563/2006

Fallist var á að skilyrðum 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri fullnægt til útgáfu stefnu til flýtimeðferðar á máli, sem S hugðist höfða á hendur Landspítala-háskólasjúkrahúsi til ógildingar á ákvörðun um að segja honum upp starfi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. október 2006, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um flýtimeðferð á máli, sem hann hyggst höfða á hendur Landspítala-háskólasjúkrahúsi. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að gefa út stefnu til flýtimeðferðar á málinu.

Eins og rakið er í úrskurði héraðsdóms var sóknaraðila sagt upp starfi sínu á upplýsingatæknisviði Landspítala-háskólasjúkrahúss 28. september 2006 og mun uppsögnin koma til framkvæmda 1. janúar 2007. Með beiðni 19. október 2006 óskaði hann eftir að gefin yrði út stefna til flýtimeðferðar á máli, sem hann hyggst höfða á hendur Landspítala-háskólasjúkrahúsi, þar sem hann mun aðallega krefjast ógildingar uppsagnarinnar, en til vara viðurkenningar á að ákvörðunin „hafi verið ólögmæt.“ Beiðnin er rökstudd með því að það varði stórfellda hagsmuni sóknaraðila að fá úrlausn í málinu áður en uppsögnin taki gildi, vegna óvissu um að hann muni fá starf sitt aftur gangi dómur síðar. Vísar sóknaraðili til þess að hann sé 51 árs og tækifæri hans á vinnumarkaði takmarkaðri af þeim sökum, og einnig til þess að starfsreynsla hans sé að mestu fengin hjá Landspítala-háskólasjúkrahúsi sem sé mjög sérhæfð stofnun. Uppsögin sé stjórnvaldsákvörðun sem ekki verði kærð til æðra stjórnvalds.

Fallast má á með sóknaraðila að málið geti talist varða stórfellda hagsmuni hans. Þó að hann gæti krafist skaðabóta í tilefni uppsagnarinnar kemur það ekki í stað kröfu um ógildingu hennar, er miðar að því að sóknaraðili fái að halda starfi sínu. Verði ekki fallist á flýtimeðferð málsins er ljóst að ekki fengist úr því skorið fyrir dómstólum, áður en uppsögnin kemur til framkvæmda, hvort unnt sé að taka til greina aðalkröfu sóknaraðila. Er því fallist á að sóknaraðila sé brýn þörf á skjótri úrlausn málsins. Þá útiloka ummæli í uppsagnarbréfinu þess efnis að ákveðið hafi verið að leggja starf sóknaraðila niður ekki að hann haldi starfi sínu ef fallist verður á aðalkröfu hans. Ber í því sambandi að líta til þess að samkvæmt gögnum málsins á uppsögn sóknaraðila rætur að rekja til fækkunar starfsmanna á upplýsingasviði sjúkrahússins vegna breytinga á skipulagi starfseminnar, sem þar fer fram, en ekki til þess að sú starfsemi sé að leggjast af innan sjúkrahússins. Kveðst sóknaraðili gegna starfi sem sé almennt og taki til allra verkefna á fagsviði hans og að slíkum verkefnum verði áfram sinnt af starfsmönnum sjúkrahússins eftir að uppsögn hans á að koma til framkvæmda. Þá er ekki útilokað að leggja dóm á kröfu sóknaraðila áður en uppsagnarfresti hans lýkur. Samkvæmt framansögðu eru uppfyllt skilyrði 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 og verður því lagt fyrir héraðsdómara að gefa út stefnu til flýtimeðferðar í málinu.

Dómsorð:

Lagt er fyrir héraðsdómara að gefa út stefnu til flýtimeðferðar í máli, sem sóknaraðili, S-x-x T-x-x, hyggst höfða á hendur Landspítala-háskólasjúkrahúsi til ógildingar á ákvörðun 28. september 2006 um að segja honum upp starfi.