413/2009

S krafðist skaðabóta úr hendi S hf. og V hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi árið 2001. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að S hefði ekki gert í stefnu þá

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 22. júlí 2009. Þeir krefjast aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara lækkunar á fjárhæð hennar. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að málskostnaður verði felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem hann nýtur á báðum dómstigum.

Stefndi höfðaði mál þetta með stefnu 28. júní 2007 og var málið þingfest í Héraðsdómi Reykjavíkur 18. október sama ár. Í stefnu var aðallega gerð krafa um 15.000.000 krónur, en til vara 3.581.246 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta en að frádreginni tilgreindri innborgun. Í stefnunni var engin grein gerð fyrir kröfufjárhæðum. Við þingfestinguna var bókað: „Stefnandi fékk frest til frekari málatilbúnaðar til 13.12.2007.“ Á dómþingi þann dag lagði stefndi fram yfirmatsbeiðni. Málinu var síðan frestað tíu sinnum fram til 21. janúar 2009. Var ýmist bókað í þingbók að áfrýjandi fengi frest til greinargerðar eða stefndi til „frekari málatilbúnaðar“. Ekki er deilt um að frestir voru á þessu tímabili veittir til þess að stefndi gæti lagt fram yfirmatsgerð þá sem hann hafði óskað eftir. Á dómþingi 27. janúar 2009 var fært til bókar að láðst hefði við fyrirtöku málsins 18. desember 2008 að bóka um framlagningu yfirmatsgerðar og skjals með dómkröfum stefnda. Á síðastnefndu skjali kom fram að stefndi gerði kröfu um greiðslu á 4.830.655 krónum auk vaxta og dráttarvaxta en að frádreginni sömu innborgun og getið hafði verið í stefnu. Þá kom fram í skjalinu sundurliðun kröfu stefnda í miskabætur og bætur fyrir varanlega örorku og nokkrar skýringar á útreikningi þessara kröfuliða. Við munnlegan flutning málsins 22. apríl 2009 lækkaði stefndi kröfu sína í þá fjárhæð sem í héraðsdómi greinir. Áfrýjandi lagði fram greinargerð í héraði 26. febrúar 2009 og fjallaði þar um yfirmatsgerðina og kröfurnar sem stefndi hafði lagt fram um leið og hana 18. desember 2008. Áfrýjandi hreyfði ekki mótmælum við þeim hætti sem stefndi hafði haft á málatilbúnaði sínum og hér var lýst.

Af framansögðu er ljóst að stefndi gerði ekki í stefnu þá grein fyrir kröfu sinni og sönnunargögnum um hana sem áskilið er í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann þingfesti málið á grundvelli stefnunnar án þess að fullnægt væri ákvæði 1. mgr. 95. gr. laganna um framlagningu gagna sem varða málatilbúnað stefnanda við þingfestingu. Leitaðist hann við að bæta úr þessu með matsgerð, sem hann aflaði ekki fyrr en síðar og gerði ekki sundurliðaða og rökstudda kröfu fyrr en hann hafði aflað hennar og fengið til þess endurtekna fresti. Lög nr. 91/1991 gera ekki ráð fyrir að stefnandi fái fresti eftir þingfestingu máls í því skyni að bæta úr annmörkum á málatilbúnaði í stefnu og skiptir í því efni ekki máli þó að hinn stefndi andmæli ekki slíkum frestum.

Þeir annmarkar á málatilbúnaði stefnda í héraði sem hér hefur verið lýst leiða til þess að málinu verður vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum.

Málskostnaður milli aðila í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarákvæði hins áfrýjaða dóms verður staðfest og gjafsóknarkostnaður stefnda fyrir Hæstarétti ákveðinn eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarákvæði hins áfrýjaða dóms skal vera óraskað.

Gjafsóknarkostnaður stefnda, S-kk-ef S-kk-ef, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 350.000 krónur.