287/2011

Þ krafði A og V hf. um bætur vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann var að losa rúllugreip aftan úr dráttarvél í eigu A. Hæstiréttur sýknaði A og V hf. með vísan til þess að þar sem Þ hefði talist ökumaður dráttarvélarinnar umrætt sinn gæti hann ekki reist kröfu sína á 88. gr. umferðarlaga. Þá hefði varakrafa Þ um bætur úr slysatryggingu ökumanns verið fyrnd þegar málið var höfðað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 10. maí 2011. Þeir krefjast aðallega sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að kröfur stefnda verði lækkaðar og málskostnaður felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi slasaðist stefndi 13. júlí 1998, þá 13 ára gamall, þegar hann var að losa svonefnda rúllugreip aftan úr dráttarvél í eigu áfrýjandans A-kk-ef G-kk-ef. Var vélin með lögskyldar vátryggingar samkvæmt XIII. kafla umferðarlaga nr. 50/1987 hjá áfrýjandanum Vátryggingafélagi Íslands hf. Í málinu krefst stefndi aðallega skaðabóta með vísan til 88. gr., sbr. 90. gr., umferðarlaga en til vara bóta úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. sömu laga.

Samkvæmt gögnum málsins er vafalaust að stefndi stjórnaði dráttarvélinni sjálfur þegar slysið varð. Telst hann því hafa verið ökumaður hennar í skilningi 88. gr. umferðarlaga. Þegar af þessari ástæðu getur stefndi ekki reist kröfu sína á hendur áfrýjendum á þessu ákvæði laganna.

Stefndi höfðaði mál á hendur áfrýjendum 11. júlí 2008, en þá var tíu ára fyrningarfrestur samkvæmt 99. gr. umferðarlaga ekki liðinn. Það mál var fellt niður að ósk stefnda 30. mars 2010. Krafa stefnda í þessu fyrra dómsmáli var einungis reist á þeim sama grundvelli og lýst er að framan um aðalkröfu hans í þessu máli. Hún var hins vegar ekki reist á því að hann ætti bótarétt úr slysatryggingu ökumanns svo sem hann nú reisir varakröfu sína á. Stefndi heldur því fram að hann hafi með fyrri málsókn rofið fyrningu á varakröfu sinni. Byggir hann þetta aðallega á því að um sömu kröfu sé að ræða og þar var höfð uppi, en til vara á því að fyrri málsóknin geti talist tilkynning til áfrýjenda samkvæmt 14. gr. þágildandi laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda. Á þetta er ekki unnt að fallast. Varakrafa stefnda er krafa um greiðslu úr slysatryggingu sem eiganda ökutækis er lögskylt að kaupa. Sú krafa er reist á öðrum lagagrundvelli en skaðabótakrafa sem byggð er á hinni víðtæku reglu um skaðabótaábyrgð sem kveðið er á um í 88. gr. laganna. Fyrri málsókn stefnda rauf því ekki fyrningu varakröfu hans. Þá eru ekki efni til að fallast á með honum að fyrri málsóknin geti talist tilkynning til áfrýjenda sem jafnað verði til tilkynningar samkvæmt 14. gr. laga nr. 14/1905. Var varakrafa stefnda því fyrnd þegar mál þetta var höfðað. Þegar af þeirri ástæðu verður heldur ekki fallist á hana.

Samkvæmt framansögðu verða stefndu sýknaðir af kröfum stefnda í málinu en rétt þykir að málskostnaður í héraði og Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Áfrýjendur, A-kk-nf G-kk-nf og Vátryggingafélag Íslands hf., eru sýknir af kröfum stefnda, Þ-kk-ef G-kk-ef.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.