519/2015

S krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda H vegna tjóns sem H hefði, sem lögmaður S, valdið honum með því að höfða skaðabótamál á hendur G banka hf. eftir að krafan á hendur bankanum hafði fyrnst. Var H sýknaður af kröfu S þar sem krafan var fyrnd þegar málið var höfðað, sbr. 2. tölulið 4. gr. þágildandi laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. ágúst 2015. Hann krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda „vegna þess fjártjóns sem áfrýjandi varð fyrir af þeim sökum, að skaðabótakrafa áfrýjanda á hendur Íslandsbanka hf. hafi verið fyrnd, þegar stefna áfrýjanda á hendur bankanum hafi verið birt þann 14.5.2002“. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi höfðaði áfrýjandi 14. maí 2002 mál á hendur Glitni banka hf., sem þá bar heitið Íslandsbanki hf., til heimtu bóta vegna tjóns, er áfrýjandi taldi bankann hafa valdið sér með því að fá því framgengt að bú áfrýjanda var tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði 14. maí 1992. Með dómi Hæstaréttar 10. nóvember 2011 í máli nr. 291/2010 var því slegið föstu að upphafstíma fyrningar skaðabótakröfu áfrýjanda á hendur bankanum yrði að miða við þann dag sem krafa hins síðarnefnda barst dómstóli, en ekki þann dag sem hún var tekin til greina með úrskurði. Ekki lægi fyrir hvaða dag bankinn hafi sett fram kröfu um gjaldþrotaskipti, en hún hafi á hinn bóginn verið tekin fyrir á dómþingi 13. maí 1992. Fyrir þann dag sem málið var höfðað hafi áfrýjandi ekkert gert, sem rofið gat fyrningu kröfu hans. Samkvæmt því var krafa áfrýjanda á hendur bankanum talin fyrnd er málið var höfðað, sbr. 2. tölulið 4. gr. þágildandi laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda, og bankinn sýknaður af kröfu áfrýjanda.

Skaðabótakrafa áfrýjanda á hendur stefnda er reist á því að hinn síðarnefndi hafi, sem lögmaður áfrýjanda, valdið honum tjóni með því höfða fyrrgreint mál á hendur Glitni banka hf. eftir að krafan á hendur bankanum hafði fyrnst. Samkvæmt meginreglu skaðabótaréttar stofnast skaðabótakrafa þegar hin bótaskylda háttsemi á sér stað og miðast gjalddagi kröfunnar við sama tímamark, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 14/1905, sem hér eiga við, sbr. 28. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Krafa áfrýjanda á hendur stefnda vegna þess tjóns, sem hann telur stefnda hafa valdið sér, stofnaðist samkvæmt framansögðu eigi síðar en 14. maí 2002 og fyrndist tíu árum síðar, sbr. 2. tölulið 4. gr. laga nr. 14/1905. Mál þetta var höfðað með birtingu héraðsdómsstefnu 12. nóvember 2013, en fyrir þann dag hafði áfrýjandi ekkert gert, sem að lögum gat rofið fyrningu kröfu hans. Þá hefur áfrýjandi ekki sýnt fram á að ákvæði 7. gr. laga nr. 14/1905 eigi við í málinu. Samkvæmt þessu var krafa áfrýjanda fyrnd er mál þetta var höfðað. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Eftir úrslitum málsins verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf P-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnda, H-kk-þgf H-kk-þgf B-kk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.