701/2017

Brotaþoli, A, kærði ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi einkaréttarkröfu hans í máli Á gegn X og Y. Með ákæru var X og Y gefið að sök líkamsárás gegn A og brotið talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með dómi héraðsdóms voru X og Y sýknaðir af broti gegn fyrrnefndu ákvæði en sakfelldir fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. sömu laga. Þá var einkaréttarkröfu A vísað frá dómi þar sem X og Y hefðu verið sýknaðir af því að hafa valdið þeim áverkum A, sem lýst hefði verið í ákæru, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með því að X og Y hefðu verið sakfelldir fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940 stæði ákvæði 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 ekki til þess að einkaréttarkröfu A yrði vísað frá dómi. Samkvæmt því var ákvæði héraðsdóms fellt úr gildi og lagt fyrir dóminn að taka kröfuna til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Brotaþoli, A, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. nóvember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Vesturlands 1. nóvember 2017, þar sem vísað var frá dómi einkaréttarkröfu brotaþola í máli sóknaraðila gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í u. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Af hálfu brotaþola er þess krafist að fyrrgreint ákvæði héraðsdóms um að vísa einkaréttarkröfu hans frá dómi verði fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka „bæði miskabóta- og málskostnaðarkröfur“ hans til efnismeðferðar.

Hvorki sóknaraðili né varnaraðilar hafa látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með ákæru lögreglustjórans á Vesturlandi 29. apríl 2016 var X og Y gefin að sök líkamsárás aðfaranótt 26. júlí 2015 við [...] í [...], X með því að hafa slegið A hnefahögg í andlitið þannig að hann féll í götuna og vankaðist og Y með því að hafa sparkað í A þannig að sparkið fór ofarlega í búk og andlit, með þeim afleiðingum að A hlaut innkýlt brot í framvegg vinstri kjálkaholu, skurð lóðrétt í gegnum alla þykkt vinstri hluta efri varar og í gegnum hringvöðva munns og bólgu og mar á vinstri kinn. Var brotið talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum. Í málinu hafði áðurnefndur brotaþoli uppi þá kröfu að ákærðu yrðu dæmdir óskipt til að greiða sér 1.200.000 krónur í miskabætur með nánar tilgreindum vöxtum, auk útlagðs kostnaðar að fjárhæð 141.448 krónur og málskostnaðar við að halda bótakröfu sinni fram fyrir dómi.

Með dómi Héraðsdóms Vesturlands 1. nóvember 2017 voru ákærðu sýknaðir af broti gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, en sakfelldir fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. sömu laga. Sem fyrr greinir var áðurnefndri einkaréttarkröfu brotaþola vísað frá dómi. Voru þau rök færð fyrir þeirri niðurstöðu að ákærðu hefðu verið sýknaðir af því að hafa verið valdir að þeim áverkum brotaþola, sem lýst væri í ákæru, sbr. 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008.

Í 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 segir að ef sakamál er fellt niður, því vísað frá dómi eða ákærði sýknaður með dómi, án þess að það hafi verið vegna þess að hann sé talinn ósakhæfur, skuli dómari vísa kröfu samkvæmt 1. eða 2. mgr. 172. gr. af sjálfsdáðum frá dómi. Skuli það gert með dómi eða að öðrum kosti með úrskurði, þar á meðal ef málið er fellt niður.

Eins og áður greinir voru ákærðu sýknaðir af broti gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, en sakfelldir fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. laganna. Með því að ákærðu voru samkvæmt þessu sakfelldir í málinu standa ákvæði 2. mgr. 176. gr. ekki til þess að einkaréttarkröfu brotaþola verði vísað frá dómi. Verður ákvæði héraðsdóms þar um því fellt úr gildi og lagt fyrir dóminn að taka kröfuna til efnismeðferðar, en jafnframt þarf að taka afstöðu til málskostnaðarkröfu brotaþola, sbr. 3. mgr. 176. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Ákvæði héraðsdóms um að vísa frá dómi einkaréttarkröfu brotaþola, A, er fellt úr gildi og lagt fyrir dóminn að taka kröfuna til efnismeðferðar.