arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
103/2005

H og E mótmæltu kröfu K, sem K hafði fengið samþykkta sem veðkröfu í þrotabú félagsins F. Var talið að K hafi fyllilega gert grein fyrir fjárhæð kröfunnar og tilurð hennar. Þá lá fyrir að tryggingabréfi, sem F hafði gefið út til tryggingar afurðalánasamningi við K, hafði verið þinglýst og því hafi verið gild veðsetning að baki umþrættri kröfu K. Var kröfum H og E hafnað en fallist á kröfu K að umrædd krafa skyldi tekin til greina sem veðkrafa í kröfuskrá þrotabús F.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 16. febrúar 2005, þar sem synjað var kröfu sóknaraðila um að krafa varnaraðila í þrotabú Ferskra afurða ehf. yrði ekki tekin til greina við búskiptin og staðfest að krafan væri veðkrafa í búinu. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að kröfu varnaraðila í þrotabú Ferskra afurða ehf. verði hafnað. Einnig að hafnað verði að krafan sé forgangskrafa eða veðkrafa. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Að kröfu varnaraðila settu sóknaraðilar tryggingu fyrir greiðslu kærumálskostnaðar 15. apríl 2005.

Ferskar afurðir ehf. gaf út tryggingabréf 16. október 2001 meðal annars til tryggingar greiðslu á afurðalánum varnaraðila til félagsins. Í bréfinu voru allar rekstrarvörur, afurðir, uppskera og framleiðslubirgðir fyrirtækisins settar varnaraðila að sjálfsvörsluveði. Í afurðalánasamningi félagsins og varnaraðila 8. október 2002 er meðal annars vísað til þessa tryggingabréfs. Það er skilyrði fyrir réttarvernd veðsetningar af þessu tagi gagnvart þrotabúi veðsala að henni hafi verið þinglýst, sbr. 4. mgr. 30. gr. og 1. mgr. 34. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð og 2. mgr. og 3. mgr. 48. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Fyrir liggur í málinu að tryggingabréfinu var þinglýst og er því gild veðsetning að baki umþrættri kröfu varnaraðila. Að þessu athuguðu en með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, að því er varðar aðrar málsástæður sóknaraðila, verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmdir til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, H-kk-nf J-kk-nf og E-kk-nf J-kk-nf, greiði óskipt varnaraðila, Kaupþingi banka hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
106/2005

J var ákærður fyrir rán. J játaði sök og viðurkenndi bótaskyldu sína vegna brotanna. Var háttsemi J talin fullframið rán samkvæmt 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Fyrir Hæstarétti krafðist J lækkunar á refsingu. Var refsing J ákveðin 15 mánaða fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 1. febrúar 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Fallist er á forsendur hins áfrýjaða dóms um atriði sem skipta máli við ákvörðun refsingar ákærða að öðru leyti en því að einnig ber að vísa til 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, þar sem ákærði framdi brot sitt í félagi við annan mann.

Á hinn bóginn verður refsing ákærða milduð og er hún ákveðin 15 mánaða fangelsi.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað. Með vísan til 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála verður ákærði dæmdur til að greiða ¾ hluta kostnaðar af áfrýjun málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, J-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað ákærða skal vera óraskað.

Ákærði greiði ¾ hluta áfrýjunarkostnaðar málsins, þar með talið málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 króna.
107/2005

M krafðist ógildingar aðfarargerða sem E hafði látið gera hjá honum vegna vangreiddra lífeyrissjóðsiðgjalda. Var deilt um hvort M bæri sem atvinnurekanda að inna af hendi 16% mótframlag til E gegn 4% framlagi launþega, líkt og kveðið hafði verið um í kjarasamningi sem gilt hafði til 30. apríl 2000, eða einungis 6% mótframlag, líkt og sagði í þeim ráðningarsamningum sem gerðir voru eftir það tímamark og voru til skoðunar í málinu. Var talið að samkvæmt skýrum fyrirmælum laga nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða, hefðu aðilar með ráðningarsamningunum skuldbundið sig til þess að fara að reglu E um lágmarkslífeyrisgreiðslur og væru þeir þegar af þeirri ástæðu bundnir af samþykktum E. Var því hafnað kröfu M um ógildingu aðfarargerðanna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. mars 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 18. febrúar 2005, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrðu úr gildi tvö fjárnám, sem sýslumaðurinn á Húsavík gerði hjá honum 24. mars 2004 fyrir kröfum varnaraðila að höfuðstól samtals 555.246 krónur. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að framangreind fjárnám verði felld úr gildi og sér dæmdur málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
109/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni samkvæmt 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. mars 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 9. mars 2005, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til miðvikudagsins 30. mars 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 30. mars 2005 kl. 16.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími. Að því frágengnu krefst hann staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurðinn af sinni hálfu. Koma aðal- og varakröfur hans því ekki til athugunar fyrir Hæstarétti.

Í málinu liggja ekki fyrir upplýsingar um að varnaraðili hafi reynt að koma sér undan rannsókn á því broti sem hann er grunaður um að hafa framið og greint er frá í hinum kærða úrskurði. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
113/2005

R krafðist þess fyrir dómi að ógilt yrði ákvörðun sýslumanns um að bera mætti hann út af jörðinni A. Talið var að svo verulegir annmarkar hafi verið á málsmeðferð sýslumanns að dómur yrði ekki lagður á málið og var því vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 7. mars 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 22. febrúar 2005, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 10. mars 2005. Hann krefst staðfestingar úrskurðar héraðsdóms að öðru leyti en því að sóknaraðila verði gert að greiða honum málskostnað í héraði. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði voru verulegir annmarkar á málsmeðferð sýslumannsins á Selfossi er leiða til þess að málið er í þannig horfi að ekki verður dómur á það lagður. Verður því staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar.

Rétt er að sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað sem verður ákveðinn eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, R-kk-nf B-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðila, Auðsholti ehf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
115/2005

Í málinu var deilt um hvenær fjögurra ára fyrningarfrestur skv. 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 hefði hafist vegna tjóns sem G hlaut í umferðarslysi 4. júní 1993. Talið var að G hefði verið unnt að leita fullnustu kröfu sinnar árið 1997. Ekki var fallist á að miða ætti upphaf frestsins við læknisaðgerð, sem fram fór árið 1999, vegna sýkingar í gerfilið, sem G hafði fengið eftir slysið. Bótakrafa G var því fyrnd, er hann höfðaði málið, og voru O ehf. og V hf. af þeim sökum sýknaðir af kröfu hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. mars 2005 og krefst þess að stefndu greiði sér 3.635.300 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum frá 12. júní 1999 til greiðsludags. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem hann naut fyrir héraðsdómi.

Stefndu krefjast þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og þeim greiddur málskostnaður fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður þá felldur niður.

Áfrýjandi hefur lagt fyrir Hæstarétt endurrit þinghalda í Héraðsdómi Reykjavíkur 22. apríl og 9. júní 2005, þar sem hinir dómkvöddu matsmenn í héraði, læknarnir Y-kk-nf Ó-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf, komu fyrir dóm og staðfestu matsgerð sína frá 30. mars 2004 og svöruðu spurningum. Í framhaldi af þessu kom áfrýjandi aftur fyrir héraðsdóm til skýrslugjafar.

Með gagnaöflun sinni eftir uppsögu héraðsdóms hefur áfrýjandi leitast við að renna frekari stoðum undir þá málsástæðu sína að miða beri upphaf fjögurra ára fyrningarfrests samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 við það að gerviliður úr hægri öxl hans var fjarlægður 28. júlí 1999. Þá fyrst hafi afleiðingar slyssins 4. júní 1993 endanlega komið fram og sé krafan því ófyrnd. Í svörum hinna dómkvöddu matsmanna kom fram að þeir hafi talið að ísetning gerviliðarins og brottnám hans vegna sýkingar fjórum árum síðar væru ófyrirsjáanleg atvik, sem ekki hafi verið raunhæft að taka tillit til við matið. Áfrýjandi verður því ekki talinn hafa rennt frekari stoðum undir staðhæfingu sína um að brottnám gerviliðarins hafi verið afleiðing slyssins. Þegar af þessari ástæðu verður héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að hver aðila beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
117/2005

M og K deildu um forsjá sonar þeirra til bráðabirgða og umgengni við hann. Staðfest var sú niðurstaða héraðsdóms um að K færi með forsjá drengsins á meðan á rekstri málsins stæði, en M fór áður með forsjána. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um umgengnisrétt M við drenginn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 15. mars 2005, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um forsjá sonar þeirra til bráðabirgða og umgengni við hann. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um bráðabirgðaforsjá barnsins. Þá krefst hann þess að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í málflutningi varnaraðila fyrir Hæstarétti er enn haldið fram ýmsum ávirðingum á hendur sóknaraðila og vísað til ábendinga sem borist hafi barnaverndarnefnd í því sambandi. Umræddar ávirðingar eru með öllu ósannaðar og geta engin áhrif haft á niðurstöðu málsins. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
11/2005

Deilt var um frá hvaða tíma leigugreiðslur skyldu reiknast. Ótvírætt var kveðið á um það atriði í skriflegum leigusamningi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. janúar 2005. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 895.535 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 296.310 krónum frá 20. apríl 2003 til 3. maí sama ár, af 596.187 krónum frá þeim degi til 3. júní sama ár og af 895.535 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Gegn mótmælum áfrýjanda verður ekki fullyrt að fyrirsvarsmaður Hársnyrtistofunnar Strúktúru ehf. hafi haft uppi samhljóða andmæli og stefndi vegna leigugreiðslna fyrir fasteignina Glerárgötu 7 á Akureyri. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Naust hf., greiði stefnda, Betri líðan ehf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
121/2005

Talið var að þótt mál J á hendur V virtist höfðað til greiðslu skaðabóta vegna slyss er J varð fyrir væri málatilbúnaður hans í engu samræmi við það. Ósamræmi væri í kröfugerð J og fengi hún enga stoð í gögnum málsins.  Væri þetta andstætt meginreglum laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, um skýran og glöggan málatilbúnað og bæri því samkvæmt d.- og e.- liðum 1. mgr. 80. gr. laganna að vísa málinu frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. mars 2005, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara aðallega að taka málið í heild til efnislegrar meðferðar, en að því frágengnu varakröfu sóknaraðila í héraði. Krefst hann þá málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar. Verði ekki á þetta fallist krefst hann þess að málskostnaður samkvæmt hinum kærða úrskurði verði felldur niður eða lækkaður.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf Á-kk-nf, greiði varnaraðila, Vátryggingafélagi Íslands hf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
124/2005

E var ákærður fyrir að hafa látið farast fyrir að koma A undir læknishendur þegar hún veiktist lífshættulega í íbúð þar sem þau voru stödd og lést af völdum bannvænnar kókaín- og MDMA eitrunar. Talið var að E hafi verið ljóst að A væri í lífshættu og að honum hafi borið að kalla til sjúkralið. Hann var því sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 221. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og dæmdur til 18 mánaða fangelsisvistar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 16. mars 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu, en til vara að refsing verði lækkuð.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms ber að staðfesta hann.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en sakarkostnað.

Ákærði, E-kk-nf Ö-kk-nf I-kk-nf, greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, 1.253.496 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns í héraði, R-kk-ef Á-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, 199.200 krónur, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 199.200 krónur.
127/2005

Talið var að húseign BJ ásamt meðfylgjandi leigurétti væri fullnægjandi andlag nauðungarsölu samkvæmt lögum nr. 90/1991 þrátt fyrir að hún stæði í landi ættaróðalsins B og hinn beini eignarréttur að landspildunni væri háður sérreglum um ættaróðul.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. mars 2005, þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 22. nóvember 2004 um að stöðva nauðungarsölumeðferð á eigninni Brautarholti III, eignarhluta 0101, Kjalarnesi, og lagt fyrir sýslumann að halda áfram uppboðsmeðferð til lúkningar uppboðskröfum varnaraðila. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og ákvörðun sýslumanns staðfest. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður úr hendi sóknaraðila.

E-kvk-nf B-kvk-nf J-kvk-nf og þrotabú B-kk-ef J-kk-ef hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Málsatvikum er lýst í hinum kærða úrskurði. Í niðurstöðukafla hans felst, að krafa varnaraðila er tekin til greina á þann veg, að nauðungarsala eignarinnar skuli taka til þeirra tímabundnu leiguréttinda sem uppboðsþoli á yfir lóðinni Brautarholt III og húseignar hans þar. Salan skuli hins vegar ekki taka til hins beina eignarréttar sóknaraðila og E-kvk-ef B-kvk-ef J-kvk-ef að lóðinni, en hann er háður þeim kvöðum sem óðalsrétti fylgja. Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. laga nr. 90/1991 taka ákvæði 2. þáttar laganna til slíks uppboðs. Þessi úrlausn héraðsdóms er í samræmi við fordæmi það sem felst í dómi Hæstaréttar frá árinu 1993 á bls. 1378 í dómasafni réttarins.

Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir, en málskostnaður í héraði verður felldur niður.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Felld er úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 22. nóvember 2004 um að stöðva nauðungarsölumeðferð á eigninni Brautarholti III, eignarhluta 0101, Kjalarnesi. Lagt er fyrir sýslumann að halda áfram uppboðsmeðferð á grundvelli laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu til lúkningar uppboðskröfum Íbúðalánasjóðs og Lánasjóðs landbúnaðarins, þannig að hún taki til leiguréttar uppboðsþola til eignarinnar og húseignar hans þar.

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Sóknaraðili, B-kk-nf P-kk-nf, greiði hvorum varnaraðila um sig, Íbúðalánasjóði og Lánasjóði landbúnaðarins, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
128/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni samkvæmt 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. mars 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum næsta dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. mars 2005, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til miðvikudagsins 20. apríl 2005. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Frá varnaraðila hefur borist greinargerð til Hæstaréttar. Ætla verður að hann geri kröfu um að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Meðal skjala málsins er beiðni sem dómsmálaráðuneytinu barst 29. mars 2005 frá dómsmálaráðuneyti Baden-Württemberg í Þýskalandi um framsal á varnaraðila. Með vísan til 1. mgr. 19. gr., sbr. 1. mgr. 15. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna, sbr. og 110. gr. og b.-lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 og að öðru leyti til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
131/2005

R var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa slegið A með krepptum hnefa á hægra gagnaugað en við það hlaut hann m.a. beinbrot á kinnkjálkaboga. Þar sem ljóst þótti að R framdi brotið í ákafri geðshræringu, sbr. 75. gr. almennra hegningarlaga, þótti refsing hans hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi en rétt þótti að fresta fullnustu hennar skilorðsbundið í tvö ár. Þá var R dæmdur til að greiða A þjáninga- og miskabætur en bótakrafa vegna tapaðra vinnulauna var vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 16. mars 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsiákvörðun verði staðfest en skaðabætur hækkaðar í 544.802 krónur.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði felld niður eða ákvörðun um hana frestað. Verði refsing dæmd verði hún lágmarksrefsing og skilorðsbundin. Hann krefst þess og að skaðabótakröfu verði vísað frá dómi en til vara að henni verði hafnað eða hún lækkuð.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms ber að staðfesta hann.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en sakarkostnað.

Ákærði, R-kk-nf G-kk-nf E-kk-nf, greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, 474.843 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns á báðum dómstigum, B-kk-ef G. B-kk-ef héraðsdómslögmanns, samtals 435.750 krónur.