623/2011

F var sakfelldur fyrir of hraðan akstur samkvæmt 2. mgr. 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 en þar sem ekki var talin fram komin sönnun um brot hans gegn 2. mgr. 45. gr. laganna um ölvunarakstur, sem ekki yrði vefengd með skynsamlegum rökum, var hann sýknaður af því broti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 17. nóvember 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Ákærði krefst sýknu af því að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis 23. maí 2010. Þá krefst hann þess að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfi fyrir hraðaakstursbrotið umrætt sinn, sem hann hefur játað. Komi til þess að hann verði sakfelldur fyrir ölvunarakstur krefst hann þess að refsing sú sem ákveðin var í héraði verði milduð og komi til fangelsisrefsingar verði hún bundin skilorði. Þá krefst hann „málsvarnarlauna úr ríkissjóði vegna áfrýjunar eftir mati Hæstaréttar.“

Ákærði byggir kröfu sína um sýknu af ákæru um ölvunarakstur á því að mæling sú á öndunarsýni, sem framkvæmd var hjá lögreglunni á Selfossi og lýst er í hinum áfrýjaða dómi, veiti ekki óyggjandi sönnun um að vínandamagn í loftinu sem hann andaði frá sér hafi numið 0,25 milligrömmum í lítra lofts (mg/l) svo sem mælingarniðurstaða hafi sýnt eftir að hafa verið leiðrétt til lækkunar á þann hátt sem venjulegt sé. Vísar hann til þess að líkamshiti manna sé til þess fallinn að hafa áhrif á niðurstöðu mælingar á þann veg að hækkandi líkamshiti sýni hækkandi mælingarniðurstöðu. Hann sé ákærður fyrir ölvun sem hafi mælst í lágmarki þess sem kveðið sé á um í 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, það er 0,25 mg/l, og sé því smávægilegt frávik í líkamshita til þess fallið að hafa áhrif á niðurstöðuna þannig að úrslitum geti ráðið um hvort hún sé innan þeirra marka sem lagareglan kveður á um.

Svo sem fram kemur í forsendum héraðsdóms staðfestu hinir dómkvöddu matsmenn að líkamshiti manna væri til þess fallinn að hafa áhrif á niðurstöðu öndunarmælingar af þeim toga sem um ræðir í málinu. Þannig segir meðal annars í skriflegu svari J-kk-ef K-kk-ef prófessors, að „styrkur etanóls í útöndunarlofti fer hækkandi með hækkandi líkamshita. Lætur nærri að hann hækki um 8,6% fyrir hverja gráðu, sem líkamshitinn hækkar.“ Matsmaðurinn A-kk-nf Ó-kk-nf dósent við Raunvísindastofnun Háskólans kvaðst meðal annars í skýrslu fyrir dómi vera „hissa á því að það væri ekki með í protokollinum að líkamshitinn væri mældur.“

Á eyðublaði sem ákærði undirritaði við töku öndunarsýnisins var meðal annars spurt hvort hann hefði „eðlilegan líkamshita, 37°C“. Merkti hann þar við játandi svar. Í svörum J-kk-ef K-kk-ef fyrir dómi kom meðal annars fram að ekki væri víst að menn fyndu „mikinn mun á sjálfum sér þó þeir séu kannski með 37,6 eða 37,0 ...“ Svar ákærða á eyðublaðinu getur því ekki talist vera óyggjandi staðfesting á líkamshitanum. Gera verður ráð fyrir að regla 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga um vínandamagn í lofti við útöndun sé miðuð við það sem menn telja eðlilegan líkamshita. Mælingarniðurstaða í tilviki ákærða var í neðstu mörkum þess sem fyrrgreind lagaregla kveður á um. Af framansögðu leiðir að smávægilegt frávik í líkamshita hans frá því sem venjulegt telst var til þess fallið að geta haft þau áhrif að mælingarniðurstaðan yrði neðan viðmiðunarmarksins. Við þessar aðstæður verður ekki fallist á að fram sé komin sönnun um brot ákærða gegn 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, svo sem þetta er orðað í 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Verður ákærði því sýknaður af því broti.

Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu á hendur ákærða um brot gegn 2. mgr. 37. gr. umferðarlaga, sem ákærði hefur játað, verður staðfest. Verður ákærða gerð sekt að viðlagðri vararefsingu svo sem í dómsorði greinir.

Samkvæmt þessum úrslitum málsins greiðist allur sakarkostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða eins og þau voru ákveðin í héraði og málsvarnarlaun hans fyrir Hæstarétti sem ákveðast að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, F-kk-nf Ó-kk-nf, greiði 30.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppsögu dóms þessa en sæti ella fangelsi í fjóra daga.

Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talinn sá sakarkostnaður sem kveðið er á um í dómsorði hins áfrýjaða dóms og sakarkostnaður fyrir Hæstarétti, 342.187 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.