85/2013

Með ákvörðun 21. mars 2009 tók FME yfir vald hluthafafundar SPRON hf., vék stjórn bankans frá störfum og skipaði skilanefnd yfir honum. Samkvæmt ákvörðuninni skyldi A hf. meðal annars taka yfir skuldbindingar SPRON hf. vegna innstæðna í bankanum. Þá skyldi stofnað sérstakt hlutafélag í eigu SPRON hf., D hf., sem átti meðal annars að taka yfir skuldbindingar gagnvart A hf. vegna yfirtöku A hf. á innstæðuskuldbindingum SPRON hf. Sem endurgjald fyrir þessar skuldbindingar skyldi D hf. gefa út skuldabréf til A hf. D hf. og A hf. komu sér ekki saman um vaxtakjör af skuldabréfinu og tók FME ákvarðanir um vaxtakjör þess. Í málinu krafðist D hf. þess að tiltekin ákvörðun FME, um vaxtakjör og vaxtagreiðslur milli A hf. og D hf., yrði ógild með dómi. Talið var að rökstuðningur FME fyrir umræddri ákvörðun væri ítarlegur. Þá var hann ekki byggður á röngum forsendum eða ólögmætum sjónarmiðum og í fullu samræmi við boðaðar forsendur samkvæmt fyrri ákvörðun FME um vaxtakjör og vaxtagreiðslur. Að auki voru heimildir FME til töku ákvörðunarinnar ótvíræðar en hún hafði verið tekin á grundvelli bráðabirgðaákvæðis í lögum nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Þá gátu ákvæði IV. kafla stjórnsýslulaga nr. 37/1993 ekki átt við um málsmeðferð og ákvarðanatöku FME samkvæmt bráðabirgðaákvæði laga nr. 161/2002. Voru FME og A hf. því sýknuð af kröfu D hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. febrúar 2013. Hann krefst þess að ákvörðun stefnda Fjármálaeftirlitsins 4. febrúar 2011, sem tekin var vegna ágreinings áfrýjanda og stefnda Arion banka hf. um vaxtakjör og vaxtagreiðslur á skuld þess fyrrnefnda við þennan stefnda samkvæmt samningi 22. júní 2009 er gerður var í kjölfar yfirtöku stefnda Arion banka hf., sem þá hét Nýi Kaupþing banki hf., á innstæðum í SPRON hf., verði dæmd ógild og að stefnda Arion banka hf. verði gert að þola dóm þess efnis. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, hvor fyrir sitt leyti.

Krafa áfrýjanda um ógildingu á ákvörðun stefnda Fjármálaeftirlitsins 4. febrúar 2011 er einkum á því reist að stofnunina hafi skort lagaheimild til að taka ákvörðunina. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður þessari málsástæðu hafnað. Því er einnig hafnað að stefndi Fjármálaeftirlitið hafi ekki sinnt rannsóknarskyldu sinni við undirbúning ákvörðunarinnar 4. febrúar 2011 eða gætt meðalhófs við töku hennar. Ákvæði IV. kafla stjórnsýslulaga nr. 37/1993 koma ekki til athugunar í þessum sambandi, sbr. 6. mgr. bráðabirgðarákvæðis VI með lögum nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Þá eru röksemdir áfrýjanda sem lúta að ætluðum efnisannmörkum á ákvörðuninni haldlausar.

Samkvæmt framansögðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur, einnig málskostnaðarákvæði hans, en dóminum hefur ekki verið gagnáfrýjað.

Áfrýjandi greiði stefndu hvorum um sig málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir, sbr. a. og c. lið 1. mgr. 131. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Drómi hf., greiði stefndu, Fjármálaeftirlitinu og Arion banka hf., málskostnað fyrir Hæstarétti, hvorum um sig 900.000 krónur.