arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
536/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. ágúst 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. ágúst 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 21. ágúst 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af gögnum málsins verður ekki ráðið að íbúar að [...] „þekki til“ varnaraðila eins og haldið er fram af hálfu sóknaraðila. Ekki liggja fyrir önnur tengsl varnaraðila við innbrot í umrætt hús. Er því ekki rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um innbrot í það. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
537/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í sex mánuði á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 4. gr. lögræðislega nr. 71/1997, sbr. 2. mgr. 30. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. ágúst 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. júlí 2013, þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili er barnshafnandi og mun vera gengin sem næst 21 viku á leið. Snemma á meðgöngunni tók hún þá ákvörðun að ganga með og fæða barnið og axla þar með þá ábyrgð sem því fylgir. Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði hefur hún ekki haldið sig frá vímuefnaneyslu á meðgöngunni. Eftir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar batt hún enda á vímuefnameðferð sem hún hafði samþykkt að gangast undir og þurfti aðstoð lögreglu til að hafa uppi á henni. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, Ó-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
540/2012

G var sakfelld fyrir minni háttar eignaspjöll og brot gegn valdstjórninni, með því að hafa með teppabankara brotið þrjár rúður íbúðarhúss auk þess að valda skemmdum á útidyrahurð þess og að hafa í kjölfar þeirra atvika sparkað í tvo lögreglumenn við skyldustörf sem höfðu afskipti af G starfa sinna vegna. Var refsing hennar ákveðin fangelsi í fimm mánuði, en fullnustu hennar frestað héldi G almennt skilorð. Þá var G gert að greiða A skaðabætur vegna skemmda á húsi hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 26. júlí 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Hann krefst þess að hafnað verði kröfu ákærðu um ómerkingu hins áfrýjaða dóms og að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærðu og refsingu hennar.

Ákærða krefst aðallega ómerkingar hins áfrýjaða dóms og að málinu verði vísað heim í hérað til nýrrar og löglegrar meðferðar. Til vara krefst hún sýknu af kröfu ákæruvaldsins, en að því frágengnu að refsing verði milduð. Þá krefst hún þess að einkaréttarkröfu A verði vísað frá héraðsdómi, en til vara sýknu af henni.

Bótakrefjandi hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Verður því litið svo á að hann krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu hans, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærða styður aðalkröfu sína við það að mat héraðsdóms á trúverðugleika framburðar hennar og vitna sé rangt og að héraðsdómur hefði átt að vera fjölskipaður, sbr. 4. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008. Ákvæðið felur í sér heimild til að ákveða að þrír héraðsdómarar skipi dóm í máli ef sýnt þykir að niðurstaða kunni að verulegu leyti að ráðast af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi. Ekki er tilefni til að hnekkja mati héraðsdóms að þessu leyti og er þessari kröfu því hafnað. Samkvæmt sakavottorði, sem lagt var fram við flutning málsins fyrir Hæstarétti, var refsing sú sem ákærða hlaut 27. febrúar 2007 vegna líkamsárásar samkvæmt dómi en ekki lögreglustjórasátt eins og segir í hinum áfrýjaða dómi. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður dæmd til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Ákærða, G-kvk-nf G-kvk-nf G-kvk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 314.544 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
541/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi framhaldskröfu B, K, I og Þ sem tilgreind var sem aðalkrafa í framhaldsstefnu í máli þeirra gegn T um landamerki jarðanna H og R. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom m.a. fram að hin nýja krafa í framhaldsstefnu byggði á gjafabréfi frá árinu 1687 sem B, K I og Þ hafi verið fullkunnugt um við höfðun málsins. Yrði að meta þeim það til vanrækslu að hafa ekki þegar í upphafi málsins komið fram með allar kröfur sínar varðandi landamerki jarðanna. Uppfyllti framhaldsstefnan því ekki skilyrði 29. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 19. júlí 2013 og réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 8. júlí 2013, þar sem framhaldssök sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka kröfuna til efnismeðferðar. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, B-kk-nf S-kk-nf, K-kvk-nf S-kvk-nf, I-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf S-kk-nf, greiði óskipt varnaraðila, T-kk-þgf S-kk-þgf, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
54/2013

Í málinu krafðist H viðurkenningar á greiðslu bóta úr stjórnendaábyrgðartryggingu V hf. sem félagið hafði haft hjá S hf. á tímabilinu 23. júní 2008 til 22. júní 2009. Var krafa H reist á því að J, fyrrverandi forstjóri V hf., bæri persónulega bótaskyldu á fjártjóni sem H taldi sig hafa orðið fyrir í tengslum við skuldabréfakaup á árinu 2007. Talið var að lög nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga stæðu því ekki í vegi að S hf. gæti borið fyrir sig ákvæði í skilmálum tryggingarinnar um að krafa á hendur stjórnanda V hf. þyrfti að koma fram á gildistíma hennar og breytti engu í því sambandi þótt H hefði ekki átt aðild að samningi milli V hf. og S hf. um trygginguna, sbr. 4. mgr. 44. gr. laganna. Þá var ekki fallist á það með H að með tveimur erindum, annars vegar til Fjármálaeftirlitsins 18. desember 2008 og hins vegar til úrskurðarnefndar um viðskipti við fjármálafyrirtæki 16. febrúar 2009, hefði H gert kröfu á hendur J eða öðrum stjórnendum bankans, sem vátryggingin tók til, vegna umræddra viðskipta. Var ábyrgðartryggingin því fallin úr gildi þegar H gerði fyrst kröfu á hendur stjórnendum V hf., með erindi til S í apríl 2010 og krafa H of seint fram komin. Voru S hf. og J því sýknuð af kröfu H í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. janúar 2013. Hann krefst þess að viðurkennt verði að hann eigi rétt á bótum úr stjórnendaábyrgðartryggingu VBS fjárfestingarbanka hf., hjá stefnda Sjóvá-Almennum tryggingum hf., vegna persónulegrar bótaskyldu stefnda J-kk-ef G. Þ-kk-ef á því fjártjóni sem áfrýjandi varð fyrir í viðskiptum sínum við VBS fjárfestingarbanka hf. um skuldabréfakaup 27. ágúst 2007. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi Sjóvá-Almennar tryggingar hf. krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefst félagið þess að bótaskylda þess verði einungis viðurkennd að hluta og málskostnaður verði felldur niður.

Stefndi J-kk-nf G. Þ-kk-nf krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt ákvæði A.1. í III. kafla skilmála fyrrgreindrar stjórnendaábyrgðartryggingar tók við 30 daga tímabil eftir að eiginlegum gildistíma tryggingarinnar lauk, en óumdeilt er að það var 22. júní 2009. Í ákvæðinu var mælt svo fyrir um að ef tryggingin væri ekki endurnýjuð á því tímabili, með þeim hætti sem þar var kveðið á um, rynni hún sitt skeið á enda. Óumdeilt er að það var ekki gert og féll hún því úr gildi.

Niðurstaða hins áfrýjaða dóms var á því reist að stjórnendaábyrgðartryggingin hefði verið fallin úr gildi er krafa áfrýjanda á hendur stjórnendum VBS fjárfestingarbanka hf. kom fyrst fram. Ekki var tekin afstaða til ætlaðrar bótaskyldrar háttsemi stefnda, J-kk-ef, en það helgaðist af kröfugerð áfrýjanda í héraði. Eins og kröfugerð áfrýjanda er háttað verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður milli aðila.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
551/2013

X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. ágúst 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. ágúst 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni til þriðjudagsins 10. september 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að hann haldi frelsi sínu gegn tryggingu, en að því frágengnu að farbanni verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
554/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu N hf. sem almenna kröfu við gjaldþrotaskipti á búi R ehf. Krafa N hf. byggði á því félagið ætti rétt á afslætti samkvæmt ákvæði í samningi þess og T hf., forvera R ehf., um kaup og sölu á öllum hlutum í sjö dótturfélögum T hf., en á þeim tíma mun T hf. hafa verið dótturfélag N hf. og að öllu leyti í eigu þess. Síðar hafi komið í ljós að félögin hafi verið metin allt of háu verði í kaupsamningnum en kaupverð félaganna byggði á verðmati P viðskiptaráðgjafar ehf. sem var félag í eigu N hf. Undir rekstri málsins var að beiðni N hf. óskað eftir mati dómkvadds manns á verðmæti dótturfélaganna sjö og varð niðurstaða hans sú að þegar á heildina væri litið hefði verðmæti þeirra aukist. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom m.a. fram að skilyrði afsláttar samkvæmt ákvæðum kaupsamningsins væri að verðmæti dótturfélaganna hafi rýrnað. Niðurstaða hins dómkvadda matsmanns styddi ekki kröfu N hf. og hefði henni ekki verið hnekkt. Taldi dómurinn því að sönnur hefðu ekki verið færðar fyrir því að verðmætarýrnun dótturfélaganna sjö uppfyllti skilyrði kaupsamningsins. Yrði þrotabú R ehf. ekki látið bera hallann af því að verðmæti þeirra hafi ekki verið í samræmi við væntingar N hf. einkum í ljósi þess að N hf. annaðist rekstur umræddra félaga bæði fyrir og eftir kaupin og bar þannig ábyrgð á rekstri þeirra. Var kröfu N hf. því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. ágúst 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. júlí 2013, þar sem leyst var úr ágreiningi um viðurkenningu nánar tiltekinnar kröfu sóknaraðila við gjaldþrotaskipti á varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að krafa sín að fjárhæð 316.046.457 krónur verði viðurkennd við gjaldþrotaskiptin með stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Að auki krefst sóknaraðili þess að viðurkennd verði krafa sín um dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 272.293.684 krónum frá 17. mars 2010 til greiðsludags og njóti hún stöðu í réttindaröð samkvæmt 114. gr. sömu laga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Nýherji hf., greiði varnaraðila, þrotabúi Roku ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
555/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfum E var skipað í réttindaröð við slitin sem forgangskröfu samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Málsatvik voru þau að G hf. og dótturfélag hans í Noregi veittu þremur norskum fyrirtækjum lán til skipasmíða. Síðar urðu kröfuhafaskipti að lánunum með því að E keypti kröfur af G hf. á hendur skuldurunum. Samhliða aðilaskiptum að lánssamningunum gerðu E og G hf. meðal annars með sér sérstakan umboðssamning sem fól í sér að G hf. kæmi fram fyrir hönd E gagnvart skuldurunum og hefði milligöngu um greiðslur afborgana og vaxta samkvæmt samningunum. Þegar Fjármálaeftirlitið vék stjórn G hf. til hliðar í október 2008 og skipaði yfir hann skilanefnd átti E þar innstæðu vegna fyrrgreinds samningssambands. Ágreiningur aðila sneri að því hvort innstæða E hjá G hf. teldist innlán í merkingu 3. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999 um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta, eins og ákvæðið hljóðaði fyrir setningu laga nr. 79/2012, og þar með hvort krafa E nyti forgangs við slit, eða hvort féð væri undanskilið tryggingarvernd laganna og yrði þar með skipað í réttindaröð sem almennri kröfu við slitin. Fyrir Hæstarétti sneri ágreiningur aðila að því annars vegar hvort krafa E á hendur G hf. væri í formi verðbréfs og hins vegar hvort E teldist aðildarfyrirtæki í merkingu 9. g. laga nr. 98/1999, en hvoru tveggja hefði þau réttaráhrif í för með sér að krafa E væri þar með undanskilin tryggingarvernd laga nr. 98/1999, sbr. síðari málslið 3. mgr. 9. gr. laganna og 6. mgr. sömu greinar. Því var hafnað að svo væri og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. ágúst 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. júlí 2013, þar sem kröfur varnaraðila annars vegar að fjárhæð 3.256.101.703 krónur og hins vegar að fjárhæð 6.144.166.167 krónur, voru samþykktar í réttindaröð sem forgangskröfur samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við slit sóknaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. þeirra laga. Sóknaraðili krefst þess að viðurkennt verði að kröfur varnaraðila njóti stöðu í réttindaröð sem almennar kröfur samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 við slit sóknaraðila. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Glitnir hf., greiði varnaraðila, Exportfinans ASA, 1.000.000 krónur í kærumálskostnað.
556/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa S um að R hf. yrði gert að láta S í té upplýsingar og gögn og númer tiltekinna bankareikninga X og eiginkonu hans, sem og upplýsingar um það í hvaða banka áðurgreindir bankareikningar hefðu verið hýstir á nánar tilgreindu tímabili. Talið var að þar sem fyrir lægi að X hefði játað þá háttsemi sem til rannsóknar væri af hálfu S yrði ekki séð hvaða þýðingu það kynni að hafa fyrir framhald rannsóknar málsins að S yrðu látnar í té upplýsingar og gögn um bankareikninga X og eiginkonu hans á tilgreindu tímabili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. ágúst 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. ágúst 2013, þar sem tekin var til greina krafa sóknaraðila um að varnaraðilanum Reiknistofu bankanna hf. yrði gert að láta sóknaraðila í té upplýsingar og gögn um númer bankareikninga varnaraðilans X og nafngreindrar eiginkonu hans, þar með talið númer þeirra reikninga sem lokað hafi verið, sem og upplýsingar um það í hvaða banka áðurgreindir bankareikningar væru hýstir á nánar tilgreindu tímabili. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilinn X krefst þess aðallega að kröfu sóknaraðila verði vísað frá héraðsdómi en til vara að henni verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðilinn Reiknistofa bankanna hf. hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Við fyrirtöku málsins í héraði var bókað að sóknaraðila hefði verið falið að koma tilkynningu um þinghaldið á framfæri við varnaraðila með vísan til lokamálsliðar 2. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008 og var þing sótt af hálfu beggja varnaraðila. Af gögnum málsins verður ekki ráðið að slíkri tilkynningu hafi verið komið á framfæri við eiginkonu varnaraðilans X þótt krafa sóknaraðila beinist jafnframt að henni.

Samkvæmt gögnum málsins hefur sóknaraðili til rannsóknar ætlað brot varnaraðilans X á ákvæðum XXVI. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940 um auðgunarbrot, einkum ákvæði 250. gr. laganna, með því að hann hafi skotið undan og afsalað til eiginkonu sinnar bifhjóli og fasteign án þess að séð verði að endurgjald hafi komið fyrir. Með þessum ráðstöfunum kunni hann að hafa skert rétt lánardrottna til að öðlast fullnægu af eignum hans.

Í málinu er komið fram að varnaraðilinn X hafi játað í skýrslutöku hjá lögreglu að hafa afsalað umræddri fasteign og bifhjóli endurgjaldslaust til eiginkonu sinnar.

Að þessu gættu hefur sóknaraðili ekki fært viðhlítandi rök fyrir því hvaða sönnunargildi þau gögn hafa sem hann fer fram á að aflað verði. Verður kröfu sóknaraðila því hafnað og hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
557/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að taka kröfu H á kröfuskrá við slit K hf. Vísað var til þess að samkvæmt 2. mgr. 117. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. skyldi kröfulýsing vera skrifleg og að skýra bæri áskilnað ákvæðisins svo að krafa ásamt fylgigögnum yrði að berast á pappír innan kröfulýsingarfrests á þann stað sem tiltekinn væri í innköllun vegna gjaldþrotaskipta, sbr. 4. tölul. 1. mgr. og 2. mgr. 85. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. ágúst 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. júlí 2013, þar sem hafnað var að taka kröfu sóknaraðila á kröfuskrá við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að krafa hans að fjárhæð 6.000.000 evrur verði viðurkennd sem almenn krafa, sbr. 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í 2. mgr. 117. gr. laga nr. 21/1991 er svo fyrir mælt að kröfulýsing á hendur þrotabúi skuli vera skrifleg. Eins og rökstutt er í hinum kærða úrskurði ber að skýra þennan áskilnað svo að krafa ásamt fylgigögnum verði að berast á pappír innan kröfulýsingarfrests á þann stað sem tiltekinn er í innköllun vegna gjaldþrotaskipta, sbr. 4. tölulið 1. mgr. og 2. mgr. 85. gr. sömu laga. Samkvæmt því og að virtum dómi Hæstaréttar 26. nóvember 2010 í máli nr. 619/2010 verður úrskurðurinn staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Hansa Spezial 35 Opportunity Fund, greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
558/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. ágúst 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. ágúst 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. ágúst 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að gæsluvarðhaldi verði hafnað, en til vara að því verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.