199/2012

Spænski bankinn I kærði úrskurð héraðsdóms þar sem meðferð máls C og fleiri gegn honum var frestað með vísan til 3. mgr. 102. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, auk þess sem hafnað var kröfu I um

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. mars 2012 sem barst héraðsdómi þann dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. febrúar 2012, þar sem meðferð málsins var frestað þar til fyrir liggur ráðgefandi álit EFTA-dómstólsins, sem ákveðið var að leita eftir með úrskurði Hæstaréttar 15. desember 2011 í máli nr. 169/2011, og hafnað var kröfu sóknaraðila um að leitað yrði sérstaks ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins í þessu máli. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið, sbr. h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og aðallega að meðferð málsins verði haldið áfram og aðalmeðferð þess ekki frestað þar til fyrir liggur ráðgefandi álit EFTA-dómstólsins sem ákveðið var að leita með áðurgreindum úrskurði Hæstaréttar. Til vara krefst hann þess að fallist verði á kröfu um að leita sjálfstæðs álits EFTA-dómstólsins í málinu. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn CIG og Co. og 28 aðrir í sama hópi krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar. Í báðum tilvikum er krafist kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Bayerische Landesbank og 139 aðrir í sama hópi hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili er ítalskur banki með starfsemi víða um heim. Hann átti samkvæmt gögnum málsins fjármuni hjá Landsbanka Íslands hf. þegar sá síðarnefndi var tekinn til slita 22. apríl 2009, og lýsti sóknaraðili kröfu við slitin vegna viðskipta með þá fjármuni. Slitastjórn bankans féllst á með sóknaraðila að hann hefði átt hjá bankanum innstæður í skilningi 3. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999 um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta, en um það er ágreiningur með málsaðilum.

Með úrskurði Hæstaréttar 15. desember 2011 í máli nr. 169/2011 var ákveðið að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um tiltekin atriði, sem varða skýringu á hugtakinu innstæða í 1. mgr. 1. gr. tilskipunar 94/19/EB um innlánatryggingakerfi, í tengslum við viðskipti spænsks banka við Landsbanka Íslands hf. Spænski bankinn, sem einnig átti fjármuni hjá Landsbanka Íslands hf. þegar sá síðarnefndi var tekinn til slita 22. apríl 2009, lýsti kröfum við slitin vegna viðskipta með þá fjármuni, og er einnig um það deilt með aðilum þess máls hvort þar sé um innstæður að ræða í skilningi laga nr. 98/1999.

Í 2. málslið 3. mgr. 102. gr. laga nr. 91/1991 er mælt fyrir um heimild dómara til að fresta máli ef annað einkamál hefur verið höfðað út af efni sem varðar úrslit þess verulega. Með vísan til þess sem að framan greinir þykir nægilega fram komið í máli þessu, að sú líking sé með sakarefni málsins og sakarefni máls nr. 169/2011, að úrlausn þeirra lögfræðilegu álitaefna sem um er deilt í síðarnefnda málinu kunni að geta haft þýðingu fyrir úrslit þess máls sem hér er til umfjöllunar. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.