486/2003

Forskalað timburhús í eigu A og G reyndist vera svo undirlagt af veggjatítlu að allt tréverk þess taldist ónýtt. Kröfðust A og G skaðabóta eða afsláttar úr hendi þeirra sem selt höfðu þeim húsið. Ósannað var talið að fyrri eigendur hafi vitað um tilvist skordýranna í húsinu við sölu þess og ekki varð séð að seljendur hafi ábyrgst sérstaklega eitthvað í þessa veru. Skaðabótakröfunni var því hafnað. Þá urðu A og G að bera halla af skorti á sönnun um að húsið hafi verið haldið slíkum annmarka við sölu þess að veitt hefði þeim rétt til þess að krefjast afsláttar af kaupverði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 19. desember 2003. Þau krefjast þess að stefndu verði dæmd til að greiða sér 17.548.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 6. janúar 2003 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjenda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Eins og fram kemur í héraðsdómi keyptu áfrýjendur fasteignina að Holtsgötu 10 Reykjavík með kaupsamningi 23. júní 1992. Húsið er forskalað timburhús frá 1904 og mun nú vera svo undirlagt af veggjatítlu að allt tréverk þess telst ónýtt. Í hinum áfrýjaða dómi er rakinn meginhluti umfjöllunar dómkvaddra matsmanna um hegðun, þroskaferil og útbreiðslu þessara skordýra og sú niðurstaða þeirra að líklegast sé að þau hafi að einhverju marki verið komin í timbur hússins á þeim tíma er áfrýjendur festu kaup á því. Af matsgerð og fylgigögnum með henni verður sú ályktun dregin að nægilega sé í ljós leitt að skordýrin hafi verið komin í við hússins við sölu þess 1992. Fram kemur í stefnu í héraði að áfrýjendum sjálfum bauð ekki í grun að skordýrin væru í timbri hússins, þrátt fyrir að annar áfrýjenda kveðist hafa séð ummerki þeirra í gluggapóstum í stofu hússins „u.þ.b. tveimur árum“ áður en málið var höfðað og „nokkru síðar“ athugað málið nánar og við frekari athugun tekið eftir að götum í gluggapóstum „virtist fjölga á milli ára“. Eftir að áfrýjendur munu hafa tekið ákvörðun um að selja húsið kölluðu þau til meindýraeyði í nóvember eða desember 2001, sem að þeirra sögn tilkynnti þeim eftir lauslega skoðun að ekki væri víst að skordýrin hefðu dreift sér víðar en um gluggakarma hússins. Reyndu þau án árangurs að selja húsið og veittu þeim sem það skoðuðu upplýsingar um skordýr þessi þannig að óvíst væri um umfang þeirra. Það var hins vegar ekki fyrr en við síðari skoðun sérfróðs manns að í ljós kom hvernig var. Þegar litið er til framanritaðs og þess hve langt er síðan áfrýjendur keyptu húsið er ósannað að fyrri eigendur hafi vitað um tilvist skordýranna í húsinu við sölu þess. Þá verður af framlögðum gögnum um sölu hússins ekki dregin sú ályktun að seljendur hafi ábyrgst sérstaklega eitthvað í þessa veru. Samkvæmt framanrituðu verður ekki talið að stefndu beri skaðabótaábyrgð gagnvart áfrýjendum vegna sölu hússins samkvæmt meginreglu 2. mgr. 42. gr. þágildandi laga nr. 39/1922 um lausafjárkaup.

Eins og að framan greinir verður að miða við að skordýrin hafi verið komin í við hússins við sölu þess 1992. Hins vegar verður af gögnum málsins ekki dregin ályktun um útbreiðslu þeirra á þeim tíma, hvaða tjóni þau hafi þá verið búin að valda, hvað gera hefði mátt á því stigi til að útrýma þeim, hver kostnaður af því hefði getað orðið og hvort eða hvers konar viðhald á tæplega 100 ára gömlu húsi hefði dugað til að koma í veg fyrir útbreiðslu skordýranna. Verða áfrýjendur samkvæmt þessu að bera halla af skorti á sönnun um að húsið hafi verið haldið slíkum annmarka við sölu þess að veitt hefði þeim rétt til þess að krefjast afsláttar af kaupverði samkvæmt meginreglu 1. mgr. 42. gr. þágildandi laga nr. 39/1922. Samkvæmt því verður að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms.

Rétt er að aðilarnir beri hver um sig kostnað af rekstri málsins fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.