560/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þinglýsingarstjóra (Þ) um frávísun málsins, en fallist á kröfu V um að fella úr gildi ákvörðun Þ um að vísa frá þinglýsingu samningi með fylgigögnum og afsali vegna kaupa V á tiltekinni landspildu og lagt fyrir Þ að þinglýsa skjölunum. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem dómur um kröfur Þ var ekki talin fela í sér úrlausn um tiltekin réttindi sem hann hefði lögvarða hagsmuni af að fá skorið úr um, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Skipti þá ekki máli þótt nauðsynlegt hefði verið í héraði að haga aðild í málinu þannig að Þ væri þar til varnar enda engum öðrum til að dreifa.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. ágúst 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 25. júlí 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um frávísun málsins, felld úr gildi ákvörðun sóknaraðila 14. maí 2014 og lagt fyrir hann að þinglýsa „samningi með fylgigögnum og afsali [varnaraðila] við landeigendur Öxnalækjarlands, Hveragerði (landnr. 171613) dags. 23. október 2013.“ Um kæruheimild er vísað til 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að framangreind ákvörðun sín verði staðfest. Þá krefst hann „málskostnaðar“.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Vegna breikkunar hringvegarins gerðu varnaraðili og J-kk-nf E-kk-nf E-kk-nf, B-kk-nf E-kk-nf og S-kvk-nf A-kvk-nf E-kvk-nf með sér samning og afsal 23. október 2013 um kaup þess fyrstnefnda á spildu úr Öxnalækjarlandi í Hveragerði, landnúmer 171613. Um afmörkun spildunnar var í 1. grein samningsins og afsalsins vísað til tveggja uppdrátta er fylgdu. Varnaraðili óskaði eftir því við sóknaraðila 22. nóvember 2013 að samningnum og afsalinu ásamt fylgigögnum yrði þinglýst. Með vísan til f. liðar 2. mgr. 6. gr. þinglýsingalaga vísaði sóknaraðili, sem þinglýsingarstjóri, sbr. 1. gr. sömu laga, áðurgreindum skjölum frá dagbók 14. maí 2014 á þeim grundvelli að efni þeirra væri ekki nægilega skýrt þar sem ekki væri ótvírætt við hvaða eign skjal ætti. Þá hefðu jafnframt verið gerðar breytingar á „báðum skjölunum“ sem ekki yrði séð að hefðu verið samþykktar af öllum hlutaðeigandi aðilum. Í samræmi við 3. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga tilkynnti varnaraðili sóknaraðila um þá ákvörðun sína að bera úrlausn þinglýsingarstjóra undir Héraðsdóm Suðurlands sem vísaði kröfu sóknaraðila frá dómi með úrskurði 30. júní 2014 á þeim grundvelli að krafan fullnægði ekki skilyrðum 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með bréfi til Héraðsdóms Suðurlands 30. júní 2014 bar varnaraðili ákvörðun sóknaraðila aftur undir héraðsdóm og krafðist þess að ákvörðunin yrði dæmd ógild og sóknaraðila gert að þinglýsa áðurgreindum samningi og afsali ásamt fylgigögnum. Í hinum kærða úrskurði var fallist á kröfur varnaraðila.

Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga hefur hver sá sem á lögvarinna hagsmuna að gæta heimild til að bera úrlausn þinglýsingarstjóra um þinglýsingu samkvæmt lögunum undir héraðsdómara í lögsagnarumdæmi þinglýsingarstjóra. Um kæru til Hæstaréttar fer eftir almennum reglum um kæru í einkamáli, sbr. 5. mgr. sömu lagagreinar, og af því leiðir að sá sem kærir úrskurð héraðsdómara í þinglýsingarmáli þarf að hafa lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins. Dómur um kröfur sóknaraðila felur ekki í sér úrlausn um tiltekin réttindi sem hann hefur lögvarða hagsmuni af að fá skorið úr um, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Skiptir þá ekki máli þótt nauðsynlegt hafi verið í héraði að haga aðild í málinu þannig að sóknaraðili væri þar til varnar enda engum öðrum til að dreifa. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Eftir atvikum þykir rétt að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.