arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
48/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði bönnuð för úr landi um nánar tilgreindan tíma á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 110. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. janúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. janúar 2006, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi meðan máli hans er ólokið, þó ekki lengur en til föstudagsins 3. mars 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu um farbann verði hafnað, en til vara að því verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar er tekið fram að beðið sé matsgerðar vegna hins haldlagða efnis, sem talið er vera amfetamín, en fyrir liggi matsniðurstaða varðandi hið haldlagða hass.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
490/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. september 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 1. september 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 29. september 2006 kl. 15. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
491/2005

G var sakfelldur í héraði fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni með því að hafa haft fíkniefni í vörslum sínum og selt slík efni í ágóðaskyni. Hann var einnig sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. nóvember 2005 af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að staðfest verði niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða fyrir sakargiftir, sem greinir í ákærum 13. janúar og 28. febrúar 2005, svo og í II., III. og IV. kafla ákæru 4. maí sama ár, en að ákærði verði sakfelldur fyrir þá háttsemi, sem I. kafli síðastnefndrar ákæru tekur til. Þess er og krafist að refsing ákærða verði þyngd frá því, sem ákveðið var í hinum áfrýjaða dómi.

Ákærði krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og refsingu hans, fangelsi í fimm mánuði. Þegar litið er á hinn bóginn til sakaferils ákærða, sem í fjögur skipti hefur frá árinu 2001 sætt viðurlögum fyrir fíkniefnalagabrot, er rétt að fresta skilorðsbundið fullnustu tveggja mánaða af refsingu hans.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf A-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í 5 mánuði, en fresta skal fullnustu 2 mánaða af þeirri refsingu og hún falla niður að því leyti að liðnum 2 árum frá uppsögu þessa dóms haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur.
494/2005

V höfðaði mál á hendur B til greiðslu viðskiptareikninga. Í bókun við aðalmeðferð málsins í héraði var þess getið að af hálfu B væri farið fram á að ný málsástæða kæmist að um aðildarskort V. V mótmælti því að B mætti koma að þessari málsástæðu þar sem hún væri of seint fram komin. Í forsendum héraðsdóms var í engu vikið að þessari málsástæðu hvorki að formi, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga um meðferð einkamálalaga, né tekin efnisleg afstaða til hennar. Af þeim sökum og með vísan til f. liðar 1. mgr. 114. gr. laga um meðferð einkamála varð ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. nóvember 2005. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann lækkunar á kröfu stefnda og að málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti verði felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrirtækið Fjölprent ehf. var sameinað áfrýjanda 1. janúar 2003.

Í greinargerð áfrýjanda í héraði var skorað á stefnda að leggja fram viðskiptareikning Fjölprents ehf. hjá stefnda. Stefndi varð við þessari áskorun á dómþingi 24. maí 2005. Meðal skjala, sem þá voru lögð fram, var viðskiptayfirlit sem sýndi að 31. desember 2003 hafði verið færð ráðstöfun 30 krafna samtals að fjárhæð EUR 30.670,91. Texti hverrar færslu fyrir sig er þannig í þýðingu löggilts skjalaþýðanda: „TIL MINNIS ¼ millifærsla Fjölprent til G-x-x“, en þar mun vera átt við Gunigroup B.V. Investors. Fjöldi þessara krafna, reikningsnúmer og fjárhæðir eru í samræmi við stefnukröfu og gögn málsins. Að þessum færslum loknum var skuld áfrýjanda við stefnda tiltekin 0,00. Við fyrirtöku málsins í héraði 15. september 2005 var bókað að framkvæmdastjóri stefnda myndi gefa skýrslu við aðalmeðferð málsins, en úr því varð ekki. Þess var getið í bókun við aðalmeðferðina 27. október 2005 að af hálfu áfrýjanda væri farið fram á að ný málsástæða kæmist að um aðildarskort stefnda. Var málsástæðan rökstudd með því að stefndi ætti ekki lengur kröfuna samkvæmt viðskiptayfirlitinu 31. desember 2003. Stefndi mótmælti því að áfrýjandi mætti koma að þessari málsástæðu þar sem hún væri of seint fram komin. Í forsendum héraðsdóms er í engu vikið að þessari málsástæðu, hvorki að formi, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, né tekin efnisleg afstaða til hennar. Þetta fer í bága við f. lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 og verður því ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
496/2006

Ekki var talið að skilyrði væru uppfyllt til að X sætti gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. september 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. september 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til miðvikudagsins 20. september 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði rökstyður sóknaraðili kröfu sína um gæsluvarðhald með því að mikið beri á milli í frásögn varnaraðila og kæranda um samskipti þeirra að morgni sunnudagsins 10. september. Fyrir liggi að yfirheyra þurfi allmörg vitni auk þess sem vinna þurfi úr þeim gögnum sem tæknideild lögreglunnar hafi aflað á vettvangi ætlaðs brots varnaraðila. Allgott samræmi er í framburði varnaraðila og kæranda um atburði í aðdraganda þess að þau fóru inn í herbergi varnaraðila, þar sem þau atvik urðu sem málið varðar. Sjónarmið sem tengjast þörf fyrir yfirheyrslu yfir þeim vitnum sem voru með þeim fram að þessu gefa því ekki tilefni til að hneppa varnaraðila í gæsluvarðhald vegna rannsóknarhagsmuna. Verður heldur ekki annað séð en sóknaraðili haft nægan tíma til að yfirheyra vitnin. Úrvinnsla gagna sem sóknaraðili aflaði á vettvangi gefur ekki tilefni til gæsluvarðhalds enda eru gögn þessi þegar í vörslum sóknaraðila. Verður samkvæmt þessu ekki fallist á með héraðsdómi að varnaraðili geti torveldað rannsókn málsins með því að hafa áhrif á vitni og afmá ummerki á vettvangi haldi hann frelsi sínu. Hinn kærði úrskurður verður því felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
499/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. september 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. september 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í málum hans en þó eigi lengur en til föstudagsins 27. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Að því frágengnu er þess krafist að hann verði vistaður á sjúkrahúsi með vísan til 110. gr. laga nr. 19/1991.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
4/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. janúar 2006. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 31. desember 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til laugardagsins 7. janúar 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lögð lögregluskýrsla 3. janúar 2006, þar sem fram kemur að þann dag hafi meðal annars fundist í húsakynnum varnaraðila pakkningar sem lögreglan telur að hafi inni að halda meira en eitt kg af hassi. Með vísan til þess en að öðru leyti til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
504/2005

Ekki var fallist á með F að stóll sem hún slasaðist við í apríl 2003, er hún var við vinnu sína hjá O, hafi ekki almennt hentað til þeirra nota sem hann var hafður á vinnustaðnum. Fyrir lá að Vinnueftirlitið gerði ekki athugasemdir við ástand stólsins í umsögn sinni um slysið og tildrög þess, eða kröfur um úrbætur á honum. Var talið að F hafi átt hægt með að setjast upp í stólinn með því að sýna eðlilega aðgæslu og var ekki fallist á þá ályktun Vinnueftirlitsins að aðalorsök slyssins hafi verið sú að annan hluta hvíldargrindar undir stólsetunni hafi vantað. Slys F var þannig ekki talið rakið til vanbúnaðar sem O bar skaðabótaábyrgð á og var O því sýknað af skaðabótakröfu F í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. nóvember 2005. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að sök verði skipt í málinu, krafa stefndu lækkuð og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Ekki verður fallist á það með stefndu að stóll sá sem hún slasaðist við 2. apríl 2003, er hún var við vinnu sína hjá áfrýjanda, hafi ekki almennt hentað til þeirra nota sem hann var hafður á vinnustaðnum. Liggur raunar fyrir að Vinnueftirlitið gerði ekki í umsögn sinni um slys stefndu og tildrög þess 22. janúar 2004 athugasemdir við ástand stólsins eða kröfur um úrbætur á honum. Með því að sýna eðlilega aðgæslu átti stefnda hægt með að setjast upp í stólinn, til dæmis með því að snúa hvíldargrindinni undir stólsetunni fram ef hún hugðist tylla fæti á grindina. Er ekki unnt að fallast á þá ályktun Vinnueftirlitsins að aðalorsök slyssins hafi verið sú að annan hluta þessarar hvíldargrindar hafi vantað. Þá er ekkert annað fram komið í málinu sem bendir til að stóll þessi hafi verið óstöðugur á gólfi starfsstöðvar áfrýjanda, þegar stefnda slasaðist. Samkvæmt framansögðu verður slys stefndu ekki rakið til vanbúnaðar sem áfrýjandi ber skaðabótaábyrgð á. Verður hann því sýknaður af kröfu stefndu í málinu.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með áorðnum breytingum, verður málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti felldur niður.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um gjafsóknarkostnað stefndu í héraði verður staðfest.

Gjafsóknarkostnaður stefndu fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar sem ákveðst eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Olíufélagið ehf., er sýkn af kröfu stefndu, F-x-x F-x-x.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um gjafsóknarkostnað stefndu í héraði skal vera óraskað.

Gjafsóknarkostnaður stefndu fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar 240.000 krónur.
506/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. september 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. september 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 2. nóvember 2006, kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af gögnum málsins verður ráðið að sóknaraðili sé undir sterkum grun um að hafa átt þátt í skipulagningu innflutnings á tæplega tveimur kílóum af kókaíni, hafa séð um móttöku þeirra á Spáni og flutt þau ásamt A til landsins. Fram hefur komið af hálfu sóknaraðila að stefnt sé að því að málið verði sent ríkissaksóknara í lok þessarar viku. Með hliðsjón af þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
507/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði áfram bönnuð för úr landi á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. b. lið 1. mgr. 103. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. september 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. september 2006, þar sem varnaraðila var áfram bönnuð brottför af landinu allt til föstudagsins 29. september 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í forsendum dóms Hæstaréttar 11. september 2006 í máli nr. 486/2006 var tekið fram að ráða mætti af gögnum málsins að farbann til 21. september 2006 kl. 16 myndi duga til að ljúka rannsókn á hendur varnaraðila og taka ákvörðun um saksókn yrði sú raunin. Meðal gagna málsins nú er að finna rannsóknargögn, sem aflað hefur verið eftir að nefndur dómur Hæstaréttar gekk, og verður að ætla sóknaraðila hæfilegan tíma til að vinna úr þeim, ljúka rannsókn sinni og taka ákvörðun um hvort ákært verði. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
508/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. september 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. september 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 20. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómara að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi framið allmörg auðgunarbrot og að ætla megi að hann muni halda áfram brotum á meðan að máli hans er ekki lokið. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
509/2006

Ekki var fallist á með héraðsdómi að ákæru væri áfátt svo að leiddi til frávísunar málsins. Var frávísunarúrskurður héraðsdóms því felldur úr gildi og lagt fyrir dómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. september 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 20. september 2006, þar sem máli ákæruvaldsins á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í úrskurði héraðsdóms gaf sýslumaðurinn á Ísafirði út ákæru á hendur varnaraðila 25. ágúst 2006 fyrir eignaspjöll, þar sem honum er gefið að sök að hafa í desember 2003 látið færa bátinn Æ í heimildarleysi af geymslusvæði við Þ-höfn og nota hann sem efnivið í áramótabrennu, en varnaraðili var ábyrgðarmaður brennunnar. Meðal málsgagna er bréf hafnarstjóra Þ-bæjar 18. september 2006, þar sem ástandi bátsins er lýst áður en hann var fjarlægður af geymslusvæðinu. Kemur þar fram að árið 2000 hafi báturinn verið hálfsokkinn í höfninni og hafi hann þá á kostnað Þ-hafnar verið tekinn upp og settur á uppsátur á hafnarsvæðinu. Tveimur árum síðar hafi hafnarsjóður afskrifað allar skuldir vegna bátsins við sjóðinn meðal annars vegna þess að talið var að báturinn væri þá orðinn gjörsamlega ónýtur og mikið fúabrak. Samkvæmt þessu er óljóst hvort umræddur bátur hafi haft nokkurt fjárgildi er hann var fjarlægður í desember 2003 af hafnarsvæðinu og hann brenndur um áramótin.

Sýslumaðurinn á Ísafirði fer með ákæruvald í málinu. Hann hefur talið rétt að ákæra varnaraðila fyrir þá háttsemi, sem honum er gefin að sök í ákæru, og telur að hún varði við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 um eignarspjöll, en hámarksrefsing fyrir brot á því ákvæði er fangelsi í tvö ár. Þá liggur fyrir að ákæruvaldið álítur að sakargögn séu ekki nægileg til að ákært verði fyrir gripdeild samkvæmt 245. gr. almennra hegningarlaga, sem varðar fangelsi allt að 6 árum, en andlag gripdeildar þarf að hafa fjárgildi. Í ákærunni kemur meðal annars fram að umræddur bátur hafi verið notaður sem efniviður í brennu og að hann hafi verið brenndur 31. desember 2003. Telst ákæran uppfylla kröfur 1. mgr. 116. gr. laga nr. 19/1991 og verður ekki fallist á að annmarki sé á henni er leitt getur til frávísunar málsins. Verður því að ógilda hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.
515/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði áfram bönnuð för úr landi á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. b. lið 1. mgr. 103. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. september 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. september 2006, þar sem varnaraðila var áfram bönnuð brottför af landinu allt til miðvikudagsins 4. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.