173/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærðir eru tveir úrskurðir Héraðsdóms Reykjaness 16. mars 2010, þar sem varnaraðila var annars vegar gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 23. mars 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur og hins vegar var hafnað kröfu hans um tilhögun gæsluvarðhalds. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður um gæsluvarðhald og einangrun verði felldur úr gildi, en til vara að hafnað verði kröfu um einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar um gæsluvarðhald og einangrun varnaraðila.

Þegar báðir úrskurðirnir höfðu verið kveðnir upp var bókað eftir varnaraðila: „Kærði lýsir yfir að hann kæri framangreinda úrskurði til Hæstaréttar í því skyni að fá gæsluvarðhaldsúrskurðinn úr gildi felldan og í því skyni að fá tilhögun gæsluvarðhalds breytt þannig að ekki verði um einangrun að ræða.“ Í skriflegum greinargerðum málsaðila til Hæstaréttar eru ekki gerðar sérstakar kröfur um breytingu á síðarnefnda úrskurðinum.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar um gæsluvarðhald varnaraðila og einangrun í gæsluvarðhaldinu verður hann staðfestur.

Eftir að síðastnefndur úrskurður hafði verið kveðinn upp var bókað í þingbók héraðsdóms: „Fulltrúi lögreglustjóra kynnir kærða tilhögun gæsluvarðhaldsvistar, sem sé með takmörkunum skv. b-, c- og d-liðum skv. 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008. Kærði mótmælir tilhögun gæsluvarðhalds og krefst úrskurðar um þann ágreining.“ Að því búnu var síðari úrskurðurinn, sem varðar tilhögun gæsluvarðhaldsins, kveðinn upp og, eins og að framan greinir, bókað eftir varnaraðila að hann kærði báða úrskurðina til Hæstaréttar.

Með fyrri úrskurði héraðsdóms var varnaraðili úrskurðaður til að sæta einangrun í gæsluvarðhaldi að kröfu sóknaraðila, sbr. 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008, þar sem um einangrun er vísað til b-liðar 1. mgr. 99. gr. laganna, en þar er kveðið á um að gæslufangar skuli aðeins látnir vera í einrúmi samkvæmt úrskurði dómara. Þrátt fyrir að ekki sé vísað til c- og d-liða 1. mgr. 99. gr. í 2. mgr. 98. gr., verður talið að í dómsúrskurði um einangrun gæslufanga felist að hann skuli ekki njóta þeirra réttinda sem á er kveðið í þessum stafliðum málsgreinarinnar. Það verður því að líta svo á að samkvæmt fyrrnefndri bókun hafi fulltrúi lögreglustjóra aðeins verið að lýsa fyrir varnaraðila tilhögun á gæsluvarðhaldi hans sem héraðsdómur hafði þegar kveðið á um í fyrri úrskurði sínum, það er að segja að varnaraðili skyldi sæta einangrun í gæsluvarðhaldinu. Það voru því engin efni til að kveða upp nýjan úrskurð þó að varnaraðili hafi krafist, svo sem gæsluföngum er að jafnaði heimilt samkvæmt 3. mgr. 99. gr. laganna, úrskurðar héraðsdóms um tilhögun gæsluvarðhalds í einangrun sem hann hafði þegar verið úrskurðaður til. Verður hinn síðarnefndi úrskurður héraðsdóms því ómerktur og kröfu varnaraðila um tilhögun gæsluvarðhalds sem þar var kveðið á um vísað frá héraðsdómi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður um gæsluvarðhald varnaraðila, X, og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur er staðfestur.

Hinn kærði úrskurður um tilhögun gæsluvarðhalds er felldur úr gildi og kröfu varnaraðila um það efni vísað frá héraðsdómi.