arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
745/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. desember 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum daginn eftir. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. desember 2012 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 10. janúar 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
75/2012

J krafði V hf. um bætur úr lögboðinni ábyrgðartryggingu fasteignasölunnar R vegna tjóns sem hann taldi að væri til komið vegna mistaka starfsmanna fasteignasölunnar við sölu verslunarinnar U. Hefðu mistökin meðal annars falist í því að ekki hefði verið gætt að því við gerð veðskuldabréfs að veðsetningarhlutfall fasteigna, sem þar voru settar að veði, fullnægði kröfum samkvæmt kaupsamningi milli aðila. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að virða yrði það starfsmanni fasteignasölunnar til sakar samkvæmt 27. gr. laga nr. 99/2004 um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa að ekki hefði verið gætt að réttmætum hagsmunum seljanda við söluna. Ætla mætti að seljandi fasteignarinnar hefði ekki orðið fyrir tjóni ef fullnægjandi fasteignaveð hefði verið lagt fram við kaupsamningsgerð eða ef kaupin hefðu gengið til baka sökum þess að kaupandinn gat ekki lagt þau fram. Hefði tjón seljanda í viðskiptunum ekki verið fjarlæg afleiðing þessa. Var krafa J því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. febrúar 2012. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Verði héraðsdómur staðfestur krefst hann þess að málskostnaður verði látinn niður falla.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur. Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Vörður tryggingar hf., greiði stefnda, J-kk-þgf Þ-kk-þgf E-kk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
760/2012

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af innanríkisráðuneytinu 15. desember 2012.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. desember 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun innanríkisráðuneytisins 15. sama mánaðar um að hún skuli vistuð nauðug á sjúkrahúsi samkvæmt 3. mgr., sbr. 2. mgr., 19. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Kæruheimild 1. mgr. 16. gr., lögræðislaga. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr., lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, H-kvk-ef E. H-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 100.400 krónur til hvors þeirra um sig, greiðist úr ríkissjóði.
764/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. desember 2012 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 3. janúar 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
765/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Y skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. desember 2012 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 3. janúar 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
766/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Z skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. desember 2012 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 3. janúar 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
77/2012

þar sem hafnað var að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tilgreind atriði í tengslum við mál BÆ hendur B ehf. Byggði héraðsdómur niðurstöðu sína á því að ekki yrði séð á hvern hátt túlkun einstakra ákvæða EES-samningsins eða nánar tilgreindrar tilskipunar Evrópusambandsins hefði þýðingu fyrir niðurstöðu málsins. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. janúar 2012, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins í tengslum við mál það er varnaraðili rekur á hendur sóknaraðila fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um það hvort b. liður 2. mgr. 15. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup og 2. málsliður 2. mgr. 27. gr. sömu laga „fái samrýmst ákvæðum samningsins um hið evrópska efnahagssvæði og þeim gerðum sem hann byggir á og lögteknar hafa verið sbr. ákvæði laga nr. 2/1993“ og þá einkum ákvæði tilskipunar 1999/44/EB. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur krafa hans um málskostnað í héraði því ekki til umfjöllunar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurðar er staðfestur.

Sóknaraðili, Bifreiðar & landbúnaðarvélar ehf., greiði varnaraðila, B-kk-þgf Æ-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
78/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu K ehf. um að tveimur nafngreindum mönnum yrði gert að endurskoða matsgerð, sem þeir unnu í tengslum við dómkvaðningu að beiðni K ehf., í máli KB hf. á hendur K ehf. Héraðsdómur byggði á því að matsmenn hefðu metið það sem meta skyldi að því leyti sem þeim hefði verið það unnt. Þá hefðu þeir rökstutt niðurstöðu sína á fullnægjandi hátt. Hæstiréttur staðfesti þessa niðurstöðu héraðsdóms með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. janúar 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. janúar 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að tveimur nafngreindum mönnum, sem dómkvaddir voru 21. júní 2010 samkvæmt beiðni hans til að leggja mat á nánar tiltekin atriði í málinu, yrði gert að endurskoða matsgerð, sem hann lagði fram á dómþingi 30. nóvember 2011. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir matsmennina að „þeir endurskoði matsgerð sína, dags. í ágúst 2011, og svari matsspurningum með fullnægjandi hætti.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í bréfi sóknaraðila til héraðsdóms 30. nóvember 2011, þar sem gerð var framangreind krafa um endurskoðun matsgerðar, var þess getið að heiti hans væri Klakki ehf., en í gögnum málsins, sem áður lágu fyrir, bar hann nafnið Exista hf. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Klakki ehf., greiði varnaraðila, Kaupþingi banka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
79/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu K ehf. um að tveimur nafngreindum mönnum yrði gert að endurskoða matsgerð, sem þeir unnu í tengslum við dómkvaðningu að beiðni K ehf., í máli G hf. á hendur K ehf. Héraðsdómur byggði á því að matsmenn hefðu metið það sem meta skyldi að því leyti sem þeim hefði verið það unnt. Þá hefðu þeir rökstutt niðurstöðu sína á fullnægjandi hátt. Hæstiréttur staðfesti þessa niðurstöðu héraðsdóms með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. janúar 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. janúar 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að tveimur nafngreindum mönnum, sem dómkvaddir voru 25. mars 2010 samkvæmt beiðni hans til að leggja mat á nánar tiltekin atriði í málinu, yrði gert að endurskoða matsgerð, sem hann lagði fram á dómþingi 30. nóvember 2011. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir matsmennina að „þeir endurskoði matsgerð sína, dags. í ágúst 2011, og svari matsspurningum með fullnægjandi hætti.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í bréfi sóknaraðila til héraðsdóms 30. nóvember 2011, þar sem gerð var framangreind krafa um endurskoðun matsgerðar, var þess getið að heiti hans væri Klakki ehf., en í gögnum málsins, sem áður lágu fyrir, bar hann nafnið Exista hf. Þá liggur og fyrir að heiti varnaraðila hefur verið breytt úr Glitni banka hf. í Glitni hf. Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Klakki ehf., greiði varnaraðila, Glitni hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
80/2012

Mál L gegn V hf. var fellt niður fyrir Hæstarétti að ósk L en að kröfu aðila gekk dómur um málskostnað og gjafsóknarkostnað L

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. febrúar 2012. Með bréfi 19. september sama ár féll áfrýjandi frá áfrýjun sinni. Jafnframt óskuðu aðilarnir eftir því að dómur gengi um málskostnað og gjafsóknarkostnað. Þeir krefjast hvor um sig málskostnaðar fyrir Hæstarétti úr hendi hins, en áfrýjandi gerir þá kröfu fyrir sitt leyti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt fyrir réttinum.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er málið fellt niður.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eftir því sem segir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, L-x-x B-x-x, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
81/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. febrúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. febrúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 17. febrúar 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að tilhögun þess verði á þann veg að hann þurfi ekki að sæta takmörkunum samkvæmt b. til e. liðum 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar, þó þannig að „gæsluvarðhaldstíma verði markaður tími í samræmi við kröfugerð lögreglu fyrir héraðsdómi til föstudagsins 24. febrúar 2012.“

Það athugist að varnaraðili sætir ekki einangrun samkvæmt b. lið 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 þar sem ekki er kveðið á um það í hinum kærða úrskurði, svo sem nauðsynlegt hafi verið samkvæmt 2. mgr. 98. gr. sömu laga. Varnaraðili hefur ekki neytt heimildar til að bera ákvörðun um tilhögun gæsluvarðhaldsvistar samkvæmt c. d. e. liðum 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 undir héraðsdómara samkvæmt 5. mgr. 99. gr., sbr. 102. gr., laganna, og verður þeirri ákvörðun því ekki skotið til Hæstaréttar.

Þrátt fyrir að gögn málsins séu ruglingsleg og ómarkviss þykir af þeim verða ráðið að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi framið brot er heimfærð verði til ákvæða XXII. kafla almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og varðað geti fangelsisrefsingu. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
82/2012

K hf. og K ehf., sem D ehf. leiddi rétt sinn frá, gerðu með sér svonefnda skiptasamninga á árinu 2008. Í samningunum og skilmálum við þá var tiltekið að óheimilt væri að framselja réttindi og skyldur samkvæmt þeim til þriðja manns nema með samþykki beggja samningsaðila. Þrátt fyrir það framseldi K ehf. kröfur sínar á grundvelli samninganna til þriðja manns, sem aftur framseldi þær til D ehf., án samþykkis K hf. Með úrskurði héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti, var kröfu D ehf., sem félagið lýsti við slit K hf. í tilefni þessa, hafnað með vísan til þess að D ehf. ætti engar kröfur á hendur K hf. samkvæmt samningunum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 31. janúar 2012 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 6. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. janúar 2012, þar sem hafnað var kröfu að fjárhæð 37.611.467 krónur, sem sóknaraðili lýsti við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að skipa beri kröfunni við slitin í réttindaröð sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum verður sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðila 250.000 krónur í kærumálskostnað.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Dittó ehf., greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
84/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. febrúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 4. febrúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 2. mars 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara þess að fallist verði á kröfu um gæsluvarðhald á grundvelli c. og d. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
86/2012

C höfðaði faðernismál gegn B fyrir hönd ólögráða dóttur sinnar, A. Var málið síðar fellt niður að beiðni C og var henni með úrskurði héraðsdóms gert að greiða B málskostnað. Var úrskurður héraðsdóms um það atriði kærður til Hæstaréttar. Hæstiréttur felldi hinn kærða úrskurð úr gildi, að þessu leyti, með vísan til þess að ekki væri heimilt að úrskurða lögráðamanni málsaðila skylt að greiða slíkan kostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru, sem barst héraðsdómi 1. febrúar 2012 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. janúar 2012, þar sem mál sóknaraðila á hendur varnaraðila var fellt niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi „hvað varðar skyldu sóknaraðila til að greiða varnaraðila málskostnað að fjárhæð kr. 100.000 og honum breytt á þá leið að málskostnaður verði felldur niður aðila á milli“. Með orðinu sóknaraðili í þessari kröfugerð er sýnilega átt við C, lögráðamann sóknaraðila, en með hinum kærða úrskurði var henni gert að greiða varnaraðila hinn umrædda málskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt framansögðu lýtur málskot þetta eingöngu að því ákvæði hins kærða úrskurðar sem gerði lögráðamanni sóknaraðila að greiða varnaraðila málskostnað. Lögráðamaðurinn var ekki málsaðili og var því ekki heimilt að úrskurða honum skylt að greiða slíkan kostnað. Þegar af þeirri ástæðu verður umrætt ákvæði hins kærða úrskurðar fellt úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Ákvæði hins kærða úrskurðar um að C greiði varnaraðila, B, 100.000 krónur í málskostnað, er fellt úr gildi.
8/2012

Ú ehf. lýsti kröfu í bú bankans L hf. og byggði einkum á því að bankinn hefði brugðist þeirri skyldu að selja nánar tiltekin hlutabréf í eigu Ú ehf. í framhaldi af samtali fyrirsvarsmanns félagsins við fulltrúa bankans, sem sá bæði um eignastýringu fyrir Ú ehf. og fyrirsvarsmann félagsins. Fyrir lá að bankinn hafði selt hlutabréf í eigu fyrirsvarsmannsins en ekki Ú ehf. Héraðsdómur hafnaði kröfu Ú ehf. þar sem ekki lá fyrir að félagið hefði gefið bankanum fyrirmæli um sölu umræddra hlutabréfa. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. desember 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. janúar 2012. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. desember 2011, þar sem hafnað var kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að krafa sín að fjárhæð 42.579.507 krónur verði viðurkennd við slit varnaraðila og henni skipað í réttindaröð aðallega samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991, en til vara samkvæmt 113. gr. sömu laga. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Útgerðarfélagið Frigg ehf., greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.