426/2014

X var gefið að sök að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis. Hún játaði fyrir dómi að hafa gangsett bifreiðina, en hélt því fram að það hefði ekki verið í þeim tilgangi að aka bifreiðinni heldur til að halda á sér hita. Bifreiðin hefði hins vegar runnið aftur á bak þegar hún gangsetti hana. Samkvæmt niðurstöðu alkóhólrannsóknar mældist 1,79 í blóði X. Í dómi héraðsdóms var vísað til framburðar X og lögreglumanna, sem komið hefðu á vettvang, og tekið fram að af þeim yrði ekki ráðið af hvaða orsök bifreið X hefði færst til. Þar sem ósannað væri að X hefði haft ásetning til að aka bifreiðinni undir áhrifum áfengis yrði ekki hjá því komist að sýkna hana af kröfum ákæruvaldsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að tveir lögreglumenn, sem handtóku X, hefðu borið fyrir dómi að hún hefði ekið bifreiðinni um einn metra áður en lögregla stöðvaði aksturinn. Sá framburður fengi ennfremur stoð í framburði tveggja lögreglumanna sem komið hefðu á vettvang greint sinn. Að virtum framburði X og vætti fyrrnefndra lögreglumanna var talið að líkur væru á að mat héraðsdómara á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi væri rangt svo máli skipti þannig að óhjákvæmilegt væri að ómerkja hinn áfrýjaða dóm með vísan til 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. maí 2014. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærða verði sakfelld samkvæmt ákæru og dæmd til refsingar. Þá er þess krafist að hún verði svipt ökurétti.

Ákærða krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Eins og greinir í héraðsdómi voru tildrög máls þessa þau að lögreglu barst aðfaranótt 18. maí 2013 tilkynning frá starfsfólki Vínbarsins við Kirkjutorg í Reykjavík um að ölvuð kona sæti í bifreið fyrir utan veitingastaðinn og gerði sig líklega til að aka af stað. Sagði í frumskýrslu lögreglu að bifreiðin hafi verið sett í bakkgír „svo að hvít bakkljós“ loguðu. Síðan hafi henni verið ekið afturábak tæpan metra eða þar til hún var stöðvuð skyndilega þegar lögreglubifreið var komin aftan við hana. Í skýrslunni kom fram að bifreiðin væri af tegundinni [...].

Ákærða játaði fyrir dómi að hafa gangsett bifreiðina, sem væri sjálfskipt, en ekki í þeim tilgangi að aka henni, heldur til þess að halda á sér hita. Við gangsetninguna hafi bifreiðin rykkst til og ákærða skellt henni í „park“. Ákærða var ekki viss um hvort bifreiðin hefði rykkst til um leið og hún var sett í gang eða hvort það hefði gerst við það að ákærða rak sig í gírstöngina.

Fyrir dómi báru fjórir lögreglumenn vitni um atvik málsins.

A, sem ritaði fyrrnefnda lögregluskýrslu, kvaðst hafa verið í lögreglubifreið á vakt í miðbænum þegar tilkynningin barst. Hafi verið ekið fram hjá Alþingishúsinu og umrædd bifreið þá sést og jafnframt að henni var „bakkað aðeins út.“ Hafi önnur lögreglubifreið þá verið komin fyrir aftan bifreiðina og blá ljós kveikt á hinni fyrrnefndu. Við það hafi ökumaðurinn stöðvað aksturinn. Vitnið kvað bifreiðinni hafa verið ekið um einn metra.

B kvaðst hafa séð áðurnefndri bifreið ekið afturábak og hafi hann séð bakkljós. Hafi bifreiðinni verið ekið um einn metra. Hann kvaðst ekki hafa upplifað atvikið á þann hátt að bifreiðin hefði rykkst til. Hafi hann séð „bremsuljós, bakkljós, bremsuljós aftur þegar að hún stoppar þegar það er ekið aftan að henni“. Ákærða hafi í upphafi sagt að hún hefði ekki hreyft bifreiðina. Vitnið hafi þá sagt við hana að það hafi horft á hana bakka og hafi ákærða þá sagt að hún hefði hugsanlega „rekist í“.

C og D báru á sama veg og kváðust hafa séð bakkljósin á bifreiðinni, sem ekið hafi verið um einn metra afturábak.

Þegar metinn er í heild framburður ákærðu og vætti lögreglumannanna fjögurra verður ekki dregin önnur ályktun af framburðinum en að líkur séu á að mat héraðsdómara á sönnunargildi hans sé rangt svo að máli skipti um málsúrslit. Að því virtu verður ekki komist hjá því að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað, sbr. 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til þess að aðalmeðferð geti farið fram á ný og dómur verði aftur felldur á það.

Ákvörðun sakarkostnaðar í héraði bíður nýs efnisdóms í málinu. Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærðu, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar á ný.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærðu, E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.