123/2008

N var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa slegið lögreglumanninn A, sem var við skyldustörf, hnefahögg í andlit með þeim afleiðingum að A hlaut brot á vinstra kjálkabeini. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með lögum nr. 25/2007 um breytingu á almennum hegningarlögum nr. 19/1940 hafi 2. málslið verið bætt við 1. mgr. 106. gr. laganna um brot gegn opinberrum starfsmönnum. Samkvæmt ákvæðinu væri nú heimilt að dæma fangelsi allt að átta árum ef brotið beindist að opinberum starfsmanni sem hefði heimild til líkamlegrar valdbeitingar. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot N var framið eftir að þessi viðbót tók gildi en talið var að með henni hefði vernd lögreglumanna í starfi verið aukin. Þá var einnig litið til þess að afleiðingar brotsins voru töluverðar. Þótti refsing N hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði. Hins vegar var ekki hægt að líta fram hjá því að N, sem var rússneskumælandi L-kk-nf, talaði ekki íslensku og hefði lögreglu borið að kalla til túlk, þrátt fyrir ölvunarástand N, og gæta 32. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þegar N var handtekinn. Rétt þótti að skilorðsbinda fimm mánuði af refsingunni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 19. febrúar 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu og þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð og hún skilorðsbundin.

Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða og heimfærslu til refsiákvæða, sem og um sakarkostnað, er staðfest með vísan til forsendna.

Ákærði er fundinn sekur um alvarlega árás á lögreglumann. Hinn 23. mars 2007 tóku gildi lög nr. 25/2007 um breyting á almennum hegningarlögum nr. 19/1940 þar sem bætt var 2. málslið við 1. mgr. 106. gr. um brot gegn opinberum starfsmanni. Viðbótin kveður á um að beinist brot gegn opinberum starfsmanni, sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar, megi beita fangelsi allt að átta árum. Brot ákærða var framið eftir að þessi viðbót gekk í gildi. Með henni var vernd lögreglumanna í starfi aukin. Ákærði er auk brots gegn valdstjórninni sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Afleiðingar brotsins voru töluverðar svo sem lýst er í héraðsdómi. Eins og atvikum máls þessa er háttað og með hliðsjón af dómafordæmum fyrir framangreinda lagabreytingu og að teknu tilliti til hennar, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði.

Ekki verður fram hjá því litið að ákærði, sem er rússneskumælandi L-kk-nf, talar ekki íslensku og lögreglumennirnir gátu ekki gert honum skiljanlegt hvað hann var grunaður um og að ákveðið hefði verið að vista hann í fangaklefa. Þrátt fyrir að ákærði hafi verið mjög ölvaður verður ekki fullyrt að hann hefði ekki skilið réttarstöðu sína ef hún hefði verið tryggilega kynnt fyrir honum. Bar að kalla til túlk og gæta 32. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Rétt er að fresta fullnustu fimm mánaða af refsivist ákærða skilorðsbundið eins og nánar segir í dómsorði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, svo sem nánar greinir í dómsorði, en virðisaukaskattur er innifalinn í fjárhæð þeirra.

Dómsorð:

Ákærði, N-x-x S-x-x, sæti fangelsi í átta mánuði, en fresta skal fullnustu fimm mánaða af refsivist hans og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 236.991 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef L. B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.