56/2009

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu A um staðfestingu kyrrsetningar sem gerð hafði verið í eigum Þ, en jafnframt hafnað að öðru leyti kröfum Þ um frávísun málsins. Kæra A til Hæstaréttar barst viku eftir að kyrrsetningargerðin var niður fallin og samkvæmt því taldi Hæstiréttur að A gæti ekki haft lögvarða hagsmuni af því að leita dóms um staðfestingu gerðarinnar. Var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. janúar 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. janúar 2009 þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að staðfest yrði kyrrsetning, sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði í eignum varnaraðila 20. júní 2008 í máli nr. K-14/2008, en jafnframt hafnað að öðru leyti kröfu varnaraðila um frávísun málsins. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi að því er varðar frávísun kröfu um staðfestingu á nefndri kyrrsetningu sýslumannsins í Reykjavík og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfuna til efnismeðferðar. Hann krefst þess einnig að staðfest verði að öðru leyti niðurstaða hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að kæru sóknaraðila verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Að hluta til felst kröfugerð sóknaraðila í því að staðfest verði sú niðurstaða héraðsdóms að hafna því að kröfu um að varnaraðili verði dæmdur til að greiða tiltekna skuld með vöxtum verði vísað frá dómi. Með gagnályktun frá framangreindu ákvæði laga nr. 91/1991 brestur lagaheimild til að kæra úrskurð héraðsdóms til staðfestingar. Verður þessari kröfu vísað frá Hæstarétti þegar af þeirri ástæðu.

Varnaraðili styður aðalkröfu sína annars vegar þeim rökum að kröfugerð sóknaraðila fyrir Hæstarétti sé svo óskýr og óljós að ekki séu uppfyllt skilyrði 145. gr. laga nr. 91/1991. Í annan stað reisir varnaraðili kröfu sína á því að sóknaraðili hafi ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um kröfu sína. Vísar hann um það til 3. mgr. 39. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl.

Í síðastnefndu ákvæði laga nr. 31/1990 segir meðal annars að hafi máli til staðfestingar á kyrrsetningu eða lögbanni verið vísað frá dómi, standi gerðin í eina viku frá því gerðarbeiðanda urðu þau málalok kunn. Að loknum þeim fresti falli gerðin sjálfkrafa úr gildi nema gerðarbeiðandi hafi áður fengið stefnu gefna út á ný til staðfestingar henni. Hinn kærði úrskurður var kveðinn upp 15. janúar 2009 að viðstöddum lögmanni sóknaraðila. Kæra í málinu barst Héraðsdómi Reykjavíkur ekki fyrr en 29. sama mánaðar, en kyrrsetningargerðin var þá fallin úr gildi viku fyrr. Hagsmunir, sem sóknaraðili hafði af því að leita dóms um staðfestingu kyrrsetningargerðarinnar eru því ekki lengur fyrir hendi. Málinu verður í samræmi við það vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Arkís ehf., greiði varnaraðila, Þverási ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.