465/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni H um dómkvaðningu matsmanns til að svara nánar tilteknum spurningum er vörðuðu atriði tengd dómsmáli sem K hf. hafði höfðað gegn H, um riftun á ráðstöfun K hf. um að fella niður persónulega ábyrgð H á greiðslu nánar tiltekinna lánssamninga og endurgreiðslu úr hans hendi á grundvelli riftunarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júní 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. júní 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir héraðsdóm að dómkveðja matsmann í samræmi við matsbeiðni. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði rekur varnaraðili mál sem hann hefur höfðað á hendur sóknaraðila þar sem krafist er riftunar á þeim ráðstöfunum varnaraðila 19. og 25. september 2008 að fella niður persónulega ábyrgð sóknaraðila á nánar tilgreindum lánasamningum aðila, svo og endurgreiðslu úr hendi hans á grundvelli riftunarinnar. Er þetta eitt af mörgum dómsmálum sem varnaraðili hefur höfðað gegn fyrrverandi starfsmönnum sínum. Lauk einu þeirra með dómi Hæstaréttar 10. maí 2012 í máli nr. 518/2011. Þótt atvik þess máls séu ekki að öllu leyti sambærileg og í því máli, sem rekið er milli aðila þessa máls, eru álitaefnin að stórum hluta þau sömu.

Með fyrrgreindri matsbeiðni fór sóknaraðili fram á að dómkvaddur yrði óvilhallur og sérfróður maður til þess að leggja mat á þrjú atriði. Í fyrsta lagi verðmæti hlutabréfa sóknaraðila og HFH ehf. í varnaraðila 19. og 25. september 2008. Í öðru lagi verðmæti tilgreindra lánasamninga við framsal þeirra frá varnaraðila til Nýja Kaupþings banka hf., nú Arion banka hf., og í þriðja lagi verðmæti tiltekinna lánasamninga ef þeir hefðu verið framseldir frá varnaraðila til fyrrgreinds banka. Í beiðninni var gert ráð fyrir að matsmaðurinn aflaði sér nánar greindra gagna til að leggja mat á tvö síðastnefndu atriðin.

Að því er varðar fyrsta atriðið, sem snýr að mati á verðmæti hlutabréfa í varnaraðila síðari hluta septembermánaðar 2008, er til þess að líta að áfrýjandi í fyrrgreindu hæstaréttarmáli nr. 518/2011 hélt því meðal annars fram til stuðnings sýknukröfu sinni að verðmæti hluta í varnaraðila, sem settir höfðu verið að veði til greiðslu á skuldbindingum hennar samkvæmt lánasamningunum er málið snerist um, hafi staðið undir þeim skuldbindingum þegar ábyrgð hennar á lánum, sem hún hafði fengið frá varnaraðila til kaupa á hlutum í honum, var felld niður 25. september 2008. Hæstiréttur tók þessa málsástæðu ekki til greina þar sem ljóst hafi verið að tveimur vikum síðar hafi hlutirnir verið orðnir verðlausir og þar með hefði ábyrgð áfrýjanda orðið virk. Þar sem sú ábyrgð hafi verið gefin eftir með riftanlegri ráðstöfun hafi varnaraðili orðið fyrir tjóni og með því að komast þannig hjá greiðslu hafi áfrýjandi auðgast að sama skapi. Með vísan til þessa hefur enga þýðingu við úrlausn á máli því, sem rekið er milli málsaðila, að afla mats um verðmæti hlutabréfa í varnaraðila á þeim tíma, sem að framan greinir, og er beiðni sóknaraðila, sem lýtur að því atriði, því synjað, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991.

Samkvæmt framansögðu, en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kk-nf F-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.