arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
267/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni S um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tiltekin atriði er lutu að skýringu á tilskipun ráðsins 2001/24/EB um endurskipulagningu og slit lánastofnana, vegna máls S á hendur Í. Nánar tiltekið taldi S að slitameðferð fjármálafyrirtækisins SB hf., sem tekinn var til slita með lögum nr. 44/2009, væri í andstöðu við fyrirmæli tilskipunarinnar, sem mælti fyrir um að dómstólar og stjórnvöld hefðu ávörðunarvald um upphaf slitameðferðar. Hélt S því enn fremur fram að af fyrrgreindum sökum hefði einungis verið í gildi úrskurður um endurskipulagningarráðstöfun vegna SB hf., en ekki slit fjármálafyrirtækisins. Hefði S orðið fyrir tjóni af þessum sökum er hann tapaði kröfu sinni á hendur SP hf. fyrir vanlýsingu. Í úrskurði héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var vísað til þess að dómur Evrópudómstólsins 24. október 2013 í máli nr. C-85/12 veitti næga leiðsögn um þær spurningar sem beiðni S lyti að og léki því ekki sá vafi á túlkun tilskipunar 2001/24/EB að leita yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. mars 2014, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um nánar tiltekin atriði í tengslum við mál það er sóknaraðili rekur á hendur varnaraðila fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að leita ráðgefandi álits. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Stapi lífeyrissjóður, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu 250.000 krónur í kærumálskostnað.
268/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem B var svipt fjárræði í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 4. apríl 2014, þar sem sóknaraðili var svipt fjárræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að kærumálskostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um fjárræðissviptingu sóknaraðila og málskostnað.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, H-kvk-ef R-kvk-ef R-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur, og þóknun skipaðs talsmanns varnaraðila, G-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
272/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt c. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. apríl 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 13. maí 2014, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili X, sæti áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 13. maí 2014, klukkan 16.
275/2014

R var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa strokið hendi yfir vinstra brjóst A utan klæða. Var refsing R ákveðin skilorðsbundið fangelsi í einn mánuð og honum gert að greiða A skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. apríl 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 848.370 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Í málinu er ákærða gefið að sök að hafa brotið gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa 11. janúar 2013 í varðstofu í húsakynnum fangelsisins að [...] strokið með hendi yfir vinstra brjóst A utan klæða, en á þeim tíma starfaði hún þar sem fangavörður og ákærði sem varðstjóri. Fyrir héraðsdómi viðurkenndi ákærði að hafa lagt hönd á öxl A og strokið síðan niður yfir brjóst hennar. Ekki er fram komið að þetta atferli ákærða hafi verið í öðrum tilgangi en kynferðislegum. Samkvæmt þessu verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæðis. Refsing hans er hæfilega ákveðin í hinum áfrýjaða dómi.

Ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, R-kk-nf E-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 660.793 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
283/2014

S krafði Y um bætur vegna slyss sem hann hafði orðið fyrir er Y hljóp yfir götu, sem S var að hjóla niður, og í veg fyrir S. Í dómi héraðsdóms kom meðal annars fram að S hefði ekki sýnt næga aðgæslu og þá sérstöku tillitssemi sem sýna bæri börnum samkvæmt ákvæðum umferðarlaga nr. 50/1987, enda hefði hann haft svigrúm til að láta Y vita af ferðum sínum mun fyrr en hann gerði greint sinn. Þá yrði að telja að S hefði getað stöðvað hjólið eða í öllu falli dregið úr hraða þess áður en hann og Y rákust saman. Að öðru leyti hefði S ekki tekist að sýna fram á að Y hefði sýnt af sér saknæma háttsemi og var hann því sýknaður. Í dómi Hæstaréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest og tekið fram í því sambandi að þær aðstæður, sem blöstu við S þegar hann kom hjólandi niður götuna, sem var í íbúðahverfi, hefðu krafist þess að S sýndi sérstaka árvekni. Takmarkaðra gagna nyti við um aðdragandann að slysinu en S bæri í samræmi við almennar reglur sönnunarbyrðina fyrir því að Y bæri bótaábyrgð. Væri við mat á þeirri ábyrgð til þess að líta að Y hefði verið 11 ára þegar slysið varð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. apríl 2014. Hann krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í slysi við Brekkuás í Hafnarfirði 24. september 2010. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að bótaskylda hans gagnvart áfrýjanda verði aðeins viðurkennd að hluta. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Réttargæslustefndi krefst málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í málinu krefst áfrýjandi þess að viðurkennd verði bótaábyrgð stefnda vegna slyssins sem varð þegar stefndi hljóp yfir Brekkuás og í veg fyrir áfrýjanda sem kom á reiðhjóli niður götuna. Var áfrýjandi að koma frá heimili sínu að Hlíðarási 9 og hjólaði sem leið lá eftir þeirri götu og beygði niður Brekkuás en skammt frá þeim gatnamótum varð slysið. Stefndi kom gangandi eftir götunni hægra megin frá áfrýjanda séð en á sama tíma kom vörubifreið akandi upp götuna til vinstri. Þessar aðstæður sem blöstu við áfrýjanda þegar hann kom hjólandi niður Brekkuás, sem er gata í íbúðarhverfi, kröfðust þess að hann sýndi sérstaka árvekni. Svo sem nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi nýtur við takmarkaðra gagna um aðdragandann að slysinu en áfrýjandi ber í samræmi við almennar reglur sönnunarbyrðina fyrir því að stefndi beri bótaábyrgð. Við mat á þeirri ábyrgð stefnda er til þess að líta að hann var 11 ára þegar slysið varð. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
284/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt 2. mgr.  95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. apríl 2014, þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 18. júní 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
285/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfum S á hendur V hf. með skírskotun til þess að málsóknarreglur 44. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga giltu ekki vegna tjónsatvika sem urði fyrir gildistöku laganna, sbr. dóm Hæstaréttar 10. janúar 2007 í máli nr. 651/2006.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. apríl 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. apríl 2014 þar sem vísað var frá dómi kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðilanum Vátryggingafélagi Íslands hf. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til dóms Hæstaréttar 10. janúar 2007 í máli nr. 651/2006 verður fallist á það með varnaraðilum að málsóknarreglur 44. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga gildi ekki vegna tjónsatviks sem varð fyrir gildistöku laganna 1. janúar 2006. Þá breytir engu þótt varnaraðilinn Vátryggingafélag Íslands hf. hafi í bréfum sínum til sóknaraðila vísað til laganna. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann veg sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Málinu er vísað frá héraðsdómi að því er varðar varnaraðilann Vátryggingafélag Íslands hf.

Sóknaraðili, S-kk-nf P-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðilum, Vátryggingafélagi Íslands hf. og H-kk-þgf H-kk-þgf B-kk-þgf, 125.000 krónur hvorum um sig í kærumálskostnað.
290/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að gerð yrði mannerfðafræðileg rannsókn á lífsýnum úr B og barninu D. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem barst héraðsdómi 16. apríl 2014 og réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. apríl 2014, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að gerð yrði mannerfðafræðileg rannsókn á lífsýnum úr varnaraðilanum B og barninu D. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til d. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hennar verði tekin til greina. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn íslenska ríkið krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir B og C krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Svo sem fram kemur í úrskurði héraðsdóms höfðaði sóknaraðili mál þetta gegn varnaraðilum til ógildingar á stjórnvaldsákvörðun „er framkvæmd var hjá Sýslumanninum í Reykjavík þann [...] 2012 þar sem veitt var leyfi til stjúpættleiðingar stefnda C á barninu D“. Undir rekstri málsins krafðist sóknaraðili þess að fram færi mannerfðafræðileg rannsókn á lífsýnum eins og getið var hér áður, en þeirri kröfu var hafnað með hinum kærða úrskurði.

Mál þetta er rekið eftir almennum reglum laga nr. 91/1991. Sóknaraðili hefur ekki borið því við að mannerfðafræðileg rannsókn, sem kröfugerð hennar varðar, liggi nú þegar fyrir og geta því ákvæði d. liðar 1. mgr. 143. gr., sbr. X. kafla laga nr. 91/1991 ekki átt hér við. Í 1. mgr. 143. gr. sömu laga er ekki að öðru leyti að finna fyrirmæli um kæru, sem tekið gætu til þessa máls. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að kæra er hér algerlega að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðilum, íslenska ríkinu, B og C, hverjum fyrir sig 150.000 krónur í kærumálskostnað.
293/2014

Þrotabú I ehf. krafðist riftunar á ætluðum gjöfum I ehf. til annars vegar S og hins vegar M ehf. og endurgreiðslu sömu fjárhæðar. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að ekki hefðu verið slík hagsmunatengsl milli I, S og M ehf. að þeir væru nákomnir í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá var jafnframt talið að skilyrðum 131. gr. og 141. gr. sömu laga væri ekki fullnægt. Voru S og M ehf. sýknaðir af kröfum þrotabús I ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. apríl 2014. Hann krefst þess aðallega að rift verði gjöf IceCapital ehf. til stefnda S-kk-ef að fjárhæð 200.106.281 króna og að honum verði gert að greiða sér sömu fjárhæð með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. október 2008 til greiðsludags. Til vara gerir áfrýjandi sömu kröfu á hendur stefnda Miðbúðinni fjárfestingarfélagi ehf. Jafnframt krefst áfrýjandi þess að rift verði greiðslu IceCapital ehf. til stefnda Miðbúðarinnar fjárfestingarfélags ehf. að fjárhæð 421.116.255 krónur og að stefnda verði gert að greiða sér sömu fjárhæð ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2011 frá 10. október 2008 til greiðsludags, allt að frádregnum 12.265.790 krónum. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fallist er á það með héraðsdómi að ekki hafi verið slík hagsmunatengsl milli stefndu og IceCapital ehf., sem hét Sund ehf. á þeim tíma sem atvik málsins tóku til, að stefndu hafi verið nákomnir félaginu í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., eins og ákvæðið hljóðaði fyrir setningu laga nr. 95/2010. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, þrotabú IceCapital ehf., greiði stefndu, S-kk-þgf S-kk-þgf S-kk-þgf og Miðbúðinni fjárfestingarfélagi ehf., hvoru fyrir sig 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
296/2014

R kærði úrskurð héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumanns um að afmá af fasteign R veðkröfur Í umfram tiltekið markaðsverðmæti fasteignarinnar. R hafði fengið samþykkta umsókn um greiðsluaðlögun á grundvelli laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, kom fram að það væri ófrávíkjanlegt skilyrði fyrir niðurfellingu veðréttinda samkvæmt 12. gr. laga nr. 50/2009 að skuldari búi á viðkomandi fasteign og hafi þar skráð lögheimili. Þar sem skilyrðinu hefði ekki verið fullnægt í málinu væri fallist á með Í að ógilda bæri ákvörðun sýslumannsins um afmáningu veðréttinda Í af fasteign R.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. apríl 2014, þar sem felld var úr gildi sú ákvörðun sýslumannsins í Keflavík að afmá af fasteign sóknaraðila að Háteigi 4 í Reykjanesbæ veðkröfur varnaraðila umfram tiltekið markaðsverðmæti fasteignarinnar. Kæruheimild er í 7. mgr. 12. gr. laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignakrafna á íbúðarhúsnæði. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreind ákvörðun sýslumanns verði staðfest. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með skírskotun til dóms Hæstaréttar 22. nóvember 2010 í máli nr. 616/2010 og forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
2/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að fella niður sameiginlega forsjá hans og K með þremur börnum þeirra. Fallist var á kröfu M um að lögheimili barnanna yrði hjá honum og K gert að greiða meðlag með hverju barni fyrir sig auk þess sem kveðið var á um umgengni með börnunum þar til endanlegur dómur gengi í málinu.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. janúar 2014. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember 2013 þar sem meðal annars var leyst var úr ágreiningi um forsjá þriggja barna málsaðila til bráðabirgða. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og hafnað kröfu varnaraðila um „að ákveðið verði með úrskurði að lögheimili dætra aðila verði hjá [varnaraðila] til bráðabirgða eða þar til endanlegur dómur liggur fyrir í forsjármáli aðila“ og kröfu hans um „greiðslu meðlags með börnunum úr hendi [sóknaraðila] til bráðabirgða frá 1. ágúst 2013 þar til endanlegur dómur liggur fyrir í forsjármáli aðila.“ Einnig krefst sóknaraðili þess að fallist verði á að börnin skuli áfram eiga lögheimili hjá henni og að varnaraðili „greiði lágmarksmeðlag með hverju barni til 18 aldurs til [sóknaraðila] þar til endanlegur dómur gengur í forsjármáli aðila.“ Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Sóknaraðili hefur ekki fengið gjafsókn vegna reksturs málsins fyrir Hæstarétti og verður henni því ekki dæmdur gjafsóknarkostnaður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
300/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms, þar sem meðal annars var komist að þeirri niðurstöðu að hvoru aðila um sig ætti að bera sinn kostnað af rekstri málsins í kjölfar þess að það var fellt niður.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. apríl 2014, þar sem mál varnaraðila á hendur sóknaraðila var fellt niður og kveðið á um að hvor þeirra ætti að bera sinn kostnað af því. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsenda hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að kæra er hér að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ikaup ehf., greiði varnaraðila, Húsfélaginu Hamraborg 10, 350.000 krónur í kærumálskostnað.