39/2002

B var einn til frásagnar um ætlaða líkamsárás, auk S sem bar hann sökum. Þótti S ekki hafa verið að fullu samkvæm sjálfri sér í lýsingu atvika, sem ekki hafði heldur að öllu leyti staðist framburð annarra og önnur gögn málsins. Auk þessa hafði orðið nokkur dráttur á rannsókn lögreglu. Þegar alls þessa var gætt var ekki talið að nægileg sönnun í skilningi 46. gr. laga nr. 19/1991 hefði verið færð fyrir sekt B. Var hann því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 16. janúar 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verð ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju, en til vara krefst hann sýknu. Verði á hvorugt fallist krefst hann vægari refsingar en honum var gerð í héraðsdómi.

Í málinu er ákærða gefið að sök að hafa brotið gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með síðari breytingum með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 6. febrúar 2000 á veitingastaðnum LA café í Reykjavík slegið S-kvk-þf B-kvk-þf í höfuðið með þeim afleiðingum að gat kom á hljóðhimnu vinstra eyra hennar og hún hlaut mikið heyrnartap.

Eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi hafði S-kvk-nf B-kvk-nf farið á veitingastaðinn LA café umrætt kvöld með vinkonu sinni M-kvk-þgf L-kvk-þgf S-kvk-þgf. Þangað hafði ákærði, sem ekki þekkti konurnar fyrir, einnig lagt leið sína. Bar S-kvk-nf fyrir héraðsdómi að hún hafi ásamt M-kvk-þgf sest við borð á veitingastaðnum og ákærði komið þar að og gefið sig á tal við þær. M-kvk-nf taldi sig fyrir héraðsdómi ráma í að ákærði hafi sest við borðið hjá þeim, en ákærði minntist þess ekki í skýrslu sinni. Öllum bar þeim saman um að ákærði hafi dansað nokkra dansa við M-kvk-þf, en misræmi er í framburði þeirra um hvað síðan gerðist.

S-kvk-nf bar að eftir þetta hafi ákærði gerst uppáþrengjandi og ágengur og hvað eftir annað komið að borði þeirra M-kvk-ef. Hafi þessi framkoma hans leitt til þess að þær ákváðu að yfirgefa veitingastaðinn. M-kvk-nf hafi farið á undan til að ná í yfirhafnir þeirra, en þegar S-kvk-nf hafi staðið upp til að fylgja M-kvk-þgf hafi ákærði komið þar að og spurt hvað hún væri að gera. Þegar hún hafi svarað því til að hún væri að fara heim hafi ákærði brugðist illa við og tekið um tösku, sem hún hafði um öxl sér. Þegar hann hafi ekki sinnt ítrekaðri beiðni hennar um að sleppa hafi hún reynt að rífa sig lausa, en ákærði þá þrýst henni upp að vegg og slegið hana með krepptum hnefa á vinstra eyrað. M-kvk-nf bar að eftir að hún hafi dansað við ákærða hafi hann orðið uppáþrengjandi og þær S-kvk-nf því ákveðið að forða sér. Hafi hún gengið úr veitingasalnum og þá séð að ákærði hélt í veski eða handlegg S-kvk-ef. Hafi hún ekki séð hvað þeim fór frekar á milli, en á eftir hafi hún fylgt S-kvk-þgf á slysavarðstofu og S-kvk-nf þá sagt að ákærði hafi slegið sig á eyrað. Ákærði bar fyrir héraðsdómi að eftir að hann hafði dansað um hríð við M-kvk-þf hafi S-kvk-nf komið þar að og viljað fá hana á brott með sér. Hafi þá komið til orðaskipta milli þeirra S-kvk-ef. Hún hafi reiðst út af tilteknum ummælum hans og klórað hann í andlitið. Hafi hann borið ósjálfrátt fyrir sig hendurnar, en þær ekki lent á S-kvk-þgf svo hann viti. Hafi S-kvk-nf að því búnu náð í dyraverði og ákærði beðið með þeim eftir lögreglunni.

Ekki voru vitni að því hvað ákærða og S-kvk-þf fór á milli og eru þau ein til frásagnar um það. Til stuðnings framburði S-kvk-ef er það óumdeilt að til ýfinga kom milli hennar og ákærða, sem leiddu til þess að lögreglan var kvödd til. S-kvk-nf hélt síðan rakleitt á slysavarðstofu, þar sem í ljós kom mikið gat á hljóðhimnu vinstra eyra hennar. Verður að fallast á með héraðsdómi að langlíklegast sé að hún hafi hlotið gatið á hljóðhimnuna þetta kvöld. Á hinn bóginn hefur S-kvk-nf ekki verið að fullu samkvæm sjálfri sér í lýsingu atvika, sem hefur heldur ekki að öllu leyti staðist framburð annarra og önnur gögn málsins. Þannig var í frumskýrslu lögreglunnar haft eftir S-kvk-þgf að maður, sem hún kvaðst kannast við, hafi ráðist á sig og slegið í höfuðið, en óumdeilt er að hún og ákærði þekktust ekki fyrir. Í frumskýrslunni kom einnig fram að ákærði hafi verið klóraður á hægri kinn á tveimur eða þremur stöðum og getur það samræmst frásögn hans af atburðinum, en S-kvk-nf hefur bæði við skýrslutöku hjá lögreglunni og fyrir dómi eindregið neitað því að hafa klórað ákærða. Þá kom fram í skýrslu S-kvk-ef hjá lögreglunni 11. febrúar 2000, fimm dögum eftir atburðinn, að eftir að ákærði hafi veitt henni höfuðhöggið hafi komið að tveir menn og haldið ákærða þangað til dyraverðir komu að. Hafi hún þekkt annan þeirra, er heiti E-kk-nf. Framburður hennar fyrir héraðsdómi við fyrri aðalmeðferð málsins var í samræmi við þetta. Í skýrslu sinni við síðari aðalmeðferð gat hún hins vegar ekki um tök E-kk-ef og félaga hans á ákærða, en sagðist hafa rætt við E-kk-þf eftir atburðinn. E-kk-nf H-kk-nf J-kk-nf kvaðst fyrir héraðsdómi ekki muna eftir að hann hafi gengið á milli ákærða og S-kvk-ef, en hann kannaðist við að hún hafi rætt við sig eftir atburðinn og sagt að ákærði hafi slegið hana. Í frumskýrslu lögreglunnar var haft eftir ákærða að hann hafi slegið konu með flötum lófa hægri handar. Fyrir héraðsdómi taldi ákærði þetta ranglega eftir sér haft. Hefur framburður ákærða um atburðinn alla tíð verið stöðugur.

Eins og að framan er rakið eru ekki aðrir til frásagnar um atburðinn en ákærði og S-kvk-nf B-kvk-nf. Til þess verður að líta að hún kom fyrir lögreglu fimm dögum eftir atvikin, sem um ræðir í málinu, og bar þá fram kæru á hendur ákærða, jafnframt því að gefa skýrslu um þau. Kom þá meðal annars fram að hún kvaðst vera nánast heyrnarlaus á vinstra eyra vegna gats, sem komið hafi á hljóðhimnu. Þrátt fyrir þetta verður ekki séð af gögnum málsins að lögreglan hafi nokkuð aðhafst um rannsókn þess fyrr en tekin var skýrsla af M-kvk-þgf L-kvk-þgf S-kvk-þgf 16. nóvember 2000, eða rúmum níu mánuðum eftir að S-kvk-nf gaf áðurnefnda skýrslu sína. Í framhaldi af því átti lögreglan símaviðtal við E-kk-þf H-kk-þf J-kk-þf 21. nóvember 2000, en skýrsla var fyrst tekin af ákærða 27. sama mánaðar. Þegar svo var komið má ljóst vera að dregið hafði verulega úr líkum á því að aflað yrði frekari framburðar vitna um atvik málsins, enda virðist lögreglan heldur ekki hafa reynt það. Þegar alls þessa er gætt er ekki unnt að fallast á að fram sé komin nægileg sönnun í skilningi 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála fyrir sekt ákærða. Verður því að sýkna hann af kröfum ákæruvaldsins í máli þessu.

Eftir þessum úrslitum skal greiða allan sakarkostnað í héraði og fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða á báðum dómstigum, sem ákveðin eru í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf S-kk-nf, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður í héraði og áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 250.000 krónur.