204/2015

A var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið B hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum meðal annars að hann hlaut innkýldar framtennur og brotna tönn í efri gómi. Var refsing A ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 30 daga. Þá var A gert að greiða B 400.000 krónur í miskabætur auk bóta fyrir útlagðan sjúkrakostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 9. febrúar 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður af henni, en að því frágengnu að hún verði lækkuð.

B krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 5.828.012 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 3.177.895 krónum frá 25. ágúst 2013 til 19. apríl 2014 og dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af þeirri fjárhæð frá síðastgreindum degi til uppsögu dóms í málinu, en með sömu dráttarvöxtum af heildarfjárhæð kröfunnar frá dómsuppsögu til greiðsludags.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu og refsingu ákærða.

Um einkaréttarkröfu brotaþola er þess að gæta að fyrir héraðsdómi krafðist hann annars vegar miskabóta úr hendi ákærða að fjárhæð 2.500.000 krónur og hins vegar bóta vegna fjártjóns, sem næmi samtals 2.720.045 krónum, auk málskostnaðar. Síðastnefnda fjárhæð sundurliðaði brotaþoli þannig að áfallinn sjúkrakostnaður sinn í þremur liðum væri 145.195 krónur, en áætlaður sjúkrakostnaður í framtíðinni, sem greindur var í tvo liði, væri 2.574.850 krónur. Þá krafðist brotaþoli vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 af kröfu um miskabætur frá 25. ágúst 2013 til uppsögu dóms í málinu, en dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga upp frá því til greiðsludags. Af kröfu um bætur fyrir fjártjón var á hinn bóginn ekki krafist vaxta. Við þessa kröfugerð getur brotaþoli ekki aukið fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, hvorki að því er varðar höfuðstól kröfu sinnar né vexti. Þá er þess að gæta að í hinum áfrýjaða dómi var vísað frá fyrrnefndum tveimur kröfuliðum brotaþola um bætur vegna áætlaðs sjúkrakostnaðar í framtíðinni, að fjárhæð samtals 2.574.850 krónur, en efnislega var tekin afstaða til hinna þriggja liðanna í kröfu hans um bætur fyrir fjártjón, svo og kröfuliðar vegna miskabóta. Samkvæmt 3. mgr. 196. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður ekki leitað fyrir Hæstarétti endurskoðunar á niðurstöðu héraðsdóms um einkaréttarkröfu nema að því leyti, sem dómur hefur verið felldur á hana að efni til. Að öllu framangreindu virtu getur brotaþoli því ekki komið hér að frekari kröfum en um bætur fyrir miska að fjárhæð 2.500.000 krónur og bætur fyrir fjártjón að fjárhæð 145.195 krónur, svo og um vexti af fyrrgreindu fjárhæðinni eins og hann krafðist í héraði, en að auki kröfu um málskostnað á báðum dómstigum.

Fyrrgreind krafa brotaþola um miskabætur er ekki reist á mati á varanlegum miska, sbr. 4. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, heldur á ákvæði 1. mgr. 26. gr. sömu laga. Með þessari athugasemd verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu staðfest með vísan til forsendna hans, þar á meðal um vexti og málskostnað. Ákærða verður gert að greiða brotaþola málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest. Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-kk-nf L-kk-nf J-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 543.843 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.

Ákærði greiði B 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.