230/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A hf. gegn G og S var vísað frá dómi. Af hálfu G og S var ekki sótt þing við þingfestingu málsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að engir gallar væru á málatilbúnaði sem varðað gætu frávísun þess af sjálfsdáðum. Samkvæmt 1. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 hafi dómara því borið að dæma málið á hendur G og S eftir kröfum og málatilbúnaði A hf. að því leyti sem var samrýmanlegt framkomnum gögnum.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. mars 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. mars 2014, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins varð sóknaraðili hæstbjóðandi er fasteignin Bugðulækur 3 í Reykjavík var seld nauðungarsölu á uppboði 27. febrúar 2012. Boð hans var samþykkt af sýslumanni 23. apríl sama ár og gaf hann út afsal til sóknaraðila 21. júní þetta ár. Jafnframt kemur fram í gögnunum að varnaraðilar hafi þá haft þar heimili sitt. Sóknaraðili sendi þeim símskeyti 5. júní 2012 þar sem upplýst var um að hann væri orðinn eigandi fasteignarinnar og óskaði eftir því að þau rýmdu hana í síðasta lagi 2. júlí sama ár. Að öðrum kosti myndi hann leitast við að fá þau borin út úr eigninni. Áskildi sóknaraðili sér einnig rétt til að höfða mál vegna vangoldinnar húsaleigu varnaraðila.

Sóknaraðili sendi 14. ágúst 2012 beiðni til Héraðsdóms Reykjavíkur um að varnaraðilar yrðu borin út úr eigninni. Áður en hún var tekin fyrir átti sóknaraðili í samskiptum við varnaraðilann S-kk-þf. Í tölvubréfi sóknaraðila til hans 17. október 2012 var meðal annars vísað til þess að í samtölum þeirra hefði komið fram að varnaraðilar hefðu áhuga á því að leigja fasteignina tímabundið á meðan þau fyndu sér annan samastað. Bauð sóknaraðili að gerður yrði tímabundinn leigusamningur og að ,,Leigufjárhæðin yrði 150þ á mánuði + rafmagn og hiti.“ Þessu svaraði varnaraðilinn S-kk-nf meðal annars svo: ,,Já ég vil skrifa undir leigusamning þessi er samt frekar hár en látum það liggja á milli hluta.“ Sóknaraðili vakti athygli varnaraðila á því 22. október 2012 að þá ætti enn eftir að undirrita leigusamning um eignina. Varnaraðilinn S-kk-nf gerði samdægurs ýmsar athugsemdir við efni væntanlegs leigusamnings, þó ekki við leigufjárhæðina, sem tiltekin hafði verið 150.000 krónur á mánuði. Daginn eftir sendi sóknaraðili, með vísan til samtals, leigusamning til undirritunar. Ekki var þó gerður skriflegur leigusamningur með aðilum og með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 27. nóvember 2012 var fallist á kröfu sóknaraðila um að varnaraðilar skyldu bornir út úr fasteigninni. Sóknaraðili beindi útburðarbeiðni 13. desember 2012 til sýslumannsins í Reykjavík. Beiðnin var tekin fyrir 22. janúar, 6. febrúar og 25. mars 2013 og var alltaf mætt af hálfu varnaraðila og óskað eftir fresti til þess að rýma húsnæðið. Er málið var tekið fyrir í fjórða sinn 8. apríl sama ár var á hinn bóginn ekki mætt af þeirra hálfu og fór þá útburðargerðin fram og sóknaraðili fékk umráð eignarinnar.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta fyrir héraðsdómi með birtingu stefnu fyrir varnaraðilum 25. september og 1. október 2013. Ekki var mætt af þeirra hálfu við þingfestingu málsins 9. október sama ár og var málið þá dómtekið. Sóknaraðili krefst aðallega húsaleigu fyrir tímabilið 23. apríl 2012, er hann telur sig hafa eignast fasteignina við að boð hans var samþykkt, til 8. apríl 2013, er hann fékk umráð hennar eftir að varnaraðilar höfðu rýmt hana. Sóknaraðili kveður leigusamning hafa verið í gildi milli sín og varnaraðila, þótt hann hafi ekki verið skriflegur og vísar í því sambandi til 10. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. Hann reisir mál sitt einnig á því að varnaraðilar hafi samþykkt umkrafða leigufjárhæð, sbr. 2. mgr. sömu greinar. Hún sé að auki sanngjörn. Hann kveður leiða af 1. mgr. 69. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 að báðir varnaraðilar séu bundnir af samþykki varnaraðilans S-kk-ef á leigufjárhæðinni.

Varnaraðilar hafa átt þess kost að tefla fram vörnum gegn kröfu sóknaraðila og þeim grundvelli, sem mál hans er reist á, en ekki nýtt sér þann rétt. Við þingfestingu málsins lagði sóknaraðili fram gögn um samskipti sín við varnaraðila og önnur gögn er málið varða. Eru engir þeir gallar á málatilbúnaði sóknaraðila að varða eigi frávísun þess af sjálfsdáðum, sbr. 1. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991. Bar samkvæmt því ákvæði að leggja dóm á málið að því leyti sem krafan er samrýmanleg þeim gögnum, sem hún er reist á.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Ákvörðun um málskostnað í héraði bíður efnisdóms. Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.