arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
27/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Póllands var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. janúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. janúar 2013 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðherra 17. september 2012 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.
280/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem Y var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b. og c. liða mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. apríl 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. apríl 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 10. maí 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hin kærði úrskurður er staðfestur.
284/2013

Með yfirlýsingu forstjóra K hf. til S var tilkynnt að ákveðið hefði verið að fullnusta ekki persónulega ábyrgð S á lánum til kaupa á hlutabréfum í K hf. og að ábyrgð S takmarkaðist við hlutabréfin sem sett hefðu verið að veði. A hf. krafðist þess í málinu að S yrði gert að greiða fjárhæð sem svaraði til persónulegrar ábyrgðar S á tveimur lánum sem K hf. hafði upphaflega veitt S en A hf. hafði fengið framseld. Byggði A hf. á því að með áðurgreindri yfirlýsingu hefði ekki verið felld niður ábyrgð S á þeim hluta lánanna sem ekki var varið til kaupa á hlutabréfum í K hf. Talið var að hvorki sjónarmið um forsendubrest né ósanngirnisástæður samkvæmt 36. gr. samningalaga ættu við í málinu. Þá voru yfirlýsingar stjórnar og forstjóra K hf. um niðurfellingu persónulegrar ábyrgðar ekki taldar eiga við um lánssamningana. Loks var talið að lánssamningarnir hefðu falið í sér gilt lán í erlendum gjaldmiðlum og að A hf. hefði verið heimilt að umreikna lánin samkvæmt ákvæðum samningana í íslenskar krónur. Var S því gert að greiða A hf. umkrafða fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. apríl 2013. Skilja verður málatilbúnað hans svo að hann krefjist aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara lækkunar á henni. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Að frágenginni kröfu um sýknu krefst áfrýjandi lækkunar á kröfu stefnda í máli þessu. Ein þeirra málsástæðna, er áfrýjandi reisir lækkunarkröfu sína á, er að ekki hafi verið tekið tillit til kaupa hans á hlutabréfum á árunum 2007 og 2008. Málsástæða þessi er svo vanreifuð af hálfu áfrýjanda að hafna verður henni. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf P-kk-nf K-kk-nf, greiði stefnda, Arion banka hf.,

500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
285/2013

Með úrskurði héraðsdóms var mál sem S ehf. hafði höfðað á hendur A hf. til greiðslu húsaleigu fellt niður svo og málskostnaður milli aðilanna. Í málinu krafðist S ehf. þess að A hf. yrði gert að greiða sér málskostnað. Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að fella niður málskostnað í málinu með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála,  þar sem hvorki lá fyrir efnisleg niðurstaða um þann réttarágreining sem var milli aðilanna, né væri hægt að draga ályktun af samkomulagi þeirra um greiðslu húsaleigunnar undir rekstri málsins, hvor aðilinn hefði unnið eða tapað í skilningi 130. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-x-x settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. apríl 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. apríl 2013, þar sem mál sóknaraðila á hendur varnaraðila var fellt niður og málskostnaður milli þeirra felldur niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Það athugist að engin skýring liggur fyrir á því að fimm mánuðir liðu frá því að málið fór af reglulegu dómþingi til úthlutunar dómstjóra þar til dómari málsins tók það fyrir á dómþingi 5. mars 2013.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sýr ehf., greiði varnaraðila, Advania hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
288/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu ákæruvaldsins um að ekki yrði fallist á ósk X um að tiltekinn lögmaður yrði skipaður verjandi hans. Ekkert þótti fram komið sem gat hindrað að lögmaðurinn yrði skipaður verjandi X og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. apríl 2013, þar sem G-kk-nf J-kk-nf hæstaréttarlögmaður var skipaður verjandi varnaraðila. Kæruheimild er í d. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 5. gr. laga nr. 52/2010. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði að skipa fyrrgreindan lögmann verjanda varnaraðila.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Eins og mál þetta liggur fyrir verður fallist á með héraðsdómi að ekkert sé fram komið sem geti hindrað að áðurnefndur lögmaður verði skipaður verjandi varnaraðila í því. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
28/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. janúar 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum daginn eftir. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. janúar 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 8. febrúar 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
290/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumanns um að stöðva framkvæmd fjárnáms hjá G fyrir kröfu S. Þar sem höfuðstóll kröfunnar var lægri en áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. apríl 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. apríl 2013, þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Kópavogi 3. desember 2012 um að stöðva framkvæmd fjárnáms, sem varnaraðili hafði krafist hjá sóknaraðila fyrir kröfu að fjárhæð 435.750 krónur. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins er höfuðstóll þeirrar kröfu um greiðslu sakarkostnaðar samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júní 2005, sem varnaraðili leitar fullnustu á hjá sóknaraðila, 435.750 krónur. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. laganna og 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989, svo sem ítrekað hefur verið í dómaframkvæmd Hæstaréttar eftir að dómur gekk, sem birtur er í dómasafni réttarins 1994, bls. 1101. Krafan, sem mál þetta varðar, nær ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt fyrstnefnda lagaákvæðinu. Verður málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
293/2013

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn dótturdóttur sinni A með því annars vegar að hafa í tvö skipti á heimili sínu nuddað kynfæri stúlkunnar innanklæða þar sem hún lá á dýnu í svefnherbergi og hins vegar að hafa í tjaldi nuddað kynfæri hennar innanklæða og haft við hana munnmök. Var háttsemi X talin falla undir 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eins og henni hafði verið breytt með 5. gr. laga nr. 37/2013. Með vísan til 1. og 2. töluliðar 1. mgr. og 3. mgr. 70. gr. og 5. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga var refsing X ákveðin fangelsi í 2 ár auk þess sem honum var gert að greiða A miskabætur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. apríl 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað. Til vara krefst hann sýknu af kröfu ákæruvaldsins og að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en að því frágengnu að refsing verði milduð og fjárhæð einkaréttarkröfu lækkuð.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 1.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 31. desember 2011 til 11. júní 2012, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Við ákvörðun refsingar ákærða í héraði bar einnig að vísa til 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. nú einnig 5. mgr. 202. gr. laganna, sbr. 5. gr. laga nr. 37/2013. Að gengnum héraðsdómi var gerð sú breyting á þeim ákvæðum almennra hegningarlaga sem í ákæru greinir að nú varða brot ákærða við 1. mgr. 202. gr. laganna, sbr. 5. gr. laga nr. 37/2013. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en refsingu ákærða, sem ákveðin verður fangelsi í tvö ár.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti, svo og útlagðan kostnað réttargæslumannsins allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvö ár.

Ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 789.867 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef M. A-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 502.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, E-kvk-ef D-kvk-ef P-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur, auk útlagðs kostnaðar réttargæslumannsins 51.530 krónur.
294/2013

I var sakfelldur fyrir að hafa haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 104,85 g af marijúana. Við ákvörðun refsingar var m.a. litið til sakarferils I og þess að með brotinu rauf hann 18 mánaða skilorð dóms þar sem hann hafði verið dæmdur til 20 mánaða fangelsisrefsingar. Þótti refsing hans nú hæfilega ákveðin fangelsi í 20 mánuði auk þess sem I var gert að sæta upptöku á áðurgreindum fíkniefnum, tveimur farsímum og 7000 krónum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 24. apríl 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um annað en refsingu ákærða, sem verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Með dómi Héraðsdóms Suðurlands 2. mars 2011 var ákærði sakfelldur fyrir að aka bifreið sviptur ökurétti 6. janúar 2011. Með því broti rauf hann skilorð dóms sem hann hlaut 12. janúar 2010. Var því ekki um að ræða hegningarauka eins og segir í hinum áfrýjaða dómi. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Sakarkostnaður fyrir Hæstarétti er 138.194 krónur, sem ákærða verður gert að greiða auk málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, I-kk-nf G. S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 389.194 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
296/2013

X var gert að sæta farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. apríl 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni til þriðjudagsins 21. maí 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hin kærði úrskurður er staðfestur.
29/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. janúar 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum daginn eftir. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. janúar 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 8. febrúar 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
301/2013

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og 15. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. apríl 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á meðan framsalsmál hans er til meðferðar, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 14. maí 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
305/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu K um að héraðsdómari viki sæti í máli M á hendur K um forsjá barns aðila. Ekki var fallist á með K að héraðsdómari væri vanhæfur til að leysa úr málinu þótt viðkomandi dómari hefði áður kveðið upp úrskurð um bráðabirgðaforsjá barnsins. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. apríl 2013 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 3. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. apríl 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að héraðsdómari viki sæti í málinu. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og héraðsdómara, R-kvk-þgf B-kvk-þgf, gert að víkja sæti í málinu. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Samkvæmt ákvæðum gjafsóknarleyfis sem innanríkisráðuneytið veitti varnaraðila 5. nóvember 2012, er gjafsóknin takmörkuð við rekstur málsins fyrir héraðsdómi. Gjafsóknarleyfið tekur því ekki til kostnaðar af meðferð kærumáls þessa fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila málskostnað eins og í dómsorði greinir, sem ákvarðaður er með hliðsjón af því að kæra sóknaraðila er að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
306/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni L um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins. L hafði lýst kröfu við slit fjármálafyrirtækisins G hf. og var deilt um við hvaða dag skyldi miða upphaf slitameðferðarinnar. Talið var að ákvæði íslenskra laga væru skýr og afdráttarlaus um að upphaf slitameðferðar fjármálafyrirtækja í stöðu G hf. skyldi miðast við tiltekinn dag. Spurningar þær sem L óskaði eftir að yrðu bornar undir EFTA-dómstólin snertu ekki vafa um túlkun laga heldur hvort íslensk lög samræmdust EES-rétti. Þar sem um væri að ræða mál milli tveggja lögaðila réðist niðurstaða þess af íslenskum réttarreglum. Í ljósi þessa varð ekki séð að svör EFTA-dómstólsins við þeim spurningum sem L vildi fá svarað gætu haft þýðingu við úrlausn málsins. Var kröfu L því hafnað

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. apríl 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. apríl 2013 þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1991 um öflun álits EFTA-dómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið. Sóknaraðili krefst þess að leitað verði ráðgefandi álits og nánar tilteknar spurningar lagðar fyrir EFTA-dómstólinn. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Landesbank Baden-Württemberg, greiði varnaraðila, Glitni hf., 400.000 krónur í kærumálskostnað.
307/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu J um að dómari málsins viki sæti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. apríl 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. apríl 2013, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að héraðsdómari viki sæti í málinu. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Skilja verður kröfugerð sóknaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og héraðsdómara gert að víkja sæti í málinu.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf Þ-kk-nf Þ-kk-nf, greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
308/2013

C höfðaði mál gegn K og M til innheimtu eftirstöðva kaupverðs fasteignar. K og M höfðu uppi gagnkröfu vegna ýmiss konar galla sem þau töldu vera á fasteigninni. Hluti gagnkröfunnar laut að kostnaði af því að flísaleggja veggi sturtuklefa að nýju en matsgerð þótti ekki styðja þennan hluta kröfunnar. Tekið var fram að þótt eftirstöðvar gagnkröfunnar yrðu teknar til greina yrði ekki fallist á að þeir annmarkar rýrðu verðmæti fasteignarinnar svo nokkru varðaði, sbr. 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup, og ekki var talið að upplýsingaskylda C hefði náð til annarra annmarka en halla sem var á baðherbergisgólfi. Nam sá hluti gagnkröfunnar aðeins 0,5% af kaupverði hússins og varð gagnkrafan því ekki reist á 26. gr. laga nr. 40/2002. Þá voru ekki efni til að fella greiðsluskyldu á C á þeim grunni að ástand eignarinnar að þessu leyti hefði ekki verið í samræmi við það sem hún hefði ábyrgst. Var því fallist á kröfur C.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 6. maí 2013. Þau krefjast aðallega sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að krafan verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Héraðsdómur var skipaður sérfróðum meðdómendum. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur verða dæmd óskipt til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, K-kk-nf S. T-kk-nf og M-kvk-nf V-kvk-nf, greiði óskipt stefndu, C-kvk-þgf Ó-kvk-þgf H. G-kvk-þgf, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.