550/2011

Þ ehf. höfðaði mál gegn B ses. og krafðist greiðslu tveggja reikninga vegna byggingaframkvæmda. Meðan á framkvæmdum stóð hafði B ses. lýst því yfir að hún  teldi sig ekki bundna af þeim samningum sem Þ ehf. taldi vera í gildi milli aðila. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í kjölfar orðsendinga aðila hefði verið orðið ljóst að ekki yrði af frekari vinnu Þ ehf. við verkið í þágu B ses. Þá hefði fjárhagslegt uppgjör milli aðila hlotið að hafa átt að taka mið af því hvað unnið hefði verið af verkinu og samningum sem teldust hafa verið í gildi um það. Þar sem dómkrafa Þ ehf. var ekki byggð á slíku uppgjöri, auk þess sem hún var að hluta til vanreifuð, var henni vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. október 2011. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við meðferð málsins í héraði var gætt ákvæðis 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Stefndi sendi áfrýjanda símskeyti 17. apríl 2008 þar sem tilkynnt var að stefndi myndi „hætta allri vinnu við byggingar í Einholti/Þverholti í dagslok 18. apríl 2008, nema útistandandi reikningar verði greiddir og fram komi yfirlýsing frá BN um að það muni efna samninga sína við Þverás ehf. um verkið.“ Áfrýjandi svaraði símskeytinu með bréfi 18. apríl 2008. Þar var meðal annars tekið fram að áfrýjandi teldi sig ekki bundinn af þeim samningum sem stefndi teldi vera í gildi um uppbyggingu á svæðinu. Ekki yrðu gefnar yfirlýsingar af því tagi sem stefndi hefði óskað eftir. Var í bréfinu óskað eftir „að aðilar ræði nú þegar skil á verkinu og þá bæði hvað varðar stöðu framkvæmda og fjárhagslegt uppgjör, án tillits til þess ágreinings sem uppi er um réttarstöðu aðila samkvæmt samningunum.“

Eftir að málsaðilar höfðu skipst á þessum orðsendingum var orðið ljóst að ekki yrði af frekari vinnu stefnda við umrætt verk í þágu áfrýjanda. Við svo búið hlaut fjárhagslegt uppgjör milli aðila að taka mið af því hvað unnið hefði verið af samningsverkinu og hvernig gera bæri upp samkvæmt samningum sem í gildi teldust hafa verið um verkið, þó að aðilar deildu raunar einnig um hvernig þeim væri háttað. Í stað þess að byggja kröfu á hendur áfrýjanda á sjónarmiðum um þetta kaus stefndi að krefja hann um greiðslu tveggja reikninga sem út höfðu verið gefnir 18. mars 2008 og voru að hluta en þó ekki að öllu leyti byggðir á samningi 12. apríl 2006 um gjalddaga á greiðslum frá áfrýjanda. Var þar annars vegar um að ræða reikning að fjárhæð 98.027.590 krónur sem sagður var vera fyrir 13,9% af hönnunarþætti samningsins, án þess að með fylgdu skýringar á hvernig það hlutfall væri fundið. Hins vegar var reikningur að fjárhæð 32.138.206 krónur sem var sagður fela í sér innágreiðslu á uppbyggingarhluta samnings aðila. Samtals nam dómkrafa stefnda sem tekin var til greina í hinum áfrýjaða dómi þannig 130.165.796 krónum.

Talið verður að krafa stefnda á hendur áfrýjanda hafi ekki verið reist á þeim sjónarmiðum sem gilda eiga um uppgjör milli aðila vegna þess verks sem um ræðir í málinu. Þá er krafan að hluta til vanreifuð þar sem ekki er að öllu leyti gerð grein fyrir forsendum hennar. Samkvæmt þessu verður kröfu stefnda vísað frá héraðsdómi og stefnda með vísan til 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 gert að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðst í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Stefndi, Þverás ehf., greiði áfrýjanda, Byggingafélagi námsmanna ses., samtals 1.200.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.