arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
331/2004

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. ágúst 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. ágúst 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 15. september 2004 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Samkvæmt læknisvottorði sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala háskólasjúkrahúss 27. júlí 2004 reyndist Y vera með um 15 cm langan og allt að 4 til 5 cm djúpan skurð vinstra megin á hálsi við komuna þangað aðfaranótt þess dags. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan forsendna til hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
332/2003

Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var fallist á að fasteign hafi verið haldin göllum og að afhending hennar hafi dregist. Voru fjárkröfur Æ og Í vegna þessa teknar til greina að hluta og viðurkenndur réttur þeirra til að skuldajafna dæmdri fjárhæð við lokagreiðslu kaupsamnings, sem þau höfðu haldið eftir. Þar sem dæmdar bætur voru lægri en umrædd kaupsamningsgreiðsla var G sýknað að svo stöddu af kröfu um útgáfu afsals.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjendur skutu máli þessu til Hæstaréttar 22. ágúst 2003. Þau gera þær dómkröfur að stefndi gefi út afsal þeim til handa fyrir endaraðhúsi að Gautavík 1, Reykjavík, í samræmi við kaupsamning aðila 18. júní 1999. Jafnframt verði hann dæmdur til að greiða þeim 659.926 krónur og viðurkenndur réttur þeirra til að skuldajafna þeirri fjárhæð við 300.000 króna eftirstöðvar kaupverðs, sem greiða átti 15. september 1999, en stefndi verði síðan dæmdur til að greiða þeim mismuninn 359.926 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Til vara er þess krafist að stefndi verði dæmdur til að greiða þeim 728.865 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. júní 2002 til greiðsludags og viðurkenndur réttur þeirra til að skuldajafna þeirri fjárhæð við kröfu stefnda um eftirstöðvar kaupverðsins að fjárhæð 300.000 krónur auk almennra sparisjóðsvaxta frá 15. september 1999, en stefndi dæmdur til að greiða þeim mismuninn auk dráttarvaxta. Loks er krafist greiðslu málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst sýknu af öllum kröfum áfrýjenda og greiðslu málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Stefndi krefst þannig breytinga á héraðsdómi. Samkvæmt 151. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 5. gr. laga nr. 38/1994, skal áfrýja héraðsdómi vilji aðili fá honum breytt sér í hag. Sýknukrafa hans kemur því ekki til álita.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta hann.

Rétt er með vísun til niðurstöðu málsins og krafna aðila að hvor þeirra beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti

Dómsorð:

Hafnað er að svo stöddu kröfu áfrýjenda, Æ-kk-ef F-kk-ef og Í-kvk-ef B-kvk-ef H-kvk-ef, um útgáfu afsals fyrir fasteigninni Gautavík 1, Reykjavík.

Stefndi, Gissur og Pálmi ehf., greiði áfrýjendum 235.099 krónur, sem skuldjafna má við greiðslu 15. september 1999 á eftirstöðvum kaupverðs samkvæmt kaupsamningi 18. júní 1999. Stefndi greiði áfrýjendum 124.920 krónur í málskostnað í héraði.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
332/2004

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. ágúst 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. ágúst 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 11. ágúst 2004 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Samkvæmt gögnum málsins neitaði varnaraðili við yfirheyrslur hjá lögreglu að eiga aðild að þeim brotum, sem gerð er grein fyrir í úrskurði héraðsdóms. Fyrir héraðsdómi játaði hann hins vegar aðild sína að þessum brotum án þess að tjá sig nánar um málsatvik. Þá viðurkenndi hann að munir þeir sem fundust í fórum hans þegar hann var handtekinn væru þýfi. Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar kemur fram að lögreglan hafi enn sem komið er einungis tengt hluta þessara muna við tiltekin mál. Þá hafi frá uppkvaðningu hins kærða úrskurðar vaknað grunur um að varnaraðili eigi aðild að þjófnaði úr bifreið 29. júlí sl. Þar sem munir, sem þaðan var stolið, hafi fundist í fórum hans. Þá þurfi að taka skýrslur af vitnum og frekari skýrslur af varnaraðila. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
334/2003

H, sem selt hafði fiskiskip úr landi, var á grundvelli laga nr. 36/1978 gert að greiða stimpilgjald af afsali. Innti H greiðsluna af hendi með fyrirvara um endurgreiðslu, sem hann síðan krafðist á grundvelli þess að álagningin bryti gegn ákvæðum 65. og 72. gr. stjórnarskrár. Vísaði H í því sambandi til þess að með

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. ágúst 2003. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 2.841.744 krónur með „vöxtum skv. 1. mgr. 2. gr. laga nr. 29/1995, um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda“ frá 14. mars 2001 til 17. maí 2002, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Haraldur Böðvarsson hf., greiði stefnda, íslenska ríkinu, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
335/2003

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 25. ágúst 2003. Þeir krefjast aðallega ómerkingar héraðsdóms en til vara sýknu. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Mál þetta var flutt og dómtekið í héraði 26. maí 2003. Héraðsdómur var kveðinn upp rúmum sjö vikum síðar hinn 16. júlí og var ekki sótt þing af hálfu áfrýjenda, eins og bókað var í þingbók. Þar var jafnframt skráð, að lögmenn og dómari væru sammála um, að málflutningur að nýju væri óþarfur. Í greinargerð sinni til Hæstaréttar andmælir lögmaður áfrýjenda þessari síðarnefndu bókun og kveður ekkert samráð hafa verið við sig haft um þetta.

Samkvæmt þessu fór uppkvaðning héraðsdómsins í bága við 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Ber að ómerkja dóminn og vísa málinu heim í hérað til málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er, að hver aðila beri sinn kostnað af þessum þætti málsins fyrir Hæstarétti.

D ó m s o r ð:

Héraðsdómur skal vera ómerkur og er málinu vísað heim í hérað til málflutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
339/2003

Í málinu krafðist þrotabú P riftunar á nánar tilteknum greiðslum til L, sem farið höfðu fram eftir frestdag. Um var að ræða greiðslur samkvæmt kaupleigusamningi um bifreið og fjármögnunarleigusamningum um tæki til kvikmyndagerðar, sem notuð voru í atvinnurekstri P. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans að þessu leyti, var talið ljóst að samningsgreiðslur hafi verið komnar í vanskil þegar þær voru inntar af hendi og þrátt fyrir eðli samningssambandsins yrði að líta á greiðslu vanskilanna sem greiðslu á skuld í skilningi 1. mgr. 139. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o. fl. Ekki þótti sýnt fram á að undanþáguskilyrði sömu lagagreinar væru uppfyllt og var fallist á riftunarkröfu P og L dæmt til að greiða umkrafða fjárhæð. Í dómi Hæstaréttar var upphafsdagur dráttarvaxta ákveðinn mánuði eftir að P setti fram greiðslukröfu sína.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 27. ágúst 2003. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að dæmd fjárhæð verði lækkuð og málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti verði látinn niður falla.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms þó þannig, að dráttarvextir dæmist frá 24. júní 2002 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms er hann staðfestur um annað en vexti. Dráttarvextir greiðist frá 24. júní 2002 til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Rift er greiðslu á skuld stefnda, þrotabús Plútons ehf., við áfrýjanda, Lýsingu hf., að fjárhæð 1.279.000 krónur.

Áfrýjandi greiði stefnda 1.279.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 24. júní 2002 til greiðsludags.

Málskostnaðarákvæði héraðsdóms er staðfest.

Áfrýjandi greiði stefnda 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
340/2004

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. ágúst 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 9. ágúst 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 16. ágúst 2004 kl. 14.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Rannsókn málsins er á frumstigi. Rannsóknargögn málsins veita rökstuddan grun um að varnaraðili hafi valdið Z þeim áverkum, sem lýst er í hinum kærða úrskurði. Telja verður brýnt að lögreglu gefist ráðrúm til þess að yfirheyra alla þá sem veitt geta upplýsingar um málið. Fallist verður á að nauðsynlegt sé að varnaraðili sæti gæslu þar sem hann geti torveldað rannsókn málsins, svo sem með því að hafa áhrif á vitni hafi hann óskert frelsi. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
341/2004

X var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. ágúst 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. ágúst 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 29. september 2004 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrðum c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt um kærða og verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
342/2003

S sagði A skriflega upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara í samræmi við ákvæði gildandi kjarasamnings og 9. gr. sjómannalaga nr. 35/1985. A vann út uppsagnarfrestinn og fékk að fullu greitt fyrir þá vinnu sína. Talin var ósönnuð sú fullyrðing A að uppsögnin hafi brotið gegn 65. gr. stjórnarskrárinnar eða öðrum lagaákvæðum. Uppsögnin var samkvæmt þessu talin heimil og var S sýknaður af öllum kröfum A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. ágúst 2003. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 3.577.897 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. júlí 2002 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
343/2003

R krafði L um greiðslu reikninga, sem R hafði fengið framselda frá F. Af hálfu L voru ekki gerðar athugasemdir við fjárhæð reikninganna. L kvaðst hafa náð samkomulagi við F um uppgjör reikninganna, en gegn mótmælum R voru fullyrðingar L um það taldar ósannaðar. Var því lagt til grundvallar að R væri réttur eigandi kröfunnar og hún tekin til greina. Við úrlausn málsins var litið fram hjá skriflegri yfirlýsingu sem L lagði fyrir Hæstarétt og sérstaklega var útbúin í tengslum við rekstur málsins, en efni hennar hefði með réttu átt að koma fram í munnlegri vitnaskýrslu eftir reglum VIII. kafla laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. ágúst 2003. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málavöxtum er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Áfrýjandi hefur lagt fyrir Hæstarétt skriflega yfirlýsingu E-kk-ef S-kk-ef fyrrum stjórnarformanns Fréttablaðsins ehf., dagsetta 27. nóvember 2003, þar sem segir meðal annars að honum sé „kunnugt um” að Fréttablaðið ehf. og Póstflutningar ehf. hafi gert með sér samkomulag þess efnis sem áfrýjandi heldur fram, en „fyrir mistök” virðist umræddar kröfur hafa verið framseldar stefnda. Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi lýst því að hann telji þessa yfirlýsingu styðja eindregið málatilbúnað sinn. Við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti kvaðst lögmaðurinn ekki geta gefið ástæðu fyrir því að E-kk-nf gaf ekki skýrslu fyrir dómi, aðra en þá að hann hafi án sérstakra skýringa verið ófáanlegur að koma fyrir dóm.

Skjal það sem um ræðir var sérstaklega útbúið í tengslum við rekstur þessa dómsmáls og hefur það sætt andmælum af hálfu stefnda. Hefur skjalið að geyma skriflega yfirlýsingu, sem með réttu hefði átt að koma fram í munnlegri vitnaskýrslu þess sem það stafar frá eftir reglum VIII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Verður því ekki byggt á skjali þessu við úrlausn málsins.

Að þessu virtu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi skal greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

D ó m s o r ð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Lystadún Snæland ehf., greiði stefnda, Rauðará ehf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
343/2004

Aðilar deildu um hvort krafa J í þrotabú Í væri fallin niður vegna fyrningar. Fallist var á með þrotabúinu að í gögnum málsins væri ekki að finna viðurkenningu á kröfu J er rofið hefði fyrningu hennar. Hefði sá tveggja ára fyrningarfrestur, sem kveðið er á um 2. tölulið 215. gr. siglingalaga nr. 34/1985, verið liðinn þegar kröfunni var lýst í þrotabúið.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júlí 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. ágúst sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. júlí 2004, þar sem fallist var á með varnaraðila að kröfur sóknaraðila, sem lýst var í þrotabúið 27. október 2000, væru fyrndar að miskabótakröfu frátalinni. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að allar kröfur hans verði taldar ófyrndar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða sér kærumálskostnað.

Fallist er á með varnaraðila að í gögnum málsins sé ekki að finna viðurkenningu á kröfu sóknaraðila er rofið hafi fyrningu hennar, líkt og sóknaraðili heldur fram. Samkvæmt hinni sérstöku reglu í 2. tölulið 215. gr. siglingalaga nr. 34/1985 tók fyrningarfrestur kröfunnar að líða 10. mars 1994. Er kröfunni var lýst í þrotabúið var því liðinn sá tveggja ára fyrningarfrestur, sem kveðið er á um í ákvæðinu að vera skuli á slíkum kröfum. Samkvæmt framanrituðu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf B-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðila, þrotabúi Ísness ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
344/2003

Í upphafi árs 1971 var S skipaður framkvæmdastjóri Húsnæðisstofnunar ríkisins, sem þá hét Húsnæðismálastofnun ríkisins, og gegndi því starfi þar til stofnunin var lögð niður í árslok 1998 og Íbúðalánasjóður tók til starfa. Naut S biðlauna í 12 mánuði og hóf í kjölfarið töku lífeyris sem miðaður var við launakjör þeirra forstöðumanna ríkisstofnana sem laun forstjóra Húsnæðisstofnunar fylgdu áður. Krafðist S þess í málinu að viðurkennt yrði með dómi að honum bæru eftirlaun sem tækju mið af launum framkvæmdastjóra Íbúðalánasjóðs. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið að Íbúðalánasjóður gegndi í grundvallaratriðum sama hlutverki og Húsnæðisstofnun ríkisins gerði áður og að starf S sem framkvæmdastjóra Húsnæðisstofnunar hefði verið sambærilegt að eðli, umfangi og ábyrgð og starf framkvæmdastjóra Íbúðalánasjóðs. Þótti hin svokallaða eftirmannsregla 35. gr. laga nr. 1/1997 eiga við um aðstöðu S og var krafa hans því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 2. september 2003. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta hann.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Lífeyrissjóður starfsmanna ríkisins, greiði stefnda, S-kk-þgf E. G-kk-þgf, 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
349/2003

Í og Landssamband lögreglumanna gerðu með sér samkomulag 13. júlí 2001. Með samkomulaginu og eftirfarandi stofnanasamningi 21. nóvember sama ár var tekin upp ný skipan á hækkunum launa lögreglumanna vegna starfsaldurs. Áður hafði verið litið til allra starfa, sem viðkomandi hafði haft með höndum fyrir ríki eða sveitarfélög, en með hinni nýju skipan var horfið að því að meta aðeins lögreglustörf til starfsaldurs, nema um annað væri sérstaklega samið. Deilt var um það hvort starfsreynsla hjá ríki og sveitarfélögum, við önnur störf en lögreglustörf, ætti að hafa áhrif á röðun lögreglumanna í nýtt launakerfi. Stefndu fimm lögreglumenn Í til greiðslu vangoldinna launa og áttu sömu sjónarmið við í öllum málunum. Talið var að lögreglumenn yrðu ekki sviptir þeim áunnu réttindum, sem þeir höfðu öðlast í samræmi við fyrri aðferð við útreikning starfsaldurs til launa, nema skýrt væri kveðið á um það í samningi. Þar sem orðalag bókunar samningsaðila um þetta efni við stofnanasamninginn var ekki afdráttarlaust voru kröfur lögreglumannanna teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. september 2003. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Þrepahækkun launa í eldri kjarasamningi lögreglumanna við áfrýjanda vegna annarra starfa en lögreglustarfa verður að meta til áunninna réttinda þeirra. Þótt ákveðið hafi verið að hverfa frá þeirri tilhögun með nýjum kjarasamningi og sérstökum stofnanasamningi á árinu 2001 verða þessi áunnu réttindi ekki tekin af lögreglumönnum nema með ótvíræðu samningsákvæði. Ekki er skýrt, hvort orðalaginu „viðurkenndur starfsaldur“ í hinni umdeildu bókun með stofnanasamningnum hafi einungis verið ætlað að taka til starfa í lögreglu eða annarra starfa að auki, og greinir aðila á um það. Eins og hér stendur á verður áfrýjandi að bera halla af þeim óskýrleika.

Með þessari athugasemd og annars með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn verður í einu lagi, eins og nánar greinir í dómsorði. Við ákvörðun málskostnaðar er litið til þess, að á báðum dómstigum hafa fjögur samkynja mál verið flutt samhliða þessu máli.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, H-kk-þgf J-kk-þgf, samtals 200.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
34/2004

B var sakfelldur fyrir fjögur þjófnaðarbrot og tilraun til þjófnaðar. B átti talsverðan sakaferil að baki og með brotunum rauf hann skilorð eldri dóms. Þótti refsing B hæfilega ákveðin fangelsi í 8 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 14. janúar 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, B-kk-nf A-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.