304/2015

Í hf. höfðaði mál þetta til heimtu skuldar samkvæmt lánssamningi aðila frá árinu 2007. Ágreiningur málsins laut að því við hvaða dag Í hf. mætti miða upphafstíma dráttarvaxta af eftirstöðvum lánsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt gögnum málsins hefði S ehf. innt af hendi greiðslu á vöxtum í síðasta sinn í október 2011. Greiðslufall hafi orðið hjá S ehf. á þessum fyrirfram ákveðna gjalddaga lánsins og hefði hann að engu leyti sinnt skyldu sinni til greiðslu lánsfjárhæðarinnar. Samkvæmt því og 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu var talið að miða bæri upphafstíma dráttarvaxta frá október 2011. Þá var staðfestur veðréttur Í hf. í nánar tilgreindri fasteign fyrir skuld S ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. apríl 2015. Hann krefst þess að héraðsdómi verði breytt á þann veg að sér verði gert að greiða stefnda 31.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. málslið 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. október 2011 til 13. febrúar 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms að öðru leyti en því að fjárhæð sú sem dæmd var í héraði beri ekki dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 fyrr en 1. apríl 2012. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi tók áfrýjandi lán hjá Glitni banka hf. 20. mars 2007 að fjárhæð 31.000.000 krónur sem bundin var gengi fjögurra erlendra mynta. Stefndi er nú eigandi kröfunnar. Skyldi lánið endurgreiðast með einni greiðslu 1. apríl 2012, en vextir á sex mánaða fresti í fyrsta sinn 1. október 2007. Málsaðilar eru sammála um að lánið hafi verið í íslenskum krónum bundið ólögmætu gengisviðmiði. Samkvæmt gögnum málsins innti áfrýjandi af hendi greiðslu á vöxtum í síðasta sinn 3. október 2011 og því til samræmis breytti stefndi kröfugerð sinni við flutning málsins hér fyrir dómi og krafðist ekki lengur dráttarvaxta frá þeim degi heldur frá 1. apríl 2012, sem eins og áður segir var sá dagur er greiða skyldi lánið upp. Greiðslufall varð á hinn bóginn hjá áfrýjanda á þessum fyrirfram ákveðna gjalddaga lánsins og hefur hann að engu leyti sinnt skyldu sinni til greiðslu framangreindrar lánsfjárhæðar í íslenskum krónum. Samkvæmt því og 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 verður fallist á fjárkröfu stefnda fyrir Hæstarétti á þann hátt sem í dómsorði greinir. Þá verður ákvæði héraðsdóms um staðfestingu veðréttar fyrir skuld áfrýjanda látið standa óraskað.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað verður staðfest, en málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Skeifan ehf., greiði stefnda, Íslandsbanka hf., 31.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. málslið 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. október 2011 til 1. apríl 2012 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um staðfestingu veðréttar og málskostnað skulu vera óröskuð.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.