510/2013

S krafði Ú ehf. um greiðslu vangoldinna launa og tiltekinna launatengdra greiðslna í tengslum við starfslok hans hjá félaginu. Í málinu krafðist Ú ehf. sýknu á þeirri forsendu að S hefði ekki mætt aftur til vinnu að loknu sumarleyfi en með því hefði S einhliða slitið ráðningarsambandi aðila og þar með fyrirgert rétti sínum til frekari launa. Talið var að S hefði tekist að færa nægar sönnur að svo hefði samist með aðilum að hann færi í launalaust leyfi að loknu sumarleyfi. Þá þótti sannað að Ú ehf. hefði fyrirvaralaust sagt S upp störfum er framkvæmdastjóri félagsins hafnaði vinnuframlagi S þegar hann hugðist mæta aftur til starfa að leyfinu loknu. Var Ú ehf. því dæmt til að greiða S laun út þann mánuð er hann bauð fram vinnuframlag sitt og laun í þriggja mánaða uppsagnarfresti samkvæmt  ákvæðum ráðningarsamnings aðila, auk annarra launatengdra greiðslna.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 26. júlí 2013. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara að honum verði einungis gert að greiða stefnda 130.982 krónur auk „vaxta frá 1. janúar 2011“. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Efni ráðningarsamnings aðila frá 3. október 2006 er rakið í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar kemur fram var samningurinn ótímabundinn en uppsegjanlegur af beggja hálfu með þriggja mánaða fyrirvara. Ágreiningslaust er að sumarleyfi stefnda 2010 hófst 25. maí og því lauk 29. júní það ár. Málsaðila greinir hins vegar á um hvort svo hafi um samist með þeim að stefndi færi í launalaust leyfi að loknu sumarleyfi til að gegna leiðsögumannsstarfi þá um sumarið og kæmi aftur til starfa um miðjan september sama ár. Stefndi heldur því fram að munnlegt samkomulag í þá veru hafi verið gert en því andmælir áfrýjandi og telur stefnda hafa slitið ráðningarsambandinu fyrirvaralaust með því að mæta ekki til starfa strax að loknu sumarleyfi.

Við mat á því hvort fyrir liggi í málinu sönnun þess að málsaðilar hafi gert samkomulag um launalaust leyfi sumarið 2010 er fyrst til þess að líta að samkvæmt framlögðu staðgreiðsluyfirliti ríkisskattstjóra var stefndi enn á launaskrá áfrýjanda í ágúst 2010 og var því ekki tekinn af skránni í kjölfar þess að hann mætti ekki til starfa að loknu sumarleyfi í lok júní 2010. Í öðru lagi var framkvæmdastjóra áfrýjanda kunnugt um að stefndi hafði lokið leiðsögumannsprófi árið 2009 og starfað sem leiðsögumaður að hluta til í sumarfríi sínu það ár. Í þriðja lagi kom fram í vitnisburði Ú-kk-ef A-kk-ef fyrirsvarsmanns og fyrrum eiganda Ferðamiðlunar ehf., sem stefndi gegndi leiðsögumannsstarfi hjá sumarið 2010, að hann minntist þess að stefndi hefði komið að máli við sig og leitað eftir leiðsögumannsstarfi þar sem hann yrði í launalausu leyfi frá störfum hjá áfrýjanda. Í fjórða lagi er til þess að líta að ekki liggja fyrir í málinu gögn því til staðfestingar að áfrýjandi hafi skorað á stefnda að mæta til vinnu strax að loknu sumarleyfi í lok júní 2010 í samræmi við starfsskyldur sínar.

Þegar framangreind atriði eru virt þykir stefndi hafa fært að því nægar sönnur að svo hafi um samist með málsaðilum að hann færi í launalaust leyfi sumarið 2010 í framhaldi af töku sumarleyfis. Þá þykir og í ljósi atvika málsins mega leggja til grundvallar að stefndi skyldi samkvæmt því samkomulagi hefja störf að nýju ekki síðar en 20. september það ár, en fyrir liggur í málinu að þá hugðist hann mæta til starfa á nýjan leik og tilkynnti framkvæmdastjóra áfrýjanda það með smáskilaboðum. Þeirri tilkynningu svaraði framkvæmdastjóri áfrýjanda í smáskilaboðum með orðunum: „Þú kemur allt of seint, S-kk-nf minn.“ Samkvæmt þessu og í ljósi atvika málsins að öðru leyti eins og þeim er nánar lýst í hinum áfrýjaða dómi verður litið svo á að áfrýjandi hafi fyrirvaralaust sagt stefnda upp störfum með því að hafna vinnuframlagi hans. Á stefndi því rétt til launa í uppsagnarfresti sem var þrír mánuðir samkvæmt ákvæðum ráðningarsamningsins. Samkvæmt ákvæðum kjarasamnings Verslunarmannafélags Reykjavíkur og Samtaka atvinnulífsins, sem ágreiningslaust er að gildir í skiptum málsaðila, skyldi uppsögn vera bundin við mánaðarmót. Á stefndi, sem bauð ítrekað fram vinnuframlag sitt, því rétt til launa frá 20. til 30. september 2010 svo sem kröfugerð hans tekur mið af. Ekki verður af gögnum málsins ráðið að stefndi hafi þegið frekari laun í uppsagnarfresti en þau sem hann dregur frá í endanlegri kröfugerð sinni. Samkvæmt þessu og þar sem ekki er tölulegur ágreiningur í málinu verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms.

Eftir framangreindum málsúrslitum verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Útvarp Saga ehf., greiði stefnda, S-kk-þgf G-kk-þgf T-kk-þgf, 550.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.