45/2008

Inter Medica ehf.

(B-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf hrl.)

gegn

Íslandspósti hf.

(A-kk-nf Á-kk-nf hrl.)

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 5. desember 2007, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 16. janúar 2008. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áfrýjaði hann héraðsdómi á ný 29. janúar 2008. Hann krefst greiðslu á 2.075.000 krónum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. ágúst 2006 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraðsdómi og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 6. september 2007.

Áfrýjandi flytur inn og selur lækningavörur til sjúkrahúsa og heilbrigðisstofnana, þar á meðal stent-grafts eða svonefnd ósæðarstoðnet frá fyrirtækinu Medtronic í Svíþjóð sem notuð eru í skurðaðgerðum. Um mitt ár 2004 kveðst áfrýjandi hafa samið við fyrirsvarsmenn Medtronic um að þeir myndu skipta út átta kössum af ósæðarstoðnetum gegn afhendingu á sömu vöru með lengri gildistíma. Í útskýringum áfrýjanda fyrir Hæstarétti kom fram að ósæðarstoðnetum væri pakkað inn í tvöfaldar umbúðir, annars vegar innri kassa til að verja innsigli ósæðarstoðnetanna sem heldur þeim dauðhreinsuðum og hins vegar flutningsumbúðir utan um þá. Þar sem flutningsumbúðum hafði verið hent hafi áfrýjandi óskað eftir því við stefnda að hann pakkaði kössunum inn og flytti þá til Medtronics í Svíþjóð. Hafi Ó-x-x E-x-x þjónustustjóri TNT fallist á þetta erindi og þar með komist á samningur um pökkun á kössunum og flutning þeirra. Stefndi hafi hins vegar vanrækt að pakka kössunum inn eins og lofað hefði verið. Þegar þeir bárust viðtakanda hafi þeir verið blautir og skemmdir en í því ástandi taldi M-x-x sig ekki geta tekið við þeim. Innri kassar utan um ósæðarstoðnet megi ekki blotna þar sem þá sé hætta á að innsiglið eða límið sem heldur ósæðarstoðnetunum dauðhreinsuðum eyðileggist og séu þau þá ónothæf þar sem hætta sé á að bakteríur hafi borist í þau. Krefur áfrýjandi stefnda um bætur fyrir tjón sem hann hafi orðið fyrir vegna brota á samningi um pökkun kassanna sem hann beri ábyrgð á. Nemi krafan þeirri fjárhæð sem hann hafi orðið að greiða Medtronics fyrir ósæðarstoðnetin eða 200.000 sænskar krónur 21. apríl 2006 sem jafngilda 2.075.000 íslenskum krónum miðað við gengi þann dag.

Stefndi mómælir því að hafa gert sérstakan samning við áfrýjanda um pökkun umræddra kassa. Í því sambandi telur hann að ekki verði byggt á tölvupósti þjónustustjóra TNT 22. september 2004 til starfsmanns áfrýjanda en hann endurspegli ekki raunveruleg samskipti aðila. Verði talið að komist hafi á samningur um pökkun hafi hann ekki falið annað og meira í sér en að plastfilma yrði sett utan um kassana en þá sé krafa áfrýjanda á hendur honum hvað sem öðru líður fyrnd á grundvelli 46. gr. laga nr. 19/2002 um póstþjónustu. Stefndi ber einnig fyrir sig að á bakhlið fylgibréfs með sendingunni, sem áfrýjandi hafi séð um að láta fylla út, séu staðlaðir skilmálar þar sem stefndi takmarkar ábyrgð sína á tjóni á vörum sem hann flytur við 20 dollara fyrir hvert kíló. Þá hafi áfrýjandi tilgreint verðmæti sendingarinnar á fylgibréfi einungis sem 4000 sænskar krónur. Stefndi byggir ennfremur á því að þótt sett hefði verið plastfilma utan um kassanna hefðu þeir engu að síður skemmst. Í fyrsta lagi þar sem settur hefði verið merkimiði á kassanna í samræmi við venjubundið verklag en upplýst sé í málinu að það hefði ekki fullnægt kröfum Medtronics. Í öðru lagi þar sem einfaldlega hefði þurft að búa miklu betur um kassanna svo þeir kæmust óskemmdir á áfangastað. Af hálfu stefnda var upplýst að hann sé umboðsmaður TNT á Íslandi en fyrirtækið annist hraðflutninga.

II

Málsaðilar deila um hvort komist hafi á samningur um að stefndi tæki að sér að pakka átta kössum fyrir áfrýjanda sem stefndi tók að sér að flytja til Svíþjóðar. Í framburði starfsmanns áfrýjanda, Á-kk-ef H-kk-ef Á-kk-ef, fyrir héraðsdómi 29. ágúst 2007 kom fram að hann hefði haft samband við Ó-x-x E-x-x þjónustustjóra hjá TNT um pökkun kassanna og hafi það verið fyrir milligöngu hans sem þetta var samþykkt. Í gögnum málsins liggur fyrir tölvubréf frá Ó-x-x til Á-kk-ef H-kk-ef 22. september 2004, eða fimm dögum eftir að varan var send, þar sem hann staðfestir að TNT hafi tekið að sér að pakka kössunum inn í plastfilmu enda þótt fyrirtækið taki almennt ekki að sér slíka þjónustu. Upplýsingar um þetta hafi hins vegar ekki borist þeim sem undirbúið hafi flutning á vörum þennan dag. Harmað sé að vörurnar hafi ekki borist á áfangastað í góðu ástandi.

Þar sem stefnda hefur ekki tekist sönnun um að pökkunarsamningurinn, sem TNT hafði gert við áfrýjanda samkvæmt framangreindu tölvubréfi, hafi verið málamyndagerningur verður á því byggt að komist hafi á bindandi samningur um að stefndi tæki að sér að pakka umræddum kössum fyrir flutning þeirra til Svíþjóðar fyrir áfrýjanda.

Ekki er fallist á að fyrningarregla 46. gr. laga nr. 19/2002 um póstþjónustu taki til þessa sérstaka pökkunarsamnings í ljósi eðlis hans og umfangs, enda er gildissvið laganna bundið við póstþjónustu, sem felst í móttöku eða söfnun, flokkun, flutningi og skilum á póstsendingum gegn greiðslu og starfsemi sem þessu tengist, sbr. 1. gr. laganna. Þá er heldur ekki fallist á með stefnda að ábyrgðartakmörkun í stöðluðum skilmálum í fylgibréfi takmarki ábyrgð stefnda enda eiga þeir efni sínu samkvæmt ekki við um pökkun vöru.

Í kössum þeim, sem áfrýjandi óskaði eftir að pakkað yrði inn, voru eins og áður segir afar viðkvæmar dauðhreinsaðar lækningavörur. Í málinu liggja fyrir tölvubréf frá Medtronic þar sem fram kemur að ekki megi skrifa neitt á innri umbúðirnar og að ekki sé hægt að selja vörurnar hafi innri umbúðir orðið fyrir einhverjum skemmdum. Í framburði K-kk-ef Z-kk-ef fyrirsvarsmanns áfrýjanda fyrir héraðsdómi kom fram að ekki hefði eingöngu verið beðið um að vörunum yrði pakkað inn í plast enda væri það ekki alltaf nóg. Varan þyrfti að vera í „karbon pakkningum“. Gegn andmælum stefnda verður ekki talið að áfrýjanda hafi tekist sönnun um að beiðni hans um pökkun hafi falið í sér annað og meira en að kössunum yrði pakkað inn í plastfilmu. Áfrýjanda var ljóst hvaða kröfur hinn sænski viðsemjandi hans gerði til pökkunar vörunnar við flutning milli landa. Pökkunin sem samkvæmt framansögðu er sannað að áfrýjandi hafi óskað eftir við stefnda uppfyllti ekki þessar kröfur. Við þessar aðstæður verður sönnunarbyrði lögð á hann fyrir þeirri staðhæfingu að innri kassar, sem höfðu að geyma ósæðarstoðnet, hefðu komist heilir á leiðarenda í Svíþjóð hefði þeim verið pakkað inn í plastfilmu. Sú sönnun hefur honum ekki tekist og verður hann því að bera ábyrgð á fjártjóni sínu sjálfur.

Þar sem telja verður að veruleg vafaatriði hafi verið í máli þessu, og fyrir liggur að stefndi efndi ekki þann samning um pökkun vörunnar sem að framan er talið sannað að komist hafi á milli aðila, verður hvor aðili látinn bera sinn kostnað af rekstri þess í héraði og fyrir Hæstarétti, sbr. 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Stefndi, Íslandspóstur hf., skal vera sýkn af kröfum áfrýjanda, Inter Medica ehf.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.