arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
469/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stæði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. júlí 2015 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 22. júlí 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um að varnaraðila verði gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
470/2015

B krafðist þess í málinu að nánar tilgreind skjöl vegna fasteignarinnar S yrðu færð aftur í þinglýsingabók og að önnur tilgreind skjöl yrðu þaðan afnumin. Kröfu B um að tilgreind skjöl yrðu færð aftur í þinglýsingabók var vísað frá dómi þar sem krafan þótti komin fram að liðnum þeim fjögurra vikna fresti sem mælt er fyrir um í 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Þá var kröfu B um að afmá hin skjölin úr þinglýsingabók hafnað. Talið var að stofnskjal um fasteignina S hefði hvorki uppfyllt ákvæði 14. gr. laga nr. 6/2001 né skilyrði 2. mgr. 20. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Hefði þinglýsingarstjóra því verið rétt að bæta úr þeim þinglýsingarmistökum með þeim hætti sem hann gerði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem barst héraðsdómi 13. júlí 2015 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. júní 2015, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að lagt yrði fyrir sýslumanninn á Suðurnesjum að leiðrétta þinglýsingabók þannig að nánar tilgreind skjöl yrðu færð aftur í þinglýsingabók og hafnað kröfu hans um að önnur tilgreind skjöl yrðu þaðan afmáð. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreindar kröfur hans verði teknar til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Eftir úrslitum málsins verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, B-kk-nf K-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
47/2015

Aðilar deildu um skuldbindingargildi verðtryggingarákvæðis í tilteknum lánssamningi. Í kjölfar þess að aflað var ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins í málinu lagði S fram beiðni um að dómkvaddur yrði matsmaður til að svara ellefu spurningum til að skýra með nánari hætti eðli, inntak og framkvæmd útreikninga vísitölu neysluverðs og verðtryggðra lána og þeim stjórnvalds- og eftir atvikum vinnureglum sem tíðkaðar væru hér á landi. Var beiðni S hafnað þar sem matsspurningarnar þóttu ýmist tilgangslausar til sönnunar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, í þeim fælust úrlausnaratriði sem ekki krefðust sérfræðilegs álits eða mats á staðreyndum, sbr. 1. mgr. 60. gr. laganna, þær reyndu á lagaleg atriði sem heyrðu undir dómstóla, sbr. 2. mgr. 60. gr. þeirra eða ekki hefði verið gerð viðhlítandi grein fyrir þýðingu þeirra fyrir sakarefni málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. janúar 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. desember 2014, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að umbeðin dómkvaðning fari fram. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði lagði sóknaraðili fram beiðni um dómkvaðningu matsmanns í máli sínu á hendur varnaraðila í framhaldi af ráðgefandi áliti EFTA-dómstólsins 24. nóvember 2014 í máli E-27/13, sem héraðsdómur aflaði að frumkvæði sóknaraðila. Matsspurningarnar, sem orðrétt eru teknar upp í hinum kærða úrskurði, eru í ellefu liðum og greinast sumar þeirra í fleiri undirliði. Þau atriði, sem sóknaraðili óskar svara við í þriðju og fjórðu matsspurningunni, er unnt að upplýsa með öðrum og nærtækari úrræðum og er fyrirhugað mat að þessu leyti tilgangslaust til sönnunar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Fyrsti liður fimmtu matsspurningarinnar er óljós og með öllu skortir á að sóknaraðili hafi gert viðhlítandi grein fyrir þýðingu hans fyrir sakarefni málsins. Spurningin er því tilgangslaus til sönnunar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Annar liður áttundu matsspurningar og fyrri liður þeirrar tíundu eru því marki brenndir að um er að ræða úrlausnaratriði sem ekki krefjast sérfræðilegs álits eða mats á staðreyndum, sbr. 1. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991. Það sama á við um fjórða lið fimmtu matsspurningar og einnig níundu og tíundu matsspurningu. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf J-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
480/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að bifreið yrði tekin úr vörslum A og fengin honum með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. júní 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að bifreiðin JE 183 af gerðinni Peugeot 107 yrði tekin úr vörslum varnaraðila og fengin sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreind krafa sín verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ekki verður ráðið af gögnum málsins að sóknaraðili hafi sent varnaraðila greiðsluáskoranir eða áskoranir um afhendingu bifreiðarinnar JE 183 líkt og sóknaraðili heldur fram. Þá telur varnaraðili sig hafa greitt meira samkvæmt samningnum en henni var skylt. Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði verður ekki með glöggum hætti séð að varnaraðili hafi verið í slíkum vanskilum við sóknaraðila að honum hafi verið heimilt 13. maí 2014 að rifta umræddum samningi eftir skilmálum hans. Hefur sóknaraðili því ekki nægilega sýnt fram á að skilyrði 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 séu fyrir hendi til að hin umbeðna aðfarargerð fari fram. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila 350.000 krónur í kærumálskostnað.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Landsbankinn hf., greiði varnaraðila, Ö-kvk-þgf K-kvk-þgf G-kvk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
481/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um að tiltekin bifreið yrði tekin úr vörslum B og fengin honum með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. júní 2015 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að bifreiðin TY 423 af gerðinni Dodge Magnum yrði tekin úr vörslum sóknaraðila og fengin sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvikum er lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram viðurkenndi sóknaraðili í greinargerð sinni í héraði að hann skuldaði varnaraðila 3.214.290 krónur vegna þess kaupleigusamnings sem mál þetta snýst um. Miðaðist sú skuldastaða við 13. apríl 2015 og hafði þá ekki verið greitt af samningnum í tæp fimm ár. Vegna þessara verulegu vanskila af hálfu sóknaraðila var varnaraðila heimilt að rifta samningnum samkvæmt 1. tölulið 15. gr. hans og krefjast þess að fyrrgreind bifreið yrði afhent sér á grundvelli 16. gr. hans. Þegar af þessari ástæðu er óþarft að taka afstöðu til þess hvort útreikningur varnaraðila á skuld sóknaraðila fái staðist, svo og til þeirra málsástæðna þess síðarnefnda að sá fyrrnefndi hafi ekki farið eftir ákvæðum til bráðabirgða XI. og XV. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 2. gr. laga nr. 151/2010, í skiptum sínum við sóknaraðila og aðra þá sem aðild áttu að samningnum. Samkvæmt þessu er fullnægt skilyrðum 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, B-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
482/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. júlí 2015 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 24. júlí 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um gæsluvarðhald varnaraðila. Með vísan til 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008 er fallist á með sóknaraðila að uppfyllt séu skilyrði til að varnaraðili sæti einangrun samkvæmt b. lið 1. mgr. 99. gr. laganna meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
483/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að honum yrði heimilað að leiða fyrir dóm fimm tilgreind vitni og leggja fram yfirlýsingu eins vitnisins. Málinu var vísað frá Hæstarétti, enda hafði kæra borist héraðsdómi eftir að frestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 10. júlí 2015 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að leiða fyrir dóm fimm tilgreind vitni. Þá var hafnað kröfu hans um að honum yrði heimilt að leggja fram yfirlýsingu eins vitnisins. Kæruheimild er í n. og p. liðum 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að áðurgreindar kröfur hans verði teknar til greina.

Sóknaraðili krefst aðallega frávísunar málsins frá Hæstarétti en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt endurriti úr þingbók Héraðsdóms Vestfjarða sótti hvorki þing varnaraðili né verjandi hans við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar 10. júlí 2015, en þinghaldinu lauk klukkan 10.07. Fyrir þinghaldið hafði héraðsdómari boðað verjandann til þinghaldsins, en hann svaraði því erindi með tölvubréfi 9. sama mánaðar þar sem fram kom að hann myndi ekki mæta og reiknaði ekki með að varnaraðili mætti heldur. Fór verjandinn þess á leit við dóminn að honum yrði sendur úrskurðurinn með tölvupósti og það gerði héraðsdómari sama dag og úrskurðurinn gekk. Kæra varnaraðila barst síðan héraðsdómi með tölvupósti 13. júlí 2015 klukkan 17.00.

Samkvæmt upphafsmálslið 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 er kærufrestur þrír sólarhringar og byrjar hann að líða frá því aðili fékk vitneskju um úrskurðinn. Þessi frestur byrjaði að líða þegar við uppkvaðningu úrskurðarins þar sem verjandi varnaraðila hafði verið boðaður til þinghaldsins og tilkynnt að úrskurður yrði þá upp kveðinn. Kærufrestur var því liðinn þegar kæran barst héraðsdómi. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
487/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili í fimm mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 15. júlí 2015 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 8. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nálgunarbanni, eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinum kærða úrskurði verði breytt á þann veg að fyrrgreind ákvörðun sín verði staðfest að því leyti að varnaraðili sæti nálgunarbanni í sex mánuði, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Sóknaraðili kærði úrskurð héraðsdóms ekki fyrr sitt leyti fyrr en 22. júlí 2015. Var þá liðinn lögbundinn kærufrestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og kemur því aðalkrafa sóknaraðila ekki til álita hér fyrir dómi.

Fram er komið í málinu að varnaraðili var fluttur út af heimili því er hann hélt með eiginkonu sinni og börnum þegar hinn kærði úrskurður var upp kveðinn. Að þessu gættu verður staðfest niðurstaða úrskurðarins um að uppfyllt séu skilyrði a. liðar 4. gr. laga nr. 85/2011 til að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 2. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
488/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júlí 2015 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 20. ágúst 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að vægari úrræðum verði beitt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa gerst sekur um brot sem fangelsisrefsing er lögð við. Rannsókn málsins er á frumstigi og af því sem fram er komið má ætla að varnaraðili, sem hefur ekki tengsl við landið og hefur gefið misvísandi upplýsingar um persónuhagi sína, muni reyna að hafa áhrif á vitni eða koma sér undan málsókn. Eru því uppfyllt skilyrði gæsluvarðhalds á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Af þeim sökum verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
48/2015

M var sakfelldur fyrir kynferðisbrot samkvæmt 199. og 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa farið óboðinn inn í svefnherbergi þar sem A lá sofandi, lagst upp í rúm til hennar og strokið henni ítrekað um utan- og innanverð læri og rass utan klæða og fróað sér á meðan. Var refsing M ákveðin fangelsi í sex mánuði sem bundið var skilorði, auk þess sem honum var gert að greiða A 250.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 19. desember 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða en refsing hans þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur, til vara að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, en að því frágengnu að refsing verði milduð. Einnig krefst ákærði þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hún verði lækkuð.

A krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 2.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði, en til vara að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, M-kk-nf M-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 724.549 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, G-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur.
490/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu ÍLS um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um að afmá af fasteign Ó veðkröfu ÍLS umfram tiltekið matsverð fasteignarinnar. Í úrskurði héraðsdóms var talið að sýslumaður hefði rannsakað málið og aðstæður Ó nægilega og lagt mat á það, með tilliti til fram kominna upplýsinga, að Ó væri um fyrirséða framtíð ófær um að standa í fullum skilum með greiðslu skulda sem tryggðar væru með veði í þeirri fasteign sem greiðsluaðlögunin tæki til og að önnur greiðsluerfiðleikaúrræði væru ekki tæk. Þá var talið að skilyrðum 12. gr. laga nr. 50/2009 væri fullnægt til að veðréttindi yrðu afmáð af fasteign Ó. Hæstiréttur féllst á það með héraðsdómi að fullnægt væri skilyrðum 12. gr. laga nr. 50/2009, sbr. a. lið 1. mgr. 21. gr. laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga, til að veðréttindi yrðu afmáð af fasteigninni. Þá var enginn sá annmarki talinn vera á ákvörðun sýslumanns sem valdið gæti því að hún yrði felld úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júlí 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. júlí 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 26. nóvember 2014 um að afmá af fasteign varnaraðilans Ó-kk-ef G-kk-ef J-kk-ef að Asparfelli 8 í Reykjavík veðkröfu sóknaraðila umfram tiltekið matsverð fasteignarinnar. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Ó-kk-nf G-kk-nf J-kk-nf krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Íslandsbanki hf. hefur ekki látið málið til sín taka.

Fallist er á það með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum 12. gr. laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði, sbr. a. lið 1. mgr. 21. gr. laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga, til að veðréttindi verði afmáð af fasteign varnaraðilans Ó-kk-ef og að enginn sá annmarki hafi verið á þeirri ákvörðun sýslumanns sem valdið geti því að hún verði felld úr gildi. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íbúðalánasjóður, greiði varnaraðila Ó-kk-þgf G-kk-þgf J-kk-þgf 350.000 krónur í kærumálskostnað.
491/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli M og K vegna hjónaskilnaðar þeirra. Annars vegar var hafnað kröfu M um að lán K við Lánasjóð íslenskra námsmanna kæmi ekki til frádráttar hjúskapareignum hennar og hins vegar kröfu K um að skuld M vegna bílasamnings kæmi ekki til frádráttar hjúskapareignum hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. júlí 2015, þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningi í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli aðilanna vegna hjónaskilnaðar. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að við fjárslitin verði lán varnaraðila hjá Lánasjóði íslenskra námsmanna ekki látið koma til frádráttar hjúskapareignum hennar ,,nema að því leyti sem skuldin verði að hámarki greidd eða 4.258.750 kr.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 350.000 krónur í kærumálskostnað.