439/2013

I var sakfelldur fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft munnmök við A gegn vilja hans, en I notfærði sér að hann gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar, vímuefnaáhrifa og svefndrunga. Var háttsemin talin varða við 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing I ákveðin fangelsi í 2 ár auk þess sem honum var gert að greiða A 1.000.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 13. júní 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur, til vara að hann verði sýknaður af kröfu ákæruvaldsins og einkaréttarkröfu vísað frá dómi, en að því frágengnu að refsing hans verði milduð og einkaréttarkrafa lækkuð.

A krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 1.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði, en til vara að ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu verði staðfest.

Ákærði hefur ekki fært fram haldbær rök fyrir þeirri kröfu að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða.

Ákærði hafði samkvæmt þessu munnmök við brotaþola þrátt fyrir að ákærði hlaut að hafa vitað að brotaþoli gæti ekki spornað við þeim vegna ölvunar, vímuefnaáhrifa og svefndrunga og þótt ákærða væri fullljóst að brotaþoli væri mótfallinn því að eiga kynferðismök við hann. Samkvæmt 2. mgr., sbr. 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, eins og henni var breytt með 3. gr laga nr. 61/2007, telst það nauðgun ef maður notfærir sér slíkt ástand sem brotaþoli var í til þess að hafa við hann samræði eða önnur kynferðismök. Munnmök við annan mann falla undir önnur kynferðismök og eru lögð að jöfnu við samræði. Í ákæru er brot ákærða því rétt heimfært til refsiákvæðis.

Refsing við broti sem þessu varðar að lágmarki eins árs fangelsi og allt að 16 árum. Með lögfestingu áðurnefndrar 3. gr. laga nr. 61/2007 hefur löggjafinn metið kynferðisbrot af því tagi, sem ákærði er sakfelldur fyrir, alvarlegt og ekki gert greinarmun á af hvoru kyni brotaþoli sé. Áður en ákærði braut gegn brotaþola hafði sá síðarnefndi lagst til hvílu einn í eigin rúmi og var þar sofandi. Á hinn bóginn var ákærði ungur að árum er hann framdi brotið og hann hefur ekki svo vitað sé áður gerst sekur um refsiverðan verknað. Þegar til alls þessa er litið er refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár.

Í málinu liggja frammi gögn því til stuðnings að brotaþoli hafi orðið fyrir nokkrum miska af hálfu ákærða. Einkaréttarkröfu brotaþola er í hóf stillt og verður hún tekin til greina með vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, I-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í tvö ár.

Ákærði greiði A 1.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 595.050 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, M-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.