254/2007

Með ákæru 31. mars 2006 voru JÁJ, TJ og JGS ákærðir í 19 liðum fyrir ýmis brot í tengslum við rekstur B hf. Með úrskurði héraðsdóms 30. júní 2006, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 21. júlí sama ár var fyrsta ákæruliðnum vísað frá dómi. Með dómi héraðsdóms 3. maí 2007 var tíu liðum ákærunnar gegn JÁJ og TJ einnig vísað frá dómi en efnislega leyst úr öðrum liðum hennar. Þá var þeim hluta ákærunnar, er beindist gegn JGS, ennfremur vísað frá dómi. Ríkissaksóknari kærði frávísun ákæruliðanna til Hæstaréttar og krafðist þess að lagt yrði fyrir héraðsdóm að taka þá til efnismeðferðar. Á það var fallist að sá annmarki, sem héraðdómur taldi vera á skýrleika refsiheimildar 104. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög, gæti ekki einn út af fyrir sig leitt til þess að máli yrði vísað frá dómi. Var frávísun ákæruliða tvö til níu, þar sem JÁJ var borinn sökum um brot gegn umræddu ákvæði, því felld úr gildi. Hins vegar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að ákærulið tíu, þar sem JÁJ var aðallega borinn sökum um meiriháttar bókhaldsbrot en til vara um brot gegn áðurnefndu ákvæði laga nr. 2/1995, væri ekki lýst í ákæru í samræmi við c. lið 1. mgr. 116. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála að því leyti sem háttsemin var í ákærunni talin fela í sér bókhaldsbrot. Verknaðarlýsing ákæruliðarins olli hins vegar ekki vafa að því leyti sem háttsemin var talin varða við umrætt ákvæði laga nr. 2/1995 og var frávísun ákæruliðarins því felld úr gildi hvað varðar sakargiftir, sem hafðar voru uppi til vara. Frávísun ákærunnar gegn JGS var á því reist að á fyrri stigum málsins hefði hann haft stöðu vitnis en ekki sakbornings við skýrslutökur hjá lögreglu. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að ein skýrsla hefði verið tekin af JGS sem sakborningi eftir að settur ríkissaksóknari tók við málinu og hefði sú lögreglurannsókn lagt nægilegan grundvöll að útgáfu á ákæru gegn honum. Væru því ekki efni til að vísa sakargiftum á hendur honum frá dómi vegna þess hvernig rannsókn á þessu atriði hefði verið hagað á fyrri stigum, enda kæmi hún að því leyti ekki til álita við úrlausn málsins. Þá var ekki fallist á með JGS að svör saksóknara til verjenda annarra sakborninga í málinu, þar sem skýringar voru gefnar á því hvers vegna hann hefði ekki verið ákærður í fyrra máli, ættu að leiða til þess að óheimilt hefði verið að gefa síðar út ákæru gegn honum. Var frávísun ákærunnar á hendur JGS því felld úr gildi. Að lokum var talið að tilgreining í 19. lið ákærunnar á þeirri háttsemi, sem TJ var þar gefin að sök, væri nægilega ljós og samrýmdist c. lið 1. mgr. 116. gr. laga nr. 19/1991. Var ákvæði héraðsdóms um frávísun ákæruliðarins því fellt úr gildi. Lagt var fyrir héraðsdóm að taka ofangreinda ákæruliði alla til efnismeðferðar í samræmi við það sem að framan greinir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. maí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærð eru ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 3. maí 2007, þar sem nánar tilgreindum ákæruliðum í máli ákæruvaldsins gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að ákvæði dómsins um frávísun ákæruliðanna verði felld úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka þá til efnismeðferðar. Þá krefst hann að ákvæði dómsins um málsvarnarlaun skipaðs verjanda varnaraðilans J-kk-ef G-x-x S-kk-ef og greiðslu þeirra úr ríkissjóði verði fellt úr gildi.

Varnaraðilinn J-kk-nf Á-kk-nf J-kk-nf krefst staðfestingar ákvæða í héraðsdómi um frávísun þeirra ákæruliða er varða hann. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn T-kk-nf J-kk-nf krefst staðfestingar ákvæðis í héraðsdómi um frávísun þess ákæruliðar er varðar hann og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn J-kk-nf G-kk-nf S-kk-nf krefst staðfestingar kærðs dómsákvæðis um frávísun ákæruliðar á hendur honum, svo og um ákvörðun málsvarnarlauna verjanda hans. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

I.

Settur ríkissaksóknari gaf út ákæru á hendur varnaraðilum 31. mars 2006. Skiptist ákæran í fimm kafla, þar sem meginefni sakargifta er tilgreint í fyrirsögnum og í sumum tilvikum einnig undirfyrirsögnum. Einstakir ákæruliðir voru nítján. Eftir að málið var þingfest kröfðust varnaraðilar þess hver fyrir sig að sakargiftum á hendur þeim yrði vísað frá dómi. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 30. júní 2006 var I. kafla ákærunnar, sem hafði að geyma 1. lið hennar, vísað frá dómi, en kröfum varnaraðila að öðru leyti hafnað. Úrskurður um frávísun 1. ákæruliðar var staðfestur með dómi Hæstaréttar 21. júlí sama ár í máli nr. 353/2006.

Með dómi héraðsdóms 3. maí 2007 var leyst efnislega úr nokkrum liðum ákærunnar, en öðrum vísað frá dómi. Af þeim síðarnefndu eru 2. til 10. liður að báðum meðtöldum á hendur varnaraðilanum J-kk-þgf Á-kk-þgf og 19. liður varnaraðilanum T-kk-þgf. Jafnframt var vísað frá dómi þeim hluta 15. ákæruliðar, sem beinist gegn varnaraðilanum J-kk-þgf G-kk-þgf. Tekur kæra sóknaraðila til allra þeirra ákæruatriða, sem vísað var frá héraðsdómi.

II.

Í II. kafla ákærunnar er varnaraðilanum J-kk-þgf Á-kk-þgf í 2. til 9. lið gefið að sök brot gegn lögum nr. 2/1995 um hlutafélög með því að hafa sem forstjóri Baugs hf. veitt lán af fjármunum félagsins til Fjárfestingafélagsins Gaums ehf., Fjárfars ehf. og K-kvk-ef J-kvk-ef á árunum 1999 til 2001, eins og nánar er lýst í einstökum liðum, en Baugur hf. hafi á þeim tíma verið skráð hlutafélag á aðallista Verðbréfaþings Íslands með dreifða eignaraðild. Er í ákæru vísað til nánar tiltekinna ákvæða í 104. gr. og 153. gr. laga nr. 2/1995, sem talið er að varnaraðilinn hafi brotið. Í dómi héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að refsiheimild 104. gr. laganna sé ekki svo skýr að unnt sé að dæma einstakling til refsingar á grundvelli hennar. Af þeirri ástæðu og með vísan til 69. gr. stjórnarskrárinnar var talið óhjákvæmilegt að vísa 2. til 9. lið ákærunnar frá dómi. Sóknaraðili reisir kröfu sína um að þetta ákvæði dómsins verði fellt úr gildi meðal annars á því að ráða megi af dómaframkvæmd hér á landi að ágreiningur um skýrleika refsiheimildar sé efnislegt atriði, sem beri að leysa úr með efnisdómi, en tengist ekki formkröfum. Annmarki af þessum toga á lagaheimild geti því leitt til sýknu en ekki frávísunar. Vísar sóknaraðili til nokkurra dóma Hæstaréttar frá árunum 2000 til 2006, sem hann telur vera fordæmi að þessu leyti við úrlausn málsins.

Í héraðsdómi er greint frá efni 104. gr. og 153. gr. laga nr. 2/1995, sem þar er talið svo óljóst að ófært sé að dæma einstakling til refsingar á grundvelli þeirra. Slíkur annmarki getur ekki einn út af fyrir sig leitt til þess að máli verði vísað frá dómi og sú aðstaða er ekki fyrir hendi að hann geti hafa haft áhrif á réttarstöðu varnaraðilans á fyrri stigum málsins. Verður að þessu virtu fallist á kröfur sóknaraðila að því er varðar 2. til 9. lið ákærunnar að báðum meðtöldum.

III.

Samkvæmt III. kafla ákæru voru varnaraðilunum J-kk-þgf Á-kk-þgf og T-kk-þgf gefin að sök í 10. til 16. lið meiri háttar bókhaldsbrot með því að hafa á árunum 2000 og 2001 rangfært bókhald Baugs hf., átt þátt í að búin voru til gögn sem áttu sér ekki stoð í viðskiptum við aðra og hagað bókhaldinu með þeim hætti að það hafi gefið ranga mynd af viðskiptum og notkun fjármuna. Auk þess var J-kk-þgf Á-kk-þgf til vara í 10. lið gefin að sök ólögmæt lánveiting. Í 15. lið ákærunnar var varnaraðilanum J-kk-þgf G-kk-þgf gefið að sök að hafa á árinu 2001 aðstoðað J-kk-þf Á-kk-þf og T-kk-þf við að rangfæra bókhald Baugs hf. með því að búa til gögn, sem áttu sér ekki stoð í viðskiptum. Sakargiftir í 10. lið beindust að J-kk-þgf Á-kk-þgf einum, í 15. lið að öllum varnaraðilum, en í öðrum liðum þessa kafla ákærunnar að J-kk-þgf Á-kk-þgf og T-kk-þgf. Með héraðsdómi var 10. lið ákærunnar vísað frá dómi og þeim hluta 15. liðar, sem beindist að J-kk-þgf G-kk-þgf, en felldur efnisdómur á sakargiftir samkvæmt þessum kafla að öðru leyti.

Í 10. lið ákæru er varnaraðilanum J-kk-þgf Á-kk-þgf gefið að sök meiri háttar bókhaldsbrot með því að láta færa í bókhaldi Baugs hf. 30. júní 2000 sölu á hlutafé í eigu félagsins í Baugi.net ehf. að nafnvirði 2.500.000 krónur til Fjárfars ehf., sem varnaraðilinn hafi stjórnað og ráðið yfir, fyrir 50.000.000 krónur. Er framhaldi viðskiptanna, færslum í bókhaldi Baugs hf. og tilkynningum í því sambandi lýst í ákæru, svo sem nánar greinir í héraðsdómi, en með þeim er varnaraðilinn talinn hafa brotið nánar tilgreind ákvæði almennra hegningarlaga nr. 19/1940, laga nr. 145/1994 um bókhald og laga nr. 2/1995. Í þessum ákærulið er varnaraðilanum til vara gefið að sök brot gegn 1. mgr. 104. gr., sbr. 2. tölulið 153. gr. laga nr. 2/1995 með því að hafa lánað Fjárfari ehf. kaupverð hlutafjárins, 50.000.000 krónur. Í forsendum héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að ætluðu broti varnaraðilans væri ekki lýst í þessum ákærulið í samræmi við c. lið 1. mgr. 116. gr. laga nr. 19/1991 og því óhjákvæmilegt að vísa honum frá dómi. Með vísan til forsendna dómsins verður sú niðurstaða staðfest að því leyti, sem háttsemi varnaraðilans var í ákæru aðallega talin varða við ákvæði almennra hegningarlaga, laga nr. 145/1994 og laga nr. 2/1995. Í héraðsdómi varð niðurstaðan jafnframt sú að vísa frá varakröfu sóknaraðila um að varnaraðilanum yrði refsað fyrir brot gegn lögum nr. 2/1995 með því að hafa lánað Fjárfari ehf. 50.000.000 krónur og vísað til þess sem áður var sagt í dóminum í úrlausn um 2. til 9. lið hvað varðar skýrleika refsiheimildar. Verknaðarlýsing veldur að þessu leyti ekki vafa og geta sakargiftir, sem hafðar eru uppi til vara í þessum lið, ekki sætt frávísun frá dómi, sbr. II. kafla að framan. Verður fallist á kröfu sóknaraðila að því leyti og frávísun þessa ákæruliðar felld úr gildi hvað varðar sakargiftir, sem hafðar eru uppi til vara.

IV.

Sakargiftir á hendur varnaraðilanum J-kk-þgf G-kk-þgf í 15. lið ákæru lúta að því að hann hafi aðstoðað varnaraðilana J-kk-þf Á-kk-þf og T-kk-þf við að rangfæra bókhald Baugs hf. og stuðlað að bókhaldsbrotum þeirra með því að útbúa rangan og tilhæfulausan afsláttarreikning frá Nordica Inc. í Bandaríkjunum að fjárhæð 589.890 bandaríkjadalir að tilhlutan J-kk-ef Á-kk-ef og samkvæmt fyrirsögn T-kk-ef, en reikningurinn hafi ekki átt stoð í viðskiptum félaganna, sem þeir þrír voru í fyrirsvari fyrir. Er ætluðum rangfærslum í bókhaldi Baugs hf. nánar lýst og afleiðingum þeirra í árshlutareikningi félagsins. Í niðurstöðu héraðsdóms í þessum þætti var vísað til þess að varnaraðilinn J-kk-nf G-kk-nf hafi á fyrri stigum málsins, allt frá ágúst 2002, haft stöðu vitnis en ekki sakbornings við skýrslutökur hjá lögreglu. Hann hafi engu að síður tjáð sig um eigin þátttöku í atferli fleiri manna. Þetta hafi ekki breyst fyrr en á árinu 2006 eftir að settur ríkissaksóknari hafði tekið við málinu. Lögregla hefði frá upphafi átt að taka skýrslur af varnaraðilanum sem sökuðum manni og hafi hann því ekki notið þeirra réttinda sakbornings við rannsókn hennar, sem nánar tilgreind lagaákvæði áskilji. Taldi héraðsdómur að ákæra á hendur J-kk-þgf G-kk-þgf yrði ekki reist á lögreglurannsókninni og vísaði því sakargiftum á hendur honum frá dómi.

Þótt annmarkar hafi verið á skýrslutökum af varnaraðilanum hjá lögreglu á fyrri stigum, svo sem getið er í héraðsdómi, er ekki fram komið að neinu slíku hafi verið til að dreifa þegar lögregla tók af honum skýrslu 22. febrúar 2006 eftir að settur ríkissaksóknari tók við málinu. Varnaraðilinn gaf þá skýrslu sem sakborningur og sú lögreglurannsókn lagði nægilegan grundvöll að útgáfu ákæru á hendur honum. Eru því engin efni til að vísa sakargiftum á hendur varnaraðilanum frá dómi vegna þess hvernig lögreglurannsókn á þessu atriði var hagað á fyrri stigum, enda kemur hún að því leyti ekki til álita við úrlausn málsins. Ber að leggja dóm á það á grundvelli þess, sem fram kom fyrir dómi, þar sem varnaraðilinn gaf meðal annarra ítarlega skýrslu.

Krafa varnaraðilans um frávísun sakargifta á hendur honum styðst jafnframt við það að af hálfu ákæruvaldsins hafi því verið lýst yfir á fyrri stigum að hann yrði ekki saksóttur. Sé sóknaraðili bundinn af því og geti ekki horfið frá slíkri ákvörðun með því að höfða eftir það opinbert mál á hendur sér. Vísar hann því til stuðnings til tveggja bréfa saksóknara við embætti ríkislögreglustjóra 14. október 2005 og 20. desember sama ár til verjenda tveggja sakborninga í málinu, svo og dóms Hæstaréttar í dómasafni 2005 bls. 2315, sem hann telur vera fordæmi að þessu leyti, sbr. einnig dóma réttarins 1995 bls. 791, 1997 bls. 1890 og 1998 bls. 2299.

Þau bréf, sem að framan er getið, voru rituð í tilefni máls, sem höfðað var með ákæru 1. júlí 2005 á hendur varnaraðilunum J-kk-þgf Á-kk-þgf og T-kk-þgf og fleirum. Bréfin höfðu að geyma svör saksóknarans í því máli við fyrirspurn verjenda sakborninga um það hvers vegna sökum hafi þar ekki einnig verið beint að varnaraðilanum J-kk-þgf G-kk-þgf. Í fyrra bréfinu sagði það eitt að sú niðurstaða að ákæra ekki J-kk-þf G-kk-þf væri reist á fyrirmælum 112. gr. laga nr. 19/1991 um að höfða ekki mál nema það, sem fram sé komið, sé nægilegt eða líklegt til sakfellis. Í hinu síðara kom fram að verjendur hafi óskað eftir fyllri svörum við fyrirspurn sinni og jafnframt tekið fram að settur ríkissaksóknari hafi nú tekið við málinu. Fyrra svar var síðan ítrekað og því bætt við að „við þetta mat var litið til allra gagna málsins og á grundvelli þeirra varð niðurstaðan sú að framlögð gögn gerðu það ekki líklegt að háttsemi J-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef yrði lögð að jöfnu við háttsemi skjólstæðinga ykkar, þeirra J-kk-ef Á-kk-ef J-kk-ef, J-kk-ef J-kk-ef og K-kvk-ef J-kvk-ef, en þau eru ákærð fyrir það að hafa framvísað við tollafgreiðslu bifreiðanna röngum og villandi gögnum um kaup þeirra og greiðslur fyrir þá.“

Í rökstuðningi sóknaraðila í þessum þætti er vísað til þess að varnaraðilinn hafi ekki haft réttarstöðu sakbornings við rannsókn lögreglu í fyrra málinu og því aldrei gefist tilefni til að taka sérstaka ákvörðun um hvort hann skyldi saksóttur eða ekki. Bréf, sem áður var getið, hafi því ekki falið í sér formlega ákvörðun ákæruvaldsins í skilningi 112. gr. laga nr. 19/1991, heldur hafi með þeim verið gefin skýring vegna fyrirspurna á þeim atriðum, sem komu til athugunar hjá saksóknaranum. Skýringum hans hafi að auki ekki verið beint til varnaraðilans. Þá hafi síðara bréfið verið ritað eftir að settur ríkissaksóknari tók við málinu. Ákvörðun hans um að ákæra hafi ekki falið í sér endurskoðun á annarri ákvörðun, en í því umboði sem hann fékk hafi falist allar lagaheimildir ríkissaksóknara. Hann hafi lagt sjálfstætt mat á gögn málsins, jafnframt því að hlutast til um viðbótarrannsókn, sem meðal annars hafi verið fólgin í öflun matsgerðar um áreiðanleika tölvupóstsendinga, sem stöfuðu frá varnaraðilanum og fleirum. Þá hafi nýjar skýrslur verið teknar af honum og öðrum sakborningum áður en ákæra var gefin út. Vísar sóknaraðili til dóms Hæstaréttar í dómasafni 1989 bls. 1514 til stuðnings kröfu sinni, en þar hafi fleiri menn verið ákærðir en í fyrra máli vegna sömu atvika, eftir að hinu fyrra var vísað frá héraðsdómi. Atvik hafi hins vegar verið ólík í þeim dómum réttarins frá árunum 1995 til 1998, sem áður voru nefndir, en þeir eigi það sameiginlegt að þar hafi verið um að ræða formlegar yfirlýsingar ákæruvaldsins um að ekki væri krafist frekari aðgerða af þess hálfu gagnvart sakborningum, auk þess sem ekkert nýtt hafi þar komið fram frá því að þessar tilkynningar bárust frá ríkissaksóknara og þar til ný ákvörðun var tekin.

Sú varnarástæða, sem hér greinir, var áður höfð uppi í því máli, sem lauk með dómi Hæstaréttar 21. júlí 2006 og fyrr var getið. Héraðsdómur hafnaði þá að hún gæti leitt til frávísunar, en sú niðurstaða kom ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti. Við úrlausn málsins verður litið til þess að varnaraðilinn J-kk-nf G-kk-nf hafði ekki stöðu sakbornings við skýrslutöku hjá lögreglu áður en ákæra var gefin út 1. júlí 2005. Bar sóknaraðila því ekki skylda til að tilkynna honum að hann yrði ekki sóttur til saka, sbr. 1. mgr. 114. gr. laga nr. 19/1991. Áðurnefnd svör saksóknara 14. október 2005 og 20. desember sama ár við fyrirspurn verjenda annarra manna fólu ekki í sér ákvörðun eða tilkynningu, sem ekki yrði síðar horfið frá. Sóknaraðili hlutaðist til um frekari rannsókn málsins áður en ákæra var gefin út 31. mars 2006. Að því virtu, sem að framan greinir, verður fellt úr gildi ákvæði héraðsdóms um að vísa frá 15. lið ákæru á hendur varnaraðilanum J-kk-þgf G-kk-þgf S-kk-þgf, sem og ákvæði dómsins um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans.

V.

Varnaraðilanum T-kk-þgf er í 19. lið ákæru gefið að sök að hafa dregið sér samtals 1.315.507 krónur á árunum 2000 til 2002 þegar hann lét Baug hf. greiða félaginu Nordica Inc. í þrettán skipti reikninga, sem gefnir voru út af síðarnefnda félaginu á hendur því fyrrnefnda vegna persónulegra útgjalda varnaraðilans, sem hafi verið Baugi hf. óviðkomandi. Hafi T-kk-nf einkum stofnað til útgjaldanna erlendis með úttektum á greiðslukorti í reikning Nordica Inc., sem það félag lagði út fyrir og innheimti síðan hjá Baugi hf. samkvæmt fyrirmælum varnaraðilans. Hann hafi áritað alla þrettán reikningana um samþykki og látið færa þá til gjalda í bókhaldi Baugs hf. sem „ferðakostnaður erlendis án vsk“ eða „tæknileg aðstoð án vsk“. Í forsendum héraðsdóms segir meðal annars að sóknaraðili telji fjárdráttinn vera vegna notkunar varnaraðilans á greiðslukorti í allmörg skipti í eigin þágu. Þeirri notkun sé þó ekki lýst nánar en að hún hafi verið vegna kaupa varnaraðilans „á varningi og þjónustu í eigin þágu, meðal annars í tónlistarverslunum, tískuvöruverslunum, golfvöruverslun, skemmtigarði, veitingastöðum og vegna kaupa á sláttudráttarvél.“ Rannsóknargögn bendi þó til að kortið hafi verið notað víðar. Þá sé ekki samræmi milli reikninganna og sundurliðunar á notkun kortsins í rannsóknargögnum. Með því að ákært sé fyrir fjárdrátt hafi nauðsyn borið til að lýsa í ákærunni notkun varnaraðilans á kortinu með þeim hætti að honum og dóminum hafi verið fært að taka afstöðu til hvers atviks fyrir sig, enda hafi vörn hlotið að byggjast á því að varnaraðilinn gæti tekið afstöðu til sérhverrar greiðslu með kortinu. Ákæran sé að þessu leyti ekki í samræmi við það, sem áskilið sé í 116. gr. laga nr. 19/1991 og því óhjákvæmilegt að vísa þessum lið hennar frá dómi.

Samkvæmt gögnum málsins munu vera 65 færslur með greiðslukorti Nordica Inc. að baki þeim þrettán reikningum, sem hér um ræðir. Lítils háttar misræmi er á milli fjárhæða reikninganna annars vegar og hins vegar yfirlita vegna kortanotkunarinnar, þar sem munurinn er frá tæplega einum bandaríkjadal allt að 35 dölum. Af hálfu sóknaraðila er haldið fram að fjárdráttarbrot varnaraðilans hafi verið fullframin þegar reikningarnir þrettán voru greiddir en ekki við notkun greiðslukortsins, enda hafi þá ekki legið fyrir að Baugur hf. myndi greiða fyrir kortanotkunina. Þá telur hann frávísun 19. ákæruliðar vera í andstöðu við dómaframkvæmd í málum út af fjárdráttarbrotum.

Tilgreining í ákæru á þeirri háttsemi varnaraðilans T-kk-ef að láta Baug hf. greiða áðurnefnda þrettán reikninga felur í sér lýsingu á verknaði, sem 247. gr. almennra hegningarlaga getur tekið til. Verknaðarlýsing er nægilega ljós og samrýmist ákvæði c. liðar 1. mgr. 116. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðilanum er því unnt að ráða af ákærunni einni hvaða refsiverð háttsemi honum er gefin að sök. Hann reisir sýknukröfu sína hins vegar á því að honum hafi verið heimilt að láta Baug hf. bera þau útgjöld, sem hann stofnaði til með notkun greiðslukorts Nordica Inc. Verður þá að líta til þess að í gögnum málsins er að finna sundurliðun á reikningsfjárhæðum og skýringar á því hvaða greiðslukortaúttektir liggja að baki einstökum reikningum. Er ekki fram komið að vörnum verði ekki komið við vegna þess hvernig sakargiftir eru fram bornar í ákæru. Óverulegt misræmi milli reikninga og yfirlita, sem áður var getið, leiðir ekki heldur til frávísunar 19. ákæruliðar í heild sinni. Verður ákvæði héraðsdóms um hann því fellt úr gildi.

VI.

Samkvæmt öllu því, sem að framan er rakið, verður fallist á kröfur sóknaraðila að öðru leyti en varðandi sakargiftir í 10. ákærulið, sem þar eru aðallega hafðar uppi. Verða því felld úr gildi ákvæði í héraðsdómi um að vísa frá 2. til 9. lið ákæru, sakargiftum til vara samkvæmt 10. lið, sakargiftum á hendur varnaraðilanum J-kk-þgf G-kk-þgf í 15. lið og 19. lið í heild sinni og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið að þessu leyti til efnismeðferðar. Verður jafnframt þessu til samræmis að fella úr gildi ákvæði héraðsdóms um málsvarnarlaun handa skipuðum verjanda varnaraðilans J-kk-ef G-x-x og um greiðslu þeirra úr ríkissjóði.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Ákvæði í héraðsdómi um að vísa frá 2. til 9. lið ákæru, sakargiftum til vara samkvæmt 10. lið, hluta 15. liðar og 19. lið eru felld úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka þá ákæruliði til efnismeðferðar. Jafnframt er fellt úr gildi ákvæði héraðsdóms um málsvarnarlaun skipaðs verjanda J-kk-ef G-x-x S-kk-ef.

Kærumálskostnaður fellur niður.