376/2005

Heimilisfræðikennarinn S hafði notið sérstakrar þóknunar fyrir matarinnkaup á grundvelli samþykktar borgarráðs frá 1981. Við gildistöku nýs kjarasamnings 1. ágúst 2001 felldi R niður umrædda þóknun og taldi greiðslu fyrir umrædd störf felast í föstum mánaðarlaunum hennar eftir þann tíma. Ekki þótti í ljós leitt, að S hafi gert athugasemdir við þetta fyrr en í febrúar 2004. Á þessu tímabili hafði hún á hinn bóginn ritað undir þrjár vinnuskýrslur, þar sem ekki var getið um hina umdeildu þóknun og tekið mánaðarlega við launagreiðslum úr hendi R án þess að gera fyrirvara um kröfu sína. Talið var, að allan þennan tíma hafi S mátt vera ljóst að R taldi sér ekki skylt að greiða þóknunina. S var með tómlæti sínu um svo langan tíma talin hafa glatað rétti til að krefja R um þóknun þessa og var R þegar af þeirri ástæðu sýknuð af kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. ágúst 2005. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 695.791 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 15.757 krónum frá 1. október 2001 til 1. nóvember sama ár, af 31.514 krónum frá þeim degi til 1. desember sama ár, af 47.271 krónu frá þeim degi til 1. janúar 2002, af 70.772 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, af 94.273 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, af 117.774 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, af 141.275 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, af 164.776 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, af 188.277 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, af 211.778 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, af 235.279 krónum frá þeim degi til 1. desember sama ár, af 258.780 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2003, af 282.281 krónu frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, af 305.782 krónum frá þeim degi til 1. mars sama ár, af 329.283 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, af 352.784 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, af 376.285 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, af 399.786 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, af 423.287 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, af 446.788 krónum frá þeim degi til 1. desember sama ár, af 470.289 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2004, af 494.495 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár, af 518.701 krónu frá þeim degi til 1. mars sama ár, af 542.907 krónum frá þeim degi til 1. apríl sama ár, af 567.113 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, af 591.319 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, af 615.525 krónum frá þeim degi til 1. september sama ár og af 695.791 krónu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Tveimur dögum fyrir munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti óskaði stefndi eftir að leggja fram í málinu tvö ný skjöl, en frestur til gagnaöflunar samkvæmt 1. mgr. 160. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 14. gr. laga nr. 38/1994, var þá löngu liðinn. Áfrýjandi mótmælti framlagningu skjala þessara. Skjölin varða atburði sem áttu sér stað á árinu 2001 og er ljóst að stefndi hefur haft þau undir höndum frá því fyrir þann tíma er mál þetta var höfðað. Með vísan til nefnds lagaákvæðis verður stefnda synjað um að leggja þessi skjöl fram og verður ekki litið til þeirra við úrlausn málsins.

Fyrir liggur að frá og með 1. ágúst 2001 felldi stefndi niður þóknun til áfrýjanda, en hennar hafði hún notið á grundvelli samþykktar borgarráðs 16. júní 1981 sem grein er gerð fyrir í hinum áfrýjaða dómi. Taldi stefndi greiðslu fyrir þessi störf felast í föstum mánaðarlaunum áfrýjanda eftir þennan tíma. Í málinu hefur ekki verið í ljós leitt, að áfrýjandi hafi gert athugasemdir við þetta fyrr en í febrúar 2004. Á þessu tímabili ritaði hún á hinn bóginn undir þrjár vinnuskýrslur, þar sem fram kom áætlun um vinnutilhögun kennsluársins án þess að þar væri getið um hina umdeildu þóknun og tók mánaðarlega við launagreiðslum úr hendi stefnda án þess að gera fyrirvara um kröfu sína. Allan þennan tíma mátti áfrýjanda vera ljóst að stefndi taldi sér ekki skylt að greiða þóknunina. Var stefnda við svo búið rétt að líta svo á að áfrýjandi gerði ekki ágreining um þetta. Með tómlæti sínu um svo langan tíma telst áfrýjandi hafa glatað rétti til að krefja stefnda um þóknun þessa. Þegar af þessari ástæðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu stefnda af kröfu áfrýjanda og eftir atvikum einnig um að fella niður málskostnað í héraði.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er staðfestur.

Áfrýjandi, S-kvk-nf L-kvk-nf B-kvk-nf, greiði stefnda, Reykjavíkurborg, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.