759/2009

Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar skiptastjóri vísi ágreiningi til héraðsdóms samkvæmt 120. gr., sbr. 171. gr., laga nr. 21/1991 séu ekki aðrar kröfur til meðferðar fyrir dómi en þær sem skiptastjóri hafi tiltekið. Með hliðsjón af því var litið svo á að krafa Q í málinu væri um að þrotabú T ehf. afhenti honum vörur sem það kvaðst hafa selt T ehf. með eignarréttarfyrirvara. Fram komi í gögnum málsins að einungis hluta varanna hafi verið að finna á lager T ehf. nokkrum dögum fyrir gjaldþrot þess. Það sé skilyrði fyrir afhendingu eignar úr þrotabú eftir 109. gr. laga nr. 21/1991 að eignin sé í vörslu þrotabúsins. Krafa Q um afhendingu væri sett fram án tilgreiningar á því hvaða munir væru enn í vörslum þrotabúsins. Þessi annmarki á kröfunni valdi því að ekki séu skilyrði til að verða við henni. Var úrskurður héraðsdóms staðfestur þegar af þessari ástæðu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. desember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. desember 2009, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um viðurkenningu á eignarhaldi hans gagnvart varnaraðila á tilteknum vörum, að sértökukrafa hans gagnvart varnaraðila um afhendingu varanna næði fram að ganga og varnaraðila yrði gert að afhenda vörurnar án tafar. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að framangreindar kröfur verði teknar til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991 er að finna heimild þriðja manns til að krefjast afhendingar á eign úr þrotabúi. Slíka kröfu gerði sóknaraðili á hendur varnaraðila með bréfi 30. september 2008. Skiptastjóri hafnaði kröfunni 22. október 2008 og vísaði ágreiningi sem sóknaraðili gerði um þessa afstöðu til Héraðsdóms Reykjavíkur 19. febrúar 2009 með vísan til 120. gr., sbr. 171. gr. laga nr. 21/1991. Í greinargerð til héraðsdóms 13. maí 2009 setti sóknaraðili kröfu sína fram með þeim hætti sem lýst er að framan og tekið er upp í hinn kærða úrskurð. Er þar meðal annars að finna kröfu um að „viðurkennt verði eignarhald sóknaraðila gagnvart varnaraðila á eftirfarandi vörum ...“.

Þegar skiptastjóri vísar ágreiningi til héraðsdóms samkvæmt fyrrgreindri lagaheimild eru ekki aðrar kröfur til meðferðar fyrir dómi en þær sem skiptastjóri lýsir. Með hliðsjón af þessu verður litið svo á að krafa sóknaraðila sé um að varnaraðili afhendi honum vörur sem hann kveðst hafa selt Mest ehf., síðar Tæki, tól og byggingavörur ehf., með eignarréttarfyrirvara. Hann hefur þann hátt á að krefjast afhendingar á öllum þeim vörum sem taldar eru upp á tveimur sölureikningum dagsettum 24. janúar 2008. Óumdeilt er að vörur þessar voru ætlaðar til endursölu hjá kaupanda. Í gögnum málsins, meðal annars greinargerð sóknaraðila til héraðsdóms, kemur fram að einungis hluta þeirra vara, sem krafa sóknaraðila beinist að, hafi verið að finna á lager Tækja, tóla og byggingavara ehf. 24. júlí 2008, nokkrum dögum áður en bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta.

Það er skilyrði fyrir kröfu um afhendingu eignar úr þrotabúi eftir 109. gr. laga nr. 21/1991 að eign sú sem krafa beinist að sé í vörslu þrotabús. Svo sem að framan greinir tiltekur sóknaraðili í kröfu sinni muni sem hann kveðst hafa selt hinu gjaldþrota fyrirtæki í janúar 2008 án nokkurrar tilgreiningar á því hverjir þeirra séu ennþá í vörslu þrotabúsins. Þessi annmarki á kröfu sóknaraðila veldur því að ekki eru skilyrði til að verða við henni. Þegar af þessari ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Quick Bauprodukte GmbH, greiði varnaraðila, þrotabúi Tækja, tóla og byggingavara ehf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.