347/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli K hf. gegn B o.fl. var vísað frá dómi. B. o.fl. höfðu veitt K hf. ábyrgðartryggingu og höfðaði K hf. málið til að krefjast viðurkenningar þess að B o.fl. væri skylt að selja sér svokallaðan tilkynningarfrest gegn greiðslu á iðgjaldi í samræmi við skilmála sem um vátrygginguna giltu Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar leitað væri viðurkenningardóms væri ekki þörf á að tilgreina með eins afdráttarlausum hætti gagngjald úr hendi stefnanda á móti því að stefndi leysti af hendi tiltekna skyldu. Kom því ekki að sök þótt hluti kröfugerðar K hf. lyti að því að viðurkennt yrði að gegn því að krafa hans á hendur B o.fl. yrði tekin til greina tæki K hf. á sig skyldu til að inna af hendi til B o.fl. greiðslu á iðgjaldi í samræmi við tilteknar greinar í vátryggingarskilmálunum án þess að tiltekin væri fjárhæð iðgjaldsins. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. maí 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Atvikum málsins er skilmerkilega lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram gerði sóknaraðili þá aðalkröfu á hendur varnaraðilum að viðurkennt yrði að þeim væri skylt að selja sér „36 mánaða tilkynningafrest“ í samræmi við ákveðnar greinar í nánar greindum vátryggingarskilmálum „gegn greiðslu á iðgjaldi í samræmi við grein A4 í kafla 3 í vátryggingarskilmálunum.“ Til vara hafði sóknaraðili uppi þá kröfu að viðurkennt yrði að varnaraðilum væri skylt að selja sér „allt að 72 mánaða tilkynningafrest“ í samræmi við ákveðna grein í sömu vátryggingarskilmálum „gegn greiðslu á iðgjaldi í samræmi við grein A8 í kafla 3 í vátryggingarskilmálunum.“ Varnaraðilar kröfðust þess að málinu yrði vísað frá héraðsdómi og er gerð grein fyrir málsástæðum þeirra fyrir frávísunarkröfunni í hinum kærða úrskurði.

Eins og framangreind kröfugerð sóknaraðila ber með sér hefur hann nýtt sér heimild 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 til að leita viðurkenningardóms um kröfur sínar í stað þess að leita um þær dóms sem fullnægja mætti með aðför. Fallist er á með sóknaraðila að hann hafi lögvarða hagsmuni af úrlausn þess álitaefnis hvort fullnægt sé skilyrðum umræddra vátryggingarskilmála til kaupa á tilkynningarfresti af varnaraðilum, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 14. febrúar 2013 í máli nr. 390/2012.

Ákvæði 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991, sem vísað er til í hinum kærða úrskurði, horfa öðru vísi við þegar stefnandi leitar viðurkenningardóms í stað aðfararhæfs dóms, þar á meðal er í því tilviki ekki þörf á að tilgreina með eins afdráttarlausum hætti gagngjald úr hendi hans á móti því að stefndi leysi af hendi tiltekna skyldu. Vegna þess hvers eðlis kröfugerð sóknaraðila er kemur því ekki að sök þótt hluti af henni lúti að því að viðurkennt verði að gegn því að krafa hans á hendur varnaraðilum verði tekin til greina taki hann sjálfur á sig skyldu til að inna af hendi til varnaraðila greiðslu á iðgjaldi í samræmi við tilteknar greinar í vátryggingarskilmálunum án þess að tiltekin sé fjárhæð iðgjaldsins.

Með vísan til þessa fullnægja kröfur sóknaraðila áskilnaði laga nr. 91/1991 um ákveðna og ljósa kröfugerð. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilar verða dæmdir til að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilar, Brit Insurance Limited, Great Lakes Reinsurance (UK) Plc, Chubb Insurance Company of Europe SE, Aspen Insurance UK Limited, Axis Specialty Europe Limited, Markel Capital Limited, Chaucer Corporate Capital (No 2) Limited, Argo (No 604) Limited, QBE Corporate Limited, Catlin Syndicate Limited, Antares Underwriting Limited og Alterra Corporate Capital 2 Limited, greiði óskipt sóknaraðila, Kaupþingi hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.