382/2004

S varð fyrir slysi í desember 1990. Ekki var ágreiningur um að V og T hf. bæru í sameiningu fébótaábyrgð á líkamstjóni S vegna slyssins. Varanleg örorka S var metin á árinu 1992 en í kjölfarið gekk S til samninga við tryggingafélagið og var í framhaldinu gefin út fyrirvaralaus fullnaðarkvittun fyrir allt fjártjón og miska. Í málinu krafðist S að ákvörðun um örorkubætur yrði endurupptekin. Talið var að S hefði ekki tekist að sanna að verulegar breytingar hefðu orðið á heilsu hans af völdum slyssins sem ekki hefði verið unnt að sjá fyrir er hann samdi um fullnaðarbætur við tryggingafélagið. Voru V og T hf. því sýknuð af kröfum S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. september 2004. Hann krefst þess að stefndu verði í sameiningu dæmdir til að greiða sér aðallega 9.170.243 krónur með 2% ársvöxtum frá 27. nóvember 1996 til 9. janúar 1998 og dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla. vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001, en samkvæmt 9. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, en til vara 7.175.310 krónur með sömu vöxtum og dráttarvöxtum og greinir í aðalkröfu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum var veitt fyrir héraðsdómi.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefjast þeir að krafa áfrýjanda verði lækkuð og nánar tilteknir ársvextir dæmdir frá 27. nóvember 1996 til 17. október 2000, vextir samkvæmt 7. gr. laga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001, en samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til þess dags, sem dómur verði kveðinn upp í málinu, en frá þeim tíma beri krafan dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001. Verði málskostnaður þá látinn falla niður.

Áfrýjandi varð fyrir slysi á Álftanesvegi 31. desember 1990. Ekki er ágreiningur um að stefndu beri í sameiningu fébótaábyrgð á líkamstjóni áfrýjanda vegna slyssins.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi mat B-kk-nf Ö-kk-nf örorku áfrýjanda 3. febrúar 1992. Við það mat var litið til brots á hægra sköflungi, mjúkáverka á báðum ganglimum og mjóbaksþreytu, en tekið fram að slasaði telji hana stafa af skökkum stellingum. Í matinu var tekið fram að ekki væri útilokað að síðar meir yrði að endurmeta slasaða í ljósi nýrra eða breyttra einkenna. Varanleg örorka áfrýjanda var metin 25%. A-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf mat örorku áfrýjanda 7. maí 1992. Við það mat var einnig litið til áverka á báðum ganglimum og mjóbaksóþæginda. A-kk-nf taldi að áverki á vinstra fótlegg hefði jafnað sig að mestu og mælti með að óþægindi hans vegna yrðu bætt með miska. Þá taldi hann að erfitt væri að tengja mjóbaksóþægindi áfrýjanda við slysið. Hann mat varanlega örorku áfrýjanda 15%, sem stafaði öll frá hægri ganglim. Eftir að þetta mat lá fyrir gekk áfrýjandi til samninga við Tryggingu hf., en stefndi Tryggingamiðstöðin hf. kemur í stað þess félags. Við samningsgerðina naut hann aðstoðar lögmanns. Var 2. júlí 1992 gefin út fyrirvaralaus fullnaðarkvittun vegna bóta til áfrýjanda vegna slyssins með greiðslu á 4.600.000 krónum „fyrir allt fjártjón og miska“.

Í héraðsdómi er greint frá þeim matsgerðum, sem síðar hefur verið efnt til um örorku áfrýjanda vegna slyssins, þeirra á meðal matsgerð tveggja dómkvaddra manna 22. febrúar 2002 og yfirmatsgerð þriggja dómkvaddra manna 6. desember það ár. Í báðum matsgerðunum er komist að þeirri niðurstöðu að ekki verði séð að áfrýjandi hafi af völdum slyssins hlotið umtalsverða áverka á höfði, hálsi eða vinstri öxl og talið að varanleg örorka hans vegna slyssins sé 15% er stafi frá áverkum á ganglimum og óþægindum í baki. Þessari niðurstöðu hefur ekki verið hnekkt. Áfrýjanda hefur ekki tekist að sanna að verulegar breytingar hafi orðið á heilsu sinni af völdum slyssins sem ekki hafi verið unnt að sjá fyrir er hann samdi um fullnaðarbætur við félagið. Samkvæmt því verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Málið var þingfest í héraði 5. desember 2000 og hafði verið tekið fyrir 29 sinnum þegar sá héraðsdómari er kvað upp hinn áfrýjaða dóm tók við málinu í þinghaldi 13. janúar 2004. Hafði málinu þá verið frestað allmörgum sinnum án þess að bókað væri í hvaða skyni það hafi verið gert. Er þessi málsmeðferð athugaverð.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.