arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
500/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa B ehf. að leiða tvö nafngreind vitni fyrir héraðsdóm við aðalmeðferð í máli sem félagið höfðaði á hendur A.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júlí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. júní 2014 þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að leiða tvö nafngreind vitni fyrir héraðsdóm við aðalmeðferð máls hans á hendur sóknaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, B ehf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
502/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var þeirri kröfu F ehf. að tveir meðdómsmenn vikju sæti í máli E á hendur F ehf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júlí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. júlí 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að meðdómsmennirnir G-kk-nf Þ-kk-nf og G-kk-nf J-kk-nf vikju sæti í máli varnaraðila á hendur honum. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að nefndum meðdómsmönnum verði gert að víkja sæti. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að kæra er að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Flugfélagið Atlanta ehf., greiði varnaraðila, E-kk-þgf Í-kk-þgf, 400.000 krónur í kærumálskostnað.
503/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi M og K í tengslum við opinber skipti til fjárslita vegna loka óvígðrar sambúðar þeirra. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var fallist á kröfu M og staðfest jöfn eignarhlutdeild aðila í fasteigninni þeirra. Var talið að K hefði ekki fært fyrir því viðhlítandi rök að efni væru til að víkja frá þinglýstum heimildum um eignarrétt að fasteigninni og viðurkenna rétt hennar til 81,84% eignarhlutdeildar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júlí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. júlí 2014, þar sem tekin var til greina sú krafa varnaraðila að staðfest yrði jöfn eignarhlutdeild málsaðila í fasteigninni að [...] í Reykjavík, með fastanúmer [...], ásamt öllu því sem henni fylgir og fylgja ber, þar með talin útihús og lóðarréttindi. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og tekin til greina krafa hennar um að hún sé eigandi 81,84% fyrrgreindrar fasteignar. Þá krefst hún ,,málskostnaðar“ í héraði og fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar svo og málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur. Samkvæmt honum skyldi hvor aðila um sig bera sinn kostnað af rekstri málsins fyrir héraðsdómi. Varnaraðili hefur ekki kært málið af sinni hálfu og kemur því krafa hans um málskostnað í héraði ekki til athugunar.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
504/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 17. júlí 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 24. júlí 2014, klukkan 14, og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sér verði ekki gert að sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði er meðal gagna málsins upptaka úr öryggismyndavélum við [...] aðfaranótt 17. júlí 2014 þar sem sést að varnaraðili og Y veittust að A án þess að greint verði að sá síðarnefndi hafi átt upptök að þeim átökum. Þar sem ekki er samræmi milli þess sem ráðið verður af upptökunni og framburðar varnaraðila og Y hjá lögreglu er fallist á með sóknaraðila að varnaraðili kunni að torvelda rannsókn málsins, verði hann látinn laus úr einangrun meðan rannsóknin er á frumstigi. Að þessu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna úrskurðarins verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
505/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júlí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júlí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta afplánun á 600 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 6. ágúst 2009, sem honum var veitt reynslulausn á til tveggja ára frá 31. júlí 2012. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á það með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 til að varnaraðila verði gert að afplána eftirstöðvar refsingar samkvæmt fyrrgreindum dómi Héraðsdóms Reykjavíkur. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
506/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta afplánun á 885 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar, sem honum hafði verið veitt reynslulausn á. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júlí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum samdægurs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júlí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta afplánun á samtals 885 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar samkvæmt þremur nánar tilgreindum dómum Héraðsdóms Reykjavíkur, sem honum var veitt reynslulausn á til tveggja ára frá 24. júlí 2012. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar lýsti varnaraðili ekki yfir kæru á dómþingi, heldur tók hann sér lögbundinn frest til þess að taka ákvörðun um það efni. Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður sá, sem vill kæra úrskurð eftir lok þinghalds þar sem hann er kveðinn upp, að afhenda héraðsdómara skriflega kæru, þar sem greint skal frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæra er reist á. Í kæru varnaraðila var hvorki greint frá kröfu um breytingu á úrskurðinum né þær ástæður, sem hún var reist á. Kæran fullnægir því ekki skilyrðum fyrrgreinds lagaákvæðis og verður málinu samkvæmt því vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
518/2014

G, S og T ehf., félag í eigu G og S, höfðuðu mál gegn Í hf. og kröfðust þess aðallega að nánar tilgreindur lánssamningur milli T ehf. og Byrs sparisjóðs yrði ógiltur og til vara að samningnum yrði rift. Í hf. krafðist frávísunar málsins með vísan til þess að G og S hefðu ekki lögvarða hagsmuni af málshöfðuninni, auk þess sem aðild þeirra væri óljós þar eð byggt væri samhliða á 18. og 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála í héraðsdómsstefnu. Þá væri málið vanreifað af hálfu G, S og T ehf. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að engin viðhlítandi skýring væri á því af hvaða ástæðum G og S gætu átt aðild að málinu, sem varðaði lánssamning milli T ehf. og Byrs sparisjóðs, og kröfum G og S því vísað frá dómi. Var sú niðurstaða staðfest í dómi Hæstaréttar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júlí 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. júlí 2014, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila og Termu ehf. á hendur varnaraðila að því er sóknaraðila varðar. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið í heild til efnismeðferðar. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, G-kk-nf S-kk-nf og S-kvk-nf S-kvk-nf, greiði í sameiningu varnaraðila, Íslandsbanka hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
519/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli E gegn D hf., R og D ehf. var vísað frá dómi með vísan til þess að sá tímafrestur sem fram kæmi í 80. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, til að leita úrlausnar héraðsdómara um gildi nauðungarsölu, hefði verið liðinn.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 17. júlí 2014 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. júlí 2014, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í hinum kærða úrskurði segir að máli sóknaraðila hafi verið vísað frá dómi með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 16. september 2013 þar sem það hefði borist of seint. Í síðarnefnda úrskurðinum var komist svo að orði að sóknaraðili hefði enn ekki lagt fram staðfest eftirrit framlagðra gagna og endurrit úr gerðarbók, en liðnir væru rúmir tveir mánuðir frá því hann hefði lagt fram kröfu sína til héraðsdóms 19. júlí 2013. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
521/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júlí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 24. júlí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 20. ágúst 2014, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Atvik málsins urðu að kvöldi 16. júlí 2014 og aðfaranótt 17. sama mánaðar er fiskiskipið [...] var í höfn á [...] til löndunar. Hluti áhafnar skipsins, meðal annars varnaraðili, mun hafa farið á veitingastað á [...] um kvöldið og neytt þar léttra veitinga. Brotaþoli, sem ekki var skipverji, var einnig á staðnum og kemur fram í framburði nokkurra vitna að hann hafi verið ölvaður og leitað árangurslaust eftir átökum við einhverja úr áhöfninni, en þess á milli rætt við áhafnarmeðlimi. Hann hafi að öðru leyti ekki verið til sérstakra vandræða. Þegar veitingastaðnum var lokað hélt áhöfnin í tveimur hópum til skips og blandaðist brotaþoli um síðir í seinni hópinn. Hann mun þar meðal annars hafa slegið til eins áhafnarmeðlims, en beðist afsökunar á því framferði sínu og það ekki haft eftirmál milli þeirra tveggja. Er áhafnarmeðlimir voru komnir um borð leitaði brotaþoli samkvæmt framburði vitna einnig eftir því að fá að koma um borð, en var meinað það og sagt að aðrir en skipverjar ættu þangað ekki erindi. Undi hann því og eftir samtal við skipverja hélt hann á brott. Síðar fór varnaraðili við annan mann á eftir honum og hafa þeir ekki gefið haldbæra skýringu á ástæðum þess. Á myndskeiði úr eftirlitsmyndavél við höfnina á [...] sést hvar varnaraðili og skipsfélagi hans eltu brotaþola um nokkurn veg eftir bryggjunni og veittust að honum með höggum. Sést þar meðal annars hvar skipsfélagi varnaraðila veitti brotaþola högg sem leiddi til þess að hann féll á bryggjuna og að varnaraðili fór þá klofvega yfir brotaþola, þar sem hinn síðarnefndi lá óvígur og hreyfingarlaus, og veitti honum tvö högg með hægri hendi.

Brotaþoli er samkvæmt upplýsingum læknis með alvarlega höfuðáverka og lífshættulega slasaður. Hefur honum verið haldið sofandi í öndunarvél. Engar upplýsingar liggja fyrir um batahorfur.

Samkvæmt framansögðu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að varnaraðili sé undir sterkum grun um að hafa framið brot sem að lögum getur varðað meira en tíu ára fangelsi, ef sannað verður. Verður því fallist á með héraðsdómi að skilyrði séu til þess að hann sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 þann tíma, sem í úrskurðinum greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
522/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júlí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 24. júlí 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 20. ágúst 2014, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að varnaraðili verði látinn sæta farbanni.

Atvik málsins urðu að kvöldi 16. júlí 2014 og aðfaranótt 17. sama mánaðar er fiskiskipið [...] var í höfn á [...] til löndunar. Hluti áhafnar skipsins, meðal annars varnaraðili, mun hafa farið á veitingastað á [...] um kvöldið og neytt þar léttra veitinga. Brotaþoli, sem ekki var skipverji, var einnig á staðnum og kemur fram í framburði nokkurra vitna að hann hafi verið ölvaður og leitað árangurslaust eftir átökum við einhverja úr áhöfninni, en þess á milli rætt við áhafnarmeðlimi. Hann hafi að öðru leyti ekki verið til sérstakra vandræða. Þegar veitingastaðnum var lokað hélt áhöfnin í tveimur hópum til skips og blandaðist brotaþoli um síðir í seinni hópinn. Hann mun þar meðal annars hafa slegið til eins áhafnarmeðlims, en beðist afsökunar á því framferði sínu og það ekki haft eftirmál milli þeirra tveggja. Er áhafnarmeðlimir voru komnir um borð leitaði brotaþoli samkvæmt framburði vitna einnig eftir því að fá að koma um borð, en var meinað það og sagt að aðrir en skipverjar ættu þangað ekki erindi. Undi hann því og eftir samtal við skipverja hélt hann á brott. Síðar fór varnaraðili við annan mann á eftir honum og hafa þeir ekki gefið haldbæra skýringu á ástæðum þess. Á myndskeiði úr eftirlitsmyndavél við höfnina á [...] sést hvar varnaraðili og skipsfélagi hans eltu brotaþola um nokkurn veg eftir bryggjunni og veittust að honum með höggum. Sést þar meðal annars hvar varnaraðili veitti brotaþola högg sem leiddi til þess að hann féll á bryggjuna og að skipsfélagi varnaraðila fór þá klofvega yfir brotaþola, þar sem hinn síðarnefndi lá óvígur og hreyfingarlaus, og veitti honum tvö högg með hægri hendi.

Brotaþoli er samkvæmt upplýsingum læknis með alvarlega höfuðáverka og lífshættulega slasaður. Hefur honum verið haldið sofandi í öndunarvél. Engar upplýsingar liggja fyrir um batahorfur.

Samkvæmt framansögðu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að varnaraðili sé undir sterkum grun um að hafa framið brot sem að lögum getur varðað meira en tíu ára fangelsi, ef sannað verður. Verður því fallist á með héraðsdómi að skilyrði séu til þess að hann sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 þann tíma, sem í úrskurðinum greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
523/2013

A höfðaði mál gegn B ehf. og krafðist tiltekinnar fjárhæðar úr hendi félagsins vegna greiðslna sem óumdeilt var að runnið höfðu af bankareikningi A inn á bankareikning þess. Byggði A á því að um lán hafi verið að ræða sem ætlast hafi verið til að yrði endurgreitt er hún krefðist þess síðar. B ehf. taldi A enga kröfu hafa eignast á hendur félaginu. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að færslurnar hafi falið í sér lánveitingu A til B ehf. umrætt sinn. Bæri B ehf., sem ekki reisti kröfur sínar á því að um örlætisgerning hafi verið að ræða, sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni að lánið skyldi ekki endurgreitt og hefði félaginu ekki tekist slík sönnun. Ágreiningslaust væri að ekki hefði verið samið um gjalddaga lánsins og gilti þá sú óskráða meginregla kröfuréttar að lánið bæri að endurgreiða þá krafist er. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um greiðsluskyldu B ehf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. ágúst 2013. Hann krefst sýknu af kröfu gagnáfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði málinu fyrir sitt leyti 27. september 2013. Hún krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms að öðru leyti en því að sér verði dæmdur málskostnaður í héraði. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómi að færsla á 7.500.000 krónum af bankareikningum gagnáfrýjanda inn á reikning aðaláfrýjanda 20. febrúar 2008 hafi falið í sér lánveitingu hennar til aðaláfrýjanda umrætt sinn. Ber aðaláfrýjandi, sem ekki reisir kröfur sínar á því að um örlætisgerning hafi verið að ræða, sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni að lánið skyldi ekki endurgreitt. Hefur honum ekki lánast slík sönnun. Ágreiningslaust er að ekki var samið um gjalddaga lánsins og gildir þá sú óskráða meginregla kröfuréttar að lánið ber að endurgreiða þegar krafist er. Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi hefur fyrirsvarsmaður aðaláfrýjanda og fyrrum eiginmaður gagnáfrýjanda viðurkennt að hún hafi krafist endurgreiðslu lánsins allt frá janúar 2010 og féll lánið þá í gjalddaga samkvæmt framansögðu. Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms er fallist á að aðaláfrýjanda sé ekki hald í þeim málsástæðum sem hann teflir fram til brottfalls eða lækkunar kröfu gagnáfrýjanda á hendur sér. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um greiðsluskyldu aðaláfrýjanda og upphafstíma dráttarvaxta.

Eftir þessum málsúrslitum verður aðaláfrýjandi dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður í einu lagi á báðum dómstigum með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Aðaláfrýjandi, B ehf., greiði gagnáfrýjanda, A, 7.500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. mars 2010 til greiðsludags.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda 800.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
523/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í eitt ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júlí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. júlí 2014, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í 12 mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingunni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.