arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
478/2003

Hæstiréttur felldi úr gildi úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. desember 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 19. desember 2003. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 6. desember 2003 til 15. sama mánaðar á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, sbr. dóm Hæstaréttar 11. desember 2003 í máli nr. 470/2003. [...].

Sóknaraðili reisir sem fyrr kröfu um gæsluvarðhald á a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. [...] Þær ástæður, sem sóknaraðili hefur fært fram fyrir kröfu sinni, nægja ekki til þess að uppfyllt séu skilyrði a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 fyrir gæsluvarðhaldi yfir varnaraðila. Gögn málsins gefa heldur ekki nægilegt tilefni til frekara gæsluvarðhalds. Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður fellur niður.
480/2003

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. desember 2003, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 23. desember 2003 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Eftir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar hefur rannsókn málsins beinst að þremur nýjum auðgunarbrotum, sem rökstuddur grunur leikur á að ákærði hafi átt aðild að. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
48/2003

S ásamt þremur öðrum mönnum var ákærður fyrir innflutning á fíkniefnum. Í héraðsdómi þótti framburður tveggja meðákærðu um þátt S trúverðugur en framburður S ótrúverðugur. Þótti fyllilega sannað að S hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Í Hæstarétti var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu S og tekið fram að hann væri þannig sannur að sök um innflutning mikils magns hættulegs fíkniefnis til landsins í hagnaðarskyni. Var niðurstaða héraðsdóms um þriggja ára fangelsi staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 17. desember 2002 að ósk ákærða en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða og þyngingar á refsingu hans.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins.

Málið var höfðað gegn þremur mönnum auk ákærða og voru þeir sakfelldir og dæmdir til refsingar í héraðsdómi. Honum hefur ekki verið áfrýjað að því er þá varðar og er þáttur þeirra því ekki til endurskoðunar hér fyrir dómi.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms er staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Ákærði er þannig sannur að sök um innflutning mikils magns hættulegs fíkniefnis til landsins í hagnaðarskyni. Með þeirri athugasemd verður ákvæði dómsins um refsingu ákærða einnig staðfest, svo og um upptöku fíkniefna.

Staðfest er niðurstaða héraðsdóms um sakarkostnað að því er ákærða varðar. Þá verður hann dæmdur til greiðslu áfrýjunarkostnaðar eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að því er varðar ákærða, S-kk-þf H-kk-þf Ó-kk-þf.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað sakarinnar, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, M-kk-ef T-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur.
493/2003

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. desember 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald yfir varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til 19. janúar 2004 kl. 16.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greint er frá í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili játað að hafa í félagi við annan mann framið vopnað rán í verslun að kvöldi 8. desember sl. Samkvæmt frásögn þeirra og starfsmanna verslunarinnar komu þeir með hulin andlit inn í verslunina, ógnuðu starfsfólki með haglabyssum og söfnuðu því saman í kaffistofu verslunarinnar þar sem þrír starfsmenn voru neyddir til að fara niður á hnén meðan sá fjórði var neyddur til að fara inn á skrifstofu, opna þar peningaskáp og afhenda þá fjármuni sem þar voru. Stóðu þeir allan tímann vopnaðir yfir starfsfólkinu. Yfirgáfu þeir síðan verslunina með ránsfenginn og óku á brott. Við yfirheyrslur hafa þeir sagt að skotvopnin hafi verið óhlaðin þegar þeir frömdu ránið, en viðurkennt að hafa haft skotfæri í vörslum sínum, sem þeir losuðu sig við áður en þeir voru handteknir skömmu eftir ránið. Skotvopnin, sem notuð voru og fundust í bifreið þeirra, voru tvær haglabyssur, sem báðar höfðu verið útbúnar þannig að af þeim hafði verið sagað hlaup og skefti. Einnig liggur fyrir játning eins starfsmanns verslunarinnar um að hann hafi verið í vitorði með mönnunum, veitt þeim upplýsingar og átt að fá hluta ránsfengsins.

Varnaraðili var úrskurðaður í gæsluvarðhald vegna málsins 9. desember 2003 á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 og rann það gæsluvarðhald út 23. desember síðastliðinn.

Varnaraðili og annar maður hafa báðir játað að hafa framið brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og styðja gögn málsins þá játningu. Brot á því ákvæði getur varðað allt að 10 ára fangelsi og allt að 16 ára fangelsi ef mjög mikil hætta hefur verið samfara brotinu. Við verknaðinn notuðu þeir hættuleg skotvopn, sem sérstaklega voru útbúin til ofbeldisverka og þeir öfluðu gagngert í því skyni að nota við ránið. Þá hafa þeir viðurkennt að hafa haft skotfæri í vörslum sínum. Sú háttsemi sem þeir eru grunaðir um var til þess fallin að vekja mikinn ótta hjá þeim sem fyrir urðu. Þegar allt framangreint er virt verður að telja að eðli þess brots, sem varnaraðili er grunaður um að hafa framið, sé slíkt að almannahagsmunir standi til þess að hann verði látinn sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Verður því fallist á kröfu sóknaraðila eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi allt til 19. janúar 2004 kl. 16.
494/2003

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. desember 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald yfir varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til 19. janúar 2004 kl. 16.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greint er frá í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili játað að hafa í félagi við annan mann framið vopnað rán í verslun að kvöldi 8. desember sl. Samkvæmt frásögn þeirra og starfsmanna verslunarinnar komu þeir með hulin andlit inn í verslunina, ógnuðu starfsfólki með haglabyssum og söfnuðu því saman í kaffistofu verslunarinnar þar sem þrír starfsmenn voru neyddir til að fara niður á hnén meðan sá fjórði var neyddur til að fara inn á skrifstofu, opna þar peningaskáp og afhenda þá fjármuni sem þar voru. Stóðu þeir allan tímann vopnaðir yfir starfsfólkinu. Yfirgáfu þeir síðan verslunina með ránsfenginn og óku á brott. Við yfirheyrslur hafa þeir sagt að skotvopnin hafi verið óhlaðin þegar þeir frömdu ránið, en viðurkennt að hafa haft skotfæri í vörslum sínum, sem þeir losuðu sig við áður en þeir voru handteknir skömmu eftir ránið. Skotvopnin, sem notuð voru og fundust í bifreið þeirra, voru tvær haglabyssur, sem báðar höfðu verið útbúnar þannig að af þeim hafði verið sagað hlaup og skefti. Einnig liggur fyrir játning eins starfsmanns verslunarinnar um að hann hafi verið í vitorði með mönnunum, veitt þeim upplýsingar og átt að fá hluta ránsfengsins.

Varnaraðili var úrskurðaður í gæsluvarðhald vegna málsins 9. desember 2003 á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 og rann það gæsluvarðhald út 23. desember síðastliðinn.

Varnaraðili og annar maður hafa báðir játað að hafa framið brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og styðja gögn málsins þá játningu. Brot á því ákvæði getur varðað allt að 10 ára fangelsi og allt að 16 ára fangelsi ef mjög mikil hætta hefur verið samfara brotinu. Við verknaðinn notuðu þeir hættuleg skotvopn, sem sérstaklega voru útbúin til ofbeldisverka og þeir öfluðu gagngert í því skyni að nota við ránið. Þá hafa þeir viðurkennt að hafa haft skotfæri í vörslum sínum. Sú háttsemi sem þeir eru grunaðir um var til þess fallin að vekja mikinn ótta hjá þeim sem fyrir urðu. Þegar allt framangreint er virt verður að telja að eðli þess brots, sem varnaraðili er grunaður um að hafa framið, sé slíkt að almannahagsmunir standi til þess að hann verði látinn sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Verður því fallist á kröfu sóknaraðila eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi allt til 19. janúar 2004 kl. 16.
495/2003

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2003. Kærumálsgögn bárust réttinum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. desember 2003, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 3. febrúar 2004 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Fallist er á með héraðsdómara að skilyrðum c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um gæsluvarðhald sé fullnægt. Eru því ekki efni til að vísa jafnframt til a. liðar sama lagaákvæðis. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
497/2002

K krafði M um skaðabætur vegna slyss sem hann varð fyrir sem björgunarsveitarmaður er hann féll niður af þaki á húsi M eftir að hafa fest þar plötur, er losnað höfðu vegna óveðurs. Talið var að hvað sem liði samskiptum M og K, áður en K fór upp á þakið, hefði ekki verið sýnt fram á að milli þeirra hefði stofnast samningur, sem fæli í sér að M hefði tekið á sig ábyrgð á hugsanlegu tjóni K. Þá væri ekki unnt að fallast á það með K að ólögfestar reglur skaðabótaréttar um óbeðinn erindrekstur og neyðarrétt gætu leitt til þess að á M yrði lögð skaðabótaábyrgð vegna tjónsins. Yrði að líta svo á að fébótaábyrgð yrði almennt ekki lögð á þann, sem bjargað væri úr háska eða á þá hagsmuni, sem björgunaraðgerðir beinast að, nema sá hinn sami hefði vísvitandi eða af stórfelldu gáleysi stofnað til þeirra aðstæðna, er tjón björgunarmanns yrði rakið til en því hefði ekki verið haldið fram af hálfu K. Var M því sýknuð af kröfum K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. nóvember 2002 og krefst þess aðallega að stefnda verði dæmt til að greiða sér 7.813.420 krónur með nánar greindum vöxtum frá 1. febrúar 1997 til greiðsludags. Til vara krefst hann greiðslu á 7.769.887 krónum með sömu vöxtum og í aðalkröfu. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefnda krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að kröfur áfrýjanda verði verulega lækkaðar og málskostnaður felldur niður.

Greint er frá málavöxtum og málsástæðum aðila í héraðsdómi. Áfrýjandi krefur stefndu um greiðslu skaðabóta vegna slyss er hann varð fyrir sem björgunarsveitarmaður 3. febrúar 1991, er hann féll niður af þaki stefndu eftir að hafa fest þar plötur, er losnað höfðu vegna óveðurs. Hvað sem líður samskiptum stefndu og áfrýjanda, áður en hann fór upp á þakið, hefur ekki verið sýnt fram á að milli þeirra hafi stofnast samningur, sem feli í sér að hún hafi tekið á sig ábyrgð á hugsanlegu tjóni hans, eins og haldið er fram. Þá er ekki unnt að fallast á það með áfrýjanda að ólögfestar reglur skaðabótaréttar um óbeðinn erindrekstur og neyðarrétt geti leitt til þess að á stefndu verði lögð skaðabótaábyrgð vegna tjónsins. Verður að líta svo á að fébótaábyrgð verði almennt ekki lögð á þann, sem bjargað er úr háska eða á þá hagsmuni, sem björgunaraðgerðir beinast að, nema sá hinn sami hafi vísvitandi eða af stórfelldu gáleysi stofnað til þeirra aðstæðna, er tjón björgunarmanns verður rakið til. Í þessu máli er því ekki haldið fram af hálfu áfrýjanda, að svo hafi verið.

Að þessu athuguðu, en að öðru leyti með skírskotun til forsendna héraðsdóms, verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður en um gjafsóknarkostnað fer eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K-kk-ef Ó-kk-ef, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 300.000 krónur.
49/2003

Úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G o.fl. um að þrotabúi K yrði gert að setja málskostnaðartryggingu í máli, sem þrotabúið hafði höfðað á hendur G o.fl., var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. febrúar 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. janúar 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila og tveggja annarra aðila að máli, sem varnaraðili hefur höfðað, um að honum verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að setja málskostnaðartryggingu, aðallega að fjárhæð 1.000.000 krónur, en til vara annarrar lægri fjárhæðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
508/2002

B, sem er vanaafbrotamaður, var dæmdur í 6 mánaða fangelsi fyrir þrjú þjófnaðarbrot. Við ákvörðun refsingarinnar var litið til þess að B hafði ítrekað gerst sekur um þjófnað og að hann hafði drýgt eitt brotanna í félagi við annan mann.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 13. júní 2000 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin.

Ákærði áfrýjaði héraðsdómi til Hæstaréttar með símskeyti til héraðsdómara sem barst ríkissaksóknara 24. apríl 2000. Var ákærði þá í afplánun á 120 daga fangelsisrefsingu, sem honum hafði verið dæmd fyrir umferðarlagabrot samkvæmt tveimur dómum upp kveðnum 2. nóvember 1999 og 7. janúar 2000. Lauk hann afplánun refsingarinnar að fullu 13. júní 2000, en þann sama dag var, sem fyrr segir, gefin út áfrýjunarstefna í málinu. Ekki tókst að birta honum stefnuna þar sem hann hvarf af landi brott. Mun ákærði hafa verið búsettur í Danmörku frá miðju ári 2000 og fram á síðastliðið haust. Samkvæmt bréfi ríkislögreglustjóra til lögreglunnar í Kaupmannahöfn 30. ágúst 2000 var stefnan send utan til birtingar í Danmörku, en ekki tókst sú birting fyrr en 14. nóvember 2002 þegar ákærði var kominn á ný til landsins. Krefst ákærði þess meðal annars með hliðsjón af þessum drætti að refsing hans verði milduð. Ákærði hvarf af landi brott án þess að gera ráðstafanir til þess að í hann næðist. Var það því við hann sjálfan að sakast að ekki tókst fyrr að birta honum stefnuna.

Ákærði hefur frá árinu 1975 hlotið 37 refsidóma, aðallega fyrir ýmis hegningarlagabrot, þar af 26 vegna auðgunarbrota, síðast 3. júlí 1995 þegar hann var dæmdur í 4 mánaða fangelsi fyrir þjófnað og hylmingu. Eftir það var hann dæmdur í desember 1998 til greiðslu sektar vegna fíkniefnabrots og tvívegis eftir það fyrir umferðarlagabrot á árunum 1999 og 2000, eins og að framan er rakið. Þá var hann dæmdur í héraðsdómi í Kaupmannahöfn 2. apríl 2001 til greiðslu sektar fyrir brot gegn 276. gr. og 1. mgr. 287. gr. danskra hegningarlaga. Með brotum þeim, sem hann er hér sakfelldur fyrir, hefur hann nú ítrekað gerst sekur um þjófnað. Ber því að ákveða honum refsingu með vísan til 71. gr. og 255. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði, sem er vanaafbrotamaður, drýgði eitt af brotunum, sem mál þetta varðar, í félagi við annan mann. Verður við ákvörðun refsingar því einnig litið til 2. mgr. 70. gr. og 72. gr. almennra hegningarlaga, sbr. og 77. gr. laganna. Að öllu þessu virtu verður niðurstaða héraðsdóms um refsingu ákærða staðfest.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 70.000 krónur.
50/2003

AG og H deildu um það hvort greiðsla með tékka, sem reyndist innstæðulaus við sýningu, teldist fullnægjandi. Tékkinn var notaður sem gjaldmiðill í tengslum við kaup H og AJ á öllum hlutum í einkahlutafélagi AG. Var það talin meginregla í kröfurétti að greiðsla með tékka leysi skuldara ekki undan greiðsluskyldu komi í ljós að ekki er innstæða fyrir tékkanum og gildi þá einu þótt gefin hafi verið út fyrirvaralaus kvittun. Var því ljóst að kaupsamningurinn hafði ekki verið efndur að þessu leyti gagnvart AG. Kröfur AG um efndir samkvæmt kaupsamningnum voru því teknar að fullu til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. febrúar 2003 og krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að áfrýjandi verði sýknaður af kröfu stefnda. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar úr hendi stefnda í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að aðalkröfu áfrýjanda verði vísað frá Hæstarétti og hinn áfrýjaði dómur staðfestur. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir héraðsdómi krafðist áfrýjandi að málinu yrði vísað frá dómi. Var kröfu hans hafnað með úrskurði 25. október 2002. Er aðalkrafa áfrýjanda að niðurstöðu þess úrskurðar verði hnekkt. Með vísan til forsendna úrskurðarins verður aðalkröfu áfrýjanda um frávísun málsins frá héraðsdómi hafnað, en stefndi hefur ekki fært nein haldbær rök fyrir því að þeirri kröfu skuli vísað frá Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur með þeim hætti er í dómsorði greinir.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður þó þannig að tildæmd fjárhæð ber dráttarvexti samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 6. apríl 2000 til 1. júlí 2001 en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Áfrýjandi, H-kk-nf Þ. S-kk-nf, greiði stefnda, A-kk-þgf H-kk-þgf G-kk-þgf, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
515/2002

P hf. keypti 24% hlutafjár í B hf. af J, S og G. Í kaupsamningi var kveðið á um að kaupverð skyldi vera tæplega 20 milljónir króna, en endanlegt uppgjör aðila ráðast af nánar tilgreindu árshlutauppgjöri B hf. Þannig var ráðgert að rúmlega 10 milljón króna tap yrði af rekstri B hf. fyrstu sex mánuði ársins 1999. Skyldi kaupverð eftir atvikum lækka eða hækka til samræmis í réttu hlutfalli við heildarhlutafé félagsins. Svo fór að á umræddu tímabili varð hagnaður af rekstri B hf., sem stafaði meðal annars af því að gerðar voru leiðréttingar á eldri færslum í bókhaldi félagsins. Talið var að kaupverð skyldi eftir sem áður hækka til samræmis, enda hafi umræddar leiðréttingar á eldri færslum verið almennar og venjulegar og J ekki leynt P upplýsingum við kaupin. Var því fallist á kröfu J, S og G á hendur P hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. nóvember 2002. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefndu, en til vara að honum aðeins gert að greiða þeim 12.266 krónur með dráttarvöxtum frá dómsuppsögudegi. Þá krefst hann þess að stefndu verði gert að greiða honum óskipt málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Penninn hf., greiði stefndu, J-kk-þgf E-kk-þgf L-kk-þgf, S-kvk-þgf J-kvk-þgf og G-kvk-þgf J-kvk-þgf, hverju fyrir sig 75.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.