437/2006

S ehf. krafðist þess að vátryggingafélagið V hf. greiddi félaginu bætur úr húftryggingu sem S ehf. taldi í gildi um bátinn D vegna tjóns sem varð á bátnum við bryggju á Þórshöfn. Aðilar málsins deildu um hvort samningur um húftryggingu bátsins hefði komist á en S ehf. hafði keypt bátinn fyrir tjónsdag. Ekki var talið upplýst hvenær S ehf. hefði óskað eftir að V hf. tæki bátinn í tryggingu en ljóst var að á tjónsdegi var alllangur tími liðinn án þess að formlega hefði verið gengið frá vátryggingarsamningi. Fyrir lá verðmat á bátnum frá því áður en S ehf. hafði keypt hann en eftir að það var gert höfðu aflaheimildir verið færðar af bátnum. Í dómi Hæstaréttar var lagt til grundvallar að S ehf. hefði mátt vera ljóst að þetta atriði kynni að hafa áhrif á vátryggingarverð bátsins, en samkomulag um vátryggingarverð var talin grundvallarforsenda þess að vátryggingarsamningur teldist hafa komist á. Ósannað þótti að samið hefði verið um það. Var því ekki talið að S ehf. hefði fært sönnur á að komist hefði á samningur milli aðila um tryggingu bátsins. Var V hf. því sýknað af kröfum S ehf. í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 2. júní 2006. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu 19. júlí 2006 og var áfrýjað öðru sinni 11. ágúst sama ár. Áfrýjandi krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða 7.155.650 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 14. febrúar 2004 til greiðsludags. Til vara krefst hann þess að stefndi verði dæmdur til að greiða 2.500.000 krónur, en til þrautavara 2.345.650 krónur, í báðum tilvikum með sömu dráttarvöxtum og í aðalkröfu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Vörður vátryggingafélag hf. var sameinað Íslandstryggingu hf. á árinu 2005. Nýja félagið heitir Vörður Íslandstrygging hf. og hefur það tekið við aðild málsins.

Svo sem lýst er í hinum áfrýjaða dómi deila aðilar um hvort í gildi hafi verið samningur milli þeirra um húftryggingu Draupnis ÞH 180, þegar báturinn varð fyrir tjóni við bryggju á Þórshöfn 16. september 2003. Hafði áfrýjandi keypt bát þennan nokkru fyrr af M-kk-þgf J-kk-þgf Bakkafirði. Kaupsamningur og afsal vegna bátsins er ódagsett en þar kemur fram að afhending fari fram 16. maí 2003. Skjalið var afhent til þinglýsingar 8. júlí sama ár. Skráð er 6. maí 2003 á tölvuskjal hjá stefnda vegna bátsins, að J-kk-nf S-kk-nf hafi haft samband og sé hann ásamt fleirum að kaupa bátinn og ætli „að vera í sambandi þegar búið er að ganga frá pappírum.“ Engin innfærsla á þetta skjal er dagsett í júlí, en af hálfu áfrýjanda er því haldið fram að báturinn hafi verið keyptur 2. júlí 2003 og þá hafi verið óskað eftir tryggingu símleiðis. Vitnið J-kk-nf J-kk-nf, sem staðfesti að gengið hefði verið frá skjölum vegna kaupanna heima hjá honum og að þá hefði verið hringt til stefnda vegna tryggingar, gat ekki borið um hvenær þetta hefði verið. Er því ekki upplýst hvenær áfrýjandi óskaði þess að stefndi tæki bátinn í tryggingu, en ljóst er að á tjónsdegi var alllangur tími liðinn án þess að formlega hefði verið gengið frá vátyggingarsamningi. Á framangreint tölvuskjal stefnda er á tjónsdegi skráð: „Talaði við J-kk-þf S-kk-þf um trygginguna á bátnum. Þeir keyptu bátinn af Geir ehf. á kr. 2.500.000,- viljum við þá tölu til viðmiðunar þegar tryggingafjárhæðin er ákveðin.“ Fyrir lá verðmat á bátnum dagsett 3. febrúar 2003 að fjárhæð 7.310.000 krónur. Eftir að það var gert og áður en báturinn var seldur áfrýjanda hafði eignarhald á bátnum skipt um hendur og aflaheimildir verið færðar af honum. Mátti áfrýjanda vera ljóst að þetta kynni að hafa áhrif á vátryggingarverð bátsins, en samkomulag um vátryggingarverð er grundvallarforsenda þess að vátryggingarsamningur teljist hafa komist á. Ósannað er að samið hafi verið um það. Að þessu sérstaklega virtu og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Samkvæmt 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þykir rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.