arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
452/2006

Kröfu L um að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 var hafnað þar sem óútskýrður dráttur hafði orðið á því að ákæra væri gefin út á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 12. september 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi vegna gruns um aðild að skotárás 21. júní 2006 við [...] í Hafnarfirði; frá 22. júní 2006 á grundvelli a. liðar 103. gr. laga nr. 19/1991, en frá 5. júlí 2006 á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laganna sbr. dóm Hæstaréttar 7. júlí 2006 í máli nr. 361/2006. Með þeim dómi var styttur sá gæsluvarðhaldstími sem héraðsdómur hafði ákveðið. Af gögnum málsins verður ekki annað ráðið en taka hefði mátt ákvörðun um ákæru á þeim tíma sem þar var ákveðinn. Af hálfu sóknaraðila hefur ekki verið gefin skýring á þeim drætti sem orðið hefur á meðferð málsins að þessu leyti og þau rannsóknargögn sem aflað hefur verið á þessu tímabili, síðast 2. ágúst 2006, réttlæta hann ekki. Við svo búið verður ekki fallist á kröfu sóknaraðila um frekari framlengingu á gæsluvarðhaldi varnaraðila og verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
453/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að afplána 300 daga eftirstöðvar af 20 mánaða refsingu þar sem skilyrði 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 þóttu uppfyllt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að afplána 300 daga eftirstöðvar af 20 mánaða refsingu, er hann hlaut með dómi Malmö Tingsrätt í Svíþjóð 10. febrúar 2005. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
456/2006

A og H kröfðust lögbanns við áframhaldandi framkvæmdum við viðbyggingu ofan á hús B. Vísað var til þess að sú skerðing, sem A og H vildu hindra, væri þegar orðin, enda viðbyggingin risin. Þá var ekki fallist á að þau gætu stutt kröfu sína við að B myndi bæta réttarstöðu sína í dómsmáli, sem A og H ætluðu að höfða með kröfu um niðurrif viðbyggingarinnar, ef ekki yrði lagt bann við frekari framkvæmdum innanhúss. Kröfu þeirra um lögbann var því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 18. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. ágúst 2006, en með honum var hafnað kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 4. sama mánaðar þar sem synjað hafði verið kröfu þeirra um að lögbann yrði lagt á áframhaldandi framkvæmdir við fasteign varnaraðila að Suðurhúsum 4 í Reykjavík. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, eins og henni var breytt með 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að lagt verði fyrir sýslumanninn í Reykjavík að leggja lögbann við því að varnaraðili haldi áfram framkvæmdum við viðbyggingu framangreindrar fasteignar. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Verði fallist á kröfu sóknaraðila um lögbann gerir varnaraðili þá kröfu að þeim verði þeim gert að leggja fram tryggingu að fjárhæð 15.000.000 krónur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Gögn málsins bera með sér að viðbygging sú ofan á hús varnaraðila, sem málsaðilar deila um, sé þegar risin. Sóknaraðilar telja að með viðbyggingunni sé brotinn á þeim réttur sem efnislega felist í því að hún skyggi á hús þeirra, meðal annars verði viðbyggingin beint fyrir stofuglugga þess. Af þessu er ljóst að þegar er orðin sú skerðing sem sóknaraðilar vilja hindra með lögbanni. Þau hafa þrátt fyrir þetta rökstutt kröfu sína með því að með frekari framkvæmdum innanhúss muni gerðarþoli bæta réttarstöðu sína í dómsmáli sem sóknaraðilar kveðast munu höfða með kröfu um niðurrif viðbyggingarinnar. Ekki verður á það fallist að þessi sjónarmið geti stutt kröfu þeirra um lögbann við framkvæmdum við hús varnaraðila. Lögbanni verður aðeins beitt til að hindra athafnir sem sennilegt má telja að muni, ef þær hefjast eða halda áfram, brjóta gegn rétti þess sem lögbanns leitar, sbr. 24. gr. laga nr. 31/1990.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað, sem með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður felldur niður en ákvæðið gildir um mál þetta samkvæmt 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990, sbr 1. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
45/2006

G var ákærður fyrir tilraun til manndráps, en til vara sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa lagt til A með eggvopni þar sem sá síðarnefndi sat við opinn glugga í ökumannssæti leigubifreiðar og beið greiðslu á ökugjaldi frá G. Hlaut A 18 cm langan skurð vinstra megin á hálsi við atlöguna. Talið var sannað að G hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greindi og var brot hans talið varða við 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var G dæmdur til að sæta fangelsi í fimm ár og til að greiða A skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. janúar 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og honum gert að greiða A 2.640.371 krónu með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess að kröfu A verði hafnað eða vísað frá dómi eða hún lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun verjanda ákærða og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-kk-nf J. S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 659.850 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 560.250 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, H-kk-ef H. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 99.600 krónur.
460/2006

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var með nánar tilteknum hætti gert að sæta nálgunarbanni. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefjist þess að úrskurðurinn verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að varnaraðili skuli sæta nálgunarbanni eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er til 21. febrúar 2007 bannað að koma á eða í námunda við heimili A og B að [...] á svæði sem afmarkast við 50 metra radíus umhverfis húsið, mælt frá miðju þess. Einnig er lagt bann við því að X komi á sama tíma á eða í námunda við vinnustað A að [...] á svæði sem afmarkast við 50 metra radíus umhverfis húsið, mælt frá miðju þess. Þá er lagt bann við því að X veiti A og B eftirför eða setji sig á annan hátt í samband við þau.
461/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að tilhögun á gæslu X skyldi sæta takmörkunum samkvæmt b., c. og d. liðum 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, J-kk-ef S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. ágúst 2006, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að gæsluvarðhald, sem hann sætir, verði án takmarkana eða að dregið verði með tilteknum hætti úr þeim takmörkunum sem hann sætir í gæsluvarðhaldinu. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður um fyrirkomulag gæsluvarðhalds verði felldur úr gildi. Til vara krefst hann að gæsluvarðhaldið verði einungis með þeim takmörkunum sem greinir í c. lið 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991, en til þrautavara einungis þeim sem greinir í d. lið ákvæðisins. Að þessu frágengnu krefst hann að gæsluvarðhaldið verði aðeins með þeim takmörkunum sem greinir í c. og d. liðum sama ákvæðis.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
463/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 1. september 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
464/2006

Fallist var á að beita heimild 4. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003 og leggja bann við því að farið yrði með barn málsaðila úr landi meðan máli um breytingu á forsjá þess hefði ekki verið ráðið til lykta. Ekki var talið að lagaskilyrði væru til að ákveða að bannið stæði lengur en meðan málinu væri ólokið fyrir héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. ágúst 2006 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sóknaraðila sé óheimilt að fara með barnið A úr landi þar til dómur gengur í máli, sem varnaraðili hefur höfðað til að fá forsjá barnsins breytt. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar þannig að óheimilt verði að fara úr landi með barnið A meðan ekki hefur verið ráðið til lykta fyrir dómstólum máli sem varnaraðili hefur höfðað gegn sóknaraðila um breytingu á forsjá barnsins.

Af gögnum málsins má ráða að sóknaraðili hyggst fara með barnið til X þar sem hún hefur verið ráðin tímabundið til starfa við sendiráð Íslands. Varnaraðili hefur af þeim sökum höfðað mál gegn sóknaraðila þar sem hann krefst þess að honum verði dæmd forsjá barnsins. Styður hann kröfuna einkum við að fyrirhugaður flutningur réttlæti breytingu á forsjá.

Breytingar á högum, dvalarstað og félagslegu umhverfi barns geta gefið tilefni til að forsjá þess sé tekin til athugunar að nýju. Varnaraðili á rétt á að fá úr því skorið fyrir dómstólum hvort ástæða sé til að breyta forsjá barnsins vegna framangreindra fyrirætlana sóknaraðila. Ber að flýta meðferð málsins í samræmi við 3. mgr. 38. gr. barnalaga. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður að fallast á að beita skuli heimild 4. mgr. 35. gr. barnalaga og leggja bann við því að sóknaraðili fari með barnið úr landi. Ekki eru lagaskilyrði til að ákveða að bannið standi lengur en meðan málinu er ólokið fyrir héraðsdómi. Verður því fallist á að sóknaraðila sé óheimilt að fara með barnið úr landi eins og nánar greinir í dómsorði.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Óheimilt er að fara úr landi með barnið A meðan ekki hefur verið ráðið til lykta fyrir héraðsdómi máli sem varnaraðili, M, hefur höfðað gegn sóknaraðila, K, um breytingu á forsjá barnsins.
465/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 1. september 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins fundust rúmlega 160 grömm af kókaíni innvortis í varnaraðila við komu hennar til Íslands 21. ágúst 2006, auk þess sem samferðamaður hennar hefur viðurkennt að hafa haft um 200 grömm af sama efni meðferðis. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
467/2006

Þ höfðaði mál gegn R þar sem krafist var viðurkenningar á því að syðri mörk eignarnáms Reykjavíkur í landi jarðarinnar Vatnsenda fylgdu nánar tilgreindri línu. Undir rekstri málsins lagði R fram beiðni um dómkvaðningu matsmanna til að meta hvernig þeir 689 hektarar, sem teknir höfðu verið eignarnámi, afmörkuðust nákvæmlega. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var ekki talið að 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991, 2. mgr. 60. gr. sömu laga eða önnur þau atriði, sem Þ vísaði til, girtu fyrir að R gæti aflað mats samkvæmt matsbeiðninni. Var því fallist á að dómkveðja ætti matsmenn í samræmi við hana.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. ágúst sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júlí 2006, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að dómkvaddir yrðu tveir menn til að leggja mat á nánar tilgreind atriði varðandi mál, sem sóknaraðili rekur á hendur honum. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
468/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 6. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
469/2006

Kröfu um að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 var hafnað þar sem dráttur hafði orðið á því að ákæra væri gefin út á hendur honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. ágúst 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. ágúst 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 6. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er í gæsluvarðhaldi vegna gruns um aðild að umfangsmiklum innflutningi á fíkniefnum. Hann var fyrst úrskurðaður í gæsluvarðhald 14. apríl 2006 á grundvelli a. liðar 103. gr. laga nr. 19/1991, en frá 2. júní 2006 til 14. júlí 2006 á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laganna, sbr. dóm Hæstaréttar 7. júní 2006 í máli nr. 294/2006. Með dómi Hæstaréttar 17. júlí 2006 í málinu nr. 378/2006 var staðfestur úrskurður héraðsdóms Reykjavíkur 14. júlí 2006 um framlengingu gæsluvarðhalds til 25. ágúst sama ár á grundvelli síðastgreinds ákvæðis. Var sérstaklega tekið fram í þeim dómi Hæstaréttar að heimild til gæsluvarðhalds samkvæmt ákvæðinu sé eðli máls samkvæmt háð því að ekki verði óhæfilegur dráttur á rannsókn máls og það síðan rekið með viðhlítandi hraða. Jafnframt var nefnt að sóknaraðili væri að bíða gagna sem hann hefði óskað eftir erlendis frá. Við fyrri rannsóknargögn hafa nú bæst gögn með upplýsingum frá Belgíu um eigendasögu bifreiðar þeirrar sem notuð var við innflutning umræddra fíkniefna til Íslands.

Eins og að framan greinir hefur varnaraðili þegar sætt gæsluvarðhaldi í um fjóra og hálfan mánuð og verði fallist á kröfu sóknaraðila mun varnaraðili að öllu óbreyttu sæta gæsluvarðhaldi í tæplega hálft ár. Þrátt fyrir að varnaraðili sé undir sterkum grun um aðild að umfangsmiklum innflutningi á fíkniefnum verður samkvæmt gögnum málsins ekki annað ráðið en taka hefði mátt ákvörðun um ákæru á þeim tíma sem ákveðinn var með síðastgreindum dómi Hæstaréttar 17. júlí 2006. Við svo búið verður ekki fallist á kröfu sóknaraðila um framlengingu á gæsluvarðhaldi varnaraðila og verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
46/2006

Málinu var vísað frá héraðsdómi, þar sem lögreglustjóra brast heimild að lögum til að gefa út ákæru í því.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 27. desember 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms og ákvörðun refsingar.

Ákærði krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til nýrrar málsmeðferðar, en til vara krefst hann sýknu.

Mál þetta er höfðað með ákæruskjali lögreglustjórans á Eskifirði 30. júní 2005 á hendur ákærða „fyrir líkamsárás, með því að hafa að kvöldi föstudagsins 18. mars 2005 í matsal Síldarvinnslunnar í Neskaupstað kastað matardiski í átt að A ... sem lenti á höfði hennar og svo í vegg en við það brotnaði diskurinn og glerbrot dreifðust yfir A, með þeim afleiðingum að hún hlaut 3 cm skurð vi. megin á höfði, sem sauma þurfti með 3 sporum og skurð á vísifingur vi. handar og þannig stofnað heilsu hennar í augljósan háska á ófyrirleitinn hátt.“ Var þetta aðallega talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara við 4. mgr. 220. gr. sömu laga. Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sýknaður af ákæru um brot gegn fyrrnefnda ákvæðinu en sakfelldur fyrir brot gegn því síðarnefnda. Fyrir Hæstarétti hefur ákæruvaldið ekki krafist endurskoðunar á þessari niðurstöðu héraðsdóms.

Samkvæmt d. lið 3. mgr. 27. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála með áorðnum breytingum höfðar ríkissaksóknari opinbert mál ef um er að ræða brot á ákvæðum XXIII. kafla almennra hegningarlaga, öðrum en 215. gr. og 219. gr., ef brot tengist broti á umferðarlögum, 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. Í 1. mgr. 28. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 4. gr. laga nr. 84/1996, höfða lögreglustjórar önnur opinber mál en þau, sem ríkissaksóknari höfðar samkvæmt fyrirmælum 3. mgr. 27. gr. Ríkissaksóknari fer samkvæmt þessu með ákæruvald vegna brota á 220. gr. almennra hegningarlaga. Um eitt brot er að ræða og á ákvæði 4. mgr. 27. gr. laganna því ekki við. Brast lögreglustjórann á Eskifirði þannig heimild að lögum til að gefa út ákæru í máli þessu 30. júní 2005 og ber því að vísa því frá héraðsdómi. Breytir hér engu þótt ríkissaksóknari hafi gefið lögreglustjóranum munnlega heimild til útgáfu ákærunnar.

Allur sakarkostnaður í héraði og áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað frá héraðsdómi.

Allur sakarkostnaður í héraði og áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða í héraði, J-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 165.000 krónur, og skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti L-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.