arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
302/2011

R ohf. kærði úrskurð Félagsdóms 10. maí 2011, þar sem hafnað var kröfu um að máli BÍ vegna tiltekinna einstaklinga gegn R ohf. yrði vísað frá dómi. BÍ hafði krafist þess að viðurkennt yrði að félagið færi með samningsaðild við gerð kjarasamninga vegna starfa tiltekinna starfsmanna R ohf. Einnig var þess krafist að kjarasamningur BÍ og SA gilti um laun og kjör starfsmannanna frá því tímamarki þegar kjarasamningur Rafiðnaðarsambands Íslands, sem starfsmennirnir höfðu áður tilheyrt, við fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs rann sitt skeið en til vara frá öðru og síðara tímamarki að mati réttarins. Í úrskurði Félagsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna, var frávísunarkröfu R ohf. hafnað. Í samræmi við 2. tölulið 1. mgr. 44. gr. laga nr. 80/1938, um stéttarfélög og vinnudeilur, var talið að málið ætti undir Félagsdóm þar sem það varðaði samningsfyrirsvar og gildi kjarasamninga, enda þótt að í þeim lögum væri ekki að finna sambærilegt ákvæði og í 1. tölulið 1. mgr. 26. gr. laga nr. 94/1986 um kjarasamninga opinberra starfsmanna. Þrátt fyrir að það væri ekki innan valdsviðs Félagsdóms að dæma um ráðningarkjör eða ráðningarsamninga sem starfsmenn gerðu þegar þeir væru ráðnir til vinnu var talið að hugsanleg ágreiningsefni hvað þetta varðaði stæðu því ekki í vegi að dómkröfur BÍ hlytu efnisúrlausn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Félagsdóms 10. maí 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að máli varnaraðila á hendur honum yrði vísað frá dómi. Kæruheimild er í 67. gr. laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur með áorðnum breytingum. Sóknaraðili krefst þess að málinu verði vísað frá Félagsdómi og varnaraðila gert að greiða sér málskostnað þar fyrir dómi ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ríkisútvarpið ohf., greiði varnaraðila, Blaðamannafélagi Íslands, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
303/2011

Ó kærði úrskurð héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun þinglýsingastjóra og lagt fyrir hann að afmá tiltekin skjöl úr þinglýsingabókum. Með samningi 27. maí 1997 leigði S Ó spildu undir hús og var samningnum þinglýst 4. júní 1997. Síðar kom í ljós að spildan lá innan merkja jarðarinnar B, sem H ehf. var þinglýstur eigandi að, svo sem þau voru mörkuð með dómi Hæstaréttar 7. október 2010 í máli nr. 569/2009. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, sagði m.a. að S hefði brostið þinglýsta heimild til að ráðstafa lóð úr landi B. Hefði þinglýsingastjóra borið að vísa lóðarleigusamningnum 27. maí 1997 frá þinglýsingu og úr því yrði ekki bætt með því að skrá athugasemd í þinglýsingabók. Var engu talið breyta þó langt væri um liðið frá því samningnum var þinglýst enda væri réttur til að krefjast leiðréttingar samkvæmt 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 ekki bundinn ákveðnum tímamörkum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 2. maí 2011, þar sem felld var úr gildi ákvörðun þinglýsingastjórans í Stykkishólmi 10. janúar 2011 og lagt fyrir hann að afmá „eftirfarandi skjöl úr þinglýsingarbókum: a) lóðarleigusamning 27. maí 1997 milli Snæfellsbæjar og varnaraðila Ó-kvk-ef G-kvk-ef, b) veðskuldabréf til Ferðamálasjóðs 23. júní sama ár, c) veðskuldabréf til varnaraðila Arion banka hf. 20. október 2010 og d) tryggingabréf 18. nóvember 2007 til Sparisjóðs Mýrasýslu.“ Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og framangreind ákvörðun þinglýsingastjóra staðfest. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðili verði dæmdur til að greiða kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ó-kvk-nf G-kvk-nf, greiði varnaraðila, Hótel Hellnum ehf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
306/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. maí 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 31. maí 2011 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara er þess krafist að varnaraðila verði gert að sæta farbanni. Að því frágengnu er þess krafist að gæsluvarðhaldi varnaraðila verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að rökstuddur grunur leiki á að varnaraðili hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við og að skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 sé uppfyllt til þess að hann sæti gæsluvarðhaldi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
308/2010

V krafði Í um greiðslu vegna ógreiddra kjarasamningsbundinna hækkana launa og vegna orlofs. Á starfstíma V hjá Í hafði verið samið um launahækkanir hverju sinni og þær verið meiri en kjarasamningsbundnar hækkanir launa samkvæmt þeim kjarasamningi sem V miðaði við. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti, var talið að þar sem starfskjör V væru ekki lakari en kjarasamningurinn kvað á um, sbr. 1. gr. laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda, væri ekki unnt að fallist á að hann hefði átt rétt til sérstakra launahækkana umfram það sem samið hafi verið um milli aðila. Þeirri kröfu var því hafnað ásamt kröfu um greiðslu orlofs og Í sýknað í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. maí 2010. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 1.691.922 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. febrúar 2008 til 1. febrúar 2009, en af framangreindri fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara lækkunar á kröfu áfrýjanda og að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, V-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf, greiði stefnda, Ístaki hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
308/2011

S var ákærður fyrir fíkniefna- og vopnalagabrot fyrir að hafa haft í vörslum sínum amfetamín og maríhúana og sverð sem fundust við húsleit á heimili hans. Í málinu krafðist S þess að refsing hans yrði milduð vegna þess að við húsleitina hefði myndatökumaður frá tilgreindum vefmiðli verið í för með lögreglu og myndskeið er sýndi handtöku hans og húsleitina birst á opinberu svæði vefmiðilsins. Mættu kunnugir þekkja hann þó andlit hans hefði verið hulið. Í dómi Hæstaréttar sagði að hafi húsleit á heimili S og handtaka hans verið framkvæmd á óþarflega meiðandi hátt kynni slíkt að skapa honum rétt til miskabóta eða hafa í för með sér aðrar lögfylgjur en ekki væri til úrlausnar í málinu hvort svo hefði verið. Þessi atriði gætu á hinn bóginn engin áhrif haft á ákvörðun refsingar fyrir þau brot sem S væri sakfelldur fyrir. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 16. maí 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar á ákvæði héraðsdóms um upptöku ávana- og fíkniefna og sverðs og þyngingar refsingar.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Af hálfu ákærða er krafa um mildun refsingar einkum studd þeim rökum að við húsleit hjá honum 16. desember 2010 hafi myndatökumaður frá tilgreindum vefmiðli verið í för með lögreglu og hafi myndskeið er sýni handtöku hans og húsleit á heimili hans birst á opinberu svæði vefmiðilsins. Megi kunnugir þar þekkja ákærða þótt andlit hans hafi verið dulið. Þá sjáist lögreglumenn á myndskeiðinu lýsa húsleitinni og samrýmist lýsing þeirra á magni fíkniefna og muna er fundist hafi í vörslum ákærða engan veginn því sem honum hafi verið gefið að sök í ákæru og hann síðan sakfelldur fyrir í hinum áfrýjaða dómi. Allt hafi þetta verið til þess fallið að gera ákærða málið þungbærara en ella.

Hafi húsleit á heimili ákærða og handtaka hans verið framkvæmd á óþarflega meiðandi hátt kann slíkt að skapa honum rétt til miskabóta eða hafa í för með sér aðrar lögfylgjur, en ekki er til úrlausnar hér hvort svo hafi verið. Þessi atriði geta á hinn bóginn engin áhrif haft á ákvörðun refsingar fyrir þau brot sem ákærði er sakfelldur fyrir. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og 1. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-x-x H-kk-nf M-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 369.616 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.
316/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. maí 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 31. maí 2011 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara krefst hann þess að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að kröfu um einangrun verði hafnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á að fyrir hendi sé rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við og að skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 séu uppfyllt til þess að hann sæti gæsluvarðhaldi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
317/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. maí 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 31. maí 2011 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara krefst hann þess að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að kröfu um einangrun verði hafnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á að fyrir hendi sé rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við og að skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 séu uppfyllt til þess að hann sæti gæsluvarðhaldi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
318/2011

M og K deildu um forsjá og umgengni við dóttur þeirra A. Þar sem ekki lá annað fyrir en að K hefði sinnt forsjárskyldum sínum gagnvart A með ágætum og ekkert lá fyrir um að forsjárhæfni M væri betri en K var ekki fallist á að forsjá A skyldi færast frá K til M. Ekki var fallist á kröfu K um að A yrði ávallt hjá henni á aðfangadag, enda væri það í andstöðu við venjur sem skapast hefðu í forsjármálum. Þá var ekki talið að fjarlægð milli dvalarstaða M og K væri slík að umgengni M við A skyldi einungis vera þriðju hverja helgi í stað annarrar hvorrar helgar. Kröfu M um að hann fengi að ferðast til heimalands síns með A meðan á umgengni stæði var hafnað. Vísað var til þess að á meðan ekki ríkti betra traust milli aðila væri varhugavert að fallast á beiðnina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. maí 2011. Hann krefst þess að sér verði falin forsjá barns síns og stefndu, A, fæddrar árið [...], til 18 ára aldurs hennar. Þá krefst hann þess að stefndu verði gert að greiða einfalt meðlag með barninu frá dómsuppsögu til 18 ára aldurs þess. Hann krefst þess einnig að kveðið verði á um inntak umgengni barnsins við það foreldri, sem fái ekki forsjá, en komi hún í hlut stefndu verði sérstaklega mælt fyrir um heimild hans til að fara með barnið úr landi meðan umgengni standi yfir. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti, sem rennur í ríkissjóð, en um þann málskostnað og gjafsóknarkostnað stefndu fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, M, greiði 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti, sem rennur í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 500.000 krónur.
319/2010

A krafðist greiðslu launa úr hendi Þ vegna óvinnufærni til starfa á skipi Þ. Reisti A kröfu sína á því að óvinnufærnin yrði rakin til slyss sem hann hafi orðið fyrir við störf sín um borð í skipinu. Í héraðsdómi var talið að A hefði ekki tekist að færa sönnur á að umrætt slys hafi átt sér stað og Þ því sýknað í málinu. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóm með þeirri athugasemd að við áfrýjun málsins hafi A einnig byggt á því að óvinnufærni hans væri sönnuð með framlögðum læknisvottorðum, og mætti einu gilda hvort hún stafaði af slysi eða veikindum. Með þessu hafi A byggt á nýrri málsástæðu sem ekki kæmi til álita í málinu, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991  um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. maí 2010 og krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 1.354.400 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. nóvember 2008 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi leitar áfrýjandi með máli þessu greiðslu launa úr hendi stefnda vegna óvinnufærni til starfa á skipi þess síðarnefnda, Hrafni GK 111, á tímabilinu frá 10. ágúst til 30. október 2008, en þar hafði áfrýjandi gegnt stöðu stýrimanns og háseta í afleysingum frá því í maí á sama ári. Í héraðsdómsstefnu var á því byggt að óvinnufærni áfrýjanda yrði rakin til slyss, sem hann hafi orðið fyrir 29. júlí 2008 við störf sín um borð í skipinu. Fyrir Hæstarétti ber áfrýjandi því sama við, en jafnframt að hvað sem öðru líði sé óvinnufærni hans á fyrrgreindu tímabili sönnuð með framlögðum læknisvottorðum og megi þá einu gilda hvort hún stafi af slysi eða veikindum. Með þessu síðastnefnda heldur áfrýjandi fram nýrri málsástæðu fyrir Hæstarétti, sem ekki getur komist að í málinu, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með áorðnum breytingum. Með þessari athugasemd verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, A-kk-nf J-kk-nf, greiði stefnda, Þorbirni hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
319/2011

Ekki var fallist á kröfu X um að dómari í sakamáli viki sæti á grundvelli g. liðar 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. maí 2011, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari viki sæti í máli, sem sóknaraðili hefur höfðað gegn varnaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að dómarinn víki sæti í málinu.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Málið var þingfest í héraði 8. febrúar 2011 og þá meðal annars lögð fram ákæra og skjalaskrá af hálfu ákæruvaldsins. Málið var næst tekið fyrir 10. mars sama ár. Þá lagði ákærði fram greinargerð og síðan var bókað að dómari leggi fram ljósmynd og að ákærði kveði hana vera af sér fyrir framan bandaríska sendiráðið. Eru tildrög að framlagningu þessarar ljósmyndar og umfjöllun um hana í þinghaldinu 10. mars rakin í hinum kærða úrskurði.

Samkvæmt 1. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008 aflar ákærandi sönnunargagna en ákærði getur einnig aflað sönnunargagna telji hann ástæðu til þess. Samkvæmt 2. mgr. sömu greinar er dómara rétt, eftir því sem hann telur nauðsynlegt til að upplýsa mál eða skýra það, að beina því til ákæranda að afla gagna um tiltekin atriði þess. Það er hins vegar hvorki hlutverk dómara að afla sjálfur gagna í sakamálum né leggja þau fram. Í greinargerð ákærða til Hæstaréttar kemur fram að enginn ágreiningur sé uppi í málinu um hvar hann stóð og séu aðilar málsins sammála um hvar ætlað brot hafi átt sér stað. Því verður ekki séð að framlagning umræddrar ljósmyndar skipti neinu varðandi sönnun um þá háttsemi sem ákærða er gefin að sök. Veldur framlagning héraðsdómara á ljósmyndinni því ekki vanhæfi hans, enda þótt hún hafi ekki verið í samræmi við það hlutverk sem honum er ætlað samkvæmt framansögðu. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
321/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Á um að lagt yrði fram vottorð sálfræðingsins A og hún leidd fyrir dóminn sem vitni í máli gegn X sem hafði verið ákærður fyrir brot á 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Sálfræðingurinn A hafði átt viðtöl við brotaþola. Í dómi Hæstaréttur sagði að í 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála væri mælt fyrir um heimildir til að skjóta úrskurðum, sem kveðnir væru upp eftir að aðalmeðferð máls væri hafin, til æðra dóms. Samkvæmt ákvæðinu yrði úrskurði héraðsdóms að því er lyti að framlagningu vottorðsins ekki kærður til Hæstaréttar. Var þessari kröfu málsins vísað frá Hæstarétti en fallist á með héraðsdómi að Á yrði heimilað að leiða áðurnefnt vitni og niðurstaða dómsins um það staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 17. maí 2011, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að lagt yrði fram vottorð A sálfræðings 13. maí 2011 og hún jafnframt leidd fyrir dóminn sem vitni. Varnaraðili kveður kæruheimild vera í n. og p. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og honum breytt á þann hátt að hafnað verði kröfu sóknaraðila um leggja fram áðurnefnt vottorð og kröfu um að sálfræðingurinn verði leidd fyrir héraðsdóm sem vitni í málinu.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er ákærður fyrir brot á 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 3. gr. laga nr. 61/2007, í máli sem rekið er fyrir Héraðsdómi Norðurlands vestra. Aðalmeðferð í málinu hófst 16. maí 2011. Sama dag og aðalmeðferð fór fram óskaði sóknaraðili að leggja fram vottorð A sálfræðings 13. maí 2011 og leiða hana sem vitni í málinu. Af hálfu varnaraðila var þessu andmælt. Héraðsdómur ákvað að hefja aðalmeðferðina og yfirheyra þau vitni, sem þegar höfðu verið boðuð, en kveða síðan upp úrskurð um ágreiningsefnið. Voru málsaðilar sammála þessu. Féllst héraðsdómur á kröfur sóknaraðila.

Í 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 er mælt fyrir um heimildir til að skjóta úrskurðum héraðsdóms, sem kveðnir eru upp eftir að aðalmeðferð máls er hafin, til æðra dóms. Samkvæmt þessu ákvæði verður úrskurði héraðsdóms að því er lýtur að framlagningu vottorðsins ekki kærður til Hæstaréttar. Verður því að vísa þessari kröfu málsins frá Hæstarétti. Að öðru leyti er kæruheimild í c. lið 2. mgr. 192. gr. laganna.

Í sakamáli því sem rekið er gegn ákærða leitar ætlaður brotaþoli einnig dóms um skaðabótakröfu á hendur ákærða vegna afleiðinga þess brots sem ákært er fyrir. Er fallist á með héraðsdómi að sóknaraðila verði heimilað að leiða áðurnefnt vitni og verður niðurstaða dómsins um það staðfest.

Dómsorð:

Vísað er frá Hæstarétti kröfu varnaraðila, X, um að hafnað verði framlagningu vottorðs A 13. maí 2011.

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um að A verði leidd sem vitni í málinu.