305/2017

L höfðaði mál gegn H og S til heimtu skuldar samkvæmt skuldabréfi sem Þ gaf út árið 2005 og H og S höfðu gengist í sjálfskuldarábyrgð fyrir. Bú Þ var tekið til gjaldþrotaskipta í mars 2014 og lauk skiptum í júní 2014 án þess að greiðsla fengist upp í lýstar kröfur. Deilur aðila lutu meðal annars að því hvort krafa L gagnvart H og S væri fyrnd. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að krafan væri ófyrnd og að H og S bæri sameiginlega að greiða L umkrafða fjárhæð. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar gjaldþrotaskiptum á búi Þ lauk í júní 2014 án þess að greiðsla fengist upp í lýstar kröfur hefði samkvæmt 2. mgr. 165. gr. laga nr. 21/1991 hafist nýr tveggja ára fyrningarfrestur á kröfu L á hendur Þ samkvæmt skuldabréfinu. Fyrir lægi að innan þess frests hefði L ekki fengið slitið fyrningu kröfunnar eftir þeim úrræðum, sem mælt væri fyrir um í 3. mgr. sömu lagagreinar, og væri hún því nú fallin niður gagnvart Þ. Á hinn bóginn hefði L höfðað málið gegn H og S innan þessa fyrningarfrests og hefði því brottfall kröfunnar á hendur Þ engin áhrif á stöðu þeirra. Þá kom fram að eingöngu sá hluti kröfu L á hendur H og S, sem hefði átt að koma til greiðslu á nánar tilgreindum gjalddögum eftir hljóðan skuldabréfsins, teldist fallinn niður fyrir fyrningu. Eins og L hefði lagt þetta mál fyrir yrði ekki ráðið hvaða fjárhæðir hefðu átt að koma til greiðslu á þeim gjalddögum og þar með að hvaða marki krafa hans á H og S ættu að sæta lækkun vegna fyrningar hennar að þessum hluta. Var því óhjákvæmilegt að vísa málinu af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og V-kk-nf H. V-kk-nf landsréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 17. maí 2017. Þau krefjast aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Samkvæmt gögnum málsins gaf Þ-kk-nf S-kk-nf út skuldabréf 19. október 2005 til stefnda vegna námslána að fjárhæð 3.797.710 krónur, sem bundin var vísitölu neysluverðs með grunntölu 248 stig. Átti skuldin að bera vexti með tilteknum hætti og endurgreiðsla á henni að hefjast tveimur árum eftir námslok Þ-kk-ef, sem stefndi kveður hafa orðið 21. desember 2005. Árlega skyldi greiða af skuldinni í tvennu lagi, annars vegar með fastri greiðslu 1. mars að fjárhæð 52.698 krónur, sem yrði framreiknuð eftir vísitölu neysluverðs miðað við grunntöluna 177,8 stig, og hins vegar með viðbótargreiðslu 1. september, en hún átti að nema 3,75% af útsvarsstofni lántakans á næstliðnu ári að frádreginni föstu greiðslunni. Í skuldabréfinu var tekið fram að stefnda væri heimilt að gjaldfella skuldina ef upplýsingar með lánsumsókn reyndust hafa verið rangar eða villandi. Stefnda væri þetta einnig heimilt „fyrirvaralaust og án sérstakrar uppsagnar ef vanskil eru veruleg, en með verulegum vanskilum er átt við 15 daga vanskil eða meiri.“ Annarra heimilda til gjaldfellingar var ekki getið. Þá var áskilið að sjálfskuldarábyrgð, sem gengist yrði undir fyrir skuldinni, myndi gilda þótt greiðslufrestur yrði „veittur á láninu einu sinni eða oftar uns skuldin er að fullu greidd.“ Neðan við undirskrift lántakans var yfirlýsing, sem áfrýjandinn H-kvk-nf B-kvk-nf R-kvk-nf ritaði undir, og sagði þar meðal annars: „Til tryggingar skilvísri og skaðlausri greiðslu á höfuðstól allt að neðangreindri fjárhæð ásamt vöxtum, verðbótum og dráttarvöxtum og öllum kostnaði ef vanskil verða, tekst ég undirritaður á hendur sjálfskuldarábyrgð á láni þessu in solidum. Höfuðstóll ábyrgðar, tilgreindur fyrir framan undirskrift mína, breytist í samræmi við vísitölu neysluverðs.“ Við hlið undirritunar áfrýjandans var fyllt út í viðeigandi eyður að fjárhæð ábyrgðar væri 6.000.000 krónur og grunnvísitala 243,2 stig. Þá undirritaði áfrýjandinn S-kk-nf Þ-kk-nf yfirlýsingu á sérstöku skjali 19. nóvember 2005 um „sjálfskuldarábyrgð vegna námsláns“, þar sem hann gekkst í ábyrgð óskipt með áfrýjandanum H-kvk-þgf fyrir greiðslu á 5.000.000 krónum af skuld Þ-kk-ef samkvæmt framangreindu skuldabréfi og skyldi sú fjárhæð taka breytingum eftir vísitölu neysluverðs með grunntölunni 240,7 stig. Í yfirlýsingunni var efnislega sami texti og áfrýjandinn H-kvk-nf hafði samkvæmt áðursögðu ritað undir á skuldabréfinu, auk þess sem tekið var fram að áfrýjandinn S-kk-nf hafi „kynnt sér ákvæði skuldabréfsins“, sem hann sætti sig að öllu leyti við. Óumdeilt er að stefndi hafi hvorki lagt mat á greiðslugetu Þ-kk-ef í tengslum við útgáfu skuldabréfsins né veitt áfrýjendum leiðbeiningar um hvað sjálfskuldarábyrgð fæli í sér eða hverjar afleiðingar hennar gætu orðið.

Stefndi kveður fyrstu afborgun af skuldabréfinu hafa verið á gjalddaga 1. mars 2008 og hafi hún verið greidd. Eins hafi verið greiddar næstu tvær afborganir, sem hafi verið á gjalddaga 1. september 2008 og 1. mars 2009, en vanskil hafi á hinn bóginn orðið á afborgun með gjalddaga 1. september 2009.

Þ-kk-þgf var veitt heimild 24. september 2009 til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar samkvæmt X. kafla a. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. eins og þau hljóðuðu á þeim tíma og var innköllun til lánardrottna hans birt í Lögbirtingablaði 15. október sama ár. Við nauðasamningsumleitanir lýsti stefndi kröfu á grundvelli skuldabréfsins, annars vegar vegna áðurnefndrar afborgunar á gjalddaga 1. september 2009, 173.027 krónur, og hins vegar vegna eftirstöðva skuldarinnar, 5.024.079 krónur, sem hafi verið á gjalddaga 24. sama mánaðar. Í frumvarpi að nauðasamningi, sem umsjónarmaður með greiðsluaðlögun gerði 23. nóvember 2009, var greint frá kröfu stefnda með fjárhæðinni 5.024.079 krónur án frekari skýringa, en að henni meðtalinni voru samningskröfur á hendur Þ-kk-þgf samtals 17.511.447 krónur. Af þeim skyldi greiða 23,3% með jöfnum mánaðarlegum afborgunum á fjórum árum og fengi stefndi þannig í sinn hlut alls 1.170.562 krónur af kröfu sinni. Nauðasamningur á grundvelli þessa frumvarps var staðfestur með úrskurði héraðsdóms 21. desember 2009 og var birt um það auglýsing í Lögbirtingablaði 2. febrúar 2010.

Samkvæmt gögnum málsins var að engu leyti staðið í skilum við stefnda eftir framangreindum nauðasamningi og fór svo að Þ-kk-nf beindi 25. janúar 2011 til umboðsmanns skuldara umsókn um greiðsluaðlögun samkvæmt lögum nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga. Í samræmi við 1. mgr. ákvæðis II til bráðabirgða við þau lög hófst þann dag tímabundin frestun á greiðslum Þ-kk-ef samkvæmt 11. gr. laganna, en á meðan hún stóð yfir var stefnda óheimilt að krefja áfrýjendur um greiðslu á grundvelli ábyrgðar þeirra, sbr. f. lið 1. mgr. sömu lagagreinar. Auglýst var í Lögbirtingablaði 29. júní 2011 að umboðsmaður skuldara hafi 21. sama mánaðar samþykkt umsókn Þ-kk-ef og beindi þar umsjónarmaður samningsumleitana innköllun til lánardrottna hans, en við samþykki umsóknarinnar féll áðurnefndur nauðasamningur hans sjálfkrafa úr gildi samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laga nr. 101/2010. Umsjónarmaðurinn gerði ásamt Þ-kk-þgf frumvarp til samnings um greiðsluaðlögun 13. september 2011. Þar kom meðal annars fram að lýst hafi verið kröfum að fjárhæð samtals 14.667.049 krónur. Að auki væri kunnugt um tvær skuldir Þ-kk-ef, sem ekki hafi verið lýst, annars vegar við Innheimtustofnun sveitarfélaga vegna barnsmeðlaga að fjárhæð 810.692 krónur og hins vegar við stefnda að fjárhæð 5.606.755 krónur, en greiðsluaðlögun tæki ekki til þeirra, sbr. g. lið og i. lið 1. mgr. 3. gr. laga nr. 101/2010. Lagt var til að greiðsluaðlögunartímabil yrði tvö ár frá gildistöku samningsins 1. október 2011, en á því myndi Þ-kk-nf greiða 30% af fjárhæð krafna, sem féllu undir greiðsluaðlögun, án þess þó að kveðið yrði á um mánaðarlegar greiðslur. Lánardrottnum var veittur frestur til andmæla gegn frumvarpinu til 4. október 2011. Ráðið verður af gögnum málsins að frumvarpið hafi mætt andstöðu af hendi lánardrottna og leitaði Þ-kk-nf 6. október 2011 að fengnum meðmælum umsjónarmannsins nauðasamnings til greiðsluaðlögunar eftir X. kafla a. laga nr. 21/1991, sbr. 18. gr. laga nr. 101/2010. Af því tilefni boðaði héraðsdómur með auglýsingu í Lögbirtingablaði til þinghalds 3. nóvember 2011 um staðfestingu nauðasamnings, sbr. 3. mgr. 63. gr. a. laga nr. 21/1991. Nauðasamningur var síðan staðfestur á grundvelli frumvarpsins með úrskurði héraðsdóms 21. desember 2011 og voru þau málalok auglýst 18. janúar 2012, en samningurinn tók ekki til kröfu stefnda á hendur Þ-kk-þgf, sbr. b. lið 1. mgr. 63. gr. a. laga nr. 21/1991, svo sem þeim hafði verið breytt með 12. gr. laga nr. 135/2010.

Fyrir liggur að stefndi krafði Þ-kk-þf í fyrsta sinn frá því á árinu 2009 um greiðslu fastrar afborgunar af skuldabréfinu með gjalddaga 30. júní 2012 og síðan aukaafborgunar með gjalddaga 11. desember sama ár. Ráðið verður af gögnum málsins að engin greiðsla hafi verið innt af hendi vegna fyrrnefndu afborgunarinnar, en 26.865 krónur hafi á hinn bóginn verið greiddar inn á skuldina á síðarnefnda gjalddaganum. Í framhaldi af því krafðist stefndi greiðslna í samræmi við áðurgreind ákvæði skuldabréfsins á gjalddögum 1. mars og 1. september 2013 og 1. mars 2014, en ekki var staðið skil á þeim. Í hinum áfrýjaða dómi eru taldar upp tilkynningar, sem stefndi sendi hvorum áfrýjanda fyrir sig um stöðu skuldar Þ-kk-þgf í byrjun hvers árs frá 2012 til 2016, svo og um vanskil á greiðslum á einstökum gjalddögum. Bú Þ-kk-ef mun síðan hafa verið tekið til gjaldþrotaskipta 21. mars 2014 eftir kröfu hans sjálfs og lýsti stefndi 2. apríl sama ár kröfu við skiptin á grundvelli skuldabréfsins að fjárhæð samtals 6.995.103 krónur, en þar af var höfuðstóll skuldarinnar sagður nema 6.448.537 krónum. Jafnframt tilkynnti stefndi báðum áfrýjendum bréflega um gjaldþrotaskiptin síðastnefndan dag og gat þar meðal annars um fjárhæð skuldar samkvæmt skuldabréfinu, sem félli undir sjálfskuldarábyrgð þeirra, svo og þess að skuldin væri í heild fallin í gjalddaga með vísan til 1. mgr. 99. gr. laga nr. 21/1991. Mun skiptunum hafa lokið 9. júní 2014 án þess að greiðsla fengist upp í lýstar kröfur.

Stefndi höfðaði mál á hendur áfrýjendum með stefnu 5. nóvember 2014, sem hann kveður hafa verið birta þeim 13. og 27. sama mánaðar, og krafðist að þau yrðu dæmd óskipt til að greiða sér 6.446.862 krónur með dráttarvöxtum af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 30. júní 2012 til greiðsludags ásamt málskostnaði, en kröfu þessa reisti stefndi á sjálfskuldarábyrgð áfrýjenda á skuld Þ-kk-ef samkvæmt fyrrnefndu skuldabréfi. Áfrýjendur tóku til varna í málinu, en það var fellt niður 12. nóvember 2015 að kröfu stefnda. Í framhaldi af því höfðaði stefndi mál þetta gegn áfrýjendum 14. mars 2016 á sama grundvelli og krafðist þess að þeim yrði gert að greiða sér 6.446.694 krónur með dráttarvöxtum eins og að framan greinir. Með hinum áfrýjaða dómi var sú krafa tekin til greina ásamt því að áfrýjendur voru dæmd til að greiða stefnda málskostnað. Á meðan mál þetta var rekið í héraði höfðaði stefndi einnig mál gegn Þ-kk-þgf, sem þingfest var 5. apríl 2016, og krafðist þess með vísan til 3. mgr. 165. gr. laga nr. 21/1991 að viðurkennd yrðu slit á fyrningu kröfu sinnar á hendur honum samkvæmt skuldabréfinu. Samkvæmt því, sem fram kom við munnlegan flutning máls þessa fyrir Hæstarétti, felldi stefndi niður mál sitt gegn Þ-kk-þgf fyrir héraðsdómi.

II

Samkomulag, sem fjármálafyrirtæki, Neytendasamtökin og viðskiptaráðherra gerðu 1. nóvember 2001 um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga, tekur ekki til stefnda, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 29. október 2015 í máli nr. 196/2015. Þá er þess að gæta að samkvæmt 12. gr. laga nr. 32/2009 um ábyrgðarmenn ná ákvæði 4. og 5. gr. þeirra ekki til ábyrgðar, sem gengist hefur verið í við stefnda, sbr. 1. mgr. 2. gr. laganna, áður en þau tóku gildi 4. apríl 2009. Getur af þessum sökum engu breytt um skuldbindingargildi ábyrgðanna, sem áfrýjendur gengu í 19. október og 19. nóvember 2005 fyrir skuld Þ-kk-ef S-kk-ef við stefnda samkvæmt fyrrnefndu skuldabréfi, að stefndi hafi ekki lagt mat á getu Þ-kk-ef til að standa undir henni, kynnt áfrýjendum slíkt mat áður en þau tóku á sig ábyrgðina eða veitt þeim upplýsingar af þeim toga, sem um ræðir í 1. mgr. 5. gr. laga nr. 32/2009. Þá eru hér heldur ekki að öðru leyti uppi atvik, sem leitt gætu til að ábyrgðum áfrýjenda yrði vikið til hliðar með stoð í 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Verður þannig hafnað málsástæðum áfrýjenda, sem að þessu lúta. Jafnframt verður með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms hafnað málsástæðum áfrýjenda, sem snúa að því að stefndi hafi ekki sinnt gagnvart þeim skyldum sínum samkvæmt 7. gr. laga nr. 32/2009.

Með því að áfrýjendur stofnuðu til skuldbindinga sinna við stefnda fyrrgreinda daga á árinu 2005 ræðst af ákvæðum þágildandi laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda hvort áfrýjendur geti hafa losnað undan þeim skuldbindingum fyrir fyrningu, sbr. 1. mgr. 28. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Þegar tekin er afstaða til málsástæðna áfrýjenda, sem reistar eru á þeim grunni, verður að byggja á því að fyrning kröfu stefnda á hendur þeim var rofin með höfðun fyrra máls hans gegn þeim 13. og 27. nóvember 2014, enda var mál þetta höfðað innan sex mánaða frá því að það mál var fellt niður, sbr. 11. gr. laga nr. 14/1905. Samkvæmt 4. tölulið 3. gr. og 2. mgr. 5. gr. sömu laga verður þannig að líta svo á að krafa stefnda geti aðeins hafa fallið niður vegna fyrningar að því leyti, sem hún var orðin gjaldkræf úr hendi áfrýjenda fyrir 13. og 27. nóvember 2010.

Í skilningi upphafsorða 1. mgr. 5. gr. laga nr. 14/1905 varð hluti af kröfu stefnda á hendur áfrýjendum vegna sjálfskuldarábyrgðar þeirra gjaldkræfur á hverjum gjalddaga afborgana eins og kveðið var á um þær í áðurnefndu skuldabréfi. Á þeim gjalddögum hófst þannig fyrningarfrestur kröfu stefnda á áfrýjendur sjálfstætt vegna hverrar vangoldinnar afborgunar. Þetta upphafsmark fyrningarfrestsins gagnvart áfrýjendum gat ekki færst til síðari dagsetningar fyrir þær sakir að stefndi hafi ekki á afmörkuðum tímabilum mátt krefja Þ-kk-þf um greiðslu skuldar hans vegna réttaráhrifa nauðasamningsumleitana hans til greiðsluaðlögunar samkvæmt X. kafla a. laga nr. 21/1991 og síðan greiðsluaðlögunarumleitana eftir lögum nr. 101/2010. Verður í því sambandi að gæta þess að þau réttaráhrif breyttu engu um heimild stefnda til að krefja áfrýjendur eftir sem áður um efndir, ef frá er talið áðurnefnt tímabil á árinu 2011 þegar yfir stóð tímabundin frestun greiðslna Þ-kk-ef samkvæmt 11. gr. laga nr. 101/2010. Í þessu sambandi gat heldur engu skipt fyrrgreint ákvæði í skuldabréfinu um að gildi sjálfskuldarábyrgðar áfrýjenda myndi ekki raskast þótt stefndi veitti Þ-kk-þgf greiðslufrest einu sinni eða oftar, enda er ekki unnt að líta svo á að í óljósu orðalagi um þetta hafi falist skuldbinding áfrýjenda um að bera ekki fyrir sig fyrningu kröfu stefnda á hendur þeim.

Vanskil urðu sem áður segir á skuld Þ-kk-ef við stefnda þegar inna átti af hendi afborgun með gjalddaga 1. september 2009. Eftir hljóðan skuldabréfsins leiddu vanskil ekki sjálfkrafa til þess að allar eftirstöðvar skuldarinnar féllu í gjalddaga, heldur veittu þau stefnda heimild til að taka ákvörðun um gjaldfellingu, sem hann nýtti sér ekki. Stefndi lýsti eftir þetta kröfu 5. nóvember 2009 við nauðasamningsumleitanir Þ-kk-ef til greiðsluaðlögunar og var þar sem áður segir meðal annars greint frá kröfunni samkvæmt skuldabréfinu eins og eftirstöðvar hennar hafi allar fallið í gjalddaga 24. september sama ár, en þann dag var Þ-kk-þgf veitt heimild til að leita nauðasamnings. Þegar leyst er úr því hvort krafa stefnda á hendur áfrýjendum vegna sjálfskuldarábyrgðar þeirra hafi þar með fallið öll í gjalddaga verður að líta til þess að stefndi lýsti hvergi sérstaklega yfir gjaldfellingu skuldarinnar og naut hann heldur ekki eftir hljóðan skuldabréfsins heimildar til þess í tilefni af nauðasamningsumleitunum Þ-kk-ef. Tilgreining kröfunnar í þessu horfi í kröfulýsingu var jafnframt bein afleiðing fyrirmæla í 1. mgr. 30. gr. laga nr. 21/1991 um að samningskröfur á hendur þeim, sem leitar nauðasamnings, falli sjálfkrafa í gjalddaga þegar slíkur samningur kemst á. Eftir hljóðan þess ákvæðis eru þau áhrif þó bundin við hlutaðeigandi skuldara, en gagnvart ábyrgðarmönnum leiddi af lokamálsgrein 60. gr. sömu laga að nauðasamningur haggaði ekki rétti lánardrottins til að krefja þá um fullar efndir samkvæmt upphaflegu efni ábyrgðar, enda hafði á þeim tíma ekki tekið gildi að nokkru leyti gagnstæð regla, sem nú er í 3. mgr. 9. gr. laga nr. 32/2009, sbr. 36. gr. laga nr. 101/2010. Að þessu virtu gátu hvorki kröfulýsing stefnda né fyrirmæli laga leitt til þess að líta hafi mátt svo á að allar eftirstöðvar kröfu hans á hendur áfrýjendum hafi orðið gjaldkræfar á þessum tíma. Að auki verður að gæta að því að nauðsamningur Þ-kk-ef til greiðsluaðlögunar, sem komst í kjölfarið á samkvæmt fyrrnefndum úrskurði héraðsdóms 21. desember 2009, féll sjálfkrafa úr gildi 21. júní 2011 þegar umboðsmaður skuldara samþykkti umsókn hans um greiðsluaðlögun, sbr. 3. mgr. 7. gr. laga nr. 101/2010. Urðu þar með að engu áhrif nauðasamningsins, bæði að því er varðar gjaldfellingu skuldarinnar gagnvart Þ-kk-þgf og niðurfellingu hennar að hluta. Gagnvart áfrýjendum urðu því eftirstöðvar skuldarinnar, sem ekki voru enn komnar í umsamda gjalddaga eftir hljóðan skuldabréfsins, ekki gjaldkræfar fyrir 13. og 27. nóvember 2010.

Þegar gjaldþrotaskiptum lauk á búi Þ-kk-ef 9. júní 2014 án þess að greiðsla hafi fengist upp í lýstar kröfur hófst samkvæmt 2. mgr. 165. gr. laga nr. 21/1991 nýr tveggja ára fyrningarfrestur á kröfu stefnda á hendur honum samkvæmt skuldabréfinu. Fyrir liggur samkvæmt áðursögðu að innan þess frests fékk stefndi ekki slitið fyrningu kröfunnar eftir þeim úrræðum, sem mælt er fyrir um í 3. mgr. sömu lagagreinar, og má því ætla að hún sé nú fallin niður gagnvart Þ-kk-þgf. Á hinn bóginn höfðaði stefndi mál þetta gegn áfrýjendum innan þessa fyrningarfrests og hefði því brottfall kröfunnar á hendur Þ-kk-þgf engin áhrif á stöðu þeirra.

Samkvæmt því öllu, sem að framan greinir, getur eingöngu sá hluti af kröfu stefnda á hendur áfrýjendum, sem hefði átt að koma til greiðslu á umsömdum gjalddögum 1. september 2009, 1. mars 2010 og 1. september 2010 eftir hljóðan skuldabréfsins, talist fallinn niður fyrir fyrningu. Eins og stefndi hefur lagt mál þetta fyrir verður ekki ráðið hvaða fjárhæðir hefðu átt að koma til greiðslu á þeim gjalddögum og þar með að hvaða marki krafa hans á áfrýjendur eigi að sæta lækkun vegna fyrningar hennar að þessum hluta. Er því óhjákvæmilegt að vísa málinu af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.

Rétt er að aðilarnir beri hvert sinn kostnað af málinu á báðum dómstigum.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.