arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
377/2016

B krafðist þess að A yrði svipt forsjá fimm barna sinna á grundvelli a.- c.- og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Var talið að virtum gögnum málsins og aldri barnanna að forsjárhæfni A væri verulega skert og hún væri því ófær um að sinna daglegri umönnun og uppeldi barna sinna. Þá væri einnig til staðar vísbendingar um að A hefði beitt börn sín ítrekuðu og grófu ofbeldi. Í dómi Hæstaréttar kom jafnframt fram að áréttað væri í 1. mgr. 1. gr. barnalaga nr. 76/2003 sem og í 2. mgr. 1. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 að óheimilt væri að beita barn ofbeldi eða annarri vanvirðandi háttsemi. Ef foreldrar brygðust þessum grundvallarskyldum sínum kynni að koma til kasta barnaverndarnefnda á grundvelli þeirra úrræða sem þeim væri ætluð samkvæmt ákvæðum VI. kafla barnaverndarlaga, þar með talið forsjársviptingar á grundvelli 29. gr. laganna. Var krafa B tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. maí 2016. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms.

Svo sem áréttað er í 1. mgr. 1. gr. barnalaga nr. 76/2003 á barn rétt á að lifa, þroskast og njóta verndar, umönnunar og annarra réttinda í samræmi við aldur sinn og þroska og án mismununar af nokkru tagi. Barnið á rétt á forsjá foreldra sinna, sbr. 1. mgr. 28. gr. sömu laga, og foreldrum ber að annast það og sýna því umhyggju og virðingu og gegna forsjár- og uppeldisskyldum sínum svo sem best hentar hag barns og þörfum, sbr. 2. mgr. 28. gr. sömu laga. Sérstaklega er áréttað í 1. mgr. 1. gr. barnalaga sem og 2. mgr. 1. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 að óheimilt sé að beita barn ofbeldi eða annarri vanvirðandi háttsemi. Bregðist foreldrar þessum grundvallarskyldum sínum kann að koma til kasta barnaverndarnefnda á grundvelli þeirra úrræða sem þeim eru ætluð samkvæmt ákvæðum VI. kafla barnaverndarlaga, þar með talið forsjársviptingar á grundvelli 29. gr. laganna. Að framangreindum atriðum gættum er staðfest með vísan til forsendna sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að svipta áfrýjanda forsjá fimm barna sinna með vísan til a.-, c.- og d. liða 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti dæmist ekki, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar 600.000 krónur.
37/2016

G krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda M ehf. vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir er hann féll úr tröppu þar sem hann var að pensla undir þakkanti á raðhúsi. Í málinu var deilt um hvenær slysið hefði verið tilkynnt til Vinnueftirlitsins. Talið var að í ljósi þess að ekki hefði verið ágreiningur í málinu um aðdraganda slyssins og málsatvik hefðu verið upplýst skipti ekki máli fyrir sönnunarfærslu hvenær tilkynningin hefði verið afhent. G væri málarameistari með mikla starfsreynslu og hefði haft næga þekkingu til að meta hvernig öryggi hans yrði best tryggt. Hefði G því mátt vera ljós hættan af því að nota tröppuna á þann hátt sem hann gerði. Var M ehf. því sýknað af kröfu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. janúar 2016. Hann krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í slysi 9. október 2013 í starfi hjá stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur stefnt Vátryggingafélagi Íslands hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur meðal annars lagt fyrir Hæstarétt bréf sitt 12. apríl 2016 með nánar tilgreindum spurningum til Vinnueftirlitsins og svar þess 27. sama mánaðar. Málsástæður byggðar á þessum gögnum komast ekki að í málinu með vísan til 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Gögnum málsins ber ekki saman um hvenær slysið hafi verið tilkynnt til Vinnueftirlitsins. Tilkynning um það var dagsett degi eftir slysið eða 10. október 2013 og undirrituð af þeim H-kk-þgf V-kk-þgf fyrirsvarsmanni stefnda og G-kk-þgf K-x-x B-kk-þgf öryggistrúnaðarmanni. Staðfestu þeir undirskriftir sínar fyrir dómi og bar H-kk-nf á þá leið að hann hefði afhent Vinnueftirlitinu tilkynninguna samdægurs. Fyrir Hæstarétti hefur stefndi lagt fram sömu tilkynningu að því viðbættu að það eintak er stimplað með dagsetningunni 17. október 2013. Í ljósi þess að ekki er ágreiningur í málinu um aðdraganda slyssins og málsatvik eru upplýst skiptir ekki máli fyrir sönnunarfærslu hvenær tilkynningin var afhent. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
383/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. maí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. maí 2016 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 11. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til þess sem rakið er í hinum kærða úrskurði er nægjanlega leitt í ljós að varnaraðili hafi raskað friði brotaþola eftir að hún og börn þeirra fóru í Kvennaathvarfið 10. mars 2016. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður með virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, J-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 196.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
386/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. maí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. maí 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til sunnudagsins 19. júní 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að sér verði gert að dvelja á viðeigandi stofnun, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
38/2016

H kærði úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem ógildingarmáli hans gegn handhafa veðskuldabréfs var vísað frá dómi á þeirri forsendu að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að mál til ógildingar á veðskuldabréfi skyldi höfða í þeirri þinghá þar sem bréfinu var eða yrði þinglýst, sbr. 2. mgr. 120. gr. laga nr. 91/1991. Bréfinu hafði upphaflega verið þinglýst á eign í Reykjavík árið 1988, en flutt yfir á fasteign í Garðabæ tveimur árum síðar. Samkvæmt þessu bar að höfða málið í þinghá Héraðsdóms Reykjaness, en í henni væri eignin sem veðskuldabréfið var þinglýst á. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um að vísa málinu frá héraðsdómi því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. janúar 2009, en kærumálsgögn bárust réttinum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. desember 2015, þar sem máli sóknaraðila á hendur handhafa veðskuldabréfs var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Í kæru kemur fram að lögmanni sóknaraðila hafi borist vitneskja um hinn kærða úrskurð 28. desember 2015 og eru ekki efni til að miða við annað en að svo hafi verið. Barst kæran því innan lögbundins kærufrests, sbr. 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991.

Samkvæmt fyrri málslið 2. mgr. 120. gr. laga nr. 91/1991 skal höfða mál til ógildingar á veðskuldabréfi í þeirri þinghá þar sem því var eða yrði þinglýst. Veðskuldabréfi því, sem um ræðir í málinu, var þinglýst 26. júlí 1988 hjá Borgarfógetaembættinu í Reykjavík á tilgreinda fasteign að Stigahlíð 35 í Reykjavík. Hinn 23. október 1990 var bréfinu síðan þinglýst á fasteignina Naustahlein 7 í Garðabæ og fyrrnefnda fasteignin jafnframt leyst undan veðbandi. Samkvæmt þessu ber að höfða málið í þinghá Héraðsdóms Reykjaness, en í henni er eignin sem veðskuldabréfinu var þinglýst á svo sem rakið hefur verið, sbr. 8. tölulið 1. mgr. 2. gr. laga nr. 15/1998 um dómstóla og reglugerð nr. 395/1998 um dómþinghár og þingstaði, eins og henni var breytt með með reglugerð nr. 1109/2010. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
396/2016

Hæstiréttur taldi í ljósi atvika málsins að ekki væru fullnægjandi rök fyrir því að skerða ferðafrelsi K og banna henni för úr landi með barnið A meðan forsjármál M og K væri til meðferðar fyrir héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. maí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 23. maí 2016, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að banna sóknaraðila för úr landi með barnið A meðan forsjármál milli aðila er rekið fyrir héraðsdómi. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur höfðað mál á hendur varnaraðila sem þingfest var 15. mars 2016 og gerir í því þá kröfu aðallega að viðurkennt verði að hún fari ein með forsjá sonar þeirra sem fæddur er á árinu 2006, til vara að henni verði einni dæmd forsjá hans, en að því frágengnu að málsaðilar fari sameiginlega með forsjána. Þá krefst hún þess að dæmt verði um kröfu hennar um meðlag með drengnum og umgengnisrétt við hann. Varnaraðili hefur skilað greinargerð í málinu og krefst þess meðal annars að dæmt verði að forsjá skuli vera á hendi beggja foreldra, en til vara að hann fari einn með forsjána.

Fyrir liggur að sóknaraðili hyggur á ferð til C með drenginn og kveðst ætla að eyða þar sumarleyfi sínu með tvíburasystur sinni og fjölskyldu hennar, sem sé þar búsett. Af gögnum málsins má ráða að þær systur séu nánar og hafi haft mikil samskipti er þær bjuggu báðar á [...], þar sem sóknaraðili býr ennþá, en systir hennar mun hafa flutt til C á árinu 2015. Sóknaraðili hefur áður lýst áhuga sínum á að flytjast til C. Hún neitar því á hinn bóginn að ferð hennar nú með drenginn tengist þeim áhuga. Hún kveðst ætla að eyða sumarleyfi sínu með fjölskyldu tvíburasystur sinnar, sem ekki hafi áunnið sér rétt til sumarleyfis og þurfi því aðstoð við barnagæslu og fleira. Hún hefur lagt fram vottorð vinnuveitanda síns um að hún taki sumarleyfi frá 15. júní til 10. júlí 2016 og gögn um kaup á flugmiðum fyrir sig og drenginn þar sem gert er ráð fyrir heimkomu síðarnefnda daginn. Þá hefur hún lagt fram leigusamning við D um húsnæði á [...] sem gildir til 31. janúar 2017.

Þótt sýnt sé fram á náin tengsl sóknaraðila við tvíburasystur sína og að hún hafi áður lýst yfir áhuga á því að flytjast einnig til C eru í ljósi annarra atvika, sem rakin hafa verið, ekki fullnægjandi rök fyrir því að skerða ferðafrelsi hennar og banna henni áðurnefnda för úr landi á grundvelli 4. mgr. 35. gr. barnalaga, þótt forsjármál aðila hafi ekki verið til lykta leitt. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er úr gildi felldur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
397/2015

S ehf. fór þess á leit við bæjarfélagið H að félagið fengi að skila lóð undir atvinnustarfsemi sem það hafði fengið úthlutað hjá bæjarfélaginu. Á grundvelli reglna um lóðarskil, sem H hafði sett eftir úthlutun lóðarinnar, synjaði bæjarfélagið S ehf. lóðarskilum á þeirri forsendu að félagið hefði fengið samþykkta breytingu á deiliskipulagi eftir úthlutun lóðarinnar. S ehf. kærði synjunina til innanríkisráðuneytisins sem ógilti ákvörðun H. Í málinu krafðist H ógildingar á úrskurði ráðuneytisins. Talið var að hvorki væri kveðið á um einhliða skilarétt S ehf. í ákvæðum lóðarleigusamnings aðila og úthlutunarskilmálum, né ákvæðum laga nr. 17/1996 um gatnagerðargjald. Þá yrði skilaréttur ekki byggður á stjórnsýsluframkvæmd eða venju á því sviði. Þar sem einhliða skilaréttur S ehf. væri ekki til staðar væru áðurgreindar reglur H sem heimiluðu lóðarskil í raun ívilnandi fyrir lóðarhafa og því birtar með fullnægjandi hætti á heimasíðu bæjarfélagsins. Þar sem ekki væri sjálfgefið að H gæti breytt deiluskipulagi í fyrra horf þegar lóðum væri skilað, né heldur útilokað að slíkar breytingar gætu bakað bæjarfélaginu bótaskyldu, var ekki talið að áðurgreint skilyrði um breytingu á deiliskipulagi í reglunum gæti tralist ómálefnalegt. Loks var ekki fallist á það með S ehf. að H hefði brotið gegn jafnræðisreglu stjórnsýsluréttar og meginreglunni um skyldubundið mat með ákvörðun sinni. Var því ekki talið að synjun H hefði verið ólögmæt og var úrskurður ráðuneytisins því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. júní 2015. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í 2. mgr. 1. gr. laga nr. 17/1996 um gatnagerðargjald var ekki, fremur en gert er í 9. gr. núgildandi laga nr. 153/2006 um sama efni, kveðið á um einhliða skilarétt lóðarhafa, sem gert hafði leigusamning við sveitarfélag um lóð undir húsbyggingu, til að hverfa frá samningi með skilum á lóðinni, heldur var þar einungs mælt fyrir um endurgreiðslu gatnagerðargjalds hefði lóð verið skilað eftir að það gjald var greitt. Þá voru í 8. grein úthlutunarskilmála fyrir lóðinni ákvæði um hvernig með skyldi fara ef lóðarhafi skilaði lóð eða skilmálunum væri ekki fullnægt eftir efni sínu. Þar var á hinn bóginn ekki kveðið á um einhliða skilarétt lóðarhafa. Getur áfrýjandi því hvorki byggt rétt sinn til skila á lóðinni á lögum nr. 17/1996 né framangreindu ákvæði úthlutunarskilmálanna. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Smáragarður ehf., greiði stefnda, Hafnarfjarðarkaupstað, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
397/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að B ehf. skyldi með beinni aðfarargerð borinn út úr nánar tilgreindri fasteign. Talið var að kaupsamningur aðila um fasteignina hefði verið bundinn fyrirvörum sem ekki gengu eftir og hefði hann því fallið niður. Samkvæmt þessu hefði komist á ótímabundinn leigusamningur milli aðila sem B13 ehf. hefði verið rétt að segja upp með sex mánaða fyrirvara. Þá var fallist á með B13 ehf. að réttilega hefði verið staðið að uppsögn leigusamningsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. maí 2016, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sóknaraðili skyldi með beinni aðfarargerð borinn út úr húsnæði varnaraðila að Bergstaðastræti 13 í Reykjavík, fastanúmer 225-9038, merkt 01-0102, ásamt öllu því sem honum tilheyrir. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með því að varnaraðili skrifaði undir og samþykkti þar með kauptilboð sóknaraðila 26. febrúar 2013 komst á kaupsamningur milli þeirra, sbr. 7. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup, en skuldbindingargildi hans var háð fyrirvörum sem ekki gengu eftir. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Bernhöftsbakarí ehf., greiði varnaraðila, B13 ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
399/2015

K var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið A hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að hún hlaut heilahristing, bólgu yfir vinstra kinnbeini og skurð undir vinstri augabrún. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að með broti sínu rauf K skilorð reynslulausnar samkvæmt eldri dómi og var sá dómur því tekinn upp og K gerð refsing í einu lagi fyrir brotin. Var refsing K ákveðin fangelsi í sjö mánuði auk þess sem honum var gert að greiða A 300.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. júní 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð.

Brotaþoli hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti og verður því litið svo á að hún krefjist þess að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, K-kk-nf A-kk-nf Ó-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 638.019 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur.
3/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu N um að bú Ú ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta samkvæmt 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að N hafi ekki með vísan til dóms Hæstaréttar í máli nr. 807/2014, þar sem leyst var úr afmörkuðum ágreiningi aðila, leitt að því nægilegar líkur að hann ætti lögvarða kröfu á hendur Ú ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. desember 2015, en kærumálsgögn bárust 11. janúar 2016. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. desember 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraða um að bú varnaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að bú varnaraðila verði tekið til gjaldþrotaskipta, svo og málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en til vara að málskostnaður verði felldur niður á báðum dómstigum.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Nevgard Havfiske AS, greiði varnaraðila, Útgerðarfélaginu Ásvöllum ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
402/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn B var vísað frá dómi. Talið var að fjárkröfur A væru vanreifaðri en svo að B gæti tekið til eðlilegra varna. Þá var ekki talið að breytingar sem A freistaði síðar að gera á kröfum sínum breyttu niðurstöðu um frávísun málsins, enda þyrfti stefna að vera skýr um þær kröfur sem gerðar væru.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. maí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 29. apríl 2016, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að greiða sér 107.031.085 krónur með nánar greindum dráttarvöxtum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

A ses., sem var sóknaraðili málsins í héraði, sameinaðist A hf. 15. október 2015 og hefur aðild málsins breyst samkvæmt því.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A hf., greiði varnaraðila, B, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
403/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr., sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. maí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 25. maí 2016 þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi á meðan máli hans er ólokið, þó eigi lengur en til miðvikudagsins 22. júní 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.