arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
815/2017

S krafði Í um skaðabætur vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þegar hann féll á svelli á bílastæði við heimili sitt. Starfaði S sem lögreglumaður og var hann á vakt þegar slysið varð. Hafði erindi S heim verið að matast svo sem hann átti rétt á en engin aðstaða var til þess á starfsstöðinni sjálfri og var sú tilhögun viðhöfð með samþykki yfirmanna S. Deildu aðilar um hvort Í bæri hlutlæga bótaábyrgð á tjóni M eftir 30. gr. lögreglulaga nr. 90/1996 og ákvæðum kjarasamnings. Talið var að Í hefði ekki sýnt fram á að S hefði verið í öðrum erindagjörðum en að sinna áfram vinnuskyldu sinni á yfirstandi vakt þegar slysið varð og hefði það því orðið við rækslu lögreglustarfs hans. Var krafa S því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og E-kk-nf G. G-kk-nf prófessor.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. desember 2017. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem rakið er nánar í hinum áfrýjaða dómi er óumdeilt að stefndi var á vakt í starfi sínu sem lögreglumaður 19. janúar 2015 þegar hann féll á svelli á bílastæði við heimili sitt og slasaðist. Þá er því ómótmælt að erindi hans heim hafi verið að matast svo sem hann átti rétt á en engin aðstaða var til slíks á starfsstöðinni sjálfri og þessi tilhögun því viðhöfð með samþykki yfirmanna stefnda. Af hálfu áfrýjanda hefur ekki verið sýnt fram á að stefndi hafi þá hann slasaðist verið í öðrum erindagjörðum en að sinna áfram vinnuskyldu sinni á yfirstandandi vakt og skiptir þá ekki máli hvort sérstakt útkall hafði þá átt sér stað. Að þessu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna en krafa stefnda um bætur vegna ferðakostnaðar sem vísað var frá héraðsdómi er ekki til endurskoðunar hér fyrir dómi.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, S-kk-þgf Þ-kk-þgf, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
817/2017

M slasaðist á baki þegar hann var við lyftingaræfingar í líkamsræktarstöð lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu þar sem hann starfaði sem lögreglumaður. Hafði M verið á næturvakt umrætt sinn og fengið leyfi yfirmanns síns til að fara í líkamsræktarstöðina. Deildu aðilar um hvort Í bæri hlutlæga bótaábyrgð á tjóni M í skilningi lögreglulaga og kjarasamnings. Dæmt var að Í bæri skaðabótaábyrgð á þeim grundvelli og voru kröfur M teknar til greina. Til grundvallar niðurstöðu í málinu var lögð álitsgerð sérfræðings, en tekið var fram í dómi Hæstaréttar að Í hefði ekki freistað þess að fá álitinu hnekkt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf G. G-kk-nf prófessor.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. desember 2017. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi aflaði stefndi álitsgerðar 22. júní 2015 um líkamstjón sitt í samræmi við samkomulag Landsambands lögreglumanna og ríkislögmanns. Í álitinu var komist að þeirri niðurstöðu að tjónið yrði rakið til líkamsæfinga stefnda 23. nóvember 2011. Þar sem áfrýjandi hefur hvorki nýtt sér heimild til að bera álitið undir örorkunefnd, sbr. 10. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, né aflað matsgerðar eftir almennum reglum til að hnekkja því verður það lagt til grundvallar niðurstöðu í málinu, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 24. janúar 2013 í máli nr. 542/2012. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með skírskotun til forsenda héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, M-kk-þgf J-kk-þgf, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
819/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í eitt ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 4. janúar 2018. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. desember 2017, þar sem sóknaraðili var að kröfu varnaraðila sviptur sjálfræði í eitt ár. Kæruheimild var í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu um sjálfræðissviptingu, en til vara að henni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þóknunar til handa verjanda sínum fyrir flutning málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og málflutningsþóknunar handa lögmanni sínum fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að svipta sóknaraðila sjálfræði í eitt ár, svo og um þóknun verjanda hans. Ekki voru á hinn bóginn efni til að kveða á um greiðslu þóknunar til lögmanns varnaraðila úr ríkissjóði, enda verður hvorki ráðið af gögnum málsins að gerð hafi verið krafa þessa efnis né voru skilyrði til slíkrar ákvörðunar samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga, enda verður ekki séð að lögmaðurinn hafi verið skipaður til að gegna hlutverki talsmanns varnaraðila. Er því ákvæði hins kærða úrskurðar um þetta atriði fellt úr gildi og verður jafnframt af sömu ástæðu hafnað kröfu varnaraðila varðandi þóknun fyrir flutning málsins fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og er hún ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Staðfest eru ákvæði hins kærða úrskurðar um sjálfræðissviptingu sóknaraðila, A, og greiðslu þóknunar skipaðs verjanda hans úr ríkissjóði.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, D-kvk-ef Ó-kvk-ef G-kvk-ef héraðsdómslögmanns, vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
822/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfum A, B og C, um að J yrði vikið úr starfi skiptastjóra í dánarbúi, var hafnað og A og B gert ásamt lögmanni sínum að greiða sekt í ríkissjóð vegna nánar tilgreindra ummæla og staðhæfinga í greinargerð. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að ekki væru efni til að víkja J frá störfum á grundvelli þeirra aðfinnsla sem höfð voru uppi um störf hans. Þá taldi Hæstiréttur að þótt þau ósæmilegu ummæli og staðhæfingar sem fram hefðu komið í greinargerð A og B væru stórlega aðfinnsluverðar, væru ekki alveg næg efni til að leggja á sektir eftir 135. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður samkvæmt því staðfestur um annað en greiðslu sektar til ríkissjóðs.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilarnir A og B skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 4. janúar 2018. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. desember 2017 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði vikið úr starfi skiptastjóra í dánarbúi D. Kæruheimild var í 173. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að fyrrgreind krafa verði tekin til greina. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

C hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

D lést [...] og er skiptum á búi hans enn ólokið, en varnaraðili var skipaður skiptastjóri 18. nóvember 2011. Í hinum kærða úrskurði er nokkurra dóma Hæstaréttar getið er varða þær deilur sem risið hafa um málefni búsins. Þá kemur fram í úrskurði héraðsdóms að þetta er ekki í fyrsta sinnið sem sóknaraðilar hafa borið fram kröfu í máli um að varnaraðila verði vikið úr starfi skiptastjóra í dánarbúinu. Fallist er á það með héraðsdómi að ekki séu efni til að víkja varnaraðila úr starfi sem skiptastjóra dánarbúsins vegna þeirra aðfinnslna um störf hans, sem sóknaraðilar hafa gert.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði eru í greinargerð sóknaraðilanna A og B í héraði viðhöfð ósæmileg ummæli og staðhæfingar. Þótt þetta sé stórlega aðfinnsluvert eru ekki alveg næg efni til að leggja á sektir eftir d. og e. liðum 1. mgr. 135. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Sóknaraðilar verða dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en greiðslu sektar til ríkissjóðs.

Sóknaraðilar, A og B, greiði óskipt varnaraðila, J-kk-þgf A-kk-þgf J-kk-þgf, 600.000 krónur í kærumálskostnað.
829/2017

G krafði N ehf. um skaðabætur vegna tjóns sem varð á innbúi hans af völdum myglusvepps í íbúðarhúsnæði sem hann tók á leigu hjá N ehf. N ehf. hafði hins vegar uppi gagnkröfu í málinu um greiðslu vangoldinnar leigu. Talið var að ekki yrði annað ráðið af gögnum málsins en að ákvæðum byggingarreglugerðar hefði verið fylgt við byggingu hússins. Þá hefði ekkert komið fram sem benti til þess að myglusveppur hefði verið til staðar í því þegar G tók það á leigu og yrði að miða við að N ehf. hefði ekki fengið vitneskju um tilvist hans fyrr en um einu og hálfu ári eftir að leiguafnot G hófust. Í kjölfar lagfæringa sem þá var ráðist í hefði G látið hjá líða að fylgja tilmælum frá N ehf. um að lofta betur út úr húsinu og yrði ekki séð að félagið hefði verið upplýst um þróun mála fyrr en í algjört óefni hefði verið komið og tjón á innbúinu orðið að veruleika. Var því ekki talið að skilyrði væru til að fella skaðabótaskyldu á N ehf. Var N ehf. því sýknaður af kröfu G en krafa N ehf. um endurgjald fyrir leigu húsnæðisins tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari, G-kk-nf G-kk-nf settur hæstaréttardómari og Á-kk-nf K-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 12. október 2017. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 29. nóvember 2017 og áfrýjaði hann öðru sinni 27. desember sama ár. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 1.826.864 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 8. maí 2015 til 14. janúar 2017, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, G-kk-nf H. P-kk-nf, greiði stefnda, Nesvöllum íbúðum ehf., 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
830/2017

Staðfest var ákvæði í úrskurði héraðsdóms um að mál ákæruvaldsins á hendur X, Y, Z og Þ yrði fellt niður. Þá var sakarkostnaður í héraði gagnvart X og kærumálskostnaður felldur á ríkissjóð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðilinn X skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. desember 2017, þar sem tekin var til greina krafa sóknaraðila um að fellt yrði niður mál hans á hendur varnaraðilum. Kæruheimild var í v. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilinn X krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að kveðið verði á um að sakarkostnaður í málinu greiðist úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðilarnir Y, Z og Þ hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að taka til greina kröfu sóknaraðila um að málið verði fellt niður.

Samkvæmt þágildandi 1. mgr. 217. gr. laga nr. 88/2008 bar héraðsdómi að kveða í hinum kærða úrskurði á um hvort sakarkostnaður skyldi felldur á varnaraðila eða ríkissjóð og gat þar engu breytt að sóknaraðili hygðist rakleitt höfða nýtt mál á hendur varnaraðilum. Verður því í samræmi við varakröfu varnaraðilans X að kveða á um sakarkostnað, en þó aðeins vegna meðferðar málsins í héraði á grundvelli ákærunnar, sem sóknaraðili hefur afturkallað. Af tímaskrá verjanda varnaraðilans X verður ráðið að hann hafi varið 25 klukkustundum til starfa við málið fyrir héraðsdómi frá því að ákæra var gefin út 1. desember 2017, ef frá er talin vinna vegna kröfu um að varnaraðilinn sætti áfram gæsluvarðhaldi, sem tekin var fyrir eftir þann dag. Á þeim grunni verða málsvarnarlaun verjandans ákveðin með þeirri fjárhæð, sem í dómsorði greinir, og skulu þau greidd úr ríkissjóði. Með því að máli á grundvelli ákærunnar frá 1. desember 2017 lýkur gagnvart varnaraðilanum X með dómi þessum verður kærumálskostnaður jafnframt felldur á ríkissjóðs, sbr. áðurgildandi 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008. Fer um fjárhæð kærumálskostnaðar samkvæmt því, sem í dómsorði segir, en fjárhæðir, sem þar greinir vegna málsvarnarlauna, eru ákveðnar að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dómsorð:

Staðfest er ákvæði hins kærða úrskurðar um að mál ákæruvaldsins á hendur varnaraðilum, X, Y, Z og Þ, sé fellt niður.

Greiða skal úr ríkissjóði sakarkostnað í héraði gagnvart varnaraðilanum X, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, A-kk-ef K-kk-ef F-kk-ef héraðsdómslögmanns, 527.000 krónur, og kærumálskostnað, þar á meðal þóknun sama verjanda, 124.000 krónur.
831/2017

Æ kærði úrskurð héraðsdóms og krafðist þess að fjárhæð málflutningsþóknunar lögmanns hans vegna gjafsóknar í héraði yrði ákveðin hærri en gert var í hinum kærða úrskurði. Í dómi Hæstaréttar kom fram að tímaskýrsla lögmanns Æ væri trúverðug miðað við umfang málsins og var því fallist á að hækka gjafsóknarþóknun hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. desember 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 10. janúar 2018. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. desember 2017, þar sem leyst var úr ágreiningi aðila um málskostnað og kveðið á um gjafsóknarkostnað stefnanda í máli þeirra sem að öðru leyti var lokið með dómsátt. Kæruheimild var í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að honum verði dæmdur gjafsóknarkostnaður að skaðlausu samkvæmt málskostnaðarreikningi en til vara að þóknunin verði ákveðin að mati réttarins. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Sjúkratryggingar Íslands krefst aðallega kærumálskostnaðar en til vara að hann verði felldur niður.

Varnaraðilinn, íslenska ríkið, krefst þess að kærumálskostnaður verði felldur niður.

Sóknaraðili styður kröfu sína um hækkun gjafsóknarkostnaðar við tímaskýrslu lögmanns hans en samkvæmt henni varði hann 89,25 útseldum stundum til málsins. Tímaskýrsla þessi er trúverðug miðað við umfang málsins og er fallist á að hækka beri gjafsóknarþóknun lögmanns sóknaraðila á þann veg sem í dómsorði greinir.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, Æ-kk-ef G-kk-ef, í héraði greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, J-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef, 1.800.000 krónur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
838/2017

Í samningi S ehf. og L hf. frá desember 2013 um fjárhagslega endurskipulagningu ÚS ehf. var kveðið á um að seldi S ehf. hluti sína í ÚS ehf. innan fimm ára frá undirritun samningsins á hærra verði en því virði sem L hf. mat þá félagið, 1.146.800.000 krónur, rynni helmingur af söluandvirðinu, sem væri umfram fyrrgreint eignavirði, til L hf. Í febrúar 2014 seldi S ehf. alla hluti sína í ÚS ehf. til I ehf., en samkvæmt kaupsamningnum var verðið 1.250.000.000 krónur. Með vísan til ákvæði samningsins frá desember 2013 krafðist L hf. þess í málinu að S ehf. yrði gert að greiða sér 51.600.000 krónur. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var ekki fallist á með S ehf. að endanlegt söluverð fyrir hluta hans í ÚS ehf. hefði verið 446.274.174 krónur, líkt og komið hefði fram í uppgjörssamkomulagi hans við I ehf. og fallið hefði í hans hlut að teknu tilliti til skulda ÚS ehf. Þá var ekki talið að tilgreind hlutafjáraukning S ehf. í ÚS ehf. í febrúar 2014 hefði falið í sér eignaaukningu þannig að áhrif hafði á eignavirði félagsins, að niðurgreiðsla lána ÚS ehf. teldist til kostnaðar við söluna, að L hf. hefði sýnt af sér tómlæti við að halda uppi kröfuna og að forsendur hefðu brostið fyrir hlutdeild L hf. í umframvirði ÚS ehf. Loks var talið að S ehf. hefði ekki sýnt fram á að efni samningsins frá desember 2013 og staða samningsaðila eða aðstæður við samningsgerð hefðu verið með þeim hætti að víkja bæri ákvæði samningsins til hliðar með vísan til 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var því fallist á kröfu L hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og S-kk-nf M-kk-nf héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. desember 2017. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að hún verði lækkuð verulega. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur lagt fyrir Hæstarétt gögn um ætlaðan kostnað vegna sölu Útgerðarfélags Sandgerðis ehf. 26. febrúar 2014. Gegn andmælum stefnda komast þessi gögn ekki að í málinu, sbr. 5. mgr. 101. gr., sbr. 190. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, SAB ehf., greiði stefnda, Landsbankanum hf., 1.500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
842/2017

Í júlí 2009 sameinuðust félögin R ehf. og 365 miðlar hf. undir nafni og kennitölu þess síðarnefnda. Hafði R ehf. áður keypt alla hluti í 365 miðlum hf. af móðurfélagi síðargreinda félagsins, meðal annars með yfirtöku á skuld sem móðurfélagið hafði gengist undir til að greiða upp skuld dótturfélagsins. Með úrskurði í nóvember 2013 komst ríkisskattstjóri að þeirri niðurstöðu að framangreind skuld, sem færðist frá R ehf. til 365 miðla hf. við samrunann, hefði ekki verið til komin vegna kaupa á eignum sem nýta ætti til tekjuöflunar í rekstrinum eða verið til hagsbóta fyrir félagið á neinn hátt og þarf af leiðandi gætu vextir af skuldinni ekki talist frádráttarbær rekstrarkostnaður hjá hinu sameinaða félagi. Endurákvarðaði ríkisskattstjóri því opinber gjöld félagsins gjaldárin 2010, 2011 og 2012 með hliðsjón af þessu og gerði félaginu jafnframt að greiða 25% álag á vantalda skattstofna. Þann úrskurð kærði 365 miðlar hf. til yfirskattanefndar sem hafnaði öllum kröfum félagsins. Höfðaði félagið þá mál á hendur íslenska ríkinu og krafðist aðallega ógildingar á úrskurðum ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar, en til vara að úrskurði ríkisskattstjóra yrði breytt með nánar tilgreindum hætti. Til þrautavara krafðist félagið þess að álag ríkisskattstjóra yrði fellt niður. Héraðsdómur vísaði varakröfu félagsins frá dómi með vísan til þess að dómstólar hefðu ekki vald til að breyta stjórnvaldsákvörðunum eins og þar væri krafist. Hvað aðalkröfu félagsins varðaði taldi héraðsdómur að sá kostnaður sem fylgt hefði umræddri skuld gæti ekki talist frádráttarbær rekstrarkostnaður hjá félaginu og vísaði í þeim efnum til dóms Hæstaréttar í máli nr. 555/2012. Þá taldi dómurinn að lokum að ríkisskattstjóra hefði verið heimilt að bæta 25% álagi á vantalda skattstofna félagsins. Var íslenska ríkið samkvæmt þessu sýknað af kröfum félagsins og staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. desember 2017. Hann krefst þess aðallega að úrskurður ríkisskattstjóra 13. nóvember 2013 um endurákvörðun opinberra gjalda áfrýjanda gjaldárin 2010, 2011 og 2012 og úrskurður yfirskattanefndar nr. 201/2015 verði felldir úr gildi. Til vara krefst áfrýjandi þess að 25% álag í úrskurði ríkisskattstjóra verði fellt niður og úrskurður yfirskattanefndar felldur úr gildi að því leyti. Í báðum tilvikum krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, 365 miðlar hf., greiði stefnda, íslenska ríkinu, 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
848/2016

M og K deildu um forsjá dóttur sinnar og umgengnisrétt. Í málinu lá fyrir matsgerð um forsjárhæfni aðila þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að báðir aðilar væru mjög hæfir og gætu búið stúlkunni góð og þroskavænleg skilyrði. Í dómi héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, kom fram að þrátt fyrir afstöðu matsmanns um að æskilegast væri að foreldrarnir færu áfram sameiginlega með forsjá stúlkunnar kæmu langvinnar deilur þeirra um umgengi barnsins og tortryggni í garð hvort annars í veg fyrir að unnt væri að kveða á um sameiginlega forsjá. Sökum tíðra ferðalaga M til útlanda vegna starfs síns hefði hann ekki sömu tækifæri og K til að fylgja eftir reglubundinni skólagöngu stúlkunnar og búa henni þann stöðugleika sem nauðsynlegt væri. Í því ljósi og þegar horft væri til þess að lögheimili stúlkunnar hefði verið hjá K frá sambúðarslitum aðila var talið að það þjónaði best hagsmunum barnsins að K færi með forsjána. Þá var kveðið á um umgengisrétt en talið var mikilvægt að viðhalda nánu sambandi stúlkunnar við föður sinn með eins ríflegri umgengni og kostur væri. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Þ-kk-nf Ö-kk-nf hæstaréttardómari, G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari og S-kk-nf S-kk-nf dómstjóri.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. desember 2016. Hann krefst þess aðallega að sér verði falin forsjá barnsins A, en til vara að forsjáin verði sameiginleg en að lögheimili barnsins verði hjá sér og gagnáfrýjanda gert að greiða meðlag með því. Í báðum tilvikum krefst hann þess að kveðið verði á um inntak umgengnisréttar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði upphaflega fyrir sitt leyti 8. mars 2017. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu gagnsakar 5. apríl sama ár og gagnáfrýjaði hún öðru sinni 6. þess mánaðar. Hún krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur að öðru leyti en því að aðaláfrýjandi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar í héraði að fjárhæð 2.704.905 krónur. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Nokkur ný skjöl hafa verið lögð fyrir Hæstarétt. Þau benda til þess að ekki hafi orðið neinar verulegar breytingar frá því að héraðsdómur gekk og að samskiptavandi foreldranna varðandi umgengni stúlkunnar sé enn fyrir hendi.

Í hinum áfrýjaða dómi, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, var lagt heildarmat á aðstæður stúlkunnar og foreldra hennar og skipun forsjár og umgengnisréttar á þann veg sem best var talinn samræmast hag þeirra og þörfum. Eru ekki efni til að hnekkja þessu mati héraðsdóms. Á það ber hins vegar að leggja áherslu, að aðilar láti togstreitu í samskiptum sínum ekki bitna á barninu og það fái að njóta eðlilegrar umgengni við föður sinn.

Samkvæmt þessu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt þykir að aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, M, greiði gagnáfrýjanda, K, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.