arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
202/2001

Skipstjórinn K var ákærður fyrir fiskveiðibrot með því að hafa lagt úr höfn til fiskveiða á fiskiskipi, sem hafði leyfi til veiða með dagatakmörkunum, án þess að tilkynna Fiskistofu um upphaf veiðiferðar sinnar. K bar því við að honum hefði verið ómögulegt að tilkynna Fiskistofu um upphaf veiðiferðarinnar þar sem ekki hefði verið unnt að ná símsambandi á þeim stað þar sem hann lagði úr höfn. Hæstiréttur taldi að K hefði borið að sjá svo um að honum væri fært að tilkynna um upphaf veiðiferðar sinnar er hann lét úr höfn í umrætt sinn. Það væri því á ábyrgð K að ásetja sér að halda úr höfn án þess að fullnægja skýlausri skyldu sinni. Var K gert að greiða 400.000 króna sekt í ríkissjóð en sæta ella fangelsi í 45 daga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. maí 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst aðallega sýknu af I. lið ákæru, en til vara að honum verði ekki gerð refsing fyrir þá háttsemi og til þrautavara að refsing verði lækkuð. Jafnframt er þess krafist að ákærða verði ekki gerð refsing fyrir þá háttsemi, sem lýst er í II. lið ákæru.

Ákærði byggir meðal annars á því að honum hafi verið ómögulegt að tilkynna Fiskistofu um upphaf veiðiferðar sinnar í svokallaðan Símakrók Fiskistofu þar sem ekki hafi reynst unnt að ná símsambandi frá Reykjarfirði á Ströndum, en þar lagði hann úr höfn til veiða á fiskiskipinu Skuld SF 333 um kl. 3.00 aðfaranótt 24. júlí 2000. Samkvæmt 2. mgr. 8. gr. reglugerðar nr. 515/1999 um veiðar krókabáta fiskveiðiárið 1999/2000, sem sett er með stoð í lögum nr. 38/1990 um stjórn fiskveiða með síðari breytingum, er skipstjóra skylt að tilkynna Fiskistofu um upphaf veiðiferðar áður en lagt er úr höfn og telst veiðiferð hafin þegar sú tilkynning berst. Skal senda hana í gegnum Símakrók, sjálfvirkan þjónustusíma Fiskistofu. Ákærða bar að sjá svo um að honum væri fært að tilkynna upphaf veiðiferðar sinnar er hann lét úr höfn umrætt sinn. Var það því á hans ábyrgð að ásetja sér að halda úr höfn án þess að fullnægja þessari skýlausu skyldu sinni og stoðar ákærða ekki að bera fyrir sig að þetta hafi verið honum ómögulegt. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en vararefsingu, sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, K-kk-nf H-kk-nf E-kk-nf, greiði 400.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa, en sæti ella fangelsi í 45 daga.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef R. M-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.
203/2001

X hf. óskaði eftir ráðgjöf F ehf. varðandi tölvubúnað. Í verklýsingu F ehf., sem var samþykkt af X hf., kom fram að kostnaður við verkið væri 540.000 krónur án virðisaukaskatts og að nauðsynlegt væri að hafa samráð við alla aðila ef forsendur verksins breyttust. Að verkinu loknu krafðist F ehf. greiðslu á u.þ.b. 300.000 krónum auk virðisaukaskatts til viðbótar framangreindri fjárhæð vegna verkþátta sem félagið taldi að hefði ekki verið gert ráð fyrir í verklýsingu. X hf. taldi sér óskylt að greiða viðbótarfjárhæðina þar sem F ehf. hefði hvorki leitað samþykkis félagsins né haft samráð við það um að bæta við verkþáttum. Talið var að F ehf. hefði ekki sýnt nægilega fram á að umræddir verkþættir féllu utan samnings aðila. Þá væri sannað að X hf. hefði ekki verið gerð grein fyrir því að forsendur verksins hefðu breyst. Því ætti F ehf. ekki kröfu á X hf. umfram þá fjárhæð sem gert væri ráð fyrir í verklýsingu. X hf. var aftur á móti ekki talið geta byggt á óljósri tilgreiningu kostnaðar í tölvubréfi framkvæmdastjóra F ehf. meðal annars vegna þess að fjárhæðum bar ekki saman. Var X hf. gert að greiða F ehf. 540.000 krónur auk virðisaukaskatts að frádreginni þeirri fjárhæð sem félagið hafði þegar innt af hendi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. júní 2001. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 498.748 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af nánar tilteknum fjárhæðum frá 2. júní 2000 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Fyrirtak ráðgjafarþjónusta ehf., greiði stefnda, X-18 hf., The Fashion Group, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
205/2001

V ehf. samdi við T ehf. um að smíða dráttarvagn þar sem meðal annars mætti koma fyrir rafstöð að tiltekinni gerð. Að beiðni T ehf. gerði D ehf. tilboð í nokkrar gerðir rafstöðva. Í framhaldi af viðræðum aðila fékk T ehf. afhenta rafstöð frá D ehf. Í málinu var deilt um hvort D ehf. bæri að beina kröfu um greiðslu rafstöðvarinnar til T ehf. eða V ehf. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, segir að T ehf. hafi óskað eftir því, án nokkurs fyrirvara um að það væri fyrir hönd annars aðila, að D ehf. gerði tilboð í rafstöð. Jafnframt lægi fyrir að tilboð D ehf. hefði verið móttekið athugasemdalaust af starfsmanni T ehf. Rafstöðin hefði verið afhent T ehf., sem hefði veitt henni móttöku athugasemdalaust. Það hefði ekki verið fyrr en nokkru eftir að T ehf. hefði fengið reikning vegna rafstöðvarinnar að félagið hefði sannanlega gert D ehf. grein fyrir því að það væri ekki kaupandi rafstöðvarinnar. Með vísan til þessa hefði D ehf. mátt treysta því að T ehf. væri viðsemjandi þess. Var T ehf. því dæmt til að greiða kröfu D ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. júní 2001. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur, en þó þannig að krafa hans beri dráttarvexti, sem dæmdir voru í héraði, til 1. júlí 2001, en frá þeim degi til greiðsludags fari um þá samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá krefst stefndi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur með þeirri breytingu á ákvörðun dráttarvaxta, sem mælt er fyrir um í dómsorði, en ekki verður hreyft við niðurstöðu hans um málskostnað stefnda í hag, enda áfrýjaði hann ekki héraðsdómi fyrir sitt leyti.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að um dráttarvexti af kröfu stefnda, Dynjanda ehf., fer eftir III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 17. desember 1999 til 1. júlí 2001, en frá þeim degi til greiðsludags eftir 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Áfrýjandi, Tækni-Stál ehf., greiði stefnda 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
208/2001

X, sem grunaður var um stórfelld virðisaukaskattsvik, kærði úrskurð héraðsdóms um að hann skyldi sæta gæsluvarðhaldi. Talið var að rökstuddur grunur væri kominn fram um að T hafi framið brot, sem geti varðað fangelsisrefsingu samkvæmt 262. gr. almennra hegningarlaga. Var sakarefnið umfangsmikið og snerti marga aðila. Var skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála talið fullnægt. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júní 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. júní 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 21. júní nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Við fyrirtöku gæsluvarðhaldskröfu í Héraðsdómi Reykjavíkur 8. júní sl. á hendur nafngreindum manni, sem grunaður er um aðild að ætluðu broti varnaraðila, bar sá maður að hann hafi selt varnaraðila reikninga, sem ýmist voru gefnir út á hans nafn eða tveggja annarra tilgreindra manna. Engin vinna hafi legið að baki þessum reikningum, sem gefnir voru út á óútfyllt reikningseyðublöð með árituðum nöfnum þeirra þriggja, og allir voru undirritaðir af þeim. Að þessu virtu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
209/2001

A kærði þann úrskurð héraðsdóms að hafna kröfu um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík um að hafna því að leggja lögbann við útboði Í vegna rannsóknar- og nýsköpunarhúss við Háskólann á Akureyri. Talið var að þar sem einungis væri um að ræða forval á hugsanlegum byggjanda og eiganda að húsinu væri lögvörðum rétti A ekki raskað með þeim hætti að lögbanni yrði beitt. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. maí 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. júní sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. maí 2001, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 26. febrúar sama árs um að hafna því að leggja lögbann við útboði varnaraðila nr. 12679 um rannsóknar- og nýsköpunarhús við Háskólann á Akureyri, auðkennt sem einkaframkvæmd. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, eins og þeim var breytt með 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir sýslumann að leggja lögbann við framangreindu útboði. Hann krefst jafnframt málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, þar með talið ákvæði hans um málskostnað, enda hefur varnaraðili ekki kært það til breytinga sér í hag.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
217/2001

B hf. höfðaði mál gegn M til heimtu skuldar samkvæmt tryggingarvíxli að fjárhæð 2.500.000 kr. Varnir þær sem fluttar voru fram af hálfu M voru ekki þess eðlis að þær fengju gegn andmælum B hf. komist að í víxilmáli, sbr. 118. gr. laga nr. 91/1991, og voru kröfur B hf. því teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 12. júní 2001. Hún krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hún þess að vera aðeins dæmd til greiðslu 1.000.000 króna án vaxta og kostnaðar og málskostnaður verði felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms með þeirri breytingu að dráttarvextir samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 verði reiknaðir frá 15. október 1999 til 1. júlí 2001, en frá þeim degi samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til raka héraðsdóms verður hann staðfestur um annað en dráttarvexti og málskostnað.

Áfrýjandi skal greiða málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, M-kvk-nf K. T-kvk-nf, greiði stefnda, Búnaðarbanka Íslands hf., 2.500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 15. október 1999 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags og 300.000 krónur samtals í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
220/2001

M var ákærður fyrir að hafa hótað G lífláti og hafa í vörslum sínum 1,48 g af amfetamíni. Héraðdómur taldi sannað með vísan til framburðar þriggja vitna að M hefði hótað G lífláti og með vísan til játningar M að hann hefði gerst sekur um umrætt fíkniefnabrot. Í dómi Hæstaréttar segir að niðurstaða héraðsdóms um sönnunargildi framburða framangreindra þriggja vitna verði ekki endurmetin fyrir Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 159. gr laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994. Að þessu gættu verði staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu M. Með brotum sínum rauf M skilorð reynslulausnar af 180 fangelsisdögum og var honum því gerð refsing í einu lagi, sbr. 1. mgr. 42. gr., 60. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með vísan til þessa og að virtum sakarferli M, sem hafði hlotið samtals tæplega 8 ára skilorðsbundna fangelsisrefsingu, svo og 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 var staðfest niðurstaða héraðsdóms um 8 mánaða fangelsisvist M.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 31. maí 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að staðfest verði niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu en að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af I. kafla ákæru, en til vara að refsingin verði milduð.

Í niðurstöðu héraðsdóms er ekki vikið að trúverðugleika þeirra þriggja vitna sem þar er vísað til. Þrátt fyrir þennan annmarka er ljóst að hérðasdómari byggir niðurstöðu sína á framburði vitnanna og hefur því metið sönnunargildi hans, sbr. 47. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinbera mála. Verður sú niðurstaða ekki endurmetin fyrir Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 159. gr. laganna, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994. Að þessu gættu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða á I. kafla ákæru staðfest.

Með brotum þeim, sem ákærði er sakfelldur fyrir í þessu máli, rauf hann skilyrði reynslulausnar og verður honum því gerð refsing í einu lagi, sbr. 1. mgr. 42. gr., 60. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Ákærði á langan sakaferil að baki, svo sem fjallað var um í dómi Hæstaréttar í dómasafni 1998, bls. 648. Eftir uppkvaðningu þess dóms hlaut hann með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 15. apríl 1999 fjögurra mánaða fangelsisrefsingu fyrir ölvun og réttindaleysi við akstur. Þeim dómi var ekki áfrýjað. Hefur hann hlotið samtals tæplega 8 ára óskilorðsbundna fangelsisrefsingu, aðallega fyrir auðgunarbrot. Að virtum sakaferli ákærða og með vísan til þess sem að framan greinir svo og 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 með áorðnum breytingum þykir mega staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um refsingu ákærða.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, M-kk-nf H-kk-nf K-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 50.000 krónur.
221/2001

M, N og B hf. gengust í sjálfskuldarábyrgð á greiðslu tveggja skuldabréfa. Þegar bréfin fóru í vanskil greiddi M eiganda þeirra, S, helminginn af eftirstöðvum skuldarinnar. M hélt því fram að hann hefði samið við S um að ábyrgð hans takmarkaðist við umrædda greiðslu, en N greiddi hinn helminginn. Talið var ósannað að S hefði gefið M bindandi loforð um að hann yrði ekki krafinn um nema helming skuldarinnar, hvort sem N greiddi hinn helminginn eða ekki. Var M dæmdur til að greiða S eftirstöðvar skuldarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. júní 2001. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda, auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur, en þó þannig að um dráttarvexti af kröfu hans fari samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. júlí 2001 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur með þeirri breytingu á dráttarvöxtum af kröfu stefnda, sem í dómsorði greinir.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar er mælt fyrir um í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að um dráttarvexti af kröfu stefnda, Sparisjóðsins í Keflavík, á hendur áfrýjanda, M-kk-þgf M-kk-þgf, fer eftir 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. júlí 2001 til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefnda 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
223/2001

Mál S gegn íslenska ríkinu var fellt niður eftir að aðilar höfðu lýst því yfir að þeir hefðu orðið sammála um það. Talið var rétt að aðilarnir bæru hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti, en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður S fyrir Hæstarétti greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. júní 2001. Í bréfi áfrýjanda 27. nóvember 2001 og bréfi stefnda 28. sama mánaðar kemur fram að aðilar hafi orðið sammála um að fella málið niður. Áfrýjandi krefst málskostnaðar úr hendi stefnda án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að málskostnaður fyrir Hæstarétti verði felldur niður.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 166. gr. sömu laga eins og henni var breytt með 20. gr. laga nr. 38/1994, er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, S-kvk-ef S-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 75.000 krónur.
225/2001

Sjá reifun máls nr. 224/2001: G-kk-nf K-kk-nf, Guðmundur Kristinsson ehf., T-kk-nf J-kk-nf S-kk-nf, P-kk-nf G-kk-nf og Eykt ehf. gegn Ó-kvk-þgf Ó-kvk-þgf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf og B-kk-nf Þ. G-kk-nf prófessor.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 19. júní 2001 og krefjast sýknu að svo stöddu af öllum kröfum stefnda. Þeir krefjast og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms með þeirri breytingu að dráttarvextir fari eftir 1. mgr. 5. gr. og 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu eftir 1. júlí 2001 til greiðsludags. Hann krefst og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Mál þetta, sem fjallar um kaupsamning um timburbyggingu á einni hæð og 1.550 fermetra lóð að Selásbletti 15A í Reykjavík, er samkynja máli nr. 224/2001 sem dæmt var í dag. Kaupsamningur um þessa eign var gerður samtímis kaupsamningi þeim, sem mál nr. 224/2001 fjallar um, og var gert sérstakt samkomulag milli samningsaðila 10. september 1999 sem tengir samningana. Segir þar meðal annars:

„Seljandi eignarinnar Selásblettur 15a, Reykjavík, skv. kaupsamningi dagsettum 9. september 1999, staðfestir hér með að kaupendur eignarinnar þ.e. Eykt ehf., og Guðmundur Kristinsson ehf., eru óbundnir af kaupsamningnum í því tilfelli að ekki reynist unnt að efna kaupsamning um Selásblett 22a og 15a, R. þ.e. landsvæði, seljandi Ó-kvk-nf Ó-kvk-nf. “

Um forsendur og rökstuðning fyrir niðurstöðu þessa máls vísast til forsendna í máli nr. 224/2001 að breyttu breytanda. Samkvæmt því verða áfrýjendur einnig sýknaðir að svo stöddu í þessu máli.

Stefndi greiði áfrýjendum málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjendur, G-kk-nf K-kk-nf, Guðmundur Kristinsson ehf., T-kk-nf J-kk-nf S-kk-nf, P-kk-nf G-kk-nf og Eykt ehf., skulu vera sýknir að svo stöddu af kröfum stefnda, G-kk-ef V. G-kk-ef, í máli þessu.

Stefndi greiði áfrýjendum sameiginlega 300.000 krónur samtals í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
226/2001

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem henni var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 27. júlí. Var S sökuð um að hafa margsinnis gert tilraun til íkveikju eða haft uppi hótanir um íkveikju. Þá var henni gefið að sök að hafa gert tilraun til manndráps og framið margs konar önnur brot. Talið var að búast mætti við að S héldi áfram brotum fengi hún að ganga laus áður en málum hennar væri lokið. Þá þótti nauðsynlegt að hún sætti gæsluvarðhaldi til að verja aðra fyrir árásum hennar. Var skilyrðum c. og d. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála fullnægt og úrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. júní 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. júní 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 27. júlí nk. kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu um gæsluvarðhald verði hafnað, en til vara að því verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.