375/2005

Ö og H fengu úthlutað lóð fyrir parhús í Kópavogi og gerðu samning við E um hönnun hússins. Í nóvember 2001 voru deiliteikningar E lagðar inn til byggingarfulltrúa, en um var að ræða ófullgerðar vinnuteikningar þar sem slitnað hafði upp úr samstarfi aðila vegna ágreinings um greiðslur fyrir vinnu E. Í júní 2002 var umsókn um byggingarleyfi þar sem tekið var fram að hönnuður hússins væri I samþykkt af byggingarfulltrúa og sú afgreiðsla staðfest af byggingarnefnd og bæjarstjórn. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var vísað til þess að HL og G hefðu neitað að vinna frekar að verkinu nema reikningar yrðu að fullu greiddir og talið að Ö og H hefðu haft réttmæta ástæðu til að draga í efa að reikningar væru sanngjarnir. Var því talið að Ö og H hefði verið rétt að fá annan hönnuð til að ljúka verkinu þar sem fyrir lá að því yrði ekki lokið með öðrum hætti. Talið var að breytingar sem gerðar voru á hönnun HL og G hefðu verið óverulegar með tilliti til heildarútlits hússins og ekki til þess fallnar að skerða höfundarsérkenni eða höfundarheiður. Voru Ö, H og I því sýknuð af miskabótakröfu HL og G og skaðabótakröfu E.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjendurnir H-kvk-nf S-kvk-nf og G-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf skutu málinu til Hæstaréttar með áfrýjunarstefnum 19. og 31. ágúst 2005. Þau krefjast þess að stefndu Ö-kk-nf A-kk-nf, H-kvk-nf Ý-kvk-nf A-kvk-nf og I-kk-nf G-kk-nf Þ-kk-nf verði óskipt dæmd til að greiða sér 800.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 7. febrúar 2003 til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti úr hendi stefndu A-kk-ef, H-kvk-ef Ý-kvk-ef og I-kk-ef G-kk-ef, en málskostnaðar fyrir Hæstarétti úr hendi stefnda Kópavogsbæjar.

Áfrýjandinn EON arkitektar ehf. skaut málinu til Hæstaréttar 5. september 2005 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst þess að stefndu Ö-kk-nf, H-kvk-nf Ý-kvk-nf og I-kk-nf G-kk-nf verði óskipt dæmd til að greiða sér 246.510 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 7. febrúar 2003 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti úr hendi þessara stefndu.

Stefndu Ö-kk-nf, H-kvk-nf Ý-kvk-nf og I-kk-nf G-kk-nf hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Samkvæmt 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 12. gr. laga nr. 38/1994, ber að líta svo á að þau krefjist staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Stefndi Kópavogsbær krefst staðfestingar á héraðsdómi og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað til handa stefnda Kópavogsbæ, en dæma verður áfrýjendurna H-kvk-þf og G-kk-þf B-kk-þf til að greiða honum málskostnað á báðum dómstigum, sem ákveðinn verður í einu lagi eins og nánar greinir í dómsorði. Að öðru leyti dæmist málskostnaður ekki fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað til handa stefnda Kópavogsbæ.

Áfrýjendur, H-kvk-nf S-kvk-nf og G-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnda Kópavogsbæ samtals 300.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti. Að öðru leyti fellur málskostnaður fyrir Hæstarétti niður.