arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
61/2014

Eftir ákvörðun umboðsmanns skuldara hlaut A samþykki til að leita greiðsluaðlögunar samkvæmt lögum nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga. Samningar tókust ekki með A og lánardrottnum hans og í kjölfar þess lýsti hann því yfir við umsjónarmann greiðsluaðlögunarinnar að hann vildi leita nauðasamninga til greiðsluaðlögunar eftir ákvæðum X. kafla a. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Lánardrottnar gerðu enn athugasemdir við frumvarp til nauðasamnings og af þeim sökum beindi A kröfu til héraðsdóms um staðfestingu nauðasamnings síns. Vísað var til þess að samkvæmt 63. gr. b. laga nr. 21/1991 færi um meðferð kröfu um staðfestingu nauðasamnings til greiðsluaðlögunar eftir ákvæðum 55. til 59. gr. sömu laga. Af því leiddi að hafna skyldi kröfu um staðfestingu nauðasamnings ef uppfyllt væru skilyrði 1. mgr. 57. gr. laganna, auk þess sem heimilt væri að gera slíkt hið sama að fullnægðum skilyrðum 58. gr. þeirra. Talið var að A hefði ekki uppfyllt skilyrði b. liðar 2. mgr. 6. gr. laga nr. 10/2010, sem svaraði til 38. gr. laga nr. 21/1991, er umsókn hans um heimild til að leita greiðsluaðlögunar var samþykkt og því hefði borið að synja honum þeirrar heimildar í öndverðu. Af þeim sökum var hafnað kröfu A um staðfestingu nauðasamnings með skírskotun til 1. tölul. 1. mgr. 57. gr. laga nr. 21/1991.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. janúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. janúar 2014 þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um staðfestingu frumvarps hans 14. október 2013 að nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Kæruheimild er í 1. mgr. 59. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að fyrrgreind beiðni hans verði tekin til greina. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
621/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga og b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. september 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. september 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 26. september 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
628/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem bú L var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu S hf. á grundvelli 5. tölul. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. september 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. september 2014 þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Nokkur ný gögn hafa verið lögð fyrir Hæstarétt. Meðal þeirra er kröfulýsing varnaraðila 19. desember 2012 í þrotabú Brandis ehf., þar sem höfuðstóll lýstrar kröfu var 7.279.068 krónur, og hins vegar kröfulýsing varnaraðila sama dag í þrotabú HLC Moda ehf., þar sem höfuðstóll lýstrar kröfu var 43.036.248 krónur. Hvað seinni kröfuna varðar mun hluti kröfulýsingarinnar, 28.883.937 krónur, vera vegna veltuláns sem er máli þessu óviðkomandi. Við skipti á þrotabúum síðastgreindra einkahlutafélaga mun varnaraðili ekkert hafa fengið greitt upp í kröfur sínar. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, L-kvk-nf S-kvk-nf, greiði varnaraðila, SPRON Factoring hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
632/2014

K krafðist þess að sér yrði heimilað að fá börn sín og M tekin úr umráðum M og fengin sér með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. september 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. september 2014 þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Hann krefst þess að úrskurður héraðsdóms um málskostnað verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Samkvæmt fortakslausu ákvæði 1. mgr. 33. gr. a. barnalaga nr. 76/2003, sbr. 12. gr. laga nr. 61/2012, bar aðilum þessa máls að undirgangast sáttameðferð áður en sóknaraðili átti þess kost að leggja fram kröfu sína um að henni yrðu fengin börn þeirra með beinni aðfarargerð. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
635/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga og b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. september 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. september 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 24. október 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
636/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem synjað var kröfu A um að henni yrði veitt fjárræði að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. september 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. september 2014, þar sem synjað var kröfu sóknaraðila um að henni yrði veitt fjárræði að nýju. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að fyrrgreind krafa hennar verði tekin til greina en til vara að fjárræðissvipting taki einungis til nánar tilgreindra eigna. Þá krefst hún þóknunar til handa skipuðum talsmanni sínum.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila fyrir Hæstarétti, G-kk-ef Ó-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
638/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. september 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. september 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 3. október 2014 klukkan 16 og einangrun á meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun á meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
63/2014

K höfðaði mál gegn M og krafðist einkum forsjá yfir dóttur þeirra A. Í dómi Hæstaréttar kom fram að K og M væru bæði vel hæf til að fara með forsjá barns síns. Þótt deilur hefðu staðið milli K og M, sem sett hefðu mikið mark á samskipti þeirra, yrði ráðið af gögnum málsins að þau gætu sameiginlega í þágu barnsins tekið meiri háttar ákvarðanir er vörðuðu það og væru í stakk búin að vinna saman að velferð og þroska þess . Var því kveðið á um að K og M skyldu fara sameiginlega með forsjá A.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. janúar 2014. Hún krefst þess að sér verði falin forsjá barns aðila, A, og að umgengni barnsins verði við stefnda ákveðin með dómi þannig að barnið verði í reglulegri umgengni hjá honum þrjá daga aðra hvora helgi frá fimmtudegi til sunnudags, auk umgengni í fjóra daga í jólaleyfi, en barnið verði ávallt hjá áfrýjanda á aðfangadag og dvelji annað hvort páskaleyfi hjá stefnda, svo og fjórar vikur í sumarleyfi hjá honum. Þá er þess krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða áfrýjanda tvöfalt meðlag með barninu til 18 ára aldurs eins og meðlag er ákveðið hverju sinni af Tryggingastofnun ríkisins. Loks krefst áfrýjandi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Þegar foreldrar fara sameiginlega með forsjá barns skulu þeir í sameiningu taka allar meiri háttar ákvarðanir sem það varða. Ef foreldrar búa ekki saman hefur það foreldri sem barn á lögheimili hjá heimild til þess að taka afgerandi ákvarðanir um daglegt líf þess, svo sem hvar barnið skuli eiga lögheimili innan lands, val á leikskóla, grunnskóla og daggæslu, venjulega eða nauðsynlega heilbrigðisþjónustu og reglubundið tómstundastarf. Foreldrar sem fara saman með forsjá barns skulu þó ávallt leitast við að hafa samráð áður en þessum málefnum barns er ráðið til lykta, sbr. 1. mgr. 28. gr. barnalaga nr. 76/2003.

Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi eru báðir málsaðilar vel hæfir til að fara með forsjá barns síns. Þótt deilur hafi staðið milli málsaðila, sem sett hafa mikið mark á samskipti þeirra, verður ráðið af gögnum málsins að þau geti sameiginlega í þágu barnsins tekið meiri háttar ákvarðanir er varða það og séu í stakk búin að vinna saman að velferð og þroska þess. Verður því ekki hnekkt mati héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, að málsaðilar skuli sameiginlega fara með forsjá barnsins. Að þessu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnda, M, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 600.000 krónur.
640/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa L hf. um að tilgreind vörubifreið skyldi tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum M og fengin sér, en M hafði ekki staðið í skilum með greiðslur samkvæmt fjármögnunarleigusamningi aðilanna um vörubifreiðina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. september 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 10. september 2014 þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að nánar tilgreind vörubifreið skyldi tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila og fengin varnaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila vísað frá héraðsdómi. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt fjármögnunarleigusamningi um áðurnefnda vörubifreið 27. febrúar 2006, sem sóknaraðili tók sannanlega yfir sem leigutaki, var grunnleigutími sagður vera frá 10. mars 2006 til 9. mars 2011, en frá lokum hans hæfist mánaðarleg framhaldsleiga. Þar var jafnframt kveðið á um að varnaraðili væri eigandi hins leigða og að leigutaki skyldi tafarlaust skila hinu leigða á þann stað er varnaraðili tilgreindi yrði samningnum rift. Sóknaraðili hefur lagt fram skjal frá 27. ágúst 2007 með yfirskriftinni „samningar og skuldayfirlit ... yfirsamningur 131777“ sem hann heldur fram að stafi frá varnaraðila. Hafi það falið í sér samkomulag þeirra á milli um tiltekið „uppgreiðsluverð“ á framangreindum fjármögnunarleigusamningi þannig að sóknaraðili myndi eignast vörubifreiðina eftir að hafa innt það verð af hendi til varnaraðila. Skjal þetta er óundirritað og óvíst hver hefur ritað það, auk þess sem efni þess er óljóst.

Samkvæmt framansögðu hefur sóknaraðili ekki fært sönnur á, gegn mótmælum varnaraðila, að svo hafi verið um samið milli þeirra að hann yrði gegn greiðslu tiltekinnar fjárhæðar eigandi vörubifreiðarinnar sem fjármögnunarleigusamningurinn tekur til. Að því gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M-kk-nf I-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
642/2013

S hlaut líkamstjón í þremur umferðarslysum árin 1996 og 2001, hinu síðasta er A, starfsmaður V hf., ók bifreið sinni í veg fyrir S. S hf. greiddi S bætur vegna síðastgreinds umferðarslyss árið 2003 á grundvelli matsgerðar og gegn útgáfu fullnaðarkvittunar. S aflaði síðar undirmats dómkvaddra manna til að meta að nýju áverka sem hann hefði orðið fyrir í slysunum þremur. Í kjölfarið höfðaði S mál þetta til endurupptöku bótaákvörðunarinnar á grundvelli matsgerðarinnar, með skírskotun til andlegra afleiðinga líkamstjónsins sem ekki hefði verið getið í þeirri matsgerð sem uppgjör hans við S hf. var reist á. Endanlegar dómkröfur S voru reistar á yfirmatsgerð, sem aflað var undir meðferð málsins í héraði, og var þeim aðallega beint að S hf. og V hf., en til vara að V hf. og A. Talið var að ekki væri uppfyllt það skilyrði endurupptöku samkvæmt 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 að ófyrirsjáalegar breytingar hefðu orðið á heilsu S eftir bótauppgjörið og voru S hf. og V hf. því sýknaðir af kröfum S. Þá var talið að hið sama gilt um V hf. og A vegna sama tjóns, enda lá fyrir fullnaðaruppgjör vegna þess.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. október 2013. Hann beinir kröfu sinni aðallega að stefndu Sjóvá-Almennum tryggingum hf. og Vífilfelli hf. og krefst þess að þeim verði gert að greiða sér óskipt 2.576.712 krónur með 4,5% ársvöxtum af 227.790 krónum frá 15. júlí 2001 til 22. nóvember 2008 og sömu vöxtum af 2.576.712 krónum frá þeim degi til 22. apríl 2009, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Til vara beinir áfrýjandi kröfu sinni að stefndu A-kk-þgf A-kk-þgf og Vífilfelli hf. og krefst þess að þeir greiði sér sömu fjárhæð og áður greinir sem jafnframt beri sömu vexti og þar um ræðir. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að hver aðila beri sinn kostnað af rekstri málsins fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
642/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa Í um að því væri heimilt að fá F ehf. og dánarbú H borna út úr tilgreindum mannvirkjum í sinni eigu með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. september 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. september 2014, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sér yrði heimilað að fá sóknaraðila borna með beinni aðfarargerð út úr nánar tilgreindum mannvirkjum á Reykjavíkurflugvelli. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðilar krefjast þess að kröfu varnaraðila um aðfarargerð verði hafnað. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum, sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt, fékk J-x-x T-x-x M. J-kk-nf leyfi 13. janúar 2009 til setu í óskiptu búi eftir lát eiginmanns síns, H-kk-ef J-kk-ef, 6. september 2008. Varnaraðila hefði því að réttu lagi borið að beina að henni kröfu um aðfarargerð, en ekki dánarbúi H-kk-ef J-kk-ef, sbr. 12. gr. erfðalaga nr. 8/1962 og 1. mgr. 27. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Fram hjá því verður á hinn bóginn ekki litið að í beiðni varnaraðila um aðfarargerð var tiltekið að fyrirsvarsmaður dánarbús H-kk-ef J-kk-ef væri J-x-x T-x-x M. J-kk-nf og tóku sóknaraðilar báðir til varna gegn kröfu varnaraðila. Þessi annmarki á málatilbúnaði varnaraðila getur af þessum sökum ekki fengið því breytt að með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
644/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. október 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. október 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 6. október 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um gæsluvarðhald varnaraðila. Þá er staðfest sú niðurstaða úrskurðarins að varnaraðili sæti einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
646/2013

S var sakfelldur fyrir að hafa haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 55 kannabisplöntur, 1.336,15 g af kannabislaufum, 2.124,83 g af kannabisstönglum og 630,14 g af maríhúana-kannabis. Með hliðsjón af umfangi brota S, sakaferli hans og dómafordæmum var refsing S ákveðin fangelsi í 6 mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 1. október 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 263.560 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, V-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
647/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. október 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. október 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 6. október 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um gæsluvarðhald varnaraðila. Þá er staðfest sú niðurstaða úrskurðarins að varnaraðili sæti einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.