arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
464/2008

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu Þ um að viðurkennd yrði krafa hans í þrotabú B um afhendingu tiltekinna fjármuna utan skuldaraðar. Bar Þ því við í málinu að hann væri réttur eigandi fjármunanna. Þar sem ekki þótti sannað að umræddir fjármunir væru eign Þ, samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., var kröfunni hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. ágúst 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. ágúst 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að viðurkennd yrði krafa hans á hendur varnaraðila um afhendingu á 190.000 evrum utan skuldaraðar. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hans á hendur varnaraðila verði viðurkennd. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur, en að því frágengnu að ekki verði viðurkenndur réttur sóknaraðila til hærri fjárhæðar en þeirrar, sem „greidd var inn á fjárvörslureikning varnaraðila þann 20. júlí 2007 ásamt áunnum vöxtum að frádregnum kostnaði þrotabúsins á máli þessu.“ Í öllum tilvikum krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki fært fram haldbær rök fyrir kröfu sinni um að málinu verði vísað frá Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað svo sem nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, Þ-kk-ef J-kk-ef, um að viðurkennd verði krafa hans á hendur varnaraðila, þrotabúi B-kk-ef M-kk-ef, um afhendingu á 190.000 evrum utan skuldaraðar.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.
468/2008

H krafðist þess að lagt yrði fyrir þinglýsingarstjóra að afmá úr þinglýsingabók land 214232, Skagafirði, og breyta bókinni til þess horfs er hún var í fyrir 30. janúar 2008, er þinglýsingarstjóri leiðrétti þinglýsingabækur embættisins með vísan til 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, sagði að mál þetta sætti úrlausn dómsins samkvæmt 1. mgr. 3. gr. þinglýsingarlaga. Í slíku máli yrði úr því skorið hvort leiðrétting þinglýsingarstjóra hefði verið réttmæt eins og málið horfði við honum en ekki yrði skorið úr um efnisatvik að baki einstökum skjölum. Þá yrði í máli þessu eingöngu tekin afstaða til réttmætis þeirrar ákvörðunar þinglýsingarstjóra að færa umrædda spildu sem sérstaka eign í bókum embættisins, en engu slegið föstu um eignarhald á því landsvæði sem um ræddi. Við ákvörðun þinglýsingarstjóra lá fyrir í þinglýstum gögnum að spildan hafði verið skilin frá Hofi árið 1922. Varð því að líta svo á að strax árið 1922 hefði spildan orðið að sjálfstæðri eign en engin haldbær gögn lágu fyrir þinglýsingarstjóra þess efnis að umrædd spilda hefði eftir þinglýsingu afsalsins 1922 orðið hluti annarrar jarðar á ný. Var þinglýsingarstjóra því rétt eins og málið lá fyrir honum að færa spilduna sem sjálfstæða eign í þinglýsingabókum. Var kröfu H því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júlí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 11. júlí 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að lagt yrði fyrir sýslumanninn á Sauðárkróki að afmá úr þinglýsingabók Hof land 214232, Skagafirði, og breyta bókinni aftur til þess horfs er hún var í fyrir ákvörðun hans 30. janúar 2008. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, sbr. 1. gr. laga nr. 6/1992. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir sýslumanninn á Sauðárkróki að afmá fyrrnefnda fasteign úr þinglýsingabók, sem verði breytt aftur til þess horfs sem hún var í fyrir 30. janúar 2008. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur svo sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, Hofstorfunnar slf., um að lagt verði fyrir sýslumanninn á Sauðárkróki að afmá úr þinglýsingabók fasteignina Hof land 214232, Skagafirði, og að breyta bókinni aftur til þess horfs er hún var í fyrir 30. janúar 2008.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðilum, G-kvk-þgf P-kvk-þgf, G-kvk-þgf P-kvk-þgf, S-kvk-þgf B-x-x og Ö-kvk-þgf P-kvk-þgf G-kvk-þgf, 50.000 krónur hverri í kærumálskostnað.
46/2008

Í málinu krafðist M lögskilnaðar frá K. Deildu málsaðilar um það hvort réttaráhrif skilnaðar að borði og sæng hefðu fallið niður samkvæmt síðari málslið 35. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993, þar sem aðilar tóku aftur upp sambúð eftir leyfisveitinguna, eða hvort líta mætti á rúmlega þriggja og hálfs mánaða sambúð aðila sem skammvina tilraun til að endurvekja samvistir að nýju. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var með vísan til forsendna með dómi Hæstaréttar, var talið að hin endurnýjaða sambúð aðila hefði verið lengri en svo að talist gæti til skammvinnrar tilraunar til að endurvekja samvistir þeirra. Var því talið að réttaráhrif skilnaðar að borði og sæng hefðu fallið niður og var kröfu M um lögskilnað hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. janúar 2008. Hann krefst þess að sér verði veittur lögskilnaður frá stefndu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, M, greiði stefndu, K, 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
473/2007

S krafðist þess að BS ehf. yrði gert að gefa út afsal til hennar á íbúð að viðlögðum dagsektum en hún hafði fest kaup á íbúðinni í desember 1994. BS ehf. mótmælti kröfunni aðallega þar sem kaupunum hefði verið rift af hálfu félagsins árið 1998. Þá taldi félagið að S hefði ekki greitt kaupverð íbúðarinnar að fullu. Í héraðsdómi var talið að BS ehf. hefði í verki fallið frá riftunarkröfu sinni og var sýknukrafa á þeim grundvelli hafnað. Þá þótti S hafa sýnt fram á að hún hefði að fullu efnt kaupsamninginn með nánar tilteknum hætti að frátalinni greiðslu á hluta útborgunar ásamt greiðslu sem samkvæmt kaupsamningi átti að greiða með skuldabréfi að fjárhæð 115.000 krónur. Ekki var talið að sýnt hefði verið fram á að S ætti rétt til bóta eða afsláttar. Hins vegar var fallist á að krafa BS ehf. um greiðslu eftirstöðva kaupverðsins væri fyrnd og félagið dæmt til að gefa út afsal á íbúðinni til S að viðlögðum dagsektum. Fyrir Hæstarétti krafðist BS ehf. að málinu yrði vísað frá héraðsdómi þar sem fyrrum eiginmaður S hefði þurft að eiga aðild að málinu samkvæmt 18. gr. laga nr. 91/1991. Ekki þótti efni til frávísunar á þessum grundvelli og var héraðsdómurinn staðfestur með vísan til forsendna. Við ákvörðun málskostnaðar var tekið tillit til þess að áfrýjun málsins var talin tilefnislaus.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 18. júlí 2007. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 29. ágúst sama ár og var héraðsdómi áfrýjað öðru sinni 14. september 2007. Áfrýjandi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hann verði sýknaður af öllum kröfum stefndu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt fyrir réttinum.

Stefna til héraðsdóms var birt áfrýjanda 1. mars 2006.

Krafa áfrýjanda um frávísun málsins frá héraðsdómi er byggð á því að fyrrverandi eiginmaður stefndu, E-kk-nf B-kk-nf Í-kk-nf, eigi samaðild með henni að dómkröfum hennar og því beri samkvæmt 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að vísa kröfunum hennar frá héraðsdómi. Þetta er atriði sem dómurinn hugar að án kröfu. Engin efni eru til frávísunar málsins á þessum grundvelli.

Að þessu athuguðu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur, þó þannig að upphafsdagur dagsekta ákveðst 15 dögum frá dómi Hæstaréttar.

Áfrýjun héraðsdóms er tilefnislaus. Verður með vísan til c. liðar 1. mgr. 131. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 tekið tillit til þess við ákvörðun málskostnaðar. Málskostnaður og gjafsóknarkostnaður ákveðst eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður að öðru leyti en því að upphafsdagur dagsekta er 15 dögum frá uppsögu dóms þessa.

Áfrýjandi, Byggingafélagið Sólhof ehf., greiði 700.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefndu, S-kvk-ef R. S-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar 700.000 krónur.
473/2008

E krafðist þess að aðfarargerð sýslumannsins á Hvolsvelli, þar sem E var borinn út úr fasteign með beinni aðfarargerð, yrði ógilt. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom fram að 1. mgr. 92. gr. laga nr. 90/1989 um aðför veitti aðfararþola ekki heimild til að bera undir héraðsdóm lögmæti útburðar sem þegar hefði farið fram í samræmi við úrskurð héraðsdóms. Var málinu því sjálfkrafa vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. ágúst 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 1. ágúst 2008, en með honum var hafnað kröfu sóknaraðila um að ógilda aðfarargerð sýslumannsins á Hvolsvelli 2. apríl 2008, þar sem sóknaraðili var borinn út úr nánar tilgreindum hluta fasteignarinnar að Bergþórshvoli 2 í Rangárþingi eystra.

Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að umrædd aðfarargerð sýslumannsins á Hvolsvelli verði dæmd ógild. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með úrskurði Héraðsdóms Suðurlands 18. mars 2008 var fallist á kröfu varnaraðila um að fá sóknaraðila borinn með beinni aðfarargerð út úr nánar tilgreindum hluta fasteignarinnar að Bergþórshvoli 2 í Rangárþingi eystra. Sóknaraðili kærði þann úrskurð til Hæstaréttar. Með dómi 18. apríl 2008 í málinu nr. 196/2008 var málinu vísað frá Hæstarétti á þeim grunni að útburðargerð hefði farið fram í samræmi við úrskurð héraðsdóms og hefði sóknaraðili því ekki lengur réttarhagsmuni af því að fá úrskurðinum hnekkt.

Með kröfu sinni nú freistar sóknaraðili þess að fá ógilta með dómi útburðargerðina sjálfa sem fór fram 2. apríl 2008. Vísar hann til 1. mgr. 92. gr. laga nr. 90/1989 um heimild til þess. Lagaákvæði þetta heimilar ekki aðfararþola að bera undir héraðsdóm lögmæti útburðar sem þegar hefur farið fram í samræmi við úrskurð dóms um heimild til gerðarinnar. Verður málinu því sjálfkrafa vísað frá héraðsdómi, en ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað staðfest.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málkostnaðarákvæði hins kærða úrskurðar er staðfest.

Sóknaraðili, E-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðilum, R-kk-þgf K. M-kk-þgf og B-kvk-þgf H-kvk-þgf, hvoru um sig 75.000 krónur í kærumálskostnað.
47/2008

X var ákærður fyrir umboðssvik með því að hafa 29. ágúst 2006 misnotað aðgang sinn að gjaldeyrisviðskiptakerfi í netbanka Glitnis banka hf. með því að hafa nýtt sér með kerfisbundnum og sviksamlegum hætti villu í kerfinu, sem leitt hafði til þess að kaup og sölugengi hafði víxlast og þannig aflað sér tiltekins ávinnings með færslum á milli gjaldeyrisreikninga sinna. Í dómi Hæstaréttar kom fram að X hefði keypt bandaríkjadali fyrir evrur, sem hann síðan seldi og keypti á ný fyrir þær dali. Við kaupin fékk hann eins og aðrir viðskiptavinir, sem fengust við gjaldeyriskaup í netbankanum, tilboð Glitnis banka hf. um tiltekið verð á gjaldeyrinum, sem hann samþykkti. Var ekki talið að X hefði með þessu misnotað einhliða aðgang sinn að netbankanum við gjaldeyrisviðskiptin og var háttsemi hans því ekki heimfærð undir 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var X því sýknaður af ákæru um umboðssvik, en hann hafði í málinu ekki verið borinn sökum um fjársvik samkvæmt 248. gr. laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 21. janúar 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst sýknu.

Ákærða er gefið að sök að hafa 29. ágúst 2006 misnotað aðgang sinn að gjaldeyrisviðskiptakerfi í netbanka Glitnis banka hf. með því að hafa nýtt sér með kerfisbundnum og sviksamlegum hætti villu í kerfinu, sem leitt hafi til þess að kaup- og sölugengi hafi víxlast og þannig aflað sér tiltekins ávinnings með færslum á milli gjaldeyrisreikninga sinna eins og nánar er lýst í ákæru.

Ákærði keypti áðurnefndan dag bandaríkjadali fyrir evrur, sem hann seldi við svo búið og keypti á ný fyrir þær dali. Við kaupin fékk hann eins og aðrir viðskiptavinir, sem fengust við gjaldeyrisviðskipti í netbankanum, tilboð Glitnis banka hf. um tiltekið verð á gjaldeyrinum, sem hann samþykkti, eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi. Með þessu misnotaði ákærði sér ekki einhliða aðgang sinn að netbankanum við gjaldeyrisviðskiptin og verður háttsemi hans því ekki heimfærð undir 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verður ákærði því sýknaður af þeim sakargiftum, en hann hefur ekki í máli þessu verið borinn sökum um fjársvik samkvæmt 248. gr. laganna.

Allur sakarkostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði. Við ákvörðun málsvarnarlauna er tekið tillit til þess að sami verjandi var skipaður til að flytja annað samkynja mál, hæstaréttarmálið nr. 48/2008, sem rekið hefur verið og er dæmt samhliða þessu máli.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfu ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, K-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
480/2007

Í málinu krafðist S sf. þess að FM ehf. yrði gert að greiða félaginu verklaun samkvæmt verksamningi aðila út umsaminn samningstíma en tveimur mánuðum fyrir lok samningstímans hafði S, framkvæmdastjóri FM ehf., óskað eftir því við J, framkvæmdastjóra S sf., að ekki kæmi til frekari vinnu af hans hálfu samkvæmt samningnum. Í niðurstöðu héraðsdóms kom fram að í bréfi sem S hafði afhenti J hafi verið óskað eftir því að J hætti störfum strax fyrir FM ehf. Því hafi J ekki mótmælt heldur hafi hann afhent lykla að skrifstofu sinni og horfið af vettvangi að því loknu. Var talið að beiðni S um að J hætti strax störfum fyrir félagið hafi ekki verið að tilefnislausu þar sem ekki hafi verið um fullnægjandi efndir á verksamningi aðila að ræða af hálfu J. Var því litið til þess að J hefði í raun, með athöfnum sínum og athafnaleysi, samþykkt slit á verksamningi aðila. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um sýknu S með vísan til forsendna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf B-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. september 2007. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.249.198 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, af 624.849 krónum frá 1. febrúar til 1. mars 2006, en af 1.249.198 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 22. apríl 2008 var bú Fasteignamiðlunarinnar Múla ehf. tekið til gjaldþrotaskipta. Samkvæmt 3. mgr. 23. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála tók þrotabúið þá við aðild málsins, sbr. og 2. mgr. 116. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Með bréfi skiptastjóra þrotabúsins 2. maí 2008 var Hæstarétti tilkynnt að málið yrði ekki flutt munnlega fyrir réttinum en vísað til framkominnar greinargerðar. Fór eftir það um rekstur málsins að ákvæðum 4. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sýknu stefnda, nú þrotabús Fasteignamiðlunarinnar Múla ehf.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað í héraði fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Stefndi, þrotabú Fasteignamiðlunarinnar Múla ehf., er sýkn af kröfu áfrýjanda, Spektar sf.

Áfrýjandi greiði stefnda samtals 500.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
480/2008

Þann 16. júlí 2008 tók ríkissaksóknari ákvörðun um að hefja að nýju rannsókn opinbers máls þar sem X var grunaður um kynferðisbrot gegn dóttur sinni. Af því tilefni óskaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu eftir því að skýrsla yrði tekin af dóttur X fyrir dómi. Bar X þá ákvörðun undir héraðsdóm með heimild í 75. gr. laga nr. 19/1991. Með úrskurði héraðsdóms var mælt fyrir um að rannsókn málsins skyldi tekin upp að nýju í samræmi við ákvörðun ríkissaksóknara. Talið var að þar sem héraðsdómur hefði ekki leyst úr þeirri kröfu er borin hefði verið undir dóminn, væri óhjákvæmilegt að ómerkja úrskurðinn og leggja fyrir héraðsdóm að taka kröfu X til efnislegrar úrlausnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. ágúst 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. september 2008. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. ágúst 2008, þar sem úrskurðað var að lögreglurannsókn gagnvart sóknaraðila skyldi tekin upp að nýju samkvæmt ákvörðun ríkissaksóknara 16. júlí 2008. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu sóknaraðila verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að kröfu sóknaraðila verði hafnað.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og því hafnað að tekin verði skýrsla fyrir dómi af A vegna málsins. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Í hinum kærða úrskurði er gerð grein fyrir ákvörðun ríkissaksóknara 16. júlí 2008 um að hefja að nýju rannsókn máls nr. [...] , en þar höfðu verið til rannsóknar sakargiftir á hendur sóknaraðila um kynferðisbrot gegn dóttur hans A. Varnaraðili óskaði síðan með bréfi 24. júlí 2008 eftir að tekin yrði skýrsla fyrir dómi við Héraðsdóm Reykjavíkur af A. Hinn 31. júlí 2008 bar sóknaraðili ákvörðun varnaraðila um þetta undir héraðsdóminn með heimild í 75. gr. laga nr. 19/1991. Kom fram í erindi sóknaraðila að hann væri ekki að bera undir héraðsdóminn ákvörðun ríkissaksóknara 16. júlí 2008, heldur einungis ákvörðun varnaraðila um að óska eftir að dómskýrsla yrði tekin af telpunni. Byggir hann kröfu sína á því að þessi ákvörðun sé ólögmæt, meðal annars vegna þess að ekki hafi verið lagaskilyrði til að taka rannsókn málsins upp að nýju.

Í hinum kærða úrskurði er kröfu sóknaraðila ranglega lýst á þann veg að ákvörðun ríkissaksóknara 16. júlí 2008 hafi verið borin undir dóminn. Leysir héraðsdómur úr þeirri kröfu, en ekki sérstaklega þeirri sem sóknaraðili hafði uppi. Er því óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka þá kröfu til úrskurðar sem sóknaraðili gerði fyrir dóminum. Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu sóknaraðila til efnislegrar úrlausnar.
482/2008

Úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu lögreglustjóra um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. ágúst 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. september sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. ágúst 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 6. október 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans en þó eigi lengur en til miðvikudagsins 6. október 2008 kl. 16.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann verjendaþóknunar vegna meðferðar máls í héraði og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur. Hvorki eru skilyrði til að dæma varnaraðila kærumálskostnað, sbr. 3. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991, né kostnað vegna þóknunar verjanda í héraði, sbr. 1. mgr. 44. gr. sömu laga.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
483/2008

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. september 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. september 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 9. október 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til 9. október 2008 kl. 16.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Samkvæmt því sem fram kemur í gögnum málsins hefur A játað hjá lögreglu að hafa tekið að sér að flytja mikið af fíkniefnum til landsins, en þau fundust í húsbíl hans 10. júní 2008. Hann hefur skýrt frá því hjá lögreglu að tiltekinn íslenskur maður hafi skipulagt innflutninginn. Við myndsakbendingu hjá lögreglu 4. júlí 2008 benti hann á varnaraðila sem þann mann. Varnaraðili kveðst ekki þekkja A þennan. Hins vegar styðja gögn málsins, einkum upplýsingar um notkun síma mjög grun sóknaðila um tengsl A við varnaraðila. Að þessu virtu er fallist á með sóknaraðila að sterkur grunur sé um að varnaraðili hafi framið brot, sem geti varðað allt að 12 ára fangelsi samkvæmt 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá verður með vísan til fordæma Hæstaréttar fallist á að eðli brotsins og umfang þess sé slíkt að gæsluvarðhald sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna, sbr. 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Samkvæmt þessu verður krafa sóknaraðila tekin til greina.

Það athugast að rökstuðningur í úrskurði héraðsdóms uppfyllir ekki nægjanlega áskilnað 2. mgr. 134. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 9. október 2008 kl. 16.