107/2004

Ö sem hafði verið sagt upp störfum hjá O ehf., var boðin tímabundin ráðning sem annar stýrimaður og yfirstýrimaður í afleysingum á skipi í eigu félagsins frá 1. júlí til ársloka 2002. Í málinu krafðist Ö launa úr hendi O ehf. í 6 mánuði með vísan til þess að hann hafi veikst og orðið óvinnufær meðan hann var enn starfsmaður O ehf. Talið var nægilega í ljós leitt að Ö hafi veikst 25. desember 2002 og orðið óvinnufær vegna hjartasjúkdóms. Var ekki fallist á að Ö hafi einhvern tíman á tímabilinu frá 17. janúar til 2. febrúar 2003 orðið óvinnufær á ný. Var krafa Ö því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf Þ-kk-nf prófessor.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. mars 2004. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 1.436.672 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2003 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt vottorð U-kk-ef A-kk-ef sérfræðings í lyflækningum og hjartasjúkdómum.

Áfrýjandi mun hafa starfað hjá stefnda í tæpan áratug er stefndi sagði honum upp störfum með bréfi 30. apríl 2002. Mun uppsögnin hafa komið í kjölfar þess að stefndi ákvað að hætta siglingum olíuskipsins Kyndils. Nokkru síðar var áfrýjanda þó boðin tímabundin ráðning hjá stefnda sem annar stýrimaður og yfirstýrimaður í afleysingum á skipinu. Gerðu aðilar með sér skriflegan tímabundinn ráðningarsamning 12. september 2002 er gilti frá 1. júlí til ársloka 2002. Áfrýjandi var afskráður af skipinu 17. desember 2002. Áfrýjandi heldur því fram að 25. desember 2002 hafi hann veikst hastarlega og telur hann sig eiga rétt til launa úr hendi stefnda í 6 mánuði á grundvelli 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985, ákvæða í hinum tímabundna ráðningarsamningi og þágildandi kjarasamningi milli Vinnuveitendasambands Íslands og Vinnumálasambandsins annars vegar og Skipstjóra- og stýrimannafélags Íslands hins vegar. Aðilar deila ekki um túlkun þessara samninga varðandi rétt áfrýjanda til launa í veikindum. Hins vegar er ágreiningur um það hvort sannað sé að áfrýjandi hafi veikst og orðið óvinnufær meðan hann var enn starfsmaður stefnda. Áfrýjandi vísar um veikindi sín og óvinnufærni til framlagðra læknisvottorða. Stefndi kveður vottorðin ekki vera fullgilda sönnun um veikindi áfrýjanda 25. desember 2002 og til loka þess árs. Nefnir hann að vottorðin hafi verið gefin út nokkru eftir að ráðningartímabili lauk og beri ekki með sér að áfrýjandi hafi leitað til viðkomandi lækna á því tímabili. Þá stangist þau á innbyrðis og kveði raunar ekki nægilega skýrt á um veikindi áfrýjanda. Vottorðin hafi ekki heldur verið staðfest fyrir dómi, auk þess sem eitt þeirra sé útgefið að gengnum hinum áfrýjaða dómi. Til stuðnings varakröfu sinni bendir stefndi sérstaklega á að sé talið að áfrýjandi eigi rétt til launa vegna veikinda við starfslok nái sá réttur ekki lengra en til þess tíma er hann varð vinnufær aftur. Af læknisvottorðum megi draga þá ályktun að áfrýjandi hafi orðið vinnufær einhvern tíman á tímabilinu frá 17. janúar til 2. febrúar 2002, en orðið svo óvinnufær aftur 3. febrúar sama árs. Auk þess mótmælir stefndi kröfu áfrýjanda um upphafstíma dráttarvaxta sem miða beri við þingfestingardag málsins í héraði.

Meðal gagna málsins er ódagsett vottorð Ó-kk-ef Ó-kk-ef læknis þar sem fram kemur að áfrýjandi hafi tilkynnt lækni um veikindi 25. desember 2002. Samkvæmt vottorðinu skoðaði Ó-kk-nf áfrýjanda 16. janúar 2003. Er áfrýjandi sagður hafa verið óvinnufær með öllu vegna sjúkdóms frá 25. desember 2002 og verði svo um óákveðinn tíma. Þá kemur fram í vottorði J-kk-ef G-kk-ef H-kk-ef læknis, 29. apríl 2003, að áfrýjandi hafi tilkynnt honum um veikindi 3. febrúar 2003 og hafi skoðun farið fram sama dag. Er staðfest að áfrýjandi hafi verið óvinnufær þann dag, en tekið fram að óvíst sé hvenær hann verði vinnufær. Er því bætt við að áfrýjandi muni að líkindum framvegis vera ófær til að starfa á sjó. Í öðru vottorði síðastnefnds læknis, 10. nóvember 2003, segir að áfrýjandi sé haldinn hjartasjúkdómi og hafi af þeim sökum verið óvinnufær með öllu frá og með 25. desember 2002. Eins og fram komi í sjúkragögnum frá Landspítalanum hafi hann slæman hjartasjúkdóm, Cardiomyopathiu en einnig hjartabilun. Hann hafi verið hjartaþræddur en í þeirri þræðingu hafi ekki komið fram miklir gallar á æðum. Þá hafi áfrýjandi dvalið á Reykjalundi til endurhæfingar og stundað sjúkraþjálfun. Ástand hans hafi ekki lagast það mikið að hann teljist vinnufær og horfur séu slæmar að því leyti. Eins og að framan greinir hefur áfrýjandi lagt fyrir Hæstarétt vottorð frá U-kk-þgf A-kk-þgf lækni, 13. febrúar 2004. Þar kemur fram að áfrýjandi hafi greinst með óreglulegan hjartslátt og mæðieinkenni við komu á Landspítalann um jólin 2002. Við hjartaómun 27. desember það ár hafi komið fram merki um hjartastækkun og atrial fibrillation, ásamt vægum miturlokuleka og minni háttar ósæðalokuleka. Er sjúkrasögu áfrýjanda lýst, meðal annars lyfjagjöf, endurhæfingu hans á Reykjalundi og hjartaþræðingu á Landspítala í maí 2003. Þá segir að áfrýjandi hafi síðast komið til skoðunar á spítalanum 3. desember 2003, frekari hjartaómskoðun sé æskileg, en áfrýjandi hafi verið metinn varanlegur öryrki vegna veikinda sinna.

Ekki er deilt um að þau fjögur læknisvottorð sem lögð hafa verið fram í málinu stafi frá tilgreindum þremur læknum. Samrýmast vottorðin hvert öðru en þau eru annars vegar reist á skoðunum viðkomandi lækna á áfrýjanda og hins vegar á sjúkraskýrslum hans. Samkvæmt efni vottorðanna verður að telja nægilega í ljós leitt að 25. desember hafi 2002 áfrýjandi veikst þannig að hann hafi orðið óvinnufær vegna hjartasjúkdóms. Enda þótt í vottorði J-kk-ef G-kk-ef H-kk-ef 29. apríl 2003 sé kveðið á um að áfrýjandi hafi verið óvinnufær frá 3. febrúar þess árs ber að líta til þess að læknirinn skoðaði áfrýjanda fyrst þann dag og staðfestir vottorðið veikindi áfrýjanda frá þeim tíma og óvinnufærni hans í framtíðinni, líkt og önnur vottorð. Staðfesta raunar öll vottorðin óvinnufærni áfrýjanda til framtíðar vegna hjartasjúkdóms. Verður því ekki fallist með stefnda að leiða megi af læknisvottorðunum að áfrýjandi hafi einhvern tíman á tímabilinu frá 17. janúar til 2. febrúar 2003 orðið vinnufær á ný. Samkvæmt öllu framanrituðu verður stefndi dæmdur til að greiða áfrýjanda höfuðstól kröfu hans ásamt dráttarvöxtum frá 1. janúar 2002.

Stefndi verður dæmdur til að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Stefndi, Olíudreifing ehf., greiði áfrýjanda, E-kk-þgf S-kk-þgf D-kk-þgf, 1.436.672 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2003 til greiðsludags.

Stefndi greiði áfrýjanda samtals 350.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.