arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
396/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur en gæsluvarðhaldinu markaður skemmri tími, sbr. 4. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. júní 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 9. júlí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðahaldinu verði markaður skemmri tími. Hann krefst einnig kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili var fyrst úrskurðaður í gæsluvarðhald vegna máls þessa á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 frá 11. apríl 2010 til 23. sama mánaðar. Sú niðurstaða var staðfest með dómi Hæstaréttar 16. apríl 2010 í máli nr. 239/2010. Gæsluvarðhaldið var framlengt með vísan til sama lagaákvæðis til 30. apríl 2010 með úrskurði 23. sama mánaðar, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 27. apríl sama ár í máli nr. 258/2010. Gæsluvarðhaldið var enn framlengt til 21. maí 2010 með vísan til 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 með úrskurði 30. apríl sama ár. Var hann staðfestur var með dómi Hæstaréttar 5. maí 2010 í máli nr. 269/2010. Gæsluvarðhaldið var loks framlengt með vísan til sama lagaákvæðis til 18. júní 2010 með úrskurði 21. maí sama ár og var sú niðurstaða staðfest með dómi Hæstaréttar 26. maí 2010 í máli nr. 321/2010. Sóknaraðili krefst nú framlengingar gæsluvarðhaldsins til 9. júlí 2010.

Eins og að framan greinir hefur varnaraðili sætt gæsluvarðhaldi samfellt frá 11. apríl 2010. Hæstiréttur hefur í tveimur síðastgreindum dómum talið að skilyrði séu í máli þessu til að beita gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Í 4. mgr. 95. gr. laganna er kveðið á um að ekki sé heimilt að úrskurða sakborning til að sæta gæsluvarðhaldi lengur en tólf vikur nema mál hafi verið höfðað gegn honum eða brýnir rannsóknarhagsmunir krefjist þess. Samkvæmt framansögðu eru skilyrði til þess að fallast á kröfu um áframhaldandi gæsluvarðhald varnaraðila, en þó ekki lengur en til 4. júlí 2010 klukkan 16, en þá eru liðnar tólf vikur frá því að gæsluvarðhaldsvist hans hófst.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi til sunnudagsins 4. júlí 2010 klukkan 16.
397/2009

Mál K gegn M var fellt niður að ósk málsaðila, sem jafnframt voru sammála um að leggja það í dóm um málskostnað. Talið var rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti félli niður og að gjafsóknarkostnaður M fyrir réttinum greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. júlí 2009. Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 23. september 2009. Með bréfi 20. september 2010, barst réttinum sátt milli aðila þar sem því er lýst yfir að samkomulag hafi tekist milli þeirra um að fella málið niður fyrir Hæstarétti að öðru leyti en því að það gengi til dóms um málskostnað. Þau krefjast hvort um sig málskostnaðar fyrir Hæstarétti úr hendi hins, en gagnáfrýjandi gerir þá kröfu fyrir sitt leyti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt hér fyrir dómi.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með áorðnum breytingum er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Rétt er að málskostnaður falli niður fyrir Hæstarétti.

Um gjafsóknarkostnað gagnáfrýjanda fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður gagnáfrýjanda, M, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 300.000 krónur.
397/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. júní 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 9. júlí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur hjá lögreglu játað þátt sinn í ætluðu fíkniefnabroti. Verður ekki ráðið af málsgögnum að þáttur hans sé með þeim hætti að honum verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, eins og sóknaraðili krefst, sbr. dóma Hæstaréttar 5. maí 2010 í málum nr. 270/2010 og 271/2010. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
398/2009

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. júlí 2009. Hann krefst þess að sér verði dæmd forsjá barna aðila, A, fæddri [...], B, fæddum [...] og C, sem fæddur er [...], til 18 ára aldurs þeirra. Þá krefst hann þess að kveðið verði með dómi á um inntak umgengi stefndu við börnin og að henni verði gert að greiða einfalt meðlag með þeim frá dómsuppsögu til 18 ára aldurs þeirra. Loks er krafist málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Málið var tekið til dóms í héraði að lokinni aðalmeðferð 18. maí 2009. Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 19. júní sama ár. Samkvæmt þessu leið lengri tími en fjórar vikur frá því að málið var dómtekið þar til dómur var kveðinn upp. Samkvæmt síðari málslið 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála bar vegna þessa dráttar að flytja málið á ný nema dómari og aðilar teldu það óþarft. Málið var ekki flutt að nýju. Við uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms var bókað í þingbók að lögmaður áfrýjanda, áfrýjandi sjálfur og lögmaður stefndu væru viðstaddir. Hvorki var bókað að aðilar væru sammála um að endurflutningur væri óþarfur né lágu fyrir við uppkvaðningu dómsins skriflegar yfirlýsingar frá lögmönnum aðila um að þeir teldu ekki þörf á endurflutningi málsins. Vegna þessa verður ekki komist hjá því að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
398/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júní 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 2. júlí 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
3/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. janúar 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. janúar 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 12. janúar 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Y kom með flugi frá Berlín til Keflavíkurflugvallar að kvöldi 14. desember 2009. Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði fannst tilgreint magn af amfetamíni í farangri hans. Hann var þá handtekinn. Við yfirheyrslu hjá sóknaraðila 16. desember 2009 lýsti hann því að varnaraðili hefði fengið sig til að fara til Hollands í því skyni að sækja fíkniefnin. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
408/2010

N og S deildu á um gildi og efndir samnings, sem ætlað var að kveða á um þjónustu N við S. Taldi N sig eiga inni ógreidda þóknun, en S hafnaði því. Samningurinn var óundirritaður, en aðila greindi á um hvort hann hafi engu að síður verið samþykktur munnlega eða með athöfnum eða athafnaleysi málsaðila. Með úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var kröfu N hafnað, þar sem talið var að N hefði ekki fært sönnur á að bindandi samningur hefði komist á við S um þar tilgreind viðskipti og að hann ætti rétt til þóknunar á grundvelli samningsins. Þvert á móti var talið að N hefði í raun hafnað samningnum og ekki farið eftir þeim áskilnaði sem í samningsdrögum var kveðið á um.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júní 2010, þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sóknaraðila að fjárhæð 26.119.280 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. desember 2008 til 22. apríl 2009 sem almenna kröfu við slit á varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og framangreind krafa hans tekin til greina við slit á varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Kröfu sóknaraðila, NóNó ehf., við slit á varnaraðila, Straumi-Burðarási Fjárfestingabanka hf., að fjárhæð 26.119.280 krónur, auk dráttarvaxta er hafnað.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað, 200.000 krónur.
410/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. júní 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi þar til endanlegur dómur gengur í máli hans en þó ekki lengur en til miðvikudagsins 18. ágúst 2010 kl. 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist verður á með héraðsdómi að skilyrði c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 séu uppfyllt til að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
411/2009

A seldi Ó og H íbúð sína með kaupsamningi í nóvember 2007. Í kjölfar ágreinings aðila um efndir kaupsamningsins var A með dómi héraðsdóms gert skylt að gefa út afsal að viðlögðum dagsektum til Ó og H gegn greiðslu af þeirra hendi á tilgreindri fjárhæð. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms að öðru leyti en því að dagsektir voru felldar niður þar sem talið var að síðari málsliður 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 veitti ekki heimild til að ákveða dagsektir þegar skyldan væri háð fyrirvara um gagngjald sem ekki hefði verið innt af hendi þegar dómur er upp kveðinn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. júlí 2009. Hún krefst sýknu af kröfum stefndu að svo stöddu og að þau verði óskipt dæmd til að greiða málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fallist er á forsendur og niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að áfrýjanda hafi mátt vera ljóst að ekki gæti komið til þinglýsingar og afhendingar veðskuldabréfs að fjárhæð 8.000.000 krónur nema hún hefði fyrst aflétt veðskuldum af hinni seldu eign. Þá er einnig fallist á að stefndu hafi ekki borið skylda til að greiða áfrýjanda dráttarvexti af fjárhæð skuldabréfsins eins og hún krafðist og gerði jafnan að skilyrði fyrir að gengið yrði frá kaupunum með lokagreiðslu frá stefndu og útgáfu afsals til þeirra. Af kaupsamningi aðila er ljóst að inna átti lokagreiðslu stefndu af hendi um leið og afsal yrði gefið út og er því ekki fallist á sjónarmið áfrýjanda um að stefndu hafi borið að inna greiðsluna einhliða af hendi fyrst til að geta krafist afsals frá henni. Samkvæmt þessu er fallist á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að áfrýjanda beri að gefa úr afsal til stefndu fyrir eigninni gegn greiðslu þeirrar fjárhæðar sem þau hafa boðið fram og kveðið er á um í hinum áfrýjaða dómi, en ekki er deilt um útreikning hennar.

Í hinum áfrýjaða dómi eru lagðar dagsektir við því að áfrýjandi efni skyldu sína til útgáfu afsals án þess að kveðið sé á um upphafstíma þeirra. Þrátt fyrir þennan annmarka þykir með hliðsjón af kröfugerð stefndu í héraði mega taka efnislega afstöðu til kröfu þeirra um að ákvæði héraðsdómsins sem að þessu lýtur verði staðfest. Ekki verður talið að síðari málsliður 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála veiti heimild til að ákveða dagsektir þegar skyldan er háð fyrirvara um gagngjald sem ekki hefur verið innt af hendi þegar dómur er upp kveðinn. Þegar af þessari ástæðu verður áfrýjandi sýknuð af kröfu stefndu um dagsektir.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað verður staðfest. Áfrýjandi verður dæmd til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að ákvæði hans um dagsektir fellur niður.

Áfrýjandi, A-kvk-nf G-kvk-nf G-kvk-nf, greiði stefndu, Ó-kk-þgf K-kk-þgf T-hk-þgf og H-kvk-þgf B-kvk-þgf P-kvk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
411/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu A um skipun réttargæslumanns vegna rannsóknar lögreglumáls.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. júní 2010, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um skipun réttargæslumanns vegna rannsóknar lögreglumálsins nr. 007-2010-10507. Kæruheimild er í e. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka fyrrgreinda kröfu hans til greina.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
412/2009

Staðfest var kyrrsetning í innstæðu í bankareikningi í eigu G ehf., enda var ekki sýnt fram á að hún væri í eigu annarra en félagsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. júlí 2009. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda um staðfestingu kyrrsetningar í innstæðu reiknings nr. 140-15-380280, sem sýslumaðurinn í Hafnarfirði gerði 20. mars 2009 fyrir kröfu stefnda. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, GAÞ ehf., greiði stefnda, NBI hf., 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
414/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur. Þótti mega marka gæsluvarðhaldinu þann tíma sem ákæruvaldið krafðist.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. júní 2010. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. júní 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 16. júlí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 28. júní 2010. Hann krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 23. júlí 2010 klukkan 16.

Samkvæmt gögnum málsins var varnaraðili dæmdur í Héraðsdómi Reykjaness 25. júní 2010 í fangelsi 11 mánuði vegna annarra brota en liggja til grundvallar kröfu um gæsluvarðhald. Varnaraðili var viðstaddur dómsuppsögu og tók sér lögboðinn áfrýjunarfrest. Fallist er á með sóknaraðila að sterkur grunur sé um að varnaraðili hafi gerst sekur um brot sem varðað geti 10 ára fangelsi og telja verði gæsluvarðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna, sbr. 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Þykir mega marka því þann tíma sem sóknaraðili krefst.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 23. júlí 2010 klukkan 16.
418/2010

Með vísan til b. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála kærði J úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu G um að fá að leiða vitni fyrir dóm vegna öflunar ganga í tengslum við gagnáfrýjun hans til Hæstaréttar. Ekki var fallist á kröfu G um að vísa málinu frá Hæstarétti þar sem kæruheimild skorti enda talið, að virtri dómaframkvæmd Hæstaréttar í hliðstæðum málum, sbr. mál nr. 91/2009, að c. liður 1. mgr. 143. gr. fyrrgreindra laga geymdi fullnægjandi heimild til kæru þegar svo stæði á sem hér. Þá var talið að ekki yrði leyst úr því hvaða málsástæður G gæti haft upp fyrir Hæstarétti í máli sem J hefði áfrýjað en G gagnáfrýjað og var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júní 2010, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að fá að leiða vitni fyrir dóm vegna öflunar gagna í tengslum við gagnáfrýjun hans til Hæstaréttar. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til b. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila hafnað. Verði ekki á það fallist krefst hann þess „að ógilt verði málsmeðferð í héraði og máli heimvísað í hérað og þar til vara að beiðni kærða frá 19. maí sl. verði vísað frá dómi.“ Þá krefst hann aðallega málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar en til vara að þessi kostnaður verði felldur niður.

Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfum sóknaraðila verði vísað frá dómi en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Að virtri dómaframkvæmd Hæstaréttar í hliðstæðum málum, nú síðast 23. mars 2009 í máli nr. 91/2009, telst c. liður 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 hafa að geyma fullnægjandi heimild til kæru þegar svo stendur á sem hér. Verður aðalkröfu varnaraðila því hafnað.

Í þessu máli verður ekki leyst úr því hvaða málsástæður varnaraðili geti haft uppi fyrir Hæstarétti í máli sem dæmt var í héraði 11. febrúar 2010 og sóknaraðili hefur áfrýjað en varnaraðili gagnáfrýjað. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf A. T-kk-nf, greiði varnaraðila, G-kk-þgf G-kk-þgf, 200.000 krónur í kærumálskostnað.