arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
19/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun S að vísa frá þinglýsingu tilteknu skjali og öðru skjali að hluta hvað varðar fasteignina Aðalstræti 9, Reykjavík. Í málinu krafðist D ehf. þess að S yrði gert að þinglýsa eignayfirfærslu samkvæmt afsali F til D ehf. á gluggarými á götuhæð fasteignarinnar en rýmið var hluti af séreign. Héraðsdómur taldi lagaskilyrðum fyrir þinglýsingu afsalsins ekki fullnægt þar sem ekki hefði verið þinglýst nýjum eignaskiptasamningi með sjálfstæðu fastanúmeri fyrir rýmið. Breytti þá engu þó afsali hefði verið þinglýst á árinu 2002 án þess að þessu lagaskilyrði hefði þá verið fullnægt. Hæstiréttur staðfesti því héraðsdóm með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. janúar 2011. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. desember 2010, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík um að vísa frá þinglýsingu nánar tilgreindu skjali og öðru skjali að hluta. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess að felld verði úr gildi úrlausn þinglýsingarstjóra 3. ágúst 2010 um frávísun skjals með þinglýsingarnúmeri 411-T-005549/2010 og frávísun á hluta úr skjali með þinglýsingarnúmeri 411-S-010339/2007. Jafnframt krefst hann þess að varnaraðila verði gert að ljúka þinglýsingu á þeim hluta úr skjali með þinglýsingarnúmeri 411-S-010339/2007 sem felur í sér afsal Frjálslynda flokksins til Dreifbýlis ehf. (áður Bæjarlands ehf.) á hluta úr eignarhluta merktum 02-05 í Aðalstræti 9, Reykjavík með fastanúmeri 229-6400 og skjali með yfirlýsingu um leiðréttingu á nefndu afsali (skjali nr. 411-T-005549/2010). Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Það athugast að í afsali 13. júní 2002, sem þinglýst var 14. ágúst sama ár var 4,2 fermetra gluggi á götuhæð hússins að Aðalstræti 6 í Reykjavík sagður vera „skráð eign G-kk-ef S-kk-ef.“ Gögn málsins benda til þess að þetta hafi ekki verið rétt, því þessum hluta var afsalað til lögaðilans Herra Garðars ehf. með afsali 26. febrúar 1999 sem afhent var til þinglýsingar tveimur dögum síðar og verður ekki séð að hann hafi látið hann af hendi síðar.

Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
1/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni Þ um að fá að leiða sextán nafngreind vitni í máli á grundvelli 2. mgr. 77. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til öflunar sönnunargagna án þess að mál hafi verið höfðað. Talið var að tilgangurinn með vitnaleiðslunni væri ekki sá að varpa ljósi á þau atvik sem Þ taldi grundvöll skaðabótakröfu sinnar og þótti Þ því ekki hafa lögvarða hagsmuni af því að hún færi fram. Var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. janúar 2011. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. desember 2010, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að fá að afla sönnunargagna fyrir dómi án þess að mál hafi verið höfðað með því að leiða sextán nafngreind vitni til skýrslugjafar. Kæruheimild er í f. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að sér verði heimilað að leiða þessi vitni fyrir dóm. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn íslenska ríkið krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Aðrir varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
200/2011

V hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans á hendur Í var vísað frá dómi. Í málinu krafðist V hf. viðurkenningar á að óheimilt hefði verið að leggja á hann útflutningsálag á tímabilinu 1. janúar til 1. júní 2010. Í Hæstarétti var talið óumdeilt að umrætt álag hefði verið lagt á afla skipa V hf. á því tímabili sem krafa hans tæki til og hefði hann lagt fram í málinu sundurliðaðar upplýsingar um aflamagnið. Var V hf. talinn hafa lögvarða hagsmuni af dómkröfu sinni sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá væru engir annmarkar á kröfunni sem yllu því að Í ætti erfitt með að verjast henni eða dómstóll að taka afstöðu til hennar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Reykjavíkur 23. mars 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. mars 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér tildæmdur kærumálskostnaðar en til vara að kærumálskostnaður og málskostnaður í héraði verði látinn niður falla.

Sóknaraðili er útgerðarfélag sem meðal annars gerir að eigin sögn út tíu fiskiskip. Hann krefst í málinu viðurkenningar á að óheimilt hafi verið að leggja á hann útflutningsálag á tímabilinu 1. janúar til 1. júní 2010 með vísan til tilgreindra heimilda í reglugerð. Með útflutningsálaginu er bætt 5 % við þyngd þess botnfiskafla sem fluttur er óunninn á erlendan markað og vigtaður þar. Álagið hefur þau áhrif að aflinn er talinn þyngri sem því nemur, en þetta leiðir til þess að aflamagn sem heimilt er að veiða skerðist meira en ella hefði orðið. Í málinu er óumdeilt að álag þetta var lagt á afla skipa sóknaraðila á því tímabili sem krafa hans tekur til. Hann hefur lagt fram í málinu sundurliðaðar upplýsingar um þetta aflamagn.

Sóknaraðili telst samkvæmt framansögðu hafa lögvarða hagsmuni af dómkröfu sinni, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Engir annmarkar eru á kröfunni sem valda því að varnaraðili eigi erfitt með að verjast henni eða dómstóll með að taka afstöðu til hennar. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Krafa sóknaraðila um málskostnað í héraði bíður efnislegrar meðferðar málsins þar.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðili, íslenska ríkið, greiði sóknaraðila, Vinnslustöðinni hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
202/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 31. mars 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 7. apríl 2011, klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að jafnframt kröfu um einangrun verði hafnað.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
203/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 31. mars 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 7. apríl 2011, klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
212/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. apríl 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 14. apríl 2011 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
213/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um endurupptöku á máli, sem lauk með úrskurði um að bú hans væri tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu B. Talið var óumdeilt að beiðni A væri of seint fram komin. Kom því ekki til frekari málsmeðferðar fyrir dóminum um kröfu A. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. mars 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um endurupptöku á máli, sem lauk með úrskurði 28. október 2010 um að bú hans væri tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að beiðni sín um endurupptöku verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
214/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um endurupptöku á máli, sem lauk með úrskurði um að bú hans væri tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu B. Talið var óumdeilt að beiðni A væri of seint fram komin. Kom því ekki til frekari málsmeðferðar fyrir dóminum um kröfu A. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. mars 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um endurupptöku á máli, sem lauk með úrskurði 28. október 2010 um að bú hans væri tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að beiðni sín um endurupptöku verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
215/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um endurupptöku á máli, sem lauk með úrskurði um að bú félagsins væri tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu B. Talið var óumdeilt að beiðni A væri of seint fram komin. Kom því ekki til frekari málsmeðferðar fyrir dóminum um kröfu A. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. mars 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um endurupptöku á máli, sem lauk með úrskurði 28. október 2010 um að bú hans væri tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að beiðni sín um endurupptöku verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
218/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. apríl 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 6. maí 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
222/2011

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms um að A skyldi svipt sjálfræði í sex mánuði á grundvelli a. og b. liðar 1. mgr. 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997, sbr. 2. mgr. 30. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. mars 2011, þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kærumálskostnaður hennar greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Fyrir Hæstarétti hefur verið upplýst að sóknaraðili ól barn sitt [...].[...][...]. Þar með hafa orðið þær breytingar á atvikum, sem byggt er á í forsendum hins kærða úrskurðar, að óhjákvæmilegt er að fella ákvæði hans um að svipta sóknaraðila sjálfræði úr gildi.

Ákvæði úrskurðarins um þóknun verjenda verða staðfest.

Sóknaraðila var skipaður verjandi og varnaraðila talsmaður í héraði. Með vísan til 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun þeirra vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, eins og hún verður ákveðin í dómsorði að meðtöldum virðisaukaskatti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi um sjálfræðissviptingu sóknaraðila, A.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um þóknun verjenda sóknaraðila eru staðfest.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, E-kk-ef H-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, K-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur til hvors þeirra, greiðist úr ríkissjóði.
228/2011

A hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem L hf. var veittur frestur til 6. apríl 2011 til að leggja fram íslenska þýðingu skjala og gögn um erlendar lagareglur. Í dómi Hæstaréttar kom fram að kæra og kærumálsgögn hefðu borist réttinum 13. apríl 2011. Hefði þá verið liðinn sá frestur, sem L hf. hefði verið veittur og um væri deilt í málinu. A hf. hefði því ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að úrskurðurinn kæmi til endurskoðunar. Var málinu því vísað frá Hæstarétti án kröfu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 23. mars 2011, þar sem varnaraðili fékk „frest til miðvikudagsins 6. apríl nk., klukkan 9:30, til að leggja fram íslenska þýðingu skjala og gögn um viðeigandi lagareglur í Lúxemborg.“ Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að láta málflutning fara fram án dráttar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði fór varnaraðili þess á leit við héraðsdóm degi fyrir aðalmeðferð, sem fram átti að fara 23. mars 2011, að málinu yrði frestað til þess að hann gæti aflað íslenskrar þýðingar á ,,framlögðum skjölum“ og gagna um erlendar lagareglur. Er málið var tekið fyrir síðastnefndan dag var bókuð ósk varnaraðila um frest í þessu skyni. Sóknaraðili mótmælti því að frestur yrði veittur. Héraðsdómur féllst á beiðni varnaraðila og veitti honum frest eins og fram kemur í úrskurðarorði.

Þess er áður getið að kæra sóknaraðila og kærumálsgögn hafi borist Hæstarétti 13. apríl 2011. Var þá liðinn sá frestur, sem varnaraðila hafði verið veittur og um er deilt í málinu. Sóknaraðili hefur því ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að úrskurðurinn komi til endurskoðunar og verður málinu því vísað frá Hæstarétti án kröfu.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, ALMC hf., greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
22/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli S gegn L hf. og LÍ hf. var vísað frá dómi. Málið hafði S höfðað aðallega til heimtu skaðabóta úr hendi L hf. og LÍ hf. en til vara til viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta úr hendi þeirra. Byggði S málatilbúnað sinn á því að stýring LÍ hf. á fjármunum hans hafi verið í ósamræmi við fyrirfram samþykkta fjárfestingarstefnu sem aðilar höfðu gert með sér og væri skilgreind í viðauka með eignastýringasamningi aðila frá 20. október 2005. Jafnframt byggði S á því að fjárfestingar peningamarkaðssjóðs L og eignasamsetning hans hafi verið í ósamræmi við fyrrgreinda fjárfestingarstefnu, markaðssetning sjóðsins hafi verið í ósamræmi við raunverulega markaðsáhættu hans og fjárfestingarstefnu og að hlutdeildarskírteinishöfum hafi verið mismunað í aðdraganda þess að lokað var fyrir innlausnir úr sjóðnum 6. október 2008. Þá byggði S á því að forsvarsmönnum sjóðsins hafi borið að hlutast til um að takmarka frekari útgáfu hlutdeildarskírteina þegar þeim mátti vera ljóst að stækkun sjóðsins myndi auka verulega skuldaraáhættuna og hugsanlegt greiðslufall. Var málatilbúnaður S talinn óskýr og ekki afmarkað hvert tjón hans gæti talist vegna þeirra atvika sem vörðuðu hverja málsástæðu fyrir sig. Var málið talið svo vanreifað að ekki yrði lagður efnisdómur á aðalkröfuna. Þá var S ekki talinn hafa afmarkað þá saknæmu og ólögmætu háttsemi L hf. og LÍ hf. sem varakrafa hans um viðurkenningu skaðabótaskyldu byggði á. Var varakrafa S því talin haldin slíkum annmörkum að efnisdómur yrði ekki á hana lagður. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. janúar 2011. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. desember 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast hvor fyrir sitt leyti staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kærumálskostnað.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
230/2011

var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu K um að M yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli vegna ágreinings um fjárslit milli þeirra. Taldi K að málssókn M væri tilefnislaus og M væri ófær um að greiða málskostnað. Í dómi Hæstaréttar sagði að ekki hefðu verið lögð fram gögn í málinu sem talin yrðu leiða að því nægar líkur að M væri ófær um greiðslu málskostnaðar þannig að fullnægt væri skilyrðum b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var kröfu K því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. apríl 2011, þar sem sóknaraðila var gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli hans gegn varnaraðila. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Malsatvik eru rakin í hinum kærða úrskurði. Ekki hafa verið lögð fram í málinu gögn sem talin verða leiða að því nægar líkur að sóknaraðili sé ófær um greiðslu málskostnaðar þannig að fullnægt sé skilyrðum b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 fyrir því að sóknaraðila verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar. Verður kröfu varnaraðila því hafnað.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu varnaraðila, K, um að sóknaraðila, M, verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli hans á hendur varnaraðila.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 100.000 krónur í kærumálskostnað