203/2009

B var borinn sökum með tveimur ákærum, útgefnum 9. febrúar 2009 og 4. mars sama ár. B gekkst í öllum atriðum við sakargiftum samkvæmt síðari ákærunni en neitaði sök samkvæmt þeirri fyrri. Með henni voru honum gefin að sök brot gegn 1. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa hjólað á lögreglumann, sem var við skyldustörf, þannig að hún féll aftur fyrir sig í götuna, en við þetta hafi hún hlotið brot á neðri enda sveifar í hægri framhandlegg. Líta varð svo á að héraðsdómur hefði talið sannað að B hefði hjólað á lögreglumanninn af ásetningi og ekkert væri fram komið, sem gæfi tilefni til að hnekkja því mati. Talið var að sú háttsemi að hjóla á lögreglumanninn væri í eðli sínu hættuleg og fallin til að valda þeim manni alvarlegum meiðslum, sem fyrir verður, svo sem hér varð og raunin. Var B því sakfelldur fyrir brotin, sem greindi í ákærunni 9. febrúar 2009 og voru þau talin rétt heimfærð til refsiákvæða. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu B fyrir brot samkvæmt ákæru 4. mars 2009 var ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti og stóð hún því óröskuð. Með brotunum samkvæmt ákæru 4. mars 2009 rauf B skilorð samkvæmt fyrri dómi. Að því virtu var refsing B hæfilega ákveðin fangelsi í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 31. mars 2009 af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru 9. febrúar sama ár og refsing hans þyngd.

Ákærði krefst sýknu af sakargiftum samkvæmt ákæru 9. febrúar 2009 og jafnframt án tillits til þess að refsing verði milduð.

Í málinu er ákærði borinn sökum með tveimur ákærum, annarri útgefinni af ríkissaksóknara 9. febrúar 2009 en hinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 4. mars sama ár. Ákærði hefur í öllum atriðum gengist við sakargiftum samkvæmt síðari ákærunni, en neitar sök samkvæmt þeirri fyrri. Með henni voru honum gefin að sök brot gegn 1. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum með því að hafa „að morgni föstudagsins 6. apríl 2007, á göngustíg á milli [...] og [...] í Reykjavík, hjólað á lögreglumanninn A, sem þar var við skyldustörf, þannig að hún féll aftur fyrir sig í götuna“, en við þetta hafi hún hlotið brot á neðri enda sveifar í hægri framhandlegg.

Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að sannað væri að fyrrnefndur lögreglumaður hafi handleggsbrotnað við það að ákærði hjólaði á hana umrætt sinn. Jafnframt var hafnað þeirri viðbáru ákærða að lögreglumaðurinn hafi legið í leyni fyrir honum og stokkið fyrir hann svo skjótt að honum hafi ekki gefist ráðrúm til að forðast árekstur, en hún hafi ásamt tveimur öðrum nafngreindum lögreglumönnum borið að hún hafi fært sig inn á miðjan göngustíginn nokkru áður en ákærði hjólaði á hana. Þá þótti einnig sannað með framburði fimm tiltekinna vitna að ákærði hafi beinlínis aukið hraðann á reiðhjólinu þegar hann nálgaðist lögreglumanninn. Líta verður svo á að með þessu öllu hafi héraðsdómur talið sannað að ákærði hafi hjólað á lögreglumanninn af ásetningi og er ekkert fram komið, sem gefur tilefni til að hnekkja því mati. Í ákæru 9. febrúar 2009 er verknaði ákærða sem áður segir lýst með þeim orðum að hann hafi „hjólað á lögreglumanninn“. Slík háttsemi er í eðli sínu hættuleg og fallin til að valda þeim manni alvarlegum meiðslum, sem fyrir verður, svo sem hér varð og raunin. Eru því ekki efni til að fallast á með héraðsdómi að á skorti að í ákæru sé lýst háttsemi, sem feli í sér vísvitandi líkamsárás í skilningi 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og að ákærði hafi með ofbeldi ráðist á lögreglumann við skyldustörf, sbr. 1. mgr. 106. gr. sömu laga. Ákærði verður því sakfelldur fyrir brotin, sem greinir í þessari ákæru, og eru þau rétt heimfærð til refsiákvæða. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða fyrir brot samkvæmt ákæru 4. mars 2009 er ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti og stendur hún því óröskuð.

Í héraðsdómi er gerð grein fyrir sakaferli ákærða, þar á meðal að hann hafi 25. apríl 2008 verið dæmdur til að sæta fangelsi í tvo mánuði, en fullnustu þeirrar refsingar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Brot samkvæmt ákæru 4. mars 2009 voru framin eftir að sá dómur gekk og rauf ákærði þannig skilorð samkvæmt dóminum, en brotin samkvæmt ákæru 9. febrúar sama ár voru á hinn bóginn framin fyrir þann tíma. Verður því að gæta að ákvæðum 60. gr., 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar. Að því virtu er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tólf mánuði. Þrátt fyrir að tafir hafi orðið á rannsókn og saksókn vegna þeirra brota, sem um ræðir í ákæru 9. febrúar 2009, eru ekki næg efni til að binda refsinguna skilorði að hluta eða öllu leyti.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sviptingu ökuréttar skulu vera óröskuð.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærða gert að greiða 108.774 krónur í sakarkostnað auk helmings af 150.000 króna málsvarnarlaunum verjanda síns, sem jafnframt er skipaður verjandi hans fyrir Hæstarétti. Áfrýjunarkostnaður í málinu nemur samkvæmt framlögðu yfirliti ríkissaksóknara 26.677 krónum, en við þá fjárhæð bætast málsvarnarlaun verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem eru ákveðin 311.250 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti. Ákærði verður dæmdur til að greiða þennan kostnað allan eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sviptingu ökuréttar skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan sakarkostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, 596.701 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns á báðum dómstigum, J-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, samtals 461.250 krónur.