411/2017

Þ og D kröfðust viðurkenningar á því að tvær kreditkortafærslur af kreditkortum þeirra í tiltekinni verslun á Tenerife hefðu verið ólögmætar og að fella bæri þær niður án ábyrgðar. Óumdeilt var að Þ og D hefðu sjálf sett kort sín í posa verslunarinnar og slegið inn PIN númer færslunni til staðfestingar. Þ og D byggðu á því að þetta hefðu þau gert í því skyni að fá ábyrgð á tölvu sem Þ hafði keypt í versluninni og átti ekki að kosta neitt, en starfsmenn verslunarinnar hefðu beitt þau blekkingum til að ná fram greiðslunum. Héraðsdómur tók kröfu Þ og D til greina með vísan til þess að þau hefðu með nægilegum hætti sýnt fram á að þau hefðu ekki fengið afhenta neina vöru eða þjónustu gegn þeim greiðslum skuldfærðar hefðu verið á kort þeirra. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki hefði verið byggt á þessari málsástæðu í héraði af hálfu Þ og D. Samkvæmt 2. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála mætti dómari ekki byggja niðurstöðu sína á málsástæðum sem hefðu mátt koma fram við meðferð máls en gerðu það ekki. Taldi Hæstiréttur því ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 26. júní 2017. Hann krefst sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi varðar ágreiningur aðila tvær úttektir sem færðar voru á greiðslukort stefndu vegna notkunar þeirra á kortunum í verslun á Tenerife 16. apríl 2015. Er óumdeilt að umrætt sinn settu stefndu sjálf kort sín í posa verslunarinnar og slógu inn svokallað PIN númer færslunni til staðfestingar. Hafa stefndu greint frá því að ekki hafi verið um að ræða að þau væru að greiða fyrir vöru eða þjónustu heldur hafi þau notað kortin í því skyni að fá með þeim hætti ábyrgð á tölvu sem stefndi Þ-kk-nf hafði keypt í versluninni og hafi sú ábyrgð ekki átt að kosta neitt. Kveða stefndu að þau hafi ítrekað sett kortin í posann og slegið inn PIN númer en starfsmenn verslunarinnar hafi jafnan haldið því fram að færslurnar hefðu ekki farið í gegn. Svo hafi ekki verið raunin varðandi þær tvær færslur sem um er deilt í máli þessu sem starfsmenn verslunarinnar hafi með blekkingum náð fram.

Í hinum áfrýjaða dómi var dómkrafa stefndu um að viðurkennt væri að áfrýjanda bæri að fella niður umræddar færslur á greiðslukortum þeirra tekin til greina. Var sú niðurstaða einkum reist á því að stefndu hafi með nægilegum hætti sýnt fram á að þau hefðu ekki fengið afhenta neina vöru eða þjónustu gegn þeim greiðslum sem skuldfærðar voru á kort þeirra. Var í því sambandi vísað til iv. liðar 4. greinar og iv. liðar 8. greinar kortaskilmála áfrýjanda.

Í iv. lið 4. greinar skilmálanna segir að korthafi sé ábyrgur fyrir öllum úttektum sem staðfestar eru með undirritun korthafa eða PIN-númeri, nema þegar úttekt hefur verið skráð en korthafi sannar að vara eða þjónusta hafi ekki verið afhent. Þá segir í iv. lið 8. greinar að sé söluaðili ófús eða ófær um að inna af hendi vöru eða þjónustu sem korthafi hefur greitt fyrir, atburði sé aflýst eða söluaðili hættir rekstri, geti korthafi sent skriflega kvörtun til útgefanda og telji viðkomandi greiðslukortafyrirtæki að þjónustan hafi sannanlega ekki verið innt af hendi vegna ofangreindra ástæðna, endurgreiði greiðslukortafyrirtækið sem svari vanefndunum.

Málsástæðu þess efnis að stefndu hafi ekki fengið afhenta neina vöru eða þjónustu sér hvergi stað í skriflegum málatilbúnaði stefndu í héraði og við munnlegan málflutning fyrir Hæstarétti kom fram að hana hafi ekki borið á góma við flutning málsins í héraði, enda hafa stefndu þvert á móti haldið því fram að þau hafi ekki verið að greiða fyrir vöru eða þjónustu með notkun kortanna heldur einungis að tryggja sér ábyrgð án endurgjalds á tölvunni sem stefndi Þ-kk-nf hafði keypt af versluninni. Samkvæmt 2. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála má dómari ekki byggja niðurstöðu sína á málsástæðum sem hefðu mátt koma fram við meðferð máls en gerðu það ekki. Verður því ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju, en rétt er að aðilar beri hver sinn kostnað af því fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar á ný.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.