54/2014

D var ákærður fyrir sifskapar- og frelsissviptingarbrot með því að hafa sagt tveimur sjö ára stúlkum að fara inn í bifreið sína og ekið með þær á afvikinn stað en hleypt þeim síðan út á sama stað og hann sótti þær. Þá var hann einnig ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa meðan á framangreindri frelsissviptingu stóð, kysst aðra stúlkuna á kinnina og snert maga og læri þeirra utan klæða. D var fundinn sekur um brot gegn 193. gr., 2. mgr. 202. gr. og 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var D dæmdur í þriggja ára fangelsi og til að greiða hvorri stúlknanna 800.000 krónur í miskabætur auk vaxta.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. desember 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og fjárhæð einkaréttarkrafna lækkuð.

A krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína.

B krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 900.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði, en til vara að niðurstaða hins áfrýjaða dóms um kröfu hennar verði staðfest.

Við þingfestingu málsins fyrir héraðsdómi kvað ákærði ákæru vera rétta og játaði sök. Í samræmi við það var farið með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í skýrslutöku hjá lögreglu 16. janúar 2013 sagði ákærði að hann hefði fengið stúlkurnar upp í bíl sinn, en í þessari ökuferð hefði eitthvað gerst í höfðinu á sér og hann hefði viðhaft þá háttsemi sem í ákæru er lýst.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Um heimfærslu brota hans til refsiákvæða verður að líta til þess að ákærði ók með stúlkurnar tvær á afvikinn stað, þar sem hann viðhafði þá háttsemi sem í ákæru greinir. Í bifreiðinni voru stúlkurnar algerlega á hans valdi, en þær voru sjö ára gamlar og lýstu fyrir dómi miklum ótta og hræðslu við ákærða. Þótt ekki hafi liðið lengri tími en tíu mínútur frá því að hann hitti stúlkurnar og þar til hann skilaði þeim aftur nálægt heimilum þeirra verður í ljósi atvika málsins og því sem að framan er lýst fallist á að háttsemi ákærða sé réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

Við ákvörðun refsingar ber að horfa til þess að af gögnum málsins er ljóst að ákærði nam stúlkurnar tvær á brott í bifreið sinni í því skyni að brjóta gegn þeim kynferðislega. Að því virtu og öðru framangreindu verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu ákærða, einkaréttarkröfur og sakarkostnað. Með vísan til 1. mgr. 218. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærði dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanna brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, D-kk-nf F-kk-nf K-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 807.795 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur, og þóknun réttargæslumanna brotaþola, hæstaréttarlögmannanna G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef og M-kvk-ef G-kvk-ef, 188.250 krónur til hvorrar um sig.