18/2009

H krafði E um bætur vegna líkamstjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir þegar E reyndi að koma H út úr húsnæði í eigu hins fyrrnefnda. Talið var sannað að E hefði veitt H áverka á hægri öxl með saknæmum og ólögmætum hætti og þannig bakað honum tjón sem E bar skaðabótaábyrgð á. Var E gert að greiða H skaðabætur að fjárhæð 2.811.184 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. janúar 2009. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Gætt var ákvæða 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála við meðferð málsins í héraði.

Samkvæmt dagbók lögreglu tilkynnti stefndi 4. júní 2004 að hann hefði marist á líkama og tognað á öxl vegna líkamsárásar áfrýjanda í gistiheimili við Brautarholt 4 í Reykjavík fjórum dögum áður. Eins og rakið er í héraðsdómi leitaði stefndi einnig til læknis tveimur dögum eftir atvik vegna meiðsla á hægri öxl og handlegg og var hann meðhöndlaður með bólgueyðandi og verkjastillandi lyfjum. Mörg læknisfræðileg gögn lágu fyrir héraðsdómi varðandi meiðsli stefnda, auk þess hafa verið lögð fyrir Hæstarétt gögn er staðfesta enn frekar að stefndi var reglulega í sjúkraþjálfun vegna meiðsla sinna frá 11. júní 2004 til 12. september 2007. Lögregla tók skýrslu af nokkrum vitnum 2. júní 2006 þar á meðal af A-kk-þgf K-kk-þgf og G-kk-þgf Þ. H-kk-þgf, sem einnig gaf skýrslu fyrir héraðsdómi. Samkvæmt gögnum málsins eru þeir hinir einu, auk eiginkonu stefnda og stjúpsonar áfrýjanda, sem kváðust hafa verið sjónarvottar að atvikum, en hvorugur þó frá upphafi til enda. Frásögn G-kk-ef um þau atriði sem rakin eru úr framburði hans fyrir héraðsdómi eru í meginatriðum á sömu lund og hjá lögreglu. A-x-x kvaðst ekki hafa getað fylgst vel með atvikum þar sem hann hafi staðið á gangstétt fyrir utan húsið en þó séð inn um glugga hvar áfrýjandi ýtti stefnda harkalega á vegg á stigapalli milli hæða. Fyrir Hæstarétti hefur stefndi viljað vísa til frásagnar A-kk-þgf um málsatvik. Hennar er hins vegar ekki getið í héraðsdómi en fram er komið að héraðsdómari fór ásamt lögmönnum á vettvang við meðferð málsins. Gegn andmælum áfrýjanda við fullyrðingum stefnda um það hversu vel hafi sést inn um umræddan glugga við vettvangsskoðun verður ekki byggt á frásögn A-kk-ef við úrlausn málsins. Þegar litið er hins vegar til framburðar G-kk-ef um það hvernig áfrýjandi veittist að stefnda, sem fyrst og fremst hafi reynt að verja sig og koma sér undan, og þeirra læknisfræðilegu gagna sem fyrir liggja í málinu og rakin eru í héraðsdómi, er fallist á niðurstöðu héraðsdóms um skaðabótaskyldu áfrýjanda. Ekki er ágreiningur um útreikninga á tjóni stefnda. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð en gjafsóknarkostnaður stefnda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, allt eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, E-kk-nf G-kk-nf, greiði 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti, sem renni í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefnda, H-kk-ef R-kk-ef, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 350.000 krónur.