294/2002

F krafðist að viðurkennt yrði að þeir prófessorar við Háskóla Íslands sem heyrðu undir ákvörðun kjaranefndar og greiddu eða hefðu greitt lífeyrisiðgjöld til starfsloka til B-deildar L samkvæmt lögum nr. 1/1997 um Lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins ættu frá starfslokadegi rétt á lífeyri sem tæki mið af heildarmánaðarlaunum þeirra fyrir dagvinnu, þ.e. dagvinnu að viðbættum einingum fyrir fasta yfirvinnu samkvæmt skilgreiningu kjaranefndar í úrskurði hennar 2. júlí 1998, enda greiddu prófessorarnir frá 1. janúar 1998 til starfsloka 4% lífeyrisiðgjald til viðbótar af greiðslum fyrir þessa föstu yfirvinnu sem ekki hefði verið dregið af launum þeirra. Í héraðsdómi var tekið fram að ekki hefði verið hnekkt því mati kjaranefndar að hluti af vinnu prófessora yrði ekki látinn í té á hinum daglega vinnutíma en væri þó þáttur í venjubundnu starfi þeirra. Var talið að þó svo að kjaranefnd hefði talið að starfinu fylgdi yfirvinna sem rétt væri að launa og greiða fyrir alla mánuði ársins án þess að sýnt væri fram á að vinna þessi væri unnin utan hins venjulega vinnutíma eða jafnvel innt af hendi á dagvinnutíma væri ekki þar með verið að launa fyrir dagvinnu. Var því ekki fallist á að greiðslur fyrir fasta yfirvinnu hefðu verið þess eðlis að skylt væri að líta á þær sem hluta af launum fyrir dagvinnu er veitti rétt til eftirlauna á grundvelli laga nr. 1/1997. Með vísan til forsendna héraðsdóms og þess að F væri réttur aðili að málinu var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 20. júní 2002. Hann gerir þær dómkröfur, að viðurkennt verði, að þeir prófessorar við Háskóla Íslands, sem heyra undir ákvörðun kjaranefndar samkvæmt II. kafla laga nr. 120/1992 um Kjaradóm og kjaranefnd með síðari breytingum og greiða eða hafa greitt lífeyrisiðgjöld til starfsloka til B-deildar stefnda samkvæmt lögum nr. 1/1997 um Lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins, eigi frá starfslokadegi rétt á lífeyri, sem taki mið af heildarmánaðarlaunum þeirra fyrir dagvinnu, það er dagvinnu að viðbættum „einingum fyrir fasta yfirvinnu“ samkvæmt skilgreiningu kjaranefndar í úrskurði hennar 2. júlí 1998, enda greiði prófessorarnir frá 1. janúar 1998 til starfsloka, auk þegar greidds lífeyrisiðgjalds, 4% iðgjald til viðbótar af greiðslum, sem kjaranefnd nefnir einingar fyrir fasta yfirvinnu, og ekki hefur verið dregið af launum prófessoranna. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi sækir heimild sína til málshöfðunar þessarar til 3. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en þar er sett það skilyrði fyrir því, að félag eða samtök manna geti rekið mál til viðurkenningar á tilteknum réttindum félagsmanna, að það samrýmist tilgangi félagsins eða samtakanna að gæta þeirra hagsmuna, sem dómkrafan tekur til. Samkvæmt lögum áfrýjanda er tilgangur félagsins meðal annars að standa vörð um réttarstöðu prófessora og vinna að bættum kjörum og auknum réttindum félagsmanna. Er félagið réttur aðili að máli þessu.

Að þessu virtu og að öðru leyti með skírskotun til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta hann.

Rétt þykir, að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.