arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
32/2018

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli G ses. á hendur Í hf. var vísað frá Landsrétti. Í málinu krafðist G ses. þess að dómkvaddir matsmenn og nafngreindur starfsmaður Í hf. yrðu kvaddir fyrir héraðsdóm til skýrslugjafar. Í úrskurði Landsréttar, sem staðfestur var af Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að matsmennirnir hefðu verið dómkvaddir í sérstöku matsmáli en ágreiningur um kröfu Í, sem matsgerðinni var ætlað að staðreyna, sætti meðferð héraðsdóms í öðru máli og hafði matsgerðin verið lögð fram í því eftir að úrskurður héraðsdóms var kveðinn upp. Við meðferð þess máls ætti G ses. þess kost að leggja fram gögn og leiða matsmennina og önnur vitni til skýrslugjafar. Var því ekki talið að G ses. hefði við svo búið lögvarða hagsmuni af því að krafa hans í matsmálinu næði fram að ganga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. desember 2018, en kærumálsgögn bárust réttinum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Landsréttar 3. desember 2018, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá Landsrétti. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Gamli Byr ses., greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 750.000 krónur í kærumálskostnað.
33/2019

Aðilar deildu um gildi sjálfskuldarábyrgða sem K hafði undirgengist með áritun á tvö skuldabréf vegna skulda J við L. Hafði bú J verið tekið til gjaldþrotaskipta og K greitt skuldina með fyrirvara um rétt til endurkröfu. Eftir að J lést lýsti K kröfu í dánarbú hans en við meðferð málsins fyrir Landsrétti var upplýst að krafan hefði verið samþykkt á skiptafundi. Þá lá fyrir í málinu að millifærð hefði verið nánar tilgreind fjárhæð á geymslureikning vegna hennar. Talið var að þar sem fyrir lægi að krafa K fengist að fullu greidd af eignum dánarbúsins hefði K ekki lengur lögvarða hagsmuni af því fá dóm um kröfur sínar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júní 2019, en kærumálsgögn bárust réttinum 5. júlí sama ár. Kærður er dómur Landsréttar 14. júní 2019, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá Landsrétti. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til a. liðar 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði dómur verði felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði dómur verði staðfestur um annað en málskostnað í héraði. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Er kæra var sett fram var hún heimil með lögjöfnun frá a. lið 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991, sbr. dóm Hæstaréttar 30. október 2018 í máli nr. 22/2018. Kæruheimild er nú að finna í sama lagaákvæði, eins og því var breytt með a. lið 9. gr. laga nr. 76/2019 um breytingu á lögum um meðferð einkamála, lögum um meðferð sakamála og fleiri lögum (málsmeðferðarreglur o.fl.), sem öðluðust gildi 4. júlí 2019.

Varnaraðili gerir ekki kröfu um málskostnað í héraði, en bendir á að vart geti verið rökrænt, svo sem gert sé í hinum kærða dómi, að kveða upp úr um málskostnað í héraði eftir að sökinni hefur verið vísað frá Landsrétti. Með því að varnaraðili hefur ekki kært dóm Landsréttar fyrir sitt leyti getur úrlausn hans um málskostnað í héraði þegar af þeirri ástæðu ekki komið til umfjöllunar hér fyrir dómi.

Eins og greinir í hinum kærða dómi var krafa sóknaraðila í dánarbú J-kk-ef V-kk-ef Ó-kk-ef, aðalskuldara hinnar umdeildu kröfu, sem sóknaraðili hafði greitt varnaraðila vegna sjálfskuldarábyrgðar hins fyrrnefnda, samþykkt á skiptafundi 28. júlí 2017. Þá liggur fyrir í málinu að lögmanni sóknaraðila var með tölvubréfi 29. maí 2019 tilkynnt að millifærð hefði verið 1.211.471 króna inn á geymslureikning vegna kröfunnar. Að þessu gættu verður hinn kærði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Eftir úrslitum málsins verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði dómur skal vera óraskaður.

Sóknaraðili, K-kk-nf A-kk-nf A-kk-nf, greiði varnaraðila, Lánasjóði íslenskra námsmanna, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
43/2019

ALC krafðist þess að sér yrði heimilað að fá loftfar tekið með beinni aðfarargerð úr vörslum I ohf. og afhent sér. Með úrskurði héraðsdóms var krafa ALC tekin til greina og kveðið á um að málskot frestaði ekki aðfarargerðinni. Í úrskurði Landsréttar, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að ALC hefði þegar fengið umráð loftfarsins. Var því talið að I ohf. hefði ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá hnekkt niðurstöðu héraðsdóms og málinu því vísað frá Landsrétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. september 2019, en kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Landsréttar 29. ágúst 2019 þar sem máli varnaraðila á hendur sóknaraðila var vísað frá Landsrétti. Kæruheimild er í 5. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. a. lið 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður „verði felldur úr gildi og breytt á þann veg“ aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hafnað verði kröfu varnaraðila um að honum verði heimilað að fá loftfar af gerðinni Airbus A321-211, með skráningarnúmerið TF-GPA, tekið með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila og afhent sér. Að því frágengnu krefst hann þess að viðurkennt verði „að skilyrði hafi skort fyrir fullnustu þeirra réttinda sem varnaraðili krafðist á grundvelli hins kærða úrskurðar með aðfarargerð sýslumannsins á Suðurnesjum þann 18. júlí 2019.“ Þá krefst sóknaraðili þess að viðurkennt verði „að skilyrði hafi skort til að hafna kröfu sóknaraðila um að málskot til Landsréttar og eftir atvikum Hæstaréttar frestaði réttaráhrifum aðfarargerðarinnar.“ Loks krefst hann málskostnaðar á öllum dómstigum.

Varnaraðili kærði úrskurð Landsréttar fyrir sitt leyti 11. september 2019. Hann krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og málskostnaðar á öllum dómstigum.

Eins og áður greinir er kæruheimild í a. lið 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991. Samkvæmt ákvæðinu, svo sem því var breytt með 9. gr. laga nr. 76/2019, sæta dómsathafnir Landsréttar um frávísun frá réttinum kæru til Hæstaréttar. Í slíku máli verður aðeins höfð uppi krafa um að hin kærða dómsathöfn verði felld úr gildi í því skyni að málið verði tekið til efnismeðferðar fyrir Landsrétti. Af þeim sökum koma ekki til álita hér fyrir dómi þær kröfur sem sóknaraðili tefldi fram fyrir Landsrétti og vísað var þar frá dómi.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða hans að vísa kröfum sóknaraðila frá dómi. Jafnframt verður staðfest sú niðurstaða úrskurðarins að fella niður málskostnað í héraði og kærumálskostnað fyrir Landsrétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Isavia ohf., greiði varnaraðila, ALC A321 7237 LLC, 500.000 krónur í kærumálskostnað.
44/2019

M krafðist þess að G yrði með beinni aðfarargerð borin út úr nánar tiltekinni fasteign. Með úrskurði héraðsdóms var krafa M tekin til greina. Í úrskurði Landsréttar, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að útburðargerðin hefði þegar farið fram. Var því talið að G hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að hinn kærði úrskurður kæmi til endurskoðunar og málinu vísað frá Landsrétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. september 2019 en kærumálsgögn bárust réttinum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Landsréttar 3. september 2019 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá Landsrétti. Kæruheimild er í 5. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. a. lið 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar fyrir Hæstarétti og Landsrétti, auk málskostnaðar í héraði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar með álagi.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kvk-nf G-kvk-nf, greiði varnaraðila, M-kk-þgf Þ-kk-þgf I-kk-þgf, 500.000 krónur í kærumálskostnað.
45/2019

Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem hafnað var kröfu Á um að sérfróður meðdómsmaður viki sæti í máli Á gegn X og Y.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. október 2019, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Landsréttar 3. október 2019, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að H-kk-nf I-kk-nf, sérfróður meðdómsmaður, viki sæti í máli sóknaraðila gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 211. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa verði tekin til greina.

Af hálfu varnaraðilans X eru ekki gerðar athugasemdir við hæfi áðurnefnds meðdómsmanns.

Varnaraðilinn Y hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í ákæru eru varnaraðilum gefin að sök brot í starfi þeirra hjá A hf. frá og með 1. júní 2007 til og með 26. september 2008. Fjármálaeftirlitið neytti 7. október 2008 heimildar 100. gr. a. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008, til að taka yfir vald hluthafafundar í A hf., víkja stjórn bankans frá og setja yfir hann skilanefnd.

Samkvæmt gögnum málsins vann hinn sérfróði meðdómsmaður fyrir slitastjórn bankans á árunum 2010 til 2015 sem forstöðumaður afleiðusafns. Af hálfu sóknaraðila hefur því ekki verið haldið fram að meðdómsmaðurinn hafi persónulegra eða fjárhagslegra hagsmuna að gæta í málinu þannig að valdi vanhæfi hans. Sóknaraðili heldur því á hinn bóginn fram að í ljósi fyrra starfs meðdómsmannsins fyrir slitastjórn A hf. megi draga óhlutdrægni hans í efa.

Í gögnum málsins er ekkert sem gefur til kynna að meðdómsmaðurinn hafi komið að rannsókn á ætluðum brotum innan bankans eða haft aðra aðkomu að því máli sem hér um ræðir. Þá liggur fyrir eins og áður segir að meðdómsmaðurinn starfaði ekki fyrir bankann á þeim tíma sem ætluð brot varnaraðila eru talin hafa átt sér stað.

Það eitt getur ekki leitt til vanhæfis að meðdómsmaðurinn hafi gegnt fyrrgreindu starfi hjá slitastjórn A hf. Samkvæmt framansögðu og þar sem sóknaraðili hefur ekki bent á önnur atvik eða aðstæður sem geta verið til þess fallnar að draga óhlutdrægni meðdómsmannsins með réttu í efa, sbr. g. lið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008, verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
12/2020

Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem hafnað var kröfu T og H um að tveir landsréttardómarar og fyrrverandi héraðsdómari vikju sæti í máli þeirra á hendur Í.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, I-kvk-nf E-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 21. febrúar 2020, en kærumálsgögn bárust réttinum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Landsréttar 7. febrúar 2020, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf og O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf og E-kk-nf Ó-kk-nf fyrrverandi héraðsdómari vikju sæti í máli sóknaraðila gegn varnaraðila. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að fyrrnefnd krafa þeirra verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fyrir Hæstarétti hafa sóknaraðilar fallið frá málsástæðu, sem þau höfðu uppi fyrir Landsrétti, vegna ætlaðs annmarka á skipun landsréttardómaranna A-kk-ef og O-kvk-ef.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
6/2021

X hf. og Y ehf. kærðu úrskurð Landsréttar þar sem kæru þeirra á úrskurði héraðsdóms, er laut að heimild H til tiltekinna rannsóknaraðgerða, var vísað frá Landsrétti. Í dómi Hæstaréttar kom fram að kæruheimild í a-lið 1. mgr. 211. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hefði verið skýrð svo að hún tæki almennt aðeins til endanlegra úrskurða um frávísun mála sem höfðu hefðu verið með ákæru en ekki til úrskurða Landsréttar um frávísun kæru vegna rannsóknarúrskurða eða úrskurða um réttarfarsatriði. Var því talið að X hf. og Y ehf. hefði brostið heimild til að kæra úrskurð Landsréttar og var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf, Á-kvk-nf Ó-kvk-nf, B-kvk-nf T-kvk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 29. janúar 2021, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Landsréttar 28. janúar 2021, þar sem kæru varnaraðila var vísað frá dómi. Um kæruheimild vísa varnaraðilar til a-liðar 1. mgr. 211. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að Landsrétti verði gert að taka málið til efnismeðferðar.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Samkvæmt a-lið 1. mgr. 211. gr. laga nr. 88/2008 er unnt að kæra frávísun máls frá Landsrétti til Hæstaréttar. Þessi kæruheimild hefur verið skýrð svo að hún taki almennt aðeins til endanlegra úrskurða um frávísun mála sem höfðuð hafa verið með ákæru en ekki til úrskurða Landsréttar um frávísun kæru vegna rannsóknarúrskurða eða úrskurða um réttarfarsatriði, sbr. dóm Hæstaréttar 15. janúar 2021 í máli nr. 1/2021. Úrskurður sá sem um ræðir í þessu máli varðar heimild til tiltekinna rannsóknaraðgerða sóknaraðila sem veitt var með úrskurði héraðsdóms samkvæmt 2. mgr. 68. gr., sbr. 2. mgr. 69. gr. laga nr. 88/2008. Með hinum kærða úrskurði Landsréttar var málinu vísað þaðan frá dómi.

Samkvæmt framansögðu er ekki fyrir hendi heimild til að kæra úrskurðinn til Hæstaréttar. Málinu verður því vísað frá réttinum.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
13/2023

Reifun

Mál R gegn A var fellt niður að ósk R. R lagði ákvörðun um málskostnað í mat Hæstaréttar og A gerði kröfu um málskostnað án tillits til gjafsóknar. Með dómi Hæstaréttar var R gert að greiða A málskostnað sem skyldi renna í ríkissjóð.

Dómur Hæstaréttar

1. Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf, B-kvk-nf T-kvk-nf, I-kvk-nf E-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

2. Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar 29. mars 2023. Með tölvubréfi til réttarins 24. október sama ár óskaði áfrýjandi eftir því að málið yrði fellt niður og lagði ákvörðun um málskostnað í mat réttarins.

3. Stefnda krefst málskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

4. Með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 190. gr. og 166. gr. laganna, er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

5. Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður áfrýjanda gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði sem renni í ríkissjóð, sbr. 4. mgr. 128. gr. laga nr. 91/1991.

6. Um gjafsóknarkostnað stefndu fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

1. Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf, B-kvk-nf T-kvk-nf, I-kvk-nf E-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

2. Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar 29. mars 2023. Með tölvubréfi til réttarins 24. október sama ár óskaði áfrýjandi eftir því að málið yrði fellt niður og lagði ákvörðun um málskostnað í mat réttarins.

3. Stefnda krefst málskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

4. Með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 190. gr. og 166. gr. laganna, er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

5. Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður áfrýjanda gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði sem renni í ríkissjóð, sbr. 4. mgr. 128. gr. laga nr. 91/1991.

6. Um gjafsóknarkostnað stefndu fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, Reykjavíkurborg, greiði stefndu, A, 900.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 900.000 krónur. https://landsrettur.is/domar-og-urskurdir/domur-urskurdur/$Verdict/Download/?docId=78dbd1cc-1ed4-4f32-a88b-c31146d74e61&pageitemid=bc17135c-20a8-11e9-85de-94b86df896cb