397/2014

G hóf störf hjá Flugmálastjórn Keflavíkurflugvallar árið 2006 og kom fram í ráðningarsamningi hans að ákvæði laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins giltu um réttarstöðu aðila. Opinbert hlutafélag var síðar stofnað um reksturinn samkvæmt lögum nr. 76/2008 um stofnun opinbers hlutafélags um rekstur Keflavíkurflugvallar undir heitinu K ohf. Kom fram í bráðabirgðaákvæði með lögunum að lög nr. 70/1996 giltu um réttindi og skyldur þeirra starfsmanna sem yrðu færðir til hlutafélagsins. Árið 2010 tók F ohf., sem síðar varð að I ohf., yfir rekstur félagsins, en nokkru áður hafði stjórn þess tilkynnt að starfslok starfsmanna yrðu eftirleiðis miðuð við 67 ára aldur. G var í samræmi við þetta sagt upp störfum á árinu 2012. Hann taldi uppsögnina andstæða ákvæðum laga nr. 70/1996 og stjórnsýslulaga og höfðaði mál til heimtu bóta vegna ætlaðrar ólögmætrar uppsagnar. Fyrir lá að G var ekki ríkisstarfsmaður sem féll undir ákvæði laga nr. 70/1996 þegar honum var sagt upp störfum. Aðilar deildu á hinn bóginn um hvort skilja ætti fyrrgreint bráðabirgðaákvæði þannig að starfsmennirnir ættu að halda réttarstöðu sinni samkvæmt lögum nr. 70/1996 eftir að Flugmálastjórn Keflavíkurflugvallar yrði lögð niður og opinbert hlutafélag stofnað. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að orðalag ákvæðisins tæki ekki af öll tvímæli um það, en af lögskýringargögnum yrði ekki annað ráðið en að einungis hafi átt að fylgja lögum nr. 70/1996 þegar störf starfsmanna Flugmálastjórnar Keflavíkurflugvallar voru lögð niður, en ekki eftir að þeir urðu starfsmenn hlutafélagsins. I ohf. hefði þó borið að virða ákvæði laganna vegna hins upphaflega samnings G, sem félagið hefði tekið yfir. Hins vegar yrði að líta svo á að með tilkynningu K ohf. um starfslok við 67 ára aldur hefði reglu 2. mgr. 43. gr. laga nr. 70/1996 um 70 ára hámarksaldur verið sagt upp. Nýir skilmálar hefðu tekið gildi að liðnum uppsagnarfresti á þeim tíma og hefði G ekki hreyft andmælum við þessari breytingu á réttarstöðu sinni. Að öðru leyti væri ekki í ljós leitt að skorður væru við því að opinbert hlutafélag segði starfsmönnum sínum upp við 67 ára aldur. Þá hefði I ohf. ekki borið að fylgja stjórnsýslulögum eða almennum reglum stjórnsýsluréttar við uppsögnina. Var I ohf. því sýknað af kröfu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. júní 2014. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 12.440.642 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 11.440.642 krónum frá 1. maí 2013 til 3. nóvember sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af þeirri fjárhæð frá þeim degi til 10. janúar 2014 og af 12.440.642 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.