516/2006

H krafðist þess að Í yrði gert að greiða honum skaðabætur og miskabætur þar sem brotið hefði verið gegn 32. gr. laga nr. 59/1992 um málefni fatlaðra við ráðningu í auglýst starf í Héraðsdómi Reykjavíkur. Ekki var talið að mat dómstólsins um að sá umsækjandi sem ráðinn var væri hæfari en H hefði verið ómálefnalegt eða að þau skilyrði sem birtust í auglýsingu um starfið girtu fyrir rétt vinnuveitanda til að velja þann umsækjanda sem hefði meiri menntun en krafist var. H byggði jafnframt á því að röng ályktun um að fötlun hans hefði hreyfihömlun í för með sér hefði ráðið úrslitum um að hann fékk ekki starfið. Talið var að gera yrði ráð fyrir því að H hefði verið krafinn um læknisvottorð um örorku sína hefði umsókn hans verið tekin til nánari skoðunar. H lagði fram í málinu örorkumat lífeyristrygginga þar sem vísað var til læknisvottorðs þar sem fram kom að hann væri óvinnufær og var ályktun tryggingalæknis sú að örorka hans væri 75%. Að því virtu var ekki talið að ályktun sú um hæfni H til starfsins sem vinnuveitandi dró af lýsingu hans á eigin örorku hefði verið röng. Krafa H var jafnframt byggð á lögum nr. 96/2000 um jafna stöðu og jafnan rétt karla og kvenna, en staðhæfingar hans voru taldar ósannaðar enda hafði ekki verið aflað upplýsinga um fjölda starfsmanna og hlutfall kynja hjá dómstólnum. Var Í því sýknað af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. september 2006 og krefst þess að stefndi greiði sér 1.267.037 krónur með vöxtum samkvæmt II. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. nóvember 2002 til 1. ágúst 2005 en dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 215.414 krónum. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem í héraðsdómi greinir reisir áfrýjandi kröfu sína á því að í umsókn sinni um starf það sem auglýst var í Héraðsdómi Reykjavíkur hafi hann getið þess að hann væri 75% öryrki vegna fötlunar í baki. Samkvæmt 32. gr. laga nr. 59/1992 um málefni fatlaðra skuli fatlaðir eiga forgang að atvinnu hjá ríki og sveitarfélagi ef hæfni þeirra til starfsins er meiri eða jöfn hæfni annarra sem um starfið sækja. Veitingarvaldhafi hafi verið krafinn um skriflega greinargerð fyrir ákvörðun sinni um veitingu starfans. Í rökstuðningi dómstólsins komi fram að gert hafi verið ráð fyrir því að örorka áfrýjanda hefði hreyfihömlun í för með sér og að þetta atriði hafi ásamt meiri menntun þess sem ráðinn var ráðið miklu um það að umsókn hans hafi ekki verið sinnt frekar, enda um mjög erilsamt starf að ræða sem krefjist þess að viðkomandi sé snar í snúningum. Með umsókninni hafi hann þó sent meðmæli þar sem fram komi að hann hafi unnið ýmis störf. Umsókn hans hafi því ekki hlotið þá eðlilegu meðferð að hann væri kallaður til viðtals og gefinn kostur á að skýra fötlun sína með tilliti til hæfni í starfi. Röng ályktun um fötlun hans hafi ráðið úrslitum um að hann fékk ekki starfið.

Fram er komið í málinu að af 68 umsækjendum hafi 10 verið kallaðir til viðtals. Gera verður ráð fyrir því að hefði umsókn áfrýjanda verið tekin til nánari skoðunar hefði hann verið krafinn um læknisvottorð vegna örorku sinnar. Áfrýjandi hefur sjálfur lagt fram í málinu örorkumat lífeyristrygginga 4. júlí 2000 frá tryggingalækni við Tryggingastofnun ríkisins, sem gilti frá 1. ágúst 2000 til 1. maí 2004. Annarra læknisfræðilegra gagna um heilsufar áfrýjanda nýtur ekki frá umsóknartíma. Þar er vísað í læknisvottorð S-kk-ef S-kk-ef 12. maí 2000 þar sem segi: „ ... að H-kk-nf Þ-kk-nf hafi hryggskekkju og kyfosu. Með árunum hafi hann fengið vaxandi bakverki og lungnastarfsemin hafi versnað. S-kk-nf læknir telur H-kk-þf Þ-kk-þf óvinnufæran.“ Ályktun tryggingalæknisins var sú að starfsgeta áfrýjanda virtist ekki hafa aukist og örorka hans væri 75%. Þegar þetta er virt verður að telja að ályktun sú um hæfni áfrýjanda til starfsins sem vinnuveitandi dró af lýsingu hans á eigin örorku hafi ekki verið röng. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðila beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.