596/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að fá að leggja fram gögn um nánar tilgreint efni í trúnaði fyrir dómara. Kröfur L lutu að gögnum  sem hann kvaðst hafa undir höndum um viðskipti sín við félög, þar sem Þ hafði átt sæti í stjórn. Talið var að L bæri enga skyldu samkvæmt 1. mgr. 67. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að leggja umrædd gögn fram í málinu, enda hefði Þ ekki krafist þess. Ákvæði d. liðar 1. mgr. 143. gr. sömu laga gæti ekki átt við sem heimild til að kæra úrskurð héraðsdóms og yrði slík heimild heldur ekki fundin annars staðar í lögum. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. október 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. september 2010, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að fá að leggja gögn um nánar tilgreint efni í trúnaði fyrir dómara. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til d. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að „úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur ... verði snúið við og framlagning gagna fyrir dóminn verði heimiluð samkvæmt 70. gr., sbr. 69. gr. laga nr. 91/1991.“ Til vara gerir sóknaraðili sömu kröfu að frátalinni tilvísun til framangreindra lagaákvæða, en í þeirra stað eigi krafa hans stoð í „almennri heimild sem X. kafli laga nr. 91/1991 inniheldur og á grundvelli óskráðra réttarreglna sem gilda um réttarfar í einkamálum.“ Að þessu frágengnu krefst sóknaraðili að sér verði „heimilað að leggja gögnin fyrir dómara í trúnaði og dómari í framhaldinu geri endurrit af gögnunum þannig að gögnin geti verið lögð fram í opnu þinghaldi og að dómarinn geri endurritið þannig úr garði gert að gögnin innihaldi einungis atriði sem heimilt er að gefa upp með tilliti til 58. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki.“ Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði lúta framangreindar kröfur sóknaraðila að gögnum, sem hann kveðst hafa undir höndum um viðskipti sín við félög, þar sem varnaraðili hafi átt sæti í stjórn. Sóknaraðili ber enga skyldu samkvæmt 1. mgr. 67. gr. laga nr. 91/1991 til að leggja þessi gögn fram í málinu, enda hefur varnaraðili ekki krafist þess. Með d. lið 1. mgr. 143. gr. sömu laga er veitt heimild til að kæra til Hæstaréttar úrskurð héraðsdóms um skyldu aðila eða vörslumanns til að láta skjal eða annað sýnilegt sönnunargagn af hendi eða veita aðgang að því. Í ljósi þess, sem áður segir, getur ákvæði þetta ekki átt við sem heimild til að kæra úrskurð héraðsdóms og verður slík heimild heldur ekki fundin annars staðar í lögum. Ber því að vísa máli þessu af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að kæra í máli þessu er gersamlega að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Landsbanki Íslands hf., greiði varnaraðila, Þ-kk-þgf A-kk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.