165/2003

A var sakfelldur fyrir hegningar-, umferðar- og fíkniefnalagabrot. Með tilliti til eldri dóma sem höfðu ítrekunaráhrif, svo og þess að ákærði var vanaafbrotamaður, var refsing hans ákveðin fangelsi í níu mánuði. Ökuréttarsvipting hans þótti hæfilega ákveðin í þrjú ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. apríl 2003 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms, þyngingar á refsingu ákærða og frekari sviptingar ökuréttar hans en gert var í héraðsdómi.

Ákærði krefst í fyrsta lagi sýknu af þeirri háttsemi, sem lýst er í I. kafla ákæru 15. janúar 2002 og talin er varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 4. gr., 1. mgr. 25. gr. og 1. mgr. og a. og c. liði 2. mgr. 36. gr., sbr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Í öðru lagi krefst hann sýknu af sakargiftum um þjófnað samkvæmt ákæru 5. febrúar 2002. Að öðru leyti er þess krafist að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest niðurstaða hans um að sakfella ákærða fyrir þá háttsemi, sem hann krefst nú að vera sýkn af fyrir Hæstarétti, og um er getið hér að framan.

Ákærði var dæmdur í fangelsi í níu mánuði 4. júní 1999 fyrir þjófnað og 23. desember sama árs í fangelsi í þrjá mánuði fyrir sams konar brot. Þá var hann dæmdur 17. mars 2000 fyrir þjófnað og þjófnaðartilraun í fangelsi í sex mánuði. Hann fékk reynslulausn 12. maí 2000 í eitt ár á 180 daga eftirstöðvum refsingar samkvæmt eldri dómum og mun hafa staðist þá reynslulausn. Þann 9. september 2001, eða tæpum fjórum mánuðum eftir að henni lauk, gerðist hann sekur um auðgunarbrotið, sem fjallað er um í ákæru 5. febrúar 2002. Við ákvörðun refsingar ákærða verður litið til þess að hann hefur margsinnis gerst sekur um auðgunarbrot og þess að áðurnefndir þrír dómar hafa allir ítrekunaráhrif á þjófnaði hans 9. september 2001 og 21. febrúar 2002. Ber því að ákveða honum refsingu með vísan til 71. gr. og 255. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði er vanaafbrotamaður og verður því einnig litið til 72. gr. sömu laga. Að öllu þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er refsing hans ákveðin fangelsi í níu mánuði, en ekki eru efni til að beita jafnhliða sektarrefsingu.

Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 16. janúar 2001 var ákærði vegna ölvunar við akstur sviptur ökurétti í fjóra mánuði frá 1. febrúar sama árs, en þá var honum birtur dómurinn. Hann hefur nú í tvígang með ölvunarakstri sínum 6. nóvember 2001 og 17. desember sama árs ítrekað gerst sekur um sams konar brot. Bæði brot hans verða heimfærð undir 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga með áorðnum breytingum og hvort þeirra um sig varðar sviptingu ökuréttar eigi skemur en í tvö ár eftir 1. málslið 3. mgr. 102. gr. umferðarlaga, ef dæmd væru hvort í sínu lagi. Ákærði hefur enn á ný unnið sér til ökuréttarsviptingar eins og krafist er í ákæru 15. janúar 2002. Er hún hæfilega ákveðin í þrjú ár frá 14. mars 2003, en þá var ákærða birtur hinn áfrýjaði dómur.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf V-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í níu mánuði.

Ákærði skal vera sviptur ökurétti í þrjú ár frá 14. mars 2003.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.