arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
72/2001

G var ákærður fyrir að hafa í tvígang brotist inn í húsnæði og stolið þaðan verðmætum. Fannst hluti þýfisins í fórum G. G neitaði sök en frásögn hans af atvikum þótti ótrúverðug. Fallist var á með héraðsdómi að nægjanlegar sönnur hefðu verið færðar á sekt hans. Með tilliti til langs sakarferils G var honum gert að sæta fangelsi 6 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 21. febrúar 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu en refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvalds, en til vara að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Við ákvörðun refsingar ákærða verður einnig vísað til 71. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu virtu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms um ákvörðun refsingar og sakarkostnað staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 40.000 krónur.
73/2001

X kærði þann úrskurð Héraðsdóms Norðurlands eystra að hann sætti gæsluvarðhaldi. Fallist var á með sóknaraðila að fullnægt væri skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til gæsluvarðhalds yfir X. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. febrúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 23. febrúar sl., þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 9. mars nk. kl. 15. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
75/2001

A lenti í umferðarslysi á árinu 1995 og var í framhaldi af því fengið álit örorkunefndar á varanlegum miska og örorku sem hún hlaut við slysið. Örorkunefnd áleit að varanlegur miski A næmi 7%, en hafnaði að meta varanlega örorku með vísan til þágildandi 8. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Á grundvelli álits nefndarinnar samdi lögmaður A við vátryggingafélag hennar um greiðslu skaðabóta. Á kvittun sem félagið bjó út vegna þessa kom fram að um væri að ræða greiðslu á þjáningabótum, bótum fyrir varanlegan miska, heimilistryggingu og lögfræðikostnaði og að um væri að ræða lokagreiðslu. Af hálfu lögmanns A var gerður fyrirvari um útreikning á þjáningabótum og fjárhæð lögmannsþóknunar, en aðilar náðu síðar samkomulagi um þessa þætti. Tveimur og hálfu ári síðar krafðist lögmaðurinn þess að vátryggingafélagið greiddi A bætur fyrir varanlega örorku í ljósi nýrra dóma Hæstaréttar. Í framhaldi af því fór hann fram á að matsmenn yrðu dómkvaddir til að meta varanlegan miska og örorku A. Í dómsmáli sem A höfðaði á hendur vátryggingafélaginu krafðist hún greiðslu bóta fyrir annars vegar varanlega örorku og hins vegar mismun á niðurstöðu matsmanna og örorkunefndar á varanlegum miska. Héraðsdómur taldi að A væri bundin af bótauppgjöri lögmanns síns sem hefði verið án fyrirvara um hina umdeildu bótaþætti. Af því leiddi að málsástæður A um ólögmæti þágildandi ákvæða skaðabótalaga hefðu ekki þýðingu við úrlausn málsins. Hæstiréttur staðfesti dóm héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. febrúar 2001. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 729.912 krónur með vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 með síðari breytingum af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 4. júní 1995 til 30. ágúst 1999, frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 til 1. júlí 2001, en frá þeim degi til greiðsludags með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður falli þá niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, Ö-kvk-ef K-kvk-ef S-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 250.000 krónur.
76/2001

Með dómi héraðsdóms var hafnað beiðni X um að felld yrði úr gildi nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi. Dómur héraðsdóms ómerktur þar sem réttum varnaraðila, bróður X sem beiðst hafði nauðungarvistunarinnar, hafði ekki verið gefinn kostur á að láta málið til sín taka.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. febrúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. mars sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. febrúar 2001, þar sem staðfest var ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 16. febrúar 2001 um að sóknaraðili skyldi vistaður nauðugur í sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 4. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar, en til vara að framangreind ákvörðun dóms- og kirkjumálaráðuneytisins verði felld úr gildi. Þá krefst sóknaraðili þess að þóknun talsmanns hans verði greidd úr ríkissjóði.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Sá, sem leitar eftir því að maður verði vistaður nauðugur í sjúkrahúsi með stoð í ákvæðum III. kafla lögræðislaga, telst málsaðili þegar hlutaðeigandi maður neytir réttar síns samkvæmt 30. gr. laganna til að bera ákvörðun um nauðungarvistunina undir dómstóla, sbr. dóma Hæstaréttar í dómasafni 1998, bls. 1692, og 1999, bls. 91. Af gögnum málsins verður ekki ráðið að héraðsdómari hafi aflað upplýsinga um hver væri varnaraðili þess, svo sem honum var rétt að gera samkvæmt 1. mgr. og 2. mgr. 11. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. lögræðislaga. Var varnaraðila því aldrei gefinn kostur á að láta málið til sín taka. Þegar af þessum ástæðum er óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til meðferðar að nýju.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun talsmanns sóknaraðila, sem ákveðin er í einu lagi svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila, X, á báðum dómstigum, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 60.000 krónur.
83/2001

C var ákærður fyrir líkamsárásir með því að hafa ráðist á þau V og S á veitingastaðnum A þar sem hann starfaði sem dyravörður. Hlaut V minniháttar áverka, en S hlaut brot á augnbotni og mikla og varanlega sjónskerðingu sem leiddi til 10% örorku. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu C, en með hliðsjón af ferli C og aldri hans og því að spark hans í andlit S var fólskulegt og stórháskalegt og olli miklu tjóni þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi tvö ár. Ákvörðun héraðsdóms um bótagreiðslur til V og S var staðfest fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. febrúar 2001 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu en refsing ákærða þyngd og hann dæmdur til greiðslu skaðabóta eins og í ákæru greinir og í samræmi við breytta kröfugerð í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara að refsing hans verði milduð og dæmdar bótakröfur lækkaðar. Í héraði var mál þetta höfðað gegn öðrum manni að auki, en hann unir héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða.

Svo sem fram kemur í héraðsdómi rauf ákærði skilorð reynslulausnar á eftirstöðvum refsingar, 100 dögum, og var hún tekin upp og dæmd með í héraðsdómi sbr. 1. mgr. 42. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Svo sem þar greinir einnig hlaut ákærði dóm 11. júlí 1997 fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, og var með þeim dómi fyrri dómur fyrir hegningarlagabrot frá 6. febrúar 1996, þar sem refsing hafði verið skilorðsbundin, tekinn upp og ákærða gerð refsing í einu lagi samkvæmt 60. gr. laganna. Með hliðsjón af þessum ferli ákærða og aldri hans, og því að spark hans í andlit brotaþolans S-kvk-ef L-kvk-ef S-kvk-ef var fólskulegt og stórháskalegt og olli miklu tjóni, þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi tvö ár.

Með vísan til forsendna héraðsdóms er hann staðfestur um bótagreiðslur til S-kvk-ef L-kvk-ef og V-kk-ef B-kk-ef H-kk-ef.

Ákvæði héraðsdóms um málsvarnarlaun og réttargæsluþóknun er staðfest. Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað sakarinnar eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Ákærði, C-x-x Ó-kk-nf A-x-x, sæti fangelsi tvö ár.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur til S-kvk-ef L-kvk-ef S-kvk-ef og V-kk-ef B-kk-ef H-kk-ef, og um sakarkostnað, eru staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað sakarinnar, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur, og þóknun B-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs réttargæslumanns brotaþolans S-kvk-ef L-kvk-ef S-kvk-ef fyrir Hæstarétti, 40.000 krónur, og þóknun sama lögmanns vegna brotaþolans V-kk-ef B-kk-ef H-kk-ef, 20.000 krónur.
85/2001

O hf. krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um að fjárnám yrði gert hjá O hf. fyrir kröfu Ó um hluta málskostnaðar sem honum hafði verið dæmdur ásamt öðrum í einu lagi. Fallist var á þá niðurstöðu héraðsdóms að staðfesta bæri ákvörðun sýslumanns, enda hefði O hf. ekki sýnt fram á neitt sem leiða ætti til annarrar niðurstöðu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. febrúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. mars sl. Sóknaraðila var veitt leyfi Hæstaréttar til kærunnar 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. febrúar 2001, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 4. október 2000 um að fjárnám verði gert hjá sóknaraðila fyrir kröfu varnaraðila að höfuðstól 366.667 krónur. Kæruheimild er í 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og varnaraðila gert að greiða málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Olíuverzlun Íslands hf., greiði varnaraðila, Ó-kk-þgf B-kk-þgf G-kk-þgf, 50.000 krónur í kærumálskostnað.
86/2001

O hf. krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um að fjárnám yrði gert hjá O hf. fyrir kröfu M um hluta málskostnaðar sem henni hafði verið dæmdur ásamt öðrum í einu lagi. Fallist var á þá niðurstöðu héraðsdóms að staðfesta bæri ákvörðun sýslumanns, enda hefði O hf. ekki sýnt fram á neitt sem leiða ætti til annarrar niðurstöðu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. febrúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. mars sl. Sóknaraðila var veitt leyfi Hæstaréttar til kærunnar 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. febrúar 2001, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 4. október 2000 um að fjárnám verði gert hjá sóknaraðila fyrir kröfu varnaraðila að höfuðstól 366.667 krónur. Kæruheimild er í 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og varnaraðila gert að greiða málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Olíuverzlun Íslands hf., greiði varnaraðila, M-kvk-þgf Ó-kvk-þgf, 50.000 krónur í kærumálskostnað.
8/2001

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. janúar 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 6. febrúar nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
94/2001

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um frávísun gagnsakarmáls frá héraðsdómi þar sem gagnsök hefði verið höfðuð of seint samkvæmt lokamálslið 2. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og eigi væru uppfyllt skilyrði 3. mgr. 28. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. mars 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. febrúar 2001, þar sem vísað var frá dómi gagnsök, sem sóknaraðili höfðaði í máli varnaraðila á hendur sér. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um frávísun gagnsakarinnar verði hrundið. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðili dæmdur til að greiða kærumálskostnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Hótel Reykjavík ehf., greiði varnaraðila, Bertli ehf., 75.000 krónur í kærumálskostnað.
100/2002

Krafist var framlengingar gæsluvarðhaldsvistar X á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála en X var grunaður um aðild að broti sem varðaði innflutning á umtalsverðu magni af hættulegum fíkniefnum. Ekki var fallist á að hlutur X í brotinu væri slíkur, að gæsluvarðhaldsvist hans yrði framlengd á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. febrúar 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, þó eigi lengur en til mánudagsins 8. apríl næstkomandi kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Varnaraðili er grunaður um aðild að broti sem varðar innflutning á umtalsverðu magni af hættulegum fíkniefnum. Hefur varnaraðili skýrt svo frá að barnsmóðir sín, D, hafi í desember á síðastliðnu ári sent honum pakka, sem hafi meðal annars haft að geyma þrjár dósir af niðursuðumat. D hafi síðan beðið hann um að sækja fyrir sig pakka, sem hún hafi sent E annars vegar og F hins vegar. Kveðst hann hafa orðið við beiðninni og fengið afhentar þrjár dósir hjá E og tvær dósir hjá F. Varnaraðili kveður sig hafa grunað að ekki væri allt með felldu með dósirnar og hann því fengið E til að geyma tösku með dósunum í um tíma. Kvaðst varnaraðili síðar hafa sótt dósirnar að beiðni D til E. Nokkru síðar hafi hann farið með töskuna í bifreið á tiltekinn stað, en þar hafi hann átt að hitta mann, sem hann ekki þekkti. Kveðst varnaraðili hafa skilið töskuna eftir í farangursgeymslu bifreiðarinnar og ekki vita hvort maðurinn tók þær. Að öðru leyti hefur varnaraðili neitað aðild sinni að brotinu.

Krafa sóknaraðila um gæsluvarðhald yfir varnaraðila er reist á 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Fallist verður á að fyrir hendi sé rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi með fyrrgreindri háttsemi sinni gerst sekur um brot gegn 2. mgr. 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 64/1974 og 1. gr. laga nr. 32/2001, sem varðað getur allt að 12 ára fangelsi. Sóknaraðili hefur á hinn bóginn ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að hlutur varnaraðila í málinu sé slíkur að áframhaldandi gæsluvarðhald yfir honum megi telja nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Eru því ekki næg efni til að verða við kröfu sóknaraðila á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
103/2002

Ágreiningur reis um úttektir G úr sjóðum M ehf. þegar hann starfaði sem framkvæmdastjóri og prókúruhafi M ehf., en fyrirtækið var í eigu G og bróður hans R. M höfðaði mál á hendur G, S, eiginkonu G, og N, sem alfarið var í eigu þeirra, og krafði G og S um greiðslu skuldar og að staðfest yrði kyrrsetning í öllum hlutum N ehf. og eignum þess. Í héraðsdómi var fallist á kröfu M ehf. að hluta jafnframt sem viðurkennd var til lækkunar krafa G til launa. Kyrrsetning í hlutum G í N ehf. og eignum þess var staðfest en felld niður í hlutum S. Með vísan til forsendna var dómur héraðsdóms staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Aðaláfrýjendur skutu máli þessu til Hæstaréttar 28. febrúar 2002. Þeir krefjast sýknu af öllum kröfum gagnáfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði málinu gagnvart stefndu 6. mars 2002 og gagnvart aðaláfrýjendum með stefnu 20. mars 2002. Gagnáfrýjandi krefst þess, að aðaláfrýjandi G-kk-nf T-kk-nf verði dæmdur til að greiða sér 24.862.527 krónur auk nánar tilgreindra dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 7. janúar 1997 til greiðsludags. Hann krefst þess einnig, að stefnda verði dæmd til að greiða sér in solidum með aðaláfrýjanda G-kk-þgf 24.011.928 krónur af dómkröfunni auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga frá 7. janúar 1997 til greiðsludags. Þá krefst gagnáfrýjandi staðfestingar á kyrrsetningargerð sýslumannsins í Reykjavík 3. desember 1999 á öllum hlutum stefndu og aðaláfrýjanda G-kk-ef í aðaláfrýjanda Nesbrú ehf. og fiskiskipinu Sæljósi ÁR-11, skipaskrárnúmer 467, auk alls fylgifjár þess, þar með talið aflaheimildir, aflahlutdeild og aflamark. Loks krefst gagnáfrýjandi málskostnaðar in solidum úr hendi aðaláfrýjenda og stefndu.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Aðaláfrýjendur greiði gagnáfrýjanda málskostnað svo sem í dómsorði greinir en málskostnaður milli gagnáfrýjanda og stefndu fellur niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjendur, G-kk-nf T-kk-nf og Nesbrú ehf., greiði gagnáfrýjanda, Magnúsi ehf., sameiginlega 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti. Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður milli gagnáfrýjanda og stefndu, S-kvk-ef D-kvk-ef.
108/2002

Skipverjinn J hafði leynt tollskyldum varningi um borð og var því talið ótvírætt að skipstjóri hefði haft heimild samkvæmt 6. tl. 1. mgr. 24. gr. sjómannalaga nr. 35/1985 til að víkja J úr skipsrúmi vegna brota hans. Þar sem það var ekki gert innan þess 7 daga frests sem mælt er fyrir um í 2. mgr. 24. gr. sömu laga, og S hf. hafði ekki sýnt fram á að í þessu tilviki væru sérstakar ástæður sem réttlættu lengri frest, var uppsögn J talin ólögmæt. Á þeim grundvelli átti J rétt til bóta samkvæmt 1. mgr. 25. 25. gr. sjómannalaga, sbr. 9. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. mars 2002 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að honum verði einungis gert að greiða stefnda 134.556 krónur og til þrautavara 258.261 krónu, en í báðum tilvikum falli málskostnaður niður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Samskip hf., greiði stefnda, J-kk-þgf I-kk-þgf, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
122/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. mars 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. mars 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 16. apríl nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.