185/2017

Á árinu 2015 var starf G sem yfirlæknir á heilsugæslustöð lagt niður. Ágreiningslaust var að G ætti rétt til biðlauna í tólf mánuði samkvæmt 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða við lög nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins og að þau ættu samkvæmt 1. mgr. 34. gr. laganna að samsvara óbreyttum launakjörum meðan hann starfaði sem yfirlæknir. Á hinn bóginn deildu aðilar um hvaða launaliðir féllu undir óbreytt launakjör í skilningi ákvæðisins. Í fyrsta lagi hélt G því fram að réttur hans til biðlauna næði til greiðslna vegna gæsluvakta. Mælt var fyrir um fyrirkomulag slíkra greiðslna í kjarasamningi. Var ekki talið að Í hefði fært fyrir því haldbær rök að skipan gæsluvakta G hefði verið breytt á því tímabili sem krafa hans tók til ef starf hans hefði ekki verið lagt niður. Hefðu greiðslur vegna gæsluvakta ekki verið háðar vinnuframlagi og yrðu því lagðar að jöfnu við samninga um fastar yfirvinnugreiðslur óháð vinnuframlagi. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefðu slíkar greiðslur verið taldar falla undir biðlaun. Var sá kröfuliður því tekinn til greina. Í öðru lagi krafðist G greiðslna fyrir unnin verk á gæsluvöktum en greitt var fyrir þau samkvæmt gjaldskrá. Talið var að þótt fjárhæð greiðslna fyrir slík verk hefðu hverju sinni ráðist af fjölda sjúklinga og fjölda læknisverka yrði á grundvelli þess fyrirkomulags sem gilti um greiðslur fyrir verkin að leggja það að jöfnu við samning um fastar yfirvinnugreiðslur sem féllu undir biðlaun. Hefði Í ekki fært fyrir því haldbær rök að G hefði ekki notið þessara greiðslna ef starf hans hefði ekki verið lagt niður. Var sá kröfuliður G því tekinn til greina. Í þriðja lagi deildu aðilar um hvort launaliðurinn vottorðagreiðslur á launaseðli G ætti að teljast til biðlauna. Talið var að fjárhæð greiðslna til heilsugæslulækna fyrir ritun læknisvottorða réðust af fjölda vottorða og umfangi þeirra hverju sinni og gæti fjárhæðin þannig verið mismunandi frá einum tíma til annars. Hins vegar yrði ekki fram hjá því litið að ritun læknisvottorða væri hluti af aðalstarfi heilsugæslulækna og þannig órjúfanlegur þáttur starfsskyldna þeirra sem greitt væri sérstaklega fyrir eftir nánar tilgreindu fyrirkomulagi. Það fyrirkomulag yrði að leggja að jöfnu við samning um föst viðbótarlaun sem hefðu í dómaframkvæmd Hæstaréttar verið talin falla undir biðlaun. Var ekki talið að Í hefði fært fyrir því haldbær rök að G hefði ekki notið þessara greiðslna ef starf hans hefði ekki verið lagt niður. Var sá kröfuliður því einnig tekinn til greina. Var Í því gert að greiða G umkrafða fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Þ-kk-nf Ö-kk-nf hæstaréttardómari, G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari og A-kvk-nf J-kvk-nf prófessor.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. mars 2017. Hann krefst þess að stefndi greiði sér 1.573.596 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 388.695 krónum frá 1. desember 2015 til 1. janúar 2016, af 777.390 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2016, af 1.175.493 krónum frá þeim degi til 1. mars 2016 og af 1.573.596 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður látinn falla niður.

I

Áfrýjandi sem er sérfræðingur í heimilislækningum starfaði sem yfirlæknir hjá Heilsugæslunni á höfuðborgarsvæðinu í Grafarvogi frá árinu 2012 og þar áður sem heilsugæslulæknir í Reykjavík í 21 ár. Með bréfi 25. september 2015 var áfrýjanda tilkynnt að vegna skipulagsbreytinga væri starf hans sem yfirlæknir lagt niður frá og með 1. október 2015. Jafnframt sagði að um rétt áfrýjanda til greiðslna vegna niðurlagningarinnar færi eftir ákvæðum laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, sbr. 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða við þau lög. Var í bréfinu tekið fram að áfrýjandi ætti rétt til bóta sem næmi föstum mánaðarlaunum í tólf mánuði frá 1. október 2015 að telja. Síðar tókst samkomulag um að greiðslur biðlauna til handa áfrýjanda skyldu hefjast 1. nóvember 2015.

Í 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða við lög nr. 70/1996 kemur fram að sé starf sem fellur undir ákvæði laganna lagt niður eigi starfsmaður rétt til bóta er nemi launum í sex mánuði ef hann hefur verið í þjónustu ríkisins skemur en í 15 ár en ella í tólf mánuði. Að öðru leyti gilda um bótarétt og bótafjárhæð ákvæði 34. gr. laganna en samkvæmt 1. mgr. þeirrar lagagreinar skal starfsmaður, þegar starf er lagt niður, halda óbreyttum launakjörum á biðlaunatímanum. Ágreiningslaust er að áfrýjandi eigi rétt til biðlauna í tólf mánuði samkvæmt 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða við lög nr. 70/1996 og að þau eigi samkvæmt 1. mgr. 34. gr. laganna að samsvara óbreyttum launakjörum á meðan hann starfaði sem yfirlæknir. Á hinn bóginn er ágreiningur um hvaða launaliðir falli undir óbreytt launakjör í skilningi ákvæðisins. Meðan áfrýjandi starfaði sem yfirlæknir fékk hann greidd mánaðarlaun fyrir 100% starf hjá heilsugæslunni og 15% álag á þau. Telur stefndi að réttur áfrýjanda til biðlauna takmarkist við þessa tvo launaliði og hefur greitt honum biðlaun samkvæmt því. Á starfstíma sínum sem yfirlæknir fékk áfrýjandi auk mánaðarlauna og álags greitt sérstaklega fyrir útgáfu læknisvottorða, fyrir vaktir milli klukkan 16:00 og 18:00 á daginn og fyrir læknisverk unnin á þeim vöktum samkvæmt gjaldskrá. Er málsókn áfrýjanda á því reist að greiðslur vegna þessara launaliða falli undir föst laun hans og þar með óbreytt launakjör og því nái réttur hans til biðlauna einnig til þeirra.

II

Áfrýjandi er sem fyrr segir sérfræðingur í heimilislækningum og var yfirlæknir á heilsugæslustöðinni í Grafarvogi þegar starf hans var lagt niður frá og með 1. október 2015. Á starfstöð áfrýjanda var þjónustu við sjúklinga þannig hagað að á dagvinnutíma milli klukkan 08:00 og 16:00 voru tímar bókaðir fyrirfram og fékk sjúklingur þá að jafnaði viðtal hjá sínum heilsugæslulækni. Heilsugæslan var einnig opin eftir dagvinnutíma frá klukkan 16:00 til 18:00 fyrir sjúklinga sem gátu mætt og beðið eftir tíma og stóðu læknar heilsugæslustöðvarinnar þær vaktir til skiptis. Mun þetta fyrirkomulag í Grafarvogi hafa verið í samræmi við þá þjónustu sem Heilsugæsla höfuðborgarsvæðisins veitti almennt sjúklingum á starfsvæði sínu.

Laun og önnur starfskjör heilsugæslulækna voru fram til ársins 2006 ákveðin af kjaranefnd, sbr. lög nr. 120/1992 um Kjaradóm og kjaranefnd, en hafa frá árinu 2006 verið ákveðin með kjarasamningi milli fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs annars vegar og Læknafélags Íslands hins vegar. Um gæsluvaktir lækna með sérfræðileyfi á sjúkrahúsum og heilsugæslu utan dagvinnu giltu á þeim tíma sem hér skiptir máli ákvæði í kafla 4.4 í kjarasamningi fjármála- og efnahagsráðherra fyrir hönd ríkissjóðs annars vegar og Læknafélags Íslands hins vegar frá 7. janúar 2015. Gildistími samningsins var frá 1. júní 2014 til 30. apríl 2017 og í grein 4.4.3 voru ákvæði um tvenns konar gæsluvaktir, gæsluvakt 1 og gæsluvakt 2. Um þær báðar gilti að lækni með sérfræðileyfi sem stóð vaktirnar var ekki skylt að dveljast á þeirri stofnun sem hann stóð vaktina fyrir. Í fyrra tilvikinu bar honum að koma á vettvang án tafar í útkalli en í hinu síðara mátti hann vera allt að tvær klukkustundir að komast á vettvang. Í grein 4.4.4 sagði: „Greitt skal fyrir gæsluvaktir samkvæmt fyrirfram metnu vinnuálagi og því er ekki greitt sérstaklega fyrir mælt vinnuframlag á hverri vakt fyrir sig.“ Í kjarasamningnum voru einnig ákvæði um hvernig meta skyldi vinnuálag á gæsluvakt og flokka þær til samræmis við slíkt mat, svo og hvenær vinnuveitandi gæti endurmetið „hlutfall gæsluvaktarálags“. Samkvæmt ákvæðum kjarasamningsins gat læknir með sérfræðileyfi því sinnt skyldu sinni til að standa gæsluvakt með því að dvelja utan stofnunar en sinna útköllum og fékk hann greiðslu fyrir þessar vaktir óháð því hvort um útköll var að ræða eða ekki.

Í grein 4.1.3 í kjarasamningnum frá 7. janúar 2015 var mælt fyrir um yfirvinnu- og vaktaskyldu þar sem þess var talin þörf. Þar sagði að læknir væri „undanþeginn skyldu til að sinna vöktum frá 55 ára aldri.“ Áfrýjandi náði þeim aldri í desember 2007 en ágreiningslaust er að hann stóð gæsluvaktir til jafns við aðra einnig eftir það tímamark og þar til starf hans var lagt niður. Krafa áfrýjanda um greiðslur vegna gæsluvakta er miðuð við meðaltal þeirra greiðslna sem hann fékk fyrir vaktirnar á tímabilinu frá janúar til ágúst 2015. Með hliðsjón af dómi Hæstaréttar 21. september 2017 í máli nr. 650/2016 verður lagt til grundvallar að stefndi hafi ekki fært að því haldbær rök, að skipan gæsluvakta áfrýjanda frá nóvember 2015 til febrúar 2016 hefði verið hagað á annan veg en gert var frá janúar til ágúst 2015, ef starf hans hefði ekki verið lagt niður. Greiðslur vegna gæsluvakta voru á þeim tíma sem hér skiptir máli ekki háðar vinnuframlagi áfrýjanda og verða því lagðar að jöfnu við samninga um fastar yfirvinnugreiðslur óháð vinnuframlagi. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hafa slíkar greiðslur verið taldar falla undir biðlaun, sbr. til dæmis dóma réttarins 29. mars 1990 í máli nr. 283/1988 og áðurgreindan dóm í máli nr. 650/2016. Útreikningi áfrýjanda á þessum kröfulið hefur ekki verið mótmælt og verður hann því tekinn til greina.

III

Í annan stað er um það deilt hvort til biðlauna áfrýjanda eigi að telja greiðslur fyrir unnin verk á gæsluvöktum en greitt var fyrir þau samkvæmt gjaldskrá. Krafa áfrýjanda samkvæmt þessum lið styðst við þau rök að til þess að halda óbreyttum launakjörum á biðlaunatímanum eigi hann rétt til þessara greiðslna eins og annarra þátta heildarlaunagreiðslna. Frá janúar til ágúst 2015 hafi hann fengið greiddar samtals 2.055.014 krónur vegna gjaldskrár eða 256.876 krónur á mánuði að meðaltali. Sýknukrafa stefnda er reist á því að á gæsluvöktum njóti læknir greiðslu fyrir gjaldskrárverk að því marki sem hann inni þau af hendi. Gjaldskrá beri með sér að greiðslur fari eftir vinnuframlagi læknis og ráðist þær samkvæmt því af fjölda sjúklinga og læknisverka hverju sinni. Þar sem greiðslurnar séu breytilegar eigi ekki að inna þær af hendi á biðlaunatíma.

Um greiðslur fyrir gjaldskrárverk var fjallað í bókun 5 með kjarasamningnum frá 7. janúar 2015 sem gilti eins og áður segir frá 1. júní 2014 til 30. apríl 2017. Í bókuninni var þess fyrst getið að aðilar hafi orðið sammála um endurskoðun á fyrirkomulagi á greiðslum samkvæmt gjaldskrá og um skipun nefndar í því skyni sem skila skyldi tillögum eigi síðar en 15. október 2015. Næðist ekki samkomulag um nýtt fyrirkomulag héldi núverandi fyrirkomulag gildi en viðbótarfjármagn skyldi nýtt til hækkunar á launatöflu. Þá sagði að þágildandi „fyrirkomulag á greiðslum fyrir gjaldskrárverk skv. A, B og C-lið fylgiskjals með úrskurði kjaranefndar dags. 15. október 2002, og samkomulagi fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs og Læknafélags Íslands ... dags. 17. desember 2003 ... heldur gildi sínu þar til aðilar verða sammála um nýtt fyrirkomulag ... Gjaldskrárgreiðslur taka á samningstímanum sambærilegum hækkunum og launatafla.“ Samkvæmt gögnum málsins hefur ekki náðst samkomulag um nýtt fyrirkomulag gjaldskrárverka og var eldra fyrirkomulag því í gildi þegar starf áfrýjanda var lagt niður. Í úrskurði Kjaranefndar 15. október 2002 sagði meðal annars: „Heilsugæslulæknir gegnir vöktum utan dagvinnutíma samkvæmt ákvörðun heilbrigðis- og tryggingamálaráðuneytis að höfðu samráði við stjórn heilsugæslu ... Auk tímakaups á gæsluvakt er greitt sérstaklega fyrir viðtöl/vitjanir og önnur læknisverk samkvæmt gjaldskrá.“

Áður var komist að þeirri niðurstöðu að áfrýjandi ætti á biðlaunatímanum rétt til greiðslna fyrir gæsluvaktir og voru þær greiðslur ekki háðar vinnuframlagi af hans hálfu. Þótt fjárhæð greiðslna fyrir læknisverk unnin á gæsluvakt hafi hverju sinni ráðist af fjölda sjúklinga og fjölda læknisverka verður á grundvelli þess fyrirkomulags sem gilti samkvæmt framansögðu um greiðslur fyrir verkin að leggja það að jöfnu við samning um fastar yfirvinnugreiðslur sem í dómaframkvæmd Hæstaréttar hafa verið taldar falla undir biðlaun. Áfrýjandi miðar kröfu sína samkvæmt þessum lið eins og fyrr segir við meðaltal þeirra launa sem hann fékk fyrir gjaldskrárverk frá janúar til ágúst 2015. Hefur stefndi ekki fært að því haldbær rök að áfrýjandi hefði ekki notið þeirra greiðslna á tímabilinu frá nóvember 2015 til febrúar 2016 ef hann hefði staðið gæsluvaktir. Að þessu gættu og þar sem útreikningi áfrýjanda á kröfuliðnum hefur ekki verið mótmælt verður hann tekinn til greina.

IV

Í þriðja lagi deila aðilar um hvort launaliðurinn „vottorðagreiðslur“ á launaseðlum áfrýjanda eigi að teljast til biðlauna. Krafa áfrýjanda samkvæmt þessum lið er reist á því að meðal skyldna heilsugæslulækna sé útgáfa ýmissa vottorða. Þegar heilsugæslulæknir gefi út slík vottorð innheimti hann ekki gjald fyrir þau hjá sjúklingi heldur greiði heilsugæslan fyrir þau með ákveðnum hætti enda sé hér um að ræða vinnu sem sé hluti af föstu starfi hvers heilsugæslulæknis. Á meðan áfrýjandi hafi verið í starfi sem yfirlæknir hafi hann fengið þennan launalið greiddan en á hinn bóginn ekki sem hluta af biðlaunum. Til þess að áfrýjandi haldi óbreyttum launakjörum á biðlaunatímanum í skilningi 1. mgr. 34. gr. laga nr. 70/1996 beri stefnda að greiða honum þennan launalið. Á tímabilinu frá janúar til ágúst 2015 hafi áfrýjandi fengið greiddar 955.568 krónur fyrir vottorð eða 119.446 krónur að meðaltali á mánuði og sé krafa hans samkvæmt þessum lið við það miðuð auk hækkana sem kveðið sé á um í kjarasamningi. Sýknukrafa stefnda er á því reist að gjaldskrá vegna greiðslna til lækna fyrir læknisvottorð beri með sér að slíkar greiðslur séu háðar tilfallandi vinnuframlagi læknis á hverjum tíma og ráðist samkvæmt því af fjölda læknisvottorða, umfangi þeirra og eðli. Þar sem greiðslurnar séu breytilegar eftir vinnuframlagi eigi ekki að inna þær af hendi á biðlaunatíma.

Í bókun 5 með kjarasamningnum 7. janúar 2015 var jöfnum höndum fjallað um fyrirkomulag á greiðslum samkvæmt gjaldskrá og fyrir vottorð. Eins og áður greinir sagði í bókuninni að næðist ekki samkomulag um nýtt fyrirkomulag byggt á tillögum nefndar þeirrar sem skipuð var skyldi þágildandi fyrirkomulag halda gildi sínu. Fyrir liggur eins og áður er fram komið að samkomulag um nýtt greiðslufyrirkomulag hefur ekki náðst. Í úrskurði kjaranefndar 29. apríl 2002 var kveðið á um greiðslur til heilsugæslulækna fyrir útgáfu læknisvottorða. Í upphafi úrskurðarins sagði að kjaranefnd hefði í úrskurði 13. mars 2002 mælt svo fyrir að öll vinna heilsugæslulækna við útgáfu læknisvottorða teldist hluti af aðalstarfi þeirra og væri þeim því ekki heimilt að taka sérstaka þóknun fyrir útgáfu þeirra umfram það sem kjaranefnd úrskurðaði. Þá sagði í úrskurðinum 29. apríl 2002 að kjaranefnd hefði ekki áður úrskurðað að greiða skyldi sérstaklega fyrir læknisvottorð en það væri mat nefndarinnar að greiða skyldi heilsugæslulæknum sérstaklega fyrir læknisvottorð og þá með þeim hætti sem nánar greindi í IV kafla úrskurðarins. Með þessu teldi kjaranefnd að tekjur heilsugæslulækna af vottorðaskrifum yrðu í samræmi við fjölda vottorða og þá vinnu sem þeir inntu af hendi við skrif þeirra. Þá sagði að við „ákvörðun á greiðslum fyrir einstök læknisvottorð hefur verið litið til umfangs þeirra og þeirrar vinnu sem fólgin er í gerð þeirra. Vakin er athygli á að greiðslur til lækna fyrir vottorð eru launagreiðslur og bera læknar hvorki kostnað af framlagi vinnuveitanda í lífeyrissjóð né öðrum launatengdum gjöldum, né heldur greiða þeir fyrir annan rekstrarkostnað.“ Loks sagði að væru „vottorð mjög viðamikil eða sé um meiri háttar læknisfræðilegar greinargerðir að ræða er heilsugæslustöð/heilbrigðisstofnun heimilt að greiða læknum tímakaup fyrir vottorðin“.

Í úrskurði kjaranefndar 15. október 2002 um laun og önnur starfskjör heilsugæslulækna sagði að samkvæmt „11. gr. laga um Kjaradóm og kjaranefnd og lögskýringargögnum með lögunum ber kjaranefnd að ákveða heildarlaun og starfskjör þeirra sem undir kjaranefnd heyra. Hún skal jafnframt úrskurða hvaða aukastörf tilheyri aðalstarfi og hver beri að launa sérstaklega.“ Þá sagði að það væri mat nefndarinnar að öll læknisverk sem unnin væru á heilsugæslustöð tilheyrðu aðalstarfi heilsugæslulækna. Af því leiddi að kjaranefnd bæri að úrskurða hvernig greitt skyldi fyrir þau störf og hefði nefndin ákveðið að fara þá leið sem síðar yrði lýst. Þá sagði: „Heilsugæslulæknar eru launþegar hjá heilsugæslustöðvum/heilbrigðisstofnunum og þiggja fyrir vinnu sína þar föst mánaðarlaun, laun fyrir vaktir og eftir atvikum laun fyrir sérstök læknisverk og viðtöl/vitjanir samkvæmt gjaldskrá.“ Með úrskurðinum var fylgiskjal sem hafði að geyma gjaldskrá heilsugæslulækna og var hún þrískipt. Í kafla A var mælt fyrir um einingarfjölda fyrir viðtöl og vitjanir, í kafla B um einingar fyrir aðgerðir og rannsóknir og í kafla C um gjald í krónum talið fyrir vottorð. Var þar greint á milli annars vegar vottorða á eyðublöðum Tryggingarstofnunar ríkisins vegna almannatrygginga eða bóta félagslegrar aðstoðar og hins vegar fyrir útgáfu annarra læknisvottorða. Tekið var fram að „önnur vottorð ótalin greiðist eins og sambærileg vottorð. Séu vottorð mjög viðamikil eða sé um meiri háttar læknisfræðilegar greinargerðir að ræða er heilsugæslustöð/heilbrigðisstofnun heimilt að greiða læknum yfirvinnutímakaup fyrir þann tíma sem unnið er við gerð þeirra.“

Fjárhæð greiðslna til heilsugæslulækna fyrir ritun læknisvottorða ræðst að sönnu af fjölda vottorða og umfangi þeirra hverju sinni og getur fjárhæðin þannig verið mismunandi frá einum tíma til annars eins og stefndi hefur bent á. Fram hjá því verður á hinn bóginn ekki litið að ritun læknisvottorða er samkvæmt því sem áður er fram komið hluti af aðalstarfi heilsugæslulækna og þannig órjúfanlegur þáttur starfsskyldna þeirra sem greitt er sérstaklega fyrir samkvæmt því fyrirkomulagi um tilhögun greiðslna sem áður er lýst. Það fyrirkomulag verður að leggja að jöfnu við samning um föst viðbótarlaun sem hafa í dómaframkvæmd Hæstaréttar verið talin falla undir biðlaun. Áfrýjandi miðar kröfugerð sína samkvæmt þessum lið við meðaltal þeirra greiðslna sem hann fékk fyrir ritun læknisvottorða frá janúar til ágúst 2015. Stefndi hefur ekki fært fyrir því haldbær rök að áfrýjandi hefði ekki notið þeirra greiðslna á tímabilinu frá nóvember 2015 til febrúar 2016 ef starf hans hefði ekki verið lagt niður. Útreikningi áfrýjanda samkvæmt þessum lið hefur ekki verið andmælt og verður hann því tekinn til greina.

Niðurstaða málsins í heild er því sú að kröfur áfrýjanda um greiðslur fyrir gæsluvaktir, gjaldskrárverk á gæsluvöktum og útgáfu læknisvottorða eru teknar til greina að fullu ásamt dráttarvöxtum eins og krafist er. Eftir þeim úrslitum verður stefnda gert að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Stefndi, íslenska ríkið, greiði áfrýjanda, G-kk-þgf E. Þ-kk-þgf, 1.573.596 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 388.695 krónum frá 1. desember 2015 til 1. janúar 2016, af 777.390 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2016, af 1.175.493 krónum frá þeim degi til 1. mars 2016 og af 1.573.596 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði áfrýjanda samtals 1.500.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.