220/2002

Í samræmi við játningu M var hann sakfelldur fyrir mörg brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og tilraun til slíks brots, auk brots gegn 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Við ákvörðun refsingar var litið til 2. mgr. 70. gr., 71. gr., 255. gr. og 72. gr. laga nr. 19/1940, en M var vanaafbrotamaður. Til mildunar horfði að hann hafði á síðara stigi rannsóknar verið samvinnufús og gengist greiðlega við brotum sínum. Tekið var fram að skilorðsbundinn dómur sem M hafði áður hlotið hefði ekki ítrekunaráhrif. Var M dæmdur í 9 mánaða fangelsi og til greiðslu skaðabóta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. apríl 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin.

Í niðurlagi I. kafla ákæru er ákærða gefið að sök að hafa 7. mars 2002 „reynt að stela farsíma af gerðinni Ericson, 11 stk. gsm símum af gerðinni Nokia 5110, tölvuforritum og fjöltengi, samtals að verðmæti um kr. 200.000,-“ við innbrot í fyrirtækið Íslandspóst hf. að Stórhöfða 29 í Reykjavík. Við munnlegan málflutning í Hæstarétti taldi ákæruvaldið þessa háttsemi ákærða réttilega vera tilraunarverknað, sem varði við 244. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði framdi brotin í II. og III. kafla ákæru í félagi við annan mann og verður refsing hans að því leyti ákveðin með tilliti til 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Eins og lýst er í héraðsdómi hefur ákærði hlotið fjóra refsidóma frá 4. júlí 1997 til 12. mars 1999, aðallega fyrir fíkniefnalagabrot og þjófnað. Með þeim dómum hlaut hann samanlagt fangelsi í tvö og hálft ár, en þar af voru 172 dagar eftirstöðvar refsingar samkvæmt reynslulausn, sem ákærði hlaut 26. maí 1998. Þótt nokkurt hlé hafi orðið á brotaferli ákærða frá því hann lauk afplánun á refsingu samkvæmt síðastgreindum dómi verður að telja, þegar litið er til hinna fjölmörgu þjófnaðarbrota hans síðastliðin fimm ár, að hann sé vanaafbrotamaður. Refsing hans er því einnig ákveðin með vísan til 72. gr. almennra hegningarlaga. Það athugast, að dómur, sem ákærði hlaut 4. júlí 1997, var skilorðsbundinn og hefur ekki ítrekunaráhrif í máli þessu, en refsing samkvæmt honum var eftir 1. mgr. 59. gr. almennra hegningarlag einnig ákveðin með vísan til 72. gr. almennra hegningarlaga. Það athugast, að dómur, sem ákærði hlaut 4. júlí 1997, var skilorðsbundinn og hefur ekki ítrekunaráhrif í máli þessu, en refsing samkvæmt honum vara með áorðnum breytingum og 60. gr. sömu laga tekin upp og dæmd ásamt öðrum brotum ákærða 13. október sama árs. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur. Með vísan til 76. gr. almennra hegningarlaga skal draga frá refsingu ákærða samfellt gæsluvarðhald hans frá 18. mars 2002.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður. Frá refsingu ákærða, M-kk-ef F-kk-ef, skal draga óslitið gæsluvarðhald hans frá 18. mars 2002.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef G-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 60.000 krónur.