arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
382/2013

Kærð var ákvörðun héraðsdómara um að hafna kröfu K ehf. um að meðferð máls K ehf. gegn L hf. yrði frestað ótiltekið eða þar til endanleg niðurstaða lægi fyrir í tilteknu sakamáli. Málinu var vísað frá Hæstarétti með vísan til þess að hvorki væri að finna í kæru kröfu um að hinni kærðu ákvörðun yrði breytt né væri heimilt að kæra til Hæstaréttar ákvörðun dómara um að synja um frest í máli.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. júní sama ár. Kærð er ákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 16. maí 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að meðferð málsins fyrir héraðsdómi yrði frestað ótiltekið eða þar til endanleg niðurstaða lægi fyrir í tilteknu sakamáli. Í kæru er ekki vísað til kæruheimildar. Sóknaraðili krefst þess að Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari ,,verði ... áminntur af Hæstarétti fyrir að gera á hlut [sóknaraðila] í dómarastarfi.“

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í kæru til Hæstaréttar kemur fram að hin kærða dómsathöfn sé ákvörðun héraðsdóms um að hafna beiðni sóknaraðila um frest. Í kærunni er á hinn bóginn ekki að finna kröfu um breytingu á þeirri dómsathöfn sem um ræðir. Í b. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er mælt fyrir um að í kæru skuli tilgreina kröfu um breytingu á þeirri dómsathöfn sem kærð er. Samkvæmt þessu uppfyllir kæran ekki fyrirmæli tilgreinds lagaákvæðis um hvert efni hennar skuli að lágmarki vera.

Héraðsdómara var rétt að taka afstöðu til beiðni sóknaraðila um að máli yrði frestað ótiltekið með ákvörðun, sbr. 1. mgr. 112. gr. laga nr. 91/1991. Í 1. mgr. 143. gr. laganna er ekki að finna heimild til að kæra til Hæstaréttar ákvörðun dómara um að synja um frest í máli.

Samkvæmt framansögðu verður máli þessu vísað frá Hæstarétti. Kæra sóknaraðila er með öllu að ófyrirsynju.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
383/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var sú ákvörðun slitastjórnar L hf. að viðurkenna við slit félagsins kröfu M með stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Krafan var reist á fé sem C hafði lagt inn í L hf. en krafan hafði verið framseld til M eftir að henni var lýst við slitameðferðina. Með vísan til fyrri dóma Hæstaréttar og ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins var talið ótvírætt að umrætt fé teldist vera í innstæða í skilningi 1. málsliðar 3. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999 um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta en ekki var talið skipta máli að C hefði verið lánastofnun. Þá var C ekki talið vera aðildarfélag í skilningi 3. gr. og 6. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999 og var C ekki undanskilið tryggingarvernd af þeim sökum. Með vísan til 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtækja nyti krafan því forgangs samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 við slit L hf. og var ekki fallist á sjónarmið M þess efnis að sá forgangur bryti gegn ákvæðum stjórnarskrárinnar og mannréttindasáttmála Evrópu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. maí 2013, þar sem staðfest var ákvörðun slitastjórnar LBI hf. um að viðurkenna við slit félagsins kröfu varnaraðila að fjárhæð 3.851.216.876 krónur með stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðilar krefjast þess að hafnað verði að krafa varnaraðila standi í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 við slit LBI hf. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila óskipt kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Conseq Invest plc., Conseq Investment Management AS, CVI GVF (Lux) Master S.a.r.l., Fondo Latinoamericano de Resevas, LMN Finance Ltd., Ohio National Life Assurance Corporation, Värde Fund LP, Värde Fund V-B LP, Värde Fund VI-A LP, Värde Fund VII-B LP, The Värde Fund VIII LP, The Värde Fund IX LP/The Värde Fund IX-A LP, Värde Investment Partners LP, Värde Investment Partners (Offshore) Master LP, greiði óskipt varnaraðila, Morgan Stanley Senior Funding Inc., 750.000 krónur í kærumálskostnað.
384/2013

G ehf. krafði bæjarfélagið R um greiðslur samkvæmt samstarfs- og þróunarsamning aðila frá 29. febrúar 2009 þar sem G ehf. leigði R húsnæði og veitti bæjarfélaginu ýmsa sérfræðiaðstoð. Byggði G ehf. aðallega á því að þar sem engin tilkynning hefði borist um uppsögn samningsins bæri R að greiða reikninga í samræmi við samningsskuldbindingarnar. Talið var að í tölvupósti fyrirsvarsmanns G ehf. í lok nóvember 2009 hefði falist ótvíræð uppsögn á samningnum. Var því fallist á þrautavarakröfu G ehf. sem tók mið af 6 mánaða uppsagnarfresti samkvæmt ákvæðum samningsins.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. júní 2013. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 27.278.257 krónur með dráttarvöxtum, samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. janúar 2010 til 1. desember 2011, en af framangreindri fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hann þess að stefnda verði gert að greiða sér 14.551.510 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. janúar 2010 til 1. janúar 2011, en af síðastgreindri fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Að þessu frágengnu krefst hann staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Í öllum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Gagnavarslan ehf., greiði stefnda, Reykjanesbæ, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
387/2012

J ehf. var sýknað af kröfu A ehf. um greiðslu fyrir vinnu við hönnun vegna fyrirhugaðra breytinga á fasteign. Vísað var til þess að líta yrði svo á að J ehf. hefði fallist á að A ehf. legði af mörkum vinnu sem hefði beinst að því einu að gera tillögur til undirbúnings tilboði um hönnun á breytingum á fasteigninni. Ósannað væri að samið hefði um greiðslu fyrir þá vinnu og væri óumdeilt að A ehf. hefði ekki verið falið að leysa af hendi hönnun hússins á grundvelli tillagna, sem hann lagði fyrir J ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 5. júní 2012. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 4.172.875 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 12. febrúar 2011 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og málið liggur fyrir verður að líta svo á að vinnan, sem stefndi féllst á að áfrýjandi legði af mörkum, hafi beinst að því einu að gera tillögur til undirbúnings tilboði um hönnun á breytingum á fasteign við Mýrargötu í Reykjavík. Ósannað er að samið hafi verið um að greiðsla kæmi fyrir þá vinnu og er óumdeilt að áfrýjanda hafi ekki verið falið að leysa af hendi hönnun á húsinu á grundvelli tillagna, sem hann lagði fyrir stefnda. Samkvæmt því verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur er óraskaður.

Áfrýjandi, Arkiteo ehf., greiði stefnda, J.E. Skjanna, byggingaverktaka ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
390/2013

IP ehf. gaf út þrjú skuldabréf til A ehf. samtals að fjárhæð 50.000.000 krónur. Með kaupsamningi aðila nýtti A ehf. sér heimild í skilmálum bréfanna og skuldbreytti höfuðstól þeirra í hlutafé útgefið af IP ehf. á tilteknu gengi. Í samningum var ákvæði þess efnis að A ehf. féllist á að lána IP ehf. áfallna vexti af skuldabréfunum til eins árs á 18% vöxtum. IP ehf. greiddi ekki þá skuld og krafði A ehf. IP ehf. um greiðslu hennar. Laut deila aðila að því hvort krafan væri fyrnd. Talið var að umrædd krafa hefði samkvæmt kaupsamningi aðila orðið almenn samningskrafa. Hefði því verið um peningalán að ræða en slíkar kröfur fyrndust á 10 árum samkvæmt 2. tl. 4. gr. laga nr. 14/1905. Var krafa A ehf. því ófyrnd og IP ehf. dæmt til greiðslu skuldarinnar að undanskildum vöxtum af kröfunni sem fyrndust á fjórum árum samkvæmt 2. tl. 3. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. júní 2013. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsatvikum og málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar greinir byggir áfrýjandi varnir sínar eingöngu á því að fjárkrafa stefnda sé að öllu leyti fyrnd.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður fallist á þá niðurstöðu að krafa stefnda að fjárhæð 5.263.681 króna hafi verið peningalán, en þær kröfur fyrndust á 10 árum samkvæmt 2. tölulið 4. gr. þágildandi laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda, sem eiga við um lögskipti aðila, sbr. 28. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Krafan var því ófyrnd þegar málið var höfðað 18. júní 2012. Aftur á móti fyrndust vextir af kröfunni á 4 árum, sbr. 2. töluliður 3. gr. laga nr. 14/1905. Því voru fyrndir umsamdir vextir á kröfuna fram að gjalddaga hennar 31. desember 2007 og dráttarvextir til 18. júní 2008. Verða dráttarvextir reiknaðir frá þeim degi.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af rekstri málsins í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Áfrýjandi, IP-fjarskipti ehf., greiði stefnda Arki ehf., 5.263.681 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. júní 2008 til greiðsludags.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
398/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júní 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júní 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 8. júlí 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Krafa sóknaraðila um gæsluvarðhald yfir varnaraðila er reist á 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt því ákvæði má úrskurða sakborning í gæsluvarðhald ef sterkur grunur leikur á að hann hafi framið afbrot sem að lögum getur varðað 10 ára fangelsi, enda sé brotið þess eðlis að ætla megi varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili játað að hafa laugardaginn 1. júní 2013, ásamt Y, ruðst vopnaður hnífi inn á heimili A að [...] þar sem þeir Y, sem báðir höfðu hulið andlit sín, réðust á A, bundu hendur hans og fætur, fóru ránshendi um íbúðina og höfðu á brott með sér átta skotvopn í eigu húsráðanda. Samkvæmt þessu er varnaraðili undir sterkum grun um að hafa framið brot sem varðað getur við 2. mgr. 226. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brot á fyrrgreindu lagagreininni getur varðað fangelsi allt að 16 árum eða ævilangt og brot á þeirri síðarnefndu fangelsi allt að 10 árum eða allt að 16 árum ef mjög mikil hætta hefur verið því samfara. Er áðurgreindu skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um alvarleika brots því fullnægt.

Brot varnaraðila er þess eðlis að það telst vera svívirðilegt í augum almennings og þar með hætta á að það ylli óróa í samfélaginu ef hann yrði látinn laus. Að því virtu og með vísan til þess sem að framan greinir eru uppfyllt skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að úrskurða varnaraðila í gæsluvarðhald á grundvelli þess ákvæðis. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
399/2013

Úrskurður héraðsdóms um að Y skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júní 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. júní 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 8. júlí 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Krafa sóknaraðila um gæsluvarðhald yfir varnaraðila er reist á 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt því ákvæði má úrskurða sakborning í gæsluvarðhald ef sterkur grunur leikur á að hann hafi framið afbrot sem að lögum getur varðað 10 ára fangelsi, enda sé brotið þess eðlis að ætla megi varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili játað að hafa laugardaginn 1. júní 2013, ásamt X sem vopnaður var hnífi, ruðst inn á heimili A að [...]þar sem þeir X, sem báðir höfðu hulið andlit sín, réðust á A, bundu hendur hans og fætur, fóru ránshendi um íbúðina og höfðu á brott með sér átta skotvopn í eigu húsráðanda. Samkvæmt þessu er varnaraðili undir sterkum grun um að hafa framið brot sem varðað getur við 2. mgr. 226. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brot á fyrrgreindu lagagreininni getur varðað fangelsi allt að 16 árum eða ævilangt og brot á þeirri síðarnefndu fangelsi allt að 10 árum eða allt að 16 árum ef mjög mikil hætta hefur verið því samfara. Er áðurgreindu skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um alvarleika brots því fullnægt.

Brot varnaraðila er þess eðlis að það telst vera svívirðilegt í augum almennings og þar með hætta á að það ylli óróa í samfélaginu ef hann yrði látinn laus. Að því virtu og með vísan til þess sem að framan greinir eru uppfyllt skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að úrskurða varnaraðila í gæsluvarðhald á grundvelli þess ákvæðis. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
400/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu D, sem lýst var við slit G hf. á grundvelli láns þeirra í millum, var skipað í réttindaröð við slitin sem forgangskröfu samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Ágreiningur aðila sneri að því hvort lán D til G hf. teldist innlán í merkingu 3. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999 um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta, eins og ákvæðið hljóðaði fyrir setningu laga nr. 79/2012, og þar með hvort krafa D nyti forgangs við slit, eða hvort féð væri undanskilið tryggingavernd laganna og yrði þar með skipað í réttindaröð sem almennri kröfu við slitin. Fyrir Hæstarétti sneri ágreiningur aðila að því annars vegar hvort krafa D á hendur G hf. væri í formi verðbréfs og hins vegar hvort D teldist aðildarfyrirtæki í merkingu 9. gr. laga nr. 98/1999, en hvoru tveggja hefði þau réttaráhrif í för með sér að krafa D væri þar með undanskilin tryggingarvernd laga nr. 98/1998, sbr. síðari málslið 3. mgr. 9. gr.laganna  og 6. mgr. sömu greinar. Því var hafnað að svo væri og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. maí 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. maí 2013 þar sem krafa sem varnaraðili lýsti við slit sóknaraðila að fjárhæð 2.593.065.833 krónur var viðurkennd með stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að viðurkennt verði að krafa varnaraðila njóti stöðu í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 við slit sóknaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Glitnir hf., greiði varnaraðila, Deutsche Bank AG, 500.000 krónur í kærumálskostnað.
406/2013

Þ ehf. krafði H um endurgreiðslu gatnagerðar- og fasteignagjalda vegna lóðar sem félagið hafði fengið úthlutað í nóvember 2007, auk bóta vegna kostnaðar við breytingar á deiliskipulagi lóðarinnar. Fyrir lá að Þ ehf. hafði óskað eftir því að skila lóðinni í desember 2009 en því verið hafnað af hálfu H. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, kom m.a. fram að á köflum væri erfitt að greina á milli málsástæðna og annarra atvika í málatilbúnaði Þ ehf. og í öðrum tilvikum væri óljóst til hvaða málsástæðna félagið væri að vísa til stuðnings kröfum sínum. Væri þetta í andstöðu við skýrleikakröfur e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá yrði kröfugerð Þ ehf. að vera það ákveðin að hún leiddi ein út af fyrir sig til málaloka um sakarefnið. Eins og atvikum væri háttað í málinu yrði ekki fallist á kröfur félagsins nema jafnframt væri kveðið á um skil þess á lóðinni. Þótti kröfugerð Þ ehf. ekki samrýmast meginreglunni um ljósa og ákveðna kröfugerð sbr. 1. mgr. 80. gr. áðurnefndra laga. Með hliðsjón af þessu öllu var málatilbúnaður Þ ehf. ekki talinn uppfylla þær kröfur um skýrleika sem gerðar væru í lögum

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júní 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 28. maí 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar, en til vara að kærumálskostnaður verði felldur niður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Þ. Þorgrímsson og Co. ehf., greiði varnaraðila, Hafnarfjarðarkaupstað, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
40/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. janúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. janúar 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 14. febrúar 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
411/2013

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af innanríkisráðuneytinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. júní 2013 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 5. júní 2013 um að sóknaraðili skyldi vistast á sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun innanríkisráðuneytisins verði felld úr gildi. Þá er gerð krafa um kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila úr ríkissjóði sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, H-kvk-ef R-kvk-ef R-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.400 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
414/2013

X var gert að sæta farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júní 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni til þriðjudagsins 16. júlí 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að hann haldi frelsi sínu gegn því að hann setji tryggingu, en að því frágengnu að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt farbanni frá 26. mars 2013, en áður hafði hann verið í gæsluvarðhaldi frá 18. sama mánaðar. Í greinargerð sóknaraðila hér fyrir dómi kemur fram að rannsókn málsins sé langt á veg komin en beðið sé endanlegrar niðurstöðu krufningar. Þegar sakborningur sætir skerðingu á ferðafrelsi sínu er brýnt að rannsókn máls sé hraðað eftir föngum. Eins og hér háttar til verður þó ekki fallist á með varnaraðila að óhæfilegur dráttur hafi orðið á rannsókninni. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.