arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
496/2010

A var handtekin 29. október 2007 og úrskurðuð í gæsluvarðhald frá 30. október til 2. nóvember sama ár, vegna gruns um fíkniefnainnflutning, en var síðan sleppt úr haldi 1. sama mánaðar. A var með bréfi 24. nóvember 2008 tilkynnt að málið hefði verið fellt niður og í júnímánuði 2009 höfðaði hún bótamál á hendur Í. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, segir meðal annars að málshöfðunarfrestur hafi verið liðinn þegar málið var höfðað, sbr. 181. gr. þágildandi laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og var íslenska ríkið því sýknað af kröfu A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og E-kk-nf Ó-kk-nf héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. ágúst 2010. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 2.000.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. október 2007 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, án tillits til gjafsóknar sem áfrýjandi naut í héraði.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann lækkunar á kröfu áfrýjanda og þess að málskostnaður falli niður.

Meðal gagna sem áfrýjandi lagði fram við þingfestingu málsins í héraði er bréf Lögreglustjórans á Suðurnesjum 24. nóvember 2008. Bréfið er stílað á áfrýjanda og tekið fram að afrit sé sent lögmanni hennar. Í bréfinu er áfrýjanda tilkynnt að ekki verði um að ræða frekari aðgerðir af hálfu ákæruvaldsins vegna ætlaðs brots áfrýjanda gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 þann 26. október 2007. Augljóst er að dagsetningin hefur misritast og á að vera 29. október 2007. Í stefnu til héraðsdóms segir orðrétt: „Stefnandi fékk bréf frá Lögreglustjóranum á Suðurnesjum, dags. 24. nóvember 2008, þar sem henni var tjáð að mál gegn henni væri fellt niður.“ Samkvæmt 45. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er aðili bundinn, eftir reglum um gildi loforða, af yfirlýsingu sem gefin er fyrir dómi og felur í sér ráðstöfun á sakarefni, ef hann hefur forræði á því. Með nefndri yfirlýsingu viðurkennir áfrýjandi að hafa fengið umrætt bréf án þess að gera fyrirvara um að bréfið hafi borist síðar en búast má við um almennar bréfasendingar. Verður því lagt til grundvallar í málinu að áfrýjandi hafi fengið umrætt bréf á næstu dögum eftir dagsetningu þess. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, A-kvk-nf G-kvk-nf, greiði stefnda, íslenska ríkinu, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
498/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. ágúst 2011 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. ágúst 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 6. september 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
4/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. og d. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. janúar 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 2. janúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. janúar 2011 klukkan 18 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
500/2011

L kærði úrskurð héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns að stöðva gerð í aðfararmáli hans gegn O. Krafa L var byggð á skuldabréfi sem hafði verið undirritað af

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Reykjavíkur 19. ágúst 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. ágúst 2011, þar sem staðfest var sú ákvörðun Sýslumannsins í Reykjavík 25. janúar 2011 að stöðva gerð í aðfararmáli sóknaraðila gegn varnaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess aðallega að fyrrgreind ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og honum gert að halda áfram og ljúka aðfarargerðinni. Jafnframt krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar. Til vara krefst hann þess að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verði felldur niður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur ekki á grundvelli þeirra sönnunargagna sem heimilt er að afla samkvæmt 1. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 fært sönnur á að skuldabréf það sem hann byggir aðfararbeiðni sína á veiti honum nægilega skýra og ótvíræða heimild til aðfarar á hendur varnaraðila, sbr. 3. mgr. sömu greinar. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, L-kk-nf K-kk-nf V-kk-nf, greiði varnaraðila, Orlofssjóði Kennarasambands Íslands, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
502/2011

Úrskurður héraðsdóms, um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. ágúst 2011 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. ágúst 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. september 2011 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og hann ekki látinn sæta frekari einangrun á gæsluvarðhaldstíma.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
509/2010

X var ákærður fyrir kynferðisbrot með því hafa berað á sér kynfærin fyrir framan fimm ára stúlku og látið hana afklæðast að hluta og káfað á líkama hennar, þar með talið á kynfærum hennar og rassi utan klæða. Í héraðsdómi var talið að meðferð málsins fram að skýrslugjöf meints brotaþola fyrir dómi hefði verið til þess fallin að rýra sönnunargildi þess vitnisburðar og varð því ekki byggt á honum við sönnunarmat í málinu. Vísað var til þess að þrátt fyrir aldur meints brotaþola hefði ekki verið hlutast til um að hún gæfi skýrslu fyrir dómi í samræmi við a-lið 1. mgr. 59. gr. laga nr. 88/2008 fyrr en rúmum mánuði eftir samskipti barnsins við X. Hafði meintur brotaþoli þá ítrekað verið yfirheyrð um atvik málsins hjá sálfræðingi og hafði móðir hennar látið hana taka þátt í sérstökum leik í þeim tilgangi að fá fram frásögn um það sem gerst hafði. Dómskýrsla meints brotaþola bar þess merki að í einhverjum tilvikum hefði framburður hennar litast af því sem móðir hennar hafði tjáð henni. Þar sem engum öðrum sönnunargögnum var til að dreifa sem sýndu fram á sekt X var hann sýknaður og var sú niðurstaða staðfest í Hæstarétti með vísan til forsendna héraðsdóms.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. júlí 2010. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og hann dæmdur til refsingar, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný.

Ákærði krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur.

Hvorki eru efni til að fallast á með ákæruvaldinu að rökstuðningi fyrir niðurstöðu hins áfrýjaða dóms sé áfátt né að líkur séu á að mat fjölskipaðs héraðsdóms á sönnunargildi munnlegs framburðar kunni að vera rangt þannig að ómerkingu dómsins geti varðað. Að því athuguðu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest með vísan til forsendna hans.

Eftir þessum úrslitum málsins verður allur áfrýjunarkostnaður felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun B-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda ákærða, X, 439.250 krónur.
509/2011

Úrskurður héraðsdóms, um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. september 2011 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. september 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 21. september 2011 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
50/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. janúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. janúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 17. febrúar 2011, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hin kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur hjá lögreglu játað þátt sinn í ætluðu fíkniefnabroti. Verður ekki ráðið af málsgögnum að þáttur hans sé með þeim hætti að honum verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, eins og sóknaraðili krefst, sbr. dóma Hæstaréttar 5. maí 2010 í málum nr. 270/2010 og 271/2010 og 22. júní 2010 í máli nr. 397/2010. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
511/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa S hf. um að honum yrði heimilað að fá nánar tiltekna lausafjármuni tekna úr vörslum L ehf. og fengna sér með beinni aðfarargerð. Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti lagði S hf. fram staðfestingu þess efnis að innsetningargerð á grundvelli hins kærða úrskurðar væri lokið. Taldi rétturinn að L ehf. hefði ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að úrskurðinn kæmi til endurskoðunar. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. september 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. ágúst 2011, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá nánar tiltekna lausafjármuni tekna úr vörslum sóknaraðila og fengna sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um aðfarargerð og honum gert að greiða málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Fyrir Hæstarétt hefur varnaraðili lagt fram endurrit úr gerðabók sýslumannsins í Reykjavík, þar sem fram kemur að innsetningargerð á grundvelli hins kærða úrskurðar hafi byrjað 20. september 2011, svo og staðfestingu sýslumanns á því að gerðinni hafi síðan verið lokið. Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að úrskurðurinn komi til endurskoðunar. Málinu verður því vísað frá Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
515/2011

Fallist var á með héraðsdómi að skilyrði væru til þess að X sætti farbanni en með hliðsjón af atvikum málsins var farbanninu markaður skemmri tími enda yrði að ætla að tíminn frá lokum aðalmeðferðar til þess tiltekna dags nægði til að ljúka dómi í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. september 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 9. september 2011, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi meðan máli Héraðsdóms Suðurlands nr. S-131-2011 er ólokið, þó eigi lengur en til föstudagsins 7. október 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að skilyrði séu til þess að varnaraðili sæti farbanni, en með hliðsjón af atvikum málsins, sem lýst er í hinum kærða úrskurði, þykir rétt að farbannið standi ekki lengur en til föstudagsins 30. september 2011, enda verður að ætla að tíminn frá lokum aðalmeðferðar til þess dags nægi til að ljúka dómi í málinu.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för frá Íslandi þar til dómur gengur í máli ákæruvaldsins gegn honum fyrir Héraðsdómi Suðurlands, þó ekki lengur en til föstudagsins 30. september 2011 klukkan 16.
517/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að dánarbú C yrði tekið til opinberra skipta. Í málinu hélt A því fram að skipti á dánarbúinu hefðu aldrei farið fram. Þá vefengdi A að E hefði fengið móðurarf sinn. Taldi héraðsdómur nægjanlega sannað að skipti hefðu farið fram á búinu og breytti þá engu þótt ekki hefðu fundist öll þau gögn sem snertu búskiptin. Krafa A var því ekki tekin til greina og engu breytti í þessu tilliti hvernig staðið hefði verið að uppgjöri gagnvart E löngu eftir skiptin.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. september 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 9. september 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að dánarbú C, sem andaðist [...] 1930, yrði tekið til opinberra skipta. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreint dánarbú verði tekið til opinberra skipta. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Hinn kærði úrskurður verður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, B, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
51/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. janúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. janúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 28. janúar 2011, klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Eins og að framan greinir gerir varnaraðili kröfu um kærumálskostnað. Það gerði hann einnig er mál hans nr. 41/2011 vegna sömu rannsóknar var til úrlausnar í Hæstarétti. Í 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 segir: ,,Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur fyrir Hæstarétti nema máli sé þá lokið með dómi.“ Samkvæmt þessu verður kærumálskostnaður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
521/2010

Hæstiréttur taldi að héraðsdómara hefði borið að taka málið til dóms í þeim búningi sem það hefði verið í þegar þingsókn féll niður af hálfu J og meðstefndu í héraði, sbr. 2. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, enda lá ekkert fyrir um að lögmæt forföll hefðu hindrað mætingu af þeirra hálfu, sbr. 97. gr. sömu laga. Var meðferð málsins því ómerkt frá og með þeim degi er útivist varð, að því er varðar J, og lagt fyrir héraðsdóms að taka málið til löglegrar meðferðar, en meðstefndu í héraði áttu ekki aðild að málinu fyrir Hæstarétti og varð því ekki hróflað við héraðsdóminum að því er þá snerti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. september 2010. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann lækkunar á kröfu stefnda og þess að málskostnaður falli niður. Verði fallist á bótaskyldu krefst hann þess að í dómi verði kveðið á um „hvernig bótaskyldan skuli skiptast innbyrðis meðal áfrýjanda og meðstefndu til héraðsdóms.“

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt.

Með heimild í 2. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var málið flutt sérstaklega um formhlið þess.

Við þingfestingu málsins í héraði 11. nóvember 2008 var sótt þing af hálfu allra hinna stefndu þar fyrir dómi. Þá var bókað að málinu væri frestað til 9. desember 2008 „og er þá gert ráð fyrir að stefndu skili inn greinargerð.“ Þegar málið var tekið fyrir síðast nefndan dag var hins vegar ekki sótt þing af hálfu stefndu og það fært til bókar. Allt að einu var málinu frestað til 13. janúar 2009 og bókað: „... og er lagt fyrir stefndu að skila þá greinargerð.“ Við rekstur málsins áfram var nokkrum sinnum í viðbót fært til bókar að ekki væri sótt þing af hálfu stefndu og í eitt sinn, 12. mars 2009, að ekki væri sótt þing af hálfu aðila.

Þegar þingsókn féll niður af hálfu stefndu 9. desember 2008 bar héraðsdómara að fara svo að sem segir í 2. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 og taka málið til dóms í þeim búningi sem það þá var í, enda liggur ekkert fyrir um að lögmæt forföll hafi hindrað mætingu af hálfu hinna stefndu, sbr. 97. gr. laganna. Þetta gerði héraðsdómari ekki og er því óhjákvæmilegt að ómerkja meðferð málsins frá og með fyrrgreindum degi 9. desember 2008, að því er varðar áfrýjanda, og leggja fyrir héraðsdóm að taka það til löglegrar meðferðar. Aðrir, sem stefnt var í héraði, eiga ekki aðild að málinu fyrir Hæstarétti og verður því ekki hróflað við héraðsdóminum að því er þá varðar.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Meðferð málsins frá og með 9. desember 2008 að því er varðar kröfu stefnda, E-kk-ef J-kk-ef, á hendur áfrýjanda, J-kk-þgf J-kk-þgf, er ómerkt og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnda fyrir Hæstarétti, 300.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
522/2010

Ó krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu S vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í slysi við vinnu sína hjá S þegar hann féll af vinnupalli. Talið var að ekkert lægi fyrir um hvernig slysið vildi til en Ó bar sjálfur fyrir dómi að hann hlyti að hafa stigið fram af pallinum. Þegar það var virt varð ekki séð að slysið hefði stafað af atvikum, sem S bæri tjón á, heldur virtist um óhappatilvik að ræða sem rekja mætti til aðgæsluleysis Ó sjálfs. Bar því að sýkna S af öllum kröfum Ó í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. september 2010. Hann krefst viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í slysi við vinnu sína hjá stefnda við Lækjargötu 2 í Reykjavík 11. maí 2007. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur stefnt Vátryggingafélagi Íslands hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ó-kk-nf H-kk-nf K-kk-nf, greiði stefnda, SL ehf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.