arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
578/2009

Úrskurður héraðsdóms um gjaldþrotaskipti á búi A var felldur úr gildi þar sem skipuðum lögráðamanni hans hafði ekki verið birt fyrirkall um að krafan yrði tekin fyrir á dómþingi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. september 2009, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili var sviptur fjárræði ótímabundið með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 10. janúar 2008 og B skipuð lögráðamaður hans 18. sama mánaðar. Með bréfi 2. júlí 2009 krafðist varnaraðili þess að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Héraðsdómur Reykjaness gaf úr fyrirkall til sóknaraðila 13. ágúst 2009 um að krafan yrði tekin fyrir á dómþingi fimmtudaginn 3. september 2009 klukkan 11.00. Fyrirkallið var birt sóknaraðila mánudaginn 17. ágúst það ár klukkan 21.00. Þegar krafa varnaraðila var tekin fyrir á dómþingi 3. september 2009 var þing ekki sótt af hálfu sóknaraðila. Málið var tekið til úrskurðar samdægurs og hinn kærði úrskurður upp kveðinn viku síðar.

Af hálfu sóknaraðila er á því byggt að fjárhaldsmanni hafi ekki verið kunnugt um fyrrnefndan úrskurð um gjaldþrot fyrr en sóknaraðili var boðaður til skýrslutöku hjá skiptastastjóra með ábyrgðarbréfi dagsettu 15. september 2009. Samkvæmt gögnum Íslandspósts hf. er afhending þess bókuð 18. sama mánaðar klukkan 8.47, en helst verður ráðið af gögnunum að sóknaraðili hafi veitt því viðtöku þann dag klukkan 17.09. Af hálfu sóknaraðila er því haldið fram að fyrirsvarmanni hafi borist þessi vitneskja síðdegis sama dag.

Samkvæmt 3. mgr. 17. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 178. gr. laga nr. 21/1991, kemur lögráðamaður fram sem fyrirsvarsmaður ólögráða manns sem brestur hæfi til að ráðstafa sakarefninu, en samkvæmt 1. mgr. 82. gr. fyrrnefndu laganna ber að birta stefnu og aðrar tilkynningar fyrir fyrirsvarsmanni ólögráða aðilans. Fyrirkall um að krafa varnaraðila yrði tekin fyrir á dómþingi 3. september 2009 var því ranglega birt sóknaraðila sjálfum. Það að eigi var sótt þing af hans hálfu gat því ekki haft réttaráhrif samkvæmt 2. mgr. 70. gr. laga nr. 21/1991. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Varnaraðili verður dæmdur til að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er úr gildi felldur.

Varnaraðili, SP Fjármögnun hf. greiði sóknaraðila, A, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
579/2009

I ehf. höfðaði mál gegn B til greiðslu skuldar vegna viðgerðar á bifreið. Vísaði héraðsdómari málinu frá þar sem áður hafði verið dæmt í máli, sem I ehf. hafði höfðað gegn B til heimtu skuldar vegna sömu viðgerðar. Talið var að í fyrra málinu hafi verið leystu úr ágreiningi aðila um heildarkostnað fyrir það verk sem I ehf. hafi tekið að sér fyrir B. Hafi I ehf. byggt kröfu sína á því að hún væri sanngjarnt endurgjald fyrir þá þjónustu og það efni sem látið hafi verið í té og krafan dæmd á þeim grundvelli að ekki hafi verið sannað að þau verklaun sem I ehf. hafi krafið um hafi verið hærri en sanngjarnt mætti telja. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um frávísun málsins með vísan til 2. mgr. 116. gr. laga 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. september 2009, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í stefnu til héraðsdóms í máli Hæstaréttar nr. 459/2008 sem dæmt var 7. apríl 2009 er tekið fram að sóknaraðili byggi á því að krafa hans „sé sanngjarnt endurgjald fyrir þá þjónustu og það efni sem látið var í té.“ Í forsendum Hæstaréttar kemur fram að lagt sé mat á hvort sú fjárhæð sem sóknaraðili krafði um í verklaun sé ósanngjörn. Var krafan dæmd á þeim grundvelli að varnaraðili hafi ekki sannað að þau verklaun sem áfrýjandi krafði um væru hærri en sanngjarnt mætti telja. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Icecool á Íslandi ehf., greiði varnaraðila, B-kk-þgf S-kk-þgf H-kk-þgf, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
57/2009

X var ákærður fyrir umferðalagabrot með því að hafa ekið sviptur ökurétti og undir áhrifum ólöglegra ávana- og fíkniefna. Var brot hans talið varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a og 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. X hafði verið sviptur ökurétti ævilangt með dómi 12. mars 1998 fyrir umferðarlagabrot. Frá þeim tíma hafði hann margoft verið dæmdur fyrir að aka sviptur ökurétti. Var honum í samræmi við dómvenju gert að sæta fangelsi í fimm mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 24. desember 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, sem hann nú hefur dregið til baka, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða en þyngingar á refsingu og staðfestingar sviptingar ökuréttar.

Ákærði unir dómi.

Ákærði er sakfelldur fyrir að hafa ekið 14. júlí 2008 sviptur ökurétti og undir áhrifum ólöglegra ávana- og fíkniefna, en farið var með málið eftir ákvæðum 125. gr. þágildandi laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Er sakarferli ákærða nægilega lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar kemur fram var hann sviptur ökurétti ævilangt með dómi 12. mars 1998 fyrir brot umferðarlagabrot. Honum hafa níu sinnum frá árinu 1998, árin 2000, 2005, 2006 og 2008, verið gerð viðurlög fyrir að aka sviptur ökurétti, þar af þrisvar sinnum sekt hjá lögreglustjóra 4. ágúst 2000 auk þess að honum var ekki gerð sérstök refsing 28. september 2006 fyrir að aka sviptur ökurétti. Þegar litið er til magns fíkniefna í blóði ákærða og sakarferils hans verður honum í samræmi við dómvenju gert að sæta fangelsi í fimm mánuði.

Niðurstaða héraðsdóms um ökuréttarsviptingu og sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, U-kk-nf S-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um ökuréttarsviptingu og sakarkostnað eru óröskuð.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins 136.611 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.500 krónur.
580/2009

Í kæru X til Hæstaréttar voru ekki uppfyllt skilyrði í ákvæði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Var málinu því vísað frá Hæstarétti

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. október 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans en þó ekki lengur en til fimmtudagsins 5. nóvember 2009 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess í greinargerð sem barst Hæstarétti 12. október 2009 að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar á dómþingi 8. október 2009 var bókað eftir varnaraðila, að viðstöddum verjanda hans, að hann kærði úrskurðinn til Hæstaréttar. Ekki var bókað í hvaða skyni kært væri svo sem áskilið er í 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Úr þessum annmarka var ekki bætt innan kærufrests. Af þessum sökum verður ekki hjá því komist að vísa málinu frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
581/2008

H var ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa veist með ofbeldi að lögreglumanni, sem var að sinna skyldustarfi sínu, en H læsti höndum sínum um fótlegg lögreglumannsins sem við það féll í jörðina og hlaut rispur á fingri og marbletti á vinstra hné. Varðaði brot H við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest og H dæmdur í 3 mánaða skilorðsbundið fangelsi. Í Hæstarétti var gerð athugasemd við rannsókn málsins en ágallarnir þóttu ekki eiga að varða frávísun þess frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 9. október 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða en þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst sýknu.

Ákæruvaldið hefur leiðrétt villu í ákæru. Þar segir að ákærði hafi læst höndum sínum „um fótleggi lögreglumannsins“, en þar á að standa að ákærði hafi læst höndum sínum um fótlegg lögreglumannsins.

Engin lögregluskýrsla var tekin af lögreglumönnunum tveimur sem komu að atviki því sem er tilefni ákæru, þeim D-kk-þgf Þ-kk-þgf, brotaþola, og L-kvk-þgf B-kvk-þgf Ó-kvk-þgf. Tvö vitni sem aðstoðuðu lögreglu við að hemja ákærða, H-kk-nf E-kk-nf H-kk-nf og B-kk-nf R-kk-nf R-kk-nf, voru yfirheyrðir af lögreglufulltrúa sem starfar við sama embætti og lögreglumennirnir sem stóðu að handtökunni. Eðli málsins samkvæmt og í ljósi þeirrar meginreglu að hlutlægni skuli gætt við rannsókn sakamála, sbr. nú 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, er það aðfinnsluvert að lögreglurannsókn málsins var ekki falin öðru embætti. Þar sem málsatvik eru einföld og lögreglumennirnir og vitnin gáfu skýrslu fyrir dómi, þykja framangreindir ágallar á rannsókninni þó ekki eiga að varða frávísun málsins frá héraðsdómi.

Áverkavottorð er ónákvæmt um lýsingu á meiðslum brotaþola og í því kemur ekki fram hvenær atvikið átti sér stað. Hitt er ljóst að áverkar voru minniháttar.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnaðar málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, H-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnaðar málsins samtals 200.329 krónur, þar með eru talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
581/2009

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X, sem veitt hafði verið reynslulausn, á grundvelli 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, skyldi afplána 460 daga eftirstöðvar refsingar, enda taldist kominn fram sterkur grunur um að X hefði framið brot varðað gæti allt að 6 ára fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. október 2009, þar sem varnaraðila var gert að afplána 460 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar, sem hann hlaut með dómum Hæstaréttar í máli nr. 511/2007, Héraðsdóms Suðurlands í máli nr. 455/2008 og Héraðsdóms Reykjaness í máli nr. 732/2008. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
582/2009

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X, sem veitt hafði verið reynslulausn, á grundvelli 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, skyldi afplána 651 dag eftirstöðvar refsingar, enda taldist kominn fram sterkur grunur um að X hefði framið brot varðað gæti allt að 6 ára fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. október 2009, þar sem varnaraðila var gert að afplána 651 dag eftirstöðva fangelsisrefsingar, sem hann hlaut með dómum Héraðsdóms Reykjaness 12. júlí og 21. september 2007 og 19. nóvember 2008 og Héraðsdóms Suðurlands 10. október 2008 og 2. júlí 2009. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
583/2009

S höfðaði mál gegn íslenska ríkinu og krafðist miskabóta og viðurkenningar á því að ríkið hafi bakað sér skaðabótaskyldu með því að ganga fram hjá honum við ráðningu þyrluflugmanna hjá Landhelgisgæslunni. Talið var að S hafi ekki leitast við að sýna fram á að hann hafi orðið eða muni verða fyrir tjóni. Væri því ekki unnt að taka afstöðu til þess hvort til bótaskyldu hafi stofnast. Málatilbúnaður varðandi viðurkenningarkröfuna fullnægi ekki skilyrðum 1. og 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og sé ekki nægilega skýr og fari því í bága við d- og e- liði 1. mgr. 80. gr. laganna. Þá væri ekkert fjallað um miskabótakröfuna í stefnu og ekki yrði ráðið af málatilbúnaði S hverjar röksemdir væru fyrir henni. Væri hún því vanreifuð. Var málinu af þessum sökum vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. september 2009, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar, en til vara að kærumálskostnaður verði látinn niður falla.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf B-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
587/2009

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í tvö ár á grundvelli a. liðar 4. gr. og 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. september 2009, þar sem sóknaraðili var að kröfu varnaraðila svipt sjálfræði tímabundið í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hún kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, G-kvk-ef L-kvk-ef Þ-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 124.500 krónur greiðist úr ríkissjóði.
588/2009

A höfðaði mál gegn Á til heimtu skaðabóta þar sem Á hefði selt aftur hluta í hesthúsi sem hún hafði selt honum. Vísaði héraðsdómari málinu frá þar sem mjög skorti á um nauðsynlegt samhengi málsástæðna og samhengi málsástæðna og málavaxta, auk þess sem skorti nokkuð á að framlögð gögn gegndu með viðhlítandi hætti sönnunarhlutverki sínu. Í dómi Hæstaréttar var talið að þó málatilbúnaður A hefði mátt vera markvissari að því er snerti þau atriði sem nefnd væru í úrskurði héraðsdóms yrði ekki talið að þessir annmarkar væru með þeim hætti að hamlaði vörnum Á og stæði í vegi fyrir því að dómur yrði lagður á kröfu A. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. september 2009, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fram kemur í málinu að varnaraðili hafi með samningi við sóknaraðila 10. september 2001 selt honum hluta í hesthúsi að Drífubakka 1c í Mosfellsbæ. Sé um að ræða „tvö hestpláss“. Þá kemur einnig fram að með afsali 2. desember 2007 hafi varnaraðili afsalað öllum eignarhluta sínum í nefndu hesthúsi og sé þar sá hluti meðtalinn sem samningurinn 10. september 2001 hafi tekið til. Er ljóst af stefnu til héraðsdóms að sóknaraðili telur varnaraðila hafa með þessum hætti valdið sér tjóni með saknæmri eða ólögmætri háttsemi, eins og komist er að orði. Þá er í stefnunni gerð grein fyrir því hvernig kröfufjárhæð er fundin.

Þó að fallast megi á það sem segir í forsendum hins kærða úrskurðar um að málatilbúnaður sóknaraðila í stefnunni hefði mátt vera markvissari að því er snertir þau atriði sem þar eru nefnd, verður ekki talið að þessir annmarkar séu með þeim hætti að hamli vörnum varnaraðila og standi því í vegi að dómur verði lagður á kröfu sóknaraðila. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Samkvæmt þessari niðurstöðu verður sóknaraðili dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, Á-kvk-nf Þ-kvk-nf M-kvk-nf, greiði sóknaraðila, A-kk-þgf S-kk-þgf R-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
589/2009

Fallist var á beiðni V hf. um dómkvaðningu tveggja matsmanna til að meta

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. september 2009, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að dómkvaddir yrðu tveir menn til að meta nánar tilgreind atriði í máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfu varnaraðila verði hafnað, en til vara að ákveðið verði að dómkveðja skuli sömu menn til matsstarfa og stóðu að matsgerð 19. september 2008, sem sóknaraðili aflaði vegna málsins. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði án tillits til gjafsóknar, sem hann nýtur þar, og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
590/2009

Þ o.fl. kröfðust þess að samkomulag um innlausn á landspildu sem gert var 2005 yrði dæmt ógilt og afmáð úr veðmálabókum. Fram kom að leiguréttindi samkvæmt leigusamningi frá 30. nóvember 1958 hefðu liðið undir lok eigi síðar en 30. nóvember 2008 ef ekki hefði komið til það samkomulag sem krafist var ógildingar á. Af því leiði að þótt krafa um ógildingu yrði tekin til greina væru þau réttindi sem samkomulagið tók til og grundvölluð voru á leigusamningnum ekki lengur til staðar. Að svo komnu væru þeir hagsmunir sem Þ o.fl. kynnu að hafa haft af því að leita dóms um ógildingu á samkomulaginu ekki lengur fyrir hendi. Í ljósi þessa hafi þau með engum hætti gert grein fyrir því að lögvarðir hagsmunir þeirra standi allt að einu til þess að efnisdómur gengi um kröfu þeirra. Var málinu því vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. september 2009, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmd til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Þ-kvk-nf G-kvk-nf, J-kvk-nf G-kvk-nf, V-kk-nf G-kk-nf, Ó-kvk-nf G-kvk-nf og K-kvk-nf R-kvk-nf G-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðilum, Kópavogsbæ og G-kk-þgf Þ-kk-þgf G-kk-þgf, 75.000 krónur til hvors.
593/2009

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Þ ehf. um að dómari málsins viki sæti. Ekki var talið að fyrri dómsúrlausnir dómara yllu vanhæfi í nýju máli, þótt sakarefni væri hliðstætt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. október 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. september 2009, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að I-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari viki sæti í máli varnaraðila gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að dómaranum verði gert að víkja sæti í málinu.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fyrri dómsúrlausnir dómara valda ekki vanhæfi í nýju máli, þótt sakarefni sé hliðstætt. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Kærumálskostnaðar er ekki krafist.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.