35/2005

G var sakfelldur fyrir tilraun til líkamsárásar með hnífi. Var verknaðurinn talinn varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 20. gr. laganna. Þar sem hnífur sá sem í ákæru var getið var ekki fjaðrahnífur og ekki þeirrar gerðar sem lýst er í a.  f. liðum 2. mgr. 30. gr. vopnalaga nr. 16/1998 var G sýknaður af broti gegn b. lið ákvæðisins. Hins vegar var hann sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 30. gr. laganna. Var refsing hans ákveðin fangelsi í tíu mánuði en átta mánuðir af refsingunni voru skilorðsbundnir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 11. janúar 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu hans og staðfestingar um upptöku.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða samkvæmt ákæru með þeim athugasemdum að hnífur sá sem þar getur var ekki fjaðrahnífur heldur með innfeldu blaði, 8, 8 cm löngu, og er ekki þeirrar gerðar sem lýst er í a. - f. liðum 2. mgr. 30. gr. vopnalaga nr. 16/1998. Verður ákærði því sýknaður af broti gegn b. - lið 2. mgr. 30. gr. laganna. Samkvæmt 1. mgr. ákvæðisins er vopnaburður á almannafæri bannaður, en heimilt er að bera á sér bitvopn þar sem það getur talist eðlilegt og sjálfsagt. Telja verður að ákærði hafi brotið gegn þessu ákvæði með því að bera með sér hnífinn umrætt sinn.

Í ákæru er líkamsárásarbroti ákærða lýst með þeim hætti að hann hafi „reynt að stinga ... með fjaðrahnífi”. Verknaðinum er þannig lýst sem tilraun til líkamsárásar en ekki fullfrömdu broti. Eins og fram kemur í héraðsdómi var atlaga ákærða að A sérstaklega hættuleg þar sem hnífi var beitt og tilviljun réði að ekki fór verr. Varðar þessi verknaður ákærða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum, sbr. 20. gr. laganna. Með vísan til þess og forsendna héraðsdóms fyrir ákvörðun refsingar verður hún ákveðin fangelsi í tíu mánuði. Ákærði hefur einu sinni áður gerst sekur um hegningarlagabrot, en með dómi 4. febrúar 2004 var hann dæmdur í fangelsi í 45 daga, skilorðsbundið í þrjú ár, vegna þjófnaðar. Þykir mega fresta fullnustu átta mánaða af refsingunni og fellur hún niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 69. gr. almennra hegningarlaga verður staðfest ákvæði hins áfrýjaða dóms um upptöku.

Ákvæði héraðsdóms sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-x-x V-x-x, sæti fangelsi í 10 mánuði, en fresta skal fullnustu átta mánaða af refsingunni og falli hún niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað eru óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.