648/2009

A starfaði um árabil sem framkvæmdastjóri F. Þann 11. apríl 2008 gerði F starfslokasamning við A þar sem kveðið var á um að A skyldi ljúka vinnuskyldu sinni 31. maí sama ár en laun haldast til 31. október 2008. Í samningnum var kveðið á um að launin skyldu greidd, óháð því hvort A myndi sinna störfum annarsstaðar á tímabilinu. Með munnlegum samningi í maí á sama ári réði A sig til S sem starfaði á sama sviði og F og voru launagreiðslur A felldar niður vegna þessa. Í málinu krafði A, F um greiðslur samkvæmt starfslokasamningnum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ákvæði starfslokasamningsins væri skýrt um að A skyldi njóta réttar til launa til loka október 2008. Hefði F verið í lófa lagið að taka fram í samningnum ef hann vildi takmarka þennan rétt A við að hann réði sig ekki til vinnu hjá S. Hefði F í raun haft sérstakt tilefni til að gæta að þessu þar sem ágreiningslaus var að A lét af störfum hjá F vegna stuðnings við tillögu um samruna F og S. Þetta hafði F ekki gert og var ekki fallist á að óskráð forsenda fyrir samningnum sem að þessu laut hefði brostið með þeim réttaráhrifum að F yrði ekki bundið við starfslokasamninginn. Var krafa A samkvæmt þessu tekin til greina og F dæmt til að greiða A laun og aðrar greiðslur samkvæmt samningum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. nóvember 2009. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 4.109.486 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 1.225.400 krónum frá 1. september 2008 til 1. október sama ár, af 2.450.800 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, en af 4.109.486 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málavöxtum og málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Stefndi hefur ekki fært fram haldbær rök fyrir því að áfrýjandi hafi vísvitandi leynt upplýsingum um starfskjör sín hjá stefnda, sem máli hafi skipt, við gerð starfslokasamningsins 11. apríl 2008. Úrslit málsins ráðast af skýringu á þeim samningi. Í honum er kveðið á um að áfrýjandi skuli halda óbreyttum launum til 31. október 2008 og að þau skuli „greidd óháð því hvort A-kk-nf sinni störfum annarsstaðar á tímabilinu, ..“. Stefndi byggir sýknukröfu sína á því að forsendur skyldu sinnar samkvæmt þessu samningsákvæði hafi brostið þegar áfrýjandi réði sig til starfa hjá Samtökum verslunar og þjónustu. Kveður hann þau samtök „helsta samkeppnisaðila“ sinn. Til stuðnings sjónarmiði sínu um þetta hefur stefndi bent á svofellt ákvæði í starfslokasamningi áfrýjanda: „Allar upplýsingar um FÍS og starfsemi félagsins eru trúnaðarmál og gildir sá trúnaður eftir lok þessa samnings með óbreyttum hætti eins og á starfstíma.“ Stefndi hefur ekki byggt á því að áfrýjandi hafi brotið gegn þessu ákvæði með því að hafa gefið hinum nýja vinnuveitanda sínum tilteknar upplýsingar, sem hann hafi verið bundinn trúnaði um, heldur felist nefndur forsendubrestur í því að hafa ráðið sig til vinnu hjá honum.

Samkvæmt því sem að framan segir er ákvæði starfslokasamningsins skýrt um að áfrýjandi skuli njóta réttar til launa til loka október 2008 svo sem hann krefst. Stefnda hefði verið í lófa lagið að taka fram í samningnum ef hann vildi takmarka þennan rétt áfrýjanda við að hann réði sig ekki til vinnu hjá nefndum ætluðum samkeppnisaðila sínum. Hafði stefndi raunar sérstakt tilefni til að gæta að þessu þar sem ágreiningslaust er að áfrýjandi lét af störfum hjá honum vegna stuðnings við tillögu um samruna þessara tveggja samtaka verslunarfyrirtækja. Þetta gerði stefndi ekki og verður ekki fallist á með honum að óskráð forsenda fyrir samningnum sem að þessu lúti teljist hafa brostið með þeim réttaráhrifum að hann sé ekki skuldbundinn samkvæmt ákvæðinu um rétt áfrýjanda til launa fyrrgreint tímabil eftir að hann lét af störfum. Samkvæmt þessu verður krafa áfrýjanda tekin til greina. Ekki eru efni til að lækka hana vegna varakröfu stefnda í héraði sem byggð er á því að hann eigi gagnkröfu á hendur áfrýjanda vegna viðgerðarkostnaðar á bifreið í eigu stefnda sem áfrýjandi hafði til afnota. Hefur stefndi ekki fært fram haldbær rök fyrir þessari kröfu.

Samkvæmt þessari niðurstöðu málsins verður stefnda gert að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðst í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Stefndi, Félag íslenskra stórkaupmanna, greiði áfrýjanda, A-kk-þgf M-kk-þgf, 4.109.486 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 1.225.400 krónum frá 1. september 2008 til 1. október sama ár, af 2.450.800 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, en af 4.109.486 krónum frá þeim degi til greiðsludags og samtals 900.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.