589/2010

A var gefið að sök brot gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa hellt bensíni inn í stigagang og á gólf á jarðhæð í húsi að T, kveikt í bensíninu og valdið þannig eldsvoða, sem hefði haft í för með sér almannahættu. A játaði að hafa kveikt í húsinu en andmælti því að sá verknaður varðaði við 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga. Talið var að líta yrði svo á að eldsvoði í húsinu að T hefði einn og sér haft í för með sér augljósa hættu á yfirgripsmikilli eyðingu á eignum annarra í skilningi 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga. Útilokað væri annað en að A hlyti að hafa séð fram á þetta og var verknaður hans því talinn varða við það lagaákvæði. Var refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. október 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um annað en refsingu ákærða, sem verði þyngd.

Ákærði krefst að refsing verði milduð.

Eins og greinir í héraðsdómi er ákærða gefið að sök brot gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa 14. janúar 2009 hellt bensíni inn í stigagang og á gólf á jarðhæð í húsi að [...] 10 í Reykjavík, kveikt í bensíninu og valdið þannig eldsvoða, sem hafi haft í för með sér almannahættu. Í ákæru segir að nafngreindur íbúi í húsinu hafi komist þaðan út áður en eldurinn kviknaði, en hann hafi breiðst hratt út og húsið orðið alelda. Ákærði hafi með þessu valdið eignatjóni á báðum hæðum hússins, svo og hættu á frekara tjóni hefði ekki tekist að slökkva eldinn fljótlega. Í málinu játar ákærði að hafa kveikt í húsinu eins og í ákæru greinir, en andmælir því á hinn bóginn að sá verknaður varði við 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt gögnum málsins var nafngreindur byggingaverkfræðingur dómkvaddur í Héraðsdómi Reykjavíkur 19. janúar 2009 til að meta að beiðni lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu hvort fyrrgreind háttsemi ákærða hafi valdið almannahættu og verið þess eðlis að mönnum hafi bersýnilega verið búinn lífsháski eða getað haft í för með sér augljósa hættu á yfirgripsmikilli eyðingu á eigum annarra manna. Í hinum áfrýjaða dómi er greint frá helstu niðurstöðum matsgerðar, sem lokið var 14. apríl 2010. Þar kom meðal annars fram að matsmaðurinn teldi öruggt að „íkveikjan myndi þróast á þann veg að yfirtendrun yrði í stigahúsinu, húsið yrði alelda og yfirgripsmikil eyðilegging yrði á húsinu á báðum hæðum og því er til staðar almannahætta vegna eigna.“ Á hinn bóginn hafi húsið verið mannlaust og engum því verið búinn bersýnilegur lífsháski með þessu. Þá hafi af nánar greindum ástæðum ekki verið hætta á að eldurinn bærist í önnur hús. Þótt ekki verði litið svo á að matsmanninum hafi verið rétt að taka afstöðu til spurningar matsbeiðanda um hvort mönnum hafi bersýnilega verið búinn lífsháski af háttsemi ákærða með því einu að vísa til þess að húsið hafi reynst vera mannlaust verður að gæta að því að eftir hljóðan ákæru er ákærða ekki gefið að sök að hafa stofnað lífi annarra í hættu. Þá er ekkert fram komið í málinu til að hrinda þeirri niðurstöðu í matsgerðinni að ekki hafi verið hætta á að eldurinn bærist í önnur hús. Á hinn bóginn verður að líta svo á að eldsvoði í húsinu að [...] 10 hafi einn og sér haft í för með sér augljósa hættu á yfirgripsmikilli eyðingu á eignum annarra í skilningi 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga. Útilokað er annað en að ákærði hljóti að hafa séð fram á þetta og varðar því verknaður hans við það lagaákvæði. Að því virtu verður niðurstaða héraðsdóms staðfest.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Aðfinnsluvert er að lögregla hafi látið viðgangast að dómkvaddur maður hafi varið nærri fimmtán mánuðum til að ljúka matsgerð og tafið með því einu ákvörðun um saksókn í málinu.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 347.540 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.