arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
303/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X, sem veitt hafði verið reynslulausn, skyldi á grundvelli 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 afplána 30 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júní 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 2. júní 2006, þar sem mælt var fyrir um að varnaraðili afplánaði 30 daga eftirstöðvar þriggja mánaða fangelsisrefsingar, sem hann hefði hlotið með dómi Héraðsdómi Norðurlands eystra 20. janúar 2005. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Það athugist að refsingin, sem kveðið var á um í hinum kærða úrskurði að varnaraðili skyldi afplána, byggist á dómi Hæstaréttar 20. janúar 2005 í máli nr. 351/2004. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
306/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að nánar tilgreindir eignarhlutar í tveimur fasteignum væru eign B og kæmu því ekki til skipta við opinber skipti á dánarbúi föður hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. júní sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. maí 2006, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um réttindi þeirra við skipti á dánarbúi C. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfum varnaraðila verði hafnað, en verði þær í einhverju teknar til greina krefst sóknaraðili að viðurkennt verði að hann eigi inni hjá dánarbúinu ógreiddan arf eftir móður aðilanna, D. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur, en til vara að viðurkennt verði að honum beri að fá greitt að óskiptu úr dánarbúinu 725.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. ágúst 2005 til greiðsludags, svo og að hann eigi 1/18 hluta í sumarhúsi að E. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, B, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
307/2006

Máli vegna ágreinings um nauðungarsölu, samkvæmt XIII. kafla laga nr. 90/1991, var vísað af sjálfsdáðum frá héraðsdómi þar sem útivist hafði orðið af hálfu sóknaraðila við fyrirhugaða þingfestingu málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 15. maí 2006, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins á Selfossi, 19. janúar 2006, að hafna nauðungarsölu á fasteigninni Laugargerði, Bláskógabyggð, landnúmer 193102, fastanúmer 220-4939, þinglýstri eign varnaraðila, til fullnustu skuldar samkvæmt tveimur nánar tilgreindum veðskuldabréfum. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að framangreind ákvörðun sýslumannsins á Selfossi verði felld úr gildi og að hin umbeðna nauðungarsala nái fram að ganga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Málsatvik eru rakin í hinum kærða úrskurði. Eins og þar greinir tók sýslumaður hina umdeildu ákvörðun 19. janúar 2006. Verður að líta svo á að ákvörðun sýslumanns hafi falið í sér lok málsins að gættum rétti sóknaraðila til að bera ákvörðunina undir héraðsdóm samkvæmt 3. mgr. 22. gr. laga nr. 90/1991. Sóknaraðili vísaði málinu samdægurs til úrlausnar héraðsdóms á grundvelli framangreindrar lagaheimildar en við fyrirhugaða þingfestingu málsins, 17. febrúar 2006, varð útivist af hans hálfu og málið því fellt niður. Ekki verður séð að lagaheimild hafi staðið til þess að verða við nýju erindi sóknaraðila til héraðsdóms sama dag, þar sem hann freistaði þess að fá kröfu sína tekna fyrir á ný, en héraðsdómari hafnaði frávísunarkröfu varnaraðila, sem byggð var á þessu sjónarmiði, með úrskurði 16. mars 2006. Ágalli sá á meðferð málsins, sem hér var lýst, varðar frávísun þess af sjálfsdáðum og verður hinn kærði úrskurður því ómerktur og málinu vísað frá héraðsdómi.

Hafnað er kröfu sóknaraðila um málskostnað í héraði.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og málinu vísað frá héraðsdómi.

Sóknaraðili, Kaupþing banki hf., greiði varnaraðila, F-kvk-þgf P-kvk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
308/2006

A leitaði dóms um að nafngreindur maður væri faðir hennar. Niðurstaða mannerfðafræðilegrar rannsóknar útilokaði að svo gæti verið og var kröfu A um að fram færu frekari mannerfðafræðilegar rannsóknir hafnað þar sem ekkert þótti fram komið er varpað gæti rýrð á niðurstöðu rannsóknarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júní 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. maí 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um mannerfðafræðilega rannsókn á blóðsýnum úr henni, móður hennar og varnaraðilunum C, D, E og F til sönnunarfærslu í faðernismáli, sem sóknaraðili rekur á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í 1. mgr. 15. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hennar verði tekin til greina. Þá krefst hún aðallega kærumálskostnaðar, en til vara að þóknun lögmanns hennar vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti verði greidd úr ríkissjóði.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað, eins og nánar greinir í dómsorði. Í samræmi við 11. gr. barnalaga greiðist þóknun lögmanns sóknaraðila úr ríkissjóði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðilum, B, C, D, E og F, hverju fyrir sig 30.000 krónur í kærumálskostnað.

Þóknun lögmanns varnaraðila, M-kk-ef B-kk-ef B-kk-ef, héraðsdómslögmanns, vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti, 100.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
309/2006

S keypti af A lög- og samningsbundna líf- og slysatryggingu sjómanna fyrir áhöfn sína 14. júní 2001. Var um að ræða vátryggingu í samræmi við ákvæði 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Þann 30. júní 2001 kvað gerðardómur upp úrskurð sem breytti ákvæði kjarasamnings þess sem S var aðili að, varðandi slysatryggingar sjómanna þannig að bætur skyldu ákvarðast á grundvelli reglna skaðabótalaga nr. 50/1993 ef það leiddi til hærri heildarbóta en samkvæmt 172. gr. siglingalaga. Skipverji í áhöfn S slasaðist við vinnu sína 14. ágúst 2001. S var dæmdur skyldur til að greiða skipverjanum skaðabætur í samræmi við úrlausn gerðardómsins. S krafðist þess að A yrði gert að greiða S sömu fjárhæð og honum sjálfum var skylt að greiða skipverjanum. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, var kröfu S hafnað. Þar sem A var hvorki aðili að umræddum kjarasamningi né bundinn af niðurstöðu gerðardómsins var bótaskylda hans eingöngu leidd af vátryggingasamningum hans við S. A hafði þegar innt af hendi bótagreiðslur í samræmi við vátryggingasamninga aðila og var því sýknaður af kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. júní 2006. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 9.544.459 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 8.807.675 krónum frá 14. júlí 2004 til 15. júlí 2005, en af 9.544.459 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í hinum áfrýjaða dómi kemur fram að áfrýjandi kveðist „standa frammi fyrir því“ að gera upp slysabætur til skipverjans sem slasaðist 14. ágúst 2001 og fékk tildæmdar bætur í Héraðsdómi Reykjaness 1. júlí 2005. Þeim dómi var ekki áfrýjað. Við munnlegan málflutning fyrir Hæstarétti staðfesti áfrýjandi að hann hefði ekki enn greitt skuld sína samkvæmt þessum héraðsdómi. Hugsanleg fjárkrafa hans á hendur stefnda verður ekki til fyrr en skuldin samkvæmt dóminum hefur verið greidd. Samkvæmt þessu skortir almenn skilyrði fyrir því að áfrýjandi geti krafist aðfarardóms á hendur stefnda svo sem hann gerir í málinu. Á hinn bóginn hefur stefndi ekki mótmælt kröfunni á þessum grundvelli heldur þvert á móti samþykkt að um aðfararhæfa kröfu á hendur sér sé að ræða, verði á hana fallist. Þar sem um er að ræða málsatriði sem hann hefur forræði á, verður krafa áfrýjanda af þessum sökum tekin til efnisdóms þrátt fyrir að svona standi á um hana. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum skal áfrýjandi greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf L-kk-nf Ó-kk-nf, greiði stefnda, ACE Insurance S.A.N.V., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
313/2006

Úrskurður héraðsdóms um að bú R væri tekið til gjaldþrotaskipta var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. júní 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. maí 2006, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta samkvæmt kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfu varnaraðila verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að henni verði hafnað. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, R-kk-nf O-kk-nf B-kk-nf, greiði varnaraðila, Símanum hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
314/2006

Í máli vegna ágreinings um fjárskipti við hjónaskilnað þóttu ekki efni til að víkja frá helmingaskiptareglu 103. gr. hjúskaparlaga  nr. 31/1993.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. maí 2006, þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningsefnum varðandi opinber skipti til fjárslita milli aðilanna vegna hjónaskilnaðar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að felldur verði úr gildi kaupmáli 16. október 2004 og að við skiptin verði byggt á kaupmála aðila 24. ágúst 1992 eða að byggt verði á 104. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 um skiptin. Ennfremur krefst hann staðfestingar á þeirri niðurstöðu héraðsdóms að hafna kröfu varnaraðila um að fyrirframgreiddur arfur teljist séreign hennar og jafnframt verði hafnað kröfu varnaraðila um að helmingur nettóandvirðis fasteignarinnar að A, komi í hlut hennar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti 31. maí 2006. Hún krefst þess aðallega að um fjárskipti milli aðila verði farið að reglu 103. gr. hjúskaparlaga, þó þannig að fyrirframgreiddur arfur teljist séreign hennar. Til vara krefst hún staðfestingar hins kærða úrskurðar en að því frágengnu að hún fái í sinn hlut helming nettóandvirðis fasteignarinnar að A. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
317/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. laga nr. 91/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júní 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júní 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á meðan máli hans væri ólokið, þó ekki lengur en til föstudagsins 21. júlí 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með sóknaraðila að gögn málsins beri með sér að varnaraðili sé undir sterkum grun um að hafa átt þátt í innflutningi á umtalsverðu magni hættulegra fíkniefna, þannig að varðað geti við 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en brot á þeirri lagagrein varðar allt að 12 ára fangelsi. Með vísan til forsendna héraðsdóms að öðru leyti verður staðfest að fullnægt sé skilyrðum 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi á meðan máli hans er ólokið. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
318/2005

Samkvæmt kaupréttaryfirlýsingu átti Ú rétt á að kaupa tilteknar lóðir af B fram til ákveðins tíma gegn greiðslu á 9.000.000 króna og var B skylt að gefa út afsal þegar greiðslan hefði verið innt af hendi eða um hana samið. Ú tilkynnti B að félagið ætlaði að kaupa lóðirnar og að 4.000.000 króna hefðu verið greiddar inn a bankareikning B, en Ú fékk loforð hjá bankanum F fyrir 5.000.000 króna láni sem greiða átti inn á reikning B. Talið var að B hefði verið ljóst að Ú vildi nýta kauprétt sinn að lóðunum og borið að ganga til samninga við félagið samkvæmt kaupréttaryfirlýsingunni. Var ekki talið að Ú hefði glatað rétti til að knýja kaupin fram. Var því fallist á kröfu Ú og viðurkennt að í gildi væri kaupsamningur á milli félagsins og B og var B gert að gefa út afsal til Ú fyrir lóðunum gegn greiðslu kaupverðs.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. júlí 2005. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur meðal annars byggt dómkröfu sína á því, að stefndi hafi látið bakfæra til sín greiðslu að fjárhæð 4.000.000 krónur sem hann hafði látið millifæra inn á bankareikning áfrýjanda 11. nóvember 2004. Hafi stefndi ekki sýnt fram á að þessi hluti kaupverðs lóðanna nr. 21 og 23 við Skógarás, Reykjavík, hafi verið til reiðu 15. nóvember 2004 er ljúka skyldi greiðslu samkvæmt yfirlýsingu aðila 27. júlí 2004 um kauprétt stefnda. Stefndi hefur lýst því að þessi bakfærsla hafi verið gerð fyrir misskilning sem honum hafi fyrst orðið kunnugt um á miðjum degi 15. nóvember 2004. Hafi hann verið með þetta fé tiltækt, þegar áfrýjandi lét fram koma í símskeyti 16. nóvember 2004 að kaupverðið hefði ekki verið greitt og að kröfu stefnda um kaup á lóðunum væri hafnað, en samkvæmt gögnum málsins var þetta fyrsta tilkynning áfrýjanda um þá afstöðu. Verður ekki talið að stefndi hafi glatað rétti til að knýja kaupin fram, þótt hann hafi ekki látið færa fjárhæðina á ný til áfrýjanda eftir að hafa fengið þessa tilkynningu. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Byggingarfélagið Gustur ehf., greiði stefnda, Útgerðarfélagi Ólafsvíkur ehf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
322/2006

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X sætti nálgunarbanni gagnvart A og heimili hennar samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en ekki þótti ástæða til að nálgunarbannið næði einnig til heimilis foreldra A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júní 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júní 2006, þar sem varnaraðila var með nánar tilteknum hætti gert að sæta nálgunarbanni. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að honum verði breytt á þá leið, að varnaraðila verði ekki gert að sæta nálgunarbanni hvað varðar heimili foreldra A að B. Þá krefst hann þess að sakarkostnaður á báðum dómstigum greiðist úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða að fyrir hendi séu skilyrði til að varnaraðili sæti nálgunarbanni gagnvart A. Þykja ekki efni standa til að það nái sérstaklega til heimilis foreldra hennar. Verður hinn kærði úrskurður að öðru leyti staðfestur.

Varnaraðili verður dæmdur til að greiða allan kostnað af kærumáli þessu eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að frátöldu ákvæði hans um að nálgunarbann skuli ná til B.

Varnaraðili, X, greiði allan kostnað af kærumáli þessu, þar með talda þóknun skipaðs verjanda, Ö-kvk-ef R-kvk-ef H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 50.000 krónur.
324/2006

Lóðarréttindum að Búðum í Snæfellsbæ var ráðstafað frá F til B og þaðan til H. Að baki þessum ráðstöfunum stóð V sem á þeim tíma var forsvarsmaður félaganna þriggja. Í héraðsdómi var fallist á kröfu S á hendur B um riftun á ráðstöfun F á lóðinni til fyrrnefnda félagsins. Þá voru B og H dæmd til að greiða S skaðabætur. B undi héraðsdómi, en H krafðist sýknu af kröfu S. Krafa S á hendur H var eingöngu byggð á því að félagið hefði bakað þrotabúi F tjón með saknæmri háttsemi forsvarsmanns þess. Þótt fallist væri á með héraðsdómi að umræddar ráðstafanir hefðu í heild verið saknæmar af hálfu V var ekki talið leitt í ljós hvernig framsal fasteignarinnar frá B til H hefði sjálfstætt valdið þrotabúinu tjóni, enda hefði því ekki verið mótmælt að fullt verð hefði komið fyrir eignina við kaupin. Var H því sýknað af kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. júní 2006. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu gagnáfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa gagnáfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður látinn niður falla.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 28. júní 2006. Hann krefst þess að aðaláfrýjanda verði gert að greiða sér 60.000.000 krónur aðallega með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 14. október 2001 til greiðsludags, en til vara með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. sömu laga frá 14. október 2001 til 12. febrúar 2006 en dráttarvöxtum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu gagnáfrýjanda á hendur Byggingarfélagi Búða ehf. um riftun á ráðstöfun Fasteignafélagsins Kaupstaðar ehf. á lóð undir hótel að Búðum í Snæfellsbæ til fyrrnefnda félagsins. Þá voru Byggingarfélag Búða ehf. og aðaláfrýjandi óskipt dæmd til að greiða stefnda 12.000.000 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Byggingarfélag Búða ehf. unir héraðsdómi.

Gagnáfrýjandi reisir kröfu sína á hendur aðaláfrýjanda á þeirri málsástæðu einni að hann hafi bakað þrotabúi Fasteignafélagsins Kaupstaðar ehf. tjón með saknæmri háttsemi forsvarsmanns félagsins. Þótt fallast megi á það með héraðsdómi að umræddar ráðstafanir hafi í heild verið saknæmar af hálfu V-kk-ef H. S-kk-ef, sem á þeim tíma var forsvarsmaður félaganna þriggja, þeirra á meðal aðaláfrýjanda, hefur ekki verið í ljós leitt hvernig framsal fasteignarinnar að Búðum frá Byggingarfélagi Búða ehf. til aðaláfrýjanda hafi sjálfstætt valdið þrotabúinu tjóni, enda hefur því ekki verið mótmælt af gagnáfrýjanda að fullt verð hafi komið fyrir eignina við kaupin. Verður því ekki hjá því komist að sýkna aðaláfrýjanda af kröfu gagnáfrýjanda.

Rétt er að hvor þessara aðila beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Aðaláfrýjandi, Hótel Búðir ehf., er sýkn af kröfu gagnáfrýjanda, S-kk-ef S-kk-ef.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.