arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
553/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli V á hendur D o.fl. var vísað frá dómi sökum vanreifunar. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til þess að dómkröfur V uppfylltu ekki skilyrði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., og gætu því ekki orðið grundvöllur úrskurðarorðs í héraði.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Reykjavíkur 29. september 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 10. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. september 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili þess „að fá að setja fram leiðréttingarskjal á kröfum sínum sem var hafnað í fyrri málsmeðferð.“ Til vara krefst hún þess að málskostnaður í héraði falli niður. Í báðum tilvikum krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir D-x-x L-x-x, J-kvk-nf S-kvk-nf, A-kvk-nf E-kvk-nf og P-x-x F-x-x krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir dánarbú Á-kvk-ef B-kvk-ef, S-kvk-nf M-kvk-nf, S-kvk-nf A-kvk-nf E-kvk-nf, K-kvk-nf L-kvk-nf, H-kk-nf S-kk-nf, R-kvk-nf, S-kvk-nf A-kvk-nf, B-kk-nf K-kk-nf, A-kk-nf, Ó-kvk-nf L-kvk-nf, S-kk-nf H-kk-nf, L-kvk-nf R-kvk-nf, V-kk-nf og B-kk-nf G-kk-nf Í-kk-nf krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Dómkröfur sóknaraðila eru ruglingslegar og ómarkvissar. Meðal annars fela þær að nokkru leyti í sér kröfur um að viðurkenndar verði málsástæður sem sóknaraðili hefur uppi. Kröfurnar uppfylla ekki skilyrði í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem hér á við samkvæmt 2. mgr. 131. gr. laga nr. 20/1991, og geta ekki orðið grundvöllur úrskurðarorðs í héraði. Þegar af þessari ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, V-kvk-nf Ó-kvk-nf S-kvk-nf, greiði varnaraðilum, D-x-x L-x-x C-x-x P-x-x, J-kvk-þgf S-kvk-þgf S-x-x, Ö-kvk-þgf E-kvk-þgf P-x-x N-x-x og P-x-x F-x-x P-x-x hverju um sig 25.000 krónur í kærumálskostnað og dánarbúi Á-kvk-ef B-kvk-ef E-kvk-ef, S-kvk-þgf M-kvk-þgf E-kvk-þgf, S-kvk-þgf Ö-kvk-þgf E-kvk-þgf S-kvk-þgf, K-kvk-þgf L-kvk-þgf S-kvk-þgf, H-kk-þgf S-kk-þgf S-kk-þgf, R-kvk-þgf S-kvk-þgf, S-kvk-þgf Ö-kvk-þgf B-kvk-þgf, B-kk-þgf K-kk-þgf B-kk-þgf, A-kk-þgf E-kk-þgf, Ó-kvk-þgf L-kvk-þgf E-kvk-þgf, S-kk-þgf H-kk-þgf E-kk-þgf, L-kvk-þgf R-kvk-þgf E-kvk-þgf, V-kk-þgf B-kk-þgf E-kk-þgf og B-kk-þgf G-kk-þgf Í-kk-þgf E-kk-þgf hverju um sig 15.000 krónur í kærumálskostnað.
556/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána 300 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar sem honum hafði verið veitt reynslulausn á, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. október 2011 og bárust kærumálsgögn réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. október 2011, þar sem varnaraðila var gert afplána 300 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar sem honum hafði verið veitt reynslulausn á með ákvörðun Fangelsismálastofnunar ríkisins sem tók gildi 24. desember 2010. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili fékk með ákvörðun Fangelsismálastofnunar ríkisins 23. desember 2010 reynslulausn á 300 daga eftirstöðvum refsingar, sem hann hafði hlotið með þremur refsidómum. Í ákvörðuninni, sem tók gildi degi síðar, eru tilgreind skilyrði reynslulausnarinnar, en þau eru að varnaraðili gerðist ekki ,,sekur um nýtt brot á refsitímanum“ og að hann væri ,,háður umsjón og eftirliti Fangelsismálastofnunar ríkisins.“

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili játað að hafa brotist inn í tvo gáma og stolið þaðan meðal annars miklu magni af sprengiefni og hvellhettum. Varnaraðili hefur vísað lögreglu á hina stolnu muni. Fallist er á að sterkur grunur sé á að varnaraðili hafi framið brot gegn 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem varðað getur allt að sex ára fangelsi, og þar með rofið gróflega bæði sérstakt skilyrði sem honum var sett í ákvörðun um reynslulausn og almenn skilyrði 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
557/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni í fjórar vikur, á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Hæstiréttur taldi bresta heimild til kæru úrskurðarins og vísaði málinu því frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. október 2011 og bárust kærumálsgögn réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. október 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni í fjórar vikur frá fimmtudeginum 6. október 2011 til fimmtudagsins 3. nóvember sama ár, þannig að honum sé bannað að koma á eða í námunda við heimili sitt og A að [...], á svæði sem afmarkast við 50 metra radíus umhverfis [...], mælt frá miðju hússins. Þá er X bannað að veita A eftirför, nálgast hana á almannafæri, hringja í heima-, vinnu- eða farsíma, senda tölvupóst eða setja sig á annan hátt í beint samband við hana. Krefst varnaraðili þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í lögum nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili er ekki að finna sérstaka heimild til að kæra til æðra dóms úrskurð héraðsdómara á grundvelli þeirra laga, sbr. hins vegar 5. mgr. 3. gr. laga nr. 122/2008 um nálgunarbann sem felld voru úr gildi með hinum fyrrgreindu lögum. Þótt ákvæði laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála skuli gilda um málsmeðferð samkvæmt lögum nr. 85/2011, eftir því sem við á, eins og segir í 18. gr. þeirra, fellur hinn kærði úrskurður ekki undir neina af kæruheimildum 192. gr. laga nr. 88/2008 og verður slík heimild heldur ekki fundin annars staðar í lögum. Brestur þannig heimild til kæru úrskurðarins og verður málinu því sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
559/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stæði var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. október 2011 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. október 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 8. nóvember 2011 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og einangrun aflétt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fyrir Hæstarétti hefur komið fram af hálfu varnaraðila að nafngreindur maður hafi fengið hann til að flytja hingað til lands steratöflur og hafi sá maður virst hafa komið fyrir fíkniefnum í sendingunni án vitneskju varnaraðila. Sé þessi maður „þekkt nafn í fíkniefnaheiminum hér á landi“. Þá heldur varnaraðili því fram að hann hafi veitt lögreglu alla þá aðstoð, sem hann hafi getað við rannsókn málsins, og því beri að hafna kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald yfir honum.

Samkvæmt gögnum málsins virðist svo sem fleiri menn séu viðriðnir það brot, sem til rannsóknar er, og er óupplýst á þessu stigi hver sé þáttur hvers þeirra í því. Þar sem hér sýnist vera um að ræða umfangsmikið mál, sem teygir anga sína til fleiri landa, er fallist á kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald yfir varnaraðila til 8. nóvember 2011. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
561/2011

S ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem H var heimilað að fá fyrirtækið borið út af jörðunum Stórólfshvoli og Stórólfsvöllum, en þá kröfu hafði H sett fram eftir að leigusamningur um umrætt landsvæði frá 1960 rann út árið 2010. Í dómi Hæstaréttar sagði að í greinargerð til réttarins hefði S ehf. teflt fram málsástæðum sem það hefði ekki byggt á við meðferð málsins í héraði þó að sama tilefni hefði þá verið til að byggja á þeim og nú við málskotið, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af sömu ástæðu væru ekki uppfyllt skilyrði 2. mgr. 163. gr. sömu laga fyrir því að hafa þessar málsástæður uppi fyrir Hæstarétti. Kæmu þær því ekki til skoðunar við úrlausn málsins. Að þessu sögðu staðfesti Hæstiréttur hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Suðurlands 7. október 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 23. september 2011, þar sem varnaraðila var heimilað að fá sóknaraðila, ásamt öllu sem honum tilheyrir, borinn út af jörðunum Stórólfshvoli, landnúmer 164192, og Stórólfsvöllum, landnúmer 164196, með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84 gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í greinargerð til Hæstaréttar hefur sóknaraðili teflt fram málsástæðum sem hann byggði ekki á við meðferð málsins í héraði. Telur hann þá að til hafi orðið sérstök sameign málsaðila um jarðirnar vegna þess að hann hafi skeytt við landið fasteignarhlutum. Þá kveðst hann einnig vilja byggja á því að varnaraðili myndi hljóta óréttmæta auðgun ef fallist yrði á beiðni varnaraðila um útburð og litið yrði svo á að varnaraðili eignaðist við útburðinn þá fasteignarhluta sem sóknaraðili hefur skeytt við fasteignirnar svo sem komist er að orði. Sé af þessum ástæðum óheimilt að verða við kröfu varnaraðila um að staðfesta hinn kærða úrskurð.

Svo sem fyrr sagði komu nefndar málsástæður ekki fram við meðferð málsins í héraði þó að sama tilefni hafi þá verið til að byggja á þeim og nú við málskotið, sbr. 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991. Af sömu ástæðu eru ekki uppfyllt skilyrði 2. mgr. 163. gr. sömu laga fyrir því að hafa þessar málsástæður uppi fyrir Hæstarétti. Koma þær því ekki til skoðunar við úrlausn málsins.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Stórólfur ehf., greiði varnaraðila, Héraðsnefnd Rangæinga, 300.000 krónur í kærumálskostnað.
564/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stæði var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. október 2011 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum daginn eftir. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. október 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. október 2011 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og einangrun aflétt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
565/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stæði. Eftir að málið barst Hæstarétti var rétturinn upplýstur um að rannsóknarhagsmunir krefðust þess ekki lengur að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi og væri hann því frjáls ferða sinna. Var hinum kærða úrskurði því vísað frá Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. október 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum síðar sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. október 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 24. október sama ár klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili kærði úrskurðinn til Hæstaréttar við uppkvaðningu hans og lýsti því þá að tilgangur kæru væri að úrskurðurinn yrði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu yrði markaður skemmri tími.

Eftir að málið barst Hæstarétti sendi sóknaraðili réttinum bréf 18. október 2011 þar sem upplýst var að rannsóknarhagsmunir krefðust þess ekki lengur að varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi. Væri hann því frjáls ferða sinna. Samkvæmt því er ljóst að það ástand, sem leitt hefur af hinum kærða úrskurði, er þegar um garð gengið. Skal málinu þá vísað frá Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
566/2011

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem krafa hans vegna umsaminnar greiðslu að fjárhæð 21.246.500 krónur var viðurkennd við slit L hf. sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., en hafnað að skipa kröfunni sem forgangskröfu í réttindaröð við slit bankans samkvæmt 112. gr. sömu laga. Í málinu hélt S því fram að áðurgreind krafa væri launakrafa í skilningi 112. gr. laga nr. 21/1991, en L hf. hafnaði því að slík kaupaukagreiðsla félli undir launahugtak ákvæðisins, enda væri hún ekki endurgjald fyrir vinnu í þjónustu L hf. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, segir meðal annars að L hf. hefði greitt S umsamin föst grunnlaun, sem tengd voru vinnuframlagi hans. Þar sem greiðsla kaupaukans hefði verið því óháð að S innti af hendi frekari vinnu en samið var um í ráðningarsamningi, þætti ekki unnt að líta svo á að krafa hans um greiðslu kaupaukans félli undir laun eða annað endurgjald fyrir vinnu í skilningi 1. tölul.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. október 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. september 2011, þar sem krafa sóknaraðila að fjárhæð 21.246.500 krónur var viðurkennd við slit varnaraðila sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að krafa hans aðallega að fjárhæð 1.100.000 norskar krónur en til vara 888.980 norskar krónur verði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 við slit varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-x-x E-x-x, greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
567/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu H ehf. um ógildingu nauðungarsölu á fasteign sem fram fór að beiðni Í hf. Byggði H meðal annars á því að ekki lægi fyrir hvernig Í hf. gæti talist eigandi þeirrar kröfu sem nauðungarsalan byggðist á, enda hefði H ekki gefið umrætt skuldaskjal út til Í hf. Í dómi Hæstaréttar sagði að eins og í hinum kærða úrskurði greindi lægi fyrir í málinu ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 14. október 2008 um ráðstöfun eigna og skulda Glitnis banka hf. til Nýja Glitnis banka hf. sem nú héti Í hf. Sú ákvörðun hefði byggt á heimild í 100. gr. a laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008 um heimild til fjárveitingar úr ríkissjóði vegna sérstakra aðstæðna á fjármálamarkaði o.fl. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Reykjaness 7. október 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. september 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að nauðungarsala sýslumannsins í Hafnarfirði 6. apríl 2011 yrði felld úr gildi. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 85. gr., sbr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, auk 144. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og áðurgreind nauðungarsala felld úr gildi. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og í hinum kærða úrskurði greinir liggur fyrir í málinu ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 14. október 2008 um ráðstöfun eigna og skulda Glitnis banka hf. til Nýja Glitnis banka hf. sem nú heitir Íslandsbanki hf. Sú ákvörðun byggði á heimild í 100. gr. a laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008 um heimild til fjárveitingar úr ríkissjóði vegna sérstakra aðstæðna á fjármálamarkaði o.fl. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Hrafnanna ehf., greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
569/2011

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem barnaverndarnefnd var heimilað að vista B, son A, utan heimilis hennar í 12 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. október 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. september 2011, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sonur sóknaraðila, B, verði vistaður utan heimilis sóknaraðila í 12 mánuði frá 14. júní 2011. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að áðurnefndur sonur hennar verði afhentur sér „á heimili þeirra að [...] í Reykjavík.“ Þá krefst hún „endurskoðunar á ákvörðun málflutningsþóknunar“ lögmanns síns í héraði og kærumálskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
574/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. október 2011 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. október 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. nóvember 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
575/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. október 2011 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. október 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. nóvember 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.