306/2017

K ehf. höfðaði mál á hendur A ehf. og krafðist greiðslu á eftirstöðvum láns samkvæmt lánssamningi sem A ehf. hafði gengist undir til kaupa á hlutabréfum. A ehf. krafðist sýknu í málinu og vísaði til ýmissa málsástæðna sýknukröfu sinni til stuðnings. Héraðsdómur hafnaði málatilbúnaði A ehf., meðal annars með vísan til þess að þegar hefði verið skorið úr flestum málsástæðum félagsins með dómi Hæstaréttar frá 29. apríl 2016 í máli nr. 225/2016 þar sem hafnað hafði verið að viðurkenna kröfur sem A ehf. hafði lýst við slit K ehf. Var krafa K ehf. samkvæmt því tekin til greina. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með þeirri áréttingu að í málinu hefði í engu verið hnekkt af því sem hefði verið slegið föstu í fyrrgreindum dómi Hæstaréttar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. maí 2017. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að fjárkrafan verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í héraðsdómi er ítrekað vísað sérstaklega til úrskurðar Héraðsdóms Reykjavíkur frá 4. mars 2016 en sá úrskurður var á grundvelli kæru til endurskoðunar fyrir Hæstarétti í dómi réttarins 29. apríl 2016 í máli nr. 225/2016 þar sem hann var að verulegu leyti staðfestur með vísan til forsendna og varð þar með hluti af endanlegum dómi. Í umfjöllun um úrskurðinn var því rétt að vísa eingöngu til hæstaréttardómsins.

Þá er í forsendum hins áfrýjaða dóms tekið fram að þrátt fyrir mat vitnisins B-kk-ef L-kk-ef endurskoðanda verði formlega að telja að umþrætt lán áfrýjanda hjá stefnda frá 16. apríl 2007 hafi falið í sér lögmætt erlent lán. Skoðun endurskoðandans í framangreinda veru gat enga þýðingu haft við mat á því hvort um gengistryggt ólögmætt lán væri að ræða ellegar löglegt erlent lán enda liggur fyrir fjöldi fordæma Hæstaréttar sem styðja síðarnefnda skýringarkostinn, sbr. til dæmis dóma Hæstaréttar 15. júní 2012 í máli nr. 3/2012 og 1. nóvember 2012 í máli nr. 66/2012.

Málsástæður og lagarök áfrýjanda eru rakin í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar greinir heldur áfrýjandi að stærstum hluta til fram sömu röksemdum í máli þessu sem efnisleg afstaða var tekin til með dómi Hæstaréttar 29. apríl 2016 í máli nr. 225/2016. Í máli þessu hefur í engu verið hnekkt því sem var slegið föstu í þeim dómi, sbr. 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Í greinargerð sinni til Hæstaréttar rekur áfrýjandi málatilbúnað sinn með afar ítarlegum hætti auk þess sem þar eru reifaðar einstakar niðurstöður dómstóla og sjónarmiðum fjölda fræðimanna gerð skil. Er þessi tilhögun í andstöðu við fyrirmæli 2. mgr. 180. gr. laga nr. 91/1991. Er þetta aðfinnsluvert.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, AB 76 ehf., greiði stefnda, Kaupþingi ehf., 1.500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.