278/2011

X var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa veist með ofbeldi að föður sínum A með þeim afleiðingum að hann hlaut lífshættulegan höfuðáverka. Var X einnig ákærður fyrir fíkniefnalagabrot. X játaði sök varðandi þann þátt ákæru sem laut að fíkniefnalagabroti auk þess sem hann viðurkenndi að hafa ráðist á A. Hann neitaði því hins vegar að fyrir honum hefði vakað að ráða föður sínum bana. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að sannað væri með skýlausri játningu X og öðrum gögnum málsins að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greindi. Þá var talið sannað að ásetningur til að ráða A bana hefði verið fyrir hendi hjá X, enda hefði honum ekki getað dulist að bani kynni að hljótast af atlögu hans. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í 14 ár. Í dómi Hæstaréttar kom fram að fyrir réttinn hefði verið lagt vottorð frá endurhæfingardeild Landspítala-háskólasjúkrahúss þar sem ástandi A væri lýst. Þar kæmi meðal annars fram að yfirgnæfandi líkur væru á því að A myndi ekki komast til meðvitundar eftir árásina. Í dómi Hæstaréttar sagði því næst að fallist væri á það mat héraðsdóms að X hefði hlotið að vera ljóst að langlíklegast væri að bani hlytist af háttsemi hans. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. maí 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og komi henni til frádráttar gæsluvarðhaldsvist hans frá 15. nóvember 2010.

Fyrir Hæstarétti hefur brotaþoli ekki látið málið til sín taka.

Í vottorði 6. september 2011 frá endurhæfingardeild Landspítala-háskólasjúkrahúss, sem lagt hefur verið fyrir Hæstarétt, er ástandi A, sem ákærði er borinn sökum um að hafa gert tilraun til að ráða bana, meðal annars lýst á eftirfarandi hátt: „Hann er enn meðvitundarlítill, tjáir sig ekki og sýnir engin merki um viljastýrða virkni. Hann skynjar þannig ekki umhverfi sitt á neinn vitrænan hátt og er í sk. skynlausu ástandi ... Þar sem engar merkjanlegar framfarir hafa orðið nú 10 mánuðum eftir áverkann eru yfirgnæfandi líkur á því að um varanlegt ástand sé að ræða og þar með ekki líkur á því að hann komist til meðvitundar þ.a. hann skynji umhverfi sitt. Því hefur verið ákveðið í samráði við nánustu aðstandendur að meðferðarnálgun verði önnur og miðist meira við líknandi meðferð frekar en læknandi meðferð.“

Í hinum áfrýjaða dómi er lýst hrottafenginni atlögu ákærða að föður sínum, fyrrnefndum A. Fallist er á það mat héraðsdóms að ákærða hafi hlotið að vera ljóst að langlíklegast væri að bani hlytist af háttsemi hans. Hinn áfrýjaði dómur verður því staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 479.686 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.