489/2012

H krafðist skaðabóta úr hendi ábyrgðartryggjandans T hf. og L vegna líkamstjóns sem hann hlaut í umferðarslysi. Aflað var matsgerðar tveggja lækna sem komust að niðurstöðu um að varanlegur miski H af völdum slyssins væri 7 stig og varanleg örorka hans 7%. Bótauppgjör fór fram með fyrirvara í kjölfarið, en T hf. lagði lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 til grundvallar uppgjörinu. Við svo búið voru að beiðni H dómkvaddir tveir menn sem komust að niðurstöðu um að varanlegur miski H væri 13 stig og varanleg örorka hans 20%. Í yfirmatsgerð þriggja manna, sem dómkvaddir voru að beiðni T hf., var varanlegur miski H metinn 5 stig og varanleg örorka hans 7%.  H taldi undirmatsgerðina gefa réttari mynd af afleiðingum slyssins og höfðaði mál til heimtu frekari skaðabóta á grundvelli hennar. Deila aðila laut annars vegar að mati á varanlegum miska og varanlegri örorku og hins vegar að tekjuviðmiði við ákvörðun bóta, sem H taldi að miða bæri við 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993. Í dómi héraðsdóms voru T hf. og L sýknuð af kröfum H með vísan til atvika málsins og sjálfstæðs mats á forsendum og niðurstöðu yfirmatsgerðarinnar, auk þess sem H var ekki talinn hafa sýnt fram á að tekjuviðmið 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 ætti við í málinu. Hæstiréttur vísaði til þess að á yfirmatsgerðinni væru engir þeir gallar, sem valdið gætu því að horft yrði framhjá niðurstöðu hennar og byggt þess í stað á undirmatsgerð, og staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sýknu T hf. og L af kröfum H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. júlí 2012. Hann krefst þess að stefndu verði óskipt gert að greiða sér aðallega 9.974.389 krónur, til vara 4.148.564 krónur, en að því frágengnu 2.567.623 krónur, í öllum tilvikum með 4,5% ársvöxtum af 529.440 krónum frá 5. nóvember 2007 til 24. maí 2009 og dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af fyrstgreindum fjárhæðum frá þeim degi til greiðsludags. Í öllum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður falli niður.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefjast þau lækkunar á kröfu áfrýjanda, svo og að dráttarvextir verði fyrst dæmdir frá 7. febrúar 2011 og málskostnaður falli niður.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi reisir áfrýjandi dómkröfur sínar einkum á matsgerð tveggja dómkvaddra manna 24. apríl 2009 að því er varðar afleiðingar slyss, sem hann varð fyrir 5. nóvember 2007, svo og á því að við útreikning bóta fyrir varanlega örorku af völdum slyssins beri að beita 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Varðandi fyrrgreinda atriðið verður að gæta að því að stefndi Tryggingamiðstöðin hf. fékk dómkvadda þrjá yfirmatsmenn 13. nóvember 2009. Í matsgerð þeirra 25. mars 2010 var varanlegur miski áfrýjanda vegna slyssins metinn 5 stig og varanleg örorka 7%, en í undirmatsgerð var miskinn metinn 13 stig og örorkan 20%. Á yfirmatsgerðinni eru engir þeir gallar, sem valdið gætu því að horft yrði fram hjá niðurstöðu hennar og byggt þess í stað á undirmatsgerð. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Aðilarnir verða látnir bera hver sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Stefndu, Tryggingamiðstöðin hf. og L-kvk-nf S-kvk-nf Á-kvk-nf, eru sýkn af kröfum áfrýjanda, H-kk-ef B-kk-ef Þ-kk-ef.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað og gjafsóknarkostnað skulu óröskuð.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.