319/2014

H höfðaði 7. nóvember 2012 skaðabótamál á hendur M og ábyrgðartryggjandanum V hf. vegna líkamstjóns sem hún taldi mega rekja til umferðarslyss 24. maí 2006. Talið var að gögn málsins bæru með sér að orsakatengsl væru milli þess líkamstjóns sem H krefðist bóta fyrir og umferðarslyssins. Þá var talið að krafa H hefði við málshöfðun ekki verið fallin niður fyrir fyrningu eftir ákvæðum 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sem mælti fyrir um fjögurra ára fyrningarfrest, enda veittu gögn málsins, einkum sérfræðilegt álit tveggja manna sem staðfest var fyrir héraðsdómi, sterka vísbendingu um að áverkar H hefðu verið þess eðlis að hún hefði ekki fyrr en á árinu 2010 getað gert sér grein fyrir að hún hefði hlotið þau varanlegu mein af slysinu sem um ræddi. Var V hf. og M óskipt gert að greiða H skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 12. maí 2014. Þau krefjast sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar úr hennar hendi í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest sú niðurstaða hans að gögn málsins beri með sér að orsakatengsl séu milli þess líkamstjóns er stefnda krefst bóta fyrir og umferðarslyssins 24. maí 2006.

Aðila greinir á um hvort krafa stefndu hafi fallið niður vegna reglu 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 um fjögurra ára fyrningarfrest. Við úrlausn þess hvenær stefnda fékk vitneskju um kröfu sína annars vegar og hvenær hún átti þess fyrst kost á að leita fullnustu hennar hins vegar verður ekki eingöngu litið til huglægrar afstöðu hennar, en bæði skilyrðin þurfa að vera fyrir hendi til að fjögurra ára fyrningarfresturinn hefjist, sbr. dóma Hæstaréttar 29. janúar 2009 í máli nr. 71/2008 og 2. apríl 2009 í máli nr. 418/2008. Eins og fram kemur í síðargreindum dómi ræðst upphaf þessa fyrningarfrests þó ekki af því hvenær heilsufar tjónþola var orðið stöðugt, enda er það tímamark ákveðið afturvirkt út frá læknisfræðilegu mati á bata hans.

Í hinum áfrýjaða dómi eru rakin helstu atriði í þeim læknisfræðilegu gögnum sem varða stefndu, þar á meðal læknisvottorð B-kk-ef G-kk-ef heimilislæknis 3. ágúst 2012. Í því vottorði kom meðal annars fram að fyrstu samskipti hans við stefndu vegna slyssins 24. maí 2006 hafi verið 10. júlí sama ár. Hann hafi þá ávísað til stefndu bólgueyðandi og verkjastillandi lyfjum. Stefnda hafi svo ekki kvartað við sig um bakverk fyrr en 3. febrúar 2010, en í framhaldi af því hafi hann sent hana til sjúkraþjálfara. Þá er í héraðsdómi rakið sérfræðilegt álit tveggja manna 27. september 2012 samkvæmt 1. mgr. 10. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 með þeirri niðurstöðu að stefnda hafi ekki fyrr en í febrúar 2010 mátt gera sér grein fyrir varanlegum einkennum vegna umferðarslyssins. Annar hinna sérfróðu manna er látinn, en hinn, S-kk-nf T-kk-nf sérfræðingur í heila- og taugasjúkdómum, gaf skýrslu fyrir dómi. Við þá skýrslugjöf áréttaði vitnið ítrekað framangreinda niðurstöðu álitsins, meðal annars með vísan til þess að breytingar á högum stefndu hafi kallað á meðferð sjúkraþjálfara samkvæmt læknisráði í byrjun árs 2010. Út frá einkennum stefndu hafi hún ekki fyrr en um líkt leyti mátt átta sig á varanleika áverka sinna. Veita gögn málsins, einkum hið sérfræðilega álit sem hefur eins og áður greinir verið staðfest fyrir dómi, sterka vísbendingu um að áverkar stefndu hafi verið þess eðlis að hún hafi ekki fyrr en á árinu 2010 getað gert sér grein fyrir að hún hafi hlotið þau varanlegu mein af slysinu sem um ræðir. Að þessu sérstaklega gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, verður talið að atvik séu með þeim hætti að við höfðun málsins hafi krafa stefndu ekki verið fallin niður fyrir fyrningu eftir ákvæðum 99. gr. umferðarlaga.

Samkvæmt öllu framansögðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Áfrýjendur verða dæmdir til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir. Um gjafsóknarkostnað stefndu fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu, H-kvk-ef Ý-kvk-ef S-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 700.000 krónur.

Áfrýjendur, Vátryggingafélag Íslands hf. og M-kvk-nf M-kvk-nf L-kvk-nf, greiði sameiginlega 700.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð.