477/2005

D var gefið að sök að hafa slegið A í andlitið með glasi með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð fyrir ofan vinstri augabrún, hrufl á vinstra augnloki og grunn sár við nefrót og enni. D játaði sakargiftir og þótti brot hans réttilega fært undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þótti ekki koma til álita að lækka refsingu D með vísan til 3. mgr. 218. gr. a sömu laga þar sem ekki yrði nægilega ráðið af framburði vitna að atlaga hans hefði verið unnin í áflogum eða átökum við A. Þá þótti ekki í ljós leitt að háttsemi A hefði verið með þeim hætti að 1. eða 4. tl. 74. gr. laganna ætti við. Hins vegar þótti nægilega í ljós leitt að A hefði ítrekað áreitt D umrædda nótt og var litið til þess við ákvörðun refsingar hans. Þótti refsing hans hæfilega ákveðin sex mánaða skilorðsbundið fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. nóvember 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að refsing hans verði látin niður falla, til vara að ákvörðun refsingar verði frestað skilorðsbundið en að því frágengnu að refsing verði milduð og skilorðsbundin.

Í málinu er ákærða gefið að sök að hafa aðfaranótt 3. júlí 2004 á skemmtistaðnum Opus í Hafnarstræti í Reykjavík slegið A í andlitið með glasi sem við það hafi brotnað með þeim afleiðingum að hann hlaut 4 cm skurð fyrir ofan vinstri augabrún, hrufl á vinstra augnloki og grunn sár við nefrót og á enni. Í hinum áfrýjaða dómi er brot hans réttilega fært undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Eins og þar kemur fram hefur ákærði játað sakargiftir. Hann hefur hins vegar borið því við að A hafi átt upptökin og vísar í því efni til 3. mgr. 218. gr. a. laganna og 1. og 4. töluliðar 1. mgr. 74. gr. sömu laga. Í fyrsta lagi hafi A ítrekað ýtt við sér á dansgólfi skemmtistaðarins. Í öðru lagi hafi A síðar um kvöldið er þeir voru við barinn ýtt við sér og einnig hafi hann ásamt vinum sínum kýlt sig. Hafi ákærði þá svarað í sömu mynt. Loks kvaðst hann síðar um nóttina hafa átt leið framhjá barnum og hafi A og „einhverjir vinir hans“ byrjað að kýla sig og berja. Kvaðst ákærði þá hafa verið með bjórglas í hendi og slegið A í andlitið. Framburður ákærða um að A hafi reitt hann til reiði með þessum hætti er á sama veg við rannsókn lögreglu og fyrir dómi og fær hann nokkurn stuðning í vætti B, vinar A, og C, vinar ákærða, en báðir voru á skemmtistaðnum þessa nótt. Bar C fyrir dómi að A og félagi hans hafi ítrekað ónáðað ákærða. A hafi ýtt við ákærða á dansgólfinu og verið að „espa til slagsmála“. C kvaðst hins vegar ekki hafa orðið var við handalögmál milli þeirra, en séð A „gera tilraun til að slá D-x-x með hnefa“. Kvaðst vitnið við svo búið hafa dregið ákærða á brott með sér. Ljóst er af framburði C að hann sá ekki aðdraganda þess að ákærði sló A með glasinu. Vitnið B skýrði svo frá hjá lögreglu að A hafi fyrr um nóttina „frekar ... átt upptökin af þessum deilum“ og seinna um nóttina hafi hann séð „einhver slagsmál vera í uppsigi, tveir menn hafi skipst á höggum“. Skyndilega hafi annar þeirra, sem hann skömmu síðar sá að var A, gripið um andlitið og úr því byrjað að blæða, en ákærði hlaupið á brott. Vitnið kvaðst fyrir dómi ekki hafa séð hvor átti upptökin, en fullyrti þá að ekki hafi verið um átök að ræða. Framburður A var nokkuð á reiki. Við rannsókn málsins skýrði hann svo frá að hann hafi verið nýkominn á barinn þegar ákærði sló hann fyrirvaralaust með glasinu. Í yfirheyrslu fyrir dómi bar hann hins vegar að snemma um kvöldið hafi þeir ákærði verið með „einhverjar ýtingar á dansgólfinu“ og sérstaklega spurður um hvort þeim hafi lent saman á barnum bar hann að það gæti verið að hann hafi ýtt við ákærða, en neitaði með öllu að hafa ráðist á eða kýlt hann. Hann neitaði því einnig að þeir hafi lent í handalögmálum.

Fallist er á með héraðsdómi að sú háttsemi ákærða að slá brotaþola í andlitið með glasi hafi verið hættuleg. Er ekkert fram komið í málinu sem réttlættir þann verknað. Ekki verður nægilega ráðið af framburði vitna að atlaga ákærða hafi verið unnin í áflogum eða átökum milli hans og brotaþola. Kemur því ekki til álita að lækka refsingu ákærða með vísan til 3. mgr. 218. gr. a. almennra hegningarlaga. Þá er heldur ekki í ljós leitt að háttsemi A hafi verið með þeim hætti að 1. eða 4. töluliður 74. gr. laganna eiga hér við. Hins vegar er nægilega í ljós leitt með staðföstum framburði ákærða, sem að nokkru fær stoð í framburði vinar hans C, A sjálfs og vinar hans B, að A hafi ítrekað áreitt ákærða umrædda nótt og verður til þess litið við ákvörðun refsingar hans. Ákærði hefur ekki fyrr sætt refsingu svo vitað sé. Er hún hæfilega ákveðin í hinum áfrýjaða dómi, en rétt þykir að fresta fullnustu hennar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, D-x-x H-x-x T-x-x D-x-x S-x-x, sæti fangelsi í 6 mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppsögu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, samtals 172.657 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 149.400 krónur.