arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
315/2001

S greindist með krabbameinsæxli í endaþarmi og meinvarp í lifur í september 1997. Í desember s.á. gekkst hann undir skurðaðgerð á Sjúkrahúsi Reykjavíkur þar sem æxlið og hnútur í lifur var fjarlægt. Eftir aðgerðina kom í ljós að taugar þær sem valda stinningu getnaðarlimsins höfðu skaddast og S því misst kyngetu. Þá þurfti S að notast við stómabúnað eftir aðgerðina. Krafði hann Í um skaðabætur og byggði á því að hann hefði ekki verið varaður við því að slíkum aðgerðum kynni að fylgja stómanotkun og missir kyngetu. Talið var eðlilegt að samskipti læknis og S hefðu fyrst og fremst snúist um hinn lífshættulega sjúkdóm en S hefði þó átt rétt á upplýsingum um vel þekktar afleiðingar aðgerðarinnar. Hins vegar hefði S viðurkennt að hann hefði undirgengist aðgerðina þó að honum hefðu verið afleiðingarnar ljósar, auk þess sem sýnt þótti að skurðaðgerð hefði í raun verið eini valkosturinn til að freista þess að bjarga lífi S. Skilyrði skaðabótaskyldu þóttu því ekki fyrir hendi í málinu og þurfti þá ekki að taka afstöðu til þess hvort S hefði fengið fullnægjandi upplýsingar um afleiðingar aðgerðarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. ágúst 2001. Hann krefst þess, að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 2.800.000 krónur með vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 12. desember 1997 til 3. október 2000, með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001 en samkvæmt IV. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Engar kröfur eru gerðar á hendur réttargæslustefnda, Sjóvá-Almennum tryggingum hf., og gerir félagið engar kröfur.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eins og mál þetta liggur fyrir Hæstarétti er óhjákvæmilegt að dæma áfrýjanda til að greiða stefnda málskostnað fyrir réttinum.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf, greiði stefnda, íslenska ríkinu, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
315/2002

E var ákærður fyrir brot gegn lögum nr. 133/1994 um atvinnuréttindi útlendinga með því að hafa ráðið níu erlenda menn í vinnu án atvinnuréttinda á Íslandi. Talið var sannað að E hefði komið fram sem fyrirsvarsmaður E ehf. við umrædda útlendinga. Með vísan til gagna málsins, framburðar vitna og þess að umræddir útlendingar voru að störfum í K þegar þeir voru handteknir var talið að þeir hefðu verið ráðnir til starfa í skilningi 4. gr. lagafram sem fyrirsvarsmaður E ehf. við umrædda útlendinga. Með vísan til gagna málsins, framburðar vitna og þess að umræddir útlendingar voru að störfum í K þegar þeir nr. 133/1994. Var E sem fyrirsvarsmaður E ehf. talinn hafa staðið að ráðningu þessara manna og þar með gerst brotlegur við 4. gr. laga nr. 133/1994. Var honum gerð sekt fyrir þá háttsemi. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að ekki yrði fullyrt hversu lengi mennirnir voru við störf í K auk annarra vankanta á rannsókn málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 1. júlí 2002 að fengnu áfrýjunarleyfi í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfu ákæruvalds, en til vara að héraðsdómur verði felldur úr gildi og málinu vísað heim til nýrrar meðferðar fyrir fjölskipuðum dómi, skipuðum dómurum, sem ekki hafa dæmt í málinu áður, og til þrautavara að héraðsdómur verði mildaður sem lög leyfa.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og sakarkostnað staðfest.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður litið til forsendna héraðsdóms, þar á meðal þess að ekki verði fullyrt hversu lengi hinir útlendu menn höfðu verið að störfum á vegum ákærða, þótt ljóst sé að mennirnir voru við störf í Kópavogi miðvikudaginn 7. nóvember 2001, eins og í héraðsdómi nánar greinir. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til röksemda héraðsdóms þykir mega fallast á að refsing ákærða sé þar hæfilega ákveðin 300.000 króna sekt í ríkissjóð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf G-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, J-kk-ef E-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.
31/2002

X var ákærður fyrir að hafa sem flugstjóri flugvélar flutt tólf farþega í tiltekinni ferð en vélin var aðeins búin sætum og öryggisbeltum fyrir tíu farþega. X krafðist þess aðallega að sér yrði heimilað að leggja fram álitsgerð kunnáttumanns, þar sem svarað yrði fjórum nánar tilgreindum spurningum um atriði, sem varðað gátu mat á trúverðugleika frásagnar vitna í skýrslum þeirra fyrir lögreglu, að undangengnu því að hann ætti viðtöl við einhver þessara vitna eða þau öll, svo og að honum yrði leyft að leiða þennan kunnáttumann fyrir dóm til skýrslugjafar. Til vara krafðist X þess að dómkvaddur yrði maður til að svara þeim spurningum, sem áður er getið. Í dómi Hæstaréttar segir að í báðum tilvikum sé X í reynd að leitast við að fá lagt fram fyrir dómi sérfræðiálit um trúverðugleika vitnisburðar, sem hafi ekki enn verið gefinn fyrir dómi og sé því alls óséð hvers efnis verði, sbr. 1. mgr. 48. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Með vísan til þessa og forsendna úrskurðar héraðsdóms að öðru leyti var kröfum X hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. janúar 2002, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að leggja fram sálfræðiskýrslu dr. J-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef og leiða hann fyrir dóm sem vitni. Jafnframt var hafnað kröfu varnaraðila um að dómkvaddur yrði maður til að svara þeim spurningum, sem varnaraðili hafði áður lagt fyrir dr. J-kk-þf F-kk-þf. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að sér verði heimilað að leggja fram í málinu fyrrnefnda skýrslu, svo og að leiða dr. J-kk-þf F-kk-þf fyrir dóm sem vitni, en til vara að dómkvaddur verði maður til að svara þeim spurningum, sem áður er getið. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði óskar varnaraðili aðallega eftir því að sér verði heimilað að leggja fram álitsgerð kunnáttumanns, þar sem svarað yrði fjórum nánar tilgreindum spurningum um atriði, sem varðað geta mat á trúverðugleika frásagnar vitna í skýrslum þeirra fyrir lögreglu, að undangengnu því að hann ætti viðtöl við einhver þessara vitna eða þau öll, svo og að honum verði leyft að leiða þennan kunnáttumann fyrir dóm til skýrslugjafar. Til vara leitar varnaraðili eftir samsvarandi álitsgerð, en þá úr hendi manns, sem yrði dómkvaddur til að láta hana í té. Líta verður svo á að í báðum tilvikum sé varnaraðili í reynd að leitast við að fá lagt fram fyrir dómi sérfræðiálit um trúverðugleika vitnisburðar, sem hefur ekki enn verið gefinn fyrir dómi og er því alls óséð hvers efnis verði, sbr. 1. mgr. 48. gr. laga nr. 19/1991. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
320/2002

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júlí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júlí 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 10. september nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Hæstarétti hefur ekki borist greinargerð frá varnaraðila. Verður að ætla að hann kæri úrskurð héraðsdómara í því skyni að fá hann felldan úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á með héraðsdómara að skilyrði séu til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi samkvæmt c. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Í úrskurðinum kemur fram að sóknaraðili gaf út ákæru á hendur ákærða 10. maí 2002 og var málið þingfest 27. sama mánaðar. Mun héraðsdómarinn, sem fer með málið, hafa ákveðið í þinghaldi 11. júní sl. að aðalmeðferð færi fram 20. ágúst nk. Samkvæmt 1. mgr. 129. gr. áðurgreindra laga ákveður dómari í þinghaldi hvenær aðalmeðferð máls skuli háð, en þá skulu að jafnaði fara fram í einni lotu skýrslutökur og munnlegur málflutningur. Þess skal þó gæta að hraða meðferð máls eftir föngum, sbr. 133. gr. laga nr. 19/1991 og 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar, eins og henni var breytt með 8. gr. stjórnarskipunarlaga nr. 97/1995. Þá skal maður samkvæmt 3. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 5. gr. laga nr. 97/1995, aldrei sæta gæsluvarðhaldi lengur en nauðsyn krefur. Varnaraðili hefur setið óslitið í gæsluvarðhaldi frá 14. apríl sl. og er ekki fram komið að sérstakar ástæður séu fyrir því að aðalmeðferð skuli ekki vera fyrr. Verður varnaraðili því ekki látinn sæta gæsluvarðhaldi lengur en til 16.00 föstudaginn 23. ágúst nk.

Dómsorð:

Varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi allt til kl. 16.00 föstudaginn 23. ágúst 2002.
322/2002

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júlí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. júlí 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 22. júlí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærðar úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
324/2002

Í málinu var leyst úr nánar tilgreindum ágreiningsefnum M og K í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna hjónaskilnaðar. Héraðsdómari hafnaði kröfu M um að við skiptin yrði vikið frá helmingaskiptareglu 103. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993, en féllst á að nánar fasteignin Y, sem væri eign X ehf., félli utan við skiptin. Var sú niðurstaða staðfest í Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júlí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. júní 2002, þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningsefnum málsaðila í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna hjónaskilnaðar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að vikið verði við opinberu skiptin frá helmingaskiptum milli sín og varnaraðila aðallega þannig að hann fái að taka óskipt úr hjúskapareign samtals 9.730.767 krónur ásamt eignarhluta sínum í X ehf., svo og að staðfest verði niðurstaða héraðsdóms um að eignarhluti í fasteigninni Y, verði ekki talinn til hjúskapareigna hans. Til vara krefst sóknaraðili þess að ákveðin verði önnur frávik frá helmingaskiptum til að auka hlut hans. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur að því er varðar kröfur sóknaraðila um frávik frá helmingaskiptum, en dæmt verði að fyrrgreindur eignarhluti í fasteigninni Y sé hjúskapareign sóknaraðila og komi til skipta milli aðilanna. Þá krefst varnaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem hún naut fyrir héraðsdómi.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði hafnaði héraðsdómari kröfum sóknaraðila um að vikið yrði frá helmingaskiptum við fjárslit milli hans og varnaraðila, en þær kröfur voru sama efnis og fyrrgreindar dómkröfur sóknaraðila fyrir Hæstarétti, sem að þessu snúa. Á hinn bóginn féllst héraðsdómari á með sóknaraðila að líta bæri svo á að eignarhluti í fasteigninni Y væri eign X ehf., en með því var hafnað kröfu varnaraðila um að eignarhlutinn yrði talinn hjúskapareign sóknaraðila. Varnaraðili hefur ekki fyrir sitt leyti kært úrskurð héraðsdómara til Hæstaréttar. Geta því ekki komið til frekari álita kröfur hennar að því er varðar umræddan eignarhlut í fasteigninni eða um málskostnað fyrir héraðsdómi.

Eins og málið liggur fyrir Hæstarétti verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
325/2002

Að kröfu G kvað héraðsdómari upp úrskurð um að bú foreldra hans, L og J, væri tekið til opinberra skipta. Þ, dóttir L og J, sótti ekki þing þegar málið var tekið fyrir í héraði. Brast hana því heimild til kæru þess og var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júlí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júní 2002, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að dánarbú L-kvk-ef G-kvk-ef og J-kk-ef S-kk-ef yrði tekið til opinberra skipta, en um úrskurðinn kveður sóknaraðili sér fyrst hafa orðið kunnugt 26. sama mánaðar. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Hún krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér kærumálskostnað.

Samkvæmt gögnum málsins lagði varnaraðili 16. maí 2002 kröfu fyrir Héraðsdóm Reykjavíkur um að dánarbú L-kvk-ef G-kvk-ef og J-kk-ef S-kk-ef, foreldra málsaðila, yrði tekið til opinberra skipta. Héraðsdómari tók þessa kröfu fyrir á dómþingi 7. júní 2002. Var þá sótt þing af hálfu varnaraðila, en að því er varðar aðra þá, sem hlut áttu að máli, færði héraðsdómari eftirfarandi í þingbók: „Tilraun var gerð til að boða Þ-kvk-þf J-kvk-þf og O-kvk-þf J-kvk-þf til þessa þinghalds. Ekki tókst að birta O-kvk-þgf fyrirkall en óupplýst er hvort tókst að birta Þ-kvk-þgf fyrirkall.“ Að kröfu varnaraðila var krafa hans um opinber skipti tekin þá þegar til úrskurðar, en fallist var sem fyrr segir á hana með hinum kærða úrskurði.

Samkvæmt framangreindu sótti sóknaraðili ekki þing þegar mál þetta var tekið fyrir í héraði og lagt þar í úrskurð. Úr því sem komið var átti hún til endurskoðunar á hinum kærða úrskurði þann eina kost að leita eftir endurupptöku málsins fyrir héraðsdómi eftir ákvæðum XXIII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem beita verður hér samkvæmt 2. mgr. 131. gr. og lokamálslið 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar, sem birtur er í dómasafni 1992, bls. 2028. Brestur sóknaraðila því heimild hér til kæru, sbr. 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991, og verður málinu af þeim sökum vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
326/2002

S var ákærður fyrir ölvunarakstur með því að hafa ekið undir áhrifum áfengis frá Ólafsvík austur Snæfellsveg, en bifreiðin hafnaði utan vegar í austanverðum Búlandshöfða. Blóðsýni var tekið úr S um þremur og hálfri klukkustund frá því að akstri lauk en þá mældist áfengismagn í blóði hans 0,5. Í málinu lágu fyrir upplýsingar frá Rannsóknarstofu í lyfja- og eiturefnafræði um brotthvarfshraða etanóls í blóði. Talið var, að þegar þær upplýsingar væru hafðar til hliðsjónar þannig að ítrustu varfærni væri gætt við útreikninga og allur vafi virtur S í hag, væri ekki varhugavert að telja að áfengismagn í blóði S þegar hann ók hafi verið a.m.k. 0,7 til 0,75 þegar tillit hafi verið tekið til vikmarka. Samkvæmt þessu væri hafið yfir skynsamlegan vafa að áfengismagn í blóði S við aksturinn hafi verið yfir lögleyfðum mörgum. Var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu S staðfest og hann dæmdur til að greiða sekt í ríkissjóð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 1. júlí 2002 að fengnu áfrýjunarleyfi í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst sýknu af öllum kröfum ákæruvalds.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað af málinu, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf R-kk-nf P-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef Ó-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.
335/2001

Þ skrifaði undir ráðningarsamning við J í apríl 1999. Í samningnum sagði m.a. að uppsagnarfrestur væri 12 mánuðir og miðaðist við mánaðarmót. Með bréfi, dags. 25. júlí 1999, sagði J þessum samningi upp frá og með 1. ágúst 1999 og átti uppsögnin að taka gildi 1. ágúst 2000 í samræmi við uppsagnarákvæði samningsins. Nýr samningur var gerður þann sama dag og uppsögnin fór fram, þ.e. 25. júlí 1999. Var sá samningur efnislega samhljóða fyrri samningi að öðru leyti en því að uppsagnarfrestur var styttur úr 12 í 6 mánuði. Í samningnum var ákvæði um að hann skyldi taka gildi „frá og með 1.8.2000“. Þ taldi uppsögnina ólögmæta, þar sem J hefði ekki getað sagt Þ upp með 6 mánaða uppsagnarfresti fyrr en eftir að síðari samningurinn tók gildi, og sótti J til greiðslu launa. Var talið að líta yrði svo á að síðari samningurinn hefði tekið formlega gildi við undirritun hans, þrátt fyrir að í honum væri tilgreint að hann tæki gildi „frá og með 1.8.2000“, eða ári eftir undirritun. Með gerð hins nýja samnings hefði því verið kominn á nýr uppsagnarfrestur milli aðila. Var J sýknaður af kröfum Þ í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. september 2001 og krefst þess að stefndi greiði sér 1.039.080 krónur, en til vara 1.004.310 krónur, með dráttarvöxtum frá 1. desember 2000 til greiðsludags og málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem greint er í héraðsdómi gerðu aðilar með sér nýjan ráðningarsamning 25. júlí 1999, um leið og hinum fyrra samningi var sagt upp. Uppsagnarákvæði fyrra samningsins var þar breytt úr 12 mánuðum í 6 mánuði. Verður að líta svo á að síðari samningurinn hafi tekið formlega gildi við undirritun hans, þrátt fyrir það að í honum sé tilgreint að hann taki gildi „frá og með 1. 8. 2000“, eða ári síðar. Með gerð hins nýja samnings var því kominn á nýr uppsagnarfrestur milli aðila. Með þessari athugasemd ber að staðfesta héraðsdóm, með vísan til forsendna hans að öðru leyti.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Þ-kk-nf F-kk-nf, greiði stefnda, Jökli ehf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
337/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem leyst var úr kröfum aðilanna um málskostnað og þeim ákveðinn gjafsóknarkostnaður í máli R á hendur Ó, sem var að öðru leyti lokið með dómsátt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. júlí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. júní 2002, þar sem leyst var úr kröfum aðilanna um málskostnað og þeim ákveðinn gjafsóknarkostnaður í máli varnaraðila á hendur sóknaraðila, sem var að öðru leyti lokið með dómsátt. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði breytt að því er varðar gjafsóknarkostnað hans þannig að þóknun annars af tveimur lögmönnum, sem komið hafa að málinu af hans hálfu, verði hækkuð úr 114.384 krónum í 368.831 krónu.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
339/2001

Framhaldsskólakennarinn H taldi sig hafa orðið fyrir kjaraskerðingu vegna ákvarðana skólastjórnenda um að skerða þann fjölda kennslustunda sem áður höfðu verið í tiltekinni námsgrein. Ekki var á það fallist á að H ætti rétt á þeim greiðslum sem hún krafðist í málinu, hvorki með vísan til þess að rétturinn yrði leiddur af kjarasamningi né að íslenska ríkið (Í) hefði með ólögmætum aðgerðum svipt hann þeim rétti. Var Í því sýknað af kröfum H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. september 2001 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 67.138 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 26. júní 2000 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
339/2002

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. júlí 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til kl. 16.00 föstudaginn 26. júlí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.