195/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi M og K í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli þeirra vegna hjónaskilnaðar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að fasteign aðila hefði ekki verið metin í samræmi við þær reglur sem gildi við opinber skipti til fjárslita hjóna en K hefði engan reka gert að því að slíkt mat færi fram. Af þeim sökum var miðað við verðmat sem skiptastjóri aflaði en ekki matsgerð sem miðaði við verðlag tæpum tveimur árum síðar. Þá taldi Hæstiréttur að þegar þess væri gætt að M hefði borið allan kostnað af fasteigninni sem honum hefði enn ekki verið útlögð þótt skilyrði stæðu til þess eftir 110. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. væri sú fjárhæð sem leigan væri miðuð við í hinum kærða úrskurði hæfileg, 100.000 krónur á mánuði. Þó var talið rétt að upphaf tímabilsins miðaði við næstu mánaðarmót eftir að aðilar slitu samvistum. Þá var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að bersýnilega væri ósanngjarnt að beita helmingaskiptareglu að því er varðaði séreignarlífeyrissparnað M og kæmu þau verðmæti því ekki til skipta. Að lokum vísaði Hæstiréttur til þess að hross í eigu M hefðu ekki verið skráð og metin í samræmi við 3. mgr. 105 gr. laga nr. 20/1991 eftir reglum 17. til 23. gr. þeirra. Var því talið þótt M hefði ekki fært haldbær rök fyrir því að hrossum í hans eigu yrði haldið utan skipta, að ekki lægju fyrir í málinu víðhlítandi gögn um þá eign svo dómur yrði lagður á það. Var því þeirri kröfu K vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. mars 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. febrúar 2016 þar sem leyst var úr nánar tilteknum ágreiningi í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli aðilanna vegna hjónaskilnaðar. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að við fjárslit aðila skuli við útlagningu fasteignarinnar að [...] á [...] til varnaraðila miða innlausn eignarinnar við 55.000.000 krónur. Einnig krefst sóknaraðili þess að við fjárslitin skuli greiðsla varnaraðila til hennar vegna afnota af fyrrnefndri fasteign frá 1. apríl 2013 til 1. janúar 2016 nema 175.000 krónum á mánuði. Þá krefst hún þess að við fjárslitin skuli réttindi varnaraðila yfir séreignarlífeyrissparnaði hjá Arion banka hf. og „verðmæti sem fólgin eru í hrossum í eigu varnaraðila“ koma til skipta að jöfnu. Loks krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

I

Varnaraðili reisir kröfu sína um frávísun málsins frá Hæstarétti á því að málskot sóknaraðila hafi verið í ósamræmi við reglur laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um kæru til Hæstaréttar, sbr. 2. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991. Til stuðnings þessu bendir varnaraðili á að sóknaraðili hafi sent Hæstarétti gögn málsins og greinargerð föstudaginn 18. mars 2016. Varnaraðila hafi hins vegar ekki borist upplýsingar frá sóknaðila um að gögnin væru tilbúin fyrr en að kvöldi mánudags 21. sama mánaðar án þess að greint væri frá því að þau hefðu þegar verið afhent Hæstarétti. Telur varnaraðili þetta fara í bága við 3. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991 þar sem segir að samtímis því að senda Hæstarétti málsgögn skuli sá sem kærir úrskurð héraðsdóms afhenda gagnaðila afrit gagna og greinargerð sína. Af þessu leiði að vísa beri málinu frá réttinum þar sem tilgangslaust sé að mæla fyrir um skyldu þess sem kærir til að afhenda gagnaðila sínum kærumálsgögn og greinargerð samtímis því sem rétturinn fær gögnin ef honum er síðan gert kleift að stytta tíma gagnaðila til að halda uppi vörnum. Heldur varnaraðili því fram að frávísun verði reist á lögjöfnum frá 4. mgr. 147. gr. laganna þar sem fram kemur að ekki verði frekar af máli ef sá sem kærir afhendir ekki greinargerð eða kærumálsgögn innan þess frests sem tiltekinn er í 3. mgr. sömu greinar.

Þótt sá sem kærir úrskurð héraðsdóms vanræki að afhenda gagnaðila sínum kærumálsgögn samtímis því að skila þeim til Hæstaréttar getur það ekki varðað frávísun máls frá réttinum heldur eftir atvikum að gagnaðila verði veittur rýmri frestur til að skila greinargerð. Málinu verður því ekki frávísað af þessari ástæðu.

II

1

Í annan stað reisir varnaraðili kröfu sína um frávísun málsins frá Hæstarétti á því að sóknaraðili hafi breytt kröfum sínum fyrir réttinum frá þeim kröfum sem hún hafði uppi í héraði. Þar hafi sóknaraðili í meginatriðum sett fram fjárkröfur og krafist þess að þær yrðu aðfararhæfar en kröfur hennar hér fyrir dómi séu ekki í þeim búningi. Þetta ósamræmi í málatilbúnaðinum fari í bága við reglur er gildi um ágreiningsmál, sem rekið er eftir XVII. kafla laga nr. 20/1991, og valdi því að Hæstiréttur geti ekki lagt efnisdóm á þær kröfur sem ekki voru hafðar uppi í héraði.

2

Við opinbert skipti til fjárslita milli hjóna koma til skipta samkvæmt 1. mgr. 104. gr. laga nr. 20/1991, ef ekki verða sammæli um annað, þær eignir og þau réttindi þeirra sem ekki verða taldar séreignir annars þeirra og tilheyrðu þeim á viðmiðunardegi skiptanna. Að auki skulu koma til skipta arður, vextir og annars konar tekjur sem hafa fengist síðar af þeim eignum og réttindum. Með sama hætti skal við skiptin aðeins tekið tillit til skulda aðilanna sem höfðu stofnast en voru ekki greiddar á því tímamarki. Svo fljótt sem verða má eftir skipun skiptastjóra er annast skiptin skal hann boða aðila eða þá sem gæta hagsmuna þeirra til skiptafundar til að leita vitneskju um hverjar eignir geti komið til skipta, hvorum aðilanum þær tilheyri, hvert verðmæti þeirra sé, hvar þær sé að finna, hver fari með umráð þeirra og hvort séreignir séu fyrir hendi og þá hverjar, sbr. 1. mgr. 105. gr. laga nr. 20/1991. Verði ekki sammæli um verðmat eigna og liggi ekki þá þegar fyrir að þeim verði komið í verð við skiptin getur hvor aðilinn sem er krafist þess eftir 3. mgr. sömu greinar að skiptastjóri æski mats á þeim samkvæmt reglum 17. til 23. gr. laganna og njóta þá báðir aðilarnir þeirrar stöðu sem erfingjum er veitt í þeim ákvæðum. Á skiptafundum skal skiptastjóri enn fremur afla upplýsinga um þær skuldir aðilanna sem koma til álita og þar skal koma fram ef annað hjóna telur sig eiga endurgjaldskröfu á hendur hinu, sbr. 1. og 2. mgr. 106. gr. laganna.

Þegar aflað hefur verið viðhlítandi upplýsinga um eignir og skuldir sem falla undir skiptin fara þau fram með því að greina á milli þeirra eigna sem tilheyra hvoru hjóna fyrir sig og þeirra sem tilheyra þeim í sameiningu. Eins skal farið með skuldir hvors hjóna um sig og þær skuldir sem beinast að þeim báðum í senn, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 20/1991. Ef sammæli verða ekki um aðra skipan skal ákveða hversu mikið hvor aðili fái í sinn hlut með því að leggja saman verðmæti eigna sem tilheyra honum einum og verðmæti hlutdeildar hans í því sem hann á í sameign með gagnaðila sínum. Frá þessari heildareign hvors hjóna um sig skal síðan dregin fjárhæð skulda sem beinast eingöngu að hvoru þeirra, ásamt hlutdeild hvors í sameiginlegum skuldum, sbr. 2. mgr. 109. gr. laganna. Hvor aðilinn á síðan rétt á að fá eignir í sinn hlut á móti skuldum sínum að því marki sem eignir hans sjálfs, þar á meðal hlutdeild í sameign, hrökkva fyrir skuldum. Ef eignir annars hjóna nægja hins vegar ekki fyrir skuldum þess verður ekki tekið tillit til skulda sem umfram eru nema aðilar ákveði annað, sbr. 3. mgr. 109. gr. laganna. Eftir nánari reglum 4. mgr. sömu greinar kemur síðan hrein eign hvors til skipta. Þegar fundið hefur verið á þennan hátt hversu mikil verðmæti hvort hjónanna eigi að fá í sinn hlut skal skiptastjóri samkvæmt 1. mgr. 110. gr. þeirra laga gefa hvorum aðila fyrir sig kost á því á skiptafundi að fá eignir lagðar sér út eftir reglum 2. til 4. mgr. ákvæðisins hafi aðilar ekki þegar komið sér saman um annað, sbr. einnig 108. og 109. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Fer útlagningin fram þegar skiptastjóri telur skilyrði standa til hennar og skulu aðilanum þá lagðar út eignir þegar í stað til frjálsrar ráðstöfunar þótt enn sé óvíst um eignir og skuldir að öðru leyti, enda þyki sýnt að hvorugur aðilinn fái meira í sinn hlut með þessum hætti en hann muni eiga rétt á að endingu. Í samræmi við þetta gefur skiptastjóri út heimildarskjöl um útlagningu ef þeirra er þörf. Að því leyti sem eignir verða ekki lagðar aðilum út skulu teknar ákvarðanir á skiptafundi um ráðstöfun þeirra, sbr. 1. mgr. 111. gr. laga nr. 20/1991.

Ef ágreiningur rís milli hjóna við opinber skipti um þau atriði sem hér hafa verið rakin skal skiptastjóri leitast við að jafna hann, sbr. 112. gr. laga nr. 20/1991. Takist það ekki beinir hann málefninu til héraðsdóms eftir ákvæðum 122. gr. laganna.

3

Með aðilum er ágreiningslaust að viðmiðunardagur skiptanna er 6. desember 2012. Í kjölfar þess að úrskurður gekk 25. september 2013 um opinber skipti til fjárslita milli þeirra voru haldnir tíu skiptafundir á tímabilinu 11. október 2013 til 18. ágúst 2014. Er efni þessara funda og bréfaskipta skiptastjóra og aðila á þessu tímabili rakið í helstu atriðum í hinum kærða úrskurði. Með bréfi skipastjóra 19. ágúst 2014 var vísað til héraðsdóms þeim ágreiningsefnum sem leyst var úr með úrskurðinum. Í fyrsta lagi laut ágreiningurinn að því hvert væri andvirði fasteignarinnar að [...] á [...], en aðilar eru einhuga um að varnaraðili fái hana sér útlagða. Í öðru lagi deildu þau um hvort við slitin ætti að miða við að sóknaraðili fengi í sinn hlut fjárhæð sem svaraði til leigu fyrir eignina vegna afnota varnaraðila eftir að samvistum þeirra lauk, en sóknaraðili mun hafa flutt af sameiginlegu heimili þeirra í mars 2013. Í þriðja lagi var ágreiningur um hvort séreignarlífeyrissparnaður varnaraðila hjá Arion banka hf. kæmi til skipta og loks í fjórða lagi hvort hross í eigu varnaraðila og einkahlutafélaga hans féllu undir skiptin.

Þótt ágreiningur aðila hafi aðeins lotið að andvirði fyrrgreindrar fasteignar gerði sóknaraðili þá kröfu í héraði að varnaraðili yrði dæmdur til að greiða sér aðallega 60.000.000 krónur en til vara 55.000.000 krónur gegn útlagningu eignarinnar. Jafnframt krafðist sóknaraðili þess að viðurkennd yrði leigukrafa hennar vegna eignarinnar að tiltekinni fjárhæð á tilgreindu tímabili og að varnaraðili yrði dæmdur til að greiða kröfuna. Þá krafðist sóknaraðili hlutdeildar að fjárhæð 90.000.000 krónur í séreignarlífeyrissparnaði varnaraðila og að viðurkenndur yrði helmings hlutur hennar í verðmæti hrossa í eigu varnaraðila eða einkahlutafélaga í hans eigu. Í niðurlagi kröfugerðarinnar sagði að þess væri krafist að „viðurkennt“ yrði að tillit skyldi tekið til krafna sóknaraðila við uppgjör á fjárslitum aðila og að kröfur hennar yrðu „aðfararhæfar“.

Með hinum kærða úrskurði var að réttu lagi hafnað að taka til greina kröfur sóknaraðila í þeim búningi að aðfararhæf skylda yrði lögð á varnaraðila, enda stendur ekki lagaheimild til þeirrar niðurstöðu í ágreiningsmáli vegna opinberra skipta til fjárslita. Þess í stað verða hafðar uppi kröfur um hvernig haga beri því uppgjöri sem felst í fjárslitunum eftir þeim reglum sem um það gilda og hér hafa verið raktar. Héraðsdómur komst að niðurstöðu í samræmi við þetta að því marki sem fallist var á kröfur sóknaraðila. Fyrir Hæstarétti hefur hún lagað kröfugerð sína að þessu og verður ekki á það fallist með varnaraðila að með þessu hafi grundvelli málsins verið raskað með því móti að varðað geti frávísun þess frá Hæstarétti og er þeirri kröfu hans hafnað. Jafnframt verður ekki talið að sá annmarki sem var á kröfugerð sóknaraðila í héraði geti úr því sem komið er valdið því að málinu verði án kröfu vísað frá héraðsdómi.

III

1

Eins og áður greinir getur hvort hjóna eftir 3. mgr. 105. gr. laga nr. 20/1991 krafist þess að skiptastjóri æski mats á eignum, verði ekki sammæli um verðmat þeirra, og fer það eftir 17. til 23. gr. laganna. Eftir þeim ákvæðum skal sýslumaður sem í hlut á tilnefna matsmann og skal hann vera sérfróður ef krafist er mats á eign sem sérþekkingu þarf til að meta, sbr. 2. mgr. 18. gr. laganna. Við mat á eign til peningaverðs skal miðað við gangverð hennar gegn staðgreiðslu kaupverðs, sbr. 1. mgr. 20. gr. laganna, en þó getur aðili krafist þess að matsmaður meti að auki eign til verðs á öðrum forsendum ef ætla má að slíkt mat hafi þýðingu fyrir hagsmuni hans við skiptin, sbr. 2. mgr. sömu greinar. Vilji aðili ekki una mati á eign er honum heimilt, meðan skiptum er ólokið og innan fjögurra vikna frá því honum varð kunnugt um matið, að krefjast þess skriflega við sýslumann að yfirmat fari fram á eign. Ef krafa um yfirmat kemur ekki fram innan þess tíma er matið bindandi, sbr. 2. mgr. 22. gr. laganna. Eigi að leggja út eign við skipti á grundvelli matsverðs gildir sú regla eftir 5. mgr. þeirrar greinar að matsverðið skuli hækka frá matsdegi sem nemur meðaltali hæstu vaxta af innlánsreikningum í bönkum og sparisjóðum ef meira en þrír mánuðir líða frá því mats var aflað á eign þar til skiptum lýkur.

Af gögnum málsins verður ekki ráðið að aðilar hafi gert kröfu um að fasteignin að [...] yrði verðmetin eftir reglum 17. til 23. gr. laga nr. 20/1991. Þess í stað aflaði skiptastjóri verðmats fasteignasala 10. desember 2013 en þar var söluandvirði eignarinnar áætlað 100.000.000 krónur. Á skiptafundi 16. sama mánaðar kom fram að sóknaraðili teldi mat þetta á verðmæti eignarinnar of lágt og var þess farið á leit að skiptastjóri aflaði nýs mats. Einnig kom fram á fundinum að aðilar samþykktu að skiptastjóri fengi annað verðmat frá nafngreindri fasteignasölu. Jafnframt var skráð í fundargerð að sóknaraðili samþykkti útlagningu eignarinnar til varnaraðila. Í samræmi við þetta aflaði skiptastjóri verðmats 9. janúar 2014 frá þeirri fasteignasölu sem aðilar höfðu bent á, en þar var söluverð eignarinnar áætlað 125.000.000 krónur. Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði byggir sóknaraðili málatilbúnað sinn ekki á þessu mati. Hún aflaði aftur á móti undir rekstri málsins í héraði matsgerðar dómkvadds manns 26. október 2015, en þar var söluverðið talið nema 110.000.000 krónum. Krafa sóknaraðila fyrir Hæstarétti er byggð á þeirri matsgerð.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið var fasteignin ekki metin í samræmi við þær reglur sem gilda við opinber skipti til fjárslita milli hjóna, en sóknaraðili gerði engan reka að því að slíkt mat færi fram. Verður því að leggja til grundvallar við skiptin verðmatið frá 10. desember 2013 sem skiptastjóri aflaði. Hefur sóknaraðili ekki hnekkt því verðmati með matsgerð 26. október 2015, enda miðar hún við verðlag á þeim tíma sem hún fór fram rétt tæpum tveimur árum síðar. Aftur á móti stóð lagaheimild til að hækka verðmatið miðað við þann vaxtafót sem greinir í 5. mgr. 22. gr. laga nr. 20/1991. Þar sem sóknaraðili tekur ekki tillit til þess í málatilbúnaði sínum verður að staðfesta þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að við fjárslitin milli aðilanna skuli miðað við að andvirði fasteignarinnar að [...] sé 100.000.000 krónur. Eru engin efni til að fjalla hér frekar um hvað sóknaraðila eigi að hlotnast af þessu andvirði við útlagningu fasteignarinnar til varnaraðila, enda leiðir af sjálfu sér að fengin verði heildarniðurstaða um það efni við uppgjör milli aðilanna við lok fjárslitanna.

2

Í matsgerðinni 26. október 2015, sem sóknaraðili aflaði, var fengið mat um fjárhæð mánaðarlegrar leigu fyrir fasteignina að [...] í júnímánuði á árunum 2013, 2014 og 2015. Í matsgerðinni var komist að þeirri niðurstöðu að leigan í þeim mánuði næmi 350.000 krónum fyrsta árið, 390.000 krónum það næsta og loks 460.000 krónum. Krafa sóknaraðila tekur mið af leigunni í júní 2013 og svarar til helmings hennar á tímabilinu frá 1. apríl 2013 til 1. janúar 2016. Með hinum kærða úrskurði var miðað við að leigan næmi 100.000 krónum á mánuði frá 1. júní 2013 til 1. janúar 2016. Varnaraðili krefst þess að sú niðurstaða verði staðfest.

Þegar þess er gætt að varnaraðili hefur borið allan kostnað af fasteigninni sem honum hefur enn ekki verið útlögð þótt skilyrði standi til þess eftir 110. gr. laga nr. 20/1991, er sú fjárhæð sem leigan var miðuð við í hinum kærða úrskurði hæfileg. Þó er rétt að upphaf tímabilsins miði við 1. apríl 2013 sem er næstu mánaðarmót eftir að aðilar slitu samvistir. Kemur nefndur kostnaður af eigninni, sem varnaraðili hefur ekki gert viðhlítandi grein fyrir, því ekki frekar til frádráttar frá þeirri fjárhæð eins og lagt var til grundvallar í hinum kærða úrskurði. Verður niðurstaðan um þetta efni því sú að við fjárslitin skuli miðað við að varnaraðili standi í skuld við sóknaraðila vegna húsaleigu í 33 mánuði eða sem nemur 3.300.000 krónum.

3

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði á varnaraðili séreignarlífeyrissparnað og hefur hann ekki andmælt því að andvirði þess sparnaðar hafi numið um 180.000.000 krónum. Jafnframt liggur fyrir að þessara réttinda aflaði varnaraðili að mestu á síðustu tveimur árum áður en hann lét af störfum hjá [...] hf. haustið 2008.

Varnaraðili reisir málatilbúnað sinn ekki á því að honum sé á grundvelli 2. eða 3. töluliðar 1. mgr. 102. gr. hjúskaparlaga heimilt að krefjast þess að umrædd réttindi komi ekki undir skiptin í ljósi eðlis þeirra samkvæmt lögum nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða. Hann leggur því til grundvallar að um sé að ræða hjúskapareign hans en krefst þess á hinn bóginn að vikið verði frá helmingaskiptum á grundvelli heimildar í 104. gr. hjúskaparlaga þar sem skiptin yrðu að öðrum kosti bersýnilega ósanngjörn í hans garð.

Aðilar gengu í hjúskap á árinu 2003 og stóð hann því í áratug. Þótt hjúskapurinn hafi staðið það lengi getur það eitt ekki ráðið úrslitum um hvort vikið verður frá helmingaskiptareglu 6. og 103. gr. hjúskaparlaga heldur verður jafnframt að líta til annarra atriða. Í þeim efnum skiptir máli að varnaraðili lagði mest til eignamyndunar við upphaf hjúskaparins og meðan á honum stóð með tekjuöflun sinni. Þá hefur því ekki verið andmælt að varnaraðili hafi í upphafi hjónabandsins gert upp ábyrgðir sóknaraðila fyrir móður hennar og að hann hafi orðið fyrir verulegum fjárútlátum vegna atvinnurekstrar sóknaraðila. Enn fremur liggur fyrir að varnaraðili hefur verið atvinnulaus frá hausti 2008 en sóknaraðili aflaði sér menntunar á hjúskaparárunum og hefur atvinnu. Eru horfur hennar til framtíðar mun vænlegri en varnaraðila. Að öllu þessu virtu verður staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að bersýnilega væri ósanngjarnt að beita helmingaskiptareglu að því er varðar séreignarlífeyrissparnað varnaraðila og koma þau verðmæti því ekki til skipta.

4

Með hinum kærða úrskurði var vísað frá dómi kröfu sóknaraðila um helmings hlutdeild í verðmæti hrossa í eigu tveggja einkahlutafélaga í eigu varnaraðila. Sóknaraðili leitar með kæru sinni ekki endurskoðunar á þeirri niðurstöðu úrskurðarins. Hins vegar krefst hún þess að hnekkt verði þeirri niðurstöðu að hrossum í eigu varnaraðila verði haldið utan skipta, svo og að þau komi til skipta að jöfnu.

Hross í eigu varnaraðila voru ekki skráð og metin í samræmi 3. mgr. 105. gr. laga nr. 20/1991 eftir reglum 17. til 23. gr. þeirra. Þess í stað aflaði skipastjóri verðmats 3. september 2014 á tíu hrossum sem talin voru í eigu varnaraðila. Fram kom í verðmatinu að upplýsingar um hrossin væru fengnar úr svonefndri upprunabók íslenska hestsins „WorldFengur“ en ekki hefði verið unnt að skoða þau. Þegar af þeirri ástæðu verður ekkert byggt á þessu mati en varnaraðili heldur því einnig fram að sum þessara hrossa séu ekki í sinni eigu.

Þótt varnaraðili hafi ekki fært haldbær rök fyrir því að hrossum í hans eigu verði haldið utan skipta liggja ekki fyrir í málinu viðhlítandi gögn um þessa eign svo dómur verði lagður á þetta. Verður því að vísa þessari kröfu sóknaraðila frá héraðsdómi.

Eftir atvikum er rétt að málskostnaður á báðum dómstigum falli niður.

Dómsorð:

Við opinber skipti til fjárslita milli sóknaraðila, K, og varnaraðila, M, skal miðað við að verðmæti fasteignarinnar að [...] á [...] sé 100.000.000 krónur.

Staðfest er sú niðurstaða hins kærða úrskurðar að séreignarlífeyrissparnaði varnaraðila skuli haldið utan skipta.

Við fjárslitin skal leggja til grundvallar að sóknaraðili eigi kröfu á hendur varnaraðila að fjárhæð 3.300.000 krónur.

Vísað er frá héraðsdómi kröfu sóknaraðila um að verðmæti hrossa í eigu varnaraðila komi til skipta.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.