arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
123/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu gæsluvarðhaldsfanga um að honum yrði heimilað að fá heimsóknir, lesa dagblöð og fylgjast með útvarpi og sjónvarpi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. mars 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. mars 2002, þar sem hafnað var kröfum varnaraðila um nánar tiltekin atriði varðandi tilhögun gæsluvarðhaldsvistar hans. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að honum verði í gæsluvarðhaldinu heimilað að fá heimsóknir, lesa dagblöð og fylgjast með útvarpi og sjónvarpi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
12/2002

Þ höfðaði mál á hendur íslenska ríkinu (Í) og krafðist þess að ógilt yrði uppsögn hennar úr starfi 25. september 1992. Hafði Þ áður höfðað mál á hendur Í til heimtu skaðabóta vegna uppsagnarinnar, en Í þá verið sýknað í héraði. Þeim dómi var ekki áfrýjað og hafði hann því þau áhrif í síðara málinu, sem um ræðir í 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Þ hafði ekki tekist að sanna fullyrðingu sína um það sem hún taldi raunverulega ástæðu uppsagnarinnar. Af þeim sökum og með vísan til ofangreinds lagaákvæðis þótti ekki verða hjá því komist að miða við að uppsögn Þ hefði verið lögmæt og var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. janúar 2002. Hún krefst þess að ógilt verði uppsögn hennar 25. september 1992 úr starfi hjá Hollustuvernd ríkisins. Þá krefst hún málskostnaðar.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins gerði áfrýjandi 10. mars 1987 ráðningarsamning um starf líffræðings við Hollustuvernd ríkisins. Þar var meðal annars ákvæði um þriggja mánaða gagnkvæman uppsagnarfrest. Þess ákvæðis neytti Hollustuvernd ríkisins með áðurnefndu bréfi til áfrýjanda 25. september 1992, en þar sagði að stjórn stofnunarinnar hafi 22. sama mánaðar staðfest ósk forstöðumanns rannsóknarstofu hennar um að áfrýjanda yrði sagt upp störfum, enda teldi stjórnin „með hliðsjón af eðli málsins, að hún eigi ekki annarra kosta völ“. Samningsbundinn uppsagnarfrestur myndi byrja að líða 1. október 1992 og hafi forstöðumaðurinn óskað eftir að áfrýjandi léti af störfum þann dag, en hún fengi laun til loka frestsins 31. desember sama árs. Í þessu bréfi voru engar skýringar gefnar á ástæðum þess að áfrýjanda væri sagt upp störfum. Í málinu hafa ekki verið lögð fram gögn um að hún hafi áður verið áminnt vegna starfa sinna.

Áfrýjandi höfðaði mál gegn stefnda 3. nóvember 1993 til heimtu skaðabóta vegna framangreindrar uppsagnar. Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 22. apríl 1994 var stefndi sýknaður af kröfu áfrýjanda, en lagt var til grundvallar þeirri niðurstöðu að uppsögn hennar hafi verið lögmæt. Þeim dómi var ekki áfrýjað til Hæstaréttar. Hann hefur því í máli þessu þau áhrif, sem um ræðir í 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Áfrýjandi ber því við í málinu að í reynd hafi sér verið sagt upp störfum hjá Hollustuvernd ríkisins vegna þess að hún hafi neitað að taka þátt í mótmælaaðgerðum félagsmanna í stéttarfélagi sínu, sem þar störfuðu, af nánar greindu tilefni haustið 1990. Henni hefur ekki tekist að sýna fram á þetta. Af þeim sökum og með vísan til áðurnefndrar 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 verður ekki komist hjá því að miða hér við að uppsögn áfrýjanda hafi verið lögmæt. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
132/2002

Tveimur dómum þar sem I hafði verið dæmdur fyrir ölvunarakstur var áfrýjað til Hæstaréttar. I mætti ekki fyrir dóm í héraði og lögðu héraðsdómararnir dóm á mál hans að honum fjarstöddum. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem ekki hafði verið leitað áfrýjunarleyfis, eins og mælt er fyrir um í 1. mgr. 150. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 25. febrúar 2002. Ákæruvaldið krefst ómerkingar tveggja dóma, dóms Héraðsdóms Reykjavíkur 23. janúar 2002 og Héraðsdóms Reykjaness 30. sama mánaðar, og heimvísunar beggja málanna til löglegrar dómsmeðferðar og dómsálagningar að nýju, en málin hafa verið sameinuð á áfrýjunarstigi.

Ákærði krefst aðallega mildunar refsingar, en til vara fellst hann á kröfu ákæruvaldsins.

Ákærði mætti fyrir dóm í hvorugu málinu. Í því fyrra var hann sakfelldur fyrir að hafa ekið ölvaður dagana 5. og 21. maí 2001 og enn 8. júlí sama ár. Voru fyrri brotin talin varða við 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. gr. laga nr. 48/1997 og 3. gr. laga nr. 57/1997, og það síðasta við 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga. Voru brot hans talin ítrekun á ölvunarakstursbroti samkvæmt dómi 19. apríl 2000. Í síðara málinu var hann fundinn sekur um að hafa 4. janúar 2002 ekið undir áhrifum áfengis, án ökuskírteinis og án þess að nota bílbelti. Var brot hans talið varða við 1., sbr. 3. mgr. 45. gr., l. mgr. 48. gr. og 1. mgr. 71. gr. umferðarlaganna, sbr. 20. gr. laga nr. 44/1993, allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga. Var þetta brot hans á sama hátt og í dómi 23. janúar 2002 talið ítrekun á broti samkvæmt dómi 19. apríl 2000. Í síðari dóminum var hins vegar ekkert minnst á fyrri dóminn.

Eins og áður segir mætti ákærði ekki fyrir dóm í framangreindum málum, og töldu héraðsdómararnir sér heimilt að leggja dóm á þau að honum fjarstöddum.

Af hálfu ákæruvaldsins er því haldið fram að brot ákærða hafi átt að varða hann þyngri viðurlögum en einungis sektum og takmarkaðri sviptingu ökuréttar og hafi því þessi málsmeðferð dómaranna ekki verið heimil samkvæmt a. lið 126. gr., sbr. 127. gr., laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Samkvæmt 1. mgr. 150. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 10. gr. laga nr. 37/1994, verður dómi í máli, sem farið hefur verið með samkvæmt 1. mgr. 126. gr. sömu laga, ekki áfrýjað nema að fengnu leyfi Hæstaréttar. Ríkissaksóknari hefur ekki sótt um leyfi til áfrýjunar dóma Héraðsdóms Reykjavíkur 23. janúar 2002 og Héraðsdóms Reykjaness 30. sama mánaðar. Verður því ekki komist hjá því að vísa máli þessu frá Hæstarétti. Er það gert án þess að málflutningur fari fram samkvæmt 1. mgr. 156. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 16. gr. laga nr. 37/1994.

Áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, svo sem nánar er ákveðið í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningslaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 40.000 krónur.
134/2002

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. mars 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. febrúar 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Félag íslenskra heimilislækna, greiði varnaraðila, Tryggingastofnun ríkisins, 75.000 krónur í kærumálskostnað.
135/2002

A var í maí 1998 ráðinn í skiprúm á skipi sem B leigði og gerði út. B skilaði skipinu til leigusala í ágúst 1998 og missti A við það skiprúm sitt. B hélt því fram gegn mótmælum A að hann hafi verið ráðinn tímabundið og ætti því ekki rétt til launa í uppsagnarfresti samkvæmt 25. gr. sjómannalaga. Skriflegur ráðningarsamningur hafði ekki verið gerður, líkt og útgerðarmanni ber skylda til samkvæmt 6. gr. sjómannalaga. Var B því látinn bera hallann af vanrækslu þeirrar skyldu sinnar og talið ósannað að um tímabundna ráðningu hafi verið að ræða. Ekki var um það deilt að A hafi ekki átt kost á því að halda skiprúminu er B afhenti skipið eigandanum. Því hafi ekki annað legið fyrir en að A hafi verið vikið úr skiprúmi áður en ráðningartími hans var liðinn og án þess að heimild væri til þess í 23. eða 24. gr. sjómannalaga. Samkvæmt 25. gr. þeirra laga hafi hann því átt rétt á kaupi í þrjá mánuði, sbr. 9. gr. sömu laga. Þá var ekki fallist á að A hafi fyrirgert kröfu sinni með tómlæti en tæplega 29 mánuðir liðu frá uppsögninni þangað til A hafði uppi kröfu um laun í uppsagnarfresti. Í héraðsdómi voru áætluð laun A vegna veiðiferðar, sem hann fór í á öðru skipi B eftir uppsögnina, dregin frá kröfu hans. Þar sem A hafði ekki gagnáfrýjað dóminum kom þetta atriði ekki til umfjöllunar fyrir Hæstarétti. Með þessari athugasemd var niðurstaða héraðsdóms um greiðsluskyldu B staðfest með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. mars 2002. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og rakið er í héraðsdómi réð stefndi sig í eina veiðiferð á öðru skipi, er áfrýjandi gerði út, skömmu eftir að ráðningu hans í skiprúm á Sólbak EA 307 lauk.

Með hinum áfrýjaða dómi voru áætluð laun stefnda vegna þeirrar veiðiferðar dregin frá kröfu hans um laun samkvæmt 25. gr. sjómannalaga nr. 35/1985 á uppsagnarfresti samkvæmt 9. gr. laganna. Þar sem stefndi hefur ekki gagnáfrýjað dóminum kemur þetta atriði ekki til umfjöllunar fyrir Hæstarétti. Með þessari athugasemd verður héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjandi skal greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Básafell hf., greiði stefnda, A-kk-þgf Á-kk-þgf, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
137/2002

Hæstiréttur staðfesti ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðuneytisins um að X skyldi vistaður nauðugur á sjúkrahúsi samkvæmt 3. mgr., sbr. 2. mgr. 19. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. mars 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. mars 2002, þar sem staðfest var ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 7. sama mánaðar um að sóknaraðili skuli vistaður á sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 4. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og allur kostnaður af málinu greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í greinargerð, sem talsmaður sóknaraðila lagði fram á dómþingi í héraði 13. mars sl., kemur fram að sóknaraðili hafi komið sjálfviljugur á geðdeild Landspítala - háskólasjúkrahúss, en síðan verið haldið þar gegn vilja sínum þar til hann hafi verið vistaður nauðugur á geðdeildinni. Í vottorði S-kk-ef S-kk-ef læknis 7. mars sl. kemur fram að sóknaraðili sé haldinn alvarlegum geðhvarfasjúkdómi. Telur læknirinn miklar líkur til þess að sóknaraðili muni valda sjálfum sér skaða verði hann ekki vistaður á sjúkrahúsi. Sé slík niðurstaða óverjandi. Að þessu virtu er fullnægt skilyrðum til að sóknaraðili verði vistaður á sjúkrahúsi samkvæmt 3. mgr., sbr. 2. mgr. 19. gr. lögræðislaga. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Samkvæmt 4. mgr. 31. gr., sbr. 17. gr. áðurnefndra laga, greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, en þóknunin er ákveðin í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 60.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
13/2002

F hf. var talið heimilt að fá H borna með beinni aðfarargerð út úr íbúðarhúsnæði, sem H hafði leigt af F hf. Talið var að framferði H hefði veitt F hf. heimild samkvæmt 8. tölulið 1. mgr. 61. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 til að rifta leigusamningi aðila. Samkvæmt 13. gr. sömu laga hafði yfirlýsing F hf. um riftun leigusamnings þau áhrif að lögum, sem henni var ætlað, þótt óvíst væri hvort hún hefði nokkru sinni borist í hendur varnaraðila.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsetti kæru, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. janúar sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember 2001, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að sér yrði heimilað að fá varnaraðila borna með beinni aðfarargerð út úr íbúð á 3. hæð til hægri að Meistaravöllum 27 í Reykjavík. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að framangreind aðfarargerð verði heimiluð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða héraðsdómara að vegna þess framferðis varnaraðila, sem þar greinir nánar, hafi sóknaraðila verið heimilt samkvæmt 8. tölulið 1. mgr. 61. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 að rifta leigusamningi þeirra frá 7. ágúst 2001 um framangreinda íbúð að Meistaravöllum 27. Sóknaraðili lýsti yfir riftun samningsins með símskeyti til varnaraðila 15. október 2001. Samkvæmt framlögðu afriti símskeytisins fól sóknaraðili Landssíma Íslands hf. að koma því til skila. Afrit þetta ber með sér að þetta hafi verið reynt, en starfsmaður ritsímans í Reykjavík færði á það svofellda áritun: „Enginn heima. Tilk. skilin eftir“. Samkvæmt meginreglu 13. gr. húsaleigulaga hafði þessi yfirlýsing þau áhrif að lögum, sem henni var ætlað, þótt óvíst sé hvort hún hafi nokkru sinni borist í hendur varnaraðila. Af þeim sökum eru ekki efni til annars en að verða við kröfu sóknaraðila um að honum verði heimilað að fá varnaraðila borna út úr umræddri íbúð með beinni aðfarargerð.

Varnaraðili verður dæmd til að greiða sóknaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað, sem er ákveðinn í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Sóknaraðila, Félagsbústöðum hf., er heimilt að fá varnaraðila, H-kvk-þgf V-kvk-þgf, borna með beinni aðfarargerð út úr íbúð á 3. hæð til hægri að Meistaravöllum 27 í Reykjavík.

Varnaraðili greiði sóknaraðila samtals 150.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.
140/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X yrði sviptur sjálfræði tímabundið, enda væri hann ekki fær um að ráða persónulegum högum sínum vegna geðsjúkdóms.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. mars 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. mars 2002, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kærumálskostnaður greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, en þóknunin er ákveðin í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, H-kk-ef H. B-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 70.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
144/2002

E hf. keypti allt hlutafé K og fjölskyldu hans í fyrirtækinu K ehf. Sama dag og gengið var frá kaupunum gerði E hf. ráðningarsamning við K. Samkvæmt honum var K ráðinn til tímabundinna ráðgjafarstarfa í tvö ár en ekkert uppsagnarákvæði var í samningnum. Rúmum sjö mánuðum síðar rifti E hf. ráðningarsamningnum. Í bréfi E hf. til K þar sem riftuninni var lýst yfir kom fram að tilefni hennar væru mjög verulegar og alvarlegar vanefndir K og fjölskyldu hans á kaupsamningi aðila í ljósi rangra og villandi upplýsinga um verðmæti hlutafjár í K ehf. fyrir kaup E hf. á félaginu. K krafðist skaðabóta vegna riftunar á ráðningarsamningnum. Tekið var fram að með dómi réttarins í máli nr. 143/2002 hefði verið staðfest niðurstaða héraðsdóms um að K hefði hvorki vanrækt upplýsingaskyldu sína né sýnt af sér aðra saknæma háttsemi við gerð kaupsamningsins. Bar því að miða við að E hf. hefði rift ráðningarsamningi við K án lögmætrar ástæðu. Var E hf. dæmt til að greiða K skaðabætur vegna ólögmætrar riftunar á ráðningarsamningi aðila.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. mars 2002 og krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara lækkunar kröfu hans og að málskostnaður falli þá niður.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara, að málskostnaður verði látinn niður falla.

Með dómi réttarins í dag í máli nr. 143/2002, sem höfðað var af áfrýjanda gegn stefnda, eiginkonu hans og börnum vegna kaupsamnings 5. maí 2000, var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að stefndi hefði hvorki vanrækt upplýsingaskyldu sína né sýnt af sér aðra saknæma háttsemi við gerð samningsins. Svo sem í héraðsdómi greinir ber við það að miða að áfrýjandi hafi rift ráðningarsamningi við stefnda, sem gerður var sama dag og kaupsamningurinn, án lögmætrar ástæðu. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en dráttarvexti.

Áfrýjandi hefur mótmælt því að krafa stefnda geti borið dráttarvexti vegna ókomins tíma. Eins og kröfugerð stefnda er háttað verða dráttarvextir ekki dæmdir fyrr en frá þeim tíma sem ráðningarsamningur hans átti að renna út, sem var 1. maí 2002.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að dráttarvextir reiknast frá 1. maí 2002 til greiðsludags.

Áfrýjandi, Eignarhaldsfélag Hörpu hf., greiði stefnda, K-kk-þgf G-kk-þgf, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
146/2002

Undir opinberum skiptum til fjárslita milli H og J vísaði skiptastjóri tilgreindum ágreiningsatriðum til úrlausnar héraðsdóms í samræmi við fyrirmæli 1. mgr. 122. gr. laga nr. 20/1991. Réðst úrlausnarefni málsins af þeirri kröfu sem þar var sett fram. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um frávísun krafna H vegna atriða sem ekki var að finna í bréfi skiptastjóra. Jafnframt var staðfest niðurstaða héraðsdóms um kröfur þær sem J hafði haft uppi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. mars 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 1. mars 2002, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um nánar tilgreind atriði við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna hjónaskilnaðar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að viðurkennd verði krafa hans á hendur varnaraðila að fjárhæð 3.852.500 krónur „auk vaxta frá 1. október 1999 til skiptaloka“, að frá matsverði á Safírstræti 5, sem hann fær lagt út við skiptin, „verði dregin fjárhæð vegna útlagðs kostnaðar frá upphafi skipta og fram að matsdegi, að teknu tilliti til tekna, að fjárhæð 1.174.283 kr.“ og að sér verði endurgreiddur útlagður kostnaður, annars vegar 338.348 krónur „auk vaxta frá 1. apríl 1998 til skiptaloka“ og hins vegar 38.610 krónur „auk vaxta frá 1. janúar 2000 til skiptaloka“. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
148/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. mars 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. mars 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. apríl nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Hæstarétti hefur ekki borist greinargerð frá varnaraðila. Verður að ætla að hann kæri til að fá úrskurð héraðsdómara felldan úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
151/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. mars 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. mars 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 19. apríl nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu um gæsluvarðhald verði hafnað, til vara að kæranda verði í stað gæsluvarðhalds gert að sæta farbanni og til þrautavara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Kærði er grunaður um brot gegn 155. gr. og 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 264. gr. sömu laga, sbr. 4. gr. laga nr. 10/1997. Að því virtu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.