arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
6/2008

Bú S var tekið til gjaldþrotaskipta árið 1992 en skiptum lauk 1996 og var Í forveri G, meðal kröfuhafa í búið. Skiptin voru endurupptekin og veitti skiptastjóri þrotabúsins S heimild til að reka dómsmál gegn G til hagsbóta fyrir þrotabúið en á eigin reikning. Lauk því máli svo að G var dæmdur til að greiða þrotabúi S tilgreinda fjárhæð ásamt 1.500.000 krónum í málskostnað. Var gert fjárnám hjá G að kröfu S vegna fyrrnefnds málskostnaðar, en G taldi að krafan hefði verið greidd með skuldajöfnuði við kröfur sem G lýsti í þrotabú S. Talið var að þar sem S hafði rekið umrætt dómsmál á eigin kostnað, en til hagsbóta fyrir þrotabúið, bæri honum greiðsla málskostnaðarins úr hendi G og henni yrði ekki að réttu skuldajafnað við lýstar kröfur, sbr. 100. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var hin umþrætta fjárnámsgerð því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. desember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. janúar 2008. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. desember 2007, þar sem staðfest var fjárnám sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði hjá sóknaraðila að kröfu varnaraðila 21. september 2007. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að ofangreint fjárnám verði fellt úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Glitnir banki hf., greiði varnaraðila, S-kk-þgf P-kk-þgf H-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
72/2008

Málinu var vísað af sjálfsdáðum  frá Hæstarétti þar sem kæra barst ekki héraðsdómi fyrr en að loknum kærufresti samkvæmt 2. mgr. 144. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. febrúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. janúar 2008, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að dómkvaddur yrði maður til að meta nánar tilgreind atriði í tengslum við rannsókn á ætluðu broti varnaraðila gegn 2. gr., sbr. 1. mgr. 19. gr. laga nr. 15/1994 um dýravernd. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hafnað verði að dómkveðja matsmann. Þá krefst hann málsvarnarlauna í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar 22. janúar 2008, þar sem skipaður verjandi varnaraðila var viðstaddur ásamt sækjanda í málinu, hófst þriggja sólarhringa frestur til að kæra úrskurðinn samkvæmt 2. mgr. 144. gr. laga nr. 19/1991. Sá frestur var liðinn þegar kæra barst héraðsdómara 5. febrúar 2008. Verður málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
74/2008

A og R voru ákærðir fyrir kynferðisbrot með því að hafa í sameiningu og með ofbeldi báðir reynt að hafa samfarir við X og neytt hana til að hafa við þá munnmök. Var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærðu hafi beitt X kynferðislegu ofbeldi, enda hefði ekkert haldbært komið fram í málinu sem veikti framburð X eða drægi úr trúverðugleika hennar. Við ákvörðun refsingar var litið til þess hve hrottalegur verknaður ákærðu var, þess mikla sálartjóns sem hann olli X og fullkomins skeytingarleysis ákærðu fyrir líðan X, kynfrelsi og æru. Var refsingin ákveðin í ljósi þess og að um samverknað ákærðu var að ræða, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Þótti refsing beggja ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í fimm ár. Þá voru ákærðu dæmdir til að greiða sameiginlega miskabætur til X að fjárhæð 1.200.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 31. janúar 2008 í samræmi við yfirlýsingar ákærðu um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem staðfestingar á sakfellingu ákærðu, þyngingar á refsingu og að þeir verði dæmdir sameiginlega til að greiða X 4.000.000 krónur með vöxtum eins og í ákæru greinir.

Ákærðu krefjast aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð og gæsluvarðhald þeirra dregið frá refsingunni. Þá krefjast þeir þess að bótakröfu X verði vísað frá dómi, en til vara að krafan verði lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærðu og refsingu. Frá henni skal draga gæsluvarðhald sem þeir hafa sætt frá 12. nóvember 2007. Þá verður einnig með vísan til forsendna héraðsdóms staðfest sú niðurstaða hans að X eigi rétt til miskabóta úr hendi ákærðu. Er fjárhæð þeirra ákveðin 1.200.000 krónur, sem ákærðu verður gert að greiða sameiginlega með vöxtum eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

Ákærðu verða dæmdir til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðra verjenda þeirra svo og þóknun réttargæslumanns brotaþola fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um refsingu ákærðu, A-x-x B-x-x og R-x-x J-x-x. Frá refsingunni skal draga gæsluvarðhald þeirra frá 12. nóvember 2007.

Ákærðu greiði X sameiginlega 1.200.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. nóvember 2007 til 12. janúar 2008, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærðu greiði hvor fyrir sitt leyti málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, hæstaréttarlögmannanna B-kk-ef J-kk-ef og B-kk-ef J-kk-ef, 435.750 krónur til hvors. Ákærðu greiði sameiginlega annan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 237.258 krónur, þar með talda þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, S-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.
76/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. febrúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. febrúar 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. febrúar 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
78/2008

D krafði íslenska ríkið um skaðabætur sökum tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir í kjölfar handtöku hans við komuna til landsins í mars 2005. Hafði D verið handtekinn er hann kom með ferjunni Norrænu til Seyðisfjarðar þar sem nafn hans hafði komið fram í Schengen-upplýsingakerfinu yfir eftirlýsta menn, en D var gefið að sök fíkniefnalagabrot í félagi við aðra menn í Þýskalandi og var hann eftirlýstur af þarlendum yfirvöldum. Í kjölfar handtökunnar var D úrskurðaður í farbann og síðar framseldur þýskum yfirvöldum þar sem hann sat í gæsluvarðhaldi þar til sýknudómur var kveðinn upp í máli hans. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var með vísan til forsendna í dómi Hæstaréttar kom fram, að krafa D um bætur yrði ekki reist á 175., 176. og 177. gr. laga um meðferð opinberra mála þar sem öll lögmæt skilyrði hefðu verið fyrir hendi til að D sætti umræddum þvingunaraðgerðum og að nægilegt tilefni hefði verið til að beita þeim. Þá var talið að meðferð málsins hefði ekki tekið of langan tíma innan stjórnsýslunnar eða að þvingunaraðgerðir sem hann sætti á farbannstímanum, er D var gert að mæta tvisvar á dag á lögreglustöðina, hefðu brotið gegn meðalhófsreglunni við meðferð málsins. Þá var jafnframt hafnað kröfu D um greiðslu miskabóta úr hendi íslenska ríkisins þar sem ekki var talið að í umræddum aðgerðum hefði falist ólögmæt meingerð gegn frelsi eða friði D. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfum D.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. febrúar 2008 og krefst þess að stefndi greiði sér 1.943.200 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 7. mars 2005 til 14. janúar 2007, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Hann krefst einnig málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður látinn falla niður á báðum dómstigum.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður. Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir, en í dómi verður ekki tekin afstaða til annarra þátta í þeim kostnaði en þóknunar lögmanns fyrir flutning málsins, sbr. 2. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 450.000 krónur.
7/2008

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. janúar 2008. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. nóvember 2007, þar sem fellt var niður mál, sem varnaraðili höfðaði gegn sóknaraðilum og þeim gert að greiða í ríkissjóð 477.625 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að niðurstöðu hins kærða úrskurðar um málskostnað verði breytt á þann veg að hann falli niður og gjafsóknarkostnaður varnaraðila, 477.625 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Í hinum kærða úrskurði kemur fram að við fyrirtöku málsins 20. nóvember 2007 hafi aðilar lýst því yfir að þeir væru sammála um að fella málið niður. Af gögnum málsins má hins vegar ráða að varnaraðili hafi ákveðið að fella það niður án þess að sóknaraðilar hefðu greitt neinn hluta af kröfu hennar. Eins og atvikum málsins er háttað verður í samræmi við meginreglu 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 að fallast á kröfu sóknaraðila um að málskostnaður verði felldur niður.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um gjafsóknarkostnað kemur ekki til endurskoðunar og stendur það því óraskað.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um gjafsóknarkostnað er staðfest.

Kærumálskostnaður fellur niður.
81/2008

Með dómi héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember 2007 var G sakfelldur fyrir fjögur þjófnaðarbrot, gripdeild og fíkniefnalagabrot og dæmdur í 10 mánaða fangelsi. Þann 25. október 2007 hafði G hlotið 8 mánaða fangelsisdóm skilorðsbundinn í þrjú ár fyrir ýmis auðgunar- og fíniefnabrot. Voru öll brotin sem G var nú ákærður fyrir framin fyrir þann skilorðsdóm, og bar því að dæma G hegningarauka. Með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var ofangreindur skilorðsdómur tekinn upp og dæmdur með hinum nýju brotum og refsing ákveðin í einu lagi með hliðsjón af 77. og 78. gr. sömu laga. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest um að refsing G yrði ákveðin 10 mánaða fangelsi og að ekki væri lengur stætt á að skilorðsbinda refsinguna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 22. janúar 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á refsingu ákærða, greiðslu skaðabóta og upptöku fíkniefna.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Ákærði játaði þau brot sem hann var sakfelldur fyrir. Var þar um að ræða þjófnað úr skólahúsnæði, verslun og bifreiðum, gripdeild og fíkniefnalagabrot. Ákærði var síðast dæmdur til refsingar 25. október 2007 fyrir ýmis auðgunar- og fíkniefnalagabrot, þá til átta mánaða fangelsisvistar skilorðsbundið í þrjú ár. Fyrir þann dóm hafði hann tvisvar gengist undir sátt vegna fíkniefnalagabrota og þrisvar hlotið dóma fyrir hegningarlagabrot. Sakarferli hans er nánar lýst í hinum áfrýjaða dómi. Öll brotin, sem hér er fjallað um, voru framin fyrir skilorðsdóminn 25. október 2007. Ber að taka þann dóm upp samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og ákveða ákærða refsingu í einu lagi með hliðsjón af 77. gr. og 78. gr. sömu laga. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins samtals 166.824 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 149.400 krónur.
85/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. febrúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. febrúar 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. febrúar 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
87/2008

Málið var að ósk A fellt niður fyrir Hæstarétti og H og Ó dæmdur kærumálskostnaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. janúar 2008, en hann gekk í máli varnaraðila á hendur sóknaraðila samkvæmt V. kafla laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. til að fá hnekkt þeirri ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 8. nóvember 2007 að synja beiðni varnaraðila um að leggja lögbann við nánar tilgreindum athöfnum sóknaraðila. Með úrskurðinum var hafnað kröfu sóknaraðila um að henni yrði heimilað að leiða nafngreint vitni fyrir dóm í málinu. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990, sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför og b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Upphaflega krafðist sóknaraðili þess að skýrslutaka af vitninu yrði heimiluð. Þá krafðist hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar kröfðust staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með bréfi 28. febrúar 2008 óskaði sóknaraðili eftir að málið yrði fellt niður en varnaraðilar ítrekuðu kröfu sína um kærumálskostnað með bréfi sama dag.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 166. gr. og 4. mgr. 150. gr., er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Í samræmi við 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað sem ákveðinn verður til hvors þeirra um sig eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Sóknaraðili, A-kvk-nf K-x-x P-kvk-nf, greiði varnaraðilum, H-kvk-þgf H-kvk-þgf S-kvk-þgf og Ó-kk-þgf P-kk-þgf S-kk-þgf, hvoru um sig 75.000 krónur í kærumálskostnað.
89/2007

H krafðist viðurkenningar á því að landamerki milli jarðar sinnar Dynjanda og jarðarinnar Horns í Sveitarfélaginu Hornafirði yrðu ákveðin með nánar tilgreindum hætti. Í málinu var meðal annars deilt um staðsetningu tiltekinna örnefna sem vísað var til í landamerkjabréfum Horns og jarðarinnar Þinganess, sem Dynjanda hafði verið skipt út úr. Með vísan til meðal annars staðhátta og framburðar tveggja vitna sem bæði voru staðkunnug frá unga aldri var fallist á kröfur H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. febrúar 2007. Hann krefst sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Eftir uppkvaðningu héraðsdóms gáfu vitnin J-kk-nf O-kk-nf og S-kk-nf S-kk-nf skýrslur fyrir Héraðsdómi Austurlands. Hafa endurrit þeirra og nokkur önnur gögn verið lögð fram í Hæstarétti. Þessi nýju gögn fá því ekki breytt að hinn áfrýjaði dómur verður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði segir.

Gjafsóknarkostnaður stefndu fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ó-kk-nf A-kk-nf, greiði í ríkissjóð málskostnað fyrir Hæstarétti 400.000 krónur.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu, H-kvk-nf H-x-x, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 400.000 krónur.
94/2008

X var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft samræði við A á meðan hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar. Talið var sannað með vísan til trúverðugs framburðar A, sem fékk nokkra stoð í framburði vitna, og líkamlegs ástands hennar að ákærði hafi gerst sekur um verknaðinn. Við ákvörðun refsingar X var litið til þess að brot hans var alvarlegt og beindist að persónufrelsi ungrar stúlku sem virtist hafa borið traust til hans vegna fjölskyldutengsla. Var einnig litið til þess að engin viðhlítandi gögn lágu fyrir um afleiðingar verknaðarins auk þess sem dráttur varð á lögreglurannsókn málsins. Þótti refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Þá þótti X með háttsemi sinni hafa bakað sér skyldu til greiðslu miskabóta til A sem þóttu hæfilega ákveðnar 800.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. janúar 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og honum gert að greiða A 1.500.000 krónur með vöxtum og dráttarvöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar og dómsálagningar á ný. Til vara krefst hann sýknu og að kröfu A verði vísað frá héraðsdómi, en að því frágengnu krefst hann þess að refsing verði milduð og dæmd fjárhæð til A lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæða. Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að brot ákærða var alvarlegt og beindist að persónufrelsi ungrar stúlku, sem virðist hafa borið traust til hans vegna fjölskyldutengsla. Á hinn bóginn verður að gæta að því að engin viðhlítandi gögn liggja fyrir um hvaða afleiðingar verknaðurinn hafi haft fyrir stúlkuna, auk þess sem mikill dráttur varð á lögreglurannsókn, sem engar skýringar hafa verið gefnar á. Þegar þetta er virt ásamt því að ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í átján mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um bætur úr hendi ákærða til A og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 18 mánuði.

Héraðsdómur skal að öðru leyti vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 601.085 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 435.750 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, S-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.
95/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur, sem og úrskurður um tilhögun gæsluvarðhalds.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. febrúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærðir eru tveir úrskurðir Héraðsdóms Reykjaness 12. febrúar 2008, þar sem varnaraðila var annars vegar gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. febrúar 2008 kl. 16 en hins vegar var hafnað kröfu hans um að fyrirkomulag gæsluvarðhalds yrði ekki með takmörkunum á grundvelli b., c. og d. liða 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður um gæsluvarðhald verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðahaldi verði markaður skemmri tími og þá jafnframt að gæsluvarðhald verði án takmarkana samkvæmt b., c. og d. liðum 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hinna kærðu úrskurða.

Með vísan til forsendna hinna kærðu úrskurða verða þeir staðfestir.

Dómsorð:

Hinir kærðu úrskurðir eru staðfestir.
98/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. febrúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. febrúar 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. mars 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.