120/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli iG ehf. á hendur IWH ehf. var vísað frá dómi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt málshöfðunarfrestur 2. mgr. 43. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. væri skammur og að ekkert væri því til fyrirstöðu að iG ehf. aflaði frekari sönnunargagna undir rekstri málsins, væri til þess að líta að við þingfestingu málsins hefðu engin gögn verið lögð fram af hálfu iG ehf. sem styddu kröfur hans, heldur væru kröfuliðir í stefnu eingöngu byggðir á eigin mati félagsins. Málatilbúnaður félagsins væri því svo verulega vanreifaður að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. febrúar 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 1. febrúar 2016 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með dómi Hæstaréttar 4. júní 2015 í máli nr. 731/2014 var meðal annars felld úr gildi lögbannsgerð sýslumannsins í Reykjavík 1. nóvember 2013, þar sem lagt var bann við því að sóknaraðili þessa máls notaði og hagnýtti sér vörumerki varnaraðila. Sóknaraðili telur sig hafa orðið fyrir tjóni vegna lögbannsins og höfðaði því mál þetta til heimtu þess fjártjóns og miska sem hann telur lögbannið hafa valdið sér. Frestur til þess að höfða mál til heimtu bóta vegna lögbannsgerðar er þrír mánuðir frá því að þeim, sem bóta krefst, varð kunnugt um höfnun beiðni um gerðina, niðurstöðu staðfestingarmáls eða niðurfellingu gerðar af öðrum sökum, sbr. 2. mgr. 43. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl.

Samkvæmt 1. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991 ber stefnanda við þingfestingu máls að leggja fram stefnu og þau skjöl sem varða málatilbúnað hans eða hann byggir kröfur sínar á. Í stefnu skal greina svo glöggt sem verða má málsástæður og ber að lýsa þeim með gagnorðum og skýrum hætti svo að ekki fari milli mála hvert sakarefnið er, sbr. e. lið 1. mgr. 80. gr. sömu laga. Lagareglur þessar tryggja að stefnda sé fært að taka efnislega afstöðu til krafna stefnanda og að dómari geti lagt dóm á sakarefni málsins, sbr. 1. mgr. 96. gr. og 1. mgr. 99. gr. laganna.

Þótt málshöfðunarfrestur 2. mgr. 43. gr. laga nr. 31/1990 sé skammur og ekkert sé því til fyrirstöðu eftir lögum nr. 91/1991 að sóknaraðili afli frekari sönnunargagna undir rekstri málsins, þar á meðal með því að afla samkvæmt IX. kafla laganna mats sérfróðs manns á því tjóni sem sóknaraðili telur sig hafa orðið fyrir, er til þess að líta að við þingfestingu þessa máls voru engin gögn lögð fram af hálfu sóknaraðila sem styðja kröfur hans, heldur eru kröfuliðir í stefnu eingöngu byggðir á eigin mati sóknaraðila. Málatilbúnaður sóknaraðila er því svo vanreifaður að óhjákvæmilegt er að vísa málinu frá héraðsdómi. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, iGwater ehf., greiði varnaraðila, Icelandic Water Holdings ehf., 400.000 krónur í kærumálskostnað.