328/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L hf. um að fá að leiða A, forstöðumann fyrirtækjasviðs L hf., og P, fyrrverandi yfirlögfræðing félagsins, sem vitni við aðalmeðferð í máli H ehf. gegn L hf., þar sem aðilarnir deildu um hvort nánar tilgreindir fjármögnunarleigusamningar hefðu verið í íslenskum krónum bundnir ólögmætri gengistryggingu eða erlendum myntum. Í dómi Hæstaréttar, sem staðfesti niðurstöðu hins kærða úrskurðar, kom fram að A væri skráður höfundur tveggja af þeim fimmtán samningum sem málið varðaði, auk þess sem hann hefði undirritað annan samninginn fyrir hönd L hf. Þá hefði P setið fundi fyrir hönd L hf. með fyrirsvarsmönnum H ehf. vegna vanskila síðarnefnda félagsins á samningunum. Því mætti ætla að þeir gætu borið um atvik málsins og yrði ekki talið fyrirfram að vætti þeirra væri tilgangslaust fyrir úrslit þess, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. apríl 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. apríl 2015 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að tveir nafngreindir menn yrðu leiddir sem vitni dóminn við aðalmeðferð málsins. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Af 1. mgr. 44. gr. og 1. mgr. 51. gr. laga nr. 91/1991 verður dregin sú ályktun að aðili að einkamáli megi færa sönnur fyrir umdeildum atvikum með því að leiða fyrir dóm vitni, sem svari munnlega spurningum um slík atvik en ekki sérfræðileg atriði, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 18. nóvember 2013 í máli nr. 705/2013. Ekki verður ráðið af 44. gr. laganna, á sama hátt og 2. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að unnt sé að leiða vitni í einkamáli til að bera um atriði sem varða ekki beinlínis það atvik er sanna skal en ályktanir má þó leiða af um það. Þó verður með vísan til dómvenju að líta svo á að slíkt sé heimilt, nema dómari telji bersýnilegt að framburður vitnisins sé tilgangslaus til sönnunar og muni því ekki hafa þýðingu við úrlausn málsins, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991.

Samkvæmt gögnum málsins er A-kk-nf S-kk-nf K-kk-nf skráður höfundur að tveimur af þeim fimmtán fjármögnunarleigusamningum sem kröfur sóknaraðila lúta að, auk þess sem hann undirritaði annan samninginn fyrir hönd varnaraðila. Þá mun P-kk-nf B-kk-nf M-kk-nf hafa setið fundi fyrir hönd varnaraðila með fyrirsvarsmönnum sóknaraðila vegna vanskila þess síðarnefnda á ofangreindum samningum. Samkvæmt þessu má ætla að þeir báðir geti borið um atvik málsins og verður ekki talið fyrirfram að vætti þeirra sé tilgangslaust fyrir úrslit þess, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Háfell ehf., greiði varnaraðila, Lýsingu hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.