arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
146/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 2. mars 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til fimmtudagsins 29. mars 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
14/2012

Aðila greindi á um málskostnað. Hæstiréttur féllst á að hækka bæri gjafsóknarþóknun lögmanna málsaðila en staðfesti að öðru leyti hinn kærða úrskurð um að fella niður málskostnað milli aðila.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem móttekin var í Héraðsdómi Reykjavíkur 3. janúar 2012 og barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. desember 2011, þar sem málskostnaður milli aðila var felldur niður en kveðið á um gjafsóknarkostnað þeirra úr ríkissjóði. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað vegna reksturs málsins í héraði, eins og málið væri ekki gjafsóknarmál, og að málflutningsþóknun lögmanna hennar verði ákveðin hærri en í hinum kærða úrskurði.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 3. janúar 2012 og krefst þess að sóknaraðila verði gert að greiða sér málskostnað vegna reksturs málsins fyrir héraðsdómi, eins og málið væri ekki gjafsóknarmál, og að málflutningsþóknun lögmanns hans verði ákveðin hærri en í hinum kærða úrskurði. Þá er þess krafist að hafnað verði kröfum sóknaraðila.

Af hálfu málsaðila eru ekki gerðar kröfur um kærumálskostnað.

Báðir málsaðilar styðja kröfur sínar um hækkun á málflutningsþóknun lögmanna sinna við tímaskýrslur lögmannanna sem lagðar voru fram við meðferð málsins í héraði. Samkvæmt tímaskýrslum lögmanna sóknaraðila vörðu þeir 71,5 útseldum stundum til málsins. Tímaskýrsla lögmanns varnaraðila sýnir 60 útseldar stundir. Tímaskýrslur þessar eru trúverðugar og verður með vísan til þess fallist á með málsaðilum að hækka beri gjafsóknarþóknun lögmannanna á þann veg sem í dómsorði greinir.

Hinn kærði úrskurður verður staðfestur um að fella niður málskostnað milli aðila.

Dómsorð:

Ákvæði hins kærða úrskurðar um að fella niður málskostnað í héraði er staðfest.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, B, í héraði greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanna hennar, M-kk-ef M-kk-ef hæstaréttarlögmanns og O-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 350.000 krónur til hvors þeirra.

Gjafsóknarkostnaður varnaraðila, A, í héraði greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, V-kvk-ef Þ. S-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 600.000 krónur.
150/2012

Með svonefndum sambankalánssamningi veitti K hf. lán til fáeinna aðila, þ. á m. H. Lýsti H kröfu við slit K hf. á grundvelli samningsins. Deila aðila laut að því hvort H hefði lýst nægilega tilteknum hluta kröfunnar um vexti, er hafði verið bætt við höfuðstól hennar í kröfulýsingunni. Hæstiréttur taldi að þótt H hefði orðið það á að lýsa hluta vaxtanna með höfuðstól kröfunnar teldist hann hafa uppfyllt lagaskilyrði um efni kröfulýsingarinnar. Var krafa hans því viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. febrúar 2012 sem barst héraðsdómi degi síðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 6. mars 2012. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. febrúar 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um viðurkenningu á hluta kröfu hans við slit varnaraðila en staðfest sú afstaða slitastjórnar varnaraðila að kröfu sóknaraðila að fjárhæð 2.542.441.367 krónur, vegna lánssamnings EUR 530.000.000 Revolving Credit Facility Agreement 15. desember 2006, skyldi skipað í réttindaröð sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laganna. Sóknaraðili krefst þess að krafa hans samkvæmt nefndum lánssamningi að fjárhæð 2.604.981.409 krónur verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 við slit varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ágreiningur málsaðila lýtur að því hvort sóknaraðili hafi lýst nægilega hluta kröfu sinnar að fjárhæð 62.540.041 króna við slit varnaraðila, en ágreiningslaust er með aðilum að þessi hluti kröfunnar felst í vöxtum fyrir 22. apríl 2009 en var fyrir mistök sóknaraðila bætt við höfuðstól kröfu hans í kröfulýsingunni.

Í 2. mgr. 117. gr. laga nr. 21/1991 er kveðið svo á að í kröfulýsingu skuli kröfur tilteknar svo skýrt sem verða má, svo sem „fjárhæð kröfu og vaxta í krónum.“ Þó að sóknaraðila hafi orðið það á við kröfulýsingu sína að lýsa fyrrgreindum hluta vaxtanna ósundurgreint með höfuðstól kröfunnar án þess að greina sérstaklega fjárhæð þeirra í heildarfjárhæðinni verður allt að einu talið að hann hafi uppfyllt kröfu laganna um efni kröfulýsingarinnar.

Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og krafa sóknaraðila viðurkennd við slit varnaraðila með þeirri fjárhæð sem hann krefst og skipað í réttindaröð sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991.

Um málskostnað í héraði og kærumálskostnað fer sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Krafa sóknaraðila, HSH Nordbank AG, samkvæmt lánssamningi EUR 530.000.000 Revolving Credit Facility Agreement 15. desember 2006, að fjárhæð 2.604.981.409 krónur er viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við slit varnaraðila, Kaupþings hf.

Varnaraðili greiði sóknaraðila samtals 500.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.
155/2012

X var sakfelldur í héraði fyrir kynferðislega áreitni samkvæmt 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa strokið fætur A, maga, rass og bak utan klæða og nokkru síðar káfað á kynfærum hennar innanklæða. Var refsing X ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. mars 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar á sakfellingu ákærða og að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði áfrýjunarkostnað málsins, 426.888 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef G. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.
156/2012

Fjármálafyrirtækið K hf. og flugfélagið A sömdu árið 2007 um flugsþjónustu og gaf hinn síðarnefndi út tvo reikninga á árinu 2008 til hins fyrrnefnda á grundvelli samningsins. Lýsti A kröfum við slit K hf. á grundvelli reikninganna. Slitastjórn K hf. túlkaði kröfulýsingar A á þann veg að kröfunum hefði verið lýst sem eftirstæðum kröfum við slitin, en A mótmælti þeirri túlkun. Deila aðila í máli þessu laut einungis að því hvort krafa A að tiltekinni fjárhæð væri almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. eða eftirstæð krafa samkvæmt 114. gr. sömu laga. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var talið að kröfu A hefði verið lýst sem eftirstæðri kröfu, einkum með vísan til þess að kröfuhafi bæri sjálfur ábyrgð á því að útbúa kröfulýsingu sína og yrði því að bera ábyrgð á mistökum sem yrðu við gerð hennar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. mars 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. febrúar 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila við slit varnaraðila og staðfest sú afstaða slitastjórnar varnaraðila að áðurgreindri kröfu sóknaraðila verði skipað í réttindaröð sem eftirstæðri kröfu samkvæmt 114. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laganna. Sóknaraðili krefst þess að kröfu hans að fjárhæð 155.485,80 evrur verði skipað í réttindaröð við slit varnaraðila sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, Air Alsie A/S, um að krafa hans á hendur varnaraðila, Kaupþingi hf., að fjárhæð 155.485,80 evrur verði við slit varnaraðila viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en staðfest er að krafan hafi stöðu eftirstæðra krafna samkvæmt 114. gr. sömu laga. Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 300.000 krónur í kærumálskostnað.
157/2012

Mál G, J og S gegn Í var fellt niður fyrir Hæstarétti eftir samkomulagi aðila. Að kröfu Í, voru G, J og S dæmdir til greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 9. mars 2012. Með bréfi til réttarins 13. september sama ár tilkynntu aðilar málsins að þeir hefðu komið sér saman um að óska eftir niðurfellingu þess fyrir Hæstarétti. Þá kom fram að af hálfu áfrýjenda væri þess krafist að málið yrði fellt niður án kostnaðar en að stefndi ítrekaði kröfu sína um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. og 2. mgr. 132. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verða áfrýjendur dæmdir til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjendur, G-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf G-kk-nf og S-kk-nf G-kk-nf, greiði óskipt stefnda, Íslandsbanka hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
15/2012

Þ, sem hafði gert nokkuð marga afleiðusamninga við bankann L hf., lýsti kröfu vegna viðskiptanna á hendur bankanum við slitameðferð þess síðarnefnda. L hf. hafði einnig átt kröfu á hendur Þ, en sú krafa var flutt yfir til NBI hf. haustið 2008 með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins. Þ krafðist heimildar til skuldajafnaðar gagnvart NBI hf. vegna viðskiptanna, en héraðsdómur féllst ekki á kröfuna, einkum á þeirri forsendu að krafan hefði stofnast eftir að þrír mánuðir voru til frestdags, sbr. 1. mgr. 100. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þ bar því við að samningarnir væru framlenging eldri samninga og því hluti af eldra réttarsambandi. Hæstiréttur féllst ekki á þá röksemd og staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til dóms Hæstaréttar í máli nr. 130/2011 og forsendna úrskurðarins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. janúar 2012. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að honum væri heimilt að skuldajafna samþykktri almennri kröfu sinni á hendur varnaraðila, að fjárhæð 14.725.156 krónur, gegn kröfu sem NBI hf., nú Landsbankinn hf., væri nú eigandi að vegna framsals samkvæmt ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 9. október 2008. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og viðurkennt verði að sér sé heimilt að skuldajafna fyrrgreindri kröfu sinni gegn framangreindri kröfu NBI hf., nú Landsbankans hf. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eftir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar gekk í Hæstarétti 19. janúar 2012 dómur í máli nr. 130/2011 þar sem sakarefnið laut að því hvort samningur sem gerður var á síðustu þremur mánuðum fyrir frestdag teldist framlenging á eldri samningi eða nýr samningur. Með vísan til þess dóms og til forsendna hins kærða úrskurðar verður úrskurðurinn staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Þ-kk-nf E-kk-nf Á-kk-nf, greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
160/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9 mars 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. mars 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 4. apríl 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
165/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. mars 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. mars 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 11. apríl 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
166/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Y skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. mars 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. mars 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 11. apríl 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
167/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Z skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. mars 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. mars 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 11. apríl 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
16/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. janúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 12. janúar 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að uppfyllt séu skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 fyrir því að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi þann tíma sem í hinum kærða úrskurði greinir. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
170/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. mars 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 21. mars 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
171/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. mars 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 21. mars 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara þess að sér „verði gert að sæta úrræðum 1. mgr. 101. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, þ.e. að honum verði gert að sæta farbanni, eða að sakaborningur haldi sig innan ákveðins svæðis eða á ákveðnum stað.“ Að því frágengnu er þess krafist að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
172/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. mars 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 21. mars 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
173/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. mars 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 21. mars 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.