arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
419/2014

F kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli félagsins gegn Ó og V var vísað frá dómi á þeirri forsendu að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ákvæði 1. og 3. mgr. 36. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem hefðu að geyma heimild til að víkja frá grunnreglum 32. og 33. gr. sömu laga um að mál verði höfðað á heimilisvarnarþingi stefnda, yrði að skýra samkvæmt orðanna hljóðan. Var fallist á það með héraðsdómi að F hefði ekki sýnt fram á að skilyrðum ákvæðanna væri fullnægt í málinu og hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. maí 2014 þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í dómi Hæstaréttar 3. apríl 2003 í máli nr. 371/2002 veita ákvæði 1. og 3. mgr. 36. gr. laga nr. 91/1991 heimild til að víkja frá grunnreglum 32. gr. og 33. gr. sömu laga um að mál verði höfðað á heimilisvarnarþingi stefnda, og verður að skýra ákvæðin eftir orðanna hljóðan. Samkvæmt því og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um annað en málskostnað

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
427/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2014 sem barst réttinum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 16. júní 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til sunnudagsins 22. júní 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er samkvæmt gögnum málsins undir rökstuddum grun um háttsemi sem varðað getur fangelsisrefsingu samkvæmt XXIII. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en A er nú látinn. Samkvæmt því og öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
428/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem Y var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2014 sem barst réttinum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 16. júní 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til sunnudagsins 22. júní 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er samkvæmt gögnum málsins undir rökstuddum grun um háttsemi sem varðað getur fangelsisrefsingu samkvæmt XXIII. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en A er nú látinn. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
434/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júní 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti, þó eigi lengur en til föstudagsins 10. október 2014, klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili var með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júní 2014 dæmdur í tveggja ára fangelsi fyrir fjölmörg brot sem hann var sakfelldur fyrir að hafa framið frá því í byrjun nóvember 2013 til 13. febrúar 2014 þegar hann var handtekinn. Með úrskurði héraðsdóms, sem kveðinn var upp 5. júní 2014 í kjölfar áðurgreinds dóms og staðfestur með dómi Hæstaréttar 6. sama mánaðar í máli nr. 393/2014, var varnaraðila samkvæmt 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008, sbr. c. lið 1. mgr. 95. gr. laganna, gert að sæta gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti stæði, þó eigi lengur en til 3. júlí 2014, klukkan 16. Í síðari málslið 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 er vísað til áfrýjunarfrests samkvæmt 199. gr. laganna. Hefur Hæstiréttur skýrt þetta ákvæði svo að gæsluvarðhald, sem úrskurðað hefur verið á grundvelli þess, falli fyrst niður við lok hins lögboðna áfrýjunarfrests, sbr. dóm réttarins 19. febrúar 2014 í máli nr. 123/2014. Samkvæmt því sætti varnaraðili enn gæsluvarðhaldi þegar hinn kærði úrskurður var upp kveðinn, enda þótt hann hefði degi fyrr áfrýjað áðurgreindum héraðsdómi af sinni hálfu.

Að þessu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
435/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem mál þrotabús á hendur M ehf. var fellt niður og M ehf. gert að greiða þrotabúinu málskostnað tilgreindrar fjárhæðar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. júní 2014 þar sem mál varnaraðila á hendur sóknaraðila var fellt niður og sóknaraðila gert að greiða varnaraðila 75.300 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms um málskostnað varnaraðila til handa verði felldur úr gildi og sér úrskurðaður málskostnaður í héraði úr hendi varnaraðila auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að sóknaraðili greiði sér málskostnað í héraði að mati Hæstaréttar, til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar en að því frágengnu að málskostnaður verði felldur niður. Í öllum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur aðalkrafa hans því ekki til álita við úrlausn málsins hér fyrir dómi.

Með vísan til síðari málsliðar 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 og forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði en við ákvörðun hans er tekið tillit til dæmds kærumálskostnaðar í samkynja málum aðila nr. 436/2014 og 437/2014.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Maron ehf., greiði varnaraðila, þrotabúi Perlufisks ehf., 125.000 krónur í kærumálskostnað.
436/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem mál þrotabús á hendur M ehf. var fellt niður og M ehf. gert að greiða þrotabúinu málskostnað tilgreindrar fjárhæðar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. júní 2014 þar sem mál varnaraðila á hendur sóknaraðila var fellt niður og sóknaraðila gert að greiða varnaraðila 75.300 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms um málskostnað varnaraðila til handa verði felldur úr gildi og sér úrskurðaður málskostnaður í héraði úr hendi varnaraðila auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að sóknaraðili greiði sér málskostnað í héraði að mati Hæstaréttar, til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar en að því frágengnu að málskostnaður verði felldur niður. Í öllum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur aðalkrafa hans því ekki til álita við úrlausn málsins hér fyrir dómi.

Með vísan til síðari málsliðar 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 og forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði en við ákvörðun hans er tekið tillit til dæmds kærumálskostnaðar í samkynja málum aðila nr. 435/2014 og 437/2014.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Maron ehf., greiði varnaraðila, þrotabúi Perlufisks ehf., 125.000 krónur í kærumálskostnað.
437/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem mál þrotabús á hendur M ehf. var fellt niður og M ehf. gert að greiða þrotabúinu málskostnað tilgreindrar fjárhæðar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. júní 2014 þar sem mál varnaraðila á hendur sóknaraðila var fellt niður og sóknaraðila gert að greiða varnaraðila 75.300 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms um málskostnað varnaraðila til handa verði felldur úr gildi og sér úrskurðaður málskostnaður í héraði úr hendi varnaraðila auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að sóknaraðili greiði sér málskostnað í héraði að mati Hæstaréttar, til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar en að því frágengnu að málskostnaður verði felldur niður. Í öllum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur aðalkrafa hans því ekki til álita við úrlausn málsins hér fyrir dómi.

Með vísan til síðari málsliðar 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 2. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, og forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði en við ákvörðun hans er tekið tillit til dæmds kærumálskostnaðar í samkynja málum aðila nr. 435/2014 og 436/2014.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Maron ehf., greiði varnaraðila, þrotabúi Perlufisks ehf., 125.000 krónur í kærumálskostnað.
438/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L hf. var heimilað að fá nánar tilgreind tæki tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum F ehf. og fengin sér, en F ehf. hafði ekki staðið í skilum með greiðslur samkvæmt kaupleigusamningi aðilanna um fyrrgreind tæki

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. júní 2014, þar sem varnaraðila var heimilað að fá nánar tilgreind tæki tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila og fengin sér. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um heimild til aðfarargerðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði er óumdeilt með aðilum að þeir kaupleigusamningar sem málið tekur til hafi verið lánssamningar með ólögmætum ákvæðum um að fjárhæð skuldar tæki breytingum í samræmi við gengi tiltekinna erlendra gjaldmiðla gagnvart íslenskri krónu. Á hinn bóginn deila þeir um hvernig fara eigi með vexti fyrir liðna tíð við endurútreikning á greiðslum samkvæmt samningunum, sbr. dóm Hæstaréttar 15. febrúar 2012 í máli nr. 600/2011 og dómaframkvæmd í kjölfar hans. Sóknaraðili hefur átt þess kost að gera varnaraðila grein fyrir afstöðu sinni um hvaða greiðslur hann teldi sig eiga að inna af hendi á grundvelli samninganna og bjóða þær fram. Þetta hefur hann ekki gert og hefur hann ekki staðið skil á greiðslum frá því í maí 2011. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Fjarðargrjót ehf., greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
439/2014

Þar sem þrettán vikur liðu frá munnlegum málflutningi um frávísunarkröfu varnaraðila til uppkvaðningar hins kærða úrskurðar var hann ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 12. júní 2014 þar sem einum lið í ákæru sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka umræddan ákærulið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins fór 13. mars 2014 fram málflutningur um þá kröfu varnaraðila að máli sóknaraðila á hendur honum yrði vísað frá dómi og var krafan að því loknu tekin til úrskurðar. Hinn kærði úrskurður var sem fyrr segir kveðinn upp 12. júní sama ár og var í því þinghaldi fært til bókar að málflytjendur lýstu því yfir að þeir teldu ekki þörf endurflutnings.

Í síðari málslið 2. mgr. 181. gr. laga nr. 88/2008 er svo fyrir mælt að úrskurð skuli kveða upp þegar í stað í þinghaldi ef unnt er, en að öðrum kosti svo fljótt sem verða má. Samkvæmt framansögðu liðu þrettán vikur frá því að frávísunarkrafa varnaraðila var tekin til úrskurðar þar til úrskurður var kveðinn upp án þess að fram færi málflutningur um hana að nýju. Með skírskotun til áðurgreinds lagaákvæðis og að teknu tilliti til niðurstöðu Hæstaréttar í sambærilegum málum, svo sem í dómi réttarins 20. mars 2003 í máli nr. 448/2002 sem birtur er í dómasafni 2003, bls. 1217, verður að telja að úrskurður verði ekki kveðinn upp án raunverulegs endurflutnings ef svo langur tími líður frá munnlegum málflutningi til uppsögu hans, enda getur málflutningurinn þá ekki komið að því gagni sem til er ætlast. Af þeim sökum verður að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.
43/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að barn sem laut forsjá A yrði vistað utan heimilis hans í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. janúar 2014, sem barst héraðsdómi 10. janúar 2014 og réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. desember 2013 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að stúlkan A, sem lýtur forsjá sóknaraðila, verði vistuð utan heimilis hans í allt að sex mánuði frá 1. desember 2013. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um vistun barnsins utan heimilis sóknaraðila og varnaraðila gert að afhenda sóknaraðila stúlkuna. Þá krefst hann þess að „ríkissjóði“ verði gert að greiða gjafsóknarkostnað sinn fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 150.000 krónur.
443/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu L var hafnað og staðfest sú afstaða slitastjórnar G hf. að taka kröfu L ekki inn á kröfuskrá þar sem henni hafði ekki verið lýst fyrir slitastjórn fyrr en eftir að kröfulýsingarfrestur samkvæmt 118. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. rann út. Kom fram í hinum kærða úrskurði að þrátt fyrir að fallast yrði á það með L að kröfuréttindi teldust eign í merkingu stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944 og 1. viðauka mannréttindasáttmálans mætti með skýrri lagaheimild setja eignarréttindum ýmsar takmarkanir án þess að þær yrðu taldar fara gegn ákvæðum 72. gr. stjórnarskrárinnar. Í íslenskri löggjöf sé víða að finna dæmi um lagaákvæði sem leitt geti til missis eignarréttinda eftir tilgreindan tíma sé þeim ekki haldið fram, svosem ákvæði um vanlýsingaráhrif við dánarbús- og gjaldþrotaskipti. Ákvæði 118. gr. laga nr. 21/1991 sé ætlað að ná til allra kröfuhafa í sambærilegri stöðu og hafi markmiðið með setningu þess verið málefnalegt. Það verði því ekki talið í andstöðu við fyrrgreint ákvæði stjórnarskrárinnar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júní 2014 þar sem kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila var hafnað. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að kröfur hans, samtals að fjárhæð 5.891.668.581 króna, verði viðurkenndar við slit varnaraðila sem almennar kröfur samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, til vara að kröfum sóknaraðila verði vísað frá dómi, en að því frágengnu að kröfur sóknaraðila verði lækkaðar og dráttarvöxtum hafnað. Í öllum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að eftir að aðilar lögðu fram greinargerðir fyrir Hæstarétti bárust réttinum svonefndar athugasemdir varnaraðila við greinargerð sóknaraðila. Fyrir þessum skriflega málflutningi er engin heimild og er hann aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Landesbank Baden Württemberg, greiði varnaraðila, Glitni hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
444/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu X, um að dómkvöddum yfirmatsmönnum í máli ákæruvaldsins gegn honum yrði vikið frá, var hafnað. Í dómi Hæstaréttar kom fram að nánar tilgreind ummæli yfirmatsmannanna um X væru til þess fallin að hann hefði réttmæta ástæðu til að draga óhlutdrægni þeirra í efa. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að dómkveðja nýja yfirmatsmenn.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. júní 2014 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að yfirmatsmönnum yrði „vikið frá“ í máli sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og yfirmatsmönnum verði vikið frá störfum og dómkvaddir verði í þeirra stað þrír hæfir og óvilhallir matsmenn.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 131. gr. laga nr. 88/2008 gilda ákvæði 128. til 130. gr. laganna um yfirmat. Eftir 2. mgr. 129. gr. sömu laga tilkynnir matsmaður aðilum svo fljótt sem verða má með sannanlegum hætti hvar og hvenær verði metið. Því til samræmis boðuðu yfirmatsmenn sækjanda, verjanda og réttargæslumann brotaþola til matsfundar 9. apríl 2014 með tölvupósti 20. mars sama ár. Verður fallist á það með héraðsdómi að verjandi hafi ekki getað skilið fundarboðið á annan hátt en að um væri að ræða matsfund þar sem aðilum yrði gefinn kostur á að skýra sjónarmið sín, enda getur matsmaður framkvæmt starf sitt þótt aðilar mæti ekki þegar metið er nema upplýsingar vanti sem þeir hefðu mátt veita, sbr. 4. mgr. 129. gr. laganna. Með tölvupósti 14. apríl 2014 boðuðu yfirmatsmenn öðru sinni til matsfundar 25. sama mánaðar. Í fundarboðinu kom fram að ætlast væri til að málsaðilar mættu „vilji viðkomandi skýra mál sitt.“

Þau orð sem yfirmatsmenn viðhöfðu í framhaldi af því að ljóst varð að ekki yrði mætt af hálfu varnaraðila á síðarnefnda matsfundinn og gerð er grein fyrir í hinum kærða úrskurði eru til þess fallin að varnaraðili hafi réttmæta ástæðu til að draga óhlutdrægni þeirra í efa. Er því fallist á kröfu varnaraðila á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Dómkvaddir skulu þar til hæfir og óvilhallir yfirmatsmenn í máli þessu í stað þeirra sem kvaddir voru til starfans á dómþingi 7. febrúar 2014.