arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
186/2002

Hæstiréttur hafnaði kröfu H hf. um að því yrði heimilað að þinglýsa í lausafjárbók framhalds- og sakaukastefnu í máli sínu á hendur G og F ehf. vegna lausafjármuna, sem hefðu fylgt nánar tiltekinni fasteign við nauðungarsölu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 19. mars 2002, þar sem meðal annars var hafnað kröfu sóknaraðila um að honum yrði heimilað að fá þinglýst í lausafjárbók sýslumannsins á Patreksfirði framhalds- og sakaukastefnu í máli sínu á hendur varnaraðilum vegna lausafjármuna, sem hafi fylgt nánar tiltekinni fasteign við nauðungarsölu. Kæruheimild er í 1. mgr. 28. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess að heimiluð verði þinglýsing umræddrar stefnu í lausafjárbók.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í 1. mgr. 28. gr. þinglýsingalaga, sem er meðal ákvæða IV. kafla þeirra um þinglýsingar, sem varða fasteignir, er kveðið á um heimild þess, sem sækir fyrir dómstóli mál varðandi réttindi yfir fasteign, til að leita úrskurðar héraðsdómara um að þinglýsa megi stefnu í málinu. Þessari heimild verður jafnframt beitt til að fá þinglýst stefnu í dómsmáli varðandi réttindi yfir skrásettu skipi, 5 rúmlestir og stærri, sbr. V. kafla þinglýsingalaga, og stefnu í dómsmáli varðandi réttindi yfir skrásettu skráningarskyldu skipi minna en 5 rúmlestir, sbr. VI. kafla laganna, en um þetta er beinlínis mælt fyrir með tilvísunum til 28. gr. laganna í 1. mgr. 40. gr. og 46. gr. þeirra. Í 5. mgr. 47. gr. þinglýsingalaga, sem heyrir til reglna VII. kafla þeirra, er að finna upptalningu á þeim ákvæðum IV. kafla laganna, sem gilda um þinglýsingar varðandi lausafé almennt. Þar er ekki vísað til 28. gr. laganna. Af þessu leiðir beinlínis að lagaheimild brestur til að verða við kröfu sóknaraðila um heimild til að fá þinglýst fyrrnefndri stefnu að því er lausafjármuni varðar. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
188/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. apríl 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 27. maí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara krefst hann þess að sér verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu verði gæsluvarðhaldinu markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
189/2002

Að kröfu Í hf. var bú K tekið til gjaldþrotaskipta. Sótti K ekki þing í héraði þegar krafan var tekin fyrir og brast því heimild til kæru máls, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 1992:2028. Málinu var af þeim sökum vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. mars 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. apríl sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. mars 2002, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili sótti ekki þing í héraði, þegar mál þetta var tekið fyrir á dómþingi 4. febrúar 2002. Gekk hinn kærði úrskurður í framhaldi af því. Í dómi Hæstaréttar, sem birtur er í dómasafni 1992 bls. 2028, sbr. og dómum 4. desember 2001 í málinu nr. 432/2001 og 8. apríl 2002 í málinu nr. 158/2002, voru ákvæði laga nr. 21/1991 skýrð með hliðsjón af 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála á þann veg að heimild brysti til kæru máls sem þessa þegar þannig stæði á. Ber samkvæmt því að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
191/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. apríl 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 31. maí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
192/2002

Hæstiréttur féllst á kröfu á lögreglu um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. apríl 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 31. maí nk. kl. 16.

Varnaraðili krefst þess aðallega að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími en sóknaraðili krefst.

Samkvæmt gögnum málsins var varnaraðili handtekinn 14. mars sl. vegna gruns um stórfelldan innflutning á fíkniefnum. Hann sætti gæsluvarðhaldi vegna málsins á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 frá 15. sama mánaðar þar til héraðsdómari kvað upp hinn kærða úrskurð. Við rannsókn málsins hefur varnaraðili gengist við aðild sinni að innflutningi á tæplega 30 kg af hassi. Kveðst hann hafa tekið við því í Danmörku og komið fyrir í húsgögnum, sem hann hafi sent í vörugámi hingað til lands. Eru þannig ekki efni til annars en að fallast á með sóknaraðila að sterkur grunur sé um að varnaraðili hafi framið brot, sem geti varðað allt að 12 ára fangelsi samkvæmt 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Þá verður fallist á að eðli brotsins og umfang þess sé slíkt að gæsluvarðhald sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna, sbr. 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Samkvæmt því verður krafa sóknaraðila tekin til greina eins og hún er fram sett og nánar greinir í dómsorði, en ekki eru efni til að marka gæsluvarðhaldinu skemmri tíma en krafist er.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 31. maí nk. kl. 16.
193/2002

Hæstiréttur féllst á kröfu á lögreglu  um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. apríl 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 31. maí nk. kl. 16.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Samkvæmt gögnum málsins var varnaraðili handtekinn 21. mars sl. vegna gruns um stórfelldan innflutning á fíkniefnum. Hann sætti gæsluvarðhaldi vegna málsins á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 frá 22. sama mánaðar þar til héraðsdómari kvað upp hinn kærða úrskurð. Við rannsókn málsins hefur varnaraðili gengist við aðild sinni að innflutningi á tæplega 30 kg af hassi. Kveðst hann hafa ásamt þremur öðrum mönnum lagt á ráðin um innflutning þess og fengið einn þeirra til að koma því fyrir í húsgögnum, sem hann hafi sent í vörugámi hingað til lands. Hafi hinir þrír séð um að útvega fé til innflutningsins. Eru þannig ekki efni til annars en að fallast á með sóknaraðila að sterkur grunur sé um að varnaraðili hafi framið brot, sem geti varðað allt að 12 ára fangelsi samkvæmt 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Þá verður fallist á að eðli brotsins og umfang þess sé slíkt að gæsluvarðhald sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna, sbr. 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Samkvæmt því verður krafa sóknaraðila tekin til greina eins og hún er fram sett og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 31. maí nk. kl. 16.
194/2002

P hafði setið í gæsluvarðhaldi vegna gruns um aðild að ólöglegum innflutningi á tollskyldum varningi. Hafði ákæra á hendur honum verið afturkölluð þar sem umræddur varningur hafði farið forgörðum hjá tollgæsluyfirvöldum. Krafðist P bóta á þeim grundvelli að hann hefði sætt gæsluvarðhaldi að ósekju og sætt ólögmætri frelsisskerðingu. Fallist var á það með Í að eyðing sönnunargagna hefði legið til grundvallar afturköllun ákæru en ekki það að sönnunargögn hefðu ekki komið fram við rannsókn eða meðferð máls, sbr. 175. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Var því talið að lagaskilyrði hefðu verið uppfyllt til að kveða á um gæsluvarðhaldsvist P og dómsúrlausnir í máli hans reistar á lögmætum grunni og í samræmi við ákvæði laga um meðferð opinberra mála, stjórnarskrá nr. 33/1944 og mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Þá var það mat dómsins að P hefði ekki setið lengur í gæsluvarðhaldi en nauðsyn bar til þar sem sönnunargögn gátu með réttu bent til aðildar hans að málinu þó að ekki lægi fyrir hve stór þáttur hans væri. Að lokum var með vísan til 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 ekki fallist á að P hefði verið í haldi án heimildar. Var bótakröfu P því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 24. apríl 2002. Hann krefst þess, að stefndi greiði sér skaðabætur að fjárhæð 1.500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 8. mars 1999 til 1. júlí 2001 en 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti verði látinn niður falla.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður, en gjafsóknarkostnaður áfrýjanda greiðist svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, P-kk-ef Þ-kk-ef, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.
195/2002

T kærði þá ákvörðun héraðsdómara að fresta ótiltekið máli ákæruvaldsins á hendur honum uns fyrir lægi hvort áfrýjað yrði dómi héraðsdóms í öðru opinberu máli gegn T og í því tilviki uns dómur Hæstaréttar lægi fyrir. Með hliðsjón af því að málin tvö voru efnislega hliðstæð og að fyrra málinu hafði eftir dómsuppsögu verið áfrýjað til Hæstaréttar, var hin kærða ákvörðun staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærð er ákvörðun Héraðsdóms Vestfjarða 17. apríl 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var frestað ótiltekið, uns fyrir lægi hvort dómi Héraðsdóms Suðurlands 5. mars sama árs í máli sóknaraðila á hendur varnaraðila yrði áfrýjað og í því tilviki uns dómur Hæstaréttar lægi fyrir. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur skilað greinargerð til Hæstaréttar, en gerir ekki kröfur í málinu.

I.

Samkvæmt sakavottorði varnaraðila hefur hann margsinnis verið sviptur ökurétti ævilangt, fyrst með dómi 26. október 1981 og síðast með dómi 18. maí 1998. Með dómi Héraðsdóms Suðurlands 5. mars 2002 var varnaraðili dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir umferðarlagabrot með því að hafa 8. nóvember 2001 ekið bifreið sviptur ökurétti. Við meðferð málsins hafði varnaraðili uppi þær varnir að hann hafi haft gilt ökuskírteini til að aka bifreiðinni, sem lögreglustjórinn í Reykjavík gaf út honum til handa 3. ágúst 1999. Í dóminum var þessu hafnað með vísan til þess að um væri að ræða samrit ökuskírteinis, sem lögreglustjóri gaf út á grundvelli rangra upplýsinga frá varnaraðila. Ekki hafi verið fyrir hendi skilyrði til útgáfu skírteinisins og útgáfa þess ekki getað endurvakið þau ökuréttindi sem varnaraðili hafi ítrekað verið sviptur með dómum.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta á hendur varnaraðila með ákæru 23. nóvember 2001 fyrir umferðarlagabrot með því að hafa 30. september sama árs ekið nánar tiltekinni bifreið á Ísafirði sviptur ökurétti ævilangt. Í þinghaldi 17. apríl 2002 ákvað héraðsdómari að fresta málinu ótiltekið, uns fyrir lægi hvort framangreindum dómi Héraðsdóms Suðurlands yrði áfrýjað og í því tilviki uns dómur Hæstaréttar lægi fyrir.

Með hliðsjón af því að mál þetta er efnislega hliðstætt því máli, sem leyst var úr með fyrrgreindum dómi Héraðsdóms Suðurlands og hefur nú verið áfrýjað til Hæstaréttar, verður hin kærða ákvörðun staðfest.

Dómsorð:

Hin kærða ákvörðun er staðfest.

Hin kærða ákvörðun var ekki send Hæstarétti á tölvutæku formi.
199/2002

Hæstiréttur féllst á kröfu lögreglu um skýrslutöku af X fyrir dómi. Jafnframt var framlengdur í þrjár vikur frestur, sem lögregla hafði til að synja verjanda X um aðgang að öllum gögnum málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. apríl 2002, þar sem sóknaraðila var veitt heimild til að synja verjanda varnaraðila um aðgang að gögnum varðandi rannsókn opinbers máls, sem beinist að varnaraðila, þar til sá síðastnefndi hefði gefið skýrslu fyrir dómi, þó ekki lengur en til þriðjudagsins 30. apríl nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að héraðsdómari taki skýrslu af varnaraðila og frestur sinn til að synja verjanda hans um aðgang að gögnum verði framlengdur í þrjár vikur.

Varnaraðili krefst þess aðallega að sér verði þegar í stað veittur aðgangur að öllum gögnum málsins, sem orðin séu viku gömul, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti til að fá niðurstöðu úrskurðarins breytt á þann hátt, sem um ræðir í aðalkröfu hans fyrir Hæstarétti. Verður þeirri kröfu því ekki nú komið að í málinu.

Samkvæmt gögnum málsins var varnaraðili handtekinn 15. apríl 2002 vegna gruns um aðild að innflutningi á um 30 kg af hassi. Var honum með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 16. apríl 2002, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 19. sama mánaðar, gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 7. maí nk. Áður höfðu tveir menn verið handteknir vegna málsins og úrskurðaðir í gæsluvarðhald. Þeir hafa báðir borið að varnaraðili eigi hlut að málinu. Því hefur hann neitað.

Með hinum kærða úrskurði var sóknaraðila sem áður segir veitt heimild til að synja verjanda varnaraðila um aðgang að gögnum málsins þar til varnaraðili hefði gefið skýrslu fyrir dómi, þó ekki lengur en til þriðjudagsins 30. apríl nk. Sóknaraðili krefst að frestur til þess verði ákveðinn þrjár vikur. Vísar sóknaraðili til þess að málið sé umfangsmikið og nauðsynlegt að taka frekari skýrslur af varnaraðila og bera undir hann gögn, en því verði ekki lokið þegar frestur sé á enda samkvæmt hinum kærða úrskurði.

Með vísan til þess, sem fram er komið um umfang málsins og framvindu rannsóknar þess, eru ekki efni til annars en að fallast á kröfu sóknaraðila eins og hún er fram sett. Samkvæmt því verður krafa sóknaraðila tekin til greina svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Fallist er á kröfu sóknaraðila, lögreglustjórans í Reykjavík, um skýrslutöku af varnaraðila, X, fyrir dómi. Jafnframt er framlengdur í þrjár vikur frestur, sem sóknaraðili hefur til að synja verjanda varnaraðila um aðgang að öllum gögnum málsins.
1/2002

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. janúar 2002. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. desember 2001, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. janúar nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í gögnum málsins kemur fram að við yfirheyrslu hjá lögreglu 13. desember 2001 viðurkenndi varnaraðili að hafa tekið þátt í þremur innbrotum og innbrotstilraun dagana 8., 12. og 13. sama mánaðar í félagi við annan mann. Hann var látinn laus í kjölfar þeirrar yfirheyrslu. Þann 28. desember sl. játaði varnaraðili að hann hafi átt þátt í fimm innbrotum dagana 8., 27. og 28. sama mánaðar og í einu tilvikanna stolið vopnum og í þremur tölvubúnaði.

Samkvæmt framansögðu er ljóst að varnaraðili hefur haldið áfram innbrotum eftir að hann var handtekinn og játaði við yfirheyrslur aðild sína að nokkrum þjófnaðarbrotum. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
200/2002

A og Ó greindi á um hvort beitt skyldi helmingaskiptareglu 103. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 við opinber skipti til fjárslita milli þeirra. Hjúskapur þeirra var skammur í skilningi í 1. mgr. 104. gr. laganna og sýnt þótti að A hefði lagt fram verulega miklu meiri verðmæti við hjúskaparstofnun, í skilningi 1. mgr. 104. gr. Með vísan til þess ákvæðis þótti A því eiga rétt á að fá utan skipta tilgreinda fjárhæð sem hún hafði lagt af mörkum við fasteignarkaup aðila.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. apríl 2002, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að hún fengi að halda utan skipta nánar tilgreindum verðmætum við opinber skipti til fjárslita milli hennar og sóknaraðila vegna hjónaskilnaðar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað, varakröfu hennar í héraði verði vísað frá héraðsdómi og mælt verði fyrir um að beita skuli helmingaskiptareglu 103. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 við fjárslit milli aðilanna. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða héraðsdómara að varnaraðili eigi með vísan til 1. mgr. 104. gr. hjúskaparlaga rétt á að fá utan skipta við fjárslit milli sín og sóknaraðila 7.008.986 krónur, sem hún lagði af mörkum til kaupa á fasteigninni Svalbarði 13 í Hafnarfirði með samningi 30. október 1997. Í hinum kærða úrskurði var kveðið á um að varnaraðili skyldi fá þessa fjárhæð með verðbótum til samræmis við breytingar á vísitölu neysluverðs á tímabilinu frá síðastgreindum degi til 2. mars 2000, en þann dag leitaði hún skilnaðar að borði og sæng við sóknaraðila. Ákvörðun héraðsdóms um þessa verðtryggingu átti sér ekki nægilega stoð í málatilbúnaði varnaraðila. Þegar af þeirri ástæðu voru ekki skilyrði til að kveða á um verðtryggingu þessa. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Við opinber skipti til fjárslita milli sóknaraðila, Ó-kk-ef E-kk-ef O-kk-ef, og varnaraðila, Ö-kvk-ef R-kvk-ef A-kvk-þgf, á varnaraðili rétt á að fá greiddar utan skipta 7.008.986 krónur. Að öðru leyti fer um fjárslitin samkvæmt því, sem segir í 103. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 75.000 krónur í kærumálskostnað.
202/2002

D játaði að hafa keypt 99,86 g af kókaíni í Amsterdam og afhent þau meðákærðu M sem flutti efnið síðan til Íslands. Ósannað var gegn eindreginni neitun D að hann hafi framið brot sitt í ágóðaskyni og var hann því sýknaður af þeim hluta ákærunnar. Var talið að sá verknaður D að kaupa efnið og afhenda það M, sem hann vissi að myndi flytja þau til landsins, hafi verið mikilvægur þáttur í innflutningi efnanna. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var niðurstaða hans um tíu mánaða fangelsisvist D staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. apríl 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og komi til fangelsisrefsingar verði hún skilorðsbundin að öllu leyti eða hluta.

Ákærði tók að sér að kaupa 99,86 g af kókaíni í Amsterdam og afhenda þau meðákærðu, sem hann vissi að myndi flytja þau til landsins. Var þessi verknaður hans mikilvægur þáttur í innflutningi efnanna. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður niðurstaða hans staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 75.000 krónur.