401/2008

M leitaði úrlausnar héraðsdóms um ágreining við úthlutun á söluverði tiltekinna fasteigna sem seldar voru nauðungarsölu. Málinu var vísað frá dómi og var sú niðurstaða staðfest í Hæstarétti. M leitaði öðru sinni til héraðsdóms til úrlausnar um þetta ágreiningsefni og var mál þetta þingfest 16. maí 2008. Í XIII. kafla laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu er ekki heimild til að bera mál öðru sinni undir héraðsdóm eftir að upphaflegu máli um sama sakarefni hefur verið vísað frá dómi eða það fellt niður. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest og málinu vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júlí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. júlí 2008, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar, sem K-kk-þgf B-kk-þgf, fyrirsvarsmanni sóknaraðila, verði jafnframt gert að greiða.

Mál þetta á rætur að rekja til þess að sóknaraðili leitaði úrlausnar héraðsdóms um ágreining, sem reis um úthlutun sýslumannsins í Reykjavík á söluverði nánar tiltekinna eignarhluta í fasteigninni að Rafstöðvarvegi 1a í Reykjavík. Eignarhlutar þessir voru seldir nauðungarsölu 18. apríl 2007 og hafnaði sýslumaður 26. september 2007 mótmælum sóknaraðila við frumvarpi til úthlutunar. Mál um þennan ágreining var þingfest fyrir héraðsdómi 2. nóvember 2007, en því var vísað frá dómi með úrskurði 26. febrúar 2008, sem Hæstiréttur staðfesti með dómi 16. apríl sama ár í máli nr. 155/2008. Með bréfi, sem barst héraðsdómi 26. apríl 2008, leitaði sóknaraðili öðru sinni úrlausnar um þetta ágreiningsefni og var mál þetta þingfest af því tilefni 16. maí sama ár.

Samkvæmt 1. mgr. 52. gr. laga nr. 90/1991 verður mál til úrlausnar ágreinings um frumvarp sýslumanns til úthlutunar á söluverði eignar við nauðungarsölu rekið fyrir dómi eftir ákvæðum XIII. kafla laganna. Samkvæmt 5. mgr. 73. gr. þeirra ber þeim, sem leitar slíkrar úrlausnar, að koma máli tafarlaust til héraðsdóms. Líta verður svo á að í síðastnefndu lagaákvæði felist sá áskilnaður að mál sé þá í þeim búningi að fært verði að leysa úr því að efni til. Því var ekki fullnægt um málið, sem sóknaraðili lagði fyrir héraðsdóm og lokið var með áðurnefndum dómi Hæstaréttar í máli nr. 155/2008. Í XIII. kafla laga nr. 90/1991 er ekki sérstök heimild til að bera mál öðru sinni undir héraðsdóm eftir að upphaflegu máli um sama sakarefni hefur verið vísað frá dómi eða það fellt niður. Af þessum sökum verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað svo sem nánar greinir í dómsorði. Ekki eru næg efni til að taka til greina kröfu varnaraðila um að fyrirsvarsmanni sóknaraðila verði gert að greiða kærumálskostnað samkvæmt 4. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Miðstöðin ehf., eignarhaldsfélag, greiði varnaraðila, VBS Fjárfestingabanka hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.