97/2006

Fjármálaeftirlitið krafðist þess að LÍ yrði gert skylt að afhenda gögn varðandi hreyfingar á bankareikningum lögmannsstofunnar B yfir tiltekinni fjárhæð og var fallist á þá beiðni í úrskurði 28. nóvember 2005. Sá úrskurður var ekki kærður og voru umrædd gögn afhent fjármálaeftirlitinu, sem í kjölfarið afhenti þau R. Í málinu kröfðust B og A þess að dæmt yrði að R væri óheimil notkun umræddra gagna í þágu tiltekinnar rannsóknar opinbers máls. Talið var að umræddra gagna hafi verið aflað með dómsúrskurði, sem ekki hefði verið hnekkt og væri niðurstaða hans ekki til endurskoðunar í máli þessu. Yrði því ekki fallist á að gagnanna hefði verið aflað með ólögmætum hætti og var kröfu B og A því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 13. febrúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. febrúar 2006, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að mælt yrði fyrir um að sóknaraðila væri óheimilt að nota gögn um hreyfingar á bankareikningum varnaraðilans B við rannsókn á ætluðum brotum vegna viðskipta með stofnfjárhluti í Sparisjóði D. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðilar krefjast þess að framangreind krafa þeirra nái fram að ganga. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst aðallega frávísunar málsins frá héraðsdómi en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Sóknaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur frávísunarkrafa hans því ekki til álita fyrir Hæstarétti nema að því leyti sem um er að ræða atriði sem Hæstiréttur gætir að sjálfsdáðum.

Málsatvik eru rakin í hinum kærða úrskurði. Eins og þar greinir var Landsbanka Íslands hf. gert skylt með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 28. nóvember 2005 að láta Fjármálaeftirlitinu í té upplýsingar og ljósrit af öllum gögnum í vörslum bankans varðandi hreyfingar á bankareikningum varnaraðilans B að fjárhæð 5.000.000 króna „eða hærra” á nánar tilgreindu tímabili. Úrskurður þessi var ekki kærður til Hæstaréttar og lauk málinu með því að Landsbanki Íslands hf. afhenti Fjármálaeftirlitinu þau gögn sem úrskurðurinn laut að.

Á grundvelli framangreinds úrskurðar aflaði Fjármálaeftirlitið upplýsinga varðandi bankareikninga varnaraðila og lét þær sóknaraðila í té í þágu rannsóknar hans meðal annars á ætluðum brotum varnaraðila. Krafa varnaraðila í málinu lýtur að því að sóknaraðila verði talið óheimilt að nota framangreind gögn við rannsókn málsins.

Umræddra gagna var aflað á grundvelli dómsúrskurðar, sem ekki hefur verið hnekkt og er niðurstaða hans ekki til endurskoðunar hér. Verður því ekki fallist á kröfu varnaraðila um að sóknaraðila verði bönnuð notkun gagnanna í þágu þeirrar lögreglurannsóknar sem nú stendur yfir. Er þá jafnframt haft í huga að ekki er fyrir að fara í íslenskum lögum reglu sem útilokar að lögregla styðjist við gögn, sem hún hefur undir höndum, þó þeirra kunni að hafa verið aflað án þess að fylgt hafi verið ákvæðum laga um öflun sönnunargagna í opinberum málum.

Með vísan til þess sem að framan greinir verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.