arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
726/2012

L hf. krafði S um greiðslu samkvæmt sjálfskuldarábyrgð sem hann hafði tekist á hendur vegna yfirdráttarheimildar K ehf. á tékkareikningi hjá L hf. Mun K ehf. hafa verið stofnað til að taka við rekstri og verkefnum Í ehf. S byggði sýknukröfu sína á því að ábyrgð hans væri ógild með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga og ákvæðis til bráðabirgða í lögum nr. 32/2009 um ábyrgðarmenn, auk brostinna forsenda og víkja bæri henni til hliðar af þeim sökum. Hélt S því fram að K ehf. hafi verið greiðsluskylt vegna bágrar fjárhagslegrar stöðu annarra fyrirtækja og hafi L hf. mátt vera um það kunnugt. Þá hafi L hf. mátt vera ljóst þegar S gekkst í ábyrgðina að miðað við þær forsendur sem lagt hafi verið upp með hafi hvorki hann né hið nýja félag staðið undir þeim skuldbindingum. Í Hæstarétti var talið að S hafi ekki fært að því nein haldbær rök að víkja bæri ábyrgðaryfirlýsingu þeirri er um ræddi í þessu máli til hliðar, hvorki með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936 né á grundvelli almennra reglna kröfuréttar um réttaráhrif brostinna forsendna. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um greiðsluskyldu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. desember 2012. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi, sem er viðskiptafræðingur að mennt, undirritaði yfirlýsingu þá um sjálfskuldarábyrgð sem um ræðir í málinu 3. febrúar 2009. Samkvæmt því og að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest sú niðurstaða að áfrýjandi hafi ekki fært að því haldbær rök að víkja beri ábyrgðaryfirlýsingu þeirri er um ræðir í þessu máli til hliðar, hvorki með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, né á grundvelli almennra reglna kröfuréttar um réttaráhrif brostinna forsendna. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Eftir þessum málsúrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf R. K-kk-nf, greiða stefnda, Landsbankanum hf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
727/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu A um að bú föður hennar yrði tekið til opinberra skipta henni til handa. Krafan var reist á 1. mgr. 15. gr. erfðalaga nr. 8/1962 en B, stjúpmóðir A, hafði fengið leyfi til setu í óskiptu búi föður A. Fallist var á kröfu A og þá einkum með vísan til þess að peningaeign búsins hafði á skömmum tíma rýrnað verulega og stærsta einstaka eign þess var krafa á hendur syni B. Engar upplýsingar lágu fyrir um þá kröfu og ljóst að yrðu vanhöld á greiðslu kröfunnar væri búið eignalítið eða eignalaust.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 2. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. nóvember 2012, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um opinber skipti sér til handa á dánarbúi föður síns, D. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi auk málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði er stærsta einstaka eign hins óskipta bús krafa þess á hendur sóknaraðilanum C sem er sonur sóknaraðilans B og hins látna. Ekki hefur verið upplýst af hálfu sóknaraðilanna hvernig sú krafa varð til eða hvers eðlis hún er, þar á meðal hvort hún sé með einhverjum hætti tryggð. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, B og C, greiði óskipt varnaraðila, A, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
72/2013

Hafnað var kröfu ákæruvaldsins um að X yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í málum hans, þó eigi lengur en til miðvikudagsins 27. febrúar 2013 klukkan 16.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
731/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu K um að felld yrði úr gildi nauðungarsala á nánar tiltekinni fasteign. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að kröfur Í hf. um nauðungarsölu hefðu verið reistar á tveimur fjárnámsgerðum og hvíldu kröfurnar á 2. og 3. veðrétti fasteignarinnar. Talið var að þótt ágreiningur væri um fjárhæð krafna Í hf. á 1. og 5. veðrétti fasteignarinnar, girti það ekki fyrir að Í hf. leitaði fullnustu í eigninni með nauðungarsölu vegna annarra krafna. Þá var nauðungarsalan ekki talin árangurslaus í merkingu 5. mgr. 36. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu þar sem fyrir lá að Í hf. myndi fá í sinn hlut söluverðið.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. október 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi nauðungarsala á fasteign hans að Stekkjarhvammi 10 í Hafnarfirði, sem fram fór 21. nóvember 2012. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að felld verði úr gildi fyrrgreind nauðungarsala á fasteign hans. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði krafðist varnaraðili nauðungarsölu á fasteign sóknaraðila með bréfum 21. desember 2011 og 31. ágúst 2012. Fyrri nauðungarsölubeiðni sóknaraðila tók til kröfu samkvæmt skuldabréfi 19. maí 2008 að höfuðstól 1.930.000 krónur en fyrir henni var gert fjárnám í eigninni 14. júní 2010. Síðari beiðnin var vegna kröfu að höfuðstól 783.177 krónur samkvæmt dómi 25. maí 2012 þar sem jafnframt var staðfestur 2. veðréttur varnaraðila í eigninni samkvæmt tryggingarbréfi útgefnu 6. apríl 2000. Fjárnám var gert í henni fyrir þessari kröfu 30. ágúst 2012. Kröfur varnaraðila um nauðungarsöluna voru reistar á þessum fjárnámsgerðum, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 90/1991.

Í úrskurði héraðsdóms eru raktar þær kröfur sem varnaraðili hefur gert í söluverð eignarinnar vegna krafna sinna sem hvíla á 1., 2., 3. og 5. veðrétti í eigninni. Þótt ágreiningur sé um fjárhæð krafna á 1. og 5. veðrétti girðir það ekki fyrir að varnaraðili leiti fullnustu í eigninni með nauðungarsölu vegna annarra krafna. Þá liggur fyrir að varnaraðili mun fá í sinn hlut söluverðið og var því nauðungarsalan ekki árangurslaus í skilningi 5. mgr. 36. gr. laga nr. 90/1991. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
732/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að tvö börn A yrðu vistuð utan heimilis hennar í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. október 2013 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að börn sóknaraðila, C og D, yrðu vistuð utan heimilis foreldra til 25. júlí 2014. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að fyrrgreindri kröfu varnaraðila verði hafnað, en til vara „að aðeins annar drengjanna verði vistaður utan heimilis“ sóknaraðila og þá til skemmri tíma. Að því frágengnu krefst hún þess að vistun barna hennar utan heimilis verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 180.000 krónur.
735/2012

I kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni hans um dómkvaðningu matsmanns til þess að skoða og lýsa þeim forsendum og aðferðum sem lagðar höfðu verið til grundvallar við mat á verðmæti tiltekinna lánssamninga við framsal þeirra frá K hf. til A hf. Með dómi Hæstaréttar, í máli nr. 663/2012 frá 13. nóvember 2012, var talið að það skipti ekki máli við úrlausn ágreinings aðilanna og þjónaði ekki tilgangi að afla matsgerðar þessa efnis, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Var beiðni I því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. nóvember 2012, þar sem kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns var hafnað. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að dómkveðja mann til að framkvæma hið umbeðna mat. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að kæra sóknaraðila er algjörlega að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, I-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
736/2012

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni hans um dómkvaðningu matsmanns til þess að skoða og lýsa þeim forsendum og aðferðum sem lagðar höfðu verið til grundvallar við mat á verðmæti tiltekinna lánssamninga við framsal þeirra frá K hf. til A hf. Með dómi Hæstaréttar, í máli nr. 663/2012 frá 13. nóvember 2012, var talið að það skipti ekki máli við úrlausn ágreinings aðilanna og þjónaði ekki tilgangi að afla matsgerðar þessa efnis, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Var beiðni S því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. nóvember 2012, þar sem kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns var hafnað. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að dómkveðja mann til að framkvæma hið umbeðna mat. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að kæra sóknaraðila er algjörlega að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf P. K-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
741/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu D hf. um gjaldþrotaskipti á búi S var hafnað. S hafði ekki skráð lögheimili hér á landi og með vísan til 4. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. var ekki unnt að taka bú hans til gjaldþrotaskipta.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. nóvember 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. nóvember 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að bú varnaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og bú varnaraðila tekið til gjaldþrotaskipta. Þá krefst hann „málskostnaðar fyrir Hæstarétti“.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
742/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu D hf. um gjaldþrotaskipti á búi S var hafnað. S hafði ekki skráð lögheimili hér á landi og með vísan til 4. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. var ekki unnt að taka bú hans til gjaldþrotaskipta.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. nóvember 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. nóvember 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að bú varnaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að bú varnaraðila verði tekið til gjaldþrotaskipta. Þá krefst hann „málskostnaðar fyrir Hæstarétti“.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
743/2012

Barnaverndarnefnd A krafðist þess að K yrði svipt forsjá sonar síns. Með vísan til álits sérfræðinga taldi héraðsdómur að miklir annmarkar væru á forsjárhæfni K og ólíklegt að viðleitni til að bæta þar úr bæri nægjanlegan árangur. Var það mat dómsins að barnaverndarnefnd A hefði reynt að beita öðrum vægari úrræðum til úrbóta, en að þau hafi ekki skilað viðunandi árangri. Var ekki fallist á með K að barnaverndarnefnd A hefði brotið gegn meginreglum stjórnsýsluréttar við meðferð málsins. Þvert á móti hafi nefndinni borið skylda til að beita þeim úrræðum sem nauðsynleg voru til að tryggja vernd drengsins. Var fallist á kröfu barnaverndarnefndar A um að K yrði svipt forsjá drengsins enda væri vanhæfi hennar augljóst og barninu hætta búin hvað varðar heilsu og þroska. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. desember 2012. Hún krefst sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Með héraðsdómi var áfrýjandi svipt forsjá sonar síns en eftir uppkvaðningu hans hefur barnið verið nefnt D.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur með þeim hætti sem greinir í dómsorði.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður. Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda hér fyrir dómi fer eins og í dómsorði greinir.

Mál til forsjársviptingar sæta flýtimeðferð fyrir dómi samkvæmt 53. gr. b. barnaverndarlaga nr. 80/2002, sbr. XIX. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hvorki fór stefndi eftir 2. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 þegar stefna var gefin út né gætti héraðsdómur að sérreglum 1. mgr. 124. gr. sömu laga við meðferð málsins. Er þetta aðfinnsluvert.

Dómsorð:

Áfrýjandi, K, er svipt forsjá sonar síns, D, sem fæddur er [...] [...] 2011.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um gjafsóknarkostnað áfrýjanda skal óraskað.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 350.000 krónur.
743/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem aðalmeðferð í máli F hf. gegn M ehf., K og og G var frestað með vísan til lögmætra forfalla K, sbr. a. lið 1. mgr. 97. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. nóvember 2013, þar sem aðalmeðferð í máli sóknaraðila gegn varnaraðilum var frestað til 9. desember 2013. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til úrskurðar, en til vara til munnlegs málflutnings „tafarlaust og eigi síðar en 6. desember 2013.“ Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir K-kk-nf B-kk-nf og Miðstöðin ehf., eignarhaldsfélag krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar, en varnaraðilinn G-kvk-nf G-kvk-nf krefst þess að málinu verði vísað frá Hæstarétti. Þá krefjast varnaraðilar kærumálskostnaðar.

Þar sem varnaraðilinn G-kvk-nf kærði ekki úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti kemur krafa hennar um vísun málsins frá Hæstarétti ekki til álita.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
746/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem heimilað var að tekin yrði skýrsla af nafngreindu vitni í tengslum við áfrýjun Í hf. á dómi héraðsdóms í máli sem S höfðaði gegn bankanum. Í niðurstöðu héraðsdóms kom m.a. fram að ekki yrði annað séð en að umbeðin skýrslutaka sneri að atvikum sem vitnið hefði orðið áskynja af eigin raun í starfi sínu hjá Í hf. Af d. lið 2. mgr. 156. gr. og 160. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála leiddi að áfrýjanda væri heimilt að afla nýrra sönnunargagna til að leggja fram við meðferð máls fyrir Hæstarétti. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms með vísan til þess að eins og málið lægi fyrir yrði ekki fullyrt að ákvæði 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 stæði í vegi beiðni Í hf. um að leiða umrætt vitni en afstaða yrði fyrst tekin til þess við efnisúrlausn Hæstaréttar hvort umbeðin skýrsla gæti haft þar áhrif.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. nóvember 2013, þar sem heimilað var að tekin yrði skýrsla af nafngreindu vitni í tengslum við áfrýjun varnaraðila á dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 22. maí 2013 í máli sem sóknaraðili höfðaði gegn varnaraðila. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila um að skýrsla verði tekin af framangreindu vitni hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og málið liggur nú fyrir verður ekki fullyrt að ákvæði 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 standi í vegi beiðni varnaraðila um að leiða umrætt vitni, en afstaða verður fyrst tekin til þess við efnisúrlausn Hæstaréttar hvort umbeðin skýrsla geti haft þar áhrif. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt er í dómsorði greinir.

Sóknaraðili verður dæmdur til að að greiða varnaraðila kærumálkostnað eins og dómsorði greinir.

Það athugast að í hinum kærða úrskurði er ítrekað rætt um vitnastefnanda, vitnastefnda og vitnamál en ekkert þessara hugtaka á sér stoð í réttarfarslögum eftir gildistöku laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Heimilt er að leiða S-kk-þf Þ-kk-þf B-kk-þf sem vitni í máli þessu.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Sóknaraðili, S-kk-nf W-kk-nf, greiði varnaraðila. Íslandsbanka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
747/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að C yrði vistuð utan heimilis í allt að tvo mánuði frá 1. október 2013 að telja. Var málinu vísað frá Hæstarétti þar sem sá tími sem vistunin skyldi vara var liðinn og A hafði því ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá hnekkt niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. nóvember 2013 þar sem staðfestur var úrskurður varnaraðila um að barnið C verði vistuð utan heimilis sóknaraðila í allt að tvo mánuði frá 1. október 2013. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að afhenda stúlkuna sóknaraðila sem fer með forsjá hennar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Varnaraðili krefst þess aðallega „að kæru sóknaraðila verði vísað frá“ en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með hinum kæra úrskurði var fallist á að barnabarn sóknaraðila skyldi vistað á heimili á vegum varnaraðila í allt að tvo mánuði frá 1. október 2013 að telja. Þar sem sá tími sem umrædd vistun skyldi vara er liðinn hefur sóknaraðili ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá hnekkt niðurstöðu hins kærða úrskurðar. Málinu verður því vísað frá Hæstarétti.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 150.000 krónur.