520/2012

S var ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni, líkamsárás og fíkniefnalagabrot, með því að hafa í miðbæ Reykjavíkur veist að lögreglumanni við skyldustörf með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði og hlaut yfirborsáverka á höfði og fyrir að hafa við sama tilefni haft í vörslum sínum 4,68 g af amfetamíni. Á grundvelli játningar S var hann sakfelldur fyrir vörslu fíkniefna og líkamsárás, sem talin var varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með vísan til þess að S hefði neitað því að hafa gert sér grein fyrir því að brotaþoli væri lögreglumaður að störfum er atvik málsins gerðust var hann sýknaður af ákæru um brot gegn valdstjórninni. Við ákvörðun refsingar S var höfð hliðsjón af 218. gr. b. og 71. gr. almennra hegningarlaga, þar sem S hafði áður gerst sekur um brot gegn 218. gr. sömu laga, og einnig til 78. gr. laganna, þar sem brotin voru framin áður en S var með héraðsdómi í janúar 2012 dæmdur fyrir þjófnað, fíkniefnabrot og umferðarlagabrot. Var refsing hans ákveðin fangelsi í fimm mánuði og mælt fyrir um upptöku fíkniefnanna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. júní 2012. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og refsing hans þyngd.

Ákærði krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að refsing verði dæmd eins væg og lög leyfa.

Ákærði hefur játað sakargiftir fyrir dómi að öðru leyti en því að hann neitar að hafa gert sér grein fyrir að brotaþoli hafi verið lögreglumaður að störfum umrætt sinn og þar með gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með játningu hans sem er í samræmi við gögn málsins er sannað að hann hafi gerst sekur um vörslu fíkniefna eins og lýst er í ákæru. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða. Eru brot hans réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru að öðru leyti en því að líkamsárás hans verður ekki jafnframt heimfærð undir 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 8. júlí 2010, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 24. mars 2011 í máli nr. 493/2010, var ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennara hegningarlaga. Með líkamsárás þeirri sem hann hefur nú verið sakfelldur fyrir hefur ákærði ítrekað gerst sekur um brot gegn þessu ákvæði. Við ákvörðun refsingar hans verður því litið til 1. mgr. 218. gr. b. og 71. gr. sömu laga og einnig til 77. gr. og 78. gr. laganna, en brotin voru framin áður en hann var með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 20. janúar 2012 dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir þjófnað, fíkniefnalagabrot og umferðarlagabrot. Er refsing hans með hliðsjón af framansögðu ákveðin fangelsi í fimm mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku fíkniefna og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf Þ-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku fíkniefna og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 266.893 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.