814/2015

Í hf. höfðaði mál á hendur L ehf. til heimtu skuldar samkvæmt skuldabréfi, en aðilar deildu um hvort samið hefði verið um lán í erlendum myntum eða íslenskum krónum með ólögmætri gengistryggingu. Í dómi héraðsdóms var vísað var til þess að yfirskrift skuldabréfsins hefði borið með sér að um væri að ræða skuldabréf í erlendum gjaldmiðlum, lánsfjárhæðin hefði fyrst verið tilgreind í erlendum gjaldmiðlum og síðan jafnvirðis í íslenskum krónum og vextir verið tilgreindir Libor og Euribor. Þá hefði jafnvirðisfjárhæðar í íslenskum krónum ekki verið getið við skilmálabreytingu bréfsins. Að þessu virtu var talið að um hefði verið að ræða lán í erlendum gjaldmiðlum og krafa Í hf. tekin til greina. Í Hæstarétti var sú niðurstaða staðfest og tekið fram að málið hefði ekki verið svo vanreifað að L ehf. hefði átt óhægt um vik að taka til varna, líkt og haldið var fram af hálfu félagsins. Þá hefði útreikningum Í hf. ekki verið hnekkt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf, settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. desember 2015. Hann krefst þess að aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hann verði sýknaður af kröfu áfrýjanda. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur, en þó þannig að áfrýjanda verði gert að greiða sér 122.129.642 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 5. nóvember 2009 til greiðsludags. Þá krefst stefndi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem nánar er lýst í hinum áfrýjaða dómi höfðaði stefndi mál þetta á hendur áfrýjanda til greiðslu skuldabréfs 27. júní 2007. Er málsóknin reist á því að um hafi verið að ræða skuld í svissneskum frönkum, japönskum jenum og evrum. Áfrýjandi mun síðast hafa innt af hendi greiðslu af bréfinu 5. janúar 2010 en það hafði þá verið í vanskilum frá 5. nóvember 2009. Stefndi hefur lagt fram ítarlega útreikninga um greiðslusögu bréfsins frá öndverðu og fjárhæð skuldarinnar miðað við gjaldfellingu bréfsins 10. mars 2010. Samkvæmt þeim nam fjárhæðin 122.129.642 krónum eftir að hún hafði verið umreiknuð úr erlendum gjaldmiðlum í íslenskar krónur samkvæmt heimild í bréfinu. Þessum útreikningum stefnda hefur ekki verið hnekkt og hefur hann lækkað kröfu sína hér fyrir dómi í samræmi við þá. Jafnframt tekur krafa hans um dráttarvexti mið af þessu áfrýjanda til hagsbóta.

Aðalkrafa áfrýjanda um frávísun málsins er reist á því að stefna til héraðsdóms hafi ekki fullnægt áskilnaði í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um glöggan málatilbúnað. Í stefnu til héraðsdóms er með fullnægjandi hætti lýst umræddu skuldabréfi sem stefndi reisir kröfu sína á. Þar er jafnframt sundurliðaður útreikningur á fjárhæð skuldarinnar og samkvæmt honum skeikar óverulegu miðað við fyrrgreinda útreikninga sem lagðir hafa verið fram hér fyrir dómi. Að þessu gættu var málið ekki svo vanreifað að áfrýjandi ætti óhægt um vik að taka til varna. Verður því hrundið kröfu um frávísun málsins frá héraðsdómi.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður fallist á þá niðurstöðu að skuldabréfið hafi verið í erlendum gjaldmiðlum og því fór skuldbindingin ekki í bága við 13. og 14. gr., sbr. 2. gr., laga nr. 38/2001. Samkvæmt þessu verður krafa stefnda á hendur áfrýjanda tekin til greina.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Logafold ehf., greiði stefnda, Íslandsbanka hf., 122.129.642 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 54.325 krónum frá 5. nóvember 2009 til 5. desember sama ár, af 319.186 krónum frá þeim degi til 5. janúar 2010, af 786.333 krónum frá þeim degi til 5. febrúar sama ár, af 1.063.667 krónum frá þeim degi til 5. mars sama ár, af 1.736.161 krónu frá þeim degi til 10. apríl 2010 og af 122.129.642 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefnda 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.