573/2012

G var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa veist að A með hnífi og stungið hann ítrekað í líkamann með þeim afleiðingum að A hlaut fimm stungusár á hægri öxl, hægra og vinstra megin á brjóstkassa, aftarlega á hægri síðu og ofan við vinstri mjaðmarspaða auk minni skurða á höndum og andliti, gekk hnífurinn gegnum þindina og í lungu bæði vinstra og hægra megin, gegnum hægra nýra, í lifur og gallblöðru, með nánar tilgreindum afleiðingum. Voru fjögur stungusáranna lífshættuleg ein og sér þó aðrir áverkar hefðu ekki komið til. Þá var G einnig ákærður fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa veist að B með hnífi þegar hann kom A til hjálpar og stungið hann tvisvar í vinstra lærið. G var sakfelldur fyrir þá háttsemi sem hann var sakaður um í ákæru og var brot hans gegn A talið varða við 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 20. gr. laganna, og brot hans gegn B við 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Var refsing G ákveðin fangelsi í 14 ár og honum gert að greiða miskabætur til A að fjárhæð 3.000.000 krónur og til B að fjárhæð 800.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 25. júlí 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst mildunar refsingar og að niðurstaða héraðsdóms um einkaréttarkröfur verði staðfest.

A og B krefjast þess að héraðsdómur verði staðfestur um einkaréttarkröfur þeirra.

Í vottorði 8. janúar 2013 frá T-kk-þgf G-kk-þgf yfirlækni á hjarta- og lungnaskurðdeild Landspítala, sem lagt hefur verið fyrir Hæstarétt, er ástandi A, sem ákærði er borinn sökum um að hafa gert tilraun til að ráða bana, meðal annars lýst á þann veg að hann hafi verið hraustur áður en hann hlaut áverkana 5. mars 2012. Hann hafi legið á hjarta- og lungnaskurðdeild Landspítala frá því að hann kom af gjörgæsludeild, en útskrifast 6. júní sama ár. Í vottorðinu er gerð grein fyrir ástandi A eftir að hann útskrifaðist, núverandi ástandi hans og mati á framtíðarhorfum. Þar er því meðal annars lýst að A hafi hægt og sígandi náð auknum styrk og færni. Hann sé þó ekki orðinn vinnufær, aðallega vegna verkja og stirðleika frá hægri öxl, en töluvert vanti upp á fulla hreyfifærni á hægri hendi og öxl og ólíklegt sé að hann muni ná fullri færni. Lifur hafi jafnað sig vel, þótt ekki sé hægt að útiloka nýja blæðingu frá henni síðar eða einkenni frá gallvegum. Starfsemi hjarta virðist eðlileg og lungu hafi jafnað sig býsna vel, en líklegt verði að telja að lungun verði aldrei söm og fyrir áverkana og hann gæti orðið viðkvæmari en ella fyrir sýkingum í lungum. Vinstra nýra hafi jafnað sig vel af nýrnabilun sem hann hafi fengið á fyrstu vikum eftir áverkann, en líklega verði nýrnastarfsemi aldrei eðlileg, enda hafi þurft að fjarlægja hægra nýra. Hann muni þurfa að vera í reglulegu eftirliti hjá nýrnalækni framvegis og lífslíkur einstaklinga með eitt nýra geti verið skertar. Enn sé fyrir hendi dofi á fingrum hægri handar og óljóst hvort sú tilfinning komi til baka. Þá hafi A verið andlega sterkur en hann eigi þó erfiðara með svefn en áður og stundum beri á kvíða þegar atburðurinn rifjist upp fyrir honum.

Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi hefur ákærði játað sakargiftir, en hann telur að heimfæra eigi brotið sem lýst er í I. kafla ákæru undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brotið sem fjallað er um í II. kafla undir 219. gr. sömu laga. Í héraðsdómi er lýst hrottalegri og lífshættulegri atlögu ákærða að A, sem leiddi til varanlegs heilsutjóns hans og því að hending ein hafi ráðið að ekki hafi hlotist bani af. Fallist er á það mat hins áfrýjaða dóms að ákærði hafi viljað að A hlyti bana af atlögunni. Einnig er í héraðsdómi lýst átökum ákærða við B, er B kom A til hjálpar, en í þeim stakk ákærði B tvívegis í lærið og voru bæði stungusárin djúp og hið stærra 8 cm langt. Með vísan til þessa en að öðru leyti til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun réttargæslumanns beggja brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 995.075 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 564.750 krónur, og þóknun B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs réttargæslumanns brotaþolanna A og B, 125.500 krónur vegna hvors þeirra.