19/2014

Þ var ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa hótað lögreglumönum lífláti og fíkniefnabrot með því að hafa haft 2,03 grömm af MDMA og 1,61 gramm af amfetamíni í fórum sínum. Var Þ fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 2. gr. sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Þ hafði áður verið dæmdur fyrir manndráp og hafði sá dómur ítrekunaráhrif  samkvæmt 3. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar. Var Þ gert að sæta fangelsi í 6 mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 6. janúar 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða samkvæmt ákæru og heimfærslu til refsiákvæða.

Ákærða var 5. mars 2012 veitt reynslulausn í 4 ár á 2075 daga eftirstöðvum 16 ára fangelsisrefsingar, að frádreginni 306 daga gæsluvarðhaldsvist, samkvæmt dómi Hæstaréttar 18. maí 2000, 2 ára og 6 mánaða fangelsisrefsingar samkvæmt dómi Hæstaréttar 9. desember 2004 og eins mánaðar fangelsisrefsingar samkvæmt dómi Héraðsdóms Suðurlands 11. maí 2007. Með ákvörðun Fangelsismálastofnunar ríkisins 16. júlí 2012 var ákærða gert að afplána eftirstöðvar refsingarinnar vegna rofs sama dag á því skilyrði reynslulausnarinnar að neyta hvorki áfengis né ávana- og fíkniefna á reynslutímanum.

Í máli þessu er ákærði sakfelldur fyrir að brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa hótað tveimur lögreglumönnum lífláti með því að koma heim til þeirra og skjóta þá. Með hliðsjón af sakaferli ákærða var full ástæða fyrir lögreglumennina að taka hótanir hans alvarlega.

Með 1. gr. laga nr. 25/2007, um breyting á almennum hegningarlögum, var refsirammi 106. gr. almennra hegningarlaga, þegar brot beindist að opinberum starfsmanni sem hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar, hækkaður úr 6 árum í 8 ár. Með breytingarlögunum var jafnframt lögfest sérstakt ítrekunarákvæði, sbr. 3. mgr. 106. gr., en samkvæmt því má hækka refsingu um allt að helming hafi þeim sem dæmdur er sekur um brot gegn 106. gr. áður verið refsað samkvæmt greininni eða fyrir brot sem tengt er að öðru leyti við vísvitandi ofbeldi. Í athugasemdum með frumvarpi því sem varð að lögum nr. 25/2007 segir meðal annars að markmiðið með 1. gr. frumvarpsins sé að skerpa og auka þá refsivernd sem opinberum starfsmönnum er hafa heimild til líkamlegrar valdbeitingar sé veitt í refsilögum, enda lendi þessi hópur opinberra starfsmanna mun oftar í þeirri aðstöðu að sæta ofbeldi eða hótun um ofbeldi en aðrir opinberir starfsmenn.

Með áðurnefndum dómi Hæstaréttar 18. maí 2000 var ákærði dæmdur í 16 ára fangelsi fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt 3. mgr. 71. þeirra laga falla ítrekunaráhrif niður að liðnum 5 árum frá því sökunautur hefur tekið út fyrri refsingu eða frá því hún hefur fallið niður eða verið gefin upp þangað til hann fremur síðara brotið. Samkvæmt þessu voru ítrekunaráhrif dómsins ekki fallin niður er ákærði framdi fyrrgreint brot. Hefur dómurinn því ítrekunaráhrif í máli þessu samkvæmt 3. mgr. 106. gr. laganna. Að framansögðu virtu er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, Þ-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í 6 mánuði.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað er staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 328.745 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.