607/2008

Hæstiréttur felldi úr gildi ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðherra frá 13. október 2008 um að framselja X til Póllands.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. nóvember 2008 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. nóvember 2008, þar sem staðfest var ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðherra 13. október 2008 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málsvarnalauna fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Málsatvikum og málsástæðum málsaðila er lýst í hinum kærða úrskurði. Vegna forsendna og niðurstöðu meirihluta Hæstaréttar 10. desember 2007 í máli nr. 634/2007 er fallist á niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að skilyrði 1. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984 sé fullnægt fyrir kröfu sóknaraðila, þar sem refsirammi brotsins sem varnaraðili var dæmdur fyrir 24. janúar 2005 er meira en eitt ár samkvæmt íslenskum lögum.

Fyrir liggur í málinu endurrit ákvörðunar Héraðsdóms í Szczecin 19. júlí 2007 um að varnaraðili skyldi afplána fangelsisrefsinguna samkvæmt dóminum 24. janúar 2005. Í endurritinu kemur fram að ákvörðunin hafi verið byggð á því að varnaraðili hefði með nýjum dómi, kveðnum upp af sama dómstól í máli nr. IV K 736/06, verið dæmdur fyrir annað brot. Með því hefði hann rofið skilorð fyrri dómsins og skyldi hann því afplána refsinguna sem þar var dæmd.

Samkvæmt 4. mgr. 12. gr. laga nr. 13/1984 skal, með beiðni um framsal manns til fullnustu á dómi, dómurinn fylgja eða staðfest endurrit hans. Af málsatvikum er ljóst að ákvörðun um afplánun varnaraðila á nefndri fangelsisrefsingu er byggð á tveimur refsidómum, öðrum þar sem skilorðsbundin refsing var dæmd og hinum þar sem varnaraðili er sagður hafa verið dæmdur fyrir annað brot, sem í forsendum nefndrar ákvörðunar er talið hafa valdið rofi á skilorði fyrri dómsins. Við þessar aðstæður verður að skýra 4. mgr. 12. gr. laga nr. 13/1984 svo að báðir dómarnir auk nefndrar ákvörðunar þurfi að fylgja framsalsbeiðni, enda geta hvorki íslensk stjórnvöld né dómstólar að öðrum kosti gætt skyldu sinnar samkvæmt lögunum við könnun á skilyrðum framsals. Með því að síðari dómurinn fylgdi ekki framsalsbeiðni hinna pólsku yfirvalda er ekki unnt að fallast á hana. Verður hin umdeilda ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðherra því felld úr gildi.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um þóknun skipaðs verjanda verður staðfest.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila greiðist úr ríkissjóði, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984, og þykja þau hæfilega ákveðin svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðherra 13. október 2008 um að framselja varnaraðila, X, til Póllands er felld úr gildi.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um þóknun skipaðs verjanda varnaraðila er staðfest.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, B-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.