arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
352/2005

Ó höfðaði mál á hendur T, þar sem hann krafðist þess að felldur yrði úr gildi nánar tilgreindur úrskurður úrskurðarnefndar almannatrygginga. Ó var ekki talinn hafa gert fullnægjandi grein fyrir því að hann hefði lögvarða hagsmuni af því að fá umræddan úrskurð felldan úr gildi. Var málið því vanreifað að þessu leyti og vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júlí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. ágúst sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. júlí 2005, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og honum dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ó-kk-nf G-kk-nf P-kk-nf, greiði varnaraðila, Tryggingastofnun ríkisins, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
355/2004

M og K deildu um forsjá þriggja ára sonar síns, B. Voru þau bæði talin hæf til að fara með forsjá B, en ekki var annað komið fram en að þau önnuðust hann vel. Á því var byggt að B liði vel hjá foreldrum sínum, hvoru um sig, og um gagnkvæman kærleika væri að ræða. Á hinn bóginn hefði það sem minnsta röskun í för með sér ef B dveldist áfram hjá M þar sem hann hafði dvalið í nærfellt eitt ár, auk þess sem framtíðaráform M væru tryggari. Var M því falin forsjá B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. ágúst 2004. Hún krefst þess að sér verði dæmd forsjá sonar málsaðila, B. Þá krefst hún þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um gjafsóknarkostnað að því er hana varðar, en stefndi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar hans hér fyrir dómi.

Samkvæmt málflutningi áfrýjanda fyrir Hæstarétti hafa þær breytingar orðið á högum hennar frá því, sem lýst er í hinum áfrýjaða dómi, að hún er ekki lengur í sambúð og býr nú í leiguhúsnæði, sem hún deilir með vinkonu sinni. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti, en um gjafsóknarkostnað þeirra fer samkvæmt því, sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður málsaðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanna þeirra, 250.000 krónur til hvors um sig.
356/2004

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn tveimur stúlkum sem áttu sér stað er önnur þeirra var 8-10 ára, en hin 13-14 ára. Brot X gegn annarri stúlkunni voru hins vegar talin fyrnd. Refsing X var ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Þá var honum gert að greiða stúlkunum miskabætur, annarri 800.000 kr. en hinni 500.000 kr.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. ágúst 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að staðfest verði sakfelling ákærða, honum gerð refsing fyrir brot samkvæmt I. kafla og a. lið II. kafla ákæru, refsing hans þyngd og skaðabætur til Y hækkaðar í 1.500.000 krónur og til Z í 1.000.000 krónur.

Ákærði krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, til vara að hann verði sýknaður, en að því frágengnu að refsing verði milduð og dæmdar skaðabætur lækkaðar.

Ekki hafa verið færð fram haldbær rök fyrir aðalkröfu ákærða um frávísun málsins frá héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur að öðru leyti en því að um vexti af skaðabótakröfum fer samkvæmt því, sem í dómsorði segir.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að því er varðar refsingu ákærða, X, og sakarkostnað.

Ákærði greiði Y 800.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 31. desember 2000 til 27. desember 2003, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði Z 500.000 krónur með vöxtum samkvæmt 7. gr. vaxtalaga nr. 25/1987 frá 31. júlí 2000 til 1. júlí 2001, vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til 12. mars 2004, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, V-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur, og þóknun skipaðra réttargæslumanna brotaþola, D-kvk-ef P-kvk-ef hæstaréttarlögmanns og S-kvk-ef K-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 75.000 krónur til hvorrar.
356/2005

Þ var fundinn sekur um tvö innbrot og tvær tilraunir til innbrots í október og desember 2004 og í febrúar 2005. Þ átti langan brotaferil að baki og með fyrrnefndum brotum sínum rauf hann skilorð reynslulausnar á 130 daga eftirstöðvum refsingar. Var refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í tólf mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 21. júlí 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og hún skilorðsbundin.

Í héraðsdómi er ákærði fundinn sekur um tvö innbrot og tvær tilraunir til innbrots í október og desember 2004 og í febrúar 2005. Ákærði, sem er 33 ára gamall, á að baki langan sakarferil. Hann hefur fimm sinnum gengist undir sektargreiðslur, síðast á árinu 2000 fyrir eignaspjöll. Þá hefur hann tuttugu sinnum verið dæmdur fyrir brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940, umferðarlögum nr. 50/1987 og lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974, fyrst á árinu 1990 er hann var dæmdur í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir þjófnað, nytjastuld og umferðalagabrot. Refsingar ákærða hafa ekki verið bundnar skilorði eftir það, en ákærði var dæmdur til fangelsisvistar fyrst 1992. Frá árinu 2000 hefur ákærði fimm sinnum hlotið refsidóma. Á því ári var hann dæmdur í 45 daga fangelsi fyrir þjófnaði, umferðarlagabrot og fíkniefnalagabrot, en ári síðar í sex mánaða fangelsi fyrir sams konar brot. Í júní 2003 var ákærði dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir tvo þjófnaði og þjófnaðartilraun, en brotin voru framin í júlí 2001 og febrúar 2003. Í október 2003 hlaut hann 10 mánaða fangelsi fyrir átta þjófnaðarbrot, þjófnaðartilraun, hilmingu, eignaspjöll og fíkniefnalagabrot sem framin voru á tímabilinu frá 22. september 2001 til 1. maí 2003. Þá var ákærði í október 2004 dæmdur til 30.000 króna sektar fyrir fíkniefnalagabrot.

Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og refsingu hans.

Samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara nam sakarkostnaður í héraði 249.000 krónum, sem voru dæmd málsvarnarlaun skipaðs verjanda beggja ákærðu þar fyrir dómi að viðbættum virðisaukaskatti. Var ákærðu gert að greiða þann kostnað. Verður sú niðurstaða staðfest að því er ákærða snertir. Samkvæmt sama yfirliti hefur rekstur málsins fyrir Hæstarétti ekki leitt til útlagðs kostnaðar. Ákærði verður dæmdur til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Þ-kk-nf P-kk-nf P-kk-nf, greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
366/2005

Í málinu deildu aðilar um nánar tilgreindar úrlausnir þinglýsingastjóra, sem dánarbú EH hafði skotið til héraðsdóms. Var búið ekki talið hafa sýnt fram á lögvarða hagsmuni af umræddum ákvörðunum þinglýsingastjóra og var kröfum hans hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 29. júlí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 15. júlí 2005 þar sem hrundið var kröfu sóknaraðila um að yfirlýsing H-kk-ef E-kk-ef 4. febrúar 2005 verði innfærð í fasteignabók að nýju, og að afsal um jörðina Grísará I 8. febrúar 2005 verði afmáð úr fasteignabók. Kæruheimild er í 4. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, sbr. 1. gr. laga nr. 6/1992. Sóknaraðili krefst þess að teknar verði til greina framangreindar kröfur hans fyrir héraðsdómi, er varða umrædd skjöl. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, dánarbú E-kk-ef H-kk-ef, greiði varnaraðilum sameiginlega 150.000 krónur í kærumálskostnað.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif
368/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. ágúst 2005. Kærumálsgögn bárust réttinum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. ágúst 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 9. september 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
369/2004

H hélt því fram að það hefði gert samning á árinu 1995 við B ehf. um leigu á lóð undir eldsneytisafgreiðslustöð. Vegna vanskila B ehf. á greiðslu leigu höfðaði H mál á hendur B ehf. til heimtu hennar jafnframt sem það krafðist að viðurkennt yrði að B ehf. hefði verið skylt að flytja alla starfsemi sína af lóðinni. Talið var að H væri ekki rétthafi óbeinna eignaréttinda yfir lóðarspildu þeirri sem kröfur hans beindust að og B ehf. hefði frá árinu 1995 haft til afnota fyrir starfsemi sína. Var B ehf. því sýknað af kröfum H vegna aðildarskorts.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. september 2004. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 22.500.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2003 til greiðsludags. Jafnframt krefst hann að viðurkennt verði að stefnda hafi verið skylt að flytja alla starfsemi sína af lóð áfrýjanda að Smiðjuvegi 2 í Kópavogi eigi síðar en kl. 13 þann 1. apríl 2004. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest sú niðurstaða hans að áfrýjandi sé ekki rétthafi óbeinna eignaréttinda yfir lóðarspildu þeirri, sem kröfur hans beinast að og stefndi hefur frá árinu 1995 haft til afnota fyrir starfsemi sína. Verður stefndi því sýknaður af kröfum áfrýjanda vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Húsfélagið Smiðjuvegi 2, greiði stefnda, Bensínorkunni ehf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
374/2004

Æ höfðaði mál gegn KB hf. til heimtu bóta vegna fyrirvaralauss brottrekstrar úr starfi hjá félaginu. Fallist var á að KB hf. hefði verið heimilt að vísa Æ úr starfi án aðvörunar eða fyrirvara þar sem hann hefði farið út fyrir verksvið sitt og brotið gegn trúnaðarskyldu. Þá var ekki fallist á með Æ að fyrir hendi væru skilyrði til að dæma honum miskabætur úr hendi KB hf. vegna þess hvernig staðið var að uppsögninni eða vegna athafna félagsins í kjölfar hennar. Var KB hf. því sýknað af kröfum Æ.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. september 2004. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 5.761.304 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. október 2002 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti tók lögmaður áfrýjanda fram að ekki væri gerð athugasemd við lýsingu héraðsdóms á þeim myndskeiðum sem um ræðir í málinu og sýna athafnir áfrýjanda á skrifstofu eins af bankastjórum stefnda.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er fallist á að stefnda hafi verið heimilt að vísa áfrýjanda úr starfi án aðvörunar eða fyrirvara. Þá er ekki fallist á með áfrýjanda að fyrir hendi séu skilyrði til að dæma honum miskabætur úr hendi stefnda vegna þess hvernig sá síðarnefndi stóð að uppsögn áfrýjanda eða vegna athafna stefnda í kjölfar hennar.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Æ-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnda, Kaupþingi Búnaðarbanka hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
377/2005

H krafðist fyrir dómi ógildingar á deiliskipulagi tiltekins reits á Eyrarlandsholti á Akureyri og lóðarleigusamnings um tiltekna lóð við Melateig á Akureyri, auk greiðslu skaðabóta. Talið var, að kröfur H um ógildingu deiliskipulags og lóðarsamnings væru alltof víðtækar, sem myndi leiða til þess, yrðu þær teknar til greina, að raskað yrði hagsmunum sem engin deila stæði um. Þegar af þeirri ástæðu yrði að vísa þeim kröfum H frá dómi. Þá var talið óhjákvæmilegt, eins og málum væri háttað, að réttarstaða sérhvers eiganda, sem stóð að H, kæmi sjálfstætt til skoðunar í tengslum við mögulegan bótarétt. Þótti kröfugerð H ekki uppfylla skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála að þessu leyti, og var þeirri kröfu einnig vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 10. ágúst 2005, sem barst réttinum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 28. júlí 2005 þar sem vísað var frá dómi kröfum sóknaraðila varðandi ógildingu deiliskipulags reits nr. 3 á Eyrarlandsholti á Akureyri og lóðarleigusamnings um lóð nr. 1 - 41 við Melateig á Akureyri 22. desember 1999 auk greiðslu skaðabóta að fjárhæð 24.893.221 krónu ásamt málskostnaði. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurði héraðsdóms verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og honum dæmdur kærumálskostnaður.

Fallist verður á með varnaraðila að kröfur sóknaraðila í fyrsta og öðrum lið kröfugerðar hans séu alltof víðtækar, sem myndi leiða til þess, yrðu þær teknar til greina, að raskað yrði hagsmunum sem engin deila stendur um. Þegar af þeirri ástæðu og með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar um þriðja lið kröfugerðarinnar verður niðurstaða hans staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:
37/2005

G var skipverji á fiskiskipi og var sem slíkur tryggður kjarasamningsbundinni slysatryggingu hjá T. G varð fyrir líkamstjóni þegar hann var við vinnu sína að lyfta svonefndri bakstroffu og fékk við það hnykk á bakið. Hélt G því fram að hann hefði við þetta orðið fyrir slysi. Talið var ótvírætt af gögnum málsins að ekki hefði verið um að ræða skyndilegan, utanaðkomandi atburð eða að líkamstjón G yrði rakið til ákomu eða áhrifa utan að og yrði atburðurinn því ekki talinn slys í skilningi vátryggingarskilmála. Var T sýknað af kröfu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. janúar 2005 og krefst þess að stefndi greiði sér 21.694.230 krónur með tilgreindum vöxtum frá 29. september 2001 til greiðsludags og málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta hann.

Rétt er að hvor aðila beri sinn kostnað málsins fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, G-kk-ef L. S-kk-ef, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, Þ-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur.
381/2005

Fallist var á að X yrði svipt sjálfræði tímabundið í tólf mánuði, enda væri hún ekki fær um að ráða persónulegum högum sínum vegna geðsjúkdóms.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 16. ágúst 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. ágúst 2005, þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfu varnaraðila um að hún verði svipt sjálfræði verði hafnað. Til vara krefst hún þess að hún verði svipt sjálfræði tímabundið í sex mánuði, en að því frágengnu að sviptingin vari í tólf mánuði. Þá er þess krafist að kærumálskostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að sóknaraðili verði svipt sjálfræði tímabundið. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrði séu til að svipta sóknaraðila sjálfræði. Að virtum gögnum málsins eru þó ekki efni til annars en að þeirri sviptingu verði markaður ákveðinn tími, sbr. 1. mgr. 12. gr. lögræðislaga. Er því rétt að svipta sóknaraðila sjálfræði í tólf mánuði frá uppsögu þessa dóms að telja.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, en þóknunin er ákveðin eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Sóknaraðili, X, er svipt sjálfræði í tólf mánuði.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, H-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og talsmanns varnaraðila, S-kvk-ef T-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 60.000 krónur til hvors þeirra, greiðist úr ríkissjóði.
385/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. ágúst 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. ágúst 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. september 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
38/2005

Ekki var fallist á að tjón sem B varð fyrir vegna vanefnda D í fasteignaviðskiptum þeirra mætti rekja til saknæmrar háttsemi fasteignasalans S. Var skaðabótakröfu B á hendur S og fasteignasölunni F því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. janúar 2005. Hann krefst þess að stefndu verði dæmdir óskipt til að greiða sér 23.886.941 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 2. september 2001 til greiðsludags og málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur stefnt Vátryggingafélagi Íslands hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað, en áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn er í einu lagi handa hvorum stefndu fyrir sig eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, BB ehf., greiði stefndu, Fasteignamiðluninni Felli ehf. og S-kk-þgf K-kk-þgf, hvorum fyrir sig samtals 300.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
392/2004

S slasaðist í umferðarslysi á árinu 1995. Talið var að hann hafi átt þess kost að afla mats og sækja bætur vegna tjóns síns á árinu 1996. Var krafa hans því fyrnd er hann höfðaði mál til heimtu bótanna í árslok 2001.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. september 2004. Hann krefst þess að stefndu verði óskipt gert að greiða sér aðallega 3.640.223 krónur, en til vara lægri fjárhæð, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. júní 2003 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og áfrýjanda gert að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa hans verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.