260/2007

Með ákæru 9. nóvember 2006 var X gefin að sök líkamsárás gegn A 8. apríl 2003, er þau voru í sambúð, og önnur líkamsárás 18. maí 2004, eftir að þau höfðu þau gengið í hjúskap. Voru báðar líkamsárásirnar heimfærðar undir 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.  Hann var einnig ákærður fyrir tvö húsbrot á heimili A á árinu 2006 en þá voru þau skilin. Þegar rannsókn málsins hófst með yfirheyrslu X 8. júní 2006 var sök vegna líkamsárásanna fyrnd, sbr. 1. tölul. 1. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga. Ekki var því unnt að dæma honum refsingu fyrir þessa liði ákærunnar, sbr. 6. mgr. 82. gr. sömu laga. X játaði að hafa gerst sekur um húsbrotin eins og þeim var lýst í ákæru en taldi að við refsiákvörðun bæri að taka tillit til álags sem fylgt hefði skilnaði X og A árið 2004 og vefengingar á því að X væri faðir barns hennar. Ekki var fallist á það og var refsing hans ákveðin skilorðsbundið fangelsi í tvo mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. apríl 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst refsiþyngingar.

Ákærði krefst þess aðallega að refsing verði felld niður en til vara að hún verði milduð og þá að öllu leyti skilorðsbundin.

Ákæra 9. nóvember 2006 er í þremur liðum. Samkvæmt bæði I. og II. lið var ákærða gefið að sök líkamsárás sem heimfærð var til 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, annars vegar 8. apríl 2003 og hins vegar 18. maí 2004. Farið var með málið í héraði samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ákærði var kærður fyrir bæði brotin 7. apríl 2006 og var hann yfirheyrður hjá lögreglu vegna þeirra 8. júní 2006. Sök vegna brots sem heimfært er undir 217. gr. almennra hegningalaga fyrnist á tveimur árum, sbr. 1. tl. 1. mgr. 81. gr. sömu laga. Þegar rannsókn málsins hófst með yfirheyrslu ákærða hjá lögreglu var fyrningarfrestur liðinn. Ákærða verður því ekki dæmd refsing samkvæmt I. og II. ákærulið, sbr. 6. mgr. 82. gr. sömu laga.

Í III. lið ákæru er ákærða gefið að sök að hafa tvisvar gerst sekur um húsbrot á heimili fyrrum eiginkonu sinnar á árinu 2006, 15. febrúar og 14. mars. Í fyrra tilvikinu var ákærði kominn út úr húsinu áður en lögregla kom á staðinn, en í síðara tilvikinu varð að fjarlægja hann.

Málsgögn sýna að ákærði og brotaþoli fengu lögskilnað með dómi árið 2004 og það ár var vefengingarmál höfðað gegn ákærða vegna barns brotaþola sem fæddist í hjúskap þeirra. Ekki er fallist á með ákærða að álag sem þessu hefur fylgt réttlæti brot hans tæpum tveimur árum síðar og kemur ekki til álita til refsilækkunar. Gögn er staðfesta önnur atvik er haft geti áhrif til mildunar refsingar hafa ekki komið fram. Við ákvörðun refsingar verður hins vegar að líta til þess að um var að ræða húsbrot á heimili, sem raskaði friðhelgi einkalífs. Þá sýna málsgögn að ákærða var gert að hlíta nálgunarbanni samkvæmt dómsúrskurði 17. júlí 2006. Ákærði hlaut síðast dóm 3. mars 1997 og hefur sakarferill hans ekki áhrif á refsingu nú. Refsing er ákveðin fangelsi í tvo mánuði, en hana þykir mega skilorðsbinda svo sem nánar greinir í dómsorði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest.

Eins og rakið hefur verið var ákærða ranglega dæmd refsing fyrir tvö brot sem eru fyrnd og af þeim sökum skal allur áfrýjunarkostnaður falla á ríkissjóð, samkvæmt 1. mgr. 169. gr. sömu laga, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvo mánuði, en fullnustu refsingarinnar skal frestað og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlauna skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, G-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.