370/2002

Ó var sakfelldur fyrir líkamsárás á hendur fyrrverandi sambúðarkonu sinni og manni sem var gestkomandi á heimili hennar. Einnig var hann sakfelldur fyrir tvö húsbrot og eignaspjöll í tvö skipti. Ó hafði áður verið sakfelldur fyrir líkamsárás og var litið til þess við ákvörðun refsingar. Líkamsárásirnar þóttu hrottalegar og án nokkurs tilefnis, en þær voru framdar í beinu framhaldi þess að Ó réðst í heimildarleysi inn í íbúð konunnar, í fyrra skiptið í júlí 2001 að næturlagi, en það síðara í desember sama árs og var hann þá í félagi við annan mann. Þegar allt framangreint var virt var refsing Ó hæfilega ákveðin fangelsi í 10 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 2. ágúst 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms að öðru leyti en því að refsing verði þyngd og tildæmdar bætur handa E-kk-þgf O-kk-þgf E-kk-þgf hækkaðar í 508.474 krónur.

Ákærði krefst sýknu af sakargiftum samkvæmt II. kafla ákæru, en refsing verði milduð að öðru leyti og hún skilorðsbundin. Þá krefst hann þess aðallega að bótakröfum verði vísað frá dómi, en til vara að þær verði lækkaðar.

Með vísan til forsendna héraðsdóms er staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða, og heimfærslu til refsiákvæða vegna þeirrar háttsemi, sem honum er gefin að sök í II. og III. kafla ákæru.

Ákærði var sakfelldur með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 22. júní 1998 fyrir líkamsárás 25. janúar sama árs og var brot hans talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Í máli því, sem nú er til úrlausnar, er hann sakfelldur fyrir tvær líkamsárásir, tvö húsbrot og eignaspjöll í tvö skipti. Við ákvörðun refsingar hans ber því að vísa til 1. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga. Líkamsárásir ákærða voru hrottalegar og án nokkurs tilefnis. Voru þær báðar framdar í beinu framhaldi þess að hann réðst í heimildarleysi inn í íbúð fyrrverandi sambúðarkonu sinnar, í fyrra skiptið 15. júlí 2001 að næturlagi, en það síðara 22. desember sama árs og var hann þá í félagi við annan mann, sbr. 2. mgr. 70. gr. framangreindra laga. Þegar allt framangreint er virt er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 10 mánuði.

Eins og fram kemur í héraðsdómi voru S-kvk-þgf Á-kvk-þgf J-kvk-þgf og E-kk-þgf O-kk-þgf E-kk-þgf dæmdar bætur úr hendi ákærða, annars vegar vegna miska og hins vegar vegna kostnaðar og lögmannsaðstoðar. Eru miskabætur til þeirra hæfilega ákveðnar í héraðsdómi. Kröfur þeirra um lögmannskostnað verða teknar til greina með 25.000 krónum til hvors um sig, en bótakröfum þessum var ekki fylgt eftir af hálfu þeirra við meðferð málsins. Að öðru leyti er staðfest niðurstaða héraðsdóms um kröfurnar, svo og um sakarkostnað.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og greinir í dómorði.

Dómsorð:

Ákærði, Ó-kk-nf M-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í 10 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur skulu vera óröskuð að öðru leyti en því að ákærði greiði S-kvk-þgf Á-kvk-þgf J-kvk-þgf og E-kk-þgf O-kk-þgf E-kk-þgf hvoru um sig 25.000 krónur vegna lögmannskostnaðar.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.