442/2006

B, sem var skipverji á Hríseyjarferjunni S, slasaðist er hann var að slaka landgangi með kaðli niður á bryggju á Árskógssandi með annarri hendi en með hinni hélt hann um borðstokk skipsins. Skipið kastaðist frá bryggjunni og við það kom hnykkur á hægri öxl B með þeim afleiðingum að líkamstjón hlaust af. B höfðaði mál á hendur A, rekstraraðila ferjunnar, til greiðslu skaðabóta af þessum sökum. Hæstiréttur staðfesti þá niðurstöðu héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, að slysið yrði hvorki rakið til þess að óforsvaranleg vinnubrögð hefðu verið viðhöfð, að öryggisreglna hefði ekki verið gætt né að skipið hefði verið vanbúið. Yrði því að telja að tjón B væri að rekja til óhappatilviks eða óaðgæslu hans greint sinn. Var A því sýknaður af kröfum B í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. ágúst 2006. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 37.977.830 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. febrúar 2004 til greiðsludags, að frádregnum 10.582.736 krónum frá höfuðstól kröfunnar en að auki 2.246.000 krónum frá 10. mars 2004.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Vörður vátryggingafélag hf., réttargæslustefndi í héraði, var sameinað Íslandstryggingu hf. á árinu 2005 og ber nýja félagið heitið Vörður Íslandstrygging hf. Hefur síðastnefnda félagið tekið við réttargæsluaðild þess fyrstnefnda að þessu máli, en ekki hafa verið gerðar kröfur á hendur því.

Eins og fram kemur í héraðsdómi var áfrýjandi skipverji á Hríseyjarferjunni Sævari 18. september 2000. Heldur hann því fram að hann hafa slasast í annarri ferð skipsins þann dag, sem hófst kl. 09.00, er hann var að slaka landganginum niður með kaðli með annarri hendi en með hinni hafi hann haldið við borðstokkinn. Skipið, sem lagst hafði við enda bryggjunnar á Árskógssandi, hafi kastast frá bryggjunni og við það hafi komið mikill hnykkur á hægri öxl hans með þeim afleiðingum að hann hafi hlotið 75% varanlega örorku og 30% varanlegan miska. Reisir áfrýjandi kröfu sína á hendur stefnda á því að skipverjum hafi verið mikil hætta búin við þessar vinnuaðstæður og þar af leiðandi beri stefndi skaðabótaábyrgð á tjóninu.

Í skipsdagbók ferjunnar 18. september 2000 var eftirfarandi bókað um slysið: „Þegar B-kk-nf T-kk-nf setti landgang upp í 9. ferð fékk hann slæman hnykk á öxlina með miklum sársauka. Afleiðing ókunn.“ Ekki var þar nánar rakið hvernig slysið bar að höndum, en skipstjórinn, sem er bróðir áfrýjanda, tilkynnti það ekki til vinnuveitanda síns eins og honum bar að gera. Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, byggði niðurstöðu sína um tildrög slyssins hins vegar á frásögn áfrýjanda og skipstjórans. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda hér fyrir dómi fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, B-kk-nf L. T-kk-nf, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 350.000 krónur.