256/2013

H kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta að beiðni L hf. Í málinu lá fyrir að árangurslaus löggeymsla hafði verið gerð hjá H á grundvelli sjálfskuldarábyrgðar sem H hafði undirgengist vegna skuldar S ehf. og voru skilyrði 1. tl. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 17. gr. laga nr. 95/2010, því uppfyllt í málinu. Hvorki var talið að H hefði tekist að sýna fram á að skilyrði 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga væru uppfyllt í málinu til að víkja sjálfskuldarábyrgð H til hliðar né að áðurgreind 65. gr. færi gegn 1. mgr. 72. gr. stjórnarskrárinnar. Þá hafði H jafnframt ekki tekist að sýna fram á að krafa sú sem L hf. hafði uppi í málinu hefði verið greidd eða gefin eftir, en gegn andmælum L hf. bar H sönnunarbyrðina fyrir slíku. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. apríl 2013, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði leitaði varnaraðili eftir því með kröfu, sem barst héraðsdómi 18. október 2012, að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Til stuðnings því að sóknaraðili væri ógjaldfær vísaði varnaraðili þar til árangurslausrar löggeymslu, sem gerð var hjá sóknaraðila 12. sama mánaðar að kröfu þrotabús Dreifingar ehf., sbr. 1. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991. Þá greindi varnaraðili jafnframt frá því að hann teldi sóknaraðila standa í skuld við sig samkvæmt yfirlýsingu 18. júní 2007 um sjálfskuldarábyrgð á skuld að fjárhæð allt að 160.000.000 krónur vegna yfirdráttar á tékkareikningi nr. 0101-26-60126 í eigu Skúlagötu 30 ehf., sem upphaflega hafi verið hjá Landsbanka Íslands hf. Hafi heimild til yfirdráttarins fallið niður í árslok 2010 og skuld vegna hans þá numið 614.470.521 krónu. Bú Skúlagötu 30 ehf. hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila með úrskurði héraðsdóms 1. júlí 2011, sem staðfestur hafi verið með dómi Hæstaréttar 6. september sama ár í máli nr. 448/2011. Teldi varnaraðili kröfu sína á hendur sóknaraðila af þessu tilefni vera að fjárhæð 160.000.000 krónur auk 642.500 króna vegna kostnaðar. Sóknaraðili tók til varna gegn kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti og var mál þetta þingfest af því tilefni 28. nóvember 2012.

Í málinu liggur ekki annað fyrir en að sóknaraðili hafi átt allt hlutafé í Skúlagötu 30 ehf. og setið í stjórn þess félags. Í máli því, sem lauk með áðurnefndum dómi Hæstaréttar 6. september 2011, bar félagið meðal annars fyrir sig að sóknaraðili stæði í sjálfskuldarábyrgð fyrir 160.000.000 krónum af skuld þess við varnaraðila vegna yfirdráttar á tékkareikningnum, sem áður var getið. Því var ekki borið þar við að ábyrgð þessi væri háð öðrum takmörkunum en þeirri að fjárhæð hennar væri bundin framangreindu hámarki. Þá er þess að gæta að í máli þessu hefur sóknaraðili ekki sýnt fram á að krafa sú, sem varnaraðili hefur hér uppi, hafi verið greidd eða gefin eftir, en gegn andmælum varnaraðila ber sóknaraðili sönnunarbyrði fyrir slíku. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.