arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
798/2016

Ó krafðist þess að felld yrði úr gildi nauðungarsala sem fram fór á fasteign í hans eigu á grundvelli veðskuldabréfs sem hann hafði undirritað. Reisti Ó kröfu sína m.a. á því að gildur veðréttur hefði ekki stofnast þar sem hann hefði einungis undirritað veðskuldabréfið sem útgefandi skuldabréfsins en ekki sem þinglýstur eigandi fasteignarinnar. Þá byggði hann á því að skilyrði fyrir nauðungarsölunni hefðu ekki verið uppfyllt þar sem honum hefði ekki verið birt greiðsluáskorun. Talið var að Ó hefði samþykkt með undirritun sinni á umrætt skuldabréf að veðsetja L hf. fasteign sína til tryggingar greiðslu á skuld sinni samkvæmt því og tekið fram að engu skipti í því sambandi þótt eiginkona Ó hefði einnig ritað undir skuldabréfið ásamt honum á línu sem vísaði til þingslýsts eiganda. Þá var ekki fallist á að ógilda bæri nauðungarsöluna af öðrum ástæðum og m.a. vísað til þess að greiðsluáskorun hefði verið birt eiginkonu Ó á lögheimili hans og væri sú birting heimil, sbr. 2. mgr. 9. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. nóvember 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 7. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 15. nóvember 2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi nauðungarsala sem fram fór 4. maí 2016 á fasteigninni Gularás í Rangárþingi eystra, landnúmer 163857. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreind krafa sín verði tekin til greina. Þá krefst hann aðallega málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en til vara „að málskostnaður verði felldur niður.“

Varnaraðili krefst staðfestingar héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili var þinglýstur eigandi fyrrgreindrar fasteignar þegar hann ritaði 15. febrúar 2005 sem útgefandi undir veðskuldabréf þar sem meðal annars var tekið fram að „til tryggingar skilvísri og skaðlausri greiðslu höfuðstóls, vaxta, vísitöluálags, dráttarvaxta og alls kostnaðar sem af vanskilum og innheimtuaðgerðum til fullnustu skuldarinnar kann að leiða, og útgefanda ber að greiða, er Landsbanka Íslands hf. hér með sett að veði“ umrædd fasteign. Með skírskotun til þessa og annarra gagna, sem lögð hafa verið fram í málinu og vísað hefur verið til af hálfu varnaraðila, er fallist á með héraðsdómi að sóknaraðili hafi samþykkt með undirritun sinni á framangreint skuldabréf að veðsetja bankanum fasteign sína til tryggingar greiðslu á skuld sinni samkvæmt því. Skiptir engu í því sambandi þótt eiginkona sóknaraðila hafi ritað undir veðskuldabréfið ásamt honum í línu sem undir stóð: „Samþykkur ofangreindri veðsetningu sem þinglýstur eigandi (ef annar en útgefandi)“.

Að þessu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ó-kk-nf Á-kk-nf Ó-kk-nf, greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 500.000 krónur í kærumálskostnað.
799/2016

R var sakfelld fyrir brot gegn umferðarlögum nr. 50/1987 með því að hafa ekið bifreið svipt ökurétti. Að virtum sakaferli R var refsing hennar ákveðin 30 daga fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. nóvember 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Ákærða krefst þess að refsing hennar verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærðu og heimfærslu brots hennar til refsiákvæðis.

Sakarferli ákærðu er lýst í hinum áfrýjaða dómi en samkvæmt sakavottorði hefur hún ítrekað gerst sek um sams konar brot og hún er nú sakfelld fyrir með því að aka bifreið svipt ökurétti, sbr. 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Með sátt 10. júní 2014 gekkst ákærða undir greiðslu sektar meðal annars fyrir að aka bifreið svipt ökurétti. Með dómi 5. febrúar 2015 var ákærða dæmd til greiðslu sektar fyrir að hafa, annars vegar 28. maí 2014 og hins vegar 4. september sama ár, meðal annars ekið bifreið svipt ökurétti. Þar sem fyrra brotið var framið áður en ákærða gekkst undir fyrrnefnda sátt var henni dæmdur hegningarauki við sáttina hvað það brot varðaði. Þá var ákærða með dómi 14. september 2015 dæmd til greiðslu sektar og í 30 daga fangelsi fyrir að hafa 3. febrúar 2015 ekið bifreið svipt ökurétti og undir áhrifum fíkniefna. Voru þau brot framin áður en fyrrgreindur dómur 5. sama mánaðar gekk og var henni því dæmdur hegningarauki við þann dóm vegna brotanna.

Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið er brot það sem ákærða er nú sakfelld fyrir ítrekað öðru sinni. Að teknu tilliti til þess, sakarferils ákærðu og dómvenju er refsing hennar ákveðin fangelsi í 30 daga.

Með vísan til 1. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður allur áfrýjunarkostnaður málsins felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærða, R-kvk-nf R-kvk-nf G-kvk-nf, sæti fangelsi í 30 daga.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 248.000 krónur.
79/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að X yrði gert að víkja úr þinghaldi á meðan brotaþoli gæfi skýrslu við aðalmeðferð máls Á á hendur X.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. febrúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. febrúar 2017, þar sem fallist var á kröfu brotaþola, A, um að varnaraðila skuli vikið úr dómsal meðan hún gefur skýrslu. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Brotaþoli krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
801/2016

A var sakfelldur fyrir skilasvik, sbr. 4. tölulið 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa sem eigandi, framkvæmdastjóri og prókúruhafi V ehf. millifært í fjögur skipti af bankareikningum félagsins samtals 25.787.998 krónur á eigin reikninga, þar af tvisvar eftir að eignir félagsins höfðu verið kyrrsettar. Voru millifærslurnar ætlaðar greiðslur arðs og krafna sem tilkomnar væru vegna lána sem A veitti V ehf. en með greiðslunum skerti A rétt annarra lánadrottna til að öðlast fullnægju af eignum þrotabús V ehf. Þá var hann sakfelldur fyrir skilasvik, sbr. 2. og 4. tölulið 1. mgr. 250. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa með tveimur kaupsamningum selt fyrir óhæfilega lágt verð vara- og aukahluti V ehf. til F ehf. en A var einnig eigandi, framkvæmdastjóri og prókúruhafi þess félags. Voru munirnir veðsettir L hf. Kaupverð munanna var 3.350.000 krónur en samkvæmt mati dómkvaddra matsmanna var verðmæti þeirra 12.306.492 krónur. Með sölunni, sem fram fór sama dag og farið var fram á gjaldþrotaskipti V ehf., skerti A rétt L hf. og annarra kröfuhafa til að öðlast fullnægju í eignum þrotabúsins. Við ákvörðun refsingar A var litið til þess að hann hafði ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Á hinn bóginn var horft til þess að brotin höfðu tekið til umtalsverðra fjárhæða. Var refsing A ákveðin fangelsi í 12 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í 2 ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 24. nóvember 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin eru með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Málið var dómtekið að lokinni aðalmeðferð 9. maí 2016. Það var síðan endurflutt tæplega fimm mánuðum síðar 6. október 2016 og dómur kveðinn upp 3. nóvember sama ár. Hafa engar skýringar verið gefnar á þessari málsmeðferð, sem er ekki í samræmi við 1. mgr. 171. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 807.276 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, H-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 744.000 krónur.
803/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 18. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. desember 2017 klukkan 14 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur
809/2017

Staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember 2017, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 13. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess að framangreind ákvörðun sóknaraðila verði felld úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, G-kk-ef A-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
812/2016

G krafðist þess að ógilt yrðu leyfi Í sf. og H til reksturs söfnunarkassa með peningavinningum og peningahappdrættis. Þá krafðist hann skaðabóta vegna þess tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna slíks rekstrar. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, kom fram að G hefði hvorki gert viðhlítandi grein fyrir sameiginlegri aðild málsins til varnar né sameiginlegri ábyrgð allra stefndu á þeim skaðabótakröfum sem hafðar væru uppi í málinu. Var málinu því vísað frá dómi með vísan til e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. nóvember 2016 þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsenda hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf J-kk-nf K-kk-nf, greiði í kærumálskostnað til varnaraðila Happdrættis Háskóla Íslands og Háskóla Íslands, hvorum fyrir sig 100.000 krónur, varnaraðila íslenska ríkisins, 100.000 krónur, og varnaraðila Íslandsspila sf., Rauða kross Íslands, SÁÁ sjúkrastofnunar og Slysavarnarfélagsins Landsbjargar, hverjum fyrir sig 50.000 krónur.
818/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 17. janúar 2018 klukkan 15. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að fullnægt sé skilyrðum c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til áframhaldandi gæsluvarðhalds varnaraðila um þann tíma, sem þar er ákveðinn. Úrskurðurinn verður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
820/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 18. janúar 2018 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
821/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að afplána 270 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar samkvæmt dómum Héraðsdóms Reykjavíkur [...] nóvember 2015 og „[...] mars 2015“, en hann var látinn laus til reynslu með ákvörðun Fangelsismálastofnunar ríkisins 6. febrúar 2017. Kæruheimild er í 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt skýrslu lögreglu 21. desember 2017 barst henni klukkan 7.48 sama dag tilkynning um mann sem væri að reyna að brjótast inn í bifreið við [...] í Reykjavík. Er lögregla kom á vettvang var varnaraðila, sem var mjög æstur, haldið niðri af mönnum sem voru að vinna við nýbyggingu í götunni. Sá sem tilkynnti lögreglu um atburðinn skýrði svo frá að hann hafi séð varnaraðila vera að „gramsa í bifreið.“ Eigandi bifreiðarinnar, sem lögregla ræddi við á vettvangi, sagði að hún hafi verið ólæst, þar sem samlæsing hafi verið biluð, farið hafi verið inn í hana, en engu stolið. Þá hafi afturhleri bifreiðarinnar verið opinn. Samkvæmt þessu er varnaraðili undir sterkum grun um brot gegn 244. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem varðar allt að sex ára fangelsi. Er þannig fullnægt skilyrðum 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 til þess að varnaraðila verði gert að afplána 270 daga eftirstöðvar refsingar samkvæmt dómum Héraðsdóms Reykjavíkur [...] nóvember 2015 og [...] desember 2016, sem honum var veitt reynslulausn á með ákvörðun Fangelsismálastofnunar ríkisins 6. febrúar 2017. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal afplána eftirstöðvar 270 daga refsingar samkvæmt dómum Héraðsdóms Reykjavíkur [...] nóvember 2015 og [...] desember 2016, sem honum var veitt reynslulausn á með ákvörðun Fangelsismálastofnunar ríkisins 6. febrúar 2017.
825/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. janúar 2018 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og hann ekki látinn sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
826/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 12. janúar 2018 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
82/2017

B kærði úrskurð héraðsdóms þar sem héraðsdómari vék sæti í málinu með vísan til g-liðar 5. gr. laga nr. 91/1991 á þeim grundvelli að hann hefði með fyrri úrskurði, þar sem hann vísaði frá dómi máli málsóknarfélags gegn B þar sem félagsmenn M voru félagsmenn, tekið afstöðu til sömu efnisatriða og í máli M gegn B. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt dómari hafi, við úrlausn um formhlið máls áður en hann fjallar um mál að efni til, sbr. 1. og 2. mgr. 100. gr. fyrrgreindra laga, fjallað um atriði sem einhverju geti skipt þegar mál sé dæmt efnislega sé hann ekki bundinn af þeirri úrlausn sinni. Dómari, sem vísað hefði máli frá dómi, væri því ekki vanhæfur til að fara með nýtt mál um sama sakarefni. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. febrúar 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. febrúar 2017 þar sem Á-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari vék sæti í máli varnaraðila gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði höfðaði Málsóknarfélag hluthafa Landsbanka Íslands mál á hendur sóknaraðila 12. ágúst 2015. Með það mál fór fyrrnefndur dómari og vísaði hann því frá dómi með úrskurði 9. mars 2016. Með dómi Hæstaréttar 2. maí sama ár í máli nr. 235/2016 var úrskurðurinn staðfestur. Í kjölfarið var þetta mál og tvö önnur höfðuð á hendur sóknaraðila af þremur málsóknarfélögum, en félagsmenn í þeim munu vera þeir sem áttu aðild að fyrstnefnda félaginu.

Þegar tekið er til varna í máli sem rekið er eftir lögum nr. 91/1991 athugar dómari hvort gallar séu á því að formi til sem varðað geta frávísun þess án kröfu eða leysir úr slíkri kröfu, ef hún er höfð uppi, áður en hann fjallar um mál að efni til, sbr. 1. og 2. mgr. 100. gr. laganna. Þótt dómari hafi við slíka úrlausn fjallað um atriði sem einhverju geta skipt þegar mál er dæmt efnislega er þess að gæta að hann er ekki bundinn af þeirri úrlausn sinni. Af þeirri ástæðu stendur g. liður 5. gr. laga nr. 91/1991 ekki til þess að dómari, sem vísað hefur máli frá dómi, sé að lögum vanhæfur til að fara með nýtt mál um sama sakarefni. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er litið til þess að samhliða máli þessu eru rekin tvö önnur samkynja mál.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðili, Málsóknarfélag hluthafa Landsbanka Íslands I, greiði sóknaraðila, B-kk-þgf T-kk-þgf B-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
832/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. desember 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. desember 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram farbanni allt til miðvikudagsins 24. janúar 2018 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að hún haldi frelsi sínu gegn tryggingu samkvæmt 1. mgr. 101. gr. laga nr. 88/2008.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.