357/2016

F var sagt upp störfum sem ritstjóri hjá 365 hf. í júlí 2014 og laut ágreiningur aðila að kröfu hans um greiðslu fyrir ótekið orlof á árunum 2010 til 2014. Í dómi Hæstaréttar kom fram að F hefði fyrst í lok árs 2014 tilkynnt 365 hf. að hann hefði ekki tekið umsamið orlof á umræddu tímabili. Í ljósi þeirrar meginreglu, sem fram kom í ráðningarsamningi aðila að ótekið orlof skyldi falla niður í lok hvers orlofstökutímabils, hefði F borið, meðal annars vegna stöðu sinnar hjá 365 hf., að krefjast greiðslu fyrir ótekið orlof vegna liðins tímabils þá þegar eða að minnsta kosti í kjölfar þess að honum hefði borist orlofsuppgjör frá félaginu í maí ár hvert. Hefði F því fyrirgert rétti til að hafa kröfuna uppi, enda hefði félagið á grundvelli ráðningarsamningsins mátt ganga út frá því að hún væri ekki fyrir hendi. Var 365 hf. sýknað af kröfu F.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. maí 2016. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 14.259.451 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar greindum fjárhæðum frá 1. maí 2011 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi tók áfrýjandi, sem hafði starfað hjá stefnda frá árinu 2004, við starfi ritstjóra hjá honum í maí 2010, en aðilar gerðu með sér skriflegan ráðningarsamning um starfið 3. september sama ár. Í 1. grein samningsins var tekið fram að áfrýjandi heyrði undir forstjóra stefnda. Í upphafi 5. greinar hans sagði: „Orlof skal vera 25 dagar. Orlofið skal ákveðið í samráði við forstjóra og taka mið af hagsmunum félagsins. Ótekið orlof fellur niður í lok orlofstökutímabils eftir orlofsávinnslutímabil nema ef útilokað hafi verið fyrir starfsmann að taka frí vegna verkefna hjá 365 miðlum þar sem ótekið orlofstími er þá greitt út.“ Í skýrslu áfrýjanda fyrir héraðsdómi kvaðst hann hafa átt frumkvæði að því að síðastgreint ákvæði var tekið upp í samninginn. Einnig sagði hann að stefndi hafi alltaf sent út orlofsuppgjör í maí þegar nýtt orlofstímabil tók við.

Áfrýjanda var sagt upp störfum hjá stefnda í júlí 2014. Af skjölum málsins og skýrslum aðila og vitna fyrir dómi verður ráðið að hann hafi fyrst í nóvember eða desember það ár tilkynnt þáverandi mannauðsstjóra stefnda að hann hefði ekki tekið umsamið orlof vegna fjögurra orlofsávinnslutímabila, frá 1. maí 2009 til 30. apríl 2013, og ætti kröfu á hendur stefnda um ógreitt orlof vegna þess tíma. Í ljósi þeirrar meginreglu, sem fram kom í ráðningarsamningi aðila að ótekið orlof skyldi falla niður í lok hvers orlofstökutímabils, síðast 30. apríl 2014, bar áfrýjanda, meðal annars vegna stöðu sinnar hjá stefnda, að krefjast greiðslu fyrir ótekið orlof vegna liðins tímabils þá þegar eða að minnsta kosti í kjölfar þess að honum barst orlofsuppgjör frá stefnda í maí. Þar sem áfrýjandi gerði það ekki hefur hann fyrirgert rétti til að hafa kröfuna uppi, enda mátti stefndi á grundvelli fyrrgreinds ákvæðis í ráðningarsamningnum ganga út frá því að hún væri ekki fyrir hendi, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 19. júní 2013 í máli nr. 106/2013. Samkvæmt því verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, F-kk-nf E-kk-nf, greiði stefnda, 365 miðlum hf., 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.