447/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni V hf. um að dómkvaddir yrðu tveir matsmenn til að svara ellefu spurningum í máli sem H höfðaði á hendur V hf. og Í ehf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júní 2014 þar sem tekin var til greina beiðni varnaraðilans Vátryggingafélags Íslands hf. um dómkvaðningu matsmanna í máli sem sóknaraðili hefur höfðað á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að framangreindri beiðni verði hafnað en til vara að synjað verði um dómkvaðningu matsmanna til að svara 10. og 11. spurningu í beiðninni. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

I

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði er ágreiningur með aðilum um hvort sóknaraðili hafi orðið fyrir skaðabótaskyldu tjóni 7. september 2011 er bifreið í eigu varnaraðilans Íllgils ehf. var ekið aftan á bifreið sem sóknaraðili ók. Halda varnaraðilar því meðal annars fram að áreksturinn hafi ekki verið svo harður að sóknaraðili hefði getað orðið fyrir slíku tjóni.

Málið var höfðað 4. nóvember 2013 og í þinghaldi 21. mars 2014 var tekin fyrir beiðni varnaraðilans Vátryggingafélags Íslands hf. um að dómkvaddir yrðu tveir menn, annars vegar verkfræðingur eða eðlisfræðingur og hins vegar læknir, til að meta „á hvaða hraða bifreiðin SB-178 var þegar hún ók aftan á OZ-D61 ... Einnig hvaða kraftar hafi verkað á matsþola sem var ökumaður bifreiðarinnar OZ-D61 við ákomuna og hvort varanlegt líkamstjón á hálsi og baki geti verið afleiðing af slíkri ákomu.“ Var bókað eftir varnaraðilum að óskað væri eftir að „verkfræðingurinn sé fenginn til að meta hraðann og læknirinn að meta líkamstjónið.“ Sóknaraðili andmælti matsbeiðninni en lagði jafnframt sjálfur fram slíka beiðni. Í henni sagði að með matinu hygðist sóknaraðili sanna „að hann hafi orðið fyrir tímabundnu og varanlegu líkamstjóni í umferðarslysinu þann 7. september 2011.“ Var málinu frestað til 27. maí 2014. Í þinghaldi 25. apríl 2014 voru dómkvaddir tveir matsmenn, læknir og lögfræðingur, í samræmi við matsbeiðni sóknaraðila. Áður en kom að fyrirtöku málsins 27. maí sama ár hafði annar dómari fengið það til meðferðar og var ágreiningur um matsbeiðni varnaraðilans Vátryggingafélags Íslands hf. tekinn til úrskurðar í því þinghaldi. Með hinum kærða úrskurði var fallist á að umbeðin dómkvaðning skyldi fara fram.

II

Með matsbeiðni sinni kveðst varnaraðilinn Vátryggingafélag Íslands hf. vilja fá svör við því hvort orsakasamband sé milli atviksins 7. september 2011 og þeirra einkenna sem sóknaraðili búi nú við. Matsspurningar eru ellefu talsins og lúta fyrstu níu þeirra að mati á hraða bifreiðanna er árekstur varð og hvernig þyngdarkraftur hafi verkað á sóknaraðila við áreksturinn. Með 10. spurningu er óskað eftir áliti á því hvort unnt sé á grundvelli læknisfræðilegra gagna og svara við fyrri matsspurningum að fullyrða „að líkamseinkenni frá hálsi og baki sem matsþoli kveðst haldinn í dag séu afleiðing umferðaróhappsins þann 7. september 2011.“ Þá er með 11. spurningu óskað mats á atriðum, sem varða miska og örorku sóknaraðila, telji matsmenn „unnt að fullyrða að líkamseinkenni sem hrjá matsþola í dag séu afleiðing umferðaróhappsins“.

Í lögum nr. 91/1991 eru ekki sérstaklega lagðar hömlur við því að dómkvaddir verði menn til að leggja mat á atriði, sem matsgerðar hefur áður verið aflað um. Enn síður er girt fyrir að til viðbótar eldri matsgerð sé aflað nýrrar matsgerðar, sem taki að nokkru eða öllu til annarra atriða en sú fyrri, enda sé ekki svo ástatt, sem um ræðir í 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 30. ágúst 2000 í máli nr. 291/2000. Eins og að framan segir lúta fyrstu tíu spurningar í matsbeiðni varnaraðilans Vátryggingafélags Íslands hf. að öðrum atriðum en greinir í matsbeiðni sóknaraðila. Samkvæmt því og með vísan til þeirra sjónarmiða, sem rakin eru í hinum kærða úrskurði, er fallist á að lög standi því ekki í vegi að varnaraðilinn fái aflað mats til svara við þeim spurningum. Á hinn bóginn er til þess að líta að síðasta spurningin í matsbeiðninni er sama efnis og dómkvaddir menn hafa þegar verið fengnir til að fjalla um á grundvelli matsbeiðni sóknaraðila. Það mat hefur ekki enn farið fram en varnaraðilar eiga þess kost að koma að athugasemdum sínum við framkvæmd þess, sbr. 2. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991, og geta eftir atvikum krafist yfirmats samkvæmt 64. gr. laganna. Að þessu virtu og með hliðsjón af 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 verður ekki talið að varnaraðilanum Vátryggingafélagi Íslands hf. sé heimilt á þessu stigi máls að fá dómkvadda menn til að meta sömu atriði og þegar eru til mats samkvæmt matsbeiðni sóknaraðila.

Með vísan til alls þess sem að framan greinir verður hinn kærði úrskurður staðfestur að öðru leyti en því að hinum dómkvöddu matsmönnum verður ekki gert að svara 11. spurningu í matsbeiðni varnaraðilans Vátryggingafélags Íslands hf.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að hinum dómkvöddu matsmönnum skal ekki gert að svara 11. spurningu í matsbeiðni varnaraðilans Vátryggingafélags Íslands hf.

Kærumálskostnaður fellur niður.