520/2007

D kærði úrskurð héraðsdóms þar sem kröfum hans um skaðabætur, vegna ólögmæts samráðs olíufélaganna, á hendur O og K var vísað frá dómi vegna vanreifunar, sbr. e-liður 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar sagði að grundvöllur málatilbúnaðar D væri nægilega skýr um það hverja hann krefði um skaðabætur og af hvaða sökum. Mótmæli O og K við gildi þeirra gagna, sem D styddi útreikninga sína um tjónið við, og aðrar fullyrðingar þeirra um að sóknaraðili hefði ekki sýnt fram á tjón sitt með viðhlítandi gögnum, varðaði efnishlið málsins, en gæti ekki leitt til frávísunar þess. Var því ekki fallist á að krafa D væri óljós eða reifun hennar í stefnu slíkum annmörkum háð að varðaði frávísun. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. október 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. september 2007, þar sem kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðilunum Olíuverslun Íslands hf. og Keri ehf. var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka kröfur sóknaraðila á hendur varnaraðilunum Olíuverslun Íslands hf. og Keri ehf. til efnismeðferðar. Skilja verður kröfu hans svo að hann krefjist einnig kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir Olíuverslun Íslands hf. og Ker ehf. krefjast hvor fyrir sig staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Skeljungur hf. hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Kröfum, málsástæðum og lagarökum málsaðila er lýst í hinum kærða úrskurði. Sóknaraðili reisir kröfur sínar á því að varnaraðilar hafi haft ólögmætt samráð sín í milli um verðlagningu á olíuvörum á árunum 1996-2001. Hann heldur því fram að saknæm og ólögmæt háttsemi þeirra hafi bakað sér tjón þar sem hún hafi haft áhrif á verðlagningu á olíuvörum er sóknaraðili hafi þurft til atvinnureksturs síns. Í aðalkröfu hefur sóknaraðili gert grein fyrir hvernig ákvarða beri umfang tjóns hans og á þeim grunni krafist tiltekinnar fjárhæðar óskipt úr hendi allra varnaraðila. Fallist dómur ekki á útreikninga hans sem viðhlítandi sönnun fyrir umfangi tjóns krefst hann að því frágengnu skaðabóta að álitum að virtum tilgreindum atriðum.

Það er á forræði sóknaraðila hvaða gögn hann færir fram til þess að sanna tjón sitt. Málsaðilar höfðu ekki lýst gagnaöflun lokið þegar málið var tekið til úrskurðar um framkomna frávísunarkröfu en sóknaraðili hafði í stefnu gert áskilnað um framlagningu gagna, dómkvaðningu matsmanna og skýrslugjafir fyrir dómi. Grundvöllur málatilbúnaðar sóknaraðila er nægilega skýr um það hverja hann krefur um skaðabætur og á hvaða málsástæðum hann reisir kröfur sínar. Mótmæli varnaraðilanna Olíuverslunar Íslands hf. og Kers ehf. við gildi þeirra gagna, sem sóknaraðili reisir á útreikninga sína um tjónið, og aðrar fullyrðingar þeirra um að sóknaraðili hafi ekki sýnt fram á tjón sitt með viðhlítandi gögnum, varða efnishlið málsins en leiða ekki til frávísunar þess. Samkvæmt öllu framanrituðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilarnir Olíuverslun Íslands hf. og Ker ehf. verða dæmdir til að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði, en málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur að öðru leyti niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilarnir Olíuverslun Íslands hf. og Ker ehf. greiði hvor um sig sóknaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað. Kærumálskostnaður fellur að öðru leyti niður.