353/2007

D krafði V hf. um greiðslu skaðabóta úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir í umferðarslysi 22. maí 2001. Í matsgerð læknis og lögfræðings, sem aðilar höfðu komið sér saman um að afla, var talið að heilsufar D hefði verið orðið stöðugt mánuði eftir slysið. D var ekki talinn hafa hnekkt þessari niðurstöðu. Þó að ætla yrði honum nokkurn tíma til að afla mats um afleiðingar slyssins var talið að honum hefði átt að vera unnt að ljúka undirbúningi kröfugerðar á árinu 2001. Hefði fjögurra ára fyrningartími samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 því byrjað að líða við lok þess árs. Krafan var því talin fyrnd þegar málið var höfðað 3. nóvember 2006 og V hf. sýknað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 4. júlí 2007. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu krefst stefndi skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann telur sig hafa orðið fyrir í umferðarslysi 22. maí 2001, þegar hann ók bifreið sinni RZ 274 aftan á aðra bifreið á Hafnargötu í Keflavík. Bifreið stefnda var vátryggð hjá áfrýjanda og er ekki ágreiningur um að ökumannstrygging bifreiðarinnar tók til slyssins. Meðal gagna málsins er vottorð 14. apríl 2005 frá Heilbrigðisstofnun Suðurnesja sem tekið er að mestu upp í hinn áfrýjaða dóm. Í vottorðinu kemur ekki beinlínis fram hvenær stefndi leitaði á heilbrigðisstofnunina en málsaðila greinir ekki á um að það hafi verið strax eftir slysið. Í málinu liggur fyrir að stefndi leitaði ekki læknis á ný vegna afleiðinga slyssins fyrr en 26. apríl 2005, er hann sneri sér til S-kk-ef S-kk-ef læknis. Samkvæmt vottorði S-kk-ef 20. október 2005 kvartaði stefndi þá aðallega um einkenni frá mjóbaki. Slíkra einkenna er ekki getið í fyrrnefndu vottorði Heilbrigðisstofnunar Suðurnesja.

Aðilar málsins komu sér saman um að leita til J-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns og S-kk-ef Á-kk-ef K-kk-ef læknis til að meta afleiðingar slyssins á heilsu stefnda. Stóðu þeir sameiginlega að matsbeiðni 27. janúar 2006 og var hún af hálfu áfrýjanda undirrituð „með fyrirvara um fyrningu“. Matsmenn luku matsgerð 25. júní 2006, sem að hluta er tekin upp í héraðsdóm. Stefndi byggir kröfu sína á henni. Þar er lagt til grundvallar að hann hafi í slysinu hlotið hálstognun, mar á bæði hné og tognun í mjóbaki. Af framburði matsmanna fyrir dómi verður ráðið að þeir hafi lagt vottorð Heilbrigðisstofnunar Suðurnesja og frásögn stefnda um afleiðingar slyssins til grundvallar matinu, þó þannig að ekki hafi verið tekin með einkenni, sem matsmenn telja að ekki fái samrýmst þessum upplýsingum miðað við þá lýsingu á slysinu sjálfu sem stefndi hefur gefið.

Áfrýjandi byggir kröfu sína um sýknu annars vegar á því að krafa stefnda sé fyrnd og hins vegar á því að stefndi hafi ekki sannað að þær afleiðingar sem metnar séu í matsgerðinni eigi rót sína að rekja til slyssins.

Fyrir dómi kvað stefndi áverkana eftir slysið hafa íþyngt sér strax um sumarið 2001, er hann fór að vinna líkamlega vinnu. Samkvæmt fyrrgreindri matsgerð var heilsufar stefnda orðið stöðugt einum mánuði eftir slysið. Verður ekki annað ráðið af málatilbúnaði stefnda en að þá hafi hann verið kominn með þau einkenni sem leiddu til þess nokkrum árum síðar að hann leitaði eftir örorkumati. Hann leitaði ekki læknismeðferðar á þessu tímabili, þannig að ekki var um að ræða óvissu um afleiðingarnar sem gæti tengst von um árangur af slíkri meðferð. Stefndi kveðst hafa leitað óhefðbundinna lækninga en án varanlegs árangurs. Í málinu hafa ekki verið lögð fram gögn sem að þessu lúta. Þar sem hann leitaði ekki læknis liggur heldur ekkert fyrir um að heilsufar hans hafi farið versnandi. Stefndi hefur því ekki hnekkt niðurstöðu matsmanna um að heilsufar hans hafi verið orðið stöðugt einum mánuði eftir slysið. Í 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 er kveðið svo á að bótakröfur samkvæmt XIII. kafla laganna fyrnist á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs, sem kröfuhafi fékk vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar. Þó að stefnda sé ætlaður nokkur tími til að afla mats um afleiðingar slyssins verður talið að hann hafi getað lokið þeim undirbúningi kröfugerðar á árinu 2001, og átti hann þess því fyrst kost að leita fullnustu hennar á því ári. Verður því talið að fyrningartími kröfu hans hafi byrjað að líða við lok þess árs. Krafan var samkvæmt þessu fyrnd þegar mál þetta var höfðað 3. nóvember 2006. Þetta leiðir þegar til þess að áfrýjandi verður sýknaður af kröfu stefnda og þarf þá ekki að taka afstöðu til þess hvort stefnda hafi tekist sönnun um að slysið hafi haft þær afleiðingar sem metnar voru í matsgerð hinna dómkvöddu matsmanna.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti felldur niður. Ákvæði héraðsdóms um gjafsóknarkostnað stefnda verður staðfest.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Vátryggingafélag Íslands hf., er sýkn af kröfu stefnda, D-kk-ef G-kk-ef.

Ákvæði héraðsdóms um gjafsóknarkostnað stefnda skal vera óraskað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.