152/2005

AH var sakfelldur fyrir að hafa framið kynferðisbrot gegn tveimur ungum stúlkum með því að hafa viðhaft kynferðislegt og klámfengið tal í fjölmörgum smáskilaboðum, sem hann sendi í GSM síma þeirra. Varðaði þessi háttsemi við 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ekki þótti hins vegar sannað að AH hefði gerst sekur um að hafa sært blygðunarsemi annarrar stúlkunnar með nánar tilgreindum hætti í sundlaug í desember 2003 og á heimili hans vorið 2004. Var hæfileg refsing fyrir ofangreind brot ákveðin fangelsi í 5 mánuði en fullnustu 3ja mánaða af refsitímanum var frestað skilorðsbundið. Þá var AH dæmdur til að greiða hvorri stúlknanna 400.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 4. apríl 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms á sakfellingu en þyngingar á refsingu og að ákærða verði gert að greiða 500.000 krónur í miskabætur til brotaþola hvorrar um sig auk dráttarvaxta eins og í héraðsdómi greinir.

Ákærði krefst aðallega sýknu af öllum ákæruliðum en til vara að refsing hans verði milduð. Þá krefst hann þess að bótakröfum verði vísað frá dómi.

Ákærða er í málinu gefið að sök að hafa á árunum 2003 og 2004 framið kynferðisbrot gegn tveimur ungum stúlkum, eins og nánar er lýst í fjórum liðum ákæru. Er háttsemi hans þar talin varða við 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var ákærði sakfelldur í héraðsdómi fyrir sakargiftir, sem greinir í 1., 2. og 4. lið ákærunnar, en sýknaður af 3. lið þar eð sök hafði ekki sannast. Er sú niðurstaða ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti. Að því er varðar 2. lið ákæru byggðist niðurstaða héraðsdóms aðallega á framburði kæranda og því að hún greindi tveimur mönnum frá ætluðu atviki rúmlega hálfu ári síðar. Gegn eindreginni neitun ákærða er ekki fram komin næg sönnun og verður hann einnig sýknaður af sakargiftum samkvæmt þeim lið. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður á hinn bóginn staðfest niðurstaða hans um sök ákærða vegna háttsemi, sem greinir í 1. og 4. lið ákæru. Sú refsing, sem hann var dæmdur til að sæta í héraðsdómi, telst hæfileg. Verður einnig fallist á þá niðurstöðu að skilorðsbinda hana að hluta.

Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að miskabætur til beggja brotaþola í málinu verði hækkaðar. Fyrir Hæstarétt hafa verið lagðar nýjar skýrslur um svonefnd meðferðarviðtöl við stúlkurnar í Barnahúsi. Er leitt í ljós að ákærði hefur með háttsemi sinni valdið þeim verulegum miska og verður hann dæmdur til að greiða hvorri þeirra 400.000 krónur í bætur með dráttarvöxtum, eins og í héraðsdómi. Í áfrýjunarstefnu var þess ekki krafist að upphafstíma vaxta yrði breytt og kemst því ekki að í málinu sú krafa brotaþolanna að vextir verði miðaðir við fyrra tímamark en gert var í héraðsdómi.

Ákærði greiði allan sakarkostnað í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt endanlegu yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað, að frádregnum kostnaðarlið vegna ritvinnslu, og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun og þóknun réttargæslumanna, sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um refsingu ákærða, A-kk-ef M-kk-ef H-kk-ef.

Ákærði greiði A og B hvorri fyrir sig 400.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 14. janúar 2005 til greiðsludags.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, 1.360.697 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns á báðum dómstigum, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 522.900 krónur, þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola í héraði, H-kvk-ef H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 224.100 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola fyrir Hæstarétti, S-kvk-ef K-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 99.600 krónur.