arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
290/2009

,,Við meðferð máls þessa hefur sálfræðingur sýslumannsembættisins rætt við stúlkuna að móður viðstaddri og áður hefur verið reynt að ná sáttum og að aðstoða foreldra til að finna lausn á umgengnismáli þessu. Í fyrri málum vegna umgengni föður og barns og í málum vegna kröfu um dagsektir höfðu málsaðilar bæði notið sérfræðiráðgjafar hjá embættinu og liðsinnis Barnaverndar Reykjavíkur og hefur því ítrekað verið leitað sátta með málsaðilum án árangurs. Þá kærði móðir þann aðila sem með málið fór hjá Barnavernd Reykjavíkur...

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. maí 2009. Hún krefst þess að felldur verði úr gildi úrskurður dómsmálaráðherra 8. september 2006 um umgengni dóttur aðilanna, A, við stefnda. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmd til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti, sem rennur í ríkissjóð. Um gjafsóknarkostnað aðilanna hér fyrir dómi fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, K, greiði í ríkissjóð 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda og stefnda, M, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanna þeirra, 400.000 krónur til hvors.
290/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. maí. 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. júní 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að „hafnað verði kröfu um einangrun“.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ekki verður séð að varnaraðili sæti nú einangrun. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að varnaraðili sé undir sterkum grun um að hafa framið fíkniefnabrot, sem varðað getur allt að 12 ára fangelsi, sbr. 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
295/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. maí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess að dæmt verði óheimilt að skerða réttindi hans samkvæmt c. - e. liðum 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Við meðferð málsins í héraði hafði varnaraðili, með vísan til 3. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008, uppi kröfu um að dómari úrskurðaði að óheimilt væri að skerða réttindi varnaraðila í gæsluvarðhaldinu samkvæmt c. - e. liðum 1. mgr. 99. gr. laganna. Af hálfu sóknaraðila var þess einungis krafist að gæsluvarðhaldið yrði með þeim takmörkunum sem greinir í d. lið 1. mgr. 99. gr. Verður þetta skilið svo að sóknaraðili hafi ekki andmælt kröfu varnaraðila að því er varðar takmarkanir þær sem greinir í c. og e. liðum málsgreinarinnar. Stóðu því efni til þess að fallast á kröfu varnaraðila að því er þær varðar.

Að því athuguðu sem að framan greinir en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um gæsluvarðhald varnaraðila, X.

Óheimilt er, meðan á gæsluvarðhaldinu stendur, að skerða réttindi hans samkvæmt c. og e. liðum 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
296/2010

Lán A til félaganna I, J, K og L, samtals að fjárhæð 260.000.000 EUR vegna kaupa félaganna M og N á skuldabréfum  tengdum skuldatryggingarálagi A (hér eftir nefnt CLN, e credit linked notes) og lánveitingar A, samtals að fjárhæð 250.000.000 EUR til síðastnefndu tveggja félaganna til að mæta veðköllum frá Deutsche Bank vegna kaupanna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 18. maí 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara krefst hann þess að hann verði einungis úrskurðaður í farbann og að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi framið brot sem varðað geta fangelsisrefsingu og tilgreind eru í hinum kærða úrskurði. Eru skilyrði a. og b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 fyrir hendi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
297/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 8. júní 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með sóknaraðila að sterkur grunur sé um að varnaði hafi gerst sekur um brot sem varðað geti 10 ára fangelsi og telja verði varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna, sbr. 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
298/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 8. júní 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með sóknaraðila að sterkur grunur sé um að varnaði hafi gerst sekur um brot sem varðað geti 10 ára fangelsi og telja verði varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna, sbr. 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
29/2010

1991.91.161.2.

1991.91.115.1.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. janúar 2010. Hann krefst sýknu af kröfu gagnáfrýjenda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjendur áfrýjuðu fyrir sitt leyti 29. mars 2010. Þau krefjast staðfestingar héraðsdóms um sýknu af kröfu aðaláfrýjanda, en hærri málskostnaðar en dæmdur var í héraði. Þá krefjast þau málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Mál þetta er dæmt án sérstaks málflutnings fyrir Hæstarétti á grundvelli niðurlagsákvæðis 2. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málið var tekið til dóms í héraði að lokinni aðalmeðferð 5. maí 2009. Það var endurupptekið og tekið til dóms á ný að loknum munnlegum málflutningi 24. september 2009. Var þá meðal annars bókað í þingbók, að dómsuppsaga hefði dregist sökum embættisanna formanns dómsins. Hinn áfrýjaði dómur var svo kveðinn upp 27. október 2009.

Lengri tími en fjórar vikur leið frá því málið var dómtekið í síðara sinnið og þar til dómur var kveðinn upp. Samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 bar vegna þessa dráttar að flytja málið enn á ný nema dómarar og aðilar teldu það óþarft. Málið var ekki flutt að nýju. Við uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms lágu ekki fyrir skriflegar yfirlýsingar málsaðila um að þeir teldu ekki þörf á endurflutningi málsins. Vegna þessa verður hinn áfrýjaði dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
2/2010

M og K deildu um forsjá barna sinna. Dómkvaddur matsmaður hafði komist að þeirri niðurstöðu að þau væru bæði vel hæf til að fara með forsjá barnanna. Í héraðsdómi var K falin forsjáin ásamt því að kveðið var á um umgengni við M, en aðilar undu niðurstöðu héraðsdóms um umgengnina. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að K búi enn á æskuheimili barnanna þar sem þau hafi átt lögheimili undanfarin ár. Af gögnum málsins væri ljóst að erfiðleikar í samskiptum aðila yrðu einkum raktir til þess að M hafi ekki beitt sér til þess að framfylgt yrði þeirri skipan á umgengni hans við börnin, sem á hverjum tíma var ákveðin, ýmist með úrskurði sýslumanns eða samkomulagi aðila. Í ljósi þess yrði að telja að betur yrði stuðlað að góðu sambandi barnanna við báða foreldra með því að K yrði falin forsjá þeirra. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. janúar 2010. Hann krefst þess að sér verði falin forsjá barna málsaðila A og B til 18 ára aldurs þeirra. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 8. mars 2010. Hún krefst staðfestingar héraðsdóms um annað en málskostnað. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Við málflutning fyrir Hæstarétti var upplýst að fjárskiptum málsaðila væri lokið og hefði gagnáfrýjandi leyst til sín raðhús að [...], sem var heimili aðila og barna þeirra fram að sambúðarslitum, en þar hefur gagnáfrýjandi átt heimili síðan. Þá hafa verið lögð gögn fyrir Hæstarétt, þar sem fram kemur að eftir uppkvaðningu héraðsdóms hafi aðalaláfrýjandi fest kaup á einbýlishúsi í [...] skammt frá heimili gagnáfrýjanda.

Aðilar una niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um umgengni.

Samkvæmt matsgerð dómkvadds manns eru báðir aðilar vel hæfir til að fara með forsjá barnanna. Gagnáfrýjandi býr á æskuheimili barnanna þar sem þau hafa átt lögheimili undanfarin ár. Af gögnum málsins er ljóst að erfiðleikar í samskiptum aðila verða einkum raktir til þess að aðaláfrýjandi hefur ekki beitt sér til þess að framfylgt yrði þeirri skipan á umgengni hans við börnin, sem á hverjum tíma var ákveðin, ýmist með úrskurði sýslumanns eða samkomulagi aðila. Í ljósi þess verður telja að betur verði stuðlað að góðu sambandi barnanna við báða foreldra með því að gagnáfrýjanda verði falin forsjá þeirra. Samkvæmt þessu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Hvor aðila verður látinn bera sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti. Tveir dómarar, I-kvk-nf B-kvk-nf og G-kk-nf G-kk-nf, telja að dæma eigi aðaláfrýjanda til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti.

Það athugast að ekki er í héraðsdómi tiltekið hvort áfrýjun fresti réttaráhrifum hans, svo sem boðið er í 1. mgr. 44. gr. barnalaga nr. 76/2003.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
301/2010

Ákvörðun efnahagsbrotadeildar ríkislögreglustjóra um að haldleggja inneign A ehf. á bankareikningi í eigu félagsins, var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. maí 2010 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. maí 2010 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila um að leggja hald á inneign varnaraðila á bankareikningi nr. [...], að fjárhæð 92.150.336 krónur. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að felld verði úr gildi sú ákvörðun sóknaraðila frá 15. janúar 2010 að leggja hald á inneign hans á framangreindum reikningi hjá MP Banka hf. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í hinum kærða úrskurði kemur fram að ágreiningslaust sé að bankainnistæðan sem málið varðar sé til komin vegna þeirra atvika sem eru til rannsóknar hjá sóknaraðila og grein er gerð fyrir í úrskurðinum. Varnaraðili hefur ekki við meðferð málsins fyrir Hæstarétti gert athugasemd við þetta. Samkvæmt 1. mgr. 68. gr. laga nr. 88/2008 er meðal annars heimilt að leggja hald á muni ef ætla megi að þeirra hafi verið aflað á refsiverðan hátt. Fallist verður á að þessu skilyrði sé fullnægt í málinu.

Ekki verður fallist á með varnaraðila að ummæli í bréfi sóknaraðila til MP banka 15. janúar 2010 séu með þeim hætti að áhrif eigi að hafa á niðurstöðu þessa máls.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
303/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að lagaskilyrði væri til flutnings X til Færeyja til að gefa skýrslu sem vitni í sakamáli.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. maí 2010, þar sem fallist er á að lagaskilyrði séu til flutnings varnaraðila til Færeyja til að gefa skýrslu sem vitni í sakamáli. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
305/2010

Lán A til félaganna F, G, H og I, samtals að fjárhæð 260.000.000 EUR vegna kaupa félaganna J og K á skuldabréfum  tengdum skuldatryggingarálagi A  (hér eftir nefnt CLN, e credit linked notes) og lánveitingar A, samtals að fjárhæð 250.000.000 EUR til síðastnefndu tveggja félaganna til að mæta veðköllum frá L vegna kaupanna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. maí 2010, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til föstudagsins 28. maí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í dómi Hæstaréttar í máli nr. 288/2010 var eingöngu til umfjöllunar, hvort skilyrði gæsluvarðhalds varnaraðila samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 væru fyrir hendi.

Fallist er á þá niðurstöðu héraðsdóms í hinum kærða úrskurði að fullnægt sé skilyrðum 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008, sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. sömu laga. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
306/2010

X kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem fallist var á kröfu S um að gefin yrði út handtökuskipun á hendur honum. Talið var að þegar tekin var afstaða til erindisins hefðu ekki verið efni til að kveða upp úrskurð. Þó að það hefði verið gert breytti það engu um að ekki væri að finna í lögum heimild til að kæra ákvörðunina til Hæstaréttar. Var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. maí 2010, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að gefin yrði út handtökuskipun á hendur varnaraðila. Um kæruheimild vísar varnaraðili til d. og f. liða 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst aðallega frávísunar málsins frá Hæstarétti en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem fram kemur í úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur hefur varnaraðili ekki sinnt kvaðningu sóknaraðila um að mæta til skýrslutöku vegna brota sem hann er grunaður um aðild að og talin eru upp í úrskurðinum. Ekki þarf atbeina dómara til að handtaka megi mann þegar svona stendur á, sbr. c. lið 3. mgr. 90. gr. laga nr. 88/2008, þó að heimilt sé að afla handtökuskipunar dómara samkvæmt 92. gr. laganna. Sóknaraðili óskaði eftir handtökuskipun með erindi sem barst héraðsdómi 10. maí 2010. Þegar tekin var afstaða til erindisins voru ekki efni til að kveða upp úrskurð, svo sem héraðsdómur gerði. Þó að það hafi verið gert breytir það engu um að ekki er að finna í lögum heimild til að kæra þessa ákvörðun til Hæstaréttar.

Samkvæmt framansögðu verður máli þessu vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
307/2010

K krafðist skaðabóta úr hendi A og S hf. vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir árið 1998. Í dómi héraðsdóms kom fram að K hefði ekki gert í stefnu þá grein fyrir kröfu og sönnunargögnum um hana sem áskilið væri í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá hefði K þingfest málið 26. júní 2008 á grundvelli stefnunnar án þess að fullnægt væri ákvæði 1. mgr. 95. gr. laganna. Hefði K leitast við að bæta úr þessu með endurskoðun dómkvaddra matsmanna á matsgerð, sem hún lagði ekki fram fyrr en 1. október 2009. Lög nr. 91/1991 gerðu ekki ráð fyrir að stefnandi fengi fresti eftir þingfestingu máls í því skyni að bæta úr annmörkum á málatilbúnaði í stefnu og skipti í því efni ekki máli þó að hinn stefndi andmælti ekki slíkum frestum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. maí 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, sem taka mið af dómi Hæstaréttar 18. mars 2010 í máli nr. 413/2009, verður niðurstaða úrskurðarins staðfest, enda á sóknaraðili þess kost að höfða mál á nýjan leik í lögmætum búningi um kröfu sína, sem á rætur að rekja til slyss 12. júní 1998, sbr. 1. mgr. 11. gr. laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda, sem hér eiga við samkvæmt 1. mgr. 28. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda, sbr. og 1. mgr. 22. gr. þeirra laga.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.