arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
32/2010

Ó kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu réttargæslumanns brotaþola í sakamáli um að loka þinghöldum í málinu. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem Ó skorti heimild til kærunnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ó-kk-nf H-kk-nf Þ-kk-nf fréttamaður, Austurströnd 2, Seltjarnarnesi, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. janúar 2010, þar sem þinghöldum í málinu nr. S-1064/2009 var lokað. Um kæruheimild vísar Ó-kk-nf H-kk-nf til b. liðar 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hann krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að lokun þinghalda nái aðeins til skýrslugjafar ætlaðs brotaþola í málinu.

Málið nr. S-1064/2009, sem rekið er fyrir Héraðsdómi Reykjaness, er sakamál þar sem sex menn eru sakaðir um refsiverð brot. Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði var hann kveðinn upp að kröfu brotaþola í málinu. Ákæruvaldið hefur krafist staðfestingar hins kærða úrskurðar. Ákærðu hafa ekki látið kærumál þetta til sín taka.

Talið verður að skilyrði fyrir rétti til að kæra úrskurð héraðsdóms til Hæstaréttar samkvæmt 192. gr. laga nr. 88/2008 sé að sá sem kærir hafi átt í héraði aðild að þeim ágreiningi sem úrskurður lýtur að. Ó-kk-ef H-kk-ef Þ-kk-ef er hvergi getið í gögnum um meðferð málsins í héraði og hefur hann raunar ekki í kæru einu sinni freistað þess að gera grein fyrir því hvernig hann tengist því sakarefni sem úrskurðað var um, þótt ráða megi af kærunni að fyrir honum vaki að tryggja fjölmiðlum aðgang að þinghöldum í málinu. Samkvæmt þessu skortir Ó-kk-nf H-kk-nf heimild til kærunnar og verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
332/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 25. júní 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
337/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 28. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. júní 2010 klukkan 16 og sæta einangrun allt til föstudagsins 11. júní 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Einnig er þess krafist að kærði sæti ekki einangrun, en til vara að einangruninni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að uppfyllt séu skilyrði fyrir því að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og að hann sæti einangrun samkvæmt b. lið 1. mgr. 99. gr. sömu laga. Reynir þá ekki á það að svo stöddu hvort skilyrði c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 séu fyrir hendi. Rétt þykir að gæsluvarðhaldstími vegna rannsóknarhagsmuna verði ákveðinn allt til föstudagsins 11. júní 2010 klukkan 16.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 11. júní 2010 klukkan 16 og má láta hann vera í einrúmi til þess tíma.
339/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 29. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 8. júní 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi hans verði markaður skemmri tími og að kröfu um einangrun verði hafnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 séu uppfyllt og að varnaraðili þurfi sökum rannsóknarhagsmuna að sæta einangrun á meðan á gæsluvarðhaldi stendur, en 5. mgr. sömu lagagreinar stendur því ekki í vegi. Verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
345/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að A hafi hagað fjármálum sínum á verulega ámælisverðan hátt og tekið fjárhagslega áhættu sem hafi ekki verið í samræmi við greiðslugetu hans á þeim tíma sem til fjárskuldbindinganna hafi verið stofnað. Með vísan til 2. og 3. tl. 1. mgr. 63. gr. d. laga nr. 21/1991 var því talið að ekki yrði hjá því komist að hafna beiðni A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. maí 2010, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að honum yrði veitt heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á beiðni hans um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
346/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A og B um heimild til að leita greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna. Talið var að A og B  hafi hagað fjármálum sínum á verulega ámælisverðan hátt og tekið fjárhagslega áhættu sem hafi ekki verið í samræmi við greiðslugetu þeirra á þeim tíma sem til fjárskuldbindinganna hafi verið stofnað. Með vísan til 5. og 6. tl. 2. mgr. 4. gr. laga nr. 50/2009 var því talið að ekki yrði hjá því komist að hafna beiðni A og B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. maí 2010, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að þeim yrði veitt heimild til að leita greiðsluaðlögunar fasteignarveðkrafna. Kæruheimild er í 1. mgr. 4. gr. laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði, sbr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að fallist verði á beiðni þeirra um heimild til að leita greiðsluaðlögunar fasteignarveðkrafna, sem hvíla á eign þeirra að [...]. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
348/2009

P ehf., sem rak starfsmannaleigu, krafði R ehf. um greiðslu samkvæmt reikningi sem tilkominn var vegna þriggja starfsmanna. Fallist var á að R ehf. væri skylt samkvæmt samningi aðila að greiða vegna eins starfsmannsins en sönnun þótti skorta um vinnu hinna í þágu fyrirtækisins og R ehf. því sýknað af þeim hluta kröfunnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. júní 2009. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara lækkunar á fjárhæð hennar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málið var flutt skriflega að ósk aðila eftir ákvörðun Hæstaréttar samkvæmt 3. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Málavöxtum og málsástæðum aðila er nægilega lýst í héraðsdómi. Með vísan til forsendna héraðsdóms er fallist á þá niðurstöðu að áfrýjanda sé skylt samkvæmt undirrituðum en ódagsettum samningi aðila að greiða stefnda umkrafða fjárhæð vegna starfsmannsins R-x-x D-x-x.

Áfrýjandi neitar að hafa gert samning við stefnda um vinnu G-x-x R-x-x og T-x-x G-x-x í sína þágu. Vegna andmæla áfrýjanda og þar sem í gögnum málsins er ekki að finna sönnun um störf þessara tveggja manna hjá honum verður hann sýknaður af þessum hluta kröfu stefnda.

Samkvæmt framansögðu verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda 128.110 krónur með dráttarvöxtum eins og greinir í dómsorði.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda hluta málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Rammar, hurða- og gluggasmiðja ehf., greiði stefnda, þrotabúi Proventus ehf., 128.110 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. desember 2007 til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefnda samtals 150.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
351/2009

A höfðaði mál á hendur Í til greiðslu bóta vegna líkamstjóns sem hún taldi sig hafa orðið fyrir við fæðingu barns síns í mars 1995. A byggði á því að meta yrði starfsmönnum spítalans ýmis atriði til sakar er lutu að undirbúningi fæðingar, fæðingunni sjálfri, lagfæringu á skaða er hún hlaut við fæðinguna, eftirliti og eftirmeðferð. Í héraðsdómi var farið ítarlega í gegnum málsástæður A og ekki fallist á að Í væri bótaskylt vegna tjóns A. Undir rekstri málsins í héraði hafði verið aflað yfirmatsgerðar þriggja manna, þar sem tekin var afstaða til sérfræðilegra atriða varðandi læknismeðferð A. Í þeim efnum var komist að sömu niðurstöðum og gert var síðan í hinum áfrýjaða dómi, sem kveðinn var upp með sérfróðum meðdómsmönnum. Með því að þessu mati hafði ekki verið hnekkt var talið að staðfesta bæri héraðsdóm með vísan til forsendna hans. Var Í því sýknað af kröfu A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. júní 2009 og krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 15.218.999 krónur með 2% ársvöxtum frá 22. mars 1995 til 3. nóvember 2003, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Hún krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður látinn niður falla.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi var undir rekstri málsins í héraði aflað yfirmatsgerðar þriggja manna 13. nóvember 2006. Þar var komist að þeirri niðurstöðu að tímabundið atvinnutjón áfrýjanda hafi ekkert verið, þjáningatímabil hafi verið frá 22. mars 1995 til 16. júní 1999 þegar heilsufar hennar hafi orðið stöðugt, varanlegur miski áfrýjanda sé 15 stig og varanleg örorka 50%. Þar var einnig tekin afstaða til sérfræðilegra atriða varðandi læknismeðferð áfrýjanda, sem hún hefur talið að metin verði starfsmönnum stefnda til sakar. Í þeim efnum var komist að sömu niðurstöðum og gert var síðan í hinum áfrýjaða dómi, sem kveðinn var upp með sérfróðum meðdómsmönnum. Með því að þessu mati hefur ekki verið hnekkt verður héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 500.000 krónur.
352/2010

K höfðaði mál gegn B og krafðist þess meðal annars að B yrði gert með dómi að fjarlægja trjágróður á mörkum lóða þeirra. Héraðsdómur taldi málatilbúnað K ekki uppfylla skilyrði e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og vísaði málinu frá dómi. Þá þóttu ekki skilyrði til þess að dæma nánar tilgreind ummæli K í stefnu dauð og ómerk samkvæmt 241. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hins vegar þóttu ummælin ósæmileg og var K dæmdur til greiðslu 80.000 króna sektar samkvæmt e. lið 135. gr. laga nr. 91/1991. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. maí 2010, sem sóknaraðili kveður sér fyrst hafa orðið kunnugt um 18. sama mánaðar, en með úrskurðinum var máli sóknaraðila á hendur varnaraðila vísað frá dómi og þeim fyrrnefnda gert að greiða réttarfarssekt að fjárhæð 80.000 krónur. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdóm að fella efnisdóm á málið.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, B-kk-þgf B-kk-þgf, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
353/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. júní 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. júlí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Hæstaréttar 11. maí 2010 í máli nr. 290/2010 var fallist á að skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 væru uppfyllt fyrir gæsluvarðhaldi varnaraðila. Með vísan til þess en að öðru leyti til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
354/2010

X var ákærður fyrir hylmingu með því að hafa á nokkurra mánaða tímabili tekið við um 100 fornbókum og 8 Íslandskortum úr hendi meðákærða, þrátt fyrir að honum væri ljóst að þeirra hafi verið aflað með auðgunarbroti og þannig haldið þeim ólöglega frá eiganda þeirra. Héraðsdómari vísaði málinu, að því er X varðaði, frá þar sem hann taldi lýsingu brotsins í ákæru ekki uppfylla skilyrði c. liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að því er varðaði skýrleika sakarefnisins. Í Hæstarétti var talið að ákæra á hendur X uppfyllti þær kröfu um efni ákæru sem fram komi í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka ákæruna að því er varðaði X til efnislegrar meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. júní 2010, þar sem máli nr. S-376/2010 sem lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu hafði höfðað gegn Y og varnaraðila var vísað frá dómi að því er snerti varnaraðila. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Lýsing í ákæru á fjölda fornbóka og Íslandskorta, sem varnaraðila er gefið að sök að hafa tekið við úr hendi meðákærða Y, er byggð á skýrslum varnaraðila við rannsókn málsins hjá lögreglu. Segir sóknaraðili að þessi lýsing sé eins nákvæm og unnt er. Sóknaraðili hefur lagt fram í málinu upplýsingar um ætlaðan fjölda og verðmæti þeirra fornbóka og Íslandskorta sem meðákærða er gefið að sök að hafa stolið úr safni að [...] í Reykjavík. Af gögnum málsins verður ekki ráðið með vissu hvert sé ætlað verðmæti þess hluta þýfisins sem varnaraðila er gefið að sök að hafa tekið við úr hendi meðákærða. Hefur sóknaraðili bent á að við efnisúrlausn málsins muni varnaraðili njóta vafa um þetta verði hann sakfelldur samkvæmt ákæru.

Í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 er kveðið á um efni ákæru. Kemur þar fram að greina skuli í ákæru „svo glöggt sem verða má“, meðal annars „hver sú háttsemi er sem ákært er út af“.

Með vísan til þess sem að framan segir verður fallist á með sóknaraðila að ákæran á hendur varnaraðila uppfylli þær kröfur um efni ákæru sem fram koma í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka til efnislegrar meðferðar ákæruna að því er varðar varnaraðila.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka til efnislegrar meðferðar ákæru máls nr. S-376/2010 að því er varðar varnaraðila, X.
355/2009

I krafði O dótturson sinn um greiðslu tæplega níu milljóna króna. Byggði I kröfu sína á því að afsal á lóð og sumarhúsi til O í september 1993 hafi verið gert til málamynda og ætlað til að koma eigninni undan aðför skuldheimtumanna sinna og M, látins eiginmanns síns. Í málinu lágu fyrir upplýsingar um að bú M, hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta 1995 og búið talið vera eignalaust. Talið var að slík háttsemi sem I sagði afsalið hafa byggt á væri refsiverð samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 250. gr. almennrar hegningarlaga nr. 19/1940. Ekki yrði leitað atbeina dómstóla til að koma fram eða fylgja eftir ráðgerðum af þessu tagi, sbr. 1. mgr. 24. gr. lag nr. 91/1991. Kröfum I var því vísað frá héraðsdómi og hún dæmd til greiðslu málskostnaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. júní 2009. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 8.688.750 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. ágúst 2007 til greiðsludags að frádreginni innborgun 6. mars 2008 að fjárhæð 500.000 krónur. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur lækkað kröfu sína frá þeirri fjárhæð sem krafist var í héraði um 311.250 krónur en það er sú fjárhæð sem stefndi greiddi fasteignasölu fyrir að annast sölu hins umdeilda sumarhúss 9. ágúst 2007.

Áfrýjandi byggir kröfu sína á því að afsal á lóð og sumarhúsi til stefnda 3. september 1993 hafi verið gert til málamynda og hafi ekki verið ætlað að hafa réttaráhrif samkvæmt efni sínu. Segir meðal annars í stefnu til héraðsdóms „ ... að gjörningur frá 1993 var gerður til málamynda og ætlaður til þess að koma eign undan hugsanlegri aðför skuldheimtumanna.“ Í málinu liggja fyrir upplýsingar um að bú M-kk-ef Á-kk-ef B-kk-ef, látins eiginmanns áfrýjanda, hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta 5. desember 1995. Búið hafi verið eignalaust og skiptum lokið 3. apríl 1996.

Af framansögðu er ljóst að áfrýjandi byggir málsókn sína á ráðstöfunum sem hún segir að gerðar hafi verið í því skyni að skjóta fasteigninni, sem um er fjallað í málinu, undan aðför skuldheimtumanna sinna og eiginmanns síns. Slík háttsemi er refsiverð, sbr. 4. tl. 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ekki verður leitað atbeina dómstóla til að koma fram eða fylgja eftir ráðagerðum af þessu tagi, sbr. 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Leiðir þetta til þess að kröfu áfrýjanda verður vísað frá héraðsdómi og hún dæmd til að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðst í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Áfrýjandi, I-kvk-nf S-kvk-nf I-kvk-nf, greiði stefnda, O-kk-þgf Ö-kk-þgf, samtals 600.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
35/2010

um að fella ákvörðun þinglýsingarstjóra úr gildi og lagt var fyrir hann að afmá yfirlýsingu úr fasteignabók. Talið var að samkvæmt b. lið 2. mgr. 6. gr. laga nr. 39/1978 hafi borið að vísa frá þinglýsingu yfirlýsingu um eignarhald sem hafi aðeins tekið til mannvirkja, en ekki með nokkru móti til landsins sem mannvirkin standi á, enda hafi eigninni ekki verið skipt upp eftir þeim mannvirkjum sem á henni standi. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 30. desember 2009, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Búðardal 19. nóvember 2009 um að þinglýsa nánar tiltekinni yfirlýsingu frá 14. janúar 2003 á fasteignina Lambeyrar I í Dalabyggð og lagt fyrir hann að afmá yfirlýsinguna úr fasteignabók. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 með áorðnum breytingum. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað og sér dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, D-kk-nf E-kk-nf, greiði varnaraðila, dánarbúi E-kk-ef V-kk-ef Ó-kk-ef, 150.000 krónur í kærumálskostnað.