261/2007

G var ákærður fyrir að hafa haft í vörslum sínum samtals 142,36 g af hassi, sem fundust við húsleit á veitingastað, sem G og sambúðarkona hans ráku, og ennfremur við húsleit á heimili þeirra. Þá var G einnig ákærður fyrir að hafa hálfu ári síðar haft lítilræði af tóbaksblönduðu kannabisefni í vörslum sínum. G neitaði að hafa vitað af þeim 136,25 g af hassi sem fundust á veitingastaðnum en játaði sakargiftir að öðru leyti. Laut áfrýjun málsins af hans hálfu einungis að þessu atriði. Eins og atvikum var háttað þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna að G hefði haft þessi fíkniefni í vörslum sínum og var hann því sýknaður af þessum hluta ákærunnar. Vegna þeirra brota sem hann var sakfelldur fyrir var hann dæmdur til að greiða 50.000 krónur í sekt í ríkissjóð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 24. apríl 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst sýknu af ákæru 7. nóvember 2006, nema að því er varðar vörslur á 6,11 grömmum af hassi, og að honum verði einungis gerð sektarrefsing vegna þess brots og brota samkvæmt ákæru 28. nóvember 2006.

Málavöxtum er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Lögregla fann 27. janúar 2006 við húsleit á veitingastaðnum X í Reykjavík 136,25 grömm af hassi. Það er skilyrði fyrir sakfellingu ákærða fyrir vörslur efnisins samkvæmt ákæru að ákæruvaldið sanni að ákærði hafi komið efnunum þarna fyrir eða að þau hafi að minnsta kosti verið geymd þarna með hans vitneskju. Efnið fannst bak við uppþvottavél í rými þar sem starfsmenn höfðu aðstöðu. Með efnunum fannst miði sem á stóð: „Vinur verð að fara núna. Þetta eru 110 + 1. Tölum saman á morgun.“ Ákærði og fyrrverandi sambýliskona hans önnuðust rekstur staðarins. Fyrir dómi gáfu skýrslur, auk ákærða og rannsóknaraðila, sambýliskona ákærða og sonur hennar, sem einnig var starfsmaður veitingastaðarins. Hvorugt síðastgreindra vitna bar um að ákærði hefði átt umrædd fíkniefni, þótt sonurinn hafi dregið þá ályktun við skýrslugjöf hjá lögreglu að efnin hefðu að verið í vörslum ákærða. Nefndi vitnið í því sambandi að hann hefði einhverju sinni tekið við um það bil einu grammi af marihuana sem hann hefði átt að afhenda ákærða. Fram kom hjá báðum þessum vitnum og ákærða að gestir hafi átt greiðan aðgang að því rými þar sem fíkniefnin fundust og nefndi sambýliskona ákærða að þeir hefðu meðal annars notað það til að geyma föt sín. Þá voru tveir af gestum staðarins að afgreiða aðra gesti á barnum í fjarveru starfsmanna er lögregla kom á vettvang til húsleitar. Einnig er fram komið að samkvæmt rannsókn á þeim fíkniefnum sem um ræðir verður ekki dregin sú ályktun að þau 6,11 grömm af hassi, sem fundust við húsleit heima hjá ákærða, hafi að öllu leyti verið sömu gerðar og þau fíkniefni sem fundust á veitingastaðnum. Að þessum atriðum virtum og með vísan til 45. gr. og 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála hefur ákæruvaldinu ekki tekist að sanna að ákærði hafi haft í vörslum sínum þau 136,25 grömm af hassi sem lögregla fann við húsleit á veitingastaðnum X umrætt sinn. Verður ákærði því sýknaður af þeim hluta ákæru 7. nóvember 2006 sem að þessu lýtur.

Vegna þeirra brota sem ákærði er sakfelldur fyrir skal hann greiða 50.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna en sæta ella fangelsi í fjóra daga.

Samkvæmt áfrýjunarstefnu er ákvæði héraðsdóms um upptöku fíkniefna ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti. Stendur það ákvæði héraðsdóms óraskað.

Eins og rakið hefur verið játaði ákærði við meðferð málsins í héraði að hafa framið önnur brot en það sem hann er nú sýknaður af. Sökum neitunar ákærða varð aðalmeðferð í málinu í héraði. Samkvæmt því og með vísan til 1. mgr. 165. gr. laga nr. 19/1991 verður ákærði aðeins dæmdur til greiðslu þess hluta sakarkostnaðar í héraði sem hlaust af rannsókn á þeim efnum sem hann er sakfelldur fyrir að hafa haft í vörslum sínum svo og 1/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda hans í héraði, eins og nánar greinir í dómsorði. Þá skal allur áfrýjunarkostnaður falla á ríkissjóð samkvæmt 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf B-kk-nf, greiði 50.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppsögu dóms þessa, en sæti ella fangelsi í fjóra daga.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku fíkniefna er óraskað.

Ákvæði héraðsdóms um fjárhæð málsvarnarlauna skipaðs verjanda ákærða í héraði er staðfest. Ákærði greiði 111.961 krónu í sakarkostnað í héraði, þar með talin 1/3 hluta málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns þar 56.108 krónur. Annar sakarkostnaður og allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur.