arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
408/2006

A höfðaði mál á hendur Þ og vátryggingafélaginu L til greiðslu skaðabóta vegna umferðarslyss sem varð 11. maí 1998. Í málinu var deilt um hvort ætluð skaðabótakrafa hans hefði fyrnst, sbr. 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Þar sem ekki var talið að A hefði átt þess kost að leita fullnustu kröfu sinnar fyrr en kom fram á árið 1999 taldist fjögurra ára fyrningarfrestur nefnds lagaákvæðis hafa byrjað að líða við lok þess árs. Ekki var fallist á að aðild hins stefnda vátryggingafélags L að beiðni 30. apríl 2003 um örorkumat og greiðsla félagsins á kostnaði vegna matsins hefði rofið fyrningu á kröfu A. Þá þurfti ekki að taka afstöðu til þess hvort fyrirvaralaus tillaga L um tjónsuppgjör á árinu 2000 skyldi hafa þessi áhrif þar sem tillagan var gerð meira en fimm árum fyrir málshöfðun. Bótakrafa A var talin löngu fyrnd þegar mál var höfðað um hana 7. nóvember 2005 og voru Þ og L því sýknuð af kröfum A í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. júlí 2006. Hann krefst þess að stefndu verði dæmd til að greiða sér óskipt 4.115.798 krónur með 2,5% ársvöxtum frá 11. maí 1998 til 1. maí 1999, en með 4,5% ársvöxtum frá þeim degi til 6. maí 2003, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Óumdeilt er að krafa áfrýjanda er reist á ákvæðum XIII. kafla umferðarlaga nr. 50/1987, en eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi er ágreiningslaust í málinu að stöðugleikapunktur samkvæmt 1. mgr. 2. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 teljist vera 11. nóvember 1998. Þar sem ekki verður talið að áfrýjandi hafi átt þess kost að leita fullnustu kröfu sinnar fyrr en kom fram á árið 1999 telst fjögurra ára fyrningarfrestur samkvæmt 99. gr. umferðarlaga hafa byrjað að líða við lok þess árs. Fallist er á forsendur hins áfrýjaða dóms um að aðild stefnda Lloyd's of London að beiðni 30. apríl 2003 um örorkumat og greiðsla þessa stefnda á kostnaði vegna matsins hafi ekki rofið fyrningu á kröfu áfrýjanda, sbr. dóm Hæstaréttar 14. september 2006 í máli nr. 58/2006. Ekki þarf að taka afstöðu til þess hvort fyrirvaralaus tillaga þessa stefnda um tjónsuppgjör á árinu 2000 skuli hafa þessi áhrif þar sem tillagan var gerð meira en fimm árum áður en mál þetta var höfðað. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum skal áfrýjandi greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, A-kk-nf A-kk-nf, greiði stefndu, Þ-kvk-þgf A-kvk-þgf og Lloyd's of London, samtals 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
409/2007

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. júlí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í málum hans, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 25. september 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 12. júlí 2007 var varnaraðili dæmdur til að sæta fangelsi í tólf mánuði vegna brots gegn 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem framið var 25. mars 2007. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
40/2007

X kærði ákvörðun héraðsdóms, sem fól í sér að endurtaka skyldi skýrslugjöf hans og vitna í máli ákæruvaldsins gegn honum, en það hafði þá tvívegis verið munnlega flutt og dómtekið. Ekki var talið að ákvörðun sem þessi væri kæranleg til Hæstaréttar, sbr. 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, og málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. janúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærð er ákvörðun Héraðsdóms Vestfjarða 10. janúar 2007, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að aðalmeðferð og skýrslutaka í máli sóknaraðila gegn varnaraðila skyldi ekki fara fram að nýju, eins og settur dómstjóri Héraðsdóms Vestfjarða hafði boðað 22. desember 2006. Um kæruheimild vísar varnaraðili til 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Hann krefst þess að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og að skýrslutökur og málflutningur í framangreindu máli skuli ekki fara fram að nýju.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Aðalmeðferð í máli þessu fór fram á dómþingi 16. janúar 2006, sem haldið var af dómstjóra Héraðsdóms Vestfjarða, og það dómtekið að því loknu. Það var aftur tekið fyrir 22. júlí sama ár og fór munnlegur málflutningur þá fram að nýju án þess að varnaraðili og vitni gæfu skýrslu fyrir dómi. Að því loknu var málið dómtekið. Dómur í því hafði ekki verið kveðinn upp þegar settur dómstjóri tók við málinu í nóvember 2006. Með framangreindu bréfi 22. desember 2006 tilkynnti hann að endurtaka þyrfti skýrslutökur og málflutning óháð því hver myndi að lokum leggja dóm á málið. Boðaði hann því til nýrrar aðalmeðferðar er skyldi fara fram 30. janúar 2007.

Aðalmeðferð í þessu máli hófst samkvæmt framansögðu 16. janúar 2006 og hefur það tvívegis verið munnlega flutt og dómtekið. Hin kærða ákvörðun felur í raun í sér að endurtaka eigi skýrslugjöf ákærða og vitna fyrir dómi, en ekki að hefja eigi aðalmeðferð á nýjan leik. Samkvæmt 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 verða úrskurðir og ákvarðanir dómara eftir að aðalmeðferð máls er hafin ekki kærðir til Hæstaréttar, nema um þau atriði, sem sérstaklega eru tilgreind í einstökum stafliðum málsgreinarinnar, eða að vikið sé frá þessari reglu í öðrum ákvæðum laganna. Í lögum nr. 19/1991 er ekki vikið að því hvort ákvörðun sem þessi sé kæranleg til Hæstaréttar, en heimild til kæru hennar verður ekki reist á fyrirmælum 2. mgr. 142. gr. laganna. Hin kærða ákvörðun sætir því ekki kæru og ber að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
410/2007

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. júlí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í málum hans, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 25. september 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 12. júlí 2007 var varnaraðili dæmdur til að sæta fangelsi í nítján mánuði vegna þjófnaða, nytjastuldar og fleiri brota sem framin voru á tímabilinu mars 2005 til og með janúar 2007. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
412/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur en gæsluvarðhaldinu markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. ágúst 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. ágúst 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 28. september 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með dómi Hæstaréttar 26. júní 2007 var varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 3. ágúst sama árs á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Frá þeim tíma hafa engin gögn komið fram sem verulega þýðingu hafa við rannsókn málsins, en varnaraðili hafði þá þegar viðurkennt þá háttsemi sem honum var gefin að sök og var málið talið upplýst. Eigi að síður var ákæra ekki gefin út á hendur honum fyrr en 25. júlí 2007, en sérstaklega rík skylda er til að hraða málsmeðferð þegar grunaður maður sætir gæsluvarðhaldi. Fallist er á með héraðsdómara að varnaraðili skuli sæta áfram gæsluvarðhaldi, sem verður að teknu tilliti til framanritaðs markaður sá tími sem í dómsorði greinir, en telja verður að unnt sé að leggja dóm á málið innan þess tíma.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 12. september 2007 kl. 16.
414/2007

S og K kröfðust þess að stefna í máli þeirra gegn Þ yrði þinglýst á fasteignina V í Kópavogi. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið að eins og málið lægi fyrir hefðu S og K ekki sýnt nægilega fram á að uppfyllt væri skilyrði 1. mgr. 28. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 fyrir þinglýsingu stefnu. Var kröfunni því hafnað.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. júlí 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að þeim yrði heimilað að þinglýsa á fasteignina Vatnsenda í Kópavogi stefnu í máli sínu á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 28. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðilar krefjast þess að þeim verði heimilað að þinglýsa stefnu þessari. Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, S-kk-nf K-kk-nf H-kk-nf og K-kk-nf L-kk-nf H-kk-nf, greiði í sameiningu varnaraðila, Þ-kk-þgf H-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
416/2006

S var sakfelldur fyrir að hafa ekið sviptur ökurétti og undir áhrifum áfengis. Hann hafði frá árinu 1986 hlotið 14 refsidóma fyrir ölvun við akstur en með 13 þeirra var hann jafnframt dæmdur fyrir akstur sviptur ökurétti. Refsing S þótti m.a. með hliðsjón af sakarferli hans og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 hæfilega ákveðin fangelsi í 6 mánuði. Þá hafði hann enn á ný unnið sér til ævilangrar ökuréttarsviptingar og var hún því áréttuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 24. júlí 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða, en þyngingar á refsingu og sviptingar ökuréttar.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvalds en til vara að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota hans til refsiákvæða. Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann frá árinu 1986 hlotið 14 refsidóma fyrir ölvun við akstur, en með 13 þeirra var hann jafnframt dæmdur fyrir akstur sviptur ökurétti. Refsing ákærða þykir með hliðsjón af því sem rakið er í héraðsdómi, sakaferli hans og 77. gr. almennra hegningarlaga hæfilega ákveðin í hinum áfrýjaða dómi. Ákærði var fyrst sviptur ökurétti ævilangt með dómi 12. mars 1987 fyrir ölvun og réttindaleysi við akstur og 16. febrúar 2006 var sú ökuréttarsvipting síðast áréttuð. Hann hefur nú enn á ný unnið sér til ökuréttarsviptingar vegna ölvunaraksturs síns 6. apríl 2006 eins og krafist er af hálfu ákæruvalds. Verður því að árétta með vísan til 101. og 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum að ákærði skuli vera sviptur ökurétti ævilangt.

Niðurstaða héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um málskostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um refsingu ákærða, S-kk-ef J-kk-ef.

Ákærði skal vera sviptur ökurétti ævilangt.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 198.323 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
418/2006

S var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í lögreglubifreið, sem S var farþegi í, ráðist að lögreglumanni og slegið hann ítrekað með krepptum hnefa. Sakarferill S skipti ekki máli um ákvörðun refsingarinnar og þótti hún hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði, þar af þrír mánuðir skilorðsbundnir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 21. júlí 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu og þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst vægustu refsingar sem lög leyfa.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Að virtum atvikum málsins er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði og skal fresta fullnustu þriggja mánaða af þeirri refsivist skilorðsbundið eins og nánar segir í dómsorði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, svo sem nánar greinir í dómsorði, en virðisaukaskattur er innifalinn í fjárhæð þeirra.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði, en fresta skal fullnustu þriggja mánaða af þeirri refsivist og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa ef ákærði heldur almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 201.479 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, E-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.
41/2007

N Ltd. veitti franska fyrirtækinu S tryggingu fyrir efndum Í ehf. á skuldbindingum þess gagnvart S. S taldi Í ehf. ekki hafa greitt fyrir þrjár vörusendingar árið 2003 og leysti N Ltd. kröfuna til sín. Í ehf. var úrskurðað gjaldþrota  25. október 2002 eða nokkru áður en reikningar vegna vörusendinganna voru gefnir út. J hf. annaðist flutning sendinganna til Íslands. Afhenti félagið L og H vörurnar en þau höfðu verið fyrirsvarsmenn Í ehf. N Ltd. taldi að J hf. hefði verið óheimilt að afhenda öðrum vörurnar en skráðum viðtakanda og krafði J hf. um bætur fyrir það fjártjón sem af þessu hlaust. Þá krafði N Ltd. L og H einnig um bætur og vísaði til þess að þau hefðu ekki haft heimild til að taka við vörunum í stað Í ehf. Í héraðsdómi, sem var staðfestur í Hæstarétti, var talið að N Ltd. hefði ekki sýnt fram á að Í ehf. hefði verið það fyrirtæki á vegum L og H, sem S hefði verið í viðskiptum við. Lægi því ekki fyrir að J hf. hefði afhent röngum aðila vörurnar og var félagið því sýknað af kröfu N Ltd. Af sömu ástæðu voru L og H einnig sýknuð af kröfum N Ltd.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og H-kk-nf H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. janúar 2007. Hann krefst þess að stefndu greiði sér 28.260 evrur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 5.505 evrum frá 3. mars 2003 til 27. mars 2003, af 24.631 evru frá þeim degi til 23. maí 2003 en af 28.260 evrum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi, Jónar Transport hf., krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndu, L-kvk-nf S-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf, krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, NCM Eurocollect Limited, greiði stefnda, Jónum Transport hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi greiði stefndu, L-kvk-þgf S-kvk-þgf og H-kk-þgf B-kk-þgf, sameiginlega 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
421/2006

J, sem var framkvæmdastjóri einkahlutafélagsins R, var sakfelldur fyrir að hafa með aðgerðarleysi sínu við að skila inn skilagreinum og staðgreiðslu opinberra gjalda, sem haldin var eftir af launum starfsmanna félagsins, af stórkostlegu hirðuleysi vanrækt þær skyldur sem á honum hvíldu samkvæmt 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda. Brot J var einnig talið varða við 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing J var ákveðin fangelsi í 3 mánuði, skilorðsbundið í tvö ár, og 2.800.000 króna sekt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 20. júlí 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu en þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur að því er ákærða varðar.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málflutningslaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Það er athugavert að í héraðsdómi er á nokkrum stöðum vísað til dómskjala með því að nefna númer skjalanna í framlagningarröð fyrir dómi, en án þess að gera nægilega grein fyrir efni þeirra.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um refsingu ákærða, J-kk-ef J-kk-ef, og sakarkostnað hvað hann varðar.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 366.367 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef Ó-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur.
421/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X væri áfram bönnuð för úr landi á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. ágúst 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. ágúst 2007, þar sem varnaraðila var áfram bönnuð brottför af Íslandi allt til miðvikudagsins 10. október 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að setja tryggingu fyrir nærveru sinni í stað farbanns.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Hæstaréttar 13. júní 2007 í máli nr. 314/2007 var fallist á að skilyrði 110. gr. laga nr. 19/1991 væru fyrir hendi til að banna varnaraðila för úr landi. Eins og þar var rakið teygir rannsókn máls þessa anga sína víða og eru fleiri menn grunaðir um aðild að því, en flestir þeirra eru búsettir erlendis. Ráða má af fyrirliggjandi gögnum að svör hafi aðeins borist við einni af fimm réttarbeiðnum til erlendra stjórnvalda frá því að framangreindur dómur féll og að verið sé að vinna úr þeim upplýsingum. Fallist er á með sóknaraðila að áfram sé þörf á því að tryggja nærveru varnaraðila hér á landi í þágu rannsóknar málsins, en eins og mál þetta liggur fyrir eru ekki efni til að fallast á varakröfu varnaraðila. Ber því að staðfesta hinn kærða úrskurð.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
422/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. og 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. ágúst 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. ágúst 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi meðan mál hans eru til meðferðar fyrir Hæstarétti, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 31. október 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
428/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. ágúst 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. ágúst 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 7. september 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili hefur viðurkennt öll þau brot sem honum hafa verið gefin að sök í ákæru 7. ágúst 2007 að einu undanskildu. Brotaferill hans frá mars 2007 er samfelldur. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.