96/2008

Ákæruvaldið

(K-kvk-nf S-kvk-nf, saksóknari)

gegn

A-kk-þgf Þ-kk-þgf

(H-kk-nf I-kk-nf hrl.

Ó-kk-nf T-kk-nf hdl.)

(Á-kvk-nf Ó-kvk-nf hrl., réttargæslumaður)

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 1. febrúar 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og honum gert að greiða X 800.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. ágúst 2003 til 10. janúar 2004, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð og skilorðsbundin að öllu leyti. Hann krefst þess jafnframt að bótakröfu verði vísað frá dómi, en að því frágengnu verði hún lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða samkvæmt ákæru. Hann hefur með háttsemi sinni gerst sekur um alvarlegt brot og á sér engar málsbætur. Refsing ákærða verður ákveðin sem hegningarauki við tvo héraðsdóma í Danmörku og Noregi, sem nánar er getið í hinum áfrýjaða dómi. Er refsingin hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

Ákærði framdi brot sitt 10. ágúst 2003, en kæra brotaþola var borin fram 7. nóvember sama ár. Fyrsta lögregluskýrsla var tekin af ákærða 10. desember 2003. Lífsýni, sem tekin voru til DNA-greiningar, voru send til rannsóknar í Noregi og lá niðurstaða hennar fyrir í apríl 2004. Ákærði hafði þá farið úr landi og hélt sig næstu árin í Danmörku og Noregi. Fram er komið að lögregla sendi fyrirspurnir um ákærða til yfirvalda í þessum löndum og beiðni um að hafa uppi á honum, sem sýnist ekki hafa borið árangur fyrr en í mars 2007 þegar lögregluskýrsla var tekin af ákærða í Danmörku. Rannsókn málsins dróst þannig mjög úr hófi. Viðleitni lögreglu til að ná til ákærða var stopul og ómarkviss, en eftir að niðurstaða rannsóknar í Noregi lá fyrir var fullt tilefni fyrir lögreglu til að beita úrræðum, sem hún hefur tiltæk með alþjóðasamvinnu, til að finna ákærða og handtaka hann ef þyrfti til að geta lokið rannsókn málsins og senda það ákæruvaldinu til ákvörðunar um ákæru. Að þessu virtu verður ákærða ekki einum kennt um þann verulega drátt, sem varð á rannsókn málsins, og er því óhjákvæmilegt með vísan til forsendna héraðsdóms að fresta fullnustu 12 mánaða af refsivist ákærða skilorðsbundið í 3 ár frá uppsögu þessa dóms.

Ákvæði héraðsdóms um miskabætur handa X og vexti af þeim verður staðfest, svo og ákvæði hans um sakarkostnað, málsvarnarlaun verjanda og þóknun réttargæslumanns.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað, auk málsvarnarlauna og þóknunar réttargæslumanns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf Þ-kk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði, en fresta skal fullnustu 12 mánaða af refsivistinni og sá hluti hennar falla niður að liðnum 3 árum frá uppsögu dóms þessa að telja haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Héraðsdómur skal að öðru leyti vera óraskaður.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, samtals 523.066 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 373.500 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Á-kvk-ef Ó-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.