arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
786/2014

Í dómi héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, var K svipt forsjá þriggja barna sinna á grundvelli a. og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Var sú niðurstaða meðal annars reist á forsjárhæfnismati og undirmatsgerð sálfræðinga um að K væri óhæf til að fara með forsjá þeirra og sinna forsjárskyldum sínum gagnvart þeim. Þá hefðu önnur og vægari úrræði sömu laga ekki skilað viðunandi árangri. Í dómi Hæstaréttar kom fram að niðurstaða yfirmatsgerðar tveggja sálfræðinga, sem K hafði aflað eftir að dómur héraðsdóms hafði verið kveðinn upp, hefði samrýmst fyrrgreint forsjárhæfnismat og undirmatsgerð sálfræðinga. Með þessari athugasemd var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. desember 2014. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt. Þá krefst hún þess sérstaklega að fjárhæð gjafsóknarkostnaðar í héraði verði hækkuð.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Eftir að hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp aflaði áfrýjandi yfirmatsgerðar tveggja sálfræðinga. Niðurstöður hennar samrýmdust forsjárhæfnimati 4. mars 2014 og undirmatsgerð sálfræðings 8. september sama ár um að áfrýjandi væri ófær um að fara með forsjá þriggja barna sinna og að önnur og vægari úrræði samkvæmt barnaverndarlögum nr. 80/2002 hafi verið fullreynd áður en krafa var gerð um sviptingu forsjár þeirra.

Með þessum athugasemdum verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans um annað en gjafsóknarkostnað, en um hann fer samkvæmt því sem í dómsorði segir.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður ekki dæmdur. Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en gjafsóknarkostnað.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K, fyrir héraðsdómi greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanna hennar, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef héraðsdómslögmanns, 439.250 krónur, og Þ-kvk-ef H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 800.000 krónur. Þá greiðist úr ríkissjóði allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 1.500.000 krónur.
786/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felldar yrðu úr gildi kyrrsetningar sýslumannsins í Reykjavík í tilgreindum eignum hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. nóvember 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. nóvember 2015, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að fella úr gildi kyrrsetningar sýslumannsins í Reykjavík 8. nóvember 2013 og 28. maí 2014 á nánar tilgreindum eignum hans. Kæruheimild er í k. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að framangreindar kyrrsetningar verði felldar úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 12. október 2015 var hafnað kröfu varnaraðila um að fella úr gildi framangreindar kyrrsetningar sýslumannsins í Reykjavik. Þann úrskurð ómerkti Hæstiréttur með dómi 21. október 2015 í máli nr. 712/2015, þar sem lengri tími en fjórar vikur leið frá því málið var tekið til úrskurðar þar til hann var kveðinn upp, sbr. 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Málið var flutt munnlega á ný 30. október 2015 og hinn kærði úrskurður kveðinn upp 17. nóvember sama ár.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði er málið til rannsóknar hjá skattrannsóknarstjóra, sem áætlar að henni ljúki í ársbyrjun 2016. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
792/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. nóvember 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. nóvember 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 22. desember 2015 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Upphaf rannsóknar lögreglu í máli þessu verður rakið til þess að 22. september 2015 kom Y hingað til lands með ferjunni Norrænu, en bifreið með skráningarnúmerinu [1], sem hann hafði umráð yfir, var flutt með ferjunni. Lögregla veitti bifreiðinni eftirför, en henni var ekið frá Seyðisfirði til Reykjavíkur og þaðan til Keflavíkur á tímabilinu frá 22. til 25. september 2015. Y skildi bifreiðina eftir á skammtímastæði við Keflavíkurflugvöll 25. september 2015 og fór síðan úr landi. Lögregla hélt áfram eftirliti með bifreiðinni, en 28. sama mánaðar kom Y aftur hingað til lands. Þann sama dag kom varnaraðili til landsins með flugi og tók á leigu bifreið á flugstöðinni. Y og varnaraðili óku síðan hvor á sinni bifreið í átt að [...] að gistiheimili við [...], þar sem þeir voru handteknir. Í bifreiðinni sem Y ók fundust 19,5 kg af amfetamíni og rúmlega 2,5 kg af kókaíni.

Varnaraðili hefur játað að hafa komið að flutningi bifreiðar þeirrar sem fíkniefnin voru flutt í til landsins, en neitað að hafa vitað að í henni væru falin fíkniefni. Hann hefur jafnframt borið að tveir erlendir aðilar hafi komið að skipulagningu innflutningsins og hafi þeir verið í samskiptum við aðila hérlendis sem fylgst hafi með ferðum bifreiðarinnar. Varnaraðili kvað sitt hlutverk hafa verið að fjarlægja það sem í bifreiðinni var og afhenda það á tilteknum stað. Hann hafi síðan átt að fá skilaboð um peningagreiðslu fyrir sinn þátt í verkinu.

Samkvæmt framangreindu er varnaraðili undir sterkum grun um að eiga aðild að innflutningi á fíkniefnum þeim er fundust í bifreiðinni [1]. Sannist sök varðar brotið allt að 12 ára fangelsi samkvæmt 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá er brotið þess eðlis að ætla megi varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Er því fullnægt skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um gæsluvarðhald yfir varnaraðila. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
79/2015

kröfu ákæruvaldsins um upptöku var vísað frá dómi að hluta. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran hafði borist héraðsdómi að liðnum fresti samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. janúar 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 19. janúar 2015, þar sem kröfu sóknaraðila um upptöku var vísað frá dómi að hluta. Kæruheimild er í a. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreint ákvæði dómsins um frávísun verði fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka þann hluta upptökukröfunnar til efnisúrlausnar.

Varnaraðilarnir X og Y krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að ákvæði héraðsdóms um frávísun verði staðfest. Varnaraðilarnir Z og Þ hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Dómur í málinu var kveðinn upp mánudaginn 19. janúar 2014 klukkan 9.15 að viðstöddum fulltrúa ákæruvaldsins og verjendum. Kæra barst héraðsdómi 22. sama mánaðar klukkan 12.40, en þá var liðinn frestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun verjenda varnaraðilanna X og Y, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, verjanda varnaraðilans Y, og O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, verjanda varnaraðilans X, 124.000 krónur til hvors um sig.
7/2015

Þrotabú I ehf. krafðist riftunar á ráðstöfun sem fólst í greiðslum til F ehf. á tilteknu tímabili og endurgreiðslu fjárhæðar sem svaraði til heildarfjárhæðar þeirra. Í bókhaldi I ehf. höfðu umræddar millifærslur verið skráðar sem greiðslur fyrir reikningshald og ráðgjöf. Var talið að I ehf. hefði verið ógjaldfært þegar umræddar greiðslur fóru fram. Þá væri F ehf. nákominn I ehf. í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 en félagið

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. janúar 2015. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með hinum áfrýjaða dómi var rift ráðstöfun sem fólst í greiðslu til áfrýjanda að fjárhæð 19.270.000 krónur á tímabilinu 17. mars 2010 til 18. janúar 2012 og áfrýjanda gert að endurgreiða stefnda þá fjárhæð.

Samkvæmt því sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi verður fallist á þá niðurstöðu hans að fullnægt sé skilyrðum 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. til að ráðstöfuninni verði rift. Jafnframt verður lagt til grundvallar að áfrýjanda hafi verið ljóst að ráðstöfunin var riftanleg og því verður einnig staðfest niðurstaða dómsins um endurkröfu stefnda á grundvelli lokamálsliðar 1. mgr. 142. gr. laganna með þeim dráttarvöxtum sem þar eru tilgreindir. Loks verða staðfest ákvæði dómsins um málskostnað.

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Fjárfestingafélagið Pluma ehf., greiði stefnda, þrotabúi IceCapital ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
804/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa H um að henni yrði heimilað að fá með beinni aðfarargerð aðgang að tiltekinni fasteign sem var í óskiptri sameign hennar og A, HN og M. Var vísað til þess að hvorki lægi fyrir skriflegur samningur um nýtingu fasteignarinnar né hefði verið sýnt fram á að hefð hefði skapast um nýtingu hennar. Það leiddi af réttarreglum um óskipta sameign að allir eigendur fasteignarinnar ættu jafnan rétt til nýtingar hennar og væri þörf á samþykki allra eigenda væri ætlunin að takmarka þann rétt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 3. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. nóvember 2014, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að henni yrði heimilað að fá með beinni aðfarargerð aðgang að fasteigninni Klettshúsi í landi jarðarinnar Hindisvíkur í Húnaþingi vestra. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðilar krefjast þess að fyrrgreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefjast þær málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, A-kvk-nf N-x-x, H-kvk-nf N-kvk-nf og M-kvk-nf Þ. N-x-x, greiði óskipt varnaraðila, H-x-þgf N-x-x H-x-x, 300.000 krónur í kærumálskostnað.
804/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu X, Y og Z um að þeir fengju aðstöðu til að kynna sér haldlagða tölvupósta tveggja nafngreindra viðskiptastjóra. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. nóvember 2015, sem barst réttinum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. nóvember 2015, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að ákærðu fái aðstöðu til að kynna sér haldlagða tölvupósta tveggja nafngreindra viðskiptastjóra, en beiðni þeirra að öðru leyti hafnað. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til d. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að þeim verði veitt aðstaða til að kynna sér haldlagða tölvupósta fyrrgreindra viðskiptastjóra við aðra starfsmenn C-samstæðunnar á tímabilinu 1. ágúst til 31. október 2008 og ekki hafa verið lagðir fram í málinu.

Eins og áður greinir vísar sóknaraðili um kæruheimild til d. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008. Þar eru í 25 stafliðum taldir með tæmandi hætti þeir úrskurðir héraðsdómara sem kærðir verða til Hæstaréttar á grundvelli laganna áður en aðalmeðferð máls hefst. Í d. lið ákvæðisins kemur fram að kæru til Hæstaréttar sæti úrskurðir héraðsdómara um atriði varðandi réttindi sakbornings, verjanda hans eða lögmanns við rannsókn máls, svo og skipun verjanda eða synjun um skipun hans. Úrskurður héraðsdómara í máli þessu fellur hvorki undir efni né orðalag d. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 eða annarra stafliða ákvæðisins. Kæruheimild er því ekki fyrir hendi og verður málinu af þeim sökum vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
805/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu E um að ógilt yrði fjárnám sem sýslumaður gerði hjá honum fyrir kröfu A hf. á grundvelli skuldabréfs. Ekki var fallist á með E að fulltrúi sýslumanns hafi, vegna aðkomu sinnar að fyrri málum E hjá embættinu, verið vanhæfur til að gera fjárnámið. Þá þótti ósannað að E hefði greitt skuldabréfið upp á tilteknum gjalddaga og hefðu verið skilyrði til að gera aðför hjá E á grundvelli skuldabréfsins, sbr. 7. tölulið 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Loks var ekki talið að E hefði fært fram haldbær rök fyrir mótmælum sínum gegn kröfu A hf. um vexti og var málsástæðu hans um að fjárnámið hefði ranglega verið látið ná til vaxta af skuldinni því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. desember 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilt yrði fjárnám, sem sýslumaðurinn í Hafnarfirði gerði hjá honum 9. september sama ár eftir kröfu varnaraðila og lokið var án árangurs. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að fyrrnefnt fjárnám verði ógilt og varnaraðila gert að greiða málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og nánar greinir í úrskurði héraðsdóms hefur sóknaraðili stutt kröfu sína um ógildingu fjárnámsins frá 9. september 2014 meðal annars við þá málsástæðu að sýslumaður hafi við framkvæmd gerðarinnar ranglega tekið til greina kröfu varnaraðila um að fjárnámið yrði látið ná til vaxta af skuld sóknaraðila. Sóknaraðili hefur ekki fært fram haldbær rök fyrir mótmælum sínum gegn kröfu varnaraðila um vexti, hvorki henni í heild né að hluta, og verður þegar af þeim sökum að hafna þessari málsástæðu. Samkvæmt þessu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar um önnur atriði málsins verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, E-kk-nf Þ-kk-nf E-kk-nf, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
806/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi. Ekki var talið að rökstuddur grunur beindist að X um að hún hafi gerst sek um háttsemi sem fangelsisrefsing væri lögð við, sbr. 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. nóvember 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. nóvember 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 14. desember 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að henni verði gert að sæta farbanni, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og án takmarkana.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili hefur ekki sýnt fram á að rökstuddur grunur beinist að varnaraðila um að hún hafi gerst sek um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við, sbr. upphafsmálslið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
80/2015

fallist var á kröfu M um að lögheimili sonar hans og K yrði hjá honum til bráðabirgða, meðan á dómsmáli þeirra um lögheimili drengsins stæði. Var K gert að greiða einfalt meðlag með drengnum, en ekki þóttu efni til að hrófla við því fyrirkomulagi sem verið hafði á umgengni K við hann.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. janúar 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. janúar 2015, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um lögheimili sonar þeirra til bráðabirgða, umgengni við hann og greiðslu meðlags, meðan á dómsmáli þeirra um lögheimili drengsins stendur. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að lögheimili drengsins verði hjá sér þann tíma sem málið er rekið fyrir dómi og verði varnaraðila gert að greiða einfalt meðlag með drengnum þar til endanleg niðurstaða um lögheimili liggur fyrir. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
810/2014

Eftir kröfu H var mál hennar á hendur E og L hf. til réttargæslu fellt niður. Í ljósi atvika málsins þótti rétt að málskostnaður félli niður, en gjafsóknarkostnaður H greiddist úr ríkissjóði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. desember 2014. Með bréfi til réttarins 31. mars 2015 tilkynnti áfrýjandi að samkomulag hefði tekist milli hennar og réttargæslustefnda um þau réttindi sem um var deilt í málinu og félli hún frá áfrýjun málsins að öðru leyti en því að hún gerði kröfu um að málskostnaður fyrir Hæstarétti yrði felldur niður. Hefur áfrýjanda verið veitt gjafsókn vegna meðferðar málsins hér fyrir dómi.

Af hálfu stefnda er gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Réttargæslustefndi hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er málið fellt niður.

Í ljósi atvika málsins þykir rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eftir því sem segir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, H-kvk-ef Þ-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 600.000 krónur.
811/2014

G var sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni, sbr. 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa kýlt með krepptum hnefa í höku lögreglumanns sem var við skyldustörf. Var refsing hans ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 9. desember 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur, til vara sýknu en að því frágengnu að refsing verði milduð.

Ekkert er fram komið í málinu er bendir til að það mat héraðsdóms sé rangt að ákærði hafi með háttsemi sinni gerst sekur um brotið sem hann er ákærður fyrir. Verður aðalkröfu ákærða því hafnað, en héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-x-x S-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 385.982 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Ó-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur.
813/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. nóvember 2015, en kærumálsgögn bárust réttinum 11. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 18. nóvember 2015 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, M-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, og talsmanns varnaraðila, J-kvk-ef G-kvk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 148.800 krónur til hvorrar þeirra, greiðist úr ríkissjóði.