453/2011

G ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að ógilt yrði fjárnám sem sýslumaður hafði gert hjá honum fyrir kröfu G á grundvelli skuldabréfs. Í dómi Hæstaréttar kom m.a. fram að væri það upphaflegur eigandi skuldabréfs sem beiddist fjárnáms, eins og ætti við um G í málinu, gæti G ehf. sem skuldari m.a. komið að þeirri vörn að bréfið væri í skilum þótt bréfið bæri það ekki með sér. Bæri G ehf. sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu. Taldi Hæstiréttur að G ehf. hafi ekki sannað að greitt hefði verið af skuldabréfinu eftir tiltekinn dag, umfram þá fjárhæð sem getið hafi verið í aðfararbeiðni. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júlí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 1. júlí 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilt yrði fjárnám, sem sýslumaðurinn á Selfossi gerði hjá honum 31. janúar 2011 fyrir kröfu varnaraðila að fjárhæð samtals 17.831.601 króna. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess aðallega að framangreint fjárnám verði fellt úr gildi, en til vara að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt 7. tölulið 1. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989 verður gert fjárnám á grundvelli skuldabréfa, að uppfylltum þeim skilyrðum sem þar eru greind. Sé það upphaflegur eigandi skuldabréfs, sem beiðist fjárnáms, eins og á við um varnaraðila í máli þessu, getur sóknaraðili sem skuldari meðal annars komið að þeirri vörn að bréfið sé í skilum þótt bréfið beri það ekki með sér. Ber sóknaraðili sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu.

Sóknaraðili heldur því fram að skýra eigi áritun Kaupþings banka hf. á skuldabréfið, sem hefst á orðunum „Staða skuldabréfsins eftir síðasta greidda gjalddaga þann 6/9'07“, svo að það hafi verið í skilum þann dag og eftirstöðvarnar 6. september 2007 numið þeirri fjárhæð sem fram kemur í árituninni. Að því virtu að gjalddagi skuldabréfsins skyldi vera 1. ágúst ár hvert getur þessi skýring ekki staðist, heldur hlýtur áritunin að vísa til þess að staða skuldarinnar hafi verið sú, sem þar greinir, 6. september 2007 miðað við síðasta greidda gjalddaga sem sagður er vera 1. ágúst 2005 í áritun varnaraðila á bréfið. Að teknu tilliti til þessa hefur sóknaraðili ekki sannað að greitt hafi verið af skuldabréfinu eftir síðastnefndan dag, umfram þær 2.850.000 krónur sem getið er í aðfararbeiðni.

Samkvæmt framansögðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Gljúfurbyggð ehf., greiði varnaraðila, G-kk-þgf A-kk-þgf J-kk-þgf, 250.000 krónur í kærumálskostnað.