710/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru samkvæmt yfirlýsingu fulltrúa skipaðs verjanda síns í héraði 28. nóvember 2012 og barst kæran réttinum ásamt kærumálsgögnum daginn eftir. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. nóvember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. desember 2012 klukkan 16, en þó ekki lengur en þar til dómur gengur í máli hans. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili var handtekinn 28. júlí 2012 og hefur setið í gæsluvarðhaldi frá 29. sama mánaðar. Honum er gefið að sök að hafa veist að öðrum manni með hnífi með þeim afleiðingum meðal annars að brotaþoli hafi hlotið stungusár vinstra megin á brjóstkassa þannig að hnífurinn hafi gengið inn í vinstra lunga hans og valdið loftbrjósti. Varnaraðili var upphaflega úrskurðaður í gæsluvarðhald 29. júlí 2012 til 9. ágúst sama ár á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og var sá úrskurður staðfestur með dómi Hæstaréttar 31. júlí 2012 í máli nr. 523/2012. Í fjórum dómum Hæstaréttar í málum nr. 539/2012 uppkveðnum 10. ágúst 2012, nr. 589/2012 uppkveðnum 7. september sama ár, nr. 626/2012 uppkveðnum 4. október sama ár og nr. 667/2012 uppkveðnum 1. nóvember sama ár hefur verið fallist á að sterkur grunur leiki á að varnaraðili hafi framið afbrot sem varðað getur 10 ára fangelsi. Í dómi Hæstaréttar í máli nr. 626/2012 var áréttað að sú ályktun yrði dregin af þeim sakargiftum sem varnaraðili er borinn að hann sé hættulegur umhverfi sínu, verði hann látinn laus, þannig að áframhaldandi gæsluvarðhald væri nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna, sbr. 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Ákæra var gefin út á hendur varnaraðila 24. september 2012 vegna hins ætlaða brots og málið þingfest 3. október sama ár. Aðalmeðferð í héraði fór fram 14. nóvember 2012 og hefur málið verið tekið þar til dóms.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Í dómi Hæstaréttar í máli nr. 667/2012 var tekið fram að varnaraðili hafi hvorki við meðferð málsins í héraði né fyrir Hæstarétti bent á nein ný atvik sem gerst hefðu frá því að dómur í máli nr. 626/2012 var kveðinn upp, sem réttlætt gæti að hinum kærða úrskurði yrði skotið til Hæstaréttar. Í samræmi við það var tekið fram að kæra úrskurðarins hefði með öllu verið að ófyrirsynju. Þrátt fyrir þetta hefur úrskurður um framlengingu gæsluvarðhalds til Hæstaréttar enn á ný verið kærður af hálfu varnaraðila án þess að í greinargerð verjanda hans sé að finna nokkra ástæðu til slíks málskots að undangengnum áðurnefndum dómum Hæstaréttar. Er kæra úrskurðarins því algjörlega tilefnislaus og verður verjanda varnaraðila því gert að greiða 100.000 krónur í sekt í ríkissjóð samkvæmt 5. mgr. 223. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Skipaður verjandi ákærða, S-kk-nf K-kk-nf K-kk-nf héraðsdómslögmaður, greiði 100.000 krónur í sekt í ríkissjóð.