arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
240/2003

Vísað er til bréfs yðar, dags. 29. september s.l. og fundar okkar 4. nóvember s.l., varðandi möguleika á framlengingu eða endurnýjun leigusamnings um lóðina nr. 38 við Hafnarbraut á Höfn í Hornafirði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júní 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. maí 2003, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sóknaraðili skyldi með beinni aðfarargerð borinn út af lóðinni nr. 38 við Hafnarbraut á Höfn í Hornafirði með bensínstöðvar- og veitingahús sitt og öllu, sem því tilheyrir, þar með töldum olíu- og bensíntönkum í jörðu. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Svo sem rakið er í hinum kærða úrskurði var lóð sú, sem ágreiningur málaðila varðar, leigð sóknaraðila til tuttugu ára. Að loknum leigutíma var lóðin leigð honum áfram til fimm ára. Að þeim tíma liðnum náðist ekki samkomulag um áframhaldandi leigurétt sóknaraðila á lóðinni. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, sbr. einnig dóm Hæstaréttar 1990 á bls. 962 í dómasafni, verður úrskurðurinn staðfestur með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðili skal greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðila, Sveitarfélaginu Hornafirði, er heimilað að fá sóknaraðila, Skeljung hf., borinn með beinni aðfarargerð út með bensínstöðvar- og veitingahús sitt ásamt öllu, sem því tilheyrir, þar með talda olíu- og bensíntanka í jörðu, af lóð varnaraðila nr. 38 við Hafnarbraut á Höfn í Hornafirði.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.
241/2003

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem barnaverndarnefnd var heimilað að vista barnið X utan heimilis M og K í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júní 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. maí 2003, þar sem fallist var á kröfu varnaraðilans Barnaverndarnefndar Reykjavíkur um að honum yrði heimilað að vista dóttur sóknaraðila utan heimilis hennar og varnaraðilans M í tólf mánuði. Kæruheimild er í 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að kröfunni verði hafnað og sér dæmdur málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Varnaraðilinn Barnaverndarnefnd Reykjavíkur krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðilinn M, sem tók ekki til varna í málinu í héraði, hefur skilað greinargerð til Hæstaréttar. Hann kveðst ekki gera athugasemdir við hinn kærða úrskurð, en krefst kærumálskostnaður án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða hans að varnaraðilanum Barnaverndarnefnd Reykjavíkur sé heimilt að vista dóttur sóknaraðila og varnaraðilans M utan heimilis þeirra í tólf mánuði.

Fyrir héraðsdómi gerði sóknaraðili meðal annars kröfu um að varnaraðilanum Barnaverndarnefnd Reykjavíkur yrði gert að greiða sér málskostnað. Til þeirrar kröfu var ekki tekin afstaða með hinum kærða úrskurði. Þrátt fyrir það eru ekki næg efni til að ómerkja úrskurðinn, heldur verður ákvörðun tekin með dómi þessum um málskostnað í héraði. Rétt er að hann falli niður ásamt kærumálskostnaði. Fer um gjafsóknarkostnað sóknaraðila í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Samkvæmt 61. gr., sbr. 1. mgr. 60. gr. barnaverndarlaga átti varnaraðilinn M rétt á gjafsókn vegna málsins í héraði og fyrir Hæstarétti. Hann gætti þess ekki fyrir héraðsdómi að leita á grundvelli þessarar heimildar eftir því að dómsmálaráðherra veitti honum gjafsókn eftir almennum reglum XX. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, svo sem nauðsyn bar til, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 27. september 2001 í máli nr. 102/2001. Úr því hefur á hinn bóginn verið bætt undir rekstri málsins fyrir Hæstarétti með því að dómsmálaráðherra hefur nú veitt varnaraðilanum gjafsókn á báðum dómstigum. Fer um gjafsóknarkostnað hans í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en gjafsóknarkostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðilans K í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun D-kvk-ef P-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 250.000 krónur.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðilans M í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun A-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 200.000 krónur.
243/2003

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem Í ehf. var gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli, sem félagið hafði lagt fyrir dóm til að fá leyst úr ágreiningsatriðum varðandi fjárnám, sem A ehf. hafði fengið gert hjá því.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júní 2003, þar sem varnaraðila var gert að setja tryggingu að fjárhæð 100.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar í máli, sem hann hefur lagt fyrir dóm til að fá leyst úr ágreiningsatriðum varðandi fjárnám, sem sóknaraðili fékk gert hjá honum 28. mars 2003. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að fjárhæð málskostnaðartryggingar verði hækkuð í 300.000 krónur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Trygging sú, sem varnaraðila var gert að setja með hinum kærða úrskurði, tekur aðeins til meðferðar máls hans á hendur sóknaraðila fyrir héraðsdómi. Að því virtu verður ekki fallist á þær röksemdir, sem sóknaraðili hefur fært fyrir kröfu sinni fyrir Hæstarétti. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að öðru leyti en því að frestur varnaraðila, Íslenska skófélagsins ehf., til að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur sóknaraðila, AFA JCDecaux Ísland ehf., skal vera tvær vikur frá uppsögu þessa dóms.

Kærumálskostnaður fellur niður.
246/2003

Málatilbúnaður P var ekki í samræmi við meginreglu 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um skýran og ljósan málatilbúnað og varð ekki hjá því komist að vísa málinu frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júní 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 28. maí 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Prestssetrasjóður, greiði varnaraðilum, A-kk-þgf G-kk-þgf og J-kk-þgf K-kk-þgf, hvorum fyrir sig 75.000 krónur í kærumálskostnað.
24/2003

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi með vísan til a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. janúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. janúar 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 17. janúar nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 3. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 38. gr. laga nr. 36/1999, dæmist kærumálskostnaður ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
250/2003

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. júní 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. júní 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 8. júlí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
251/2003

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. júní 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. júní 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 3. júlí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Sóknaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 26. júní 2003. Hann krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 9. júlí nk.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði er varnaraðili grunaður um að hafa veitt A fimm stunguáverka aðfaranótt 1. júní 2003. Í skýrslu Þ-kvk-ef S-kk-ef réttarmeinafræðings 27. júní 2003 um réttarmeinafræðilega rannsókn, sem lögð hefur verið fyrir Hæstarétt, kemur fram það álit að hver og einn þriggja áverkanna hefði verið nægjanlegur til að valda dauða A, ef hann hefði ekki komist eins fljótt til aðgerðar eins og raun varð á. Hefur varnaraðili sætt gæsluvarðhaldi óslitið frá 4. júní sl. á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Sóknaraðili krafðist þess fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 25. júní sl. að gæsluvarðhald yfir varnaraðila yrði framlengt til 9. júlí nk. Í málatilbúnaði sóknaraðila kemur fram að rannsókn málsins beinist meðal annars að því hvort fleiri en varnaraðili hafi verið að verki umrætt sinn. Sé grunur um það reistur á framburði vitna og fái stoð í fyrrgreindri skýrslu Þ-kvk-ef S-kvk-ef. Bíði sóknaraðili meðal annars eftir bráðabirgðaniðurstöðum úr DNA rannsókn frá Noregi. Nauðsynlegt sé að taka frekari skýrslur af vitnum og grunuðum mönnum.

Með vísan til þess sem að framan er rakið verður staðfest sú niðurstaða héraðsdómara að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 fyrir því að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi. Samkvæmt því verður krafa sóknaraðila tekin til greina eins og hún er fram sett og nánar greinir í dómsorði, en ekki eru efni til að marka gæsluvarðhaldinu skemmri tíma en krafist er.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 9. júlí nk. kl. 16.
252/2003

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli S á hendur A ehf. var vísað frá dómi. Talið var að S hefði ekki tekist að sýna fram á að það ætti lögvarða hagsmuni af því að fá skorið úr kröfum sínum fyrir dómstólum. Var frávísunarúrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. júní 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sjómannafélag Reykjavíkur, greiði varnaraðila, Atlantsskipum ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
255/2003

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem barnaverndarnefnd var heimilað að vista son X utan heimilis hennar í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júní 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. júní 2003, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að vista son sóknaraðila utan heimilis hennar í tólf mánuði. Kæruheimild er í 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila, en til vara að vistuninni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum, þar á meðal endurskoðunar á ákvörðun málflutningsþóknunar lögmanns hennar fyrir héraðsdómi.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Hinn kærða úrskurð kvað upp A-kvk-nf E-kvk-nf settur héraðsdómari.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða hans að varnaraðila sé heimilt að vista son sóknaraðila utan heimilis hennar í tólf mánuði.

Fyrir héraðsdómi gerði sóknaraðili meðal annars kröfu um að varnaraðila yrði gert að greiða sér málskostnað. Til þeirrar kröfu var ekki tekin afstaða með hinum kærða úrskurði. Þrátt fyrir það eru ekki næg efni til að ómerkja úrskurðinn, heldur verður ákvörðun tekin með dómi þessum um málskostnað í héraði. Rétt er að hann falli niður ásamt kærumálskostnaði. Fer um gjafsóknarkostnað sóknaraðila í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en gjafsóknarkostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, X, í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun H-kk-ef M-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 300.000 krónur.
258/2003

Málatilbúnaður S og K þótti brjóta svo í bága við meginreglur laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um skýran og glöggan málatilbúnað að óhjákvæmilegt þótti að vísa málinu frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júlí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 4. júní 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast sóknaraðilar málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Fyrir héraðsdómi stefndu sóknaraðilar G-kk-þgf B-kk-þgf og S-kvk-þgf T-kvk-þgf til réttargæslu í málinu. Þau hafa látið málið til sín taka í héraði og fyrir Hæstarétti, en hér fyrir dómi krefjast þau þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmdir til að greiða kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, S-kk-nf J-kk-nf og K-kk-nf J-kk-nf, greiði í sameiningu varnaraðila, Orkuveitu Reykjavíkur, 100.000 krónur, svo og G-kk-þgf B-kk-þgf og S-kvk-þgf T-kvk-þgf hvoru fyrir sig 25.000 krónur í kærumálskostnað.
259/2003

Kröfu S um að bú M hf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta var hafnað með vísan til þess að félagið nyti heimildar til að leita nauðasamnings.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. júní 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júlí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. júní 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að bú varnaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og héraðsdómara gert að taka kröfu hans um gjaldþrotaskipti til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sameinaði lífeyrissjóðurinn, greiði varnaraðila, Móum hf., fuglabúi, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
25/2003

Vísað var frá dómi kröfu X um að dæmd yrði „óheimil og ólögmæt skoðun og haldlagning lögreglu h. 25. júlí 2002“ á tiltekinni dagbók, en fyrir lá að bókin hafði þegar verið skoðuð af lögreglu. Lögreglan hafði lagt hald á dagbókina við frumrannsókn á vettvangi og metið það svo að bókin hafi sönnunargildi í opinberu máli. Ekki varð séð að næg ástæða væri til að hrófla við því mati að svo stöddu. Var kröfu X, um að haldi á dagbókinni yrði þegar aflétt, því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. janúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. janúar 2003, þar sem vísað var frá dómi kröfu varnaraðila um að sóknaraðila væri óheimilt og ólögmætt að skoða dagbók hennar, sem hald var lagt á 25. júlí 2002, og jafnframt hafnað kröfu hennar um að haldinu yrði aflétt. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að dæmd verði „óheimil og ólögmæt skoðun og haldlagning lögreglu h. 25. júlí 2002” á fyrrnefndri dagbók og að haldi á henni verði þegar aflétt, en til vara að ákvæði hins kærða úrskurðar um frávísun verði fellt úr gildi og málinu vísað heim í hérað að því leyti til löglegrar meðferðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
260/2003

Kröfu S um að bú F hf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta var hafnað með vísan til þess að félagið nyti heimildar til að leita nauðasamnings.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. júní 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júlí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. júní 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að bú varnaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og héraðsdómara gert að taka kröfu hans um gjaldþrotaskipti til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sameinaði lífeyrissjóðurinn, greiði varnaraðila, Formax hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
270/2003

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr., sbr. 106. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. júlí 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. júlí 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 29. október 2003. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en til þrautavara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 8. júlí 2003 var varnaraðila gert að sæta fangelsi í sex ár fyrir fíkniefnabrot, en frá refsivistinni skyldi dragast gæsluvarðhald hans frá 20. júní til 6. júlí 1998, frá 22. desember 1998 til 26. janúar 1999 og frá 14. febrúar 2002 til dómsuppsögu. Við uppkvaðningu dómsins lýsti varnaraðili því yfir að hann hygðist áfrýja dóminum. Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili þýskur ríkisborgari. Fram er komið að hann fór af landi brott til Þýskalands áður en tókst að birta honum ákæru út af hluta þeirra sakargifta, sem komu til úrlausnar í fyrrnefndum dómi. Reyndist fyrst unnt að fá hann framseldan hingað til lands eftir að hann hafði verið handtekinn í Hollandi á síðasta ári. Með vísan til þessa er fullnægt skilyrðum b. liðar 1. mgr. 103. gr., sbr. 106. gr. laga nr. 19/1991 til áframhaldandi gæsluvarðhalds yfir varnaraðila, en ekki verður fallist á að farbann geti komið í þess stað. Þegar af þessum sökum verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.