392/2005

Aðilar deildu um hvort H, sem vann sem kranamaður hjá I, ætti rétt á 17% álagi á laun sín samkvæmt kjarasamningi. Talið var sannað að H hefði unnið við aðstæður sem féllu undir lýsingu ákvæðis 15.3.4. í samningnum, sem mælti fyrir um greiðslu 17% álags á laun, þrátt fyrir að krani væri ekki meðal þeirra tækja sem sérstaklega var tekið fram að 15. kafli samningsins ætti við um. Þá var ekki fallist á með I að svokallaður biðtími félli utan þeirrar vinnu sem fjallað væri um í fyrrnefndu ákvæði samningsins, enda væru þar einvörðungu svokölluð ferðalaun undanskilin greiddum launum. I var því dæmdur til að greiða H umdeilt álag.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 31. ágúst 2005. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að krafan verði lækkuð og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Ágreiningur í máli þessu snýst um hvort stefndi, er vann sem kranamaður hjá áfrýjanda á tímabilinu frá 20. október 2003 og fram í miðjan júlí 2004, eigi rétt á 17% álagi á laun sín samkvæmt grein 15.3.4. í þágildandi kjarasamningi frá árinu 2000 milli Samtaka atvinnulífsins vegna aðildarfyrirtækja og Landsvirkjunar annars vegar og Alþýðusambands Íslands, Starfsgreinasambands Íslands, Samiðnar og Rafiðnaðarsambands Íslands hins vegar um kaup og kjör við virkjunarframkvæmdir á vegum Landsvirkjunar.

Með vísan til forsendna héraðsdóms er á það fallist að stefndi hafi átt rétt á 17% álagi á laun sín samkvæmt grein 15.3.4. í áðurnefndum kjarasamningi.

Áfrýjandi hefur mótmælt því að álagið hafi getað komið á svokallaðan biðtíma, það er þær vinnustundir sem kraninn var ekki í notkun, enda geti sá tími hvað sem öðru líði ekki hafa fallið undir grein 15.3.4. kjarasamningsins. Í grein 15.2.2. sagði að „tveir menn skuli skiptast á um að stjórna krana, þegar unnið er við samfelldar hífingar eða við erfiðar aðstæður svo sem þungar hífingar, stöðuga steypuvinnu og blindhífingar yfir vinnandi mönnum, og aðrar þær hífingar sem krefjast aðgæslu“. Í grein 15.3.4. sagði síðan: „Þegar einn maður annast stjórn stórvirkrar vinnuvélar og ekki er beitt tveggja manna kerfi sbr. 15.2.2., ... skal greitt 17% álag á greidd laun viðkomandi starfsmanns (þó ekki ferðalaun).“ Fram er komið að stefndi var ávallt einn við stjórn krana og vann hann því ekki eftir því tveggja manna kerfi sem lýst er í grein 15.2.2. kjarasamningsins. Er ekki fallist á með áfrýjanda að svokallaður biðtími falli utan þeirrar vinnu sem fjallað er um í grein 15.3.4, enda eru þar einvörðungu svokölluð ferðalaun undanskilin greiddum launum. Áfrýjandi hefur heldur ekki lagt fram nein gögn til stuðnings þeirri fullyrðingu sinni að aðrir starfsmenn hans, er nutu 17% álagsins samkvæmt kjarasamningi, hafi sætt frádrætti vegna biðtíma. Mótmælum hans við kröfu stefnda reistum á þessum sjónarmiðum er því samkvæmt framansögðu hafnað. Hinn áfrýjaði dómur verður því staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Impregilo SpA Ísland, útibú, greiði stefnda, H-kk-þgf Þ-kk-þgf, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.