arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
258/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. maí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 8. júní 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt upplýsingum sem fyrir liggja í málinu frá sóknaraðila verður ákæra gefin út á hendur varnaraðila innan fárra daga vegna ætlaðra brota sem nánari grein er gerð fyrir í hinum kærða úrskurði. Þar sé um að ræða átta ætluð auðgunarbrot þar á meðal innbrot í íbúðar- og atvinnuhúsnæði auk tveggja fjársvikabrota og mun annað þeirra vera talið stórfellt. Með vísan til þess sem að framan er rakið og að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar má fallast á með sóknaraðila að fyrir hendi séu skilyrði til að varnaraðila verði áfram gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
259/2006

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að M yrði gert að greiða K málskostnað í héraði vegna forsjármáls milli aðila, sem lauk að öðru leyti með dómsátt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. apríl 2006, þar sem kveðið var á um málskostnað í máli varnaraðila á hendur sóknaraðila, sem lokið var að öðru leyti með dómsátt. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að málskostnaður í héraði verði felldur niður, en til vara að hann verði lækkaður. Í báðum tilvikum krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
261/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að G, sem átti heimilisfesti í Lúisíanafylki í Bandaríkjum Norður Ameríku, yrði gert að setja málskostnaðartryggingu í máli gegn R og O, en fjárhæð tryggingarinnar var lækkuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. maí 2006, þar sem sóknaraðila var gert að setja tryggingu að fjárhæð 2.500.000 krónur gagnvart hvorum varnaraðila, eða samtals 5.000.000 krónur, fyrir greiðslu málskostnaðar í máli, sem hann hefur höfðað gegn þeim. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila um málskostnaðartryggingu, en til vara að fjárhæð tryggingar verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili byggir á því að honum verði ekki gert að setja málskostnaðartryggingu á grundvelli a. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991, þrátt fyrir að hann sé búsettur erlendis, þar sem hérlendir menn þurfi ekki að setja slíka tryggingu í heimaríki hans Luisiana í Bandaríkjum Norður Ameríku. Samkvæmt 2. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 ber sóknaraðili sönnunarbyrði fyrir þessari fullyrðingu sinni og þarf að sýna fram á tilvist og efni þeirra réttarreglna heimaríkis síns sem um ræðir. Sóknaraðili hefur aflað lögfræðilegrar álitsgerðar með fylgigögnum frá lögmannsstofu í Bandaríkjunum til stuðnings fullyrðingum sínum. Nægir hún ekki til að sýna fram á að erlendum manni, í stöðu varnaraðila, yrði ekki gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar gagnaðila síns fyrir dómstól í heimaríki sóknaraðila, standi lögskipti aðila til þess að heimilt sé að dæma slíkan kostnað. Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða hans að sóknaraðila verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar. Er sú trygging hæfilega ákveðin eins og greinir í dómsorði.

Ekki verður séð að sóknaraðili hafi gert kröfu um málskostnað í héraði og kemur krafa hans þar að lútandi því ekki til álita fyrir Hæstarétti. Rétt er að aðilar beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Sóknaraðila, Gulf Crown Seafood Company Inc., ber að setja innan þriggja vikna frá uppsögu þessa dóms tryggingu í formi bankabókar eða bankaábyrgðar að fjárhæð 700.000 krónur til hvors varnaraðila fyrir sig, Rekstrarfélagsins hf. og Optimar Ísland ehf., eða samtals 1.400.000 krónur, fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu gegn varnaraðilum, sem rekið er fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
268/2006

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en gæsluvarðhaldi var markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. maí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 30. maí 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og nánar er rakið í hinum kærða úrskurði er varnaraðili grunaður um að hafa ásamt öðrum veist að nafngreindum manni, sett hann í farangursgeymslu bifreiðar, farið með hann á afvikinn stað, beitt hann þar líkamlegu ofbeldi og skilið hann loks eftir. Samkvæmt áverkavottorði, sem fyrir liggur í málinu, mun brotaþoli hafa hlotið, auk minni háttar áverka, innvortis blæðingu, sem að mati læknis var lífshættuleg. Framangreind háttsemi getur varðað við 2. mgr. 218. gr. með áorðnum breytingum og 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ef sök sannast. Verður fallist á með sóknaraðila að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi brotið gegn framangreindum ákvæðum almennra hegningarlaga. Nokkuð hefur borið í milli í frásögn ætlaðs brotaþola, varnaraðila og ætlaðra samverkamanna hans. Verður á það fallist með sóknaraðila að fullnægt sé að svo stöddu skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi. Eftir að úrskurður héraðsdóms gekk hafa verið teknar skýrslur að nýju af ætluðum samverkamönnum varnaraðila og hafa frásagnir þeirra tekið nokkrum breytingum. Í ljósi þessa þykir rétt að ætla sóknaraðila nokkurn tíma til að taka skýrslu af varnaraðila að nýju, en ekki verður fallist á að gögn málsins beri með sér að rannsóknarhagsmunir standi til þess að marka gæsluvarðhaldi varnaraðila lengri tíma en greinir í dómsorði.

Í hinum kærða úrskurði hefur héraðsdómari tekið lýsingu málsatvika nánast orðrétt upp eftir greinargerð sem fylgdi kröfu sóknaraðila í héraði og þar með gert þá lýsingu að sinni án nokkurs fyrirvara. Er þetta aðfinnsluvert.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðahaldi allt til miðvikudagsins 24. maí 2006 kl. 16.
271/2006

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. maí 2006. Hann krefst þess aðallega að felld verði úr gildi ákvörðun kærunefndar útboðsmála um málskostnað samkvæmt úrskurði hennar í máli nr. 40/2004, sem upp var kveðinn 19. apríl 2005, en til vara að sá málskostnaður verði lækkaður. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Mál þetta var munnlega flutt og dómtekið í héraði 3. febrúar 2006. Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 10. mars sama ár. Var þá liðinn fjögurra vikna frestur, sem mælt er fyrir um í 1. mgr 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og varð dómur því ekki felldur á málið að svo komnu án yfirlýsinga aðila um að þeir teldu óþarft að flytja það á ný. Þar sem slíkra yfirlýsinga var ekki aflað er óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til málflutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
272/2005

A höfðaði mál til heimtu skaðabóta úr hendi S. Taldi hann sig hafa orðið fyrir fjárhagstjóni vegna vanrækslu starfsmanna S við innheimtu víxils, sem verið hafi í eigu hans, og fjárvörslusamningur sem aðilar gerðu sín í milli hafi meðal annars tekið til. Að öllum atvikum virtum var fallist á það með A að víxillinn hafi tilheyrt því eignasafni hans sem fjárvörslusamningur aðila tók til. Var það rakið til mistaka af hálfu starfsmanna S að fullnusturéttur á hendur útgefanda víxilsins féll niður og S því talinn skaðabótaskyldur vegna þess tjóns sem af þessu leiddi fyrir A. Málsástæða S er laut að óréttmætri auðgun A á kostnað S, yrði krafa hans tekin til greina, og S byggði á fyrir Hæstarétti, var of seint fram komin. Krafa A var tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. júní 2005. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi heldur áfrýjandi því fram, að víxill með gjalddaga 3. apríl 2001 að fjárhæð 32.696.058 krónur, sem aðilar deila um, hafi ekki verið meðal þeirra verðbréfa, sem samningur aðila nr. F121049-3849 um ávöxtun og vörslu eigna 2. maí 2000 hafi tekið til. Meðal gagna málsins er tilkynning áfrýjanda til stefnda 19. september 2002, þar sem beinlínis er tekið fram að víxill þessi hafi verið settur áfrýjanda „að handveði fyrir greiðslu láns í erlendri mynt samkvæmt lánssamningi með handveði, útgefnum af yður til sparisjóðsins 2.05.2000.“ Með þessum síðarnefnda samningi voru „allar eignir á fjárvörslureikningi nr. F121049-3849 ... hjá lánveitanda settar að handveði“ til tryggingar skuldinni samkvæmt samningnum. Ekki var um aðrar veðsetningar að ræða í samningnum. Tilkynning þessi fól því í sér sérstaka staðfestingu áfrýjanda á því að víxillinn tilheyrði fjárvörslusamningnum.

Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi viljað byggja kröfu sína auk annars á því, að nái kröfur stefnda fram að ganga, myndi það leiða til óréttmætrar auðgunar hans á kostnað áfrýjanda. Þessari málsástæðu var ekki hreyft í héraði auk þess sem engra gagna nýtur í málinu til að unnt sé að taka afstöðu til hennar. Málsástæðan er of seint fram komin og kemur því ekki til frekari umfjöllunar fyrir Hæstarétti.

Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Sparisjóður Hafnarfjarðar, greiði stefnda, A-kk-þgf J-kk-þgf, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
272/2006

Úrskurður héraðsdóms um að matsmenn skyldu dómkvaddir var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. maí 2006, um að tveir matsmenn skyldu dómkvaddir til að meta nánar tilgreind atriði samkvæmt matsbeiðni sóknaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að synjað verði um hina umbeðnu dómkvaðningu matsmanna.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
274/2006

Talið var að í opinberu máli á hendur X reyndi á það álitaefni hvort 20. gr. áfengislaga nr. 75/1998 stæðist gagnvart ákvæðum stjórnarskrár. Þar sem EFTA-dómstóllinn fjallaði ekki um slíka lögskýringu voru ekki talin efni til að verða við kröfu X um öflun álits dómstólsins í nánar tilgreindum efnum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. maí 2006, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tilgreind atriði í tengslum við mál sóknaraðila á hendur honum. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið. Varnaraðili krefst þess að leitað verði ráðgefandi álits og þær spurningar lagðar fyrir EFTA-dómstólinn, sem greinir í hinum kærða úrskurði. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
275/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. maí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. júní 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að honum verði einungis gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrði séu til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
276/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. maí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. júní 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
277/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. maí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. júní 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
27/2006

Skilyrði voru talin uppfyllt til að A yrði á grundvelli 15. gr. barnalaga nr. 76/2003 gert að gangast undir mannerfðafræðilega rannsókn til að ákvarða hvort hann væri faðir B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. janúar 2006. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember 2005 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sóknaraðili skyldi gangast undir mannerfðafræðilega rannsókn til að kanna hvort hann geti verið faðir varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 15. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt vottorð C, móður varnaraðila, 5. janúar 2006, þar sem hún lýsir því að hún hafi alla tíð haldið fram að varnaraðili væri sonur sóknaraðila. Hafi hún átt í ástarsambandi við hann frá hausti 1974 og fram til janúar 1975, en varnaraðili er fæddur [...] 1975. Telur hún engan annan koma „til greina sem líklegur faðir barnsins.“

Við lýsingu málavaxta í hinum kærða úrskurði er missagt, að niðurstaða blóðflokkarannsóknar árið 1976 hafi staðfest að D, þáverandi eiginmaður C, væri faðir hans. Hið rétta er að niðurstaðan útilokaði ekki að svo gæti verið.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
280/2006

Málinu var vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti þar sem kæruheimild var ekki fyrir hendi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Félagsdóms 12. maí 2006, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að fjórum nafngreindum vitnum, sem hann hyggst leiða í málinu, væri rétt og skylt að svara þremur nánar tilgreindum spurningum fyrir dómi. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 1. og 3. töluliðar 67. gr. laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur með áorðnum breytingum. Hann krefst þess aðallega að framangreind krafa hans verði tekin til greina, en til vara að lagt verði fyrir Félagsdóm að taka hana til efnislegrar úrlausnar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði leit Félagsdómur svo á að þrjár spurningar, sem sóknaraðili vildi leggja fyrir vitni, væru svo óákveðnar að ófært væri að taka afstöðu til þess hvort þau yrðu krafin um svör við þeim, sbr. 2. mgr. 56. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Jafnframt væru þær svo óákveðnar að ekki yrði metið hvort heimilt væri að leggja þær fyrir vitnin, sem öll munu hafa komið að gerð þess kjarasamnings sem aðilarnir deila um í málinu, vegna fyrirmæla 4. mgr. 25. gr. laga nr. 80/1938, sbr. 5. gr. laga nr. 75/1996. Þótt Félagsdómur hafi kosið að orða niðurstöðu sína um þetta á þann veg að kröfu sóknaraðila í þessum efnum væri vísað frá dómi verður heimild fyrir kæru úrskurðar dómsins ekki reist á 1. tölulið 67. gr. laga nr. 80/1938, sem tekur aðeins til dóms um frávísun máls eða úrskurðar, þar sem kröfu um frávísun þess er hafnað. Í 3. tölulið sömu lagagreinar er heimilað að kæra til Hæstaréttar úrskurð Félagsdóms um skyldu til að bera vitni, eiðvinning eða réttarfarssektir. Mál þetta varðar það eitt hvort spurningarnar, sem greinir í hinum kærða úrskurði, verði lagðar fyrir vitnin, en ekki hefur enn á það reynt hvort þau færist undan því að koma fyrir dóm eða svara þar tilteknum spurningunum. Brestur þannig jafnframt heimild í síðastnefndu lagaákvæði til kæru úrskurðarins. Samkvæmt því verður málinu vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
282/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins þar sem krafa R þótti ódómtæk, eins og hún var fram sett, og ekki í samræmi við ákvæði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 18. maí 2006, sem barst réttinum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. maí 2006 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að frávísunarúrskurðinum verði hrundið og málinu vísað til héraðsdóms til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða honum kærumálskostnað.

Staðfest er sú niðurstaða héraðsdóms að dómkrafa sóknaraðila, eins og hún er fram sett í héraði, sé ódómtæk og ekki í samræmi við ákvæði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Verður málinu vísað frá héraðsdómi þegar af þessari ástæðu.

Samkvæmt þessari niðurstöðu ber sóknaraðila að greiða kærumálskostnað, svo sem nánar er ákveðið í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Radíó Reykjavík ehf., greiði varnaraðila, STEF Sambandi tónskalda og eigenda flutningsréttar, 150.000 krónur í kærumálskostnað.