182/2006

Í var ráðinn til starfa hjá F frá 16. ágúst 2001 sem skipstjóri á skipinu E og gegndi hann þeirri stöðu í annarri hvorri veiðiferð á móti S. Eftir lok loðnuvertíðar í mars 2002 var gert hlé á útgerð skipsins fram yfir miðjan júní á sama ári. Meðan á því stóð veiktist Í alvarlega og var frá vinnu þar til í desember sama ár, en á því tímabili gegndi S einn stöðu skipstjóra að því leyti sem skipinu var haldið til veiða. F viðurkenndi rétt Í til launa vegna veikindaforfalla í tvo mánuði og greiddi honum 2.592.729 krónur. Með bréfi 10. desember 2004 krafði Í F um mismuninn á þessari greiðslu og þeim fullu launum, sem S hafði borið úr býtum á fyrstu tveimur mánuðum veikindaforfalla Í, auk kauptryggingar vegna hluta þessa tímabils. Ekki lá annað fyrir en að Í hefði tekið við uppgjöri veikindalauna á árinu 2002 án nokkurs fyrirvara eða athugasemdar. Að loknu veikindaleyfi í desember 2002 tók hann aftur við fyrra starfi hjá F, sem hann gegndi þar til tæpum mánuði áður en hann hreyfði 10. desember 2004 í fyrsta sinn kröfu um greiðslu frekari launa í veikindaforföllum sínum. Með þessu var talið að Í hefði sýnt af sér stórfellt tómlæti um að halda fram ætluðum rétti sínum í þessum efnum. Þegar af þeirri ástæðu var F sýknaður af kröfu Í.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. apríl 2006. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins var stefndi ráðinn til starfa hjá áfrýjanda frá 16. ágúst 2001 sem skipstjóri á nótaveiðiskipinu Erni KE 13, en á þeim tíma bar áfrýjandi heitið Festi hf. Frá því í september 2001 gerði áfrýjandi skipið út til síldveiða, sem virðist hafa lokið í desember á sama ári, en til loðnuveiða frá janúar til mars 2002. Fyrir liggur að á sama tímabili starfaði jafnframt hjá áfrýjanda S-kk-nf B. Þ-kk-nf, sem gegndi stöðu skipstjóra í annarri hvorri veiðiferð á móti stefnda. Eftir lok loðnuvertíðar í mars 2002 var gert hlé á útgerð skipsins fram yfir miðjan júní á sama ári. Meðan á því stóð veiktist stefndi alvarlega 4. júní 2002 og var frá vinnu af þeim sökum þar til í desember sama ár, en á því tímabili gegndi S-kk-nf einn stöðu skipstjóra að því leyti, sem skipinu var haldið til veiða. Áfrýjandi viðurkenndi rétt stefnda samkvæmt 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985 til launa vegna þessara veikindaforfalla í tvo mánuði og greiddi honum af þeim sökum samtals 2.592.729 krónur. Áfrýjandi kveður þetta vera helming fjárhæðarinnar, sem S-kk-nf fékk vegna starfa sinna á því tímabili, og þar með sem næst þau laun, sem stefndi hefði fengið ef veikindi hans hefðu ekki borið að höndum. Með bréfi 10. desember 2004 krafði stefndi áfrýjanda um mismuninn á þessari greiðslu og þeim fullu launum, sem S-kk-nf hafði borið úr býtum á fyrstu tveimur mánuðum veikindaforfalla stefnda, auk kauptryggingar vegna hluta þessa tímabils, allt með nánar tilgreindum fjárhæðum. Mál þetta var síðan höfðað með stefnu 3. janúar 2005.

Í málinu liggur ekki annað fyrir en að stefndi hafi tekið við uppgjöri veikindalauna á árinu 2002 án nokkurs fyrirvara eða athugasemdar. Að loknu veikindaleyfi í desember 2002 tók stefndi aftur við fyrra starfi hjá áfrýjanda, sem hann gegndi samkvæmt gögnum málsins þar til tæpum mánuði áður en hann hreyfði 10. desember 2004 í fyrsta sinn kröfu um greiðslu frekari launa í veikindaforföllum sínum. Með þessu hefur stefndi sýnt af sér stórfellt tómlæti um að halda fram ætluðum rétti sínum í þessum efnum. Þegar af þeirri ástæðu verður áfrýjandi sýknaður af kröfu hans, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 24. janúar 1991 í máli nr. 370/1989, sem birtur er í dómasafni 1991, bls. 70.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Festarfell ehf., er sýkn af kröfu stefnda, Í-kk-ef V-kk-ef.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.