144/2013

K áfrýjaði dómi þar sem hann var dæmdur til greiðslu reikninga vegna vinnu E ehf. á raflögnum í nýbyggingu í hans eigu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í málinu væri deilt um staðreyndir sem bornar hefðu verið fram sem málsástæður og sérkunnáttu væri þörf til að leysa úr. Hefði héraðsdómara því borið samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að kveðja til sérfróða meðdómsmenn sem hefðu slíka kunnáttu til að taka sæti í dómi. Þar sem það hafði ekki verið gert varð að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. mars 2013. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar á ný, en til vara að hann verði sýknaður af kröfum stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi tók stefndi að sér fyrir áfrýjanda að kanna hvort lagnaleiðslur fyrir rafmagn við nýbyggingu að Fagraþingi 5 í Kópavogi væru opnar og óskemmdar. Jafnframt tók stefndi að sér að framlengja rör í kjallaravegg byggingarinnar. Verk þetta vann stefndi í júlí og ágúst 2011 og fyrir það gerði hann áfrýjanda reikninga 18. ágúst og 16. september sama ár samtals að fjárhæð 1.102.491 króna. Með bréfum 20. og 21. september 2011 mótmælti áfrýjandi reikningunum og óskaði skýringa á tímafjölda við verkið og þeim verkþáttum sem reikningarnir tóku til. Einnig gerði áfrýjandi þá kröfu að verkið yrði tekið út af óháðum fagmanni eftir nánara samkomulagi aðila.

Með bréfi 30. september 2011 fór áfrýjandi þess á leit að nafngreindur húsasmíðameistari og matstæknir færi yfir verkið og skilaði skriflegri greinargerð. Í málinu hefur komið fram að fyrirsvarsmenn stefnda áttu fund með þeim manni en hann skilaði skýrslu 11. nóvember 2011 um verkið. Þar kom fram það álit að stefndi hefði átt að ljúka verkinu með því að skila skriflegri skýrslu með nánari upplýsingum um þær lagnir sem væru skemmdar. Að hluta til kæmi vinna við verkið því ekki að notum. Verkið væri aftur á móti fullnægjandi þar sem bönd hefðu verið dregin í lagnir sem væru óskemmdar og fyrir það ætti að greiða. Var komist að þeirri niðurstöðu að hæfileg verklaun væru 310.351 króna og innti áfrýjandi þá greiðslu af hendi til stefnda 24. apríl 2012. Stefndi andmælir því að hann hafi fallist á að þessi úttekt færi fram og því hafi hennar verið aflað einhliða af hálfu áfrýjanda. Jafnframt mótmælir stefndi niðurstöðum úttektarinnar og telur hana ekkert gildi hafa í málinu.

Eftir að héraðsdómur gekk aflaði áfrýjandi matsgerðar 5. apríl 2013 um verkið og sanngjarnt endurgjald fyrir það. Samkvæmt henni var kostnaður við verkið talinn nema 533.255 krónum. Stefndi andmælir matsgerðinni og telur að hún sé ekki reist á réttum forsendum.

Áfrýjandi reisir málatilbúnað sinn á því að reikningar stefnda hafi ekki verið í neinu samræmi við það verk sem unnið var. Telur áfrýjandi fjölda vinnustunda langt umfram það sem eðlilegt verði talið miðað við umfang verksins. Þá heldur áfrýjandi því fram að stefndi hafi ekki lokið verkinu eða skilað því af sér með fullnægjandi hætti.

Í máli þessu er deilt um staðreyndir sem bornar eru fram sem málsástæður og sérkunnáttu er þörf til að leysa úr. Því bar héraðsdómara samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að kveðja til sérfróða meðdómsmenn sem hafa slíka kunnáttu til að taka sæti í dómi. Þar sem það var ekki gert verður að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.