449/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að ógilt yrði fjárnám sem sýslumaðurinn í Kópavogi gerði hjá honum að kröfu I vegna vangoldinna meðlagsgreiðslna.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. júní 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilt yrði fjárnám sem sýslumaðurinn í Kópavogi gerði hjá honum 28. janúar 2014 fyrir kröfu varnaraðila að fjárhæð samtals 11.779.150 krónur og lokið var án árangurs. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, svo og að „öll gögn varnaraðila og sóknaraðila, skjöl 4 til 12 til héraðsdómarans, verði úrskurðuð ólögmæt að formi og efni til í þessu fjár og kröfuréttarmáli“.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum málsins beindi varnaraðili 25. nóvember 2013 beiðni til sýslumannsins í Kópavogi um fjárnám hjá sóknaraðila fyrir skuld vegna barnsmeðlaga að höfuðstól samtals 10.354.592 krónur auk 1.402.758 króna í dráttarvexti fyrir tímabilið frá 25. nóvember 2009 til 1. desember 2012 og 21.800 króna vegna kostnaðar. Ekki var gerð nánari grein fyrir skuld sóknaraðila í beiðni varnaraðila, en svo virðist sem henni hafi fylgt yfirlit um hluta skuldarinnar, sem náði aðeins til tímabilsins frá 5. mars 2010 til 6. nóvember 2013, svo og ýmis gögn til stuðnings því að sóknaraðili bæri skyldu til að greiða meðlög með sex börnum sínum, sem fædd eru á árunum [...] til [...]. Sóknaraðili sem mun ekki vera lögfræðingur að mennt mætti sjálfur þegar sýslumaður tók beiðni varnaraðila fyrir og var fært í gerðabók að sóknaraðila hafi verið veittar leiðbeiningar um réttarstöðu sína og kröfu varnaraðila. Einnig var fært til bókar að sóknaraðili hafi hvorki samþykkt kröfu varnaraðila né orðið við áskorun um að greiða hana, hann hafi neitað að upplýsa um eignir sínar og hafi varnaraðili krafist að gerðinni yrði lokið án árangurs, enda væri honum ekki kunnugt um eignir sóknaraðila. Sýslumaður varð við þeirri kröfu varnaraðila.

Af gögnum málsins verður ekki annað séð en að skuld sóknaraðila, sem fjárnám var gert fyrir, hafi myndast vegna barnsmeðlaga, sem hafi fallið til fram á árið 2002, en upp frá því hafi breytingar á fjárhæð hennar eingöngu stafað af áfalli dráttarvaxta sem að nokkru hafi verið bakfærðir síðar vegna fyrningar. Ekki verður ráðið af gögnum málsins hvort varnaraðili hafi áður en hann lagði fyrrgreinda aðfararbeiðni fyrir sýslumann aðhafst eitthvað, sem valdið gæti slitum á fyrningu kröfunnar á hendur sóknaraðila, en samkvæmt 10. mgr. 5. gr. laga nr. 54/1971 um Innheimtustofnun sveitarfélaga fyrnist krafa um endurgreiðslu barnsmeðlaga á tíu árum. Í endurriti úr gerðabók sýslumanns kemur ekkert fram um að sóknaraðili hafi lýst því yfir við framkvæmd fjárnámsins að hann bæri ekki fyrir sig fyrningu, sbr. 9. gr. laga nr. 90/1989. Án tillits til þessa verður ekki fram hjá því horft að í máli þessu hefur sóknaraðili hvorki borið fyrir sig að annmarki hafi verið á fjárnámsgerðinni að þessu leyti né að krafa varnaraðila á hendur sér sé fallin niður fyrir fyrningu. Að því gættu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að hafna kröfu sóknaraðila um ógildingu gerðarinnar.

Krafa sóknaraðila um að tiltekin gögn málsins verði úrskurðuð ólögmæt er ekki með þeim hætti að dómur verði felldur á hana.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.