arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
207/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var endurupptöku á máli þar sem  T ehf. var úrskurðað gjaldþrota. Talið var að beiðni T ehf. hafi borist héraðsdómi innan tímamarka 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991. Hins vegar hafi ekki verið greint frá því í beiðninni á hverjum málsástæðum, réttarheimildum og sönnunargögnum krafa um breytingu á fyrri málsúrslitum væri reist svo sem tilskilið væri í 1. mgr. 138. gr. laganna. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2010, þar sem hafnað var endurupptöku á máli þar sem bú sóknaraðila var með úrskurði sama dóms 3. febrúar 2010 tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í q. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að „mál nr. G-1242/2009 verði endurupptekið og að þær breytingar verði gerðar á fyrri málaúrslitum að kröfu um gjaldþrotaskipti verði hafnað. Þá er þess krafist að rekstri málsins verði fram haldið frá því stigi sem útivist varð af hálfu stefnda, þ.e. 27. janúar 2010. Þess er ennfremur krafist að réttaráhrif úrskurðarins um gjaldþrotaskipti í máli G-1242 falli niður að öllu leyti þar til máli lýkur á ný í héraði.“

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti

Beiðni sóknaraðila um endurupptöku barst Héraðsdómi Reykjavíkur 15. febrúar 2010 og því innan þess tímamarks sem kveðið er á um í 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991. Koma skilyrði 2. mgr. þeirrar greinar fyrir endurupptöku, ef beiðni berst eftir nefnt tímamark, því ekki til álita í máli þessu. Í fyrrgreindri beiðni sóknaraðila um endurupptöku er á hinn bóginn ekki greint frá því á hverjum málsástæðum, réttarheimildum og sönnunargögnum krafa um breytingu á fyrri málsúrslitum er reist svo sem áskilið er í 1. mgr. 138. gr. laga nr. 91/1991. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
209/2010

hafnað var kröfu hans um að viðurkennt yrði við skipti á dánarbúi að hluti jarðar væri í eigu hans. Talið var að eignarhlutinn væri í eigu veiðifélags, en ekki einstakra félagsmanna í félaginu eða einhverra sem leiddu rétt sinn frá þeim. Hafi eigandi jarðarinnar ekki getað ráðstafað rétti til að kaupa eignarhlutann, sem svaraði til þess sem talið hafi verið hlutdeild jarðarinnar í veiðifélaginu, til A sem ekki hafi átt aðild að félaginu. Væri þess þá jafnframt að gæta að veiðiréttur væri forsenda fyrir aðild að veiðifélagi, en sá réttur yrði ekki með þessu móti skilinn frá landareign, sbr. 4. mgr. 2. gr. þágildandi laga nr. 76/1970 um lax- og silungsveiði, sbr. einnig 1. mgr. 9. gr. núgildandi laga nr. 61/2006. Þegar af þessari ástæðu var kröfu A hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 2. mars 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að við opinber skipti á dánarbúi I og J yrði viðurkennt að hann sé eigandi að svonefndum [...]hluta [...] í Veiðifélagi [...]. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hans verði tekin til greina og varnaraðilum, öðrum en H, gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðilarnir B, C, D, E, F og G krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar um annað en málskostnað, sem sóknaraðila verði gert að greiða þeim ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðilinn H hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði fékk Veiðifélag [...] afsal fyrir jörðinni [...] 11. september 1990. Því til samræmis verður jörðin ekki talin hafa orðið eign L eða annarra félagsmanna í veiðifélaginu, en með því er þó ekki tekin afstaða til hugsanlegra fjárréttinda hennar, sem jörðinni tengjast. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, þar með talið ákvæði hans um málskostnað, enda hafa varnaraðilar ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
210/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 31. mars 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til 1. júlí 2010 klukkan 16 en þó aldrei lengur en þar til dómur gengur í máli hans fyrir Hæstarétti. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að honum verði gert að sæta farbanni þar til dómur gengur í máli hans í Hæstarétti. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af hálfu sóknaraðila hefur verið vísað til hættumats greiningardeildar ríkislögreglustjóra því til stuðnings að nauðsyn sé á að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi til að verja aðra fyrir árásum hans svo sem þetta er orðað í d. lið 95. gr. laga nr. 88/2008. Í málinu liggur aðeins fyrir stuttur úrdráttur þessa hættumats. Þar kemur nafn varnaraðila ekki fyrir heldur aðeins almennar lýsingar á skipulagðri glæpastarfsemi sem menn frá Litháen eru taldir halda uppi hér á landi og fullyrðing, að meðal annars varnaraðili hafi „komið við sögu lögreglu hér á landi“ og mál sé að finna í „gagnagrunnum lögreglu“ sem sýni þetta. Ekki hafa verið lögð fram í málinu önnur gögn þessu til stuðnings en nefndur úrdráttur. Varnaraðili hefur mótmælt því að hann tengist þessari ætluðu glæpastarfsemi. Hann er fæddur 1986 og kveðst hafa verið búsettur hjá móður sinni á Íslandi í um það bil þrjú ár. Vísar hann til þess að ekki sé í gögnum málsins að finna neinar upplýsingar um ætluð refsiverð brot hans hér á landi. Kveðst hann aldrei hafa gerst sekur um ofbeldisbrot eða nokkur önnur brot ef frá sé talinn sá dómur sem nú sæti áfrýjun.

Varnaraðili er erlendur ríkisborgari. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, forsendna dóms Hæstaréttar 7. desember 2009 í máli nr. 694/2009 og fordæma Hæstaréttar við skýringu á b. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 verður fallist á að fullnægt sé skilyrðum ákvæðisins fyrir áframhaldandi gæsluvarðhaldi varnaraðila. Þegar af þessari ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur um að varnaraðili skuli sæta áfram gæsluvarðhaldi. Meðal gagna málsins er áfrýjunarstefna útgefin af ríkissaksóknara 26. mars 2010. Í tilvikum þar sem sakborningur sætir gæsluvarðhaldi ber að hraða svo sem kostur er afgreiðslu dómsgerða og gerð málsgagna samkvæmt 202. gr. laga nr. 88/2008 sem og að hraða meðferð máls að öðru leyti. Með hliðsjón af þessu verður gæsluvarðhaldstími varnaraðila ákveðinn sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta áfram gæsluvarðhaldi, þar til dómur gengur í máli hans í Hæstarétti, en þó ekki lengur en til þriðjudagsins 15. júní 2010 klukkan 16.
214/2010

Máli B ehf. gegn F ehf. var vísað frá Hæstarétti þar sem málskostnaðartrygging var ekki afhent innan frests sem B ehf. hafði til að afhenda trygginguna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. apríl 2010. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 3.672.114 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. maí 2005 til 3. júní sama ár, af 301.690 krónum frá þeim degi til 19. september 2005, en af 3.672.114 krónum frá þeim degi til greiðsludags, auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krafðist þess með bréfi 4. október 2010, með vísan til b. liðar 1. mgr. 133. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að áfrýjanda yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Fallist var á þá kröfu með ákvörðun réttarins 2. nóvember 2010. Fjárhæð málskostnaðartryggingar var ákveðin 600.000 krónur og áfrýjanda veittur tveggja vikna frestur til að afhenda skilríki fyrir henni. Þau hafa ekki verið afhent í samræmi við ákvörðun réttarins.

Með vísan til 3. mgr. 133. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991, verður málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjandi, Byggingafélagið Byggðavík ehf., greiði stefnda, Fjórum félögum ehf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
216/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til 23. apríl 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að í stað gæsluvarðhalds verði honum gert að sæta farbanni, en til þrautavara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
217/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að dóttir A og B skyldu vistuð utan heimilis með heimild í 1. mgr. 28. gr., sbr. a-lið 1. mgr. 27. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 6. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. mars 2010, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að dóttir sóknaraðila, varnaraðilinn C, skuli vistuð á heimili á vegum varnaraðilans Barnaverndarnefndar Reykjavíkur til 9. júní 2010. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að kröfu varnaraðilans Barnaverndarnefndar Reykjavíkur um að varnaraðilinn C verði vistuð á heimili á vegum fyrrnefnda varnaraðilans í sex mánuði frá 9. desember 2009 verði hafnað. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

Varnaraðilinn Barnaverndarnefnd Reykjavíkur krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Varnaraðilinn C hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Ekki er fram komið að neinir þeir annmarkar hafi verið á meðferð málsins hjá stjórnvöldum sem haft geti áhrif á niðurstöðu þess. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Varnaraðilinn Barnaverndarnefnd Reykjavíkur hefur ekki krafist kærumálskostnaðar og fellur hann niður. Ríkissjóði verður gert að greiða gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A og B, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns þeirra, samtals 200.000 krónur.
218/2009

K var ákærður fyrir fjársvik með því að hafa í tengslum við milligöngu sína sem lögmaður um sölu á tíu stofnfjárbréfum í Sparisjóði Hafnarfjarðar styrkt og hagnýtt sér ranga hugmynd S, sem annaðist samskipti við K fyrir sína hönd og fjögurra annarra eigenda bréfanna, um að það hámarksverð sem kaupendur bréfanna væru tilbúnir að greiða seljendum væri 25.000.000 krónur, en hið rétta hefði verið að K hefði á sama tíma samið við kaupendur bréfanna um að greiða 45.000.000 krónur fyrir hvert þeirra. Var K gefið að sök að hafa leynt verðmuninum og með þessu fengið eigendur bréfanna til að selja stofnfjárbréfin á lægra verðinu og því haft af þeim samtals 200.000.000 krónur. Var háttsemin í ákæru talin varða við 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Talið var sannað að K hefði ekki ákveðið verðið sem eigendum bréfanna bauðst fyrir þau heldur hefði það verið ákveðið af öðrum og hann hefði ekki haft leyfi umbjóðanda síns til bjóða annað verð fyrir þau. Hlutverk K í þessum viðskiptum hefði því eingöngu verið, sem lögmaður, að vera umboðsmaður kaupanda í viðskiptum þar sem aðrir en hann höfðu ákveðið verð og önnur kjör. Þótti ekki fært að fallast á það með ákæruvaldinu að K hefði styrkt og hagnýtt sér ranga hugmynd S með því að hafa milligöngu um kaup á stofnfjárbréfum hans og félaga hans á framangreindu verði. Var K því sýknaður af kröfu ákæruvaldsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. apríl 2009 af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess nú að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og honum gerð refsing, auk þess sem hann verði sviptur lögmannsréttindum.

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, til vara að héraðsdómur verði staðfestur, en að því frágengnu að honum verði ekki gerð refsing eða hún ákveðin svo væg sem lög frekast leyfa. Þá krefst hann þess aðallega að kröfu um sviptingu lögmannsréttinda verði vísað frá Hæstarétti, en til vara krefst hann sýknu af henni.

Ekki eru efni til að verða við aðalkröfu ákærða um að málinu verði vísað frá Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins verður lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun R-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef, 502.000 krónur.
218/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 16. apríl 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að einangrun verði aflétt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
219/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. apríl 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að einangrun verði aflétt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
220/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 16. apríl 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins beinist rökstuddur grunur sóknaraðila að varnaraðila um að hafa í félagi við aðra menn framið refsiverð brot gegn þeim lagaákvæðum sem nefnd eru í hinum kærða úrskurði. Með vísan til forsendna úrskurðarins verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
222/2009

J höfðaði mál og krafði A um endurgreiðslu fjár sem hann hafði greitt til A. Um var að ræða greiðslu vegna skulda sem tryggðar voru með veði í fasteign foreldra J. Í málinu hélt J því fram að hann hefði innt greiðsluna af hendi með fyrirvara um endurheimtu hluta hennar. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að slíkur fyrirvari hefði falið í sér nýtt tilboð af hálfu J til A um uppgjör á veðskuldum sem hvíldu á eigninni, sem A hefði þurft að samþykkja, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 7/1936. Ekkert í gögnum málsins benti til þess að J hefði kallað eftir sérstöku samþykki A, við þeim fyrirvara sem hann kvaðst hafa gert, þegar hann greiddi, svo sem nauðsynlegt hefði verið ef hann vildi binda A við hann. Var A því sýknað af kröfum J í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. maí 2009. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 6.527.430 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. september 2005 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Staðfest er með vísan til forsendna sú niðurstaða í hinum áfrýjaða dómi að hafna málsástæðu stefnda um aðildarskort áfrýjanda.

Svo sem í héraðsdómi greinir gaf stefndi 15. júlí 2005 skriflega yfirlýsingu þar sem hann lofaði að aflétta öllum veðum sínum af eigninni Fornistekkur 11, Reykjavík, gegn greiðslu á 19.500.000 krónum fyrir 1. september 2005. Voru í yfirlýsingunni talin upp tvö veðskuldabréf og tryggingabréfið nr. 301-63-7145 sem aðilar deila um í þessu máli. Í þessari yfirlýsingu stefnda fólst í reynd tilboð til áfrýjanda um lyktir á þeim kröfum stefnda sem nutu veðréttar í fasteign foreldra áfrýjanda að Fornastekk 11. Talið verður að með greiðslu sinni 1. september 2005, sem var í samræmi við yfirlýsinguna, hafi áfrýjandi fallist á efni hennar. Að greiðslu lokinni aflétti stefndi veðrétti sínum.

Áfrýjandi hefur haldið því fram að hann hafi við greiðsluna 1. september 2005 gert fyrirvara um endurheimtu hluta hennar. Slíkur fyrirvari hefði falið í sér nýtt tilboð af hálfu áfrýjanda, sem stefndi hefði þurft að samþykkja, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Ekkert í gögnum málsins bendir til þess að áfrýjandi hafi kallað eftir sérstöku samþykki stefnda við þeim fyrirvara sem hann kveðst hafa gert, þegar hann greiddi, svo sem nauðsynlegt hefði verið ef hann vildi binda stefnda við hann. Þegar af þessari ástæðu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu stefnda staðfest.

Samkvæmt þessum málsúrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, J-kk-nf F. H-kk-nf, greiði stefnda, Arion banka hf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
224/2009

J og S, eigendur jarðarinnar Laugarmýrar, og R og V, eigendur jarðarinnar Fitja, deildu um eignarhald á 1,5 hektara hólma í Svartá. Í málinu lá fyrir að jarðir aðila hefðu áður verið hlutar af stærri jörðum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 8. maí 2009 og krefjast sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem nánar greinir í héraðsdómi voru jarðir málsaðila áður hlutar af stærri jörðum. Fitjar, jörð áfrýjenda, var hluti af Nautabúi, sem var vestan Svartár og Laugarmýri, jörð stefndu, var hluti af Steinsstöðum, sem var austan árinnar, og réð áin merkjum. Jarðir málsaðila liggja báðar að Svartá, sem ræður merkjum þeirra í milli.

Eins og fram kemur í héraðsdómi lýsti lögmaður áfrýjenda því við munnlegan málflutning að ekki væru gerðar athugasemdir við hnitasetningu punkta sem miðað væri við í stefnu. Lýsing á afmörkun landsins, sem krafa stefndu lýtur að, á milli þeirra punkta er skýr í stefnu og færð inn á uppdrátt í gögnum málsins. Þótt ráða megi af þeim að búfénaður hafi í einhverjum mæli runnið til beitar á þrætulandið eru skilyrði eignarhefðar ekki uppfyllt og verður þeirri málsástæðu áfrýjenda því hafnað. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur skulu greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, R-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf B-kk-nf, greiði sameiginlega stefndu, J-kvk-þgf F-kvk-þgf og S-kk-þgf S-kk-þgf, óskipt 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.