arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
309/2010

E var meðal annars sakfelldur fyrir þjófnað, hilmingu, fjársvik, umferðarlagabrot og fíkniefnalagabrot samkvæmt fjölmörgum ákæruliðum í ákæru á hendur honum. E játaði sök og sannað þótti með játningu hans og öðrum gögnum málsins að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem ákært var fyrir. Með vísan til þess að E hafði framið umrædd brot eftir  uppkvaðningu tveggja refsidóma á hendur honum var refsing hans ákveðin með vísan til 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við mat á refsingu E var meðal annars litið til þess að hann játaði brot sín skýlaust. Hann væri síbrotamaður með óslitinn sakaferil frá árinu 2007 og hefði margsinnis áður gerst sekur um ýmis hegningarlagabrot, fíkniefnalagabrot og akstur undir áhrifum fíkniefna, en að auki ótal sinnum akstur sviptur ökurétti og önnur umferðarlagabrot. Með vísan til 77. gr. og 255. gr. almennra hegningarlaga var refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 11. maí 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Með hinum áfrýjaða dómi var Y sakfelldur auk ákærða og honum gerð fangelsisrefsing, en hann unir dómi.

Í máli þessu hefur ákærði meðal annars verið sakfelldur fyrir að brjótast inn í tvö íbúðarhús og stela þar miklum fjármunum, auk sex annarra auðgunarbrota. Nam verðmæti þeirra muna, sem brot hans tóku til á fimmtu milljón króna. Brot þessi eru öll framin eftir að hann hlaut fangelsi í 12 mánuði með dómi 12. júlí 2007 fyrir vopnað rán og fangelsi í fimm mánuði með dómi 25. október sama ár, en þá var hann sakfelldur fyrir fjölmörg brot, þar á meðal þjófnað og fjársvik. Verður refsing hans því ákveðin með vísan til 1. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en einnig verður tekið tillit til þess að hann játaði brot sín skýlaust. Þá verður jafnframt vísað til þess að hann hefur margsinnis áður gerst sekur um ýmis hegningarlagabrot, fíkniefnalagabrot og akstur undir áhrifum fíkniefna, en að auki ótal sinnum akstur sviptur ökurétti og önnur umferðarlagabrot. Ákærði er síbrotamaður. Sakaferill hans er óslitinn frá árinu 2007 og voru sum brota hans framin í beinu framhaldi þeirra dóma sem hann hefur hlotið. Ber einnig að vísa til 255. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar hans, sem er ákveðin fangelsi í tvö ár.

Ákvæði héraðsdóms um annað en refsingu ákærða verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, E-kk-nf F-kk-nf J-kk-nf, sæti fangelsi í tvö ár.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 324.255 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.
310/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur Héraðsdómi Suðurlands var vísað frá dómi með vísan til 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með dómi Hæstaréttar 3. mars 2010 í máli nr. 96/2010 hafði kröfu A um heimild til að leita nauðasamninga til greiðsluaðlögunar verið hafnað á þeim forsendum að fullnægjandi skýringar þótti skorta í greinargerð A á breyttri skuldastöðu hennar frá árslokum 2008 til 29. janúar 2010. Leitaði A nú heimildar til nauðasamninga vegna greiðsluaðlögunar í annað sinn. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í hinum kærða úrskurði væri á því byggt að með beiðni A, sem borist hafi héraðsdómi 25. mars 2010, hafi verið bætt úr þeim annmörkum sem Hæstiréttur taldi vera á fyrri beiðninni. Að svo búnu hefði héraðsdómara borið að taka málið til efnisúrlausnar enda stæðu ákvæði 116. gr. laga nr. 91/1991 því ekki í vegi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 28. apríl 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Með dómi Hæstaréttar 3. mars 2010 í máli nr. 96/2010 var staðfest sú niðurstaða Héraðsdóms Suðurlands í úrskurði 9. febrúar 2010 að hafna beiðni sóknaraðila um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Var dómur Hæstaréttar á því reistur að ekki hafi í beiðni sóknaraðila komið fram fullnægjandi skýringar á breyttri skuldastöðu hennar frá árslokum 2008 samkvæmt skattframtali 2009 og til þess sem tilgreint var í greiðsluáætlun hennar sem miðaðist við 29. janúar 2010, en samkvæmt 1. mgr. 63. gr. c., sbr. 1. tölulið 34. gr. laga nr. 21/1991 verði í slíkri beiðni meðal annars að koma fram viðhlítandi greinargerð um hvað hafi valdið skuldastöðu þess sem eftir greiðsluaðlögun leitar. Dómur Hæstaréttar var reistur á öðrum forsendum en úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 9. febrúar 2010.

Sóknaraðili leitar nú heimildar til nauðasamnings vegna greiðsluaðlögunar öðru sinni. Í hinum kærða úrskurði er á því byggt að með beiðni sóknaraðila sem borist hafi héraðsdómi 25. mars 2010 hafi verið bætt úr þeim annmörkum sem Hæstiréttur taldi vera á fyrri beiðni. Bar héraðsdómara við svo búið að taka málið til efnisúrlausnar enda standa ákvæði 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála því ekki í vegi. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er úr gildi felldur og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.
311/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði bönnuð för frá Íslandi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 1. mgr. 100 gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. maí 2010, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til föstudagsins 28. maí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að varnaraðila verði gert að setja tryggingu fyrir nærveru sinni í stað farbanns. Að því frágengnu krefst hann þess að farbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
314/2010

Á ehf., leigusali, og E ehf., leigutaki, gerðu með sér leigusamning í júní 2008 um lóð við Þórðarhöfða í Reykjavík, sem E ehf. hafði þá þegar nýtt til geymslu í tengslum við atvinnustarfsemi sína. Síðar sagði E ehf. upp leigusamningnum með sex mánaða fyrirvara, en uppsögninni var mótmælt af Á ehf. með vísan til þess að leigusamningurinn hefði verið tímabundinn til þriggja ára. Í málinu krafði Á ehf. E ehf. um leigugreiðslur út samningstímann. Deila aðila laut einkum að túlkun á leigusamningnum og þá hvort E ehf. hefði verið heimilt að segja honum upp. Í dómi héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna, segir meðal annars að samningurinn væri skýr að því leyti að hann væri tímabundinn til þriggja ára. Síðan framlengdist hann um sex mánuði sjálfkrafa eftir þann tíma, það er 1. júní 2010, „nema leigusamningnum hefði verið sagt upp af öðrum hvorum samningsaðilanum með sex mánaða fyrirvara miðað við mánaðarmót.“ Undantekning þessi væri þýðingarlaus hefði það verið ætlunin að ekki væri heimilt að segja samningnum upp á þessu þriggja ára tímabili. Var E ehf. því sýknaður af kröfu Á ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. maí 2010. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 11.980.598 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 2.357.497 krónum frá 5. maí 2009 til 5. júní sama ár, af 4.725.566 krónum frá þeim degi til 5. júlí sama ár, af 7.120.417 krónum frá þeim degi til 5. ágúst sama ár, en af 9.548.393 krónum frá þeim degi til 5. september 2009 en af 11.980.598 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Árland ehf., greiði stefnda, Einingaverksmiðjunni ehf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
316/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði bönnuð för frá Íslandi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 1. mgr. 100 gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. maí 2010, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til föstudagsins 28. maí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
318/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli B ehf. gegn Á, H og Þ ehf. var vísað frá dómi. Krafðist B ehf. staðfestingar á forkaupsrétti sínum í fasteign þegar eigendaskipti hafi orðið á eigninni við kaupsamning og afsal þegar Þ ehf. seldi og afsalaði eigninni til B 26 ehf. Talið var að sá annmarki væri á málatilbúnaði B ehf. að B 26 ehf. hafi ekki verið stefnt í málinu, en óhjákvæmilegt hafi verið að hann beindi málsókn sinni að báðum aðilum samningsins sem hann taldi að hafi gert forkaupsrétt sinn virkan. Þá væri kröfugerð B ehf. ekki með þeim hætti að talist gæti fullnægjandi. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. maí 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar. Til vara krefst hann að málskostnaður, sem varnaraðilum var dæmdur, verði lækkaður.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar stefndu Hraunhamri ehf. til réttargæslu fyrir héraðsdómi.

Deila málsaðila snýst um forkaupsrétt að fasteigninni nr. 26 við Bæjarhraun í Hafnarfirði, sem sóknaraðili telur sig njóta samkvæmt leigusamningi um eignina. Hann heldur fram að forkaupsréttur sinn hafi orðið virkur þegar fasteigninni var afsalað frá Þáttaskilum ehf. til Bæjarhrauns 26 ehf. 28. apríl 2008, en bæði þessi einkahlutafélög voru þá að öllu leyti í eigu varnaraðilanna Á-kk-ef J-kk-ef og H-kvk-ef H-kvk-ef. Þau munu hafa selt allt hlutafé í síðarnefnda hlutafélaginu fáum dögum síðar.

Sá annmarki er á málatilbúnaði sóknaraðila að Bæjarhrauni 26 ehf. var ekki stefnt í málinu, en óhjákvæmilegt var að hann beindi málsókn sinni að báðum aðilum þess samnings, sem hann telur að hafi gert forkaupsrétt sinn virkan. Að auki er kröfugerð sóknaraðila ekki með þeim hætti að geta talist fullnægjandi, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 6. júní 2008 í máli nr. 291/2008. Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað, eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Blómabúðin Dögg ehf., greiði hverjum varnaraðila um sig, Á-kk-þgf J-kk-þgf, H-kvk-þgf H-kvk-þgf og Þáttaskilum ehf., 50.000 krónur í kærumálskostnað.
321/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. júní 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
322/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. júní 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
323/2010

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot með því að hafa með ólögmætri nauðung og ofbeldi þröngvað fyrrverandi eiginkonu sína B til  samræðis í bifreið í kjölfar ökuferðar sem þau höfðu farið í. Þrátt fyrir eindregna neitun X var talið afar ótrúverðugt að B hafi fallist á að hafa kynmök við X umrætt sitt. Framburður B var talin nákvæmur og greinargóður og fullt samræmi á öllum stigum málsins. Þá væri hann jafnframt studdur því sem fram hefði komið við læknisskoðun. Var brot X talið varða við 1. mgr. 194 gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að um var að ræða gróft brot gegn kynfrelsi B. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Þá var X gert að greiða B 1.000.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 11. maí 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og refsing hans þyngd, auk þess sem krafist er endurskoðunar á niðurstöðu héraðsdóms um fjárhæð sakarkostnaðar.

B krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 1.200.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu og að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að refsing verði milduð og hann sýknaður af kröfunni, en hún ella lækkuð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar á meðal málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 597.957 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.
324/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Á ehf. gegn U var vísað frá dómi án kröfu. Í málinu krafði Á ehf. U um ógreiddar eftirstöðvar kaupverðs húss auk skaðabóta fyrir tjón sem hann taldi sig hafa orðið fyrir í viðskiptum við U vegna vanefnda hennar. Talið var að Á ehf. hafi ekki tekið tillit til þess við framsetningu kröfu sinnar að hann hafi ekki afhent hið selda í umsömdu ástandi né tekið tillit til annarra atriða sem máli skiptu fyrir kröfugerð hans. Málið væri þannig vanreifað og í andstöðu við fyrirmæli d. og e. liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. maí 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann þess að „málskostnaður í úrskurði verði felldur niður“ og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Það athugist að í skriflegri kæru sóknaraðila er í löngu máli fjallað almennt um deiluefni aðila í stað þess að takmarka efni kærunnar við þau atriði sem máli skipta við úrlausn á kröfu sóknaraðila um endurskoðun hins kærða úrskurðar. Er þetta ámælisvert.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ásvík ehf., greiði varnaraðila, U-kvk-þgf V-kvk-þgf, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
326/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. maí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. maí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti stendur í máli hans, frá 1. júní 2010 kl. 8 til 24. júní 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist verður á með héraðsdómi að skilyrði c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 séu uppfyllt til að taka beri kröfu sóknaraðila til greina á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi meðan áfrýjunarfrestur varir í máli hans, en þó ekki lengur en til 24. júní 2010 klukkan 16.
329/2009

H leitaði dóms um rétt sinn til dánarbóta úr fjölskyldutryggingu, sem faðir hans, F, hafði tekið hjá T, en F lést í sjóslysi 10. september 2005. Við úrlausn málsins reyndi á skýringu ákvæða vátryggingarskilmála T, þar sem fram kom að réttur maka eða sambýlismaka vátryggðs til greiðslu dánarbóta gengi framar rétti barna hans. Óumdeilt var að F var í óvígðri sambúð með M þegar slysið varð, en M lést einnig í slysinu. Þá var talið fullnægt því skilyrði vátryggingarskilmála að F og M hefðu átt sameiginlegt lögheimili. Var M því sambýlismaki F í skilningi vátryggingarskilmála. Samkvæmt gögnum málsins lá fyrir að F lést er báturinn, sem þau voru um borð í, steytti á skeri, en M drukknaði tæpri hálfri klukkustund síðar er bátnum hvolfdi. Var því talið að tveir aðskildir atburðir hefðu valdið því að F og M létust og M væri því rétthafi dánarbóta eftir F. Sú niðurstaða var talin leiða til þess að bætur rynnu inn í dánarbú M til hagsbóta fyrir erfingja hennar, V og A, sem hafði verið stefnt til réttargæslu í málinu. Var T því sýknað af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. júní 2009. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 3.500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 21. nóvember 2006 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að krafa áfrýjanda verði fyrst látin bera dráttarvexti frá uppsögu dóms. Þá krefst stefndi aðallega málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að hann verði felldur niður.

Áfrýjandi hefur stefnt V-kk-þgf D-kk-þgf V-kk-þgf og A-kk-þgf F-kk-þgf V-kk-þgf til réttargæslu. Þeir hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í héraðsdómi leitar áfrýjandi með máli þessu dóms um rétt sinn til dánarbóta úr fjölskyldutryggingu, sem faðir hans, F-kk-nf Á-kk-nf H-kk-nf, hafði tekið hjá stefnda, en F-kk-nf lést af slysförum aðfaranótt 10. september 2005. Óumdeilt er að F-kk-nf hafi verið í óvígðri sambúð með M-kvk-þgf V-kvk-þgf H-kvk-þgf þegar sá atburður gerðist. Fyrir liggur að Hagstofu Íslands barst 22. nóvember 2004 tilkynning F-kk-ef um flutning á lögheimili hans 30. sama mánaðar á þann stað, þar sem M-kvk-nf átti heimili, en af ástæðum, sem ekki skipta hér frekar máli, höfðu upplýsingar samkvæmt þessari tilkynningu ekki verið færðar í þjóðskrá þegar hann lést, heldur var það fyrst gert í nóvember 2005. Með því að afhenda þessa tilkynningu gerði F-kk-nf það, sem á hans valdi stóð, til að fá breytta skráningu á lögheimili sínu, en óumdeilt er að hann hafi á dánardegi haft fasta búsetu í skilningi 1. gr. laga nr. 21/1990 um lögheimili á sama stað og M-kvk-nf. Með þessari athugasemd verður hinn áfrýjaður dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.