704/2010

M krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda T vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann féll niður af palli við vinnu sína hjá E ehf. Var M án allra fallvarna þegar slysið varð. Hæstiréttur taldi sannað að nauðsynlegur öryggisbúnaður hefði verið tiltækur á vinnustaðnum og að notkun hans hefði verið brýnd fyrir starfsmönnum. M hefði verið jafnljóst og öðrum að hætta gæti verið á að falla fram af pallinum og því væri nauðsynlegt að nota öryggisbúnað við vinnu verksins. Var ekki fallist á með M að E ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóni hans með því að hafa ekki gefið honum sérstök fyrirmæli umrætt sinn um að nýta búnaðinn. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu T.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. desember 2010. Hann krefst þess að viðurkennd verði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu Eyktar ehf. hjá stefnda vegna vinnuslyss sem áfrýjandi varð fyrir 5. september 2008 í vinnu við byggingarframkvæmdir á vegum Eyktar ehf. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál hér fyrir dómi.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að sök verði skipt og þá aðeins viðurkennd greiðsluskylda hans að hluta.

Bein aðild stefnda að málinu byggist á 1. mgr. 44. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga.

Málavöxtum og málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Stefndi fellst á að nota hefði átt líflínu og öryggisbelti við verkið sem áfrýjandi vann þegar hann féll út af palli þeim, sem hann hafði farið upp á, niður á gólf rúmlega þremur metrum neðar. Kveður stefndi slíkan öryggisbúnað hafa verið tiltækan á hæðinni þar sem unnið var og hafi áfrýjanda verið í lófa lagið að taka hann með sér þegar hann fór upp á pallinn og nota hann við verkið. Segir stefndi að brýnt hafi verið fyrir starfsmönnum verktakans Eyktar ehf. að nota þennan öryggisbúnað þar sem þörf krefði.

Af gögnum málsins verður ráðið að einungis hafi þurft að fara upp á pallinn sem áfrýjandi féll af einu sinni og þá til að vinna það verk sem áfrýjandi vann umrætt sinn. Staðfest verður sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að sannað sé í málinu að umræddur öryggisbúnaður hafi verið tiltækur á staðnum og að brýnt hafi verið fyrir starfsmönnum að nota hann þegar þörf krefði. Áfrýjanda var jafnljóst og hverjum öðrum að hætta gat verið á að falla fram af pallinum sem hann vann á og þess vegna væri nauðsynlegt fyrir hann að nýta fyrrgreindan öryggisbúnað er hann vann verkið. Verður ekki fallist á með honum að Eykt ehf. beri skaðabótaábyrgð á tjóni hans á þeirri forsendu að honum hafi ekki verið gefin honum sérstök fyrirmæli umrætt sinn til að nýta búnaðinn. Leiðir þetta til þess að hinn áfrýjaði dómur um að sýkna stefnda af kröfu um viðurkenningu á greiðsluskyldu úr ábyrgðartryggingu verktakans verður staðfestur.

Með hliðsjón af atvikum málsins þykir með vísan til 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 350.000 krónur.