332/2006

Ó gerði samning við L um að mánaðarlega yrðu millifærðar 140.000 krónur af bankareikningi hans yfir á annan tilgreindan reikning. Samningurinn var gerður á eyðublað með yfirskriftinni „Reglubundinn sparnaður”. Sá reikningur sem Ó tilgreindi í eyðublaðinu var þó ekki sparnaðarreikningur heldur greiðsluþjónustureikningur þáverandi sambúðarkonu hans sem jafnframt var útibússtjóri í því útibúi sem reikningurinn var stofnaður við. Ó hélt því fram að hann hefði ætlað að láta millifæra mánaðarlegar greiðslur yfir á sinn eigin sparnaðarreikning. L bæri ábyrgð á að hafa millifært greiðslur yfir á reikning annars einstaklings og krafðist Ó því endurgreiðslu þeirra fjárhæðar sem millifærðar höfðu verið. Í málinu var upplýst að greiðslur af reikningi Ó höfðu ávallt verið lagðar inn á reikning á nafni sambúðarkonu hans og að Ó hefði aldrei gert athugasemdir við reikningsyfirlit sem honum voru send vegna millifærslnanna. Þá bar vitni einnig að Ó hefði samþykkt að millifært yrði yfir á reikning sambúðarkonunnar og önnur vitni að hann hefði látið orð falla, er hann afturkallaði heimildina til millifærslna af reikningi sínum við sambúðarlokin, sem bentu til þess að honum hafi verið ljóst að féð hefði gengið til greiðsluþjónustu en ekki sparnaðar. Var L sýknað af kröfu Ó.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. júní 2006. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til þess að greiða sér 3.220.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 140.000 krónum frá 4. júní 2002 til 1. júlí 2002, af 280.000 krónum frá þeim degi til 6. ágúst 2002, af 420.000 krónum frá þeim degi til 2. september 2002, af 560.000 krónum frá þeim degi til 1. október 2002, af 700.000 krónum frá þeim degi til 3. nóvember 2002, af 840.000 krónum frá þeim degi til 2. desember 2002, af 980.000 krónum frá þeim degi til 3. janúar 2003, af 1.120.000 krónum frá þeim degi til 3. febrúar 2003, af 1.260.000 krónum frá þeim degi til 3. mars 2003, af 1.400.000 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2003, af 1.540.000 krónum frá þeim degi til 2. maí 2003, af 1.680.000 krónum frá þeim degi til 2. júní 2003, af 1.820.000 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2003, af 1.960.000 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2003, af 2.100.000 krónum frá þeim degi til 1. september 2003, af 2.240.000 krónum frá þeim degi til 3. nóvember 2003, af 2.380.000 krónum frá þeim degi til 1. desember 2003, af 2.520.000 krónum frá þeim degi til 5. janúar 2004, af 2.660.000 krónum frá þeim degi til 2. febrúar 2004, af 2.800.000 krónum frá þeim degi til 3. mars 2004, af 2.940.000 krónum frá þeim degi til 1. apríl 2004, af 3.080.000 krónum frá þeim degi til 3. maí 2004, en af 3.220.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Auk þeirra vitna, sem nefnd eru í héraðsdómi, kom fyrir dóminn H-kvk-nf K-kvk-nf en hún gegndi starfi þjónustufulltrúa í útibúi stefnda við Höfðabakka í Reykjavík á árinu 2002, þegar samningurinn sem málsaðilar deila um var gerður. Skýrði hún svo frá að áfrýjandi og K-kvk-nf S-kvk-nf, þáverandi sambýliskona áfrýjanda og útibússtjóri hjá stefnda, hafi komið til sín af því tilefni að áfrýjandi ætlaði „að greiða ... inn á reikninginn hennar, eða inn á greiðsluþjónustuna hennar.“ Hafi við það tækifæri komið fram skýr vilji áfrýjanda um þetta. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður talið að stefndi hafi fært fram fullnægjandi sönnun í málinu um að áfrýjandi hafi á þessum tíma heimilað að teknar yrðu mánaðarlega 140.000 krónur út af bankareikningi hans við útibú stefnda í Ólafsvík og fluttar á reikning í útibúinu við Höfðabakka í Reykjavík í því skyni að standa undir kostnaði við greiðsluþjónustu bankans vegna útgjalda K-kvk-ef, sameiginlegs heimilis þeirra og að vissu marki sinna eigin. Skiptir ekki máli fyrir úrlausn málsins hvort áfrýjanda hafi verið gert ljóst að reikningurinn yrði aðeins skráður á nafn K-kvk-ef. Verður hinn áfrýjaði dómur samkvæmt þessu staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ó-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnda, Landsbanka Íslands hf., 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.