558/2009

J leigði fasteignina Hafnarstræti 11 af eiganda hennar frá árinu 2003 til reksturs á veitingastað. Á árinu 2004 var leigusamningurinn endurnýjaður allt fram til ársins 2012. J hafði á árinu 2003 keypt jarðhæð og kjallara fasteignarinnar að Hafnarstræti 9 en árið 2005 keypti H Hafnarstræti 9 og 11, að undanskyldum eignarhluta J. H hugðist nýta fasteignir sínar til hótelreksturs og óskaði eftir því við J að hann flytti veitingarekstur sinn yfir í eignarhluta J að Hafnarstræti 9. Af þeim sökum gerðu málsaðilar með sér samning 10. mars 2006 þar sem kveðið var á um skiptingu á fasteigninni Hafnarstræti 9, lok leigusamnings vegna Hafnarstrætis 11 og skiptingu kostnaðar vegna framkvæmda á fasteignunum tveimur í framangreindum tilgangi. J höfðaði mál þetta vegna meintra vanefnda á samningnum en deila aðila laut einkum að því hvort J hefði borið að greiða leigu frá gerð samningsins þar til H voru afhent umráð fasteignarinnar að Hafnarstræti 11, hvernig reikna bæri samningsbundnar bætur fyrir lokun á veitingastað J að Hafnarstræti 11 og hvort H bæri að greiða fyrir nýtt loftræstikerfi sem sett var upp á veitingastað J að Hafnarstræti 9. J hafði greitt leigu til handa H í tiltekinn tíma eftir gerð samningsins en þar sem J greiddi leiguna án fyrirvara taldi Hæstiréttur ekki skilyrði til þess að taka til greina kröfu hans um endurgreiðslu leigufjárhæðarinnar. H gerði á hinn bóginn meðal annars kröfu um skaðabætur vegna afhendingardráttar með því að J hefði haldið húsnæðinu að Hafnarstræti 11 ólöglega fyrir H frá 1. desember 2006 fram til júlí 2007. Hæstiréttur taldi að H hefði ekki tekist sönnun um að hann hefði beðið tjón vegna framangreinds afhendingardráttar og því hefðu ekki verið skilyrði til þess að fallast á heimild H til skuldajafnaðar á móti kröfum J. Þá krafði J H meðal annars um greiðslu samningsbundinna bóta vegna lokunar á veitingastað hans í tilefni af framkvæmdum af hálfu H. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms þess efnis að J hefði þegar fengið greiddar bætur vegna þessa. Loks krafði J H um greiðslu vegna kaupa og uppsetningar J á loftræstikerfi, á veitingastað hans að Hafnarstræti 9, samkvæmt samningi málsaðila þar sem kveðið var á um að H skyldi greiða fyrir flutning á núverandi loftræstisamstæðu og háf fyrir eldhús ásamt tilheyrandi loftstokkum. H taldi sér á hinn bóginn einungis skylt að greiða fyrir flutning á framangreindum búnaði og að ný tæki, innréttingar og búnaður væri á kostnað J sjálfs. Hæstiréttur taldi að með matsgerð dómkvaddra matsmanna hefði verið sýnt fram á að J hefði valið ódýrari leið við framkvæmd sína með því að kaupa nýja loftstokka í stað þess að nota hina gömlu, en að J yrði að bera áhættuna af því hvort hægt hefði verið að nota önnur tæki sem voru í Hafnarstræti 11 á nýja staðnum að Hafnarstræti 9. Var H að framansögðu og með hliðsjón af samningnum 10. mars 2006 gert að greiða J fyrir smíði og uppsetningu á lofstokkum, auk vinnu við raflagnir á loftræstikerfi J.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. október 2009. Hann krefst þess að gagnáfrýjanda verði gert að greiða 12.156.829 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 137.294 krónum frá 3. mars 2006 til 3. apríl sama ár, af 339.966 krónum frá þeim degi til 8. maí sama ár, af 492.638 krónum frá þeim degi til 8. júní sama ár, af 645.310 krónum frá þeim degi til 2. júlí sama ár, af 1.102.810 krónum frá þeim degi til 19. febrúar 2007, af 11.036.317 krónum frá þeim degi til 21. mars sama ár, af 11.559.711 krónum frá þeim degi til 26. maí sama ár, en af 12.156.829 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun 8. júní 2007 að fjárhæð 6.260.798 krónur sem skuli dragast frá skuldinni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti úr hendi gagnáfrýjanda.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 1. desember 2009. Hann krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms um sýknu af kröfu aðaláfrýjanda og málskostnaðar úr hans hendi í héraði og fyrir Hæstarétti.

I

Að sögn aðaláfrýjanda hóf hann rekstur á veitingastaðnum Nonnabita í Hafnarstræti 18 í Reykjavík árið 1993. Hann kveðst hafa flutt veitingastaðinn að Hafnarstræti 11 árið 2003 og gert þá leigusamning um húsnæðið til 31. mars 2004 en umsamin leiga hafi þá verið 140.000 krónur á mánuði. Á árinu 2003 hafi aðaláfrýjandi keypt jarðhæð og kjallara í húsinu við hliðina, að Hafnarstræti 9, sem þá hafi verið í útleigu, með það fyrir augum að geta stækkað veitingastaðinn síðar. Árið eftir endurnýjaði aðaláfrýjandi leigusamninginn um Hafnarstræti 11 til átta ára eða til 31. maí 2012 og hækkaði leigan í 190.000 krónur á mánuði en aðaláfrýjandi átti þá einnig að fá afnot af geymsluskúr sem staðsettur var við bakhlið hússins.

Vorið 2005 keypti gagnáfrýjandi Hafnarstræti 9 og 11 fyrir utan eignarhluta aðaláfrýjanda í fyrrnefnda húsinu. Gagnáfrýjandi kynnti aðaláfrýjanda áform sín um að breyta efri hæðum Hafnarstrætis 9 og 11 þannig að þar yrðu útbúin hótelherbergi sem bætt yrði við hótelið sem félagið hafði opnað að Pósthússtræti 2. Þetta kallaði hins vegar á breytingar á öllu lagnakerfi húsanna. Var meðal annars nauðsynlegt að leggja lagnir um það húsnæði sem aðaláfrýjandi hafði á leigu að Hafnarstræti 11. Þá óskaði gagnafrýjandi einnig eftir að fá að leggja lagnir um eignarhluta aðaláfrýjanda að Hafnarstræti 9. Ennfremur óskaði gagnáfrýjandi eftir að aðalafrýjandi flytti veitingastaðinn úr Hafnarstræti 11 yfir í Hafnarstræti 9. Loks fór hann fram á breytta eignaskiptingu á milli þeirra að Hafnarstræti 9. Aðaláfrýjandi taldi mikinn kostnað hljótast af flutningi veitingastaðarins en félagið hafði þá nýlega varið miklu fé í að koma staðnum upp að Hafnarstræti 11 og átti eftir tæp sjö ár af umsömdum leigutíma. A-kk-nf M-kk-nf I-kk-nf, fyrirsvarsmaður gagnáfrýjanda, tók fram í skýrslu sinni fyrir héraðsdómi að hann hefði að fyrra bragði boðið aðaláfrýjanda að bera kostnaðinn af því að flytja tæki og tól sem hann ætlaði að nota í nýju húsnæði. Hefðu tillögur hans verið ræddar mánuðum saman. Hefði fyrirsvarsmaður aðaláfrýjanda loks tjáð honum rétt fyrir áramótin 2005/2006 að hann myndi ganga til samninga við hann. Upplýst er að verktakar á vegum gagnáfrýjanda hófu framkvæmdir við lagnir í kjallara á eignarhluta aðaláfrýjanda að Hafnarstræti 9 í janúar 2006. B-kvk-nf Þ-kvk-nf, fyrirsvarsmaður aðaláfrýjanda, bar að verktakar gagnáfrýjanda hefðu tekið lítið tillit til veitingareksturs aðaláfrýjanda og truflað hann með hávaða, sóðaskap og átroðningi. Loforð hefðu verið gefin um úrbætur en þau ítrekað verið svikin. Þá hefði aðaláfrýjandi þurft að loka tvisvar á verktaka gagnáfrýjanda. Af framangreindum ástæðum hefðu samskipti aðila orðið mjög stirð.

Fyrir milligöngu K-kk-ef A-kk-ef tæknifræðings hjá VSÓ ráðgjöf ehf., sem hafði eftirlit með framkvæmdum fyrir hönd gagnáfrýjanda, gerðu aðilar málsins með sér samning 10. mars 2006 um skiptingu á fasteigninni Hafnarstræti 9 í tengslum við framangreindar framkvæmdir, lok leigusamnings milli málsaðila um Hafnarstræti 11 og um kostnaðarskiptingu ákveðinna verkþátta framkvæmdarinnar. Um aðdragandann að gerð samningsins bar K-kk-nf að komin hefði verið upp kergja í samskiptum aðila þegar enn átti eftir að fjalla um breytta skiptingu á sameign og makaskipti. Hefði hann komið með drög að samningi og báðir aðilar gert athugasemdir við þau. Að undangengnum breytingum hefðu aðilar síðan gert samninginn 10. mars 2006. Þar var kveðið svo á að meðan á framkvæmdum stæði yrðu haldnir samráðsfundir með aðaláfrýjanda, verktaka ásamt eftirlitsmanni gagnáfrýjanda, áðurnefndum K-kk-þgf A-kk-þgf hjá VSÓ ráðgjöf ehf., þar sem farið yrði meðal annars yfir stöðu verks, samræmingu, umgengni o.fl. Í skýrslu A-kk-ef M-kk-ef I-kk-ef fyrir dómi kom fram að hann hefði ekki rætt samningsdrögin við fyrirsvarsmenn aðaláfrýjanda áður en samningurinn var undirritaður og hann hefði heldur ekki átt nein samskipti við þá eftir gerð samningsins, enda hefðu þeir verið mjög ósáttir við hann. K-kk-nf A-kk-nf hefði því annast samskiptin við þá .

Deila aðila snýst einkum um hvort aðaláfrýjanda hafi borið að greiða leigu frá því umræddur samningur var gerður þar til gagnáfrýjanda voru afhent umráð húsnæðisins að Hafnarstræti 11, hvort gagnáfrýjanda beri að greiða fyrir nýtt loftræstikerfi sem sett var upp á veitingastað aðaláfrýjanda að Hafnarstræti 9 og hvernig reikna beri samningsbundnar bætur fyrir lokun á veitingastað aðaláfrýjanda að Hafnarstræti 11.

II

Aðaláfrýjandi krefst endurgreiðslu á leigu fyrir Hafnarstræti 11 samtals 645.310 krónur. Með samningi aðila frá 10. mars 2006 hafi verið samið um riftun á leigusamningnum, afhendingu húsnæðisins og fjárhagslegt uppgjör vegna þessa. Feli samningurinn þannig í sér fullnaðaruppgjör. Í honum sé ekki vikið að greiðslu leigu eftir samningsgerð enda feli hann í sér að aðilar hafi fengið gagnkvæman aðgang að húsnæði hvors annars. Aðaláfrýjandi hafi þó greitt leigu í fjóra mánuði af ótta við að gagnáfrýjandi krefðist útburðar yrði leiga ekki greidd en samskipti aðila hafi verið mjög stirð á þeim tíma. Gagnáfrýjandi telur sig á hinn bóginn eiga rétt til leigu fyrir Hafnarstræti 11 frá gerð samningsins 10. mars 2006 þar til honum voru afhent umráð hins leigða í júnímánuði 2007. Synjar hann endurgreiðslukröfu á þessari forsendu en byggir einnig á því að aðaláfrýjanda hafi greitt leiguna án fyrirvara.

Í áðurnefndum samningi aðila er mælt fyrir um gagnkvæman aðgang þeirra að húsnæði hvors annars. Þannig er upplýst að gagnáfrýjandi fékk aðgang að húsnæði aðaláfrýjanda að Hafnarstræti 9 í janúar 2006 og framkvæmdum hans þar var ekki lokið fyrr en í júlí sama ár. Af gögnum málsins verður ráðið að verktakar gagnáfrýjanda hafi notað húsnæði aðaláfrýjanda fyrir vinnuaðstöðu og geymslu. Þá er upplýst að aðaláfrýjandi flutti veitingastað sinn 1. desember 2006 úr Hafnarstræti 11 í Hafnarstræti 9.

Í ljósi efnis samningsins frá 10. mars 2006, um gagnkvæman aðgang að húsnæði aðila, og þeirrar staðreyndar að í samningnum er ekki mælt fyrir um greiðslu leigugjalds, verður fallist á með aðaláfrýjanda að honum hafi ekki borið að greiða gagnáfrýjanda leigu fyrir afnot sín af húsnæðinu að Hafnarstræti 11, sem voru í samræmi við ákvæði framangreinds samnings, til 1. desember 2006, en þá var það skilyrði samningsins komið fram að aðaláfrýjandi hafði aflað sér tilskilinna leyfa til reksturs veitingastaðar í Hafnarstræti 9. Það haggar ekki þessari niðurstöðu að áætlanir beggja aðila hafi gert ráð fyrir að framkvæmdir tækju skemmri tíma en raun varð á. Er þar í fyrsta lagi til þess að líta að í skýrslu K-kk-ef A-kk-ef fyrir dómi kom fram að við samningsgerðina sjálfa hafi þegar verið ljóst að hótelið myndi klárast á undan framkvæmdum aðaláfrýjanda í Hafnarstræti 9 þar sem hann hafi lítið verið byrjaður á sínum framkvæmdum. Þá hafi orðið seinkun á framkvæmdum þar sem gagnáfrýjandi þurfti að gera breytingar á hönnun hótelsins.

Aðspurð um af hverju aðaláfrýjandi hefði hætt að greiða leigu af Hafnarstræti 11 svaraði B-kvk-nf Þ-kvk-nf í skýrslu sinni fyrir héraðsdómi að þá hefði verið búið að skerða leigurýmið að Hafnarstræti 11 með því að taka salernisaðstöðu, ræstikompu og aðstöðu fyrir starfsmenn í burtu. Kvað hún yfirgang hafi verið þvílíkan að engin forsenda hafi verið lengur fyrir því að greiða leigu.

Samkvæmt framansögðu er ekki fullt samræmi í skýringum aðaláfrýjanda á ástæðum þess að leiga hafi verið greidd áfram af leiguhúsnæðinu í Hafnarstræti 11 eftir riftun á leigusamningnum. Eins og mál þetta er vaxið verður að leggja til grundvallar að aðaláfrýjandi hafi greitt gagnáfrýjanda leigu umrædda fjóra mánuði án þess að vera það skylt. Aðaláfrýjandi greiddi leiguna án fyrirvara. Að því gættu og atvikum málsins að öðru leyti eru ekki fyrir hendi skilyrði til þess að taka kröfu hans um endurgreiðslu hinnar umkröfðu fjárhæðar til greina.

Aðaláfrýjandi gerir til vara kröfu um að hann eigi rétt á endurgreiðslu samtals 100.000 króna vegna leigu á geymsluskúr sem hann hafi aldrei fengið afnot af. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest niðurstaða hans um að hafna þessum kröfulið aðaláfrýjanda.

Með bréfi 8. júní 2007 lýsti gagnáfrýjandi skuldajöfnuði á móti kröfu aðaláfrýjanda með 2.162.296 króna kröfu um skaðabætur fyrir drátt á afhendingu á húsnæði hans að Hafnarstræti 11 en hann telur sig ekki hafa fengið húsnæðið til umráða fyrr en í júlí 2007. Aðaláfrýjandi telur sig hins vegar hafa afhent húsnæðið 1. desember 2006 þegar hann rýmdi það og opnaði veitingastaðinn í Hafnarstræti 9. Fullyrðir hann að gagnáfrýjandi hafi haft aðgang að húsnæðinu frá þeim tíma.

Meðal gagna málsins er bréf sem fyrrverandi lögmaður aðaláfrýjanda ritaði gagnáfrýjanda 21. febrúar 2007 þar sem fram kom að aðaláfrýjandi teldi sig ekki skuldbundinn til að afhenda leiguhúsnæðið fyrr en gagnafrýjandi hefði gert upp við hann. Þá ritaði gagnáfrýjandi honum bréf 28. mars 2007 og óskaði upplýsinga um hvenær hann hygðist afhenda húsnæðið að Hafnarstræti 11. Lögmaður gagnáfrýjanda ritaði áfrýjanda loks bréf 9. júlí 2007 og óskaði eftir skýrum svörum um hvort húsnæðið að Hafnarstræti 11 yrði afhent án tafar. Áðurnefnt bréf 21. febrúar 2007 sýnir með ótvíræðum hætti að aðaláfrýjandi taldi sig enn hafa umráð húsnæðisins að Hafnarstræti 11 þótt afnotum hans þar hefði verið hætt. Gegn andmælum gagnáfrýjanda hefur aðaláfrýjandi ekki fært sönnur á að gagnáfrýjandi hafi fengið umráð húsnæðisins fyrr en í júlí 2007.

Hér að framan hefur verið leyst úr því að aðaláfrýjanda hafi ekki borið að greiða leigu fram til 1. desember 2006. Gagnáfrýjandi byggir á því að aðaláfrýjanda beri að bæta honum það tjón sem hlotist hafi af því að aðaláfrýjandi hafi haldið húsnæðinu ólöglega fyrir honum frá 1. desember 2006 allt fram í júlí 2007.

Með samningnum 10. mars 2006 var leigusamningi aðila rift og verður að líta svo á að með honum hafi jafnframt verið samið um uppgjör af því tilefni. Krafa gagnáfrýjanda verður ekki reist á 62. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994 þar sem ætlaðar vanefndir aðaláfrýjanda um skil á húsnæðinu eftir að hann rýmdi það 1. desember 2006 falla ekki undir neinn af töluliðum 1. mgr. 61. gr. laganna. Eins og áður segir byggir gagnáfrýjandi á því að hann eigi rétt til skaðabóta vegna tjóns sem hann hafi orðið fyrir þar sem hann hafi ekki fengið umráð húsnæðisins á réttum tíma í samræmi við fyrrnefndan samning aðila um uppgjör. Gagnáfrýjandi byggir fjárhæð kröfu sinnar eingöngu á því að miðað sé við þá leigu sem aðaláfrýjandi greiddi áður en leigusamningnum var rift. Gagnáfrýjandi ber sönnunarbyrði fyrir því að hann hafi orðið fyrir tjóni umrætt tímabil eftir 1. desember 2006 og jafnframt hvert tjón hans hafi orðið. Þar sem hann hefur ekki lagt fram gögn um þetta verður að telja tjónið ósannað, sbr. hér til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 21. október 2010 í máli nr. 713/2009. Eru því ekki skilyrði til þess að fallast á að gagnáfrýjandi geti skuldajafnað 2.162.296 krónum á móti kröfum aðaláfrýjanda.

III

Aðaláfrýjandi gerir kröfu um að gagnáfrýjandi greiði reikning að fjárhæð 457.500 krónur í tilefni af lokun veitingastaðar hans vegna framkvæmda við hótel gagnáfrýjanda aðfararnótt 30. maí 2006 til klukkan 8:30 að morgni 31. maí 2006.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest niðurstaða hans um að aðaláfrýjandi hafi þegar fengið bættan þann tíma sem veitingastaður hans var lokaður vegna framkvæmda gagnáfrýjanda og eigi hann ekki frekari kröfur á hendur honum vegna þessa.

IV

Aðaláfrýjandi krefst þess að gagnáfrýjandi greiði honum 2.915.925 krónur vegna kaupa og uppsetningar aðaláfrýjanda á loftræstikerfi á veitingarstað hans að Hafnarstræti 9. Í samningi aðila 10. mars 2006 komi fram að gagnáfrýjandi skyldi greiða fyrir flutning á þáverandi loftræstisamstæðu og háf fyrir eldhús ásamt tilheyrandi loftstokkum. Aðaláfrýjandi byggir á því að honum hafi verið skylt að haga framgöngu sinni og framkvæmdum við uppsetningu á nýju loftræstikerfi þannig að hann skapaði gagnáfrýjanda ekki óþarfa kostnað eða tjón. Hafi verið ódýrara að kaupa nýja loftstokka og háf og setja upp að Hafnarstræti 9 heldur en að loka veitingastaðnum að Hafnarstræti 11 meðan verið væri að taka niður loftstokkana og háfinn þar og flytja yfir í Hafnarstræti 9, en samkvæmt margnefndu samkomulagi aðila hafi gagnáfrýjanda borið að bæta aðaláfrýjanda 15.000 krónur fyrir hverja klukkustund sem staðurinn væri lokaður vegna slíkra framkvæmda.

Gagnáfrýjandi mótmælir því að honum beri að greiða umræddan kostnað þar sem hann falli ekki undir greiðsluskyldu samkvæmt samningi aðila. Beri honum aðeins að greiða fyrir flutning á loftræstisamstæðu og háfi fyrir eldhús ásamt tilheyrandi loftstokkum. Öll ný tæki, innréttingar og búnaður hafi verið á kostnað aðaláfrýjanda.

Í samningi aðila var kveðið á um skiptingu kostnaðar við framkvæmdir aðaláfrýjanda á veitingastað hans að Hafnarstræti 9. Þar var tekið fram að gagnáfrýjandi „greið[i] fyrir flutning á öllum tækjum yfir á nýja staðinn. Leggja vatnslagnir, frárennslislagnir, gaslagnir og raflagnir að öllum tækjum í eldhúsi í kjallara og afgreiðslu á 1. hæð. Einnig flutning á núv. loftræstisamstæðu og háf fyrir eldhús ásamt tilheyrandi loftstokkum. Öll önnur ný tæki, innréttingar, búnaður og tæki á salernum, kaffistofu og starfsmannaaðstöðu eru á kostnað ...“ aðaláfrýjanda.

Eins og áður er vikið að samdi K-kk-nf A-kk-nf hjá VSÓ ráðgjöf ehf. drögin að samningi þeim sem aðilar gerðu 10. mars 2006. Í skýrslu hans fyrir héraðsdómi kom fram að hann hefði talið raunhæft að nýta háf og blásara úr loftræstisamstæðu þeirri sem var á veitingastað aðaláfrýjanda að Hafnarstræti 11. Þá kvaðst hann hafa rætt það við fyrirsvarsmenn aðaláfrýjanda að minna mál væri fyrir báða aðila að keyptir yrðu nýir stokkar á veitingastað áfrýjanda að Hafnarstræti 9 í stað þess að rífa stokkanna niður að Hafnarstræti 11 og nota þá. K-kk-nf útskýrði síðar í skýrslunni að ástæða þessa væri sú að í samningi aðila fælist að gagnáfrýjanda bæri að borga aðaláfrýjanda bætur fyrir hverja klukkustund sem staðurinn væri lokaður en með þessu verklagi og góðu skipulagi hefði verið hægt að flytja háf og blásara á skömmum tíma.

Í matsgerð dómkvaddra manna 18. nóvember 2008 kemur fram að loka hefði þurft veitingastað aðaláfrýjanda í 12 til 14 daga hefðu stokkar úr loftræstisamstæðu að Hafnarstræti 11 verið notaðir. Í matsgerðinni er miðað við að gagnáfrýjanda hefði þá borið að bæta aðaláfrýjanda 10.000 krónur fyrir hverja klukkustund sem veitingarstaðurinn var lokaður samkvæmt samningi aðila og hefði þannig borið að greiða honum 2.200.000 krónur. Í þessu sambandi ber þess þó að geta að aðilar höfðu breytt samningi sínum á þann veg að miðað skyldi við 15.000 krónur á klukkustund. Hefði umrædd fjárhæð í matsgerðinni orðið 3.300.000 krónur ef við þá fjárhæð hefði verið miðað.

Með matsgerðinni er nægilega í ljós leitt að greiðsla bóta vegna lokunar á veitingastað aðaláfrýjanda einnar saman hefði numið hærri fjárhæð heldur en krafa hans samkvæmt þessum lið. Er því fallist á með aðaláfrýjanda að hann hafi valið ódýrari leið við framkvæmdina með því að kaupa nýja loftstokka í stað þess að nota hina gömlu. Á hinn bóginn var það á áhættu aðaláfrýjanda hvort hægt væri að nota háf og blásara sem voru í Hafnarstræti 11 á nýja staðnum að Hafnarstræti 9 eins og samningur aðila var úr garði gerður og verður gagnáfrýjanda því ekki gert að taka þátt í kostnaði vegna kaupa á nýjum háf og blásara. Gagnáfrýjanda verður þannig gert að greiða aðaláfrýjanda fyrir smíði á loftstokkum og uppsetningu þeirra 2.217.727 krónur. Þá verður krafa aðaláfrýjanda um greiðslu reiknings vegna vinnu við raflagnir á loftræstikerfi aðaláfrýjanda að fjárhæð 65.639 krónur einnig tekin til greina, enda bar gagnáfrýjanda að greiða fyrir raflagnir að öllum tækjum í eldhúsi í kjallara og afgreiðslu á 1. hæð samkvæmt samningi aðila 10. mars 2006.

V

Samkvæmt öllu framansögðu verður gagnáfrýjandi dæmdur til að greiða aðaláfrýjanda 2.162.296 krónur vegna óheimils skuldajöfnuðar, 2.217.727 krónur vegna loftstokka og 65.639 krónur vegna raflagna. Dráttarvextir reiknast frá og með þeim degi er liðinn var mánuður frá því að aðaláfrýjandi sendi gagnáfrýjanda bréf 19. janúar 2007, þar sem krafist var greiðslu þeirra fjárhæða sem fallist er á í málinu, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001. Að auki er fallist á skyldu gagnáfrýjanda til að greiða dráttarvexti af 6.260.798 krónum frá sama degi, 19. febrúar 2007, til 8. júní 2007 þegar þessi fjárhæð var greidd inn á kröfuna.

Samkvæmt úrslitum málsins verður gagnáfrýjandi með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 dæmdur til að greiða aðaláfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem verður ákveðin í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Gagnáfrýjandi, Heimshótel ehf., greiði aðaláfrýjanda, JBS ehf., 10.706.460 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. febrúar 2007 til greiðsludags, að frádreginni innborgun 8. júní 2007 að fjárhæð 6.260.798 krónur sem dregst frá kröfunni miðað við stöðu hennar á innborgunardegi.

Gagnáfrýjandi greiði aðaláfrýjanda samtals 1.200.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.