251/2010

Ó var sakfelldur fyrir brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa ruðst í heimildarleysi inn á heimili A í félagi við annan mann og ráðist að A með höggum og spörkum í höfuð og líkama og haft á brott með sér fartölvu. Refsing Ó var ákveðin 12 mánuðir með hliðsjón af 1. og 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. og 2. mgr. sömu greinar. Vegna alvarleika brotsins voru ekki talin efni til að skilorðsbinda refsinguna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf dómstjóri.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 29. mars 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og miskabætur lækkaðar.

Við meðferð málsins í héraði neitaði ákærði sök, en samkvæmt greinargerð hans fyrir Hæstarétti leitar hann einungis endurskoðunar á refsiákvörðun héraðsdóms og dæmdum miskabótum.

Brotaþoli hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Er litið svo á að hann krefjist staðfestingar á ákvæði héraðsdóms um skaðabætur, þar með talinn málskostnað, sér til handa.

Í máli þessu er ákærði uppvís að húsbroti og ráni með því að hafa ruðst í heimildarleysi inn á heimili brotaþola í félagi við annan mann og ráðist að brotaþola með höggum og spörkum í höfuð og líkama og haft á brott með sér fartölvu. Með hinum áfrýjaða dómi var sakfellt fyrir brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga og meðákærði dæmdur í 12 mánaða fangelsi en ákærði 10 mánaða. Þá voru ákærðu dæmdir óskipt til að greiða brotaþola 375.300 krónur með dráttarvöxtum eins og nánar greinir í héraðsdómi, þar af námu miskabætur 300.000 krónum.

Samkvæmt sakavottorði á ákærði að baki nokkurn sakaferil allt frá árinu 1985 er hann var dæmdur í tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir skjalafals og þjófnað. Hefur ákærði átta sinnum gengist undir greiðslu sektar fyrir umferðarlagabrot og einu sinni verið dæmdur fyrir slíkt brot. Þá hefur hann tvisvar undirgengist greiðslu sektar fyrir brot gegn fíkniefnalöggjöfinni. Loks sætti hann sekt 1999 fyrir líkamsárás.

Við ákvörðun refsingar verður litið til þess að ákærði framdi brotið í félagi við annan mann og að brotið var til þess fallið að vekja ótta hjá brotaþola. Verður ráðið af gögnum málsins að brotavilji ákærða hafi verið einbeittur. Er þetta metið ákærða til refsiþyngingar. Samkvæmt því og með vísan til 1. og 6. töluliða 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og 2. mgr. sömu greinar þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Vegna alvarleika brotsins eru ekki efni til að skilorðsbinda refsinguna. Ákvæði hins áfrýjaða dóms um skaðabætur og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, Ó-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 205.886 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.