins og ákvæði e-liðar minnisblaðsins sé orðað varðandi skuldbindingu stefnda um að tryggja áfrýjanda lífeyrisréttindi án skerðingar, að það feli í sér skuldbindingu um greiðslu mismunafjárhæðar á hverjum tíma. Beinlínis sé tekið fram að um tryggingu lífeyrisréttinda sé að ræða, sem stefndi geti þá eftir atvikum, eins og lífeyrissjóður bankamanna hafi bent á, efnt með eingreiðslu til sjóðsins í samræmi við þær skuldbindingar. Ágreiningslaust er að stefnda hafi verið heimilt að efna skyldu sína með eingreiðslu.

Til vara krefst stefndi sýknu að svo stöddu með vísan til þess að skuldbinding hans hafi aðeins falið í sér baktryggingu og ekki sé fullreynt að afstaða lífeyrissjóðsins sé lögum samkvæmt. Svo sem að framan greinir er ekki sannað að óskilyrt umboð áfrýjanda til stefnda til málshöfðunar hafi verið forsenda e-liðar samningsins. Stefndi hefur haft nægan tíma til þess að uppfylla skyldu sína. Verður því ekki á varakröfu hans fallist.

Til þrautavara krefst stefndi þess að krafa áfrýjanda verði lækkuð og kröfu um dráttarvexti er sérstaklega mótmælt. Áfrýjandi samdi við stefnda um starfslok sín á þann hátt sem minnisblað þeirra segir. Í lokalið þess skuldbatt stefndi sig til að tryggja áfrýjanda lífeyrisréttindi án skerðingar. Við þessa skuldbindingu hefur hann ekki staðið. Þar sem fjárhæðir höfuðstóls hafa ekki sætt tölulegum mótmælum verða kröfur áfrýjanda um greiðslu og um viðurkenningu greiðslna teknar til greina.

Við ákvörðun dráttarvaxta er hins vegar til þess litið að áfrýjandi krafði stefnda ekki sannanlega um greiðslu fyrr en með bréfi 10. júní 2004. Reiknast því dráttarvextir af höfuðstól kröfu áfrýjanda eins og hún var í héraði og frá 10. júlí 2004.

Eftir þessum úrslitum verður stefnda gert að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðst í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Stefndi, Lánasýsla ríkisins, greiði áfrýjanda, H-x-x A-kk-þgf, 3.004.210 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 1.338.854 krónum frá 10. júlí 2004 til 1. ágúst sama ár, af 1.395.598 krónum frá þeim degi til 1. september sama ár, af 1.452.342 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, en af 1.509.788 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Viðurkennt er að stefnda beri að greiða áfrýjanda 63.856 krónur verðbætt miðað við neysluverðsvísitölu mánaðarlega frá 1. október 2006 til æviloka og tvöfalda þá fjárhæð í desember ár hvert.

Stefndi greiði áfrýjanda samtals 900.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.