253/2007

X var gefið að sök að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis á bifreiðarstæði við Frakkastíg í Reykjavík. Hann neitaði að hafa ekið bifreiðinni og kvaðst aðeins hafa ætlað að sofa þar og spara sér hótelkostnað. Vitni báru að þau hefðu séð bifreiðina hreyfast úr stað þar sem henni var lagt í bifreiðastæði. Þegar lögreglan kom að var hún ekki í gangi en kveikt á útvarpi og vél og púströr var heitt. Þá báru lögreglumennirnir að X hefði verið sofandi þegar þá bar að garði. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að þrátt fyrir neitun X hefði ekki verið rannsakað hvort mögulegt hefði verið að bifreiðin hefði hreyfst án þess að henni hefði verið ekið. Hefði X ekki verið við akstur þegar lögreglumennirnir komu að og hefðu vitni ekki getað borið um af hvaða orsökum bifreiðin hreyfðist. Þótti því ósannað að bifreiðin hefði verið í gangi þegar hún færðist úr stað og því ekki komin fram nægileg sönnun fyrir því að K hefði gerst sekur um þá háttsemi sem greindi í ákæru. Hann var því sýknaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. apríl 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða og að fengnu áfrýjunarleyfi Hæstaréttar, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu og viðurlög.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara vægustu refsingar.

Ákærða er gefið að sök að hafa ekið bifreið á bifreiðastæði við Frakkastíg í Reykjavík að morgni 20. ágúst 2006. Er málsatvikum lýst í hinum áfrýjaða dómi. Með vætti þriggja stúlkna er sannað að ákærði var sofandi í ökumannssæti bifreiðarinnar þegar þær komu á bifreiðastæðið. Þær töldu vél bifreiðarinnar þá hafa verið í gangi. Tilkynntu þær lögreglu um bifreiðina. Stúlkurnar báru fyrir dómi að bifreiðin hefði verið alveg inni í stöðureit og að þær hafi séð hana hreyfast lítið eitt áfram. Verður helst ráðið að þær hafi séð þetta í þann mund að ein þeirra var að tala við lögregluna í síma. Samkvæmt vætti tveggja lögregluþjóna var ákærði sofandi í ökumannssæti og var vakinn þegar lögregla kom á vettvang. Bifreiðin var þá ekki í gangi, en kveikt var á útvarpi og vél og púströr voru heit. Af ljósmynd sem lögregla tók sést að bifreiðin stendur framarlega í stöðureitnum og getur sú staða samrýmst því að bifreiðin hafi færst lítið eitt áfram eins og vitnin báru. Ákærði, sem er búsettur úti á landi, neitaði strax að hafa ekið eða hafa haft í hyggju að aka bifreiðinni og kvaðst aðeins hafa ætlað að sofa þar og spara sér þannig hótelkostnað. Þrátt fyrir neitun ákærða rannsakaði lögregla ekki hvort mögulegt væri að bifreiðin hefði hreyfst án þess að vera ekið. Ekkert liggur fyrir í málinu um hversu mikill halli er á bifreiðastæðinu þar sem bifreiðin var, ekkert var skráð um það hvort bifreiðin var í gír og handbremsu, hvort ljós voru kveikt og hvernig staða ökumannssætis var. Ljóst er að þegar lögregla kom á vettvang var ákærði ekki við akstur og vitnin gátu ekki borið um af hvaða orsökum bifreiðin hreyfðist. Ósannað er að bifreiðin hafi verið í gangi þegar hún færðist úr stað. Sönnunarbyrði um atvik sem eru sakborningi í óhag hvílir á ákæruvaldinu, sbr. 45. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Með vísan til 46. gr. sömu laga telst ekki fram komin nægileg sönnun fyrir því að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í ákæru. Verður hann því sýknaður.

Samkvæmt 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991 verður allur sakarkostnaður málsins í héraði og áfrýjunarkostnaður lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn saka.

Allur sakarkostnaður í héraði og áfrýjunarkostnaður málsins samtals 567.153 krónur greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða í héraði og fyrir Hæstarétti, Ó-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 498.000 krónur.