arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
568/2013

Í desember 2010 afsalaði J bifreið til B ehf., en bú J var í júlí 2011 tekið til gjaldþrotaskipta. Þrotabú J höfðaði mál á hendur B ehf. til riftunar á afsalinu og hafði þrotabúið samhliða uppi fjárkröfu á hendur félaginu á grundvelli riftunarreglna XX. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Skilyrði riftunar samkvæmt 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 194. gr. sömu laga voru talin uppfyllt og var krafa um riftun því tekin til greina. Þá var fjárkrafan á grundvelli 1. mgr. 142. gr. laganna einnig tekin til greina, enda lá fyrir matsgerð dómkvadds manns um verðmæti bifreiðarinnar er henni var afsalað til B ehf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og S-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf prófessor.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. ágúst 2013. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins afsalaði þrotamaður bifreiðinni IV-732 til áfrýjanda 15. desember 2010. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur, þar með talið um upphafstíma dráttarvaxta, en stefndi hefur ekki gagnáfrýjað héraðsdómi.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Bókaútgáfan Salka ehf., greiði stefnda, þrotabúi J-kk-ef Ó-kk-ef, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
571/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. ágúst 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 23. ágúst 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 19. september 2014 klukkan 14. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir sterkum grun um brot gegn 193. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sem varðað getur fangelsi allt að 16 árum eða ævilangt. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
572/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. ágúst 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. ágúst 2014 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og er hún ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 125.500 krónur greiðist úr ríkissjóði.
574/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. ágúst 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. ágúst 2014 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í tólf mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og er hún ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
575/2014

Hafnað var kröfu ákæruvaldsins um að X yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. ágúst 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. ágúst 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi til miðvikudagsins 24. september 2014.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Að virtum gögnum málsins verður fallist á það með héraðsdómi að sóknaraðili hafi ekki leitt í ljós að fullnægt sé skilyrðum til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
581/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. september 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. september 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 30. september 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Að virtum gögnum málsins og dómi réttarins 13. ágúst 2014 í máli nr. 537/2014 er fullnægt skilyrðum til að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Verði varnaraðili sakfelldur í máli því, sem nú er rekið á hendur honum fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur, má ætla að refsing hans verði óskilorðsbundin. Stendur því ákvæði 3. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 gæsluvarðhaldi ekki í vegi. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
582/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. september 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. ágúst 2014 þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfu um sviptingu sjálfræðis verði hafnað, en til vara að henni verði markaður skemmri tími. Í báðum tilvikum krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærðar úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
583/2013

Húsfélag E krafði íbúðareigandann K um greiðslu vegna framkvæmda sem húsfélagið hafði með höndum á húsinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ákvörðun um framkvæmdina hefði verið tekin samhljóða á húsfundi og að ákvörðunin hefði verið bindandi fyrir eigendur hússins. Engu breytti í því tilliti þótt verkið hefði verið hafið áður en ákvörðunin var tekin. Var því fallist á kröfu húsfélagsins.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. september 2013 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hún krefst aðallega sýknu en til vara að kröfur stefnda verði lækkaðar. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 56. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús eru húsfélög í öllum fjöleignarhúsum án þess að þau þurfi að stofna sérstaklega og formlega. Stefndi mun ekki hafa tekið til starfa fyrr en með fyrsta aðalfundi hans 21. september 2010. Aftur á móti munu hafa verið starfandi húsfélagsdeildir í báðum stigahúsunum nr. 84 og 86 við Engjasel, sbr. 76. gr. laganna.

Samkvæmt fundarboði var einn liður á dagskrá áðurgreinds aðalfundar tillaga um að samþykkt yrði að láta gera við og skipta um þá glugga sem þyrfti. Tekið var fram að tilboð yrðu lögð fyrir fundinn og tekin ákvörðun um þau. Fram kemur í fundargerð að tilboð í verkið hafi verið samþykkt samhljóða. Samkvæmt þessu var tekin ákvörðun um málefnið á grundvelli 2. mgr. 39. gr. laga nr. 26/1994, en til ákvörðunarinnar nægði samþykki einfalds meirihluta miðað við hlutfallstölur á löglega boðuðum húsfundi, sbr. D. lið 1. mgr. 41. gr. og 1. mgr. 42. gr. laganna. Þessi ákvörðun var bindandi fyrir eigendur hússins og breytir engu í því tilliti þótt verkið hafi verið hafið áður en hún var tekin. Ákvæði 4. mgr. 40. gr. laganna koma hins vegar ekki til álita við úrlausn málsins. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, K-kvk-nf M-kvk-nf S-kvk-nf, greiði stefnda, Húsfélaginu Engjaseli 84-86, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
589/2014

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af innanríkisráðuneytinu.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. september 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. september 2014 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 22. ágúst 2014 um að sóknaraðili skyldi vistast á sjúkrahúsi í allt að 21 dag. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun innanríkisráðuneytisins verði felld úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr., lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun talsmanns sóknaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
593/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. september 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. september 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til sunnudagsins 14. september 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um háttsemi sem getur varðað fangelsisrefsingu samkvæmt ákvæðum XXIII. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá eru vegna rannsóknarhagsmuna uppfyllt skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi þann tíma sem krafist er og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. sömu laga. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
595/2014

að dómkvaddur yrði matsmaður til að gera sálfræðimat á brotaþola þar sem skilyrði 1. mgr. 128. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála voru ekki talin uppfyllt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. september 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 5. september 2014, þar sem hafnað var kröfu lögreglustjórans á Vestfjörðum um að matsmaður yrði dómkvaddur til að gera sálfræðimat á brotaþola. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að „brotaþoli ... sæti sálfræðimati og að dómkvaddur verði sérfræðingur á sviði sálfræði, með sérþekkingu á einkennum áfallastreituröskunar, til að framkvæma matið“.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að ekki sé þörf umbeðinnar matsgerðar í máli þessu, sbr. 1. málslið 1. mgr. 128. gr. laga nr. 88/2008. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
596/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur lögræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. september 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. september 2014, þar sem sóknaraðili var sviptur lögræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að lögræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um þóknun verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti, fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
597/2013

A, sem var erfingi C, höfðaði mál gegn B en tekist var á um hvort B bæri að endurgreiða fjármuni sem millifærðir voru af bankareikningi C á bankareikning B skömmu áður en C lést. Sú ráðstöfun hafði verið gerð í krafti umboðs frá C. Hafnað var málsástæðu A er laut að því að umboðsskjalið hefði verið ógilt vegna ætlaðra form- og efnisannmarka. Þá var ekki talið að A hefði hnekkt framburði vitna um að heilsufar C hefði á þessum tíma verið það gott að engin ástæða væri til að efast um hæfi hennar til að taka ákvörðun um ráðstöfun fjármunanna. Voru skýringar B á tilefni þess að C hefði gefið henni umrædda fjármuni lagðar til grundvallar sem óumdeildar en þær þóttu fá stoð í trúverðugum framburði vitna. Var ekki talið að A hefði fært fram haldbær rök eða gögn sem styddu að C hefði ætlast til að sú fjárhæð sem hún lét B í té yrði endurgreidd. Var B því sýknuð af kröfu A.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. september 2013. Hún krefst þess að stefnda greiði sér 1.376.266 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. maí 2008 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, A, greiði stefndu, B, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
598/2013

A ehf. höfðaði mál gegn H2 ehf. og krafðist þess að viðurkennt yrði að forkaupsréttur A ehf. að tiltekinni fasteign hefði orðið virkur þegar H2 ehf. keypti hana af H ehf. Þá krafðist A ehf. þess að H2 ehf. gæfi út afsal til handa sér gegn ákveðinni greiðslu að frádregnum leigugreiðslum A ehf. til H2 ehf. Ekki var talið að A ehf. hefði þurft að gefa þrotabúi H ehf. kost á aðild að málinu. Vísað var til þess að gjaldþrotaskiptum félagsins hefði verið lokið og að þrotabúið hefði ekki neina hagsmuni af úrslitum málsins. Þá hefði fyrirsvarsmaður félagsins lýst þeirri afstöðu að A ehf. nyti forkaupsréttar. Talið var að A ehf. hefði á grundvelli ákvæðis í leigusamningi A ehf. og H ehf. átt forkaupsrétt að fasteigninni og að sá réttur hefði átt að verða virkur við sölu eignarinnar gegn greiðslu kaupverðs. Forkaupsrétturinn hefði orðið virkur þótt yfirfærsla eignaréttar hefði verið hluti af heildstæðu skuldauppgjöri H ehf. við H2 ehf., enda hafði verið gerður kaupsamningur og afsal um eignina og ekki um gjafagerning að ræða. Meðal annars með vísan til þessa var fallist á kröfur A ehf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. september 2013. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi uppi kröfu um að máli þessu verði vísað frá héraðsdómi, þar sem stefndi hafi ekki gefið seljanda húsnæðisins að Faxafeni 11 í Reykjavík, 1804 Holding ehf., eða öllu heldur þrotabúi þess félags, kost á aðild að málinu. Gjaldþrotaskiptum á búi þessa félags lauk 13. apríl 2012 og liggur fyrir að þrotabú þess hafði ekki neina hagsmuni af úrslitum málsins. Þá hafði fyrirsvarsmaður félagsins í tölvupósti 21. júlí 2011 lýst þeirri afstöðu að stefndi nyti forkaupsréttar að hinu umdeilda húsnæði.

Samkvæmt 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála koma ekki aðrar málsástæður til skoðunar fyrir Hæstarétti en þær sem hafðar voru uppi í héraði.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Hömlur 2 ehf., greiði stefnda, Afbragðs ehf., 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
59/2014

Talið var að V ehf. hefði brugðist við áskorun L hf. á þann veg að ekki væri fullnægt skilyrðum til töku búsins til gjaldþrotaskipta samkvæmt 5. tölul. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. janúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2014, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreindri kröfu varnaraðila hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var sóknaraðila 23. ágúst 2013 birt bréf varnaraðila 22. júlí sama ár með áskorun um að greiða tilgreinda skuld eða lýsa því yfir með skriflegum hætti að honum væri það unnt innan skamms tíma. Í bréfinu sagði bærist ekki skrifleg yfirlýsing innan þriggja vikna frá móttöku áskorunarinnar yrði krafist gjaldþrotaskipta á búi sóknaraðila, sbr. 5. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991.

Af því sem fram er komið í málinu verður að miða við að kona sú sem tók við birtingu áskorunar varnaraðila hafi ekki verið starfsmaður sóknaraðila. Er því fallist á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að birting hafi ekki farið fram í samræmi við áskilnað 4. mgr. 85. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af gögnum málsins verður heldur ekki séð að önnur ákvæði laganna standi til þess að birting teljist hafa átt sér stað með réttum hætti, enda mun fyrirsvarsmaður sóknaraðila ekki eiga lögheimili þar sem birtingin fór fram. Á hinn bóginn er upplýst að sóknaraðili fékk áskorun þessa sannarlega í hendur. Verður miðað við að það hafi gerst 3. september 2013 eins og sóknaraðili heldur fram. Óumdeilt er að svar sóknaraðila við áskoruninni barst í tæka tíð 20. september 2013. Í svarinu er vísað til umræddrar greiðsluáskorunar og því meðal annars lýst yfir að sóknaraðili geti „greitt allar lögmætar kröfur“. Með þessu þykir varnaraðili hafa brugðist við áskorun sóknaraðila á þann veg að ekki sé fullnægt skilyrðum 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 til töku bús hans til gjaldþrotaskipta. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og hafnað kröfu varnaraðila um að bú sóknaraðila verði tekið til gjaldþrotaskipta.

Eftir þessum úrslitum verður sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu varnaraðila, Landsbankans hf., um að bú sóknaraðila, Vestra ehf., verði tekið til gjaldþrotaskipta.

Varnaraðili greiði sóknaraðila samtals 400.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.