13/2008

J var ákærður fyrir líkamsárás gagnvart V. Við skýrslugjöf V, sem er spænskumælandi, í héraði var fenginn til starfa túlkur sem ekki hafði hlotið löggildingu til að gegna því starfi. Fyrir Hæstarétti bar ákærði brigður á réttmæti þýðingar á skýrslu V. Af hálfu ákæruvaldsins var því ekki haldið fram að ekki hafi verið kostur á löggiltum dómtúlki, sbr. 1. og 2. mgr. 13. gr. laga um meðferð opinberra mála. Þá var í héraðsdómnum ályktað um sakfellingu ákærða samkvæmt ákæru án þess að afstaða hafi verið tekin til allra atriða sem þar greina. Eftir uppkvaðningu héraðsdómsins mætti vitni, sem gaf skýrslu í héraði, á ný fyrir dóm og greindi frá atriðum sem það var ekki innt eftir hið fyrra sinni, en ekki var talið loku fyrir það skotið að þau atriði sem þar komu fram gætu haft áhrif við mat á sönnunargildi framburðar V. Að öllu þessu gættu var talið óhjákvæmilegt að ómerkja héraðsdóminn og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar á ný. Þá þótti rétt að héraðsdómarinn neytti heimildar 1. mgr. 5. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála til að kveðja tvo aðra héraðsdómara til setu með sér í dómi við nýja meðferð málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 21. desember 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar á ný, til vara að hann verði sýknaður, en að því frágengnu að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess að bótakröfu verði vísað frá dómi eða hún lækkuð.

Eins og í héraðsdómi greinir er ákærða gefin að sök líkamsárás með því hafa aðfaranótt 23. janúar 2007 á heimili sínu ráðist á nánar tiltekinn hátt að V-x-x V-x-x S-x-x R-x-x og veitt henni tilgreinda áverka, en ætlað brot ákærða er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. V-x-x, sem mun vera mælandi á spænsku og ensku en ekki íslensku, gaf munnlega skýrslu á fyrstnefnda tungumálinu við aðalmeðferð málsins í héraði og var fenginn þar til starfa túlkur, sem ekki hafði hlotið löggildingu til að gegna því. Fyrir Hæstarétti hefur ákærði borið brigður á réttmæti þýðingar á skýrslunni, svo sem hún birtist í endurriti úr þinghaldi. Af hálfu ákæruvaldsins er því ekki haldið fram að ekki hafi verið kostur á löggiltum dómtúlki, sbr. 1. og 2. mgr. 13. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Úr annmarka að þessu leyti hefði að nokkru mátt bæta með því að fá slíkan túlk til að hlýða á hljóðritun skýrslunnar til að ganga úr skugga um réttmæti þýðingarinnar, en það var ekki gert. Til þess verður og að líta að í niðurstöðu hins áfrýjaða dóms er tiltekið í nokkrum atriðum hvað sannað teljist um þær sakir, sem ákærði er borinn, en ályktað að því búnu að hann sé sakfelldur samkvæmt ákæru, án þess þó að afstaða hafi verið tekin til allra atriða, sem þar greinir. Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms hefur meðal annars eitt vitni, sem gaf skýrslu í héraði, mætt á ný fyrir dóm og greint frá atriðum varðandi málið, sem það var ekki innt eftir hið fyrra sinni, en ekki er loku fyrir það skotið að þau atriði, sem þar komu fram, geti haft áhrif á sönnunargildi framburðar V-x-x. Þegar alls þessa er gætt er óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar á ný, en eins og nú er komið er rétt að neytt verði heimildar í 1. mgr. 5. gr. laga nr. 19/1991 til að þrír dómarar skipi dóm við nýja aðalmeðferð málsins.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins verður lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði, en rétt er að ákvörðun um sakarkostnað í héraði bíði þess að efnisdómur gangi þar að nýju.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 435.750 krónur.