arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
673/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tilgreindum lið í ákæru á hendur X var vísað frá dómi. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom m.a. fram að eftir það tímamark að mál vegna sakarefnis ákæruliðarins var fellt niður á grundvelli 145. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, hefðu ekki komið fram ný gögn í skilningi 3. mgr. 57. gr. laganna sem réttlætt gætu ákvörðun ákæruvaldsins um að ákæra allt að einu í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. október 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 9. október 2014 þar sem einum lið í ákæru ríkissaksóknara 27. september 2013 á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka umræddan ákærulið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Enda þótt mál hafi verið fellt niður á grundvelli 145. gr. laga nr. 88/2008 stendur það ekki fortakslaust því í vegi að það verði af ákæruvaldsins hálfu endurupptekið á grundvelli nýrra gagna samkvæmt lögjöfnun frá 3. mgr. 57. gr. laganna, sem fjallar um slíka heimild lögreglu til handa, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 228/1997 á blaðsíðu 1890 í dómasafni þess árs. Mál vegna sakarefnis þess sem 1. liður ákæru tekur til var fellt niður af ákæruvaldsins hálfu samkvæmt ákvörðun sýslumannsins í [...] 24. júní 2011 þrátt fyrir kæru brotaþola 13. apríl sama ár. Eftir fyrrgreinda tímamarkið komu ekki fram ný gögn í skilningi 3. mgr. 57. gr. laga nr. 88/2008 sem réttlætt gætu ákvörðun ákæruvaldsins um að ákæra allt að einu í málinu. Framburður dóttur brotaþola um líkamárás þá sem umræddur ákæruliður tekur til er ekki nýtt gagn í framangreindum skilningi enda lá vitneskja um mögulegan vitnisburð hennar fyrir í skýrslugjöf brotaþola hjá lögreglu 13. apríl 2011. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
677/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. október 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. október 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 24. október 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á það með héraðsdómi að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um brot sem getur varðað fangelsisrefsingu eftir 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt því og þar sem uppfyllt eru skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 fyrir gæsluvarðhaldi varnaraðila og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. sömu laga, verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
679/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu E um að héraðsdómari viki sæti í máli hans gegn Í.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. október 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. september 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að R-kvk-nf S-kvk-nf héraðsdómari viki sæti í málinu. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa hans verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í héraði hafði sóknaraðili ekki uppi kröfu um málskostnað í þessum þætti málsins og getur krafa hans um málskostnað þar því ekki komið til úrlausnar fyrir Hæstarétti.

Í málinu er um það deilt hvort sóknaraðila hafi á grundvelli 2. mgr. 4. töluliðar A. liðar 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt borið að færa sér til tekna í skattframtali lán sem hann fékk hjá Miðlandi ehf. til kaupa á hlutafé í því félagi. Krafa sóknaraðila um að héraðsdómari víki sæti í málinu er á því reist að hún hafi á sínum tíma í starfi sínu á tekju- og lagaskrifstofu fjármálaráðuneytisins átt þátt í undirbúningi að lögfestingu þeirra lagaákvæða sem um er deilt og sé því í skilningi b. og g. liða 5. gr. laga nr. 91/1991 vanhæf til að fara með málið.

Í hinum kærða úrskurði er gerð grein fyrir frumvarpi því til breytinga á lögum nr. 75/1981, sem lagt var fram á Alþingi af þáverandi fjármálaráðherra 4. október 2001 og samþykkt 12. desember sama ár sem lög frá Alþingi, en frumvarpið var undirbúið í fjármálaráðuneytinu. Eins og nánar er rakið í úrskurðinum lagði efnahags- og viðskiptanefnd Alþingis til við meðferð framangreinds frumvarps að bætt yrði við 7. og 9. gr. laga nr. 75/1981 ákvæðum um hvernig fara bæri með í skattalegu tilliti ólögmætar lánveitingar til hluthafa og stjórnenda í hlutafélögum og voru tillögur nefndarinnar samþykktar. Ekki er fram komið í málinu að héraðsdómari hafi sem starfsmaður fjármálaráðuneytisins átt aðkomu að undirbúningi framangreindra breytingartillagna efnahags- og viðskiptanefndar og telst hún þegar af þeirri ástæðu ekki vanhæf samkvæmt b. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 til að fara með málið. Þá hefur sóknaraðili heldur ekki sýnt fram á að fyrir hendi séu önnur atvik eða aðstæður sem eru til þess fallnar að draga óhlutdrægni héraðsdómarans með réttu í efa, sbr. g. lið sama lagaákvæðis. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, E-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
680/2013

Í samræmi við játningu S, afgansks ríkisborgara, var hann sakfelldur fyrir skjalafals samkvæmt 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa við vegabréfaskoðun við komu til landsins framvísað fölsuðu vegabréfi. Við ákvörðun refsingar, sem var ákveðin 30 daga fangelsi, var litið til þess að ákærði gekkst við brotinu og að ekkert lægi fyrir um að hann hefði áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Með hliðsjón af aldri ákærða og dómvenju þóttu á hinn bóginn ekki efni til að skilorðsbinda refsinguna.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 21. október 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að staðfest verði niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu og refsingu ákærða.

Ákærði krefst þess að tildæmd refsing hans verði skilorðsbundin.

Eins og greinir í héraðsdómi unnu tveir tannlæknar rannsókn á grundvelli tannfræðilegra gagna um ákærða til aldursgreiningar hans. Var það mat þeirra að ákærða væri eldri en tvítugur og sennilega nær þrítugu. Töldu tannlæknarnir nánast útilokað að uppgefinn aldur, 17 ár og tveir mánuðir miðað við fæðingardag [...], stæðist. Fyrir Hæstarétt hefur verið lögð rannsókn norsks læknis frá 29. nóvember 2012 á aldri ákærða. Samkvæmt henni var ákærði á þeim tíma talinn vera 18 ára en hann gæti þó bæði verið yngri og eldri. Þó væri útilokað að hann væri yngri en 16 ára og uppgefinn aldur, 16 ár og fjórir mánuðir miðað við fyrrgreindan fæðingardag, væri ekki útilokaður en ósennilegur.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-x-x A-x-x N-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 262.846 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, Á-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
680/2014

Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að Ó hafi átt 26% hlut í O ehf. en það teldist verulegur hlutur og því væri hann nákominn O ehf. í skilningi 4. tölul. 3. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var því talið að launakrafa Ó væri almenn krafa skv. 113. gr. laganna, sbr. 3. mgr. 112. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. október 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. október 2014 þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sóknaraðila samtals að fjárhæð 6.449.328 krónur í réttindaröð sem forgangskröfu samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við gjaldþrotaskipti Okt. 2012 ehf. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. þeirra laga. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa hans verði tekin til greina þó með þeirri breytingu að fallið er frá því að ökutækjastyrkur að fjárhæð 482.600 krónur verði samþykktur sem forgangskrafa. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ó-kk-nf Þ-kk-nf Ó-kk-nf, greiði varnaraðila, þrotabúi Okt. 2012 ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
687/2013

M og K deildu um forsjá dóttur þeirra, A. Talið var að það samræmdist best högum stúlkunnar að K færi með forsjá hennar og byggði sú niðurstaða á heilstæðu mati. Hefði A búið alla ævi hjá móður sinni á sama heimilinu og þar byggi einnig bróðir hennar sem hún væri í góðum tengslum við. Einnig gengi A í skóla í hverfinu og ætti leikfélaga þar. Þá var talið að M væri líklegri en K til að hindra eða takmarka umgengni stúlkunnar við það foreldri sem ekki fengi forsjá hennar auk þess sem ólíklegt væri að hann myndi stuðla að því að A kynntist erlendum uppruna sínum. Loks var talið að K væri á ýmsa lund hæfari uppalandi þótt báðir foreldrar teldust hæfir til að ala A upp og hún væri í góðum tengslum við þau bæði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. október 2013. Hann krefst þess að sér verði falin forsjá dóttur aðila, A, og að kveðið verði á um umgengi stefndu við stúlkuna. Hann krefst þess einnig að stefndu verði gert að greiða einfalt meðlag með stúlkunni frá dómsuppkvaðningu til 18 ára aldurs hennar. Loks krefst hann þess að málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti verði felldur niður.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafasóknar sem henni hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð eins og í dómsorði greinir.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, M, greiði 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti, er renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar 400.000 krónur.
68/2014

Með dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var X sakfelldur fyrir tvær líkamsárásir gegn fyrrverandi sambýliskonu sinni, A. Var háttsemi X talin varða við 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, en hvorki var fallist á með X að 12. gr. né 3. mgr. 218. gr. b. laganna ættu við í málinu. Við ákvörðun refsingar var litið til 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga auk þess sem X hefði, þegar síðara brotið var framið, verið kunnugt um að A bæri barn undir belti og hefði annað barn hennar hefði verið statt á heimilinu í það sinn. Þá þótti 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga mæla með þyngingu refsingar. Á hinn bóginn var litið til þess að langur tími væri liðinn frá því atvik hefðu átt sér stað sem og að ákærði hefði náð einhverjum tökum á vímuefnafíkn sinni. Var refsing X ákveðin fangelsi í 5 mánuði. Þá var honum gert að greiða A 400.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 17. desember 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða, en refsing hans þyngd.

Ákærði krefst aðallega ómerkingar hins áfrýjaða dóms, til vara sýknu, en að því frágengnu að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð.

A hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti og verður því litið svo á að hún krefjist staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um kröfu sína, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 468.493 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur.
692/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Fjölskyldu- og velferðarnefndar B um að sonur A yrði vistaður utan heimilis hennar í 12 mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem móttekin var í héraðsdómi 20. október 2014, en barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. október 2014, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sonur sóknaraðila skyldi vistaður utan heimilis hennar í 12 mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að vistun drengsins utan heimilis verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 250.000 krónur.
693/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Fjölskyldu- og velferðarnefndar B um að sonur A yrði vistaður utan heimilis hennar í 12 mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem móttekin var í héraðsdómi 20. október 2014, en barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. október 2014, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sonur sóknaraðila skyldi vistaður utan heimilis hennar í 12 mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að vistun drengsins utan heimilis verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 250.000 krónur.
694/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að nauðungarsala á fasteign, sem fram fór að beiðni D hf., G, T og V hf., yrði felld úr gildi að því leyti sem hún byggði á nauðungarsölubeiðni D hf. Í hinum kærða úrskurði, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að þegar nauðungarsalan var tekin fyrir hjá sýslumanni hefði legið fyrir lögmætar heimildir til hennar, ekki einungis samkvæmt beiðni D hf., heldur einnig frá hinum varnaraðilunum sem A hafði ekki gert athugasemdir við. Væri nauðungarsalan því reist á gildri heimild og yrði því ekki felld úr gildi. Þegar af þeirri ástæðu hafði A ekki lögvarða hagsmuni af því að skorið væri úr um það hvort einhverjir annmarkar hefðu hugsanlega verið á málatilbúnaði D hf. hjá sýslumanni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. október 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 30. september 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi nauðungarsölu sem fram fór 30. apríl 2013 á sumarbústað hennar að Hallkelshólum í Grímsnes- og Grafningshreppi. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess aðallega að nauðungarsalan verði felld úr gildi að því leyti sem hún byggði á nauðungarsölubeiðni varnaraðilans Dróma hf., en til vara að þeirri nauðungarsölubeiðni verði hafnað og öll meðferð málsins hjá sýslumanni felld úr gildi. Að því frágengnu krefst sóknaraðili þess að umrædd nauðungarsölubeiðni verði hafnað og einnig tilboði varnaraðilans í nauðungarsöluandvirðið. Þá gerir sóknaraðili kröfu um „málskostnað að skaðlausu“.

Varnaraðilinn Drómi hf. krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir Grímsnes- og Grafningshreppur, Tollstjóri og Vátryggingafélag Íslands hf. hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann veg sem greinir í dómsorði.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilanum Dróma hf. kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hafnað er kröfum sóknaraðila, A-kvk-ef S. A-kvk-ef, sem lúta að gildi nauðungarsölu sem fram fór 30. apríl 2013 á sumarbústað hennar að Hallkelshólum í Grímsnes- og Grafningshreppi, lóð 168486, með fastanúmer 220-7361.

Sóknaraðili greiði varnaraðilanum Dróma hf. 350.000 krónur í kærumálskostnað.
696/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G, M, Ó, R ehf., S sf. S, B, S ehf., SÞ og K um að sérfróðum meðdómsmanni yrði gert að víkja sæti í máli þeirra gegn L hf. og Í.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 17. október 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. október 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að G-kk-nf G-kk-nf viki sæti sem sérfróður meðdómsmaður í máli sóknaraðila gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að fyrrgreind krafa þeirra verði tekin til greina. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Landsnet hf. krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn íslenska ríkið hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðilanum Landsneti hf. kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir. Kærumálskostnaður fellur að öðru leyti niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, G-kvk-nf Þ-kvk-nf, M-kvk-nf G-kvk-nf, Ó-kk-nf Þ-kk-nf J-kk-nf, Reykjaprent ehf., Sauðafell sf., S-kvk-nf S. J-kvk-nf, B-kvk-nf G-kvk-nf Ó-kvk-nf, STV ehf., S-kk-nf Þ-kk-nf og K-kvk-nf Þ-kvk-nf, greiði sameiginlega varnaraðilanum Landsneti hf. 350.000 krónur í kærumálskostnað. Kærumálskostnaður fellur að öðru leyti niður.
698/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu LE ehf. um að leiða þrjú nafngreind vitni fyrir héraðsdóm við aðalmeðferð í máli L hf. gegn LE ehf. Var ekki talið að LE ehf. hefði fært fram nægileg rök fyrir því að heimiluð yrði undantekning frá meginreglu 1. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför um að vitnaleiðslur skyldu að jafnaði ekki fara fram í málum sem rekin væru á grundvelli laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. október 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. október 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að leiða þrjú nafngreind vitni fyrir héraðsdóm við aðalmeðferð í máli varnaraðila gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa hans verði tekin til greina. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Leiguvélar ehf., greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.