21/2002

S var ákærður fyrir vopnalagabrot með því að hafa átt eftirlíkingu af skammbyssu án tilskilins leyfis, borið hana á almannafæri og ógnað T með henni. Vitni voru ekki til frásagnar um hvort S hefði hótað T. Gegn eindreginni neitun S og með vísan til 45. og 46. gr. laga nr. 19/1991 þótti ósannað að hann hefði gerst sekur um brot gegn 233. gr. laga nr. 19/1940 og var hann því sýknaður af ákæru fyrir það brot. Með hliðsjón af efni III. kafla vopnalaga nr. 16/1998, sem fjallar um meðferð skotvopna og skotfæra, var umrædd eftirlíking eðli máls samkvæmt ekki talin geta fallið undir ákvæði þess kafla, þrátt fyrir ákvæði g. liðar 1. mgr. 2. gr. laganna. Var S því einnig sýknaður af ákæru um brot gegn 12. og 21. gr. laga nr. 16/1998.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. janúar 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds, en til vara að refsing hans verði milduð.

Í málinu er ákærði sóttur til saka fyrir hótun og vopnalagabrot með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 31. desember 2000 átt eftirlíkingu af skammbyssu án tilskilins leyfis, borið hana á almannafæri fyrir utan Kaffi Stíg að Rauðarárstíg 33 í Reykjavík og þar við dyrnar, er T-kk-nf S-kk-nf dyravörður synjaði honum um inngöngu, dregið hana upp og ógnað verðinum með henni.

Eins og nánar er lýst í héraðsdómi hefur T-kk-nf S-kk-nf borið að ákærði, sem var að reyna að komast inn á veitingastaðinn, hafi dregið upp eftirlíkingu af byssu og ógnað sér með henni, þegar ákærða var meinaður aðgangur, en T-kk-nf hafi náð að taka hana af ákærða. Kvaðst T-kk-nf ekki hafa gert sér grein fyrir því fyrr en skömmu síðar að ekki var um að tefla raunverulega byssu. B-kk-nf S-kk-nf, barþjónn á veitingastaðnum, skýrði frá því fyrir héraðsdómi að einu afskipti hans af málinu hafi verið þau að taka við byssunni úr hendi T-kk-ef og fara með hana inn á veitingastaðinn. Ekki kvaðst hann hafa séð hvað ákærða og dyraverðinum hafði þá farið á milli. Fyrir dóminn kom einnig til skýrslugjafar Þ-kk-nf G. B-kk-nf. Sagðist Þ-kk-nf, sem ók fram hjá staðnum í þann mund sem átök ákærða og dyravarðarins stóðu yfir, hafa séð ákærða halda á byssu fyrir utan dyrnar og þá kallað lögreglu á vettvang. Að öðru leyti gat vitnið ekki borið um rás atburða. Framangreind tvö vitni eru samkvæmt því, sem hér hefur verið rakið, ekki til frásagnar um hvort ákærði hafi ógnað T-kk-þgf og öðrum vitnum er ekki til að dreifa. Ákærði hefur frá upphafi staðfastlega neitað þessum sakargiftum. Gegn eindreginni neitun hans og með vísan til 45. gr. og 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála er ósannað að hann hafi gerst sekur um brot gegn 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verður hann því sýknaður af ákæru fyrir það brot.

Óumdeilt er í málinu að eftirlíking sú, sem ákærði er borinn sökum um að hafa ógnað með, er kveikjari í líki skammbyssu. Ákærða er auk framangreinds hegningarlagabrots gefið að sök að hafa gerst brotlegur gegn 12. gr. og 21. gr. vopnalaga nr. 16/1998, en þau ákvæði eru í III. kafla laganna, sem fjallar um meðferð skotvopna og skotfæra. Þegar litið er til efnis þeirra ákvæða, sem þessi kafli laganna tekur til, getur umrædd eftirlíking eðli máls samkvæmt ekki fallið undir þau, þrátt fyrir ákvæði g. liðar 1. mgr. 2. gr. laganna. Verður ákærði því einnig sýknaður af ákæru að því er þessi brot varðar, svo og af kröfu ákæruvaldsins um upptöku á eftirlíkingunni.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf S-kk-nf A-kk-nf, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða í héraði og fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 150.000 krónur.