586/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um viðurkenningu kröfu sem N hf. lýsti við slit G hf. á grundvelli samnings þeirra um nánar tilgreinda tölvuþjónustu sem G hf. tókst á hendur fyrir hönd dótturfélags síns í Noregi. Þá krafðist N hf. þess að viðurkennt yrði að félaginu væri heimilt að skuldajafna fyrrgreindri kröfu sinni við kröfur G hf. á hendur sér á grundvelli tveggja lánssamninga og yfirdráttarskuldar sem Í hf. hafði tekið yfir af G hf. samkvæmt ákvörðun Fjármálaeftirlitsins. Fallist var á að N hf. ætti kröfu á hendur G hf. er næmi því tjóni sem N hf. hefði orðið fyrir af völdum þess að G hf. hefði ekki tekið við réttindum og skyldum samkvæmt gagnkvæmum samningi aðila eftir að síðastgreindur aðili var tekinn til slita. Þá var fallist á að skilyrði skuldajafnaðar samkvæmt 100. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.væru uppfyllt að því er varðaði fyrrgreindar kröfur Í hf. á hendur N hf. og var réttur N hf. þar að lútandi því einnig viðurkenndur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. ágúst 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. september sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. ágúst 2013, þar sem leyst var úr ágreiningi um viðurkenningu kröfu, sem varnaraðili hafði lýst við slit sóknaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði með öllu að viðurkenna kröfu varnaraðila að fjárhæð 116.467.772 krónur. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 30. ágúst 2013. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur að öðru leyti en því að fjárhæð kröfu sinnar verði ákveðin 116.467.772 krónur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að viðurkenna kröfu varnaraðila við slit sóknaraðila, sem ber heitið Glitnir hf. en ekki slitabú Glitnis hf. eins og hann er nefndur í úrskurðinum, að fjárhæð 1.828.660 danskar krónur, en samkvæmt 3. mgr. 99. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 1. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, verður sú fjárhæð tilgreind í íslenskum krónum eftir skráðu sölugengi danskrar krónu 22. apríl 2009 eins og í dómsorði greinir. Þá verður jafnframt staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að kröfu þessari sé skipað í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991, svo og að varnaraðila sé heimilt að neyta með henni skuldajafnaðar við skuldir sínar við Íslandsbanka hf., sem nánar greinir í hinum kærða úrskurði.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað, sem ákveðinn er í einu lagi svo sem segir í dómsorði.

Það athugast að aðfinnsluvert er að aðilarnir hafa í verulegum mæli lagt fram gögn á erlendu tungumáli, sem aðeins hafa að litlu leyti verið þýdd á rétt þingmál samkvæmt 1. mgr. og 3. mgr. 10. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Viðurkennd er krafa varnaraðila, Nýherja hf., við slit sóknaraðila, Glitnis hf., að fjárhæð 41.550.813 krónur og nýtur hún stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um heimild varnaraðila til að neyta skuldajafnaðar með kröfu sinni eru staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila samtals 1.300.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.