368/2008

Með dómi Hæstaréttar frá 20. desember 2007 var S dæmdur til að greiða B dráttarvexti af vangreiddum mánaðarlegum örorkulífeyri. Í dómsorðinu höfðu verið taldar upp þær greiðslur sem reikna bæri dráttarvexti af og gjalddagar þeirra, auk frádráttur sem kæmi til vegna staðgreiðslu verðbóta. Eftir dóminn gerði S upp við B í samræmi við útreikning Hæstaréttar samkvæmt forsendum dómsins. B taldi kröfu sína hins vegar ekki að fullu greidda og var að hans kröfu gert fjárnám í fasteign S vegna þessa, en aðfararbeiðni B var reist á dómsorði Hæstaréttar. Deildu aðilar nú á um lögmæti fjárnámsins og hvernig skýra bæri dómsorð Hæstaréttar. Í dómi Hæstaréttar sagði að í forsendum dómsins frá 20. desember 2007 hefði komið fram hvernig reikna skyldi dráttarvexti af skuld S fram til 1. júní 2004, þegar fram fór greiðsla sem varnaraðili taldi ljúka skuldinni. Kæmi þar fram að skuldin svo út reiknuð skyldi teljast hluti stofnkröfunnar, þar sem greiðsla þennan dag hefði fyrst gengið inn á ófyrnda dráttarvexti og ætti sú fjárhæð sem þá stæði eftir að bera dráttarvexti frá þeim tíma. Fyrir mistök hefði framhald dómsorðsins ekki verið í samræmi við þetta en um bersýnilega villu hefði verið að ræða þar sem forsendur dómsins væru skýrar um það hvaða hátt skyldi hafa á við útreikning á kröfunni. Með hliðsjón af 3. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 gæti dómurinn ekki talist hafa veitt aðfararheimild fyrir hærri skuld en þeirri sem lýst væri með skýrum hætti í forsendum dómsins. Hefði S með greiðslu 7. janúar 2008 gert upp skuld sína við B í samræmi við útreikning samkvæmt forsendum. Var hinn kærði úrskurður um að fella úr gildi umrædda aðfarargerð því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 19. júní 2008 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 5. júní 2008, þar sem felld var úr gildi aðfarargerð sem sýslumaðurinn á Akureyri gerði í eignarhluta varnaraðila í fasteigninni Strandgötu 3, Akureyri, 22. febrúar 2008. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að umrædd aðfarargerð verði staðfest. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar óskipt úr hendi sóknaraðila og lögmanns hans.

Af dómi Hæstaréttar 20. desember 2007 í máli nr. 240/2007 er í dómsorði kveðið á um hvernig reikna skuli dráttarvexti af skuld varnaraðila fram til 1. júní 2004, þegar fram fór greiðsla sem varnaraðili taldi ljúka skuldinni. Er í forsendum dómsins sagt að skuldin svo út reiknuð skuli teljast hluti stofnkröfunnar, þar sem greiðsla þennan dag hafi fyrst gengið inn á ófyrnda dráttarvexti. Eigi sú fjárhæð sem þá stóð eftir að bera dráttarvexti frá þeim tíma. Fyrir mistök varð framhald dómsorðsins ekki í samræmi við þetta, þar sem kveðið var þar á um að fjárhæðin sem skyldi bera dráttarvexti frá 1. júní 2004 næmi 3.041.566 krónum en ekki samtölu þeirra dráttarvaxta sem fallið höfðu til fram að þeim degi og mynduðu þá hluta „stofnkröfunnar sem beri dráttarvexti frá þessum tíma“, eins og segir í forsendum hæstaréttardómsins. Hér er um að ræða bersýnilega villu, þar sem forsendur dómsins eru skýrar um hvaða hátt skuli hafa á við útreikning á kröfu sóknaraðila. Með hliðsjón af 3. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður talið að dómurinn veiti ekki aðfararheimild fyrir hærri skuld en þeirri sem samkvæmt framansögðu er lýst með skýrum hætti í forsendum dómsins. Varnaraðili gerði upp skuld sína við sóknaraðila 7. janúar 2008 miðað við útreikning samkvæmt forsendunum. Hefur sóknaraðili ekki hnekkt þeim útreikningi. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr., sbr. 4. mgr. 150. gr. og 166. gr. laga nr. 91/1991 verður kærumálskostnaður felldur niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.