arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
314/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun L um að X skyldi sæta nálgunarbanni, var felld úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. apríl 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að staðfest yrði ákvörðun hans 23. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nálgunarbanni í sex mánuði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fallist verði á framangreinda kröfu hans.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var ákvörðun Lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 23. apríl 2015 um nálgunarbann reist á beiðni brotaþola 22. sama mánaðar, sbr. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 85/2011. Ákvörðunin var því ekki byggð á heimild lögreglu til að leggja bannið á að eigin frumkvæði, sbr. 3. mgr. sömu greinar, og ekki rökstudd á þeim grundvelli í samræmi við 1. mgr. 9. gr., sbr. 1. mgr. 7. gr. laganna. Að þessu gættu og þar sem brotaþoli hefur fallið frá kröfu sinni verður að staðfesta hinn kærða úrskurð.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
315/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að leiða þrjú nafngreind vitni fyrir héraðsdóm.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. apríl 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. apríl 2015, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að þrjú nafngreind vitni yrðu leidd fyrir dóminn. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að framangreind krafa verði tekin til greina.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Hæstaréttar 5. mars 2015 í máli nr. 488/2014, þar sem héraðsdómur var ómerktur, var lagt fyrir sóknaraðila að leiða D fyrir dóm um þau atvik er hann lýsti hjá lögreglu. Þar sem ekki var þar mælt fyrir um frekari munnlega sönnunarfærslu verður þegar af þeirri ástæðu staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
31/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í niðurstöðu Hæstaréttar var vísað til þess að eins og málið lægi fyrir yrði ekki talið að fullnægt væri skilyrði 2. mgr. 95. gr. laganna um að brotið gæti að lögum varðað 10 ára fangelsi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem móttekin var í héraðsdómi 12. janúar 2015 og barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. janúar 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 6. febrúar 2015 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að hann verði vistaður á sjúkrahúsi eða viðeigandi stofnun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Í báðum tilvikum er þess krafist „að gæsluvarðhaldi eða vistun“ verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 er það skilyrði gæsluvarðhalds að afbrot geti að lögum varðað 10 ára fangelsi. Eins og málið liggur fyrir verður ekki talið að fullnægt sé framangreindu lagaskilyrði. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
32/2015

máli Ó o.fl. á hendur VÁ var vísað frá dómi. á þeim grundvelli að málshöfðunarfrestur 7. mgr. 39. gr. laga nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði hefði verið liðinn er málið var höfðað. Var talið að ákvæðið tæki jafnt til stofnunar veiðifélags og deildar innan þess.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 30. desember 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. janúar 2015. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 18. desember 2014, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt málatilbúnaði sóknaraðila fyrir Hæstarétti hefur E-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf tekið við aðild að málinu af dánarbúi G-kk-ef G-kk-ef, sem var meðal stefnenda fyrir héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Ó-kk-nf J. B-kk-nf, G-kvk-nf G-kvk-nf, H-kk-nf J-kk-nf, E-kk-nf E. S-kk-nf, V-kk-nf E-kk-nf, E-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf, S-kk-nf H. S-kk-nf, J-kvk-nf G. E-kvk-nf, V-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf B-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf G-kvk-nf, M-kvk-nf P-kvk-nf G-kvk-nf, K-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf, Ó-kk-nf G. E. S-kk-nf, G-kvk-nf H-kvk-nf, H-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, Þ-kk-nf F. G-kk-nf, B-kk-nf G-kk-nf, S-kvk-nf H. J. B-kvk-nf og V-kvk-nf V-kvk-nf, greiði óskipti varnaraðila, Veiðifélagi Árnesinga, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
332/2015

H var sakfelldur fyrir sex þjófnaðarbrot samkvæmt tveimur ákærum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að hann hefði margsinnis verið dæmdur til refsingar og þar af tíu sinnum fyrir auðgunarbrot. Þá hefði H með brotunum rofið skilorð reynslulausnar sem honum hafði verið veitt. Hins vegar var það virt honum til refsimildunar að hann hefði játað skýlaust þá háttsemi sem honum var gefin að sök hjá lögreglu og fyrir dómi. Var refsing H ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. maí 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, H-kk-nf Ó-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 381.406 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur.
335/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu H ehf. um að leiða tiltekið vitni fyrir héraðsdóm við aðalmeðferð í máli F ehf. gegn H ehf. Var ekki talið að H ehf. hefði fært rök fyrir því að í málinu stæði svo sérstaklega á að efni væru til að víkja frá meginreglu 1. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför um að vitnaleiðslur skyldu að jafnaði ekki fara fram í málum sem rekin væru á grundvelli 13. kafla laganna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. apríl 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fá að leiða Ó-kvk-þf R-kvk-þf T-kvk-þf sem vitni við aðalmeðferð málsins. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa verði tekin til greina. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt síðari málslið 1. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 skulu mats- og skoðunargerðir og vitnaleiðslur að jafnaði ekki fara fram þegar mál er rekið eftir 13. kafla laganna. Í athugasemdum með frumvarpi því, er varð að nefndum lögum, kemur fram að regla þessi eigi sér stoð í því viðhorfi að ætlast er til að aðfararhæfar kröfur séu það skýrar að þær þarfnist ekki stuðnings af sönnunargögnum sem þessum. Ef brestur er á því beri að jafnaði að hafna aðför, sbr. 3. mgr. 83. laganna. Eftir venju beri að skýra heimild til að víkja frá banni við sönnunarfærslu af þessu tagi þröngt.

Sóknaraðili hefur ekki fært rök fyrir því að í máli þessu standi svo sérstaklega á að efni séu til að víkja frá áðurnefndri meginreglu 1. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Heimahúsið ehf., greiði varnaraðila, Fasteignafélaginu Einari Farestveit ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
338/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í eitt ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. maí 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. maí 2015, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sóknaraðili yrði svipt sjálfræði í eitt ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hafnað verði kröfu varnaraðila um sviptingu sjálfræðis, en til vara að sviptingunni verði markaður skemmri tími. Í báðum tilvikum krefst hún kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, K-kvk-ef G-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
341/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felldur var niður málskostnaður í máli K á hendur M, sem lauk að öðru leyti með dómssátt, en kveðið var á um gjafsóknarkostnað þeirra úr ríkissjóði. Krafðist K þess að þóknun lögmanns hennar yrði hækkuð. Staðfesti Hæstiréttur úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. apríl 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 20. apríl 2015, þar sem felldur var niður málskostnaður í máli sóknaraðila gegn varnaraðila sem lauk að öðru leyti með dómssátt en kveðið var á um gjafsóknarkostnað þeirra úr ríkissjóði. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að „hinum kærða úrskurði verði breytt þannig að þóknun lögmanns sóknaraðila verði hækkuð úr 1.127.160 krónum í 1.547.117 krónur.“

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
343/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem mál K á hendur G var fellt niður og hvor aðili látinn bera sinn kostnað af málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. maí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. apríl 2015 þar sem mál sóknaraðila á hendur varnaraðila var fellt niður og hvor aðili látinn bera sinn kostnað af málinu. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Af gögnum málsins verður ráðið að ekki var eingöngu við varnaraðila að sakast að dráttur varð á því að hún efndi skuldbindingar sínar gagnvart sóknaraðila um að leysa hana úr ábyrgðum á veðskuldum við sölu á þeim fasteignum sem greinir í hinum kærða úrskurði. Að því gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
347/2015

N ehf. höfðaði mál á hendur A hf. og krafðist þess að viðurkennt yrði að lánssamningur N ehf. og K hf., sem A hf. rakti rétt sinn til, væri bundinn ólögmætri gengistryggingu í skilningi 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Að virtri fyrirsögn lánssamningsins, tilgreiningu lánsfjárhæðarinnar og því að lánið hefði að langstærstum hluta verið greitt út í erlendri mynt var talið að um lán í erlendum gjaldmiðlum væri að ræða. Var A hf. því sýknað af kröfu N ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. maí 2015. Hann krefst þess að viðurkennt verði að lánssamningur 8. júlí 2004 milli sín og Kaupþings Búnaðarbanka hf. sé bundinn ólögmætri gengistryggingu í skilningi 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Ágreiningur máls þessa lýtur að lánssamningi sem gerður var milli Kaupþings Búnaðarbanka hf. og áfrýjanda 8. júlí 2004, en ágreiningslaust er að kröfum í málinu er réttilega beint að stefnda sem fengið hefur kröfu samkvæmt umræddum lánssamningi framselda sér.

Heiti samningsins bar með sér að um væri að ræða lánssamning í erlendum gjaldmiðlum. Í grein 2.1. samningsins sagði að lántaki lofaði að taka að láni og bankinn lofaði að lána allt að jafnvirði íslenskar krónur 150.000.000, 31% í bandaríkjadölum, 22% í svissneskum frönkum, 12% í japönskum jenum og 35% í evrum.

Lán það, sem hér um ræðir, skyldi samkvæmt grein 2.3. í samningnum greiðast inn á reikning hjá Kaupþingi Búnaðarbanka hf., sem tilgreindur var í íslenskum krónum, en tilgangur lánsins var þar sagður vera að greiða niður erlent lán áfrýjanda hjá Íslandsbanka hf. Lánið var þó ekki greitt inn á áðurgreindan reikning, heldur verður af gögnum málsins ráðið að fjárhæð í erlendum gjaldmiðlum hafi verið ráðstafað inn á reikning hjá Kaupþingi Búnaðarbanka hf. 22. nóvember 2004 og næsta dag hafi stærstum hluta fjárhæðarinnar verið ráðstafað til Glitnis banka hf. í erlendri mynt til uppgreiðslu skuldbindingar í þágu áfrýjanda, en hluta fjárhæðarinnar ráðstafað inn á reikning hans í íslenskum krónum. Samkvæmt þessu var lánið að langstærstum hluta greitt út í erlendri mynt og skipti því fé í erlendum gjaldmiðlum um hendur þegar Kaupþing Búnaðarbanki hf. efndi aðalskyldu sína samkvæmt samningnum. Í grein 2.7. lánssamningsins sagði að lánið bæri að endurgreiða í þeim gjaldmiðlum sem það samanstóð af. Þó var áfrýjanda heimilt að endurgreiða lánið í íslenskum krónum, sbr. grein 2.5. í samningnum, og varð sú raunin. Skiptir sú greiðslutilhögun ekki máli, sbr. dóm Hæstaréttar 8. október 2015 í máli nr. 106/2015. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Nesbúegg ehf., greiði stefnda, Arion banka hf., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
348/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og d. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á gæsluvarðhaldinu stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. maí 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. maí 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 29. maí 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í skýrslutöku fyrir héraðsdómi vegna kröfu um gæsluvarðhald yfir varnaraðila var haft eftir honum að hann hafi sagt lögreglu að hann „myndi vilja rústa lífi“ brotaþola. Þetta hafi verið í reiði sagt og myndi varnaraðili „ekki gera meira til þess.“ Að virtum gögnum málsins er fallist á með héraðsdómi að þrátt fyrir fyrrgreindan dómsframburð varnaraðila verði að telja gæsluvarðhald nauðsynlegt til að verja brotaþola fyrir árásum hans, sbr. d. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
350/2015

Fallist var á kröfu L um að X yrði bönnuð brottför af landinu um nánar tilgreindan tíma enda væri fullnægt skilyrðum 1. mgr. 100. gr., sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. maí 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. maí 2015 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni allt til miðvikudagsins 10. júní 2015 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
351/2015

Barnaverndarnefnd R krafðist þess að A, sem hafði átt við langvarandi vímuefnavanda að stríða, yrði svipt forsjá dóttur sinnar. Taldi héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, að fullnægt væri skilyrðum a. og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 til að A yrði svipt forsjá stúlkunnar. Studdist sú niðurstaða meðal annars við álit dómkvadds matsmanns sem taldi forsjárhæfni A verulega skerta nema henni tækist til lengri tíma að halda sig frá fíkniefnum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt ekki væri unnt að fullyrða hvort A tækist að vinna bug á vímuefnavanda sínum renndu gögn málsins stoðum undir að hún ætti enn langt í land með það. Af gögnum málsins yrði jafnframt ráðið að reynt hefði verið til hlítar að beita öðrum og vægari úrræðum, sbr. 7. mgr. 4. gr. og 2. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. maí 2015. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms.

Í hinum áfrýjaða dómi eru málsatvik skilmerkilega rakin og gerð grein fyrir djúpstæðum vanda áfrýjanda vegna langvarandi neyslu hennar á vímuefnum. Þótt ekki sé unnt að fullyrða hvort áfrýjanda takist að vinna bug á þeim vanda renna gögn málsins, þar á meðal þau gögn sem lögð voru fyrir Hæstarétt, stoðum undir að áfrýjandi eigi enn langt í land með það.

Af gögnum málsins verður ráðið að stefndi hafi til hlítar reynt að beita öðrum og vægari úrræðum áður en gerð var krafa um að áfrýjandi yrði svipt forsjá dóttur sinnar, sbr. 7. mgr. 4. gr. og 2. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti dæmist ekki, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði greinir. Við ákvörðun gjafsóknarkostnaðar er tekið tillit til þess að samhliða máli þessu var flutt samkynja mál milli aðila.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 500.000 krónur.
352/2015

Barnaverndarnefnd R krafðist þess að A, sem hafði átt við langvarandi vímuefnavanda að stríða, yrði svipt forsjá sonar síns. Taldi héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, að fullnægt væri skilyrðum a. og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 til að A yrði svipt forsjá drengsins. Studdist sú niðurstaða meðal annars við álit dómkvadds matsmanns sem taldi forsjárhæfni A verulega skerta nema henni tækist til lengri tíma að halda sig frá fíkniefnum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt ekki væri unnt að fullyrða hvort A tækist að vinna bug á vímuefnavanda sínum renndu gögn málsins stoðum undir að hún ætti enn langt í land með það. Af gögnum málsins yrði jafnframt ráðið að reynt hefði verið til hlítar að beita öðrum og vægari úrræðum, sbr. 7. mgr. 4. gr. og 2. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. maí 2015. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms.

Í hinum áfrýjaða dómi eru málsatvik skilmerkilega rakin og gerð grein fyrir djúpstæðum vanda áfrýjanda vegna langvarandi neyslu hennar á vímuefnum. Þótt ekki sé unnt að fullyrða hvort áfrýjanda takist að vinna bug á þeim vanda renna gögn málsins, þar á meðal þau gögn sem lögð voru fyrir Hæstarétt, stoðum undir að áfrýjandi eigi enn langt í land með það.

Af gögnum málsins verður ráðið að stefndi hafi til hlítar reynt að beita öðrum og vægari úrræðum áður en gerð var krafa um að áfrýjandi yrði svipt forsjá sonar síns, sbr. 7. mgr. 4. gr. og 2. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti dæmist ekki, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði greinir. Við ákvörðun gjafsóknarkostnaðar er tekið tillit til þess að samhliða máli þessu var flutt samkynja mál milli aðila.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 500.000 krónur.