429/2009

O áfrýjaði dómi héraðsdóms þar sem honum var gert að greiða V hf. skuld. Þá krafðist hann endurskoðunar úrskurðar þar sem hafnað var kröfu hans um frávísun málsins. Talið var að þótt O ætti varnarþing í Frakklandi hafi verið heimilt, samkvæmt 1. mgr. 43. gr., sbr. 1. mgr. 42. gr., laga nr. 91/1991, að höfða málið fyrir Héraðsdómi Reykjaness. Var kröfu O um frávísun málsins því hafnað. Talið var sannað að O hafi samþykkt greiðsluskilmála V hf. Þá var ekki talið að O ætti bótakröfu á hendur V hf. og var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um að O yrði gert að greiða V hf. skuldina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 18. maí 2009, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 1. júlí 2009. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áfrýjaði hann héraðsdómi öðru sinni 28. júlí 2009. Áfrýjandi krefst þess aðallega að málinu vísað frá héraðsdómi, en til vara að hann verði sýknaður af kröfu stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Að þessu frágengnu krefst áfrýjandi þess að dómkrafa stefnda verði lækkuð og málskostnaður látinn niður falla.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í greinargerð sinni í héraði, sem lögð var fram á dómþingi 5. mars 2008, gerði áfrýjandi aðalkröfu um að málinu yrði vísað frá dómi. Byggði hann kröfuna á því að ekki hefði verið heimilt að höfða málið gegn honum á Íslandi, þar sem hann ætti varnarþing í Frakklandi. Héraðsdómur tók afstöðu til frávísunarkröfunnar og hafnaði henni með úrskurði 26. júní 2008. Þar var samt fallist á með áfrýjanda að heimildar til málshöfðunar hér á landi yrði ekki leitað í 1. mgr. 42. gr., sbr. 43. gr., laga nr. 91/1991, þó að íslensku félagi, Opal Holding ehf., hefði verið stefnt til greiðslu á kröfu stefnda óskipt með áfrýjanda. Sagði í forsendum úrskurðarins að þessum lagaákvæðum yrði beitt „þegar samaðild skv. 18. gr. eml. og aðildarsamlag skv. 19. gr. eml. er nauðsynlegt varnarmegin en ekki þegar sá aðili (svo), sem tengist varnarþingi hér á landi, er stefnt sem ábyrgðaraðila með skilyrta og einfalda ábyrgð.“ Niðurstaða úrskurðarins var byggð á 4. mgr. 32. gr. laga nr. 91/1991, þar sem stefna hefði „verið birt stjórnarformanni stefnda Opale Seafood SAS á heimili hans í Hafnarfirði en hann [væri] reyndar stjórnarformaður beggja stefndu.“ Teldist málið því réttilega höfðað. Í áfrýjunarstefnu er tekið fram að áfrýjunin taki einnig til úrskurðarins 26. júní 2008. Felur aðalkrafa áfrýjanda í sér kröfu á endurskoðun hans.

Stefndi beindi málssókn sinni að áfrýjanda og íslenska félaginu Opal Holding ehf. sem ágreiningslaust er að eigi varnarþing í Héraðsdómi Reykjaness. Honum var því samkvæmt 1. mgr. 43. gr., sbr. 1. mgr. 42. gr., laga nr. 91/1991 heimilt að höfða málið á því varnarþingi. Aðalkröfu áfrýjanda verður því hafnað.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um kröfur stefnda á hendur áfrýjanda, þar með talið málskostnað, en ákvæði dómsins um kröfur stefnda á hendur Opal Holding ehf. eru ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt þessum málsúrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Það athugist að ekki verður séð af málsgögnum að Opal Holding ehf. hafi skilað greinargerð og haldið uppi vörnum í héraði, þó að hinn áfrýjaði dómur bendi til annars.

Áfrýjandi hefur lagt fyrir Hæstarétt ný gögn sem taka yfir 96 blaðsíður í málsgögnum. Í greinargerð til Hæstaréttar er, þrátt fyrir d. lið 2. mgr. 156. gr. laga nr. 91/1991, ekki minnst á gögn þessi og ekkert var að þeim vikið við munnlegan flutning málsins. Er þetta aðfinnsluvert.

Dómsorð:

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um greiðsluskyldu áfrýjanda, Opale Seafood SAS, við stefnda, Vigni G. Jónsson hf., eru óröskuð.

Áfrýjandi greiði stefnda 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.