arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
273/2007

Úrskurður Héraðsdóms um að B skyldi svipt sjálfræði á grundvelli a. liðar  4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. maí 2007, þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að sjálfræðissvipting verði tímabundin. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun verjanda sóknaraðila eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun verjanda sóknaraðila, E-kvk-ef B. H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 100.000 krónur.
274/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. maí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til þriðjudagsins 12. júní 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verið felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ákærði hlaut skilorðsbundinn dóm 5. desember 2006 vegna sambærilegra brota og hann er nú kærður fyrir. Hann er undir rökstuddum grun um að hafa fyrir þann dóm og skömmu eftir hann gerst sekur um auðgunarbrot og svo aftur í þessum mánuði um tvö þjófnaðarbrot. Að þessu gættu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrði c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur. Ekki eru efni til að marka gæsluvarðhaldinu skemmri tíma.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
275/2007

Héraðsdómari í máli, sem K hf., O hf. og S hf. höfðuðu gegn S og Í var ekki talinn vanhæfur til að fara með málið á grundvelli g. liðar 5. gr. laga nr. 91/1991. Var kröfu félaganna um að dómarinn viki sæti því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 9., 7. og 14. maí 2007, sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. apríl 2007, þar sem hafnað var kröfum sóknaraðila um að S-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari viki sæti í máli, sem sóknaraðilar hafa höfðað gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og dómaranum gert að víkja sæti í málinu. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ekki liggja fyrir atvik eða aðstæður, sem geta valdið því að héraðsdómarinn verði talin vanhæf til að fara með framangreint mál vegna ákvæðis g. liðar 5. gr. laga nr. 91/1991. Ber því að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Ker hf., Olíuverslun Íslands hf. og Skeljungur hf., greiði óskipt varnaraðilum, Samkeppniseftirlitinu og íslenska ríkinu, samtals 150.000 krónur í kærumálskostnað.
279/2007

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um umgengnisrétt M við börn hans og K á meðan mál vegna ágreining þeirra um forsjá barnanna væri til meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. maí 2007, þar sem hafnað var þeirri kröfu málsaðila hvors um sig að fá forsjá tveggja sona þeirra til bráðabirgða, en kveðið á um að umgengni varnaraðila við drengina skyldi vera með nánar tilgreindum hætti. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði breytt þannig að hafnað verði kröfu varnaraðila um umgengni við drengina. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta gegn varnaraðila og krafðist þess meðal annars að samningi aðila um sameiginlega forsjá sona þeirra yrði slitið og henni einni falin forsjá barnanna. Ágreiningur aðila í þessum þætti lýtur einungis að ákvæði hins kærða úrskurðar um umgengni varnaraðila við drengina. Sóknaraðili hefur lagt nýtt gagn fyrir Hæstarétt, sem er greinargerð sálfræðings 9. maí 2007, þar sem meðal annars er lýst viðtali sálfræðingsins við eldri drenginn. Kemur þar fram að drengurinn hafi í viðtalinu sagst vera hræddur við varnaraðila. Varnaraðili hefur ennfremur lagt fyrir réttinn bréf lögreglustjórans í Reykjavík 9. maí 2007, þar sem tilkynnt er, að kæru sóknaraðila á hendur varnaraðila vegna ætlaðra kynferðisbrota gegn eldri syni þeirra, sé vísað frá á grundvelli 1. mgr. 76. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Ráða má af forsendum hins kærða úrskurðar að héraðsdómari hafi í ljósi fyrirliggjandi gagna metið það svo að ávirðingar aðila í garð hvors annars eigi ekki að ráða niðurstöðu um umgengnisrétt varnaraðila við drengina á meðan mál vegna ágreinings um forsjá þeirra er til meðferðar. Ekki eru efni til að hagga því mati í ljósi gagna málsins, þar á meðal þeirra nýju gagna, sem áður greinir, en ekki hefur verið gerð krafa um að umgengni fari fram undir eftirliti. Ber að flýta meðferð málsins, sbr. 3. mgr. 38. gr. barnalaga. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilar beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar 150.000 krónur.
280/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. maí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 25. maí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með sóknaraðila að fram sé kominn rökstuddur grunur um aðild varnaraðila meðal annars að líkamsárás, sem varðað getur hann fangelsisrefsingu samkvæmt 1. eða 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
281/2007

Þ stefndi F ehf. til greiðslu tiltekinnar fjárhæðar vegna slita á ráðningu hans sem stýrimanns á skip í eigu félagsins. Við meðferð málsins í héraði lagði Þ fram breytta kröfugerð, þar sem miðað var við kauptryggingu í stað meðallauna undanfarinna mánaða. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var talið að hin breytta kröfugerð og þær málsástæður, sem hún byggðist á, væru of seint fram komnar og til þess fallnar að takmarka úrræði F ehf. til varna í málinu. Gengi málatilbúnaður Þ gegn þeirri meginreglu að að grundvöllur málshöfðunar lægi ljós fyrir á frumstigum máls. Þar sem F ehf. samþykkti ekki að þessi breyting kæmist að í málinu yrði ekki hjá því komist að vísa málinu sjálfkrafa frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 27. apríl 2007, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Þ-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðila, Festarfelli ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
282/2007

S stefndi F ehf. til greiðslu tiltekinnar fjárhæðar vegna slita á ráðningu hans sem stýrimanns á skip í eigu félagsins. Við meðferð málsins í héraði lagði S fram breytta kröfugerð, þar sem miðað var við kauptryggingu í stað meðallauna undanfarinna mánaða. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var talið að hin breytta kröfugerð og þær málsástæður, sem hún byggðist á, væru of seint fram komnar og til þess fallnar að takmarka úrræði F ehf. til varna í málinu. Gengi málatilbúnaður S gegn þeirri meginreglu að  grundvöllur málshöfðunar lægi ljós fyrir á frumstigum máls. Þar sem F ehf. samþykkti ekki að þessi breyting kæmist að í málinu yrði ekki hjá því komist að vísa málinu sjálfkrafa frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 27. apríl 2007, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf O-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, Festarfelli ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
285/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. maí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 30. maí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í greinargerð sóknaraðila kemur fram að við fyrirtöku gæsluvarðhaldskröfunnar hafi varnaraðili kannast við að hafa farið inn á heimili manns, sem hann telur að skuldi sér peninga. Samkvæmt lögregluskýrslu 23. maí 2007 viðurkennir varnaraðili ennfremur að hafa haft öxi meðferðis, brotið húsmuni og að tveir menn hafi verið með honum. Ekki hefur náðst til þessara manna. Varnaraðili er grunaður um brot sem geta varðað fangelsisrefsingu. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
287/2007

H var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa berað kynfæri sín fyrir börnum og fróað sér að þeim viðstöddum. Taldist brot hans varða við 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. H var sakfelldur um refsiverða meingerð við öll börnin sem í hlut áttu og kröfðust miskabóta, einnig þau sem ekki sáu allt athæfi hans. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur og þótti refsing hans hæfilega ákveðin 8 mánuðir og þar af 5 mánuðir skilorðsbundnir í 3 ár frá dómsuppsögu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 17. apríl 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu og að refsing verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af lið 3 í ákæru en að dæmd verði vægasta refsing er lög leyfa varðandi liði 1 og 2 í ákæru.

Við flutning málsins fyrir Hæstarétti kom fram að ákærði hefur greitt brotaþolum bætur í samræmi við dómsorð hins áfrýjaða dóms. Þá hefur verið lagt fram vottorð sálfræðings um að ákærði hafi leitað aðstoðar hans í því skyni að fá lausn á vanda sínum, sem sálfræðingurinn telur flokkast undir sýnihneigð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, H-kk-nf S-kk-nf T-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 408.929 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 373.500 krónur.
294/2007

Þ krafðist skaðabóta úr hendi S, er hafði annast sölu á fasteign til Þ, sem hann taldi gallaða. Ekki var talið að Þ hefði gert viðhlítandi grein fyrir þeim göllum, sem hann taldi að ættu að leiða til bótaábyrgðar S og var málinu vísað frá dómi vegna vanreifunar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 7. maí 2007, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómara að sóknaraðili hafi ekki gert viðhlítandi grein fyrir þeim göllum á fasteigninni að Hafnarbraut 21 á Höfn, sem hann telur að eigi að leiða til bótaábyrgðar varnaraðila. Varðar þessi annmarki frávísun málsins og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
295/2007

Fallist var á kröfu L um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. maí 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðili skyldi sæta gæsluvarðhaldi. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi til mánudagsins 25. júní 2007 kl. 16.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími en krafist er.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði lauk varnaraðili afplánun fangelsisrefsingar fyrir þjófnaðarbrot 26. maí 2007. Hann hefur játað að hafa framið rán í verslun 27. sama mánaðar auk þess sem hann er grunaður um akstur undir áhrifum vímuefna og sams konar brot daginn eftir. Með hinum kærða úrskurði var kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 hafnað þar sem skilyrði þóttu ekki uppfyllt. Fram er kominn rökstuddur grunur um varnaraðili hafi eftir að áðurnefndur úrskurður var kveðinn upp gerst sekur um tilraun til þjófnaðar og fíkniefnalagabrot aðfararnótt 29. maí 2007 auk þess sem lögregla mun hafa handtekið hann í morgun vegna gruns um þjófnað og akstur undir áhrifum vímuefna. Framangreind auðgunarbrot varða fangelsisrefsingu ef sök sannast. Að þessu gættu er fallist á með sóknaraðila að ætla megi að varnaraðili muni halda áfram brotum meðan málum hans er ekki lokið, sbr. c. liður 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Ber því að fallast á kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi, en ekki eru efni til að marka því skemmri tíma.

Dómsorð:

Varnaraðili X sæti gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 25. júní 2007 kl. 16.
296/2007

L ehf. krafðist þess að F greiddi sér tilgreinda fjárhæð samkvæmt tveimur reikningum 28. október 2005 vegna vinnu í þágu F. Ekki var talið að L ehf. hefði gert nægilega grein fyrir því hvaða vinna lægi að baki þeim reikningum, sem krafan var reist á. Var málið því svo vanreifað að ekki var talið unnt að leggja á það efnisdóm og því vísað sjálfkrafa frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. maí 2007, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað, en rétt er að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
297/2007

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X, sem veitt hafði verið reynslulausn, skyldi á grundvelli 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga afplána 135 daga eftirstöðvar refsingar, sem hann hafði hlotið með fjórum dómum héraðsdóms.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. maí 2007, þar sem varnaraðila var gert að afplána 135 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar, sem hann fékk reynslulausn á með ákvörðun Fangelsismálastofnunar 6. apríl 2007. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar þannig að kærða verði gert að afplána samtals 135 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar samkvæmt fjórum nánar tilgreindum dómum.

Varnaraðila var veitt reynslulausn 6. apríl 2007 en þá hafði hann afplánað helming fangelsisrefsingar er hann hlaut með þremur dómur Héraðsdóms Reykjavíkur og einum dómi Héraðsdóms Vesturlands. Fallist er á með sóknaraðila að fram sé kominn sterkur grunur um að varnaraðili hafi aðfararnótt 27. maí 2007 framið brot er varðað geti við 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að ráðast á mann á sjötugsaldri, veita honum áverka og taka af honum veski, sem í voru peningar og greiðslukort. Eru skilyrði 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 uppfyllt og verður því fallist á kröfu sóknaraðila um að varnaraðili afpláni eftirstöðvar áðurnefndrar fangelsisrefsingar.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, afpláni 135 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar, sem hann hlaut með dómum Héraðsdóms Reykjavíkur 1. nóvember 2005, 24. janúar 2006 og 12. apríl 2006 og Héraðsdóms Vesturlands 18. desember 2006.
29/2007

Ekki var talið að L væri bær til að krefjast gæsluvarðhalds yfir X, þar sem forræði á rekstri málsins hafði færst til ríkissaksóknara eftir að hann gaf út áfrýjunarstefnu í því. Samkvæmt þessu var málinu er laut að áframhaldandi gæsluvarðhaldi yfir X vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. janúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. janúar 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðahaldi á meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 2. maí 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði gaf ríkissaksóknari út áfrýjunarstefnu 9. janúar 2007 í máli ákæruvaldsins gegn varnaraðila. Krafa sóknaraðila um áframhaldandi gæsluvarðhald yfir varnaraðila var lögð fram í héraðsdómi degi síðar. Með útgáfu áfrýjunarstefnunnar færðist forræði á rekstri málsins til ríkissaksóknara, sbr. 153. gr. laga nr. 19/1991. Var lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu því ekki bær til að krefjast gæsluvarðhalds yfir varnaraðila, sbr. einnig til hliðsjónar 1. mgr. 74. gr. laga nr. 19/1991. Er því óhjákvæmilegt að vísa málinu af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.