29/2005

Á krafðist viðurkenningar á bótaskyldu vegna tjóns sem hann varð fyrir þegar bifreið hans var tekin ófrjálsri hendi við heimili hans og henni ekið á skilti. Talið var í ljós leitt að kona sem Á hafði þekkt í tæpa tvo mánuði hefði ekið bifreiðinni umrætt sinn og verið óhæf til að stjórna henni vegna áfengisáhrifa og ekið svo óvarlega að bifreiðin skemmdist. Hélt Á því fram að hann og ökumaðurinn hefðu ekki hafið sambúð fyrr en talsvert löngu síðar og gengið í hjónaband rúmum tveimur árum eftir atburðinn. Báru konan og systir hennar sem var farþegi í bílnum á sömu lund um kynni þeirra fyrrnefndu og Á. Gegn eindregnum mótmælum Á varð því ekki talið nægilega sannað að konan hefði haft heimild til að aka bifreiðinni. Var því fallist á bótaskyldu S hf. gagnvart Á.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. janúar 2005. Hann krefst viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna tjóns sem hann hafi orðið fyrir þegar bifreið hans KP 766 hafi verið tekin ófrjálsri hendi við heimili hans að Vogaseli 1, Reykjavík og henni ekið á skilti við bensínstöð við Skógarsel. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málavextir eru raktir í hinum áfrýjaða dómi. Með skírskotun til forsendna hans er fallist á að í ljós sé leitt að N-x-x W-x-x hafi ekið bifreið áfrýjanda aðfaranótt 1. mars 2002 og verið óhæf til að stjórna bifreiðinni vegna áfengisáhrifa og ekið svo óvarlega að bifreiðin skemmdist. Miða verður við að áfrýjandi hafi byggt á því í héraði að N-x-x hafi verði óheimilt að aka bifreið hans enda er tekið efnislega á þeirri málsástæðu í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar er rakið kvaðst N-kvk-nf sem sakborningur við yfirheyrslur hjá lögreglu hafa haft heimild áfrýjanda til að nota bifreið hans þegar henni hentaði, en skilja verður framburð hennar fyrir héraðsdómi á þann veg að hún hafi dregið þann framburð til baka. Áfrýjandi hefur hins vegar fullyrt að þá heimild hafi hún ekki haft. Hefur hann mótmælt því að N-x-x hafi nokkru sinni notað bifreið hans, en nefnt að kveikjuláslyklar bifreiðarinnar hafi þessa nótt legið á kommóðu í húsi hans og því verið aðgengilegir þeim sem í húsinu voru. Fram er komið að á þeim tíma er atvik urðu hafi áfrýjandi og N-x-x þekkst í tæpa tvo mánuði. Kveður áfrýjandi þau ekki hafa hafið sambúð fyrr en talsvert löngu síðar og gengið í hjónaband sumarið 2004. B-x-x N-x-x og E-x-x K-x-x, systir hennar, á sömu lund og áfrýjandi um kynni þeirra N-kvk-ef. Af því sem fram er komið í málinu verður gegn eindregnum mótmælum áfrýjanda því ekki talið nægilega sannað að N-x-x hafi haft heimild til að aka bifreið áfrýjanda.

Ekki er ágreiningur með aðilum um að áfrýjandi hafi haft gilda húftryggingu hjá stefnda. Samkvæmt grein 1.2. í skilmálum tryggingarinnar bætir stefndi tjón á hinu vátryggða ökutæki af völdum þjófnaðar eða tilraunar til þjófnaðar á því. Þar sem N-x-x tók bifreiðina samkvæmt framangreindu ófrjálsri hendi er fallist á bótaskyldu stefnda gagnvart áfrýjanda.

Eftir þessum úrslitum skal stefndi greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Viðurkennd er bótaskylda stefnda, Sjóvá-Almennra trygginga hf., á tjóni er varð aðfaranótt 1. mars 2002 á bifreiðinni KP 766, eign áfrýjanda, Á-kk-ef M-kk-ef W-kk-ef.

Stefndi greiði áfrýjanda samtals 400.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.