arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
336/2013

Dómur héraðsdóms í máli ákæruvaldsins gegn X var ómerktur af Hæstarétti vegna tiltekinna ágalla á meðferð málsins. Þegar það var aftur tekið fyrir í héraði krafðist X þess að þeir dómarar sem dæmt höfðu í málinu vikju sæti. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem kröfu X var hafnað. Vísað var til þess að héraðsdómararnir væru ekki bundnir af fyrri úrlausn sinni í málinu. Þá hefði X ekki bent á önnur atvik eða aðstæður sem gætu verið til þess fallnar að draga óhlutdrægni dómaranna með réttu í efa, sbr. g. lið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. maí 2013 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari og meðdómsmennirnir E-kvk-nf L-kvk-nf A-kvk-nf og G-kvk-nf K-kvk-nf vikju sæti í máli sóknaraðila gegn varnaraðila. Um kæruheimild er vísað til a. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði er það meginregla sakamálaréttarfars að héraðsdómari getur leyst efnislega úr máli þótt dómur, sem hann hefur kveðið upp í því, hafi verið ómerktur af æðra dómi, enda er hann ekki bundinn af fyrri úrlausn sinni í málinu. Samkvæmt því verður ekki talið að ákvæði g. liðar 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008 standi almennt í vegi fyrir því að héraðsdómari leysi að nýju úr máli þegar þannig háttar til. Undantekning er gerð frá fyrrgreindri meginreglu í 3. mgr. 208. gr. laganna, en þar er svo fyrir mælt að hafi héraðsdómur verið ómerktur fyrir þá sök, að niðurstaða dómara um sönnunargildi munnlegs framburðar kunni að vera röng svo að einhverju skipti um úrslit máls, megi þeir dómarar, sem skipa dóm í málinu við nýja meðferð þess í héraði, ekki vera hinir sömu og áður fóru með það. Hafi héraðsdómur verið ómerktur af öðrum ástæðum er á hinn bóginn ekkert því til fyrirstöðu að sömu dómarar leggi dóm á málið að nýju, sbr. dóm Hæstaréttar 4. júlí 2012 í máli nr. 466/2012.

Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
340/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum A og B um að ógiltur yrði úrskurður barnaverndarnefndar um vistun barns þeirra utan heimilis. Kærunni var vísað frá Hæstarétti þar sem hún uppfyllti ekki skilyrði c. liðar 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2013 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. maí 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðilans A um að ógiltur yrði úrskurður varnaraðila um vistun sonar beggja sóknaraðila á vegum varnaraðila í allt að tvo mánuði. Þá var hafnað kröfu beggja sóknaraðila um að framkvæmd úrskurðar varnaraðila yrði frestað meðan málið væri til meðferðar fyrir dómi en fallist á kröfu varnaraðila um að sonur sóknaraðila yrði vistaður á fósturheimili frá 5. maí 2013 til 6. september sama ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi að því er varðar kröfu varnaraðila um að sonur sóknaraðila verði vistaður á fósturheimili á vegum varnaraðila til 6. september 2013 og að varnaraðila verði gert að afhenda sóknaraðilum drenginn þegar í stað. Þá er krafist „málskostnaðar úr ríkissjóði, eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.“

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Í sameiginlegri kæru sóknaraðila, sem rituð var af tveimur héraðsdómslögmönnum, var því lýst yfir að kærður væri úrskurður héraðsdóms í málinu og tiltekið heiti þess og ályktarorð úrskurðarins. Í framhaldinu var tilgreind kæruheimild en að öðru leyti er meginmál skjalsins svohljóðandi: „Fyrir Hæstarétti gera sóknaraðilar þá kröfu að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi að því er varðar kröfu varnaraðila, um vistun drengsins á fósturheimili á vegum varnaraðila til 6. september 2013 og að varnaraðila verði gert að afhenda sóknaraðilum drenginn þegar í stað. Sóknaraðilar munu senda Hæstarétti sameiginlega greinargerð sína þegar tilkynning hefur borist um að gögn málsins hafi verið send réttinum.“ Samkvæmt c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem gildir um meðferð þessa máls, sbr. 1. mgr. 64. gr. laga nr. 80/2002, skal í kæru meðal annars greina ástæður, sem hún er reist á. Þessa gættu sóknaraðilar í engu, en úr þeim annmarka verður ekki bætt þótt málsástæðum þeirra hafi verið gerð skil í greinargerð hér fyrir dómi. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A og B, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns þeirra, 100.000 krónur.
341/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli T og M á hendur Í var vísað frá dómi. T og M höfðu aðallega krafist þess að viðurkennt yrði að Í væri óheimilt að krefjast greiðslu á nokkrum hluta heildarlántökukostnaðar í merkingu tiltekins lagaákvæðis af tilteknu húsnæðisláni Í til T og M. Til vara kröfðust þau viðurkenningar þess að Í hefði verið óheimilt að krefjast greiðslu á nokkrum hluta heildarlántökukostnaðar vegna sama láns sem fælist í verðbótum af láninu á grundvelli vísitölu neysluverðs. Í dómi Hæstaréttar kom fram að kröfugerð T og M fæli í sér að dómstólar skýrðu tilgreind ákvæði laga án þess að það tengdist úrlausn um ákveðið sakarefni. Bryti hún því í bága við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 14. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. apríl 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar. Til vara er þess krafist að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verði látinn niður falla.

Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að viðurkennt verði með dómi ,,að stefnda sé ekki og hafi ekki verið heimilt að krefjast greiðslu á neinum hluta heildarlántökukostnaðar í merkingu 1. mgr. 7. gr. laga nr. 121/ 1994, um neytendalán, af húsnæðisláni stefnda til stefnenda nr. 1004-74-78830, samkvæmt fasteignaveðbréfi útgefnu 11. febrúar 2003.“ Til vara krefjast þau þess ,,að viðurkennt verði að stefnda sé ekki og hafi ekki verið heimilt að krefjast greiðslu neins þess hluta heildarlántökukostnaðar vegna fyrrgreinds húsnæðisláns ... sem felist í verðbótum af láninu á grundvelli vísitölu neysluverðs, er Hagstofa Íslands reikni út samkvæmt lögum um þá vísitölu.“

Kröfugerð sóknaraðila felur í sér að dómstólar skýri tilgreind ákvæði laga, þar á meðal ákvæði laga nr. 121/1994, án þess að það tengist úrlausn um ákveðið sakarefni. Hún brýtur því í bága við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Eftir þessum málsúrslitum verða sóknaraðilar dæmdir til að greiða varnaraðila málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, T-kk-nf M-kk-nf og H-kvk-nf M-kvk-nf G-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðila, Íbúðalánasjóði, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
342/2013

Kærður var úrskurður Félagsdóms þar sem hafnað var kröfu S um að máli A á hendur sér yrði vísað frá dómstólnum. A hafði höfðað málið fyrir hönd aðildarfélaga sinna gegn S vegna L og krafist þess meðal annars að viðurkennt yrði að sú aðgerð að beina því til útgerðarmanna að halda skipum sínum ekki til veiða eftir sjómannadag árið 2012 og beina þeim þess í stað til Reykjavíkurhafnar til að mótmæla fyrirhugaðri lagasetningu hefði brotið gegn lögum nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur. S krafðist þess að málinu yrði vísað frá því krafa A fæli í sér að leitað væri lögfræðilegrar álitsgerðar dómstóla. Talið var að sakarefni málsins félli skýrt og ótvírætt undir verkefni Félagsdóms. Var frávísunarkröfunni því hafnað, enda þóttu aðildarreglur ekki standa því í vegi að málið fengi efnismeðferð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. maí 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Félagsdóms 6. maí 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að máli varnaraðila á hendur honum yrði vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. tölulið 67. gr. laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur með síðari breytingum. Sóknaraðili krefst þess að málinu verði vísað frá Félagsdómi. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Félagsdómi og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Samtök atvinnulífsins vegna Landssambands íslenskra útvegsmanna, greiði varnaraðila, Alþýðusambandi Íslands fyrir hönd aðildarfélaga þess, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
348/2013

T höfðaði mál gegn bankanum L hf. og krafðist greiðslu fjárhæðar sem T taldi sig hafa ofgreitt forvera bankans vegna skuldabréfs er hafði að geyma ákvæði um bindingu höfuðstóls við gengi erlendra gjaldmiðla og taldist ólögmætt samkvæmt lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. T gerði skuldabréfið upp gagnvart forvera L hf. meðal annars með því að taka yfirdráttarlán en síðar ráðstafaði Fjármálaeftirlitið kröfuréttindum forvera L hf. vegna yfirdráttarlánsins til L hf. Ekki var fallist á með T að réttindum og skyldum forvera L hf. samkvæmt skuldabréfinu hefði verið ráðstafað til L hf. með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins, enda hafði lögskiptum vegna skuldabréfsins þá verið lokið. Þá var hvorki talið að skyldur forvera L hf. til að endurgreiða ofgreiðslur vegna lána hefðu verið fluttar yfir til L hf. með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins né að þær hefðu sérstaklega verið framseldar til bankans. Á hinn bóginn þótti ósanngjarnt að bera yfirdráttarlánið fyrir sig að því marki sem það var of hátt vegna hinnar ólögmætu gengistryggingar og var samkomulagi um yfirdráttarlánið því vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var talið að samkvæmt almennum reglum um aðilaskipti að kröfuréttindum öðlaðist L hf. ekki rýmri rétt á hendur T með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins en forveri hans hefði notið. Því hefði T haldið öllum mótbárum gegn kröfunni. Var fallist á kröfu T er nam mismun fjárhæðarinnar sem hann greiddi forvera L hf. og stöðu lánsins á þeim degi miðað við að það hefði borið vexti samkvæmt 4. gr., sbr. 3. gr. laga nr. 38/2001.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. maí 2013. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi var ekki ágreiningur í héraði um dráttarvaxtakröfu stefnda. Andmæli áfrýjanda sem fram komu hér fyrir dómi við upphafstíma dráttarvaxta eru því of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Eins og nánar er rakið í héraðsdómi urðu aðilaskipti að kröfu á hendur stefnda vegna yfirdráttarláns hans hjá Landsbanka Íslands hf., forvera áfrýjanda, með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 9. október 2008. Var sú ráðstöfun reist á 100. gr. a. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008. Samkvæmt almennum reglum um aðilaskipti að kröfuréttindum öðlaðist áfrýjandi ekki rýmri rétt á hendur stefnda með þeirri ráðstöfun en forveri hans naut. Þannig hélt stefndi öllum mótbárum gegn kröfunni. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Landsbankinn hf., greiði stefnda, T-kk-þgf J-kk-þgf, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
349/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A ehf. um að F ehf. yrði borið út úr fasteign með beinni aðfarargerð. F ehf. hafði fengið A ehf. til að reisa fasteignina en ágreiningur var milli aðila um uppgjör vegna framkvæmdarinnar. Af hálfu A ehf. var því haldið fram að F ehf. hefði flutt inn í fasteignina áður en hún hafði verið afhent. Með hliðsjón af gögnum málsins, ákvæðum ÍST 30 og því að vitnaskýrslur gætu skipt miklu máli um sönnun hvað varðaði ágreining aðila um afhendingu hússins, var talið varhugavert að umbeðin gerð næði fram að ganga. Var kröfu A ehf. því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. maí 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðili yrði borinn út úr fasteigninni að Sunnakri 1 í Garðabæ með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á framangreinda kröfu sína auk málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Atafl ehf., greiði varnaraðila, Fjárstreymi ehf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
34/2013

A hf., höfðaði mál gegn I og krafðist efnda á skuldbindingu samkvæmt lánssamningi frá 4. janúar 2006 milli K hf. og I. Í samningnum kom fram að lánið væri veitt til hlutafjárkaupa. Á hinn bóginn var óumdeilt að lánsfjárhæðin var ekki notuð til kaupa á hlutum í bankanum heldur var hún lögð inn á tvo reikninga í eigu I. Af þessari ástæðu byggði A hf. á því að samþykkt stjórnar K hf. frá 25. september 2008, þar sem forstjóra bankans var veitt heimild til að fella niður persónulega ábyrgð á lánum starfsmanna til hlutabréfakaupa í bankanum, tæki ekki til lánveitingarinnar. Héraðsdómur féllst á kröfu A hf. um greiðsluskyldu I samkvæmt lánssamningnum. Taldi dómurinn hvorki vera unnt að fallast á að samþykkt stjórnar K hf. né yfirlýsing forstjóra bankans á grundvelli hennar hafi breytt efni samningsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. janúar 2013. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, I-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnda, Arion banka hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
350/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta nálgunarbanni var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar 22. maí 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 21. maí 2013 þar sem staðfest var ákvörðun „lögreglustjórans á Snæfellsnesi“ um að banna varnaraðila að nálgast A eða setja sig í samband við hana með nokkrum hætti, þar með talið í gegnum síma-, bréfa- og rafpóstsamskipti, frá 24. apríl 2013 og meðan tiltekið mál er til rannsóknar hjá lögreglu og eftir atvikum til meðferðar hjá ákæruvaldi og dómstólum, þó eigi lengur en í sex mánuði. Þá var sóknaraðila bannað að koma nær heimili A að [...] og vernduðum vinnustað hennar að [...] í sama bæjarfélagi en 50 metra frá miðju hvors húss um sig. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili, sbr. 1. gr. laga nr. 39/2012. Varnaraðili krefst þess að ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og „málskostnaðar“.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, J-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
355/2012

Að undangenginni rannsókn S á kvörtun frá A, um að L hf. beitti sértækum verðlagningaraðferðum í lyfjaverslun á Akranesi með það að markmiði að hindra að A næði fótfestu á markaði, tók S ákvörðun þar sem L hf. var gerð sekt með vísan til þess að félagið hefði brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 á tilteknu tímabili. Með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála var staðfest sú niðurstaða S að L hf. hefði með nánar tilteknum aðgerðum sínum brotið gegn 11. gr. laganna, en sektarfjárhæð lækkuð. L hf. höfðaði mál gegn S og krafðist þess aðallega að úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála yrði felldur úr gildi, en til vara að fellt yrði úr gildi ákvæði úrskurðarins um sekt eða fjárhæð hennar lækkuð. Í héraðsdómi, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var fallist á það mat áfrýjunarnefndar samkeppnismála, að L hf. hefði verið í markaðsráðandi stöðu í lyfjaverslun á Akranesi á þeim tíma sem um ræddi. Að virtum þeim aðgerðum sem L hf. hefði gripið til í starfsemi sinni vísaði héraðsdómur því á bug að aðgerðirnar hefðu verið varnaraðgerðir gegn yfirvofandi samkeppni, sem fyrirtæki í markaðsráðandi stöðu hefði verið heimilt að grípa til, og féllst á að L hf. hefði brotið gegn 11. gr. laga nr. 44/2005. Þá hafnaði héraðsdómur því að brotið hefði verið gegn reglum stjórnsýsluréttar við meðferð samkeppnismálsins svo ógildingu varðaði. Var S því sýknað af kröfu L hf. um ógildingu úrskurðar áfrýjunarnefndar samkeppnismála, svo og af kröfum L hf. um að sekt yrði felld niður eða lækkuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. maí 2012. Hann krefst þess aðallega að felldur verði úr gildi úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála 11. júní 2010 í máli nr. 5/2010. Til vara krefst hann þess að fellt verði úr gildi ákvæði úrskurðarins um að sér beri að greiða sekt að fjárhæð 100.000.000 krónur, en ella verði hún lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um sýknu stefnda, Samkeppniseftirlitsins, af þeim kröfum áfrýjanda, Lyfja og heilsu hf., sem ekki var þar vísað frá dómi.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað er staðfest.

Áfrýjandi greiði stefnda 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
359/2012

G var auk fíkniefnalagabrots sakfelldur fyrir þjófnað og umferðarlagabrot með því að hafa, í félagi með öðrum, farið í heimildaleysi á bifreið inn í bifreiðakjallara og stolið þaðan verkfærum, en G var ófær um að stjórna bifreiðinni vegna áhrifa ávana- og fíkniefna. Með brotunum rauf G skilorð samkvæmt fyrri dómi. Með vísan til 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 2 ár og 3 mánuði. Var G að auki sviptur ökuréttindum í 2 ár og honum gert að sæta upptöku á fíkniefnum og fjármunum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. maí 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um annað en refsingu ákærða, sem verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing hans verði milduð. Í báðum tilvikum krefst hann þess að hafnað verði kröfu um upptöku á 418.000 krónum.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verða staðfestar niðurstöður hans um sakfellingu ákærða, refsingu, upptöku og sviptingu ökuréttar, svo og um sakarkostnað. Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi var refsing ákærða ákveðin meðal annars með tilliti til þess að hann hafi með þeirri háttsemi, sem hann er sakfelldur fyrir, rofið skilorð samkvæmt dómi Hæstaréttar 2. október 2008 í máli nr. 53/2008. Í þeim dómi var ákveðið að kæmi til fullnustu refsingarinnar, sem ákærða var þar gerð, skyldi dragast frá henni gæsluvarðhald, sem hann sætti 16. til 22. desember 2005. Að teknu tilliti til þess verður héraðsdómur staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Ákærða verður gert að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur er óraskaður að öðru leyti en því að frá refsingu ákærða, G-kk-ef S-kk-ef, dregst gæsluvarðhald, sem hann sætti 16. til 22. desember 2005.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 401.070 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.