616/2006

E var sakfelldur fyrir að hafa ráðist á X í anddyri nafngreinds hótels og skallað hann í andlitið með þeim afleiðingum að X hlaut hrufl og mar á enni. Jafnframt var E sakfelldur fyrir að hafa í beinu framhaldi fellt Y í jörðina fyrir utan hótelið og ítrekað sparkað í hann liggjandi með þeim afleiðingum meðal annars að Y hlaut liðhlaup á vinstri öxl. Þóttu báðar líkamsárásir varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með brotum sínum rauf E skilyrði reynslulausnar sem hann hafði fengið af 5 mánaða eftirstöðvum refsingar samkvæmt eldri dómi. Refsing E var ákveðin fangelsi í 8 mánuði. Þá var E dæmdur til að greiða Y miskabætur, útlagðan sjúkrakostnað og bætur vegna lögmannsaðstoðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 2. nóvember 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu en þyngingar á refsingu. Þá er þess krafist að ákærða verði gert að greiða Y 557.003 krónur í skaðabætur.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess að skaðabótakröfu Y verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða samkvæmt báðum köflum ákæru. Áverkavottorð 3. júní 2006 staðfestir að Y hafi hlotið liðhlaup á vinstri öxl, en engin önnur læknisfræðileg gögn hafa verið lögð fram um frekari afleiðingar þessa áverka, að undanskilinni áætlun sjúkraþjálfara um meðferðarþörf. Í ljósi þessa þykir brot ákærða samkvæmt II. kafla ákæru varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en að öðru leyti verður heimfærsla til refsiákvæðis staðfest.

Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms var ákærði dæmdur 18. apríl 2007 til fjögurra mánaða fangelsisvistar fyrir nytjastuld og akstur sviptur ökurétti. Hann hefur tvisvar áður, 30 ágúst 2001 og 16. janúar 2002, verið dæmdur fyrir líkamsárás sem heimfærð var undir 217. gr. almennra hegningarlaga. Þegar litið er til þessa, hliðsjón höfð af breytingu á heimfærslu brots ákærða samkvæmt II. kafla ákæru og með vísan til forsendna héraðsdóms að öðru leyti, er refsing ákærða rétt ákveðin í hinum áfrýjaða dómi.

Miskabótakrafa þykir ekki vera vanreifuð þannig að vísa beri henni frá dómi, en eins og háttað er þeim gögnum sem hún er studd við verður niðurstaða héraðsdóms þar um staðfest. Einnig verður staðfest niðurstaða um útlagðan sjúkrakostnað og bætur vegna lögmannsaðstoðar svo og vexti af dæmdri fjárhæð enda hefur ákærði ekki mótmælt þeim.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málflutningslaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf F-kk-nf Á-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 203.684 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.