arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
532/2011

Þrotabú I ehf. krafðist riftunar á greiðslu skuldar þrotamanns á grundvelli laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Ekki varð séð að héraðsdómari hefði tekið rökstudda afstöðu til allra málsástæðna þrotabúsins. Af þeim sökum og með vísan til f. liðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var dómurinn haldinn slíkum annmörkum að ekki varð hjá því komist að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. september 2011. Hann krefst þess að rift verði með dómi þeirri ráðstöfun sem fólst í greiðslu Icarusar ehf., áður Saxbygg ehf., á 56.468.500 krónum inn á skuld við stefnda 24. nóvember 2008 með hlutabréfum í stefnda sjálfum að nafnvirði 5.203.352 krónur samkvæmt leiðréttingu 6. janúar 2009. Jafnframt krefst hann þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 56.468.500 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 24. nóvember 2008 til greiðsludags. Verði upphafstími dráttarvaxta miðaður við síðara tímamark krefst áfrýjandi vaxta samkvæmt 4. gr. sömu laga til þess dags en að því frágengnu samkvæmt 8. gr. laganna. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í málatilbúnaði sínum byggir áfrýjandi kröfuna um riftun aðallega á 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þar segir að krefjast megi riftunar á greiðslu skuldar á síðustu sex mánuðum fyrir frestdag ef greitt var með óvenjulegum greiðslueyri, fyrr en eðlilegt var eða greidd var fjárhæð sem hefur skert greiðslugetu þrotamannsins verulega, nema greiðslan hafi virst venjuleg eftir atvikum. Byggir áfrýjandi á því annars vegar að skuld við stefnda hafi verið greidd með óvenjulegum greiðslueyri og hins vegar að greiðslan hafi skert greiðslugetu þrotamannsins verulega. Ekki verður séð að héraðsdómari hafi tekið rökstudda afstöðu til þeirrar málsástæðu áfrýjanda sem lýtur að því að hin umdeilda greiðsla hafi skert greiðslugetu Saxbyggs ehf. verulega. Af þeim sökum og með vísan til f. liðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er dómurinn haldinn slíkum annmörkum að ekki verður hjá því komist að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til munnlegs flutnings og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
539/2011

Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að Í hefði verið óheimilt að krefja N ehf. um bankaábyrgð til tryggingar á greiðslu tiltekinna lána, sem N ehf. hafði sótt um hjá Í, þar sem ekki hafði verið kveðið á um það skilyrði í reglugerð frá ráðherra á þeim tíma. Var talið að Í yrði að bera skaðabótaábyrgð á fjártjóni N ehf. sem af þessu leiddi og var sjóðnum gert að greiða N ehf. skaðabætur sem námu kostnaði félagsins af því að afla bankaábyrgðarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. október 2011 að fengnu áfrýjunarleyfi. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Íbúðalánasjóður, greiði stefnda, þrotabúi Norðurvíkur ehf., málskostnað fyrir Hæstarétti, 500.000 krónur.
539/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. ágúst 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. ágúst 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 6. september 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að varnaraðili sé undir sterkum grun um að hafa framið afbrot, sem að lögum getur varðað 10 ára fangelsi og að öðrum skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 sé einnig fullnægt. Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
53/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. janúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi áfram allt til fimmtudagsins 16. febrúar 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Að því frágengnu krefst hann þess að beitt verði öðrum vægari úrræðum.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
541/2011

Á var ákærður fyrir umferðarlagabrot með því að hafa sem ökumaður vöruflutningabifreiðar í þrígang brotið gegn reglum um aksturs- og hvíldartíma ökumanna. Á bar fyrir sig að í öllum tilvikum hefði verið um að ræða akstur með fiskúrgang, sem honum hefði verið refsilaus á grundvelli þágildandi reglugerðar nr. 662/2006 um aksturs- og hvíldartíma ökumanna. Á var sakfelldur og gert að greiða 280.000 krónur í sekt til ríkissjóðs.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 29. september 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða verði staðfest en refsing hans þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara refsimildunar.

Fyrir uppsögu hins áfrýjaða dóms var gætt ákvæða 2. málsliðar 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi er ákærða gefið að sök að hafa vanrækt að taka sér lögboðið hlé frá akstri við vinnu sína 4., 11. og 26. nóvember 2009. Hinn 28. desember sama ár kynnti Vegagerðin vinnuveitanda ákærða að til stæði að kanna akstur bifreiða fyrirtækisins og fór sú skoðun fram 2. febrúar 2010. Með bréfi 9. mars sama ár tilkynnti Vegagerðin fyrirtækinu um niðurstöðu skoðunarinnar og 16. sama mánaðar sendi stofnunin lögreglu kæru vegna málsins. Lögregla tók í framhaldinu skýrslu af ákærða í gegnum síma 21. apríl sama ár vegna ætlaðra brota hans og var ákæra gefin út 13. desember sama ár. Af þessu verður ráðið að eigi síðar en 21. apríl 2010 hafi ákærða verið kunnugt um hvaða sakir voru á hann bornar. Þá er þess og að geta að ákærði viðurkenndi fyrir dómi að sér hefði borist sektarboð lögreglustjórans á Suðurnesjum, sem dagsett er 18. október 2010, en í því var ákærða gefinn kostur á að ljúka máli vegna framangreindra sakargifta með greiðslu sektar í ríkissjóð.

Ákærði kveðst hafa flutt fiskúrgang í öllum þeim ferðum sem ákæra tekur til og hafi sér því ekki verið skylt að taka lögboðin hlé frá akstri. Fyrir liggur í málinu að ákærði skráði engar upplýsingar í ökurita um ástæður þess að hann tók sér ekki hlé frá akstri fyrrgreind skipti svo sem honum var kostur. Hann ber því á hinn bóginn við að hafa, eins og honum var heimilt, þess í stað prentað út strimil úr ökurita í hvert sinn og skráð á bakhlið hans athugasemd um hvaða farm var ekið með hverju sinni. Þá strimla lagði ákærði ekki fram í málinu, en hann hafði allt frá upphafi lögreglurannsóknar fullt tilefni til þess. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Á-kk-nf V-kk-nf M-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 242.503 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 225.900 krónur.
541/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. ágúst 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. ágúst 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur fellur í máli hans, þó eigi lengur en til 7. september 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði er varnaraðili undir sterkum grun um að hafa 6. júlí 2012 framið gróft brot, sem varðað gæti við 2. mgr. 226. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa ásamt öðrum manni ruðst inn á heimili brotaþola og fengið hann með ofbeldi til að millifæra peninga af bankareikningi sínum inn á bankareikning þess manns sem var í för með varnaraðila. Með vísan til dómaframkvæmdar Hæstaréttar verður fallist á með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 fyrir því að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
545/2011

Þ krafði þrotabú S ehf. og S hf. um bætur vegna slyss sem hann varð fyrir við fall úr tröppu er hann vann við kerfisloft í nýbyggingu í K. Þ var ekki launamaður hjá S ehf. heldur gerði félaginu reikning fyrir þá vinnu sem hann vann í þágu þess. Í umrætt sinn starfaði hann undir stjórn J, verkstjóra hjá S ehf. Í málinu þótti ekki upplýst að umræddar tröppur hefðu ekki hentað til þess verks sem Þ hafði verið falið að vinna. Þ var því ekki talinn hafa fært sönnur á að rekja mætti líkamstjón hans til saknæmrar hegðunar verkstjórans eða annarra starfsmanna S ehf. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu þrotabúsins og S hf. af skaðabótakröfu Þ.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 27. júlí 2011. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 7. september 2011 og áfrýjaði hann öðru sinni 5. október það ár samkvæmt heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess að stefndu greiði sér óskipt 18.262.108 krónur með 4,5% ársvöxtum af 2.670.550 krónum frá 1. apríl 2008 til 14. janúar 2009 en af 18.855.863 krónum frá þeim degi til 12. desember 2009 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af sömu fjárhæð frá þeim degi til 15. desember 2009 en af 18.262.108 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt vegna reksturs málsins fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður þá felldur niður.

Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti var upplýst að nafni Riss ehf. hefði verið breytt í S12 byggingar ehf. áður en bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipa.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti verður ákveðinn eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 500.000 krónur.
549/2012

G var sakfelldur fyrir líkamsárás með því að hafa tekið þátt í atlögu tveggja annarra manna að A, en talið var sannað að G hefði snúið A niður með þeim afleiðingum að hann féll í götu. Var háttsemi hans talin varða við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar G var litið til þess að með brotinu hefði hann rofið skilorð eldri dóms. Voru bæði málin því dæmd í einu lagi, sbr. 60. gr. laga nr. 19/1940, og hliðsjón höfð af 77. gr. sömu laga. Einnig var höfð hliðsjón af 3. mgr. 218. gr. b og 2. mgr. 70. gr. laga nr. 19/1940. Var refsing G ákveðin fangelsi í 45 daga, en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í þrjú ár einkum með hliðsjón af ungum aldri hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 24. júlí 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu og að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að refsing verði milduð og fjárhæð kröfunnar lækkuð.

A hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Er því litið svo á að hann krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu hans.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-kk-nf F-kk-nf B-kk-nf, greiði áfrýjunarkostnað málsins, 287.212 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
54/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi áfram, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. janúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 2. febrúar 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 19. janúar 2012 með sömu kæruheimild og varnaraðili. Hann krefst þess að varnaraðili verði látinn sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 16. febrúar 2012 klukkan 16.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
551/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þb. B hf. um að teknar yrðu vitnaskýrslur í héraði af tveimur nafngreindum vitnum í tengslum við rekstur máls þrotabúsins gegn S fyrir Hæstarétti. Í dómi Hæstaréttar kom fram að vitnin sem þrotabúið vildi dómkveðja gætu ekki borið um málsatvik sem þau hefðu upplifað af eigin raun, sbr. 1. mgr. 51. gr. laga nr. 91/1991. Þá gæti ákvæði 65. gr. sömu laga ekki átt við í málinu þar sem matsgerðarinnar, sem umrædd vitni áttu að staðfesta fyrir dómi, var ekki aflað í tengslum við rekstur málsins. Var kröfu þrotabúsins því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kvk-nf B-kvk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 14. ágúst 2012 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. ágúst 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að teknar yrðu vitnaskýrslur í héraði af tveimur nafngreindum vitnum í tengslum við rekstur máls sóknaraðila gegn varnaraðila fyrir Hæstarétti. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að honum verði heimilað að leiða umrædd vitni fyrir dóm til skýrslugjafar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar. Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í máli þessu leitar sóknaraðili eftir því að leiða fyrir dóm sem vitni dómkvadda menn, sem skiluðu matsgerð í málum, sem varnaraðili var ekki aðili að, í því skyni að þeir staðfesti matsgerðina og svari eftir atvikum spurningum um efni hennar. Vitnin eiga enga aðkomu að máli þessu og geta því ekki borið um málsatvik sem þau hafa upplifað af eigin raun, sbr. 1. mgr. 51. gr. laga nr. 91/1991. Þá eiga ákvæði 65. gr. sömu laga um skýrslugjöf matsmanns til skýringar og staðfestingar á matsgerð og um atriði sem tengjast henni ekki við í málinu, þar sem matsgerðar þeirrar, sem er tilefni hins umdeilda vitnisburðar, var ekki aflað í tengslum við rekstur þess. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, þrotabú Baugs Group hf., greiði varnaraðila, S-kk-þgf B-kk-þgf S-kk-þgf, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
553/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. ágúst 2012 sem barst héraðsdómi 18. sama mánaðar en Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. ágúst 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 11. september 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
557/2012

úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Hins vegar var honum gert að sæta farbanni samkvæmt 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. ágúst 2012 sem barst héraðsdómi 20. sama mánaðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. ágúst 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 13. september 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði er krafa sóknaraðila um að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi reist á 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt því ákvæði má úrskurða sakborning í gæsluvarðhald þótti skilyrði a-d liðar 1. mgr. ákvæðisins séu ekki fyrir hendi, ef sterkur grunur leikur á að hann hafi framið afbrot sem að lögum getur varðað 10 ára fangelsi, enda sé brotið þess eðlis að ætla megi varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna.

Með ákæru 16. ágúst 2012 voru varnaraðila og A gefin að sök stórfelld fíkniefnalagabrot með því að hafa á árunum 2011 og 2012 staðið saman að innflutningi á samtals 916,23 g af kókaíni frá Bretlandi og Danmörku, ætluðu til söludreifingar í ágóðaskyni. Varnaraðili hefur neitað sök en meðákærða játað aðild sína að innflutningi á 569,15 g kókaíns í maí á þessu ári og að hafa gert tilraun til að flytja til landsins 140 g af sama fíkniefni í febrúar á þessu ári.

Í málatilbúnaði sóknaraðila er ekki að finna rökstuðning fyrir því með hvaða hætti ákærði, sem eins og fyrr segir neitar sök í málinu, hafi fellt á sig sterkan grun um að hafa framið brot þau sem hann er ákærður fyrir. Þar er aðeins að finna þá almennu staðhæfingu, að sím- og herbergishlustun lögreglu tiltekna daga bendi að mati sóknaraðila til sektar varnaraðila. Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að fullnægt sé fyrrgreindu skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að gera varnaraðila að sæta áfram gæsluvarðhaldi.

Þótt ekki séu samkvæmt framansögðu skilyrði til þess að verða við kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sæti svo íþyngjandi úrræði sem áframhaldandi gæsluvarðhald yfir honum er, þykir í ljósi málsatvika og með vísan til 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 rétt að banna varnaraðila brottför af landinu þar til dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 13. september 2012 klukkan 16.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för af landinu þar til dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 13. september 2012 klukkan 16.
558/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga, sbr. 18. gr. laga nr. 86/2008, og a. og b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. ágúst 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. ágúst 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 24. ágúst 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.