399/2012

G voru í I. lið ákæru gefin að sök skilasvik með því að hafa sem eigandi og framkvæmdastjóri FA ehf. fjarlægt eða látið fjarlægja, og tekið þannig undir sig, án heimildar veðhafa, túrbínu sem tengd var skipsvél og tvo björgunarbáta úr skipinu V, þrátt fyrir að skipið ásamt rekstrartækjum og fylgifé væri veðsett samkvæmt skuldabréfi og ráðstafað þannig fjármunum FA ehf. svo ekki samrýmdist réttindum veðhafa. Þá var G í III. lið ákærunnar ákærður fyrir tilraun til peningaþvættis með því að hafa reynt að afla sér ávinnings með því að selja áðurgreinda túrbínu til nýrra eigenda V. Björgunarbátar þeir sem voru í V hafði G tekið úr öðru skipi sem einnig var í eigu FA ehf., en selt hafði verið í brotajárn. Taldi hann að björgunarbátarnir hefðu af þeim sökum ekki fallið undir veðsetningu samkvæmt skuldabréfi sem FA ehf. hafði gerst skuldari að við kaup á skipinu V og að því bæri að sýkna hann af ákæru hvað þetta varðaði. Hæstiréttur taldi engan vafa leika á því að björgunarbátarnir hefðu fallið undir veðsetningu samkvæmt skuldabréfinu, enda hefði FA ehf. verið skylt samkvæmt skilmálum skuldabréfsins að endurnýja björgunarbátana þegar þeir sem fyrir voru urðu ónothæfir. Hefði G borið, teldi hann sig eða aðra eiga betri rétt en veðhafana að þessu leyti, að óska eftir skriflegri heimild til þess að fjarlægja björgunarbátana úr skipinu. Taldi Hæstiréttur að sannaðar væru þær sakir sem G var að þessu leyti borinn í I. lið ákæru og var hann sakfelldur fyrir brot gegn 2. tölulið 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga. Hins vegar þótti ekki sannað að G hefði tekið túrbínu þá sem um ræddi úr skipinu fyrir 17. mars 2010, er skipið var selt nauðungarsölu. Ætti brotalýsing 2. töluliðar 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga hvað þennan þátt varðaði því ekki við í málinu. Taldi Hæstiréttur að niðurstaða yrði ekki reist á 244. gr. almennra hegningarlaga hvað þetta varðaði þar sem málið hefði ekki verið reifað að því leyti í héraði eða G gefinn kostur á að verjast á þeim grundvelli. Var G því sýknaður af þeim hluta I. liðar ákærunnar. Loks var G sakfelldur fyrir tilraun til brots gegn 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga um peningaþvætti, enda hefði hann verið kominn að túrbínunni með háttsemi sem honum hefði hlotið að vera ljóst að hefði falið í sér auðgunarbrot samkvæmt almennum hegningarlögum. Var honum gert að sæta fangelsi í 8 mánuði, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í þrjú ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. maí 2012 og krefst þess aðallega að ákærði verði sakfelldur samkvæmt liðum I og III í ákæru og dæmdur til refsingar, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu heimvísað.

Ákærði krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms, en til vara ómerkingar hans og heimvísunar málsins.

I

Ákærði var framkvæmdastjóri, aðaleigandi og eini stjórnarmaður einkahlutafélagsins FiskAra, sem hafði meðal annars með höndum útgerð fiskiskipa. Félagið mun hafa keypt fiskiskipið Val ÍS 18, með skipaskrárnúmeri 1324, fyrir mitt ár 2007, en skipið var áður í eigu [...] ehf. Við kaupin yfirtók FiskAri ehf. meðal annars skuld, sem tryggð var með veði í skipinu, samkvæmt skuldabréfi 29. nóvember 2005. Vegna skuldaraskiptanna var gerður sérstakur skriflegur viðauki við bréfið 11. maí 2007 sem mælti fyrir um þau. Ákærði ritaði undir viðaukann fyrir hönd FiskAra ehf. Í veðskuldabréfinu var að finna skuldaviðurkenningu fyrir láni, sem tilgreint var í erlendum myntum. Til tryggingar greiðslu skuldarinnar eins og hún væri á hverjum tíma að viðbættum vöxtum og kostnaði var framangreint fiskiskip sett að veði með 2. veðrétti næst á eftir tilgreindri skuld við Sparisjóð Vestfirðinga. Í veðskuldabréfinu voru meðal annars svofelldir skilmálar: ,,Skipið er nýtt í atvinnurekstri veðsala og er veðsett ásamt þeim tækjum, sem tilheyra útgerð skipsins skv. 31. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð. Veðsala er ekki kunnugt um aðrar þinglýstar veðskuldir eða kvaðir á skipinu. Eignin er veðsett í núverandi ástandi, með öllum síðari endurbótum og viðaukum, hverju nafni sem nefnast. Skipið er veðsett með rá og reiða, aflvél og öðrum vélbúnaði svo og öllu, sem skipinu fylgir og fylgja ber í því ástandi, sem veðið nú er með öllum síðari endurbótum og viðaukum, hverju nafni sem nefnast. Þá er skipið ennfremur veðsett með rekstrar og orkubirgðum og öllum lausafjármunum og öðrum fylgihlutum, hverju nafni sem þeir nefnast og eru í eigu veðsala og ætlaðir til notkunar á skipinu og við rekstur þess eða við veiðar um lengri eða skemmri tíma svo sem veiðarfærum, vindum, kraftblökk, ratsjá, fiskleitartækjum, dýptarmælum og öðrum mæli- og fjarskiptatækjum, hvort heldur þeir eru um borð eða í landi, eins og frekast verður veðsett að veðlögum á hverjum tíma ... Veðrétturinn nær til rekstrartækjanna í heild eins og þau eru á hverjum tíma. Óheimilt er að stofna til veðréttar í rekstrartækjum einum og sér meðan rekstrarveðsamningur þessi er í gildi ... Veðsala er óheimilt að skipta út eða framselja veðsett rekstrartæki ef slíkt er ekki í samræmi við eðli rekstrarins og skerðir að mun tryggingu veðhafa. Eftir að veðhafi hefur komið fram greiðsluáskorun til undirbúnings fullnustugerðar til innheimtu veðkröfu þessarar, fellur niður takmörkuð heimild veðsala til að skipta út eða framselja rekstrartæki nema fyrir liggi skriflegt samþykki veðhafa sbr. 1. og 2. mgr. 27. gr. l. nr. 75/1997. Skylt er veðsala að halda hinu veðsetta vel við og hlíta eftirliti með viðhaldi, sem skuldareigandi kynni að gera ráðstafanir til og leyfa eftirlitsmönnum hans aðgang að eignunum og öðru því sem veðsett er og gefa þeim eða skuldareiganda hverjar þær upplýsingar sem krafist kann að verða. Veðsala ber jafnan að sjá um, að fullnægt sé öllum þeim öryggisráðstöfunum, sem krafist er um þess kyns eignir, sem hér er um að ræða, í gildandi lögum og reglugerðum á hverjum tíma.“

Svo sem áður greinir gekkst FiskAri ehf. undir þessar skuldbindingar með áritun sinni á viðaukann, sem gerður var við veðskuldabréfið.

Í málinu er upplýst að FiskAri ehf. átti að minnsta kosti eitt annað fiskiskip, Sigga Þorsteins ÍS 123, skipaskrárnúmer 11, sem selt var í brotajárn til Danmerkur í júlí 2008. Um borð í því skipi voru björgunarbátar með raðnúmerum C020701 og Y070402 sem skoðaðir voru af eftirlitsaðilum í júlí 2006. Ákærði upplýsti í skýrslu fyrir dómi að björgunarbátarnir sem voru í Val hafi verið orðnir ónýtir og hafi bátarnir, sem voru í Sigga Þorsteins, verið settir um borð í Val þegar síðarnefnda skipið var selt í brotajárn. Samræmist þessi lýsing ákærða skoðunarvottorðum eftirlitsaðila. Í skoðunarskýrslum Gúmmíbátaþjónustu Norðurlands sf. 5. ágúst 2008 kemur fram að björgunarbátar með framangreindum raðnúmerum voru þá um borð í Val. Liggur ekki annað fyrir í málinu en þeir hafi verið þar áfram og sannað er að um var að ræða sömu björgunarbáta og [...] og félagi hans tóku að beiðni ákærða úr bátnum aðfaranótt 11. febrúar 2010 en nauðungarsala fór fram á skipinu þann dag. Lögregla fann björgunarbátana á heimili ákærða eftir ábendingu hans 31. maí 2010.

Fyrir liggur að Valur kom til Akraness 13. október 2009 og var skipið þá sett í slipp. Það mun hafa verið fært úr slipp 3. nóvember sama ár og því lagt við hafnarkant í Akraneshöfn. Ákærði mun hafa fengið fyrirtækið A ehf. til þess að endurbæta túrbínu og spíssa sem voru við aðalvél skipsins. B sölustjóri félagsins gaf skýrslu fyrir héraðsdómi. Hann kvað samstarfsmann sinn C hafa farið að beiðni ákærða upp á Akranes og tekið túrbínu og spíssa af aðalvél skipsins og framkvæmt viðgerð á þessum munum á verkstæði félagsins. Hann kvað sig og C vera einu starfsmenn þess. Í málinu liggur fyrir reikningur félagsins 13. nóvember 2009 vegna verksins. Hann er stílaður á einkahlutafélagið Mun ferskari, en ákærði var aðaleigandi og í fyrirsvari fyrir það félag. A ehf. munu hafa fengið D til þess sem starfsmann undirverktaka að setja túrbínuna og spíssana aftur við aðalvél skipsins. Hann bar í samtali við lögreglu og í skýrslu fyrir dómi að hann hafi farið um borð framangreindra erinda og að því loknu ræst aðalvélina til þess að ganga úr skugga um að rétt hafi verið að verki staðið. Hann kvað þetta hafa verið 16. nóvember 2009 og studdi það við minnisbók. Þá hafi engin túrbína verið við aðalvél skipsins. Hann kvað einnig að einhverjir hefðu þá verið um borð líklega frá útgerð skipsins.

Svo sem áður greinir var skipið selt nauðungarsölu 11. febrúar 2010. Sama dag ritaði hæstbjóðandi, Sparisjóðurinn í Keflavík, bréf til sýslumannsins á Ísafirði og óskaði eftir að fá umráðarétt yfir skipinu gegn greiðslu uppboðsandvirðis. Var þegar á þetta fallist af hálfu sýslumanns og fór sparisjóðurinn því með vörslur skipsins frá þeim degi. Fékk sparisjóðurinn E til þess að hafa eftirlit með skipinu og ganga frá því, meðal annars með því að læsa hurðum og tryggja að óviðkomandi færi ekki um borð. Í skýrslu lögreglunnar um samtal við E kom fram að hann hafi strax veitt því athygli að björgunarbátana hafi vantað í skipið en hafi ekki tekið eftir því hvort túrbínan væri þá horfin. Mun E hafa tilkynnt 12. febrúar 2010 Sparisjóðnum í Keflavík um hvarf björgunarbátanna. Fljótlega var upplýst við athugun á eftirlitsmyndavélum hvernig hvarf þeirra bar að og kærði sparisjóðurinn 15. febrúar 2010 ákærða og meðákærðu í héraði fyrir ólögmæta töku björgunarbátanna.

Sparisjóðurinn í Keflavík auglýsti Val fljótlega til sölu. Fyrirsvarsmenn einkahlutafélagsins F voru þá að leita að skipi fyrir félagið. Framkvæmdastjóri þess, G, kvaðst hafa skoðað Val þremur til fjórum vikum áður en kaupsamningur um skipið var svo gerður 25. mars 2010. Hafi skipið þá verið í höfninni á Akranesi. Í skýrslu fyrir dómi kvaðst hann sannfærður um að hann hefði tekið eftir því, er hann fór niður í vélarrúm skipsins við skoðunina, ef túrbínu hefði vantað við aðalvélina. Ef svo hefði verið, hefði blasað við stórt gat. H, sem áformað var að yrði skipstjóri á skipinu, ef af kaupum yrði, kvaðst í skýrslu fyrir dómi telja sig geta fullyrt að túrbínan hefði verið við aðalvél skipsins er hann skoðaði það nokkru fyrir kaupin.

Svo sem fram er komið keyptu F ehf. skipið 25. mars 2010 og var það þá þegar afhent þar sem það var í Akraneshöfn. Framkvæmdastjóri félagsins, áðurnefndur G, upplýsti í skýrslu fyrir dómi að þegar hann hefði komið um borð eftir afhendingu til að sigla skipinu til Kópavogs hefði I sölufulltrúi hjá skipamiðlun haft símsamband við hann með ábendingu um að ekki skyldi ræsa aðalvél skipsins vegna þess að þá gæti vélin skemmst þar sem túrbínuna vantaði við vélina. Bauð I jafnframt túrbínu til sölu sem fyrrverandi eigandi, ákærði í málinu, ætti. Við athugun í framhaldi af þessu samtali varð G, og öðrum sem á staðnum voru, ljóst að túrbínuna vantaði við aðalvélina. Varð niðurstaðan sú, í samráði við Sparisjóðinn í Keflavík, að kaupa túrbínuna af ákærða. Var um það samið og kom ákærði þegar 26. mars 2010 með túrbínuna og aðstoðaði við að setja hana við aðalvél skipsins. Þótt ákærða hafi verið lofað greiðslu fyrir túrbínuna hefur sú greiðsla ekki verið innt af hendi. Landsbankinn hf., sem þá hafði yfirtekið Sparisjóðinn í Keflavík, kærði ákærða 22. júní 2011 vegna ætlaðra skilasvika sem reist var á því að ákærði bæri sjálfur ábyrgð á töku túrbínunnar úr skipinu.

II

Ákærði er í málinu borinn tvenns konar sökum. Annars vegar eru honum í I. lið ákæru gefin að sök skilasvik með því að hafa á tilgreindu tímabili, sem eigandi og framkvæmdastjóri FiskAra ehf., fjarlægt eða látið fjarlægja úr fiskiskipinu Val og tekið þannig undir sig án heimildar veðhafa, túrbínu, sem tengd var aðalvél skipsins og tvo björgunarbáta þar sem skipið lá í Akraneshöfn, þótt það ásamt rekstrartækjum og fylgifé væri veðsett eins og nánar er tilgreint í ákæru og ráðstafað þannig fjármunum FiskAra ehf. svo ekki samrýmdist réttindum veðhafa. Hins vegar er ákærði borinn sökum í III. lið ákæru um tilraun til peningaþvættis með því að hafa föstudaginn 26. mars 2010 reynt að afla sér ávinnings með því að selja túrbínu þá, sem áður greinir, til nýrra eigenda Vals fyrir 600.000 krónur.

III

Í hinum áfrýjaða dómi er lagt til grundvallar að ákærði hafi beðið meðákærða í héraði, [...] X, að taka björgunarbátana úr Val og það hafi meðákærði ásamt félaga sínum, sem einnig var meðákærður í héraði, gert aðfaranótt 11. febrúar 2010. Héraðsdómur leggur einnig til grundvallar að björgunarbátarnir hafi, er veðskjöl voru gerð í nóvember 2005 og viðaukinn við veðskuldabréfið í maí 2007, tilheyrt bátnum Sigga Þorsteins, en síðan verið fluttir um borð í Val. Ágreiningur sé um hvort veðskuldabréfið og viðaukinn taki til björgunarbátanna. Svo unnt sé að komast að niðurstöðu um þann ágreining þurfi að taka afstöðu til þess hvaða skyldur efni framangreindra skjala og eftir atvikum hvaða þýðingu reglur laga nr. 75/1997 geta haft að virtum atvikum máls. Úr þessum einkaréttarlega ágreiningi verði ekki skorið í sakamáli sem þessu. Vegna ágreiningsins verði því ekki slegið föstu, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi haft ásetning til þess að taka undir sig sem framkvæmdastjóri FiskAra ehf., án heimildar veðhafa, björgunarbátana og ráðstafa þannig fjármunum félagsins svo að ekki varð samrýmt réttindum veðhafanna. Var ákærði þess vegna sýknaður af þeim sakargiftum sem lutu að töku björgunarbátanna.

Er ákærði fyrir hönd FiskAra ehf. undirritaði 11. maí 2007 viðaukann við veðskuldabréfið frá í nóvember 2005, sem fól í sér skuldaraskipti að bréfinu á þann hátt að FiskAri ehf. kom í stað fyrri skuldara, hlaut hann að kynna sér hvaða skuldbindingar fælust í þeirri ráðstöfun fyrir félagið og fyrir hann sjálfan sem fyrirsvarsmann þess. Með því hlaut honum að vera ljóst að skipið væri veðsett ásamt tækjum þeim, sem tilheyrðu útgerð þess, og að veðsetningin tæki til allra síðari endurbóta og viðauka hverju nafni sem nefndust. Í veðskuldabréfinu var einnig tíundað að skipið væri veðsett með öllum lausafjármunum og öðrum fylgihlutum, hverju nafni sem nefndust og væru í eigu veðsala og ætlaðir til notkunar á skipinu og við rekstur þess eða við veiðar um lengri eða skemmri tíma. Þá var í veðskuldabréfinu lagt bann við því að veðsali skipti út eða framseldi veðsett rekstrartæki ef slíkt væri ekki í samræmi við eðli rekstrarins og skerti að mun tryggingar veðhafa. Loks var lögð sú skylda á veðsala að halda hinu veðsetta vel við og sjá um að fullnægt væri öllum öryggisráðstöfunum, sem krafist er um þess kyns eignir og hið veðsetta samkvæmt gildandi lögum og reglugerðum á hverjum tíma.

Ákærði hefur sjálfur upplýst að þeir björgunarbátar sem voru í Val hafi verið ónýtir og hafi hann, þegar fiskiskipið Siggi Þorsteins var selt á árinu 2008, sett björgunarbátana úr því skipi í Val. Ekki liggur annað fyrir en að þeir hafi verið eign FiskAra ehf. en ekki ákærða sjálfs, enda hefur hann engum stoðum rennt undir það. FiskAra ehf. var skylt samkvæmt skilmálum veðskuldabréfsins að endurnýja björgunarbátana úr Val þegar þeir sem fyrir voru urðu ónothæfir. Það var gert með því að flytja þá sem voru í S-kk-þgf Þ-kk-ef yfir í Val. Liggur ekki annað fyrir en að þeir hafi verið þar í um eitt og hálft ár er ákærði lét fjarlægja þá nóttina áður en skipið skyldi selt nauðungarsölu. Leikur enginn vafi á því að björgunarbátarnir féllu undir veðsetninguna samkvæmt framangreindu skuldabréfi. Bar ákærða, ef hann taldi sig eða aðra eiga betri rétt en veðhafarnir að þessu leyti, að fara að skilmálum veðkuldabréfsins og óska eftir skriflegri heimild veðhafa til þess að fjarlægja björgunarbátana úr skipinu, sbr. og 2. mgr. 27. gr. laga nr. 75/1997. Þær skýringar ákærða eru fráleitar og jafnframt þýðingarlausar í málinu, að [...] hafi lánað honum fé fyrir dráttartaug er sigla skyldi S-kk-þgf Þ-kk-ef til Danmerkur sumarið 2008 og hann, til að endurgjalda honum lánið, hafi afsalað björgunarbátunum til [...], sem síðan hafi lánað þá aftur um borð í V-kk-þgf. Fundust enda björgunarbátarnir á heimili ákærða að [...], [...], eins og áður er rakið. Er ekki umdeilt að verðmæti þeirra, 200.000 krónur, sé réttilega tilgreint í ákæru.

Samkvæmt framansögðu og með vísan til þess að sönnuð eru atvik að töku björgunarbátanna aðfaranótt 11. febrúar 2010 er fullnægt kröfu 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um að sannaðar séu þær sakir sem ákærði er að þessu leyti borinn í ákæru. Er brotið þar réttilega heimfært til 2. töluliðar 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

IV

Ákærði upplýsti í skýrslu fyrir dómi að svonefnt hús á þeirri túrbínu sem var í Val hafi verið sprungið. Hann hafi því útvegað aðra túrbínu og látið gera hana upp. Fyrir dómi gáfu einnig skýrslu um síma vitnin B, sölustjóri A ehf. og D, starfsmaður J ehf. Voru skýrslur þeirra fyrir dómi að efni til eins og skýrsla lögreglu um samtal hennar við vitnin, sbr. 2. mgr. 60. gr. laga nr. 88/2008. Gat héraðsdómur metið hvort skilyrði væru fyrir því að ákveða hvort vitnin kæmu í eigin persónu fyrir dóminn til skýrslugjafar eða gæfu skýrslu um síma, sbr. 4. mgr. 116. gr. laganna. Í málinu liggur fyrir reikningur A ehf. vegna vinnu á verkstæði félagsins og um borð í Val við endurbyggingu á túrbínu og spíssum við vél skipsins. D bar að honum hefði verið falið að fara með þessa muni á Akranes og setja þá við aðalvél skipsins, sem gekk eftir. Í skýrslu B kom fram að túrbínan, sem tekin var úr Val og uppgerð af A ehf., hafi verið sett aftur um borð í skipið. Þótt tekið sé tillit til mats héraðsdóms á sönnunargildi skýrslu D er vegna alls framangreinds unnt að leggja til grundvallar að sama túrbínan og tekin var úr skipinu hafi verið sett í það aftur að lokinni viðgerð. Verður með sama hætti og rakið var um björgunarbátana að leggja til grundvallar að með því hafi endurbætt túrbínan orðið hluti þess sem veðsett var með skipinu, enda gerði ákærði veðhöfum enga grein fyrir því að hlutir, sem eru nauðsynlegir til þess að aðalvél skipsins verði notuð, hafi verið í eigu einhvers annars en FiskAra ehf. Ákærða var samkvæmt skilmálum veðskuldabréfsins óheimilt að fjarlægja túrbínuna, nema með skriflegu samþykki veðhafa, enda fólst í því skerðing á tryggingu veðhafa eða hagsmunum eigenda skipsins, ef ekki var ætlunin að setja hana í aftur. Með framburði vitnanna G, H og I, sem kvað ákærða hafa tjáð sér að hann væri með túrbínuna úr skipinu og atvikum málsins að öðru leyti er sannað að túrbína sú, sem ákærði reyndi að selja nýjum eiganda Vals, F ehf., í mars 2010 var sú sama og sett var nýuppgerð í skipið í nóvember 2009.

Eins og rakið er í héraðsdómi lýstu vitnin G og H því í skýrslum fyrir dómi að þeir hefðu við skoðun á skipinu nokkru fyrir kaupin 25. mars 2010 talið sig vissa um að þá hefði túrbínan verið við aðalvél skipsins. Fyrir liggur að sýslumaðurinn á Ísafirði gaf 17. mars 2010 út afsal til Sparisjóðsins í Keflavík sem hæstbjóðanda við nauðungarsöluna. Afsalið var afhent til þinglýsingar sama dag. Féllu þá niður öll veðbönd á skipinu, sbr. 2. mgr. 56. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Samkvæmt framangreindu er ósannað að túrbínan hafi verið fjarlægð úr skipinu fyrir 17. mars 2010. Á brotalýsing sú, sem fram kemur að þessu leyti í I. lið ákæru og miðar við skilasvik, því ekki við í málinu. Við flutning málsins fyrir Hæstarétti gat ákæruvaldið þess að rétt hefði verið að ákæra til vara fyrir brot á 244. gr. almennra hegningarlaga ef lagt yrði til grundvallar að ósannað væri túrbínan hefði verið fjarlægð áður en Sparisjóðurinn í Keflavík eignaðist skipið. Ekkert liggur fyrir um að málið hafi verið reifað að þessu leyti í héraði eða ákærða gefinn kostur á því að verjast á þessum grundvelli. Verður niðurstaða því ekki reist á 244. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008. Verður ákærði því sýknaður af þessum hluta I. liðar ákærunnar.

Á hinn bóginn er sannað að ákærði freistaði þess að selja F ehf. túrbínuna fyrir 600.000 krónur og afhenti hana í því skyni 26. mars 2010, en fékk kaupverðið ekki greitt. Samkvæmt framansögðu var ákærði kominn að túrbínunni með háttsemi sem honum hlaut að vera ljóst að fól í sér auðgunarbrot samkvæmt almennum hegningarlögum, þótt af framangreindum ástæðum verði ekki í málinu dæmt um hvort hann hafi gerst sekur um brot á 2. tölulið 1. mgr. 250. gr. þeirra eða 244. gr. Verður honum því refsað fyrir brot sem tilgreint er í III. lið ákæru og réttilega er þar heimfært til 1. mgr. 264. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 8. nóvember 2001 í máli nr. 200/2001, sem birtur er á síðu 3856 í dómasafni réttarins það ár.

Ásetningur ákærða til brotanna var einbeittur, sbr. 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Verður refsing hans fyrir framangreind brot ákveðin fangelsi í átta mánuði, sem með hliðsjón af sakaferli hans, þykir mega skilorðsbinda á þann hátt sem lýst er í dómsorði.

Ákærði greiði sakarkostnað í héraði eins og hann var ákveðinn í hinum áfrýjaða dómi, sem er þóknun verjanda hans, ásamt virðisaukaskatti og ferðakostnaði. Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf H-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í átta mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar í þrjú ár frá uppkvaðningu dóms þessa og hún falla þá niður, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 415.754 krónur í sakarkostnaðar í héraði og allan áfrýjunarkostnað málsins, 388.468 krónur, þar með talda málflutningsþóknun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.