arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
126/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. febrúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. febrúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 5. mars 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði fannst við húsleit á heimili varnaraðila töluvert af vopnum, þar á meðal hlaðin skammbyssa. Þá fannst þar rörasprengja með kveikiþræði og efni sem nota má til sprengjugerðar. Rannsókn málsins er á frumstigi. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
127/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. febrúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. febrúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur fellur í máli hans, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 27. mars 2012 klukkan 13. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
129/2012

ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að D ehf. væri óheimilt að nota heitið „DOMUS“ í atvinnustarfsemi sinni og yrði gert að afmá skráningu á heitinu „Domusnova“ hjá hlutafélagaskrá að viðlögðum dagsektum. Byggði DF ehf. á því að notkun D ehf. á orðinu „DOMUS“ fæli í sér brot á vörumerkjarétti hans. Báðir aðilar höfðu milligöngu um kaup og sölu á fasteignum. Í héraðsdómi var talið að vernd sú sem DF ehf. nyti samkvæmt lögum nr. 45/1997 um vörumerki væri bundin við orðmerki hans í heild en ekki tvo aðskilda hluti þess. Þá var ekki talið að uppfylltar væru kröfur 1. mgr. 4. gr. laganna sem lytu að sambærileika og ruglingshættu. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að DF ehf. hefði ekki leitt líkur að því að hætta væri á ruglingi milli firmaheitis D ehf. og skráðs orðmerkis DF ehf. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu D ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. febrúar 2012. Hann krefst þess að viðurkennt verði með dómi að stefnda sé óheimilt að nota heitið „DOMUS“ í atvinnustarfsemi sinni, hvort sem er á bréfhausum, í kynningu, á heimasíðu sinni, auglýsingum eða á annan sambærilegan hátt. Jafnframt krefst hann þess að stefnda verði með dómi gert að afmá skráningu á heitinu „Domusnova“ hjá hlutafélagaskrá innan 15 daga frá uppkvaðningu dóms að viðlögðum 100.000 króna dagsektum sem renni til áfrýjanda. Þá krefst árýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með héraðsdómi að áfrýjandi hafi ekki leitt að því líkur að hætt sé við ruglingi milli firmaheitis stefnda og skráðs orðmerkis áfrýjanda. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, DOMUS fasteignasala ehf., greiði stefnda, Domusnova ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
130/2012

S krafði H ehf. um skaðabætur vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir á síðasti degi í starfi sínu hjá fyrirtækinu. Byggði S kröfu sína á ákvæði kjarasamnings um rétt starfsmanna til launa forfallist þeir frá vinnu vegna vinnuslyss og vísaði einnig til 4. gr. laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í báðum þessum heimildum væri það skilyrði fyrir rétti starfsmanna að þeir forfallist frá vinnu vegna slyss. Því skilyrði væri ekki fullnægt í tilviki S og var hinn áfrýjaði dómur þegar af þeirri ástæðu staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. febrúar 2012. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 868.285 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. nóvember 2009 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Hann krefst málskostnaðar fyrir Hæstarétti í báðum tilvikum.

Málsatvikum er lýst í hinum áfrýjaða dómi, meðal annars að áfrýjandi hafi slasast á síðasta starfsdegi sínum hjá stefnda, hverjar hafi verið fyrirætlanir hans eftir starfslokin og að hann hafi þá ekki haft í hyggju að afla sér atvinnutekna. Áfrýjandi byggir kröfu sína á ákvæði kjarasamnings um rétt starfsmanna til launa ef þeir forfallast frá vinnu vegna vinnuslyss og vísar einnig til 4. gr. laga nr. 19/1979 um rétt verkafólks til uppsagnarfrests frá störfum og til launa vegna sjúkdóms- og slysaforfalla. Í báðum þessum heimildum er það skilyrði fyrir rétti starfsmanna að þeir forfallist frá vinnu vegna slyss. Fyrir liggur í málinu að þessu skilyrði er ekki fullnægt í tilviki áfrýjanda. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf E-kk-nf K-kk-nf, greiði stefnda, Hamri ehf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
131/2012

S ehf. krafði S um greiðslu reikninga vegna vinnu og efniskaupa við byggingu á húsi S. Í málinu krafðist S m.a. sýknu þar sem hún hefði enga samninga gert við S ehf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt fyrirliggjandi gögnum væru reikningar fyrir vinnu og efni vegna byggingarinnar gefnir út á nafn S eftir framvindu verksins. Þá hefðu reikningar verið greiddir af bankareikningi í hennar nafni fram að því að þeir reikningar sem um væri deilt í málinu voru sendir henni. Þá lægi fyrir að eftir að húsið var reist hefði S eignast fasteignina með afsali og hafi hún í kjölfarið tekið lán í eigin nafni með veði í fasteigninni. Var með vísan til þessa staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að S væri réttur aðili að málinu og um greiðsluskyldu hennar gagnvart S ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. febrúar 2012. Hún krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara að krafa stefnda verði lækkuð. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málavextir eru raktir skilmerkilega í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar kemur fram tók stefndi að sér að reisa byggingu á lóð í landi Haga á Rangárþingi ytra í Rangárvallasýslu, sem fékk nafnið Burstabrekka. Skyldi húsinu skilað tilbúnu undir tréverk. Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum voru reikningar fyrir vinnu og efni vegna byggingar hússins gefnir út á nafn áfrýjanda eftir framvindu verksins. Fram að því að þeir reikningar sem um er deilt í máli þessu voru sendir áfrýjanda voru reikningar vegna verksins greiddir af bankareikningi í nafni áfrýjanda að því er virðist athugasemdalaust. Hinir greiddu reikningar bera með sér að virðisaukaskattur hefur verið endurgreiddur vegna vinnu. Þá liggur fyrir í málinu að eftir að húsið var reist eignaðist áfrýjandi fasteignina með afsali 7. október 2009 og tók hún í kjölfarið lán í eigin nafni með veði í fasteigninni. Með vísan til þessa verður staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að áfrýjandi sé réttur aðili að máli þessu.

Áfrýjandi krefst þess til vara að krafa stefnda verði lækkuð. Hefur reikningum stefnda ekki verið hnekkt með haldbærum gögnum, að öðru leyti en því sem tekið var tillit til í hinum áfrýjaða dómi, en stefndi hefur ekki gagnáfrýjað héraðsdómi. Að framangreindu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Eftir þessari niðurstöðu verður áfrýjandi dæmd til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kvk-nf B-kvk-nf E-kvk-nf, greiði stefnda, Sérbyggð ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
132/2012

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn barni. Þegar hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp voru meira en fjórar vikur liðnar frá dómtöku málsins og þá var ekki bókað að sakflytjendur og dómari málsins teldu ekki þörf á endurflutningi þess.  Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 20. febrúar 2012. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði hefur ekki gert kröfur fyrir Hæstarétti.

Ákveðið var að fjalla um formhlið málsins fyrir Hæstarétti, en sækjandi og verjandi ákærða töldu óþarft að munnlegur málflutningur færi fram um það efni, sbr. 1. mgr. 205. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Málið var tekið til dóms í héraði 8. desember 2011 samkvæmt 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 en hinn áfrýjaði dómur var upp kveðinn 9. febrúar 2012. Leið því lengri tími en fjórar vikur frá því að málið var dómtekið þar til dómur var kveðinn upp. Samkvæmt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 bar vegna þessa dráttar að flytja málið á ný, nema dómari og aðilar teldu það óþarft. Í endurriti vegna þinghalds, sem háð var til uppkvaðningar dóms, er bókað að ekki hafi verið mætt af hálfu aðila.

Samkvæmt framansögðu lá ekki fyrir við uppkvaðningu dómsins að bókað væri að sakflytjendur og dómari málsins teldu að ekki væri þörf á endurflutningi þess. Vegna þessa verður ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.
134/2012

Úrskurður héraðsdóms um að A yrði sviptur sjálfræði, á grundvelli a. og b. liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. febrúar 2012, sem barst héraðsdómi degi síðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 1. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. febrúar 2012, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þóknunar úr ríkissjóði til handa skipuðum verjanda sínum.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr ríkissjóði, sbr. 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að uppfyllt séu skilyrði a. og b. liða 4. gr. lögræðislaga fyrir sviptingu sjálfræðis sóknaraðila og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Allur kostnaður af meðferð málsins fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, sbr. 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila, sem ákveðin verður í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Allur kostnaður af meðferð málsins fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda sóknaraðila, A og G-kvk-ef B-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs talsmanns varnaraðila, B, C og D, 200.000 krónur til hvors um sig.
135/2012

Þrotabú B hf. lýsti kröfu við slit sparisjóðsins S hf. vegna riftunar á greiðslu B hf. til sparisjóðsins, en um var að ræða afborgun að fjárhæð 100.000.000 krónur vegna víxilskuldar B hf. Ekki var fallist á með þrotabúi B hf. að uppfyllt væru skilyrði til riftunar greiðslunnar samkvæmt 1. mgr. 134. gr. eða 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kröfu þrotabús B hf. við slit S hf. var því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. febrúar 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 1. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. febrúar 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laganna. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að kröfu hans að fjárhæð 109.011.280 krónur verði skipað í réttindaröð við slit varnaraðila sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorðið greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, þrotabú Baugs Group hf., greiði varnaraðila, Sparisjóði Reykjavíkur og nágrennis hf., 500.000 krónur í kærumálskostnað.
139/2012

V hf. krafðist riftunar á greiðslu skuldar félagsins við T hf., sem fram fór 24. nóvember 2009, með afsali til T hf. á hlutum V hf. í N ehf., auk endurgreiðslu á því sem greitt hafði verið. Byggði V hf. riftunarkröfu sína m.a. á 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. þar sem greitt hafi verið með óvenjulegum greiðslueyri. T hf. byggði sýknukröfu sína m.a. á því að V hf. hafi ekki orðið fyrir fjártjóni þar sem félagið hafi með samkomulagi 9. nóvember 2009, sama dag og samningur um kaup T hf. á hlutum V hf. í N ehf. var gerður, fellt niður eftirstöðvar og áfallna vexti af nánar greindum kröfum á hendur V hf. og aflétt veði af tiltekinni fasteign og veðskuldabréfum. Hæstiréttur taldi T hf. ekki hafa fært sönnur á að ráðstafanir samkvæmt samkomulaginu hafi dregið úr tjóni því sem löglíkur væru á að V hf. hafi orðið fyrir við sölu á umræddum hlutum og T hf. notið samsvarandi auðgunar. Með vísan til þessa staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að uppfyllt væru skilyrði 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um riftun á greiðslu skuldarinnar og 1. mgr. 142. gr. laganna um endurgreiðslu þess sem greitt hafði verið.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. mars 2012. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, til vara að viðurkennd verði krafa hans „um skil á 160.250.000 hlutum í Nesvöllum ehf.“, en að því frágengnu að krafa stefnda verði lækkuð. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms hefur heiti stefnda breyst úr VBS fjarfestingarbanka hf. í VBS eignasafn hf.

Áfrýjandi reisir kröfur sínar um sýknu og lækkun á kröfu stefnda meðal annars á því að með samkomulagi 9. nóvember 2009, sama dag og samningur um kaup áfrýjanda á hlutum stefnda í Nesvöllum ehf. var gerður, hafi hann fellt niður eftirstöðvar og áfallna vexti af nánar greindum kröfum á hendur stefnda og aflétt veði af tiltekinni fasteign og veðskuldabréfum. Með þessu hafi stefndi ekki orðið fyrir fjártjóni af því að selja áfrýjanda fyrrgreinda hluti eða að minnsta kosti hafi tjón hans af þessum sökum orðið minna en ella og því beri að sýkna áfrýjanda af kröfu stefnda eða lækka hana, sbr. 1. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Áfrýjandi hefur ekki fært sönnur á að ráðstafanir samkvæmt áðurnefndu samkomulagi aðila hafi dregið úr því tjóni sem löglíkur eru á að stefndi hafi orðið fyrir við sölu á umræddum hlutum og áfrýjandi hafi notið samsvarandi auðgunar. Er þá óþarft að taka afstöðu til þeirrar málsástæðu stefnda að áfrýjanda hafi verið kunnugt um riftanleika kaupanna á hlutunum. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Tryggingamiðstöðin hf., greiði stefnda, VBS eignasafni hf., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
140/2012

S höfðaði mál gegn H, ritara lögmannsstofu, til heimtu skaðabóta vegna innheimtubréfs sem hún sendi S vegna ætlaðrar skuldar hans við banka, en lögmannsstofunni hafði verið falin innheimta kröfunnar. S taldi að í bréfinu hefði falist meingerð í hans garð. Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins frá dómi vegna vanreifunar á aðild málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. febrúar 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 2. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. febrúar 2012, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ekki eru efni til að verða við kröfu sóknaraðila um að kærumál þetta verði flutt munnlega.

Sóknaraðili hefur meðal annars dregið í efa að lögmaður varnaraðila hafi haft umboð til að reka málið fyrir hana. Samkvæmt 1. mgr. 21. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn telst lögmaður sem sækir dómþing fyrir aðila hafa umboð til að gæta þar hagsmuna aðilans nema það gagnstæða sé sannað. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, H-kvk-þgf Ö-kvk-þgf S-kvk-þgf, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
143/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. mars 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. mars 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
144/2012

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem barnaverndarnefnd var heimilað að vista B, son A, utan heimilis hans í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 28. febrúar 2012 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 5. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. febrúar 2012, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að B, sem lýtur forsjár sóknaraðila, skuli vistaður utan heimilis hans frá og með 9. janúar 2012 til og með 8. júlí sama ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og áðurgreindri kröfu varnaraðila hafnað, en til vara að vistun utan heimilis verði markaður skemmri tími en gert var með hinum kærða úrskurði. Þá krefst sóknaraðili „málskostnaðar úr hendi varnaraðila ásamt virðisaukaskatti“ án tillits til gjafsóknar sem sóknaraðila hefur verið veitt. Skilja verður málskostnaðarkröfu sóknaraðila sem kröfu um málskostnað á báðum dómstigum.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 180.000 krónur.
145/2012

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem barnaverndarnefnd var heimilað að vista B, dóttur A, utan heimilis hans í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 28. febrúar 2012 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 5. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. febrúar 2012, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að B, sem lýtur forsjár sóknaraðila, skuli vistuð utan heimilis hans frá og með 9. janúar 2012 til og með 8. júlí sama ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og áðurgreindri kröfu varnaraðila hafnað, en til vara að vistun utan heimilis verði markaður skemmri tími en gert var með hinum kærða úrskurði. Þá krefst sóknaraðili „málskostnaðar úr hendi varnaraðila ásamt virðisaukaskatti“ án tillits til gjafsóknar sem sóknaraðila hefur verið veitt. Skilja verður málskostnaðarkröfu sóknaraðila sem kröfu um málskostnað á báðum dómstigum.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 180.000 krónur.