arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
465/2005

J og S höfðuðu mál á hendur K, SHÁ og SM til viðurkenningar á bótaskyldu vegna ætlaðra galla á fasteign. Talið var að þar sem skort hefði á að J og S hefðu í stefnu  lýst ástandi fasteignarinnar með tilliti til  þeirra galla, sem þau töldu vera á henni, teldist málið vanreifað.  Var niðurstaða héraðsdóms um frávísun málsins því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 3. nóvember 2005, sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 21. október 2005, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnislegrar meðferðar. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir K-kvk-nf B-kvk-nf og S-kk-nf H-kk-nf Á-kk-nf krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn S-kvk-nf M-kvk-nf hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fyrra máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá héraði vegna vanreifunar með dómi Hæstaréttar 15. desember 2004 í máli nr. 486/2004. Nú reynir á hvort sóknaraðilar hafi með hinni nýju málsókn bætt úr þeim annmörkum sem þá leiddu til frávísunar.

Sóknaraðilar höfðuðu málið til viðurkenningar á bótaskyldu varnaraðila vegna ætlaðra leyndra galla á fasteign sem þau keyptu af varnaraðilunum S-kk-þgf H-kk-þgf og K-kvk-þgf 19. ágúst 2003. Það heyrir til nauðsynlegrar reifunar máls af þessu tagi, að stefnandi geri fullnægjandi grein fyrir ástandi hinnar seldu fasteignar að því leyti sem hann telur hana gallaða. Þetta hafa sóknaraðilar ekki gert og eru annmarkar á reifun málsins að þessu leyti til þess fallnir, eins og í úrskurði héraðsdóms greinir, að hamla því að varnaraðilar geti varist dómkröfu þeirra. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Um kærumálskostnað fer sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, J-kk-nf B. G-kk-nf og S-kvk-nf Þ-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðilunum K-kvk-þgf B-kvk-þgf og S-kk-þgf H-kk-þgf Á-kk-þgf hvoru fyrir sig 35.000 krónur í kærumálskostnaðHinn kærði úrskurður er staðfestur.
478/2005

Deilt var um álagningu erfðafjárskatts samkvæmt ákvörðun sýslumanns. Hafði arfleifandinn látist 28. mars 2004 og erfingjarnir fengið leyfi 13. ágúst 2004  til einkaskipta á dánarbúinu. Erfðafjárskýrsla var afhent sýslumanni 12. janúar 2005. Hinn 1. apríl 2004 tóku gildi lög nr. 14/2004 um erfðafjárskatt og var í  21. gr. laganna mælt fyrir um að lögin skyldu taka til skipta á dánarbúum eftir þá, sem létust þann dag eða síðar. Sagði enn fremur að frá sama tíma féllu lög nr. 83/1984 um erfðafjárskatt úr gildi. Með lögum nr. 15/2004, sem tóku gildi 20. apríl 2004 var bætt inn í lög nr. 14/2004 ákvæði til bráðabirgða, sem kvað á um að lög nr. 83/1984 með síðari breytingum skyldu gilda, með nánar tilgreindum undantekningum, um skipti á dánarbúum þeirra sem látist hefðu fyrir 1. apríl 2004. Var deilt um það í málinu hvort bráðabirgðaákvæði þetta veitti fullnægjandi heimild til álagningar erfðafjárskatts á grundvelli hinna eldri laga, eins og sýslumaður hafði lagt til grundvallar ákvörðun sinni um álagningu skattsins. Talið var að regla nefnds bráðabirgðaákvæðis væri fortakslaus og ótvíræð og í samræmi við hefðbundnar lagaskilareglur og veitti fullnægjandi lagastoð, í skilningi 40. og 77. gr. stjórnarskrár, fyrir álagningu erfðafjárskatts þess, sem um var deilt í málinu. Þá var tekið fram að arfleifandi hafi látist í gildistíð laga nr. 83/1984 og erfðafjárskýrslu hafi verið skilað eftir að umdeilt bráðabirgðaákvæði hafði tekið gildi og ákvæði 2. mgr. 77. gr. stjórnarskrár stæði því þar af leiðandi ekki í vegi að erfðafjárskatturinn teldist löglega á lagður. Ekki var heldur fallist á að ólögmæt mismunun fælist í beitingu bráðabirgðaákvæðisins. Var ákvörðun S um álagningu erfðafjárskattsins því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. nóvember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. október 2005, þar sem leyst var úr ágreiningi um álagningu erfðafjárskatts á varnaraðila vegna arfs hans úr dánarbúi S-kvk-ef J-kvk-ef. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl., en sóknaraðila hefur verið veitt kæruleyfi. Sóknaraðili krefst þess aðallega að felld verði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 18. febrúar 2005 um álagningu erfðafjárskatts á arf sóknaraðila úr framangreindu dánarbúi og að því verði slegið föstu að sóknaraðila beri ekki að greiða erfðafjárskatt af þeim arfi. Til vara krefst hann þess að álagður erfðafjárskattur á nefndan arf sóknaraðila megi ekki verða hærri en verið hefði samkvæmt álagningarreglum laga nr. 14/2004. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif
479/2005

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 19. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum og  b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. nóvember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. nóvember 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 5. desember 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að hann verði látinn sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
480/2005

Hafnað var kröfu X um að úrskurðað yrði að R væri ekki heimilt að grípa til tiltekinna rannsóknaraðgerða vegna ætlaðrar refsiverðrar háttsemi hans, en ákæra hafði áður verið gefin út  vegna sömu háttsemi og hafði sætt frávísun frá dómi vegna ágalla á rannsókn málsins og annmarka á ákæruskjali.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. nóvember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. nóvember 2005, þar sem hafnað var kröfum varnaraðila um að kveðið yrði á um að óheimilt væri að hefja lögreglurannsókn að nýju á þeim sakarefnum sem verið hefðu grundvöllur ákæru í hæstaréttarmálinu nr. 509/2004, að óheimilt væri að taka lögregluskýrslu af nafngreindum manni sem vitni um sakarefnin og loks að varnaraðili ætti ekki að hafa réttarstöðu sakbornings vegna þeirra. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að fallist verði á framangreindar kröfur hans. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna úrskurðar héraðsdóms verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
482/2005

Héraðsdómur vísaði frá dómi máli, sem H hafði höfðað á hendur LÍ, LI og L og kærði H þá úrlausn til Hæstaréttar. Í kæru krafðist H þess að úrskurður héraðsdóms yrði felldur úr gildi og kröfur þær sem vísað var frá dómi yrðu teknar til greina fyrir Hæstarétti. Var talið að kröfugerð með þessum hætti í kærumáli vegna úrskurðar um frávísun fengi ekki staðist og væri af þeim sökum óhjákvæmilegt að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. nóvember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. nóvember 2005, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili gerir þær kröfur „að hinum kærða úrskurði verði hrundið og fallist verði á kröfur sóknaraðila fyrir héraðsdómi sem eru þær að varnaraðilar greiði sóknaraðila, in solidum, kr. 18.962.665,- auk dráttarvaxta frá 1. 1. 2004 til greiðsludags, allt að frádregnum kr. 7.174.823,- og varnaraðilum verði gert skylt með dómi að viðlögðum dagsektum að framselja til stefnanda 96.211,- hluti en til vara 67.200 í Landmati Inc. allt gegn greiðslu kaupverðs sem nemur USD 0,40 pr. hlut, auk málskostnaðar. Þá er krafist kærumálskostnaðar í öllum tilvikum.“

Varnaraðilar krefjast þess hver fyrir sig að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður.

Í framangreindri kröfugerð sinni til Hæstaréttar krefst sóknaraðili efnislegrar úrlausnar um þær dómkröfur sínar á hendur varnaraðilum, sem sættu frávísun í hinum kærða úrskurði, en gerir ekki kröfu til þess að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Kröfugerð með þessum hætti í kærumáli vegna úrskurðar um frávísun fær ekki staðist og er af þeim sökum óhjákvæmilegt að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Sóknaraðili greiði varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, H-kk-nf E-kk-nf, greiði varnaraðilum, Landmati Íslandi ehf., Landmati International ehf. og Landmati Inc., hverjum fyrir sig 70.000 krónur í kærumálskostnað.

if !supportEmptyParas endif
485/2004

A var sakfelldur fyrir þjófnað. Með vísan til verðmæta þess stolna og sakaferils A var honum gert að sæta fangelsi í 8 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. nóvember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða. Með þeim rökum sem þar eru tíunduð verður refsing hans hins vegar ákveðin fangelsi í átta mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarskostnað er staðfest. Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins eins nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í átta mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.
491/2004

E var sakfelldur fyrir rán, akstur án ökuréttar, ölvunarakstur og að hafa haft fíkniefni í vörslum sínum. Með vísan til 72., 78. og 255. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var E gert að sæta fangelsi í 2 ár og 6 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. desember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Sakaferill ákærða er að nokkru rakinn í hinum áfrýjaða dómi. Hann er nú í þriðja sinn sakfelldur fyrir rán, en fyrri dómarnir gengu 1991 og 1992. Hann hefur að auki samfellda sögu um auðgunarbrot allt frá upphafi brotaferils síns og þar til hann var dæmdur í 5 mánaða fangelsi í Héraðsdómi Reykjavíkur 25. febrúar 2004, meðal annars fyrir þjófnaðarbrot. Verður við ákvörðun refsingar hans litið til ákvæða 255. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og einnig 72. gr. sömu laga. Vegna sakaferils ákærða á sviði umferðarlagabrota er ljóst að brot af þeim toga, sem hann er sakfelldur fyrir í þessu máli, myndu ein og sér varða þungri refsingu. Ákvæði 78. gr. almennra hegningarlaga um hegningarauka hafa þýðingu fyrir ákvörðun refsingar nú, að því er varðar ránsbrotið 1. febrúar 2004 og umferðarlagabrotin 12. mars 2004, en þessi brot voru framin, áður en dómur gekk á hendur ákærða í Héraðsdómi Reykjaness 15. júní 2004 og ránsbrotið einnig áður en hann var dæmdur í Héraðsdómi Reykjavíkur 25. febrúar 2004. Fíkniefnalagabrotin í október og desember 2003 myndu ekki hafa haft áhrif á refsinguna sem ákveðin var í þessum dómum. Þegar höfð er hliðsjón af því sem hér hefur verið rakið og að öðru leyti af því sem að auki greinir í forsendum hins áfrýjaða dóms, er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 2 ár og 6 mánuði.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sviptingu ökuréttar og sakarkostnað verða staðfest.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku fíkniefna og skaðabótagreiðslu eru ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti og standa því óröskuð.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, E-kk-nf B-kk-nf I-kk-nf, sæti fangelsi í 2 ár og 6 mánuði.

Héraðsdómur skal að öðru leyti vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.
492/2004

A var sakfelldur fyrir fjölmörg skjalafals-, auðgunar- og umferðarlagabrot. Andlag auðgunar- og skjalafalsbrotanna nam samtals tæpri 1.000.000 krónum. Var A gert að sæta fangelsi í 18 mánuði. Í ljósi framangreindra brota A og sakaferils þótti þrátt fyrir tiltekna andlega annmarka hans ekki fært að skilorðsbinda refsinguna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. desember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd, en ákvæði um sviptingu ökuréttar staðfest.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og hún skilorðsbundin að öllu leyti eða að hluta.

Ákærði var sakfelldur 3. mars 2005 fyrir þjófnaðartilraun, umferðarlagabrot og vopnalagabrot 6. ágúst 2004 en ekki dæmd sérstök refsing. Með hinum áfrýjaða dómi var hann sakfelldur fyrir fjölmörg skjalafals-, auðgunar- og umferðarlagabrot, þar af fyrir að hafa ekið í fimm skipti bifreið ófær um að stjórna henni örugglega og níu sinnum sviptur ökurétti, 10 þjófnaði og eina þjófnaðartilraun, 12 fjársvikabrot og 25 skjalafalsbrot. Andlag auðgunar- og skjalafalsbrotanna nam samtals tæpri 1.000.000 krónum. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er refsing ákærða ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Fyrir Hæstarétt hefur verið lögð athugun sálfræðings á ákærða 23. nóvember 2004. Kemur þar fram að ákærði sé með greind „á sviði tornæmis“ og veruleg frávik í þroska, sem skýri að einhverju marki hvatvísi hans vegna athyglisbrests og ofvirkni. Í ljósi framangreindra brota ákærða og sakaferils þykir þrátt fyrir þessa andlegu annmarka hans ekki fært að skilorðsbinda refsinguna, enda á hann við afplánun hennar rétt á að njóta sambærilegrar heilbrigðisþjónustu og almennt gildir, auk þeirrar sérstöku þjónustu sem lög og reglur um fanga segja til um, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 48/1988 um fangelsi og fangavist með áorðnum breytingum. Til frádráttar refsingar hans kemur gæsluvarðhaldsvist frá 13. október 2004 til 15. desember sama ár.

Ákvæði héraðsdóms um sviptingu ökuréttar ákærða og sakarkostnað eru staðfest.

Ákærði verður dæmdur til greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf M-kk-nf G-kk-nf, skal sæta fangelsi í 18 mánuði, en til frádráttar komi gæsluvarðhaldsvist hans frá 13. október 2004 til 15. desember sama ár.

Ákvæði héraðsdóms um sviptingu ökuréttar ákærða og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talið málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 120.000 krónur.
493/2005

K hafði á leigu atvinnuhúsnæði í eigu J á grundvelli skriflegs leigusamnings. Vanskil urðu á leigugreiðslum um nokkurra mánaða skeið fyrri hluta árs 2005 og rifti J samningnum í kjölfarið en K greiddi upp vanskilin nokkrum dögum síðar. Krafðist J þess í málinu að K yrði borin út úr húseigninni. Talið var samkvæmt ákvæðum leigusamningsins hafi riftunarheimild verið fyrir hendi og eftirfarandi greiðsla K á leiguskuldinni breytti engu þar um. Þá var og talið að greiðsluáskorun og riftunaryfirlýsing hafi verið sendar í samræmi við ákvæði 13. gr. húsaleigulaga nr. 36/1994. Hafði K ekki tekist að færa sönnur á að J hefði gengist undir aðrar skuldbindingar varðandi leigu K á húsnæðinu en greindi í hinum skriflega húsaleigusamningi og var krafa J um útburð því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. nóvember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. nóvember 2005, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá sóknaraðila borinn með beinni aðfarargerð út úr verslunarhúsnæði á 1. hæð í húsinu nr. 9 við Hafnarstræti í Reykjavík. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið þannig að útburður nái ekki fram að ganga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur ekki fært sönnur á að varnaraðili hafi gengist undir aðrar skuldbindingar varðandi leigu sóknaraðila á húsnæðinu að Hafnarstræti 9 í Reykjavík en greinir í hinum skriflega húsaleigusamningi sóknaraðila við fyrri eiganda húsnæðisins 15. október 2002. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað sem í dómsorði greinir.
495/2005

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að skilyrði væru til þess að X yrði bönnuð för úr landi um nánar tilgreindan tíma á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 110. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. nóvember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. nóvember 2005, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til miðvikudagsins 7. desember 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu um farbann verði hafnað, en til vara að því verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í þinghaldi við fyrirtöku málsins í Héraðsdómi Reykjavíkur 23. nóvember 2005 er bókað eftir varnaraðila að hann viðurkenni ekki að hafa falsað vegabréf sem um ræðir í málinu eða framvísað með ólögmætum hætti í viðskiptum. Hann hafi fengið vegabréfin með lögmætum hætti og verið í góðri trú um að þau væru lögleg. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
496/2004

F átti og rak fjarskiptaskúr á Kröflufjalli, sem er í landi jarðarinnar R. Leiddi F rétt sinn af samningi frá árinu 1971, sem íslenska ríkið gerði við eigendur R um nýtingu jarðhita í landi jarðarinnar og byggingu nauðsynlegra mannvirkja sem því tengdust. Óumdeilt var í málinu að umræddur fjarskiptaskúr var nauðsynlegur vegna þeirrar nýtingar en LR, eigandi jarðarinnar, krafðist í málinu sérstakrar leigugreiðslu vegna þess að F hefði leigt út fjarskiptarásir í skúrnum til aðila, sem ekki tengdust nýtingu jarðhitans. Var talið að þar sem óumdeilt væri að F hefði skýlausan rétt til að eiga og reka umræddan fjarskiptaskúr á grundvelli fyrrnefnds samnings án sérstakrar aukagreiðslu hefði LR ekki fært fram haldbær rök fyrir því að honum bæri aukagreiðsla vegna þess að F leyfði öðrum afnot af skúrnum gegn endurgjaldi. Var og talið að LR hefði ekki hnekkt þeirri fullyrðingu F að fjarskiptaþjónusta, sem hann veitti í umræddum skúr væri nær eingöngu við L, vegna nýtingar jarðhita á svæðinu, þótt íbúar og ferðalangar á svæðinu gætu einnig notið hennar. Var kröfu LR því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 16. desember 2004. Hann krefst þess, að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 934.464 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 759.252 krónum frá 19. apríl 2003 til 3. október sama ár og af 934.464 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar úr hendi stefnda í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í 1. gr. samnings 18. mars 1971 milli eigenda jarðarinnar Reykjahlíðar í Skútustaðahreppi og íslenska ríkisins er kveðið á um það, að jarðhitaréttindi á afmörkuðu svæði jarðarinnar og aðstaða til mannvirkjagerðar til nýtingar jarðhitans séu ríkissjóði til frjálsra umráða og ráðstöfunar. Óumdeilt er, að samkvæmt þessum samningi njóti stefndi réttar til að halda uppi nauðsynlegri þjónustu fyrir Landsvirkjun, sem er eigandi Kröfluvirkjunar. Stefndi heldur því fram, að fjarskiptaþjónusta sú, sem hann veitir með aðstöðu í skúr á Kröflufjalli, sé nær eingöngu við Landsvirkjun, þótt íbúar og ferðalangar á svæðinu geti einnig notið hennar. Hefur áfrýjandi ekki hnekkt því. Samkvæmt þessu, og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta hann.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Landeigendur Reykjahlíðar ehf., greiði stefnda, Fjarska ehf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.