233/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var endurupptöku á máli þar sem U ehf. var úrskurðað gjaldþrota. Beiðni U ehf. var ekki talin uppfylla kröfur 2. málsliðar 1. mgr. 138. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 4. apríl 2012 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. mars 2012 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um endurupptöku á máli, sem lauk með úrskurði 26. október 2011 um að bú hans væri tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og krafa hans um endurupptöku tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með beiðni 16. ágúst 2011 krafðist varnaraðili þess að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Var beiðnin reist á því að sóknaraðili ætti ógreidd opinber gjöld en árangurslaust fjárnám hefði verið gert hjá honum 25. maí 2011. Krafan ásamt fyrirkalli til sóknaraðila var birt 27. september sama ár fyrir nafngreindum manni sem sagt var í birtingarvottorði að hist hefði fyrir á heimili fyrirsvarsmanns sóknaraðili. Krafan var tekin fyrir á dómþingi 12. október 2011 og var þá ekki sótt þing af hálfu sóknaraðila. Eins og áður greinir var bú sóknaraðila tekið til skipta með úrskurði 26. sama mánaðar. Með beiðni sóknaraðila, sem barst héraðsdómi 14. febrúar 2012, var þess krafist að málið yrði endurupptekið, en kröfunni var hafnað með hinum kærða úrskurði.

Samkvæmt 2. málslið 1. mgr. 138. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal meðal annars í beiðni um endurupptöku skýrlega greint frá því á hvaða málsástæðum, réttarheimildum og sönnunargögnum beiðnin sé reist, svo og hvenær og hvernig beiðanda varð kunnugt um málsúrslit. Ef endurupptöku er leitað eftir 2. mgr. 137. gr. laganna skal að auki rökstutt að fullnægt sé einhverju af þeim skilyrðum sem koma fram í ákvæðinu.

Sóknaraðili reisir beiðni sína um endurupptöku á því að fyrirkall á hendur honum hafi ekki verið birt fyrir þeim sem birta mátti fyrir. Því sé fullnægt skilyrðum a. liðar 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991. Í beiðni sóknaraðila segir að fyrirsvarsmaður sóknaraðila hafi sett sig í samband við skiptastjóra, þegar hann fékk vitneskju um gjaldþrotaskiptin, til að fá þau felld niður, en sú viðleitni hafi engan árangur borið. Þá er aðeins tekið fram að fyrirsvarsmaðurinn hafi ekki fengið vitneskju um skiptin „fyrr en nú nýlega“. Með þessu móti hefur sóknaraðili ekki tilgreint nægjanlega hvenær og hvernig honum barst vitneskja um úrskurð um skiptin þannig að mat verði lagt á hvort fullnægt sé því skilyrði 2. mgr. 137. gr. laganna að beiðni um endurupptöku hafi borist innan mánaðar frá því beiðanda urðu málsúrslit kunn. Jafnframt er í engu getið hvaða vörnum sóknaraðili telur sig hafa getað teflt fram gegn því að búið yrði tekið til skipta. Samkvæmt þessu er beiðni sóknaraðila ófullnægjandi og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.