arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
423/2002

E var sakfelldur fyrir að hafa reynt að flytja til Íslands um 30 kg af hassi sem ætlað var til sölu hérlendis í ágóðaskyni, en spænsk lögregluyfirvöld lögðu hald á fíkniefnin, sem voru falin í hurð og átti að senda ásamt öðrum hurðum sjóleiðis til Íslands. Var E dæmdur til að sæta fangelsi í 2 ár. Við ákvörðun refsingar E var höfð hliðsjón af því að um var að ræða tilraun til brots og að meðferð málsins tók alllangan tíma. Á hinn bóginn kom ekki til álita að skilorðsbinda refsinguna í ljósi einarðs ásetnings E og þess magns fíkniefna sem um var að ræða og ætlað var til söludreifingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. ágúst 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða verði staðfest, en refsing hans þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds, en til vara að honum verði ekki gerð refsing og að því frágengnu að hún verði milduð og skilorðsbundin að hluta eða öllu leyti.

Ákæruvaldið lagði fyrir Hæstarétt gögn frá Interpol á Spáni sem staðfesta að C-x-x L-x-x R-x-x og C-x-x G-x-x V-x-x hafi verið dæmdir í dómstóli í Barcelona til þriggja ára fangelsisrefsingar hvor um sig fyrir sinn þátt að málinu. Þeim dómi hafi þeir áfrýjað en niðurstaða málsins liggi ekki fyrir. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf Ó-kk-nf E-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 130.000 krónur.
426/2003

J krafðist þess að fjölskipaður héraðsdómur viki sæti eftir að Hæstiréttur hafði í annað sinn ómerkt dóm héraðsdóms og vísaði málinu heim í hérað. Var um að ræða sömu kröfur og hún hafði uppi í dómi Hæstaréttar í máli nr. 49/2002 eftir fyrri heimvísun þess. Með vísan til forsendna héraðsdóms og fyrrnefnds dóms Hæstaréttar var kröfu J hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. október 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. október 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fjölskipaður héraðsdómur viki sæti í máli hennar gegn varnaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að dómurunum í héraði verði gert að víkja sæti í málinu og að sér verði dæmdur kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Mál sóknaraðila gegn varnaraðila hefur tvívegis verið ómerkt í Hæstarétti og vísað heim í hérað, sbr. dóma réttarins 29. mars 2001 í máli nr. 373/2000 og 2. október 2003 í máli nr. 135/2003. Þá liggur fyrir dómur Hæstaréttar 7. febrúar 2002 í máli nr. 49/2002, þar sem sóknaraðili hafði uppi sömu kröfur og hún hefur í þessu máli eftir fyrri heimvísun þess. Líkt og í því máli heldur sóknaraðili nú fram að dómarar í máli hennar hafi með dómum og úrskurðum, sem gengið hafa í málinu, tjáð sig þannig um það að draga megi óhlutdrægni þeirra í efa. Þá séu ótvíræð tengsl meðdómsmanna við þann lækni, sem framkvæmdi aðgerðina, sem um er deilt í málinu. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, sbr. og fyrrnefndan dóm Hæstaréttar frá 7. febrúar 2002, verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
436/2002

K og M deildu um forsjá tveggja dætra þeirra. Tekið var fram að niðurstaða héraðsdóms væri einkum reist á ítarlegri skýrslu sálfræðinga sem töldu báða foreldrana hæfa til að fara með forsjá barnanna en K hafa meiri getu til að uppfylla eða koma til móts við tilfinningalegar þarfir þeirra. Enn fremur væri samband dætranna við K nánara og sterkara og hefðu þær báðar látið í ljós þá ósk að fá að búa hjá henni, en þær væru á þrettánda og sextánda ári. Þá yrði ekki annað séð en að K hefði reynt að bregðast við sálrænum erfiðleikum eldri dótturinnar, sem höfðu komið fram á meðan á hjúskap þeirra M og K stóð, með eðlilegum hætti. Var niðurstaða héraðsdóms um að K hefði forsjá dætranna því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. september 2002 og krefst þess að sér verði dæmd forsjá dætra sinna og stefndu, X fæddrar [...] 1987, og Y fæddrar [...] 1990. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar.

Málsatvikum er lýst í héraðsdómi. Niðurstaða hans er einkum reist á ítarlegri skýrslu tveggja sálfræðinga með mikla reynslu á sviði uppeldismála. Var það mat þeirra að báðir málsaðilar teldust hæfir til að fara með forsjá barna sinna en samkvæmt niðurstöðu forsjárhæfnisprófs var talið að stefnda hefði meiri getu til að uppfylla eða koma til móts við tilfinningalegar þarfir barnanna. Þótt ljóst væri að faðir hefði frá fyrstu tíð verið metnaðargjarn fyrir hönd dætranna og duglegur við að hvetja og styðja þær í áhugamálum ætti hann ekki auðvelt með að setja sig í þeirra spor og sinna tilfinningalegum þörfum þeirra. Þá kom fram að tengsl stúlknanna við báða foreldra eru jákvæð, en engu að síður er greinilegt að samband þeirra við móður er nánara og sterkara. Hafa þær báðar látið í ljós þá ósk að fá að búa hjá henni, en þær eru nú á þrettánda og sextánda ári. Umgengni áfrýjanda við yngri dótturina hefur verið með eðlilegum hætti, en umgengni hans við hina eldri hefur verið stopulli. Ekki verður þó séð að þar sé við stefndu að sakast. Af nýjum gögnum, sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt, er ljóst að stúlkan á við erfiðleika að stríða, sem meðal annars hafa leitt til afskipta utanaðkomandi aðila. Sálræn vandamál höfðu þegar komið fram hjá henni á meðan á hjúskap aðila stóð og verður ekki annað séð en að stefnda hafi reynt að bregðast við þeim með eðlilegum hætti. Mikilvægt er hins vegar að málsaðilar sameinist um að styðja dóttur sína svo sem kostur er til að komast yfir þessa erfiðleika.

Að þessu athuguðu, en að öðru leyti með skírskotun til forsendna héraðsdóms, verður hann staðfestur.

Rétt þykir að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað stefndu fer eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefndu, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 220.000 krónur.
437/2002

Ó og V áttu saman fasteignasöluna V sf., en H, eiginkona Ó, keypti síðar hlut eiginmanns síns í fasteignasölunni. Sá V sf. um að selja fasteign í eigu H. Í kaupsamningi um eignina var meðal annars kveðið á um að kaupandi hennar skyldi greiða hluta kaupverðsins með fimm nánar tilteknum víxlum. Í máli sem H höfðaði á hendur V til greiðslu víxlanna var deilt um hvort V hafi mátt ráðstafa þeim. Talið var að H hafi samþykkt að nota mætti víxlana í þágu V sf. Var V því sýknaður af kröfu H. V gagnstefndi H í málinu til greiðslu fyrir lögfræðiþjónustu. Talið var að H hafi þegar greitt V fyrir þjónustuna. Var H því sýknuð af kröfu V.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. september 2002. Hún krefst þess að gagnáfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 898.516 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af nánar tilteknum fjárhæðum frá 15. apríl 1998 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst aðaláfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 27. nóvember 2002. Hann krefst þess að aðaláfrýjanda verði gert að greiða sér 883.950 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga frá 1. júlí 1999 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Aðaláfrýjandi höfðaði mál þetta um ofangreinda kröfu sína 23. janúar 2001. Gagnáfrýjandi höfðaði 19. júní sama árs sjálfstætt mál á hendur henni um kröfu sína, sem að framan er getið. Mál þessi voru sameinuð á dómþingi Héraðsdóms Reykjaness 12. október 2001 og var farið upp frá því með mál gagnáfrýjanda sem gagnsök í máli aðaláfrýjanda.

Með framangreindri athugasemd verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Aðaláfrýjandi verður dæmd til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, H-kvk-nf B-kvk-nf S-kvk-nf, greiði gagnáfrýjanda, V-kk-þgf K-kk-þgf, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
438/2002

Í ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði að álagning lyfjaeftirlitsgjalds fyrir árin 1997 og 1998 væri ólögmæt og H hf. fyrir árið 1999. Tekið var fram að ekki væri deilt um gjaldskyldu félaganna samkvæmt þágildandi 3. mgr. 2. gr. lyfjalaga nr. 93/1994. Á hinn bóginn hefði ákvæðið ekki falið í sér heimild fyrir heilbrigðisráðherra til að láta innheimta lyfjaeftirlitsgjöld fyrir árin 1997-1999 einungis á grundvelli greinargerðar ráðgjafa um kostnaðargreiningu og útreikning gjaldskrár vegna veittrar þjónustu. Hefði ráðherra borið samkvæmt lagafyrirmælum og dómvenju að setja reglugerð, sem hefði að geyma nánari reglur um grundvöll álagningar og innheimtu eftirlitsgjalda og birt væri í samræmi við fyrirmæli laga nr. 64/1943 um birtingu laga og stjórnvaldaerinda. Var því fallist á kröfur Í ehf. og H hf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf og A-kk-nf B-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Málinu var áfrýjað til Hæstaréttar 18. september 2002. Áfrýjandi krefst aðallega sýknu af kröfum stefndu og málskostnaðar úr hendi þeirra in solidum í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst áfrýjandi þess, að „kröfur stefndu verði lækkaðar“ og málskostnaður látinn falla niður á báðum dómstigum.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áður en lyfjalögum nr. 93/1994 var breytt með lögum nr. 108/2000 var boðið í 3. mgr. 2. gr., að leggja skyldi árlegt eftirlitsgjald á fyrirtæki þau og stofnanir, sem Lyfjaeftirlit ríkisins hafði eftirlit með. Nánar skyldi kveða á um eftirlitsgjöldin og innheimtu þeirra í reglugerð að fengnum tillögum Lyfjaeftirlits ríkisins. Í málinu er ekki deilt um gjaldskyldu stefndu samkvæmt þessu lagaákvæði. Á hinn bóginn fól ákvæðið ekki í sér heimild fyrir heilbrigðisráðherra til að láta innheimta lyfjaeftirlitsgjöld fyrir árin 1997-1999 einungis á grundvelli greinargerðar nafngreinds ráðgjafa um kostnaðargreiningu og útreikning gjaldskrár vegna veittrar þjónustu. Samkvæmt lagafyrirmælum og dómvenju bar ráðherra fyrir gildistöku laga nr. 108/2000 að setja reglugerð, sem hefði að geyma nánari reglur um grundvöll álagningar og innheimtu eftirlitsgjalda og birt væri í samræmi við fyrirmæli laga nr. 64/1943 um birtingu laga og stjórnvaldaerinda með síðari breytingum.

Með þessum athugasemdum og annars með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi skal greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti, eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefndu, Ísranni ehf. og Hagræði hf., hvorum um sig 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
43/2003

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. janúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. janúar 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. mars nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili þýskur ríkisborgari og hefur verið búsettur í Þýskalandi. Í málatilbúnaði sóknaraðila kemur meðal annars fram að rannsókn hafi áður beinst að varnaraðila vegna fíkniefnabrota, en hann hafi farið af landi brott áður en tókst að birta honum ákærur í þeim málum. Ekki hafi verið unnt að fá hann framseldan hingað, því þýsk lög banni framsal þarlendra ríkisborgara. Hann hafi síðan verið handtekinn í Hollandi á síðasta ári og framseldur til Íslands 3. janúar sl. Með vísan til þessa má ætla að varnaraðili muni reyna að komast úr landi eða leynast eða koma sér á annan hátt undan málsókn eða fullnustu refsingar. Er því fullnægt skilyrðum til að beita gæsluvarðhaldi yfir varnaraðila á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, en ekki verður fallist á að farbann geti hér komið í stað gæsluvarðhalds. Þegar af þessum ástæðum verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
440/2003

V kærði þá niðurstöðu héraðsdóms að hafna dómkvaðningu tiltekins lögmanns sem matmanns. Í Hæstarétti var talið með vísan til 2. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að það væri á forræði dómara að ákveða hverja hann dómkveddi til matsstarfa. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. nóvember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. október 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu M-kk-ef T-kk-ef hæstaréttarlögmanns sem matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að dómkveðja lögmanninn. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með bréfi 16. október 2003 til Héraðsdóms Reykjavíkur lagði sóknaraðili fram beiðni um að dómkvaddir yrðu samkvæmt XII. kafla laga nr. 91/1991 læknir og lögfræðingur til að meta tímabundnar og varanlegar afleiðingar líkamstjóns sem hann hlaut í vinnuslysi 14. október 1999. Var beiðnin lögð fram í tilefni þess að sóknaraðili hyggst höfða mál til heimtu skaðabóta á hendur varnaraðila. Með bréfi 22. október 2003 boðaði héraðsdómari til þinghalds og lagði jafnframt til að M-kk-nf T-kk-nf hæstaréttarlögmaður og T-kk-nf M-kk-nf sérfræðingur í heila- og taugasjúkdómum yrðu dómkvaddir til starfans ef ekki kæmu fram rökstudd mótmæli. Varnaraðili mótmælti í þinghaldi 24. sama mánaðar að sá fyrrnefndi yrði dómkvaddur, en sóknaraðili krafðist þess að svo yrði gert. Í hinum kærða úrskurði hafnaði héraðsdómari kröfu sóknaraðila um að dómkveðja lögmanninn.

Í 61. gr. laga nr. 91/1991 er fjallað um dómkvaðningu matsmanna til að framkvæma mat eftir skriflegri beiðni aðila. Samkvæmt 2. mgr. ákvæðisins skal dómkveðja þann matsmann sem aðilar koma sér saman um að kveðja til starfans sé hann hæfur nema sérstakar ástæður mæli gegn því. Annars greinir dómari aðilum að öðru jöfnu frá því hvern hann hafi í hyggju að kveðja til matsstarfa og á þá aðili máls ekki kröfu á að tiltekinn maður verði dómkvaddur. Með vísan til þessa er það á forræði dómara að ákveða hverja hann dómkveður til matsstarfa. Að þessu virtu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur

Kærumálskostnaður fellur niður.
442/2002

S slasaðist við vinnu sína um borð í togara P ehf. er hann var að hagræða neti meðan á hífingu stóð. Vinnubrögð þessi, sem voru viðtekin um borð, í þökk yfirmanna og samkvæmt skipunum þeirra, þóttu varasöm og beinlínis til þess fallin að bjóða hættunni heim. Þótti P ehf. því ekki geta firrt sig ábyrgð á því tjóni sem S varð fyrir. Á hinn bóginn þótti S, sem var reyndur sjómaður, eiga sjálfur nokkra sök á tjóni sínu með aðgæsluleysi við framkvæmd starfs síns. Þótti því rétt að skipta sök þannig að P ehf. bætti S tjón hans að tveimur þriðju hlutum en S bæri sjálfur þriðjung tjónsins vegna eigin sakar. Fyrir Hæstarétti krafðist P ehf. að greiðsla úr slysatryggingu, sem S hafði móttekið, kæmi til lækkunar bótakröfu hans. Gegn mótmælum S var krafan of seint fram borin og kom því ekki til álita.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. september 2002. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu gagnáfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst aðaláfrýjandi að dæmdar bætur verði lækkaðar og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði fyrir sitt leyti 17. janúar 2003. Hann krefst þess aðallega að aðaláfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 2.702.829 krónur með 2% ársvöxtum frá 1. júní 1998 til 28. júní 2000, en með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001 og 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst gagnáfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti krefst aðaláfrýjandi þess sérstaklega að 181.190 krónur, sem Sjóvá-Almennar tryggingar hf. greiddu gagnáfrýjanda úr slysatryggingu sjómanna, komi til lækkunar bótakröfu hans. Gegn mótmælum gagnáfrýjanda er krafan of seint fram borin og kemur því ekki til álita.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Aðaláfrýjandi verður dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti, sem verður ákveðinn eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, Pétur Jónsson ehf., greiði gagnáfrýjanda, S-kk-þgf Þ-kk-þgf, 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
442/2003

F ehf. krafðist þess að kyrrsetning á birgðum félagsins yrði felld úr gildi. Var kröfunni vísað frá dómi þar sem ekki var heimild að lögum til að bera ágreininginn undir dómstóla.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. nóvember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 31. október 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför og 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og dómkröfur hans teknar til efnislegrar úrlausnar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ferskar afurðir ehf., greiði varnaraðila, Kaupþingi Búnaðarbanka hf., 125.000 krónur í kærumálskostnað.
444/2003

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. nóvember 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. nóvember 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 3. desember 2003. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Í málinu liggur fyrir lögregluskýrsla 19. nóvember 2003, sem staðfest var af varnaraðila fyrir héraðsdómi sama dag. Þar viðurkenndi varnaraðili að vera eigandi þeirra plantna og búnaðar til ræktunar, sem fundust við leit á dvalarstað hans. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
445/2003

Ekki var fallist á að E og M hefðu greitt S skuld sem tryggð var í fasteign þeirra. Var úthlutun sýslumanns vegna nauðungarsölu fasteignarinnar staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 14. nóvember 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 31. október 2003 þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Kópavogi 27. maí 2003 að hafna mótmælum sóknaraðila um breytingu á frumvarpi til úthlutunar söluverðs tiltekinnar íbúðar við Núpalind 6 í Kópavogi. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðilar krefjast þess að fyrrnefnd ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, E-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf og M-kvk-nf I-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðila, Sparisjóði Hafnarfjarðar, 100.000 krónur í kærumálskostnað.