182/2008

K keypti fasteign að Egilsgötu 24 í Reykjavík á nauðungarsölu í mars 2003 en þá voru GT og GÁ búsett í húsnæðinu. K skoraði á GT og GÁ að rýma fasteignina, ellegar færi hann fram á útburð úr henni. Úrskurður gekk í Héraðsdómi Reykjavíkur um útburð GT og GÁ úr fasteigninni í september 2003 og rýmdu þau húsnæðið í lok sama mánaðar. Málsaðilar deildu um hvort samið hefði verið um að GT og GÁ greiddu húsaleigu fyrir þann tíma sem þau bjuggu í húsnæðinu eftir að hún var seld á nauðungaruppboði. GT og GÁ könnuðust ekki við að samkomulag hefði komist á með þeim og K um greiðslu á húsaleigu á tímabilinu mars til september 2003. Gegn neitun GT og GÁ var talið að K hefði ekki tekist að sanna að þau hefðu gengist undir skuldbindingar um húsaleigugreiðslu. Voru GT og GÁ því sýknuð af kröfu K. Þá var fallist á með héraðsdómi að málsástæður GT og GÁ umfram það sem fram kom í greinargerð þeirra sem lögð var fram 11. september 2007, hefði komið of seint fram og kæmi ekki til álita í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. apríl 2008. Hann krefst þess nú að stefndu verði sameiginlega dæmd til að greiða sér 600.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 150.000 krónum frá 1. júlí 2003 til 1. ágúst sama ár, af 300.000 krónum frá þeim degi til 1. september sama ár, af 450.000 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, en af 600.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefjast þau þess að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar og að málskostnaður verði felldur niður.

Stefndi, G-kk-nf T-kk-nf, var þinglesinn eigandi fasteignarinnar að Egilsgötu 24 í Reykjavík, þegar áfrýjandi keypti hana á nauðungarsölu 17. mars 2003. Að öðru leyti vísast um málavexti til hins áfrýjaða dóms. Áfrýjandi hefur nú fallið frá kröfu um húsaleigu fram að 1. júlí 2003.

Áfrýjandi höfðaði málið með stefnu, sem birt var stefndu 6. júní 2007, og var málið þingfest 12. sama mánaðar. Í stefnunni kom fram að krafa áfrýjanda væri vegna ógreiddrar húsaleigu tímabilið 17. mars til loka september 2003. Var til stuðnings kröfunni vísað til „meginreglna kröfuréttarins um efndir fjárskuldbindinga“ og sagt að sú regla fái stoð í 6. kafla laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Þá var vísað til VII. kafla húsaleigulaga nr. 36/1994 um gjalddaga kröfunnar. Af þessu er ljóst að áfrýjandi byggði kröfu sína á því að stefndu hefðu skuldbundið sig til að greiða honum húsaleigu vegna afnota af fasteigninni fyrrgreint tímabil.

Í greinargerð stefndu, sem fram var lögð 11. september 2007, kemur fram að þau kannist ekki við samkomulag við áfrýjanda um greiðslu á húsaleigu. Töldu þau þvert á móti að hann hefði heimilað þeim afnot fasteignarinnar nefnt tímabil án endurgjalds. Fallist er á forsendur og niðurstöðu héraðsdóms um að málsástæður stefndu umfram þetta, sem fram komu á dómþingi 12. nóvember 2007, hafi komið of seint fram og komi því ekki til álita í málinu.

Áfrýjandi hefur ekki við meðferð málsins fært fram nein sönnunargögn um að stefndu hafi gengist undir skuldbindingu um húsaleigugreiðslu. Þvert á móti bar starfsmaður áfrýjanda sem hann leiddi fyrir dóm að hann hefði aldrei heyrt talað um húsaleigu í samskiptum aðila. Með þessari athugasemd en að öðru leyti vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, Kaldasel ehf., greiði stefndu, G-kk-þgf T-kk-þgf og G-kvk-þgf Á-kvk-þgf, hvoru fyrir sig 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.