arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
259/2004

R var dæmdur fyrir líkamsárás með því að hafa slegið Þ hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að hann nefbrotnaði, hlaut bólgu og fleiður á vörum og gervigómur í efri gómi hans brotnaði. Var brot hans heimfært undir 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Með brotinu rauf R skilorð 10 mánaða fangelsisdóms auk þess sem hann hafði sex sinnum verið dæmdur til skilorðsbundinnar refsingar, þar af einu sinni að hluta. Var refsing R ákveðin fangelsi í 11 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 11. júní 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að refsing ákærða verði staðfest.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin að öllu leyti eða að hluta.

Málið hlaut í héraði meðferð samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Var þá bókað að verjandi ákærða hefði ekkert við það að athuga. Verjandinn hefur, þrátt fyrir þetta, haldið því fram við áfrýjun málsins að fella hefði átt háttsemi ákærða undir 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þetta er málsatriði, sem Hæstarétti ber að gæta af sjálfsdáðum samkvæmt 2. mgr. 117. gr., sbr. 163. gr. laga nr. 19/1991 með áorðnum breytingum. Af þessu gefna tilefni skal tekið fram, að framangreind heimfærsla brots ákærða telst rétt í ákærunni og hinum áfrýjaða dómi.

Ákærði var dæmdur fyrir skjalafals 6. mars 1996 í fangelsi í fjóra mánuði, skilorðsbundið í þrjú ár. Rauf hann skilorð þess dóms með húsbroti 26. maí sama árs. Hann var dæmdur fyrir það brot 10. júlí 1996, en jafnframt var fyrrgreindur dómur dæmdur upp og refsing ákveðin fangelsi í sex mánuði, þar af þrír mánuðir skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var hann dæmdur fyrir fíkniefnabrot 17. febrúar 1997 í fangelsi í þrjá mánuði, skilorðsbundið í þrjú ár, auk sektar. Var dæmdur með skilorðsbundinn hluti dómsins 10. júlí 1996, sem hann hafði rofið með broti sínu. Enn rauf ákærði skilorð með tilraun til þjófnaðar og var dæmdur fyrir það brot 23. mars 1998 í fangelsi í fjóra mánuði, skilorðsbundið í þrjú ár. Einnig var dæmdur með vegna rofs á skilorði dómurinn frá 17. febrúar 1997. Þá var ákærði dæmdur fyrir fjársvik 2. september 1998 í fangelsi í sjö mánuði, skilorðsbundið í þrjú ár. Var sá dómur hegningarauki við dóminn frá 23. mars 1998. Sakaferill ákærða er að öðru leyti rakinn í hinum áfrýjaða dómi.

Ákærði hefur sex sinnum verið dæmdur til skilorðsbundinnar refsingar, þar af einu sinni að hluta. Hann hefur í öll skiptin rofið það skilorð. Að því athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, G-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, 100.000 krónur.
265/2004

M slasaðist í árekstri í desember 1999. Voru árslaun hennar síðustu þrjú almanaksár fyrir slysdag lögð til grundvallar bótum í samræmi við meginreglu 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Talið var, að lagaskilyrði væru ekki uppfyllt til að meta árslaun M sérstaklega samkvæmt 2. mgr. sama ákvæðis, svo sem hún hafði haldið fram. Taldist hún því hafa fengið tjón sitt greitt að fullu og voru stefndu sýknuð af kröfu hennar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. júní 2004. Hún krefst þess að stefndu verði í sameiningu dæmd til að greiða sér 1.627.170 krónur með 2% ársvöxtum frá 17. febrúar 2000 til 2. október 2002, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af samanlagðri fjárhæð höfuðstóls og áfallinna ársvaxta frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem hún naut fyrir héraðsdómi.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvert sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
269/2003

S krafðist ógildingar á samningi um kaup á 5.000.000 króna hlut  í N ehf. á genginu 4 og að J yrði gert að endurgreiða sér fjárhæðina. Byggði S á því að J hefði vakið þá trú að S væri að eiga viðskipti við N og að yfirverð hlutafjárins rynni til félagsins. Einnig taldi S að J hefði sem fyrirsvarsmaður N leynt vitneskju sinni um að viljayfirlýsing B um kaup á verulegu magni framleiðsluvara N myndi ekki ganga eftir. Með hliðsjón af framburði þáverandi sparisjóðsstjóra S fyrir dómi, um að honum hefði verið kunnugt um að J hafi átt hlutaféð en ekki N, var ekki fallist á að S hefði verið blekktur til kaupanna. Ekki var talið sýnt fram á að upplýsingar um að B hefði gengið til samninga við annað félag um sams konar viðskipti hefðu legið fyrir fyrr en viku eftir að hin umdeildu kaup áttu sér stað. Var talið ósannað að J hefði komið samningnum á með svikum í skilningi 30. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð umboð og ógilda löggerninga og ekki fallist á að óheiðarlegt hafi verið af J að bera samninginn fyrir sig í skilningi 33. gr. sömu laga. Þá þótti ekki sannað að J hefði bakað sér skaðabótaskyldu gagnvart S með því að leyna upplýsingum, sem máli skiptu við samningsgerðina, með saknæmum og ólögmætum hætti. Var J sýknaður af kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. júlí 2003. Hann krefst þess, að viðurkennt verði með dómi, að samningur hans og stefnda 16. ágúst 1999 um kaup á hlutum í Nýbrauði ehf. að nafnverði 5.000.000 krónur á genginu 4 verði dæmdur ógildur og stefnda gert að endurgreiða sér 20.000.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 14. júlí 2002 til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi skal greiða stefnda 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Sparisjóður Hafnarfjarðar, greiði stefnda, J-kk-þgf Þ-kk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
269/2004

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júní 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 4. ágúst 2004 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verður felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Fallist er á með héraðsdómara að fyrir hendi sé sterkur grunur um að varnaraðili hafi framið brot, sem að lögum getur varðað allt að 12 ára fangelsi, sbr. 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 1. gr. laga nr. 32/2001. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
271/2004

Fallist var á að X yrði sviptur sjálfræði í sex mánuði enda þótti ljóst að vægari úrræði kæmu ekki að haldi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. júní 2004, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um að hann verði sviptur sjálfræði verði hafnað og kærumálskostnaður greiddur úr ríkissjóði.

Varnaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og þeim dæmdur kærumálskostnaður úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, en þóknunin er ákveðin eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, Þ-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og talsmanns varnaraðila, S-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 50.000 krónur til hvors þeirra, greiðist úr ríkissjóði.
272/2004

X var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. júní 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. júní 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 27. júlí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald verði hafnað.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði var varnaraðili dæmdur í fangelsi í þrjú ár með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur, sem kveðinn var upp 29. júní 2004. Við uppkvaðningu dómsins lét varnaraðili ekki uppi afstöðu til þess hvort hann mundi una dóminum, en hann sætti þá gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Var varnaraðili þá leiddur fyrir dómara kl. 10.35 þann dag og krafðist sóknaraðili þess að gæsluvarðhald yfir honum yrði framlengt meðan á áfrýjunarfresti stæði, sbr. 106. gr. sömu laga. Var fallist á það með hinum kærða úrskurði. Engin efni eru til að hnekkja þeirri niðurstöðu og verður úrskurður héraðsdómara því staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 27. júlí 2004 kl. 10.30.
27/2004

R, sem metin var til 60% varanlegrar örorku vegna slyss, fór þess á leit við T að fá greiddan barnalífeyri með börnum sínum, sem öll voru fædd eftir að slysið varð. Samkvæmt lögum um almannatryggingar nr. 67/1971, sem í gildi voru á slystíma, skyldi greiða lífeyri vegna barna yngri en 18 ára sem voru á framfæri bótaþega þegar slys bar að höndum. Með lögum nr. 93/1982 var ákvæðinu breytt á þann veg, að væri örorkan 75% eða meiri skyldi greiða lífeyri bæði vegna barna sem voru á framfæri bótaþega þegar slys átti sér stað, svo og þeirra sem hann framfærir síðar. Er ákvæðið þannig breytt í 3. og 4. mgr. 29. gr. laga um almannatryggingar nr. 117/1993. Taldi R að réttur sá sem hún naut á grundvelli 3. mgr. ákvæðisins, hafi verið rýmkaður með 4. mgr. þess og því hafi T ekki farið að lögum er hafnað var fyrrgreindri málaleitan R. Þessu var hafnað þar sem hvorki af orðalagi 4. mgr. né lögskýringargögnum þótti mega ráða að ætlunin hafi verið að breytingin tæki til annarra öryrkja en þeirra sem metnir voru með 75% örorku eða meira. Þá var ekki á það fallist með R að ofangreind ákvæði almannatryggingalaga brytu gegn 65. gr. og 76. gr. stjórnarskrárinnar. T var því sýknuð af kröfum R.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. janúar 2004. Krefst hún þess aðallega að stefnda verði gert að greiða sér 4.126.232 krónur, en til vara 2.197.137 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 16. janúar 1999 til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Til þrautavara krefst áfrýjandi þess að stefnda verði gert að greiða sér 4.126.232 krónur með vöxtum af sömu fjárhæðum og greinir í aðalkröfu samkvæmt 7. gr. vaxtalaga frá 16. janúar 1999 til 1. júlí 2001, samkvæmt 7. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til 16. febrúar 2003, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Að því frágengnu er þess krafist að stefndi verði dæmdur til greiðslu 2.197.137 króna með sömu vöxtum og í þrautavarakröfu. Loks gerir áfrýjandi kröfu um málskostnað úr hendi stefnda í héraði og fyrir Hæstarétti, án tillits til gjafsóknar sem hún hefur notið á báðum dómstigum.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar. Í báðum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður, en gjafsóknarkostnaður áfrýjanda greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, R-kvk-ef L. G-kvk-ef, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
281/2004

S krafði SE og E um greiðslu víxils, með gjalddaga 20. ágúst 2003, en SE og E voru ábekingar á víxlinum. Bú samþykkjanda víxilsins hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta 2. júlí 2002 og var víxilkröfunni ekki lýst í búið. Af hálfu SE og E var því haldið fram að kröfur á hendur ábekingum væru fyrndar, þar sem víxillinn hefði fallið í gjalddaga við töku bús samþykkjandans til gjaldþrotaskipta, án tillits til umsamins gjalddaga. Talið var að tilvitnað ákvæði víxillaga fæli í sér heimild fyrir víxilhafa til þess að leita fullnustu hjá þrotamanni þó að gjalddagi væri ekki kominn, við þær aðstæður að bú greiðanda víxils hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta. Víxilhafa væri í sjálfsvald sett hvort hann neytti réttar ákvæðisins. Umstefndur víxill hafi því ekki gjaldfallið fyrr en á umsömdum gjalddaga og því hafi kröfur á hendur SE og E ekki verið fyrndar er málið var höfðað 1. október 2003.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjendur skutu máli þessu til Hæstaréttar 7. júlí 2004. Þeir krefjast sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, S-kk-nf E-kk-nf og Eigna- og ráðgjafarstofan ehf., greiði stefnda, Sameinuðum ehf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
283/2004

Deilt var um skýringu á ákvæði sameiginlegrar og gagnkvæmrar erfðaskrár X og Y þar sem tekið var fram að um arf eftir það sem lengur lifði skyldi fara að ákvæðum erfðalaga nr. 8/1962. Í héraðsdómi var litið svo á að erfðaskráin fæli ekki í sér ráðstöfun á eignum X og Y með öðrum hætti en mælt væri fyrir um í 1. mgr. 6. gr. erfðalaga, enda hefðu engin gögn legið fyrir í málinu sem bentu til þess að vilji þeirra hefði staðið til þess að arfurinn rynni eingöngu til ættmenna X sem lifði eiginmann sinn. Var erfðaskráin því skýrð þannig að hin almenna tilvísun til erfðalaganna fæli í sér að um skipti eftir X færi eftir 1. mgr. 6. gr. laganna þannig að arfurinn skiptist til helminga milli skyldmenna X annars vegar og Y hins vegar. Var héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júní 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. júlí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júní 2004, þar sem fallist var á með varnaraðilum að dánarbúi X skyldi skipt að jöfnu milli erfingja hennar og Y í samræmi við 1. mgr. 6. gr. erfðalaga nr. 8/1962. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði felldur úr gildi og að systkinabörn X standi ein til lögerfða. Þá krefjast þau málskostnaðar úr hendi varnaraðila í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðilum gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað. Þar sem varnaraðilar hafa ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti kemur krafa þeirra um málskostnað í héraði ekki til úrlausnar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hver sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
292/2004

Máli K gegn S var vísað frá Hæstarétti þar sem málskostnaðartrygging var ekki afhent innan frests sem K hafði til að afhenda trygginguna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. júlí 2004. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi lagði fram í Hæstarétti greinargerð 22. september 2004, þar sem hann krafðist staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar hér fyrir dómi.

Stefndi krafðist þess með bréfi 24. ágúst 2004 með vísan til b. liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að áfrýjanda yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Fallist var á þá kröfu með ákvörðun réttarins 30. september 2004. Var fjárhæð málskostnaðartryggingar ákveðin 250.000 krónur og áfrýjanda veittur tveggja vikna frestur til að afhenda skilríki fyrir henni. Slík skilríki hafa ekki verið afhent í samræmi við ákvörðun réttarins.

Af þeim ástæðum, sem að framan greinir, og með skírskotun til 3. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 166. gr. sömu laga, svo sem henni var breytt með 20. gr. laga nr. 38/1994, verður málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Áfrýjandi, K-kk-nf B-kk-nf, greiði stefnda, Superbyg Kal Nun A/S, útibúi á Íslandi, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
293/2004

H krafðist þess að fellt yrði úr gildi fjárnám, sem gert var að kröfu K hf. á grundvelli víxils. Var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að hafna kröfum H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júní 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. júlí sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 16. júní 2004, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að hnekkt yrði fjárnámi, sem sýslumaðurinn á Blönduósi gerði hjá honum 17. mars 2004 fyrir kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind fjárnámsgerð verði felld úr gildi. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Í kæru og greinargerð til Hæstaréttar ber sóknaraðili fram allmargar nýjar málsástæður. Á þeim verður ekki byggt við úrlausn málsins. Vísast um það til 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991 og 4. mgr. 150. gr. og 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 17. gr. laga nr. 38/1994.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi Búnaðarbanka hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
294/2003

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 25. júlí 2003. Veitt var leyfi til áfrýjunar héraðsdóms. Þau krefjast þess að gagnáfrýjandi verði dæmd til að greiða þeim 303.048 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. júlí 2002 til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 22. október 2003. Hún krefst sýknu af kröfu aðaláfrýjenda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Málið var tekið til dóms í héraði við lok aðalmeðferðar 24. mars 2003. Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 25. apríl sama árs, en ekki var þá sótt þing af hálfu málsaðila. Var þá liðinn frestur samkvæmt 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að kveða upp dóm í málinu án þess að það yrði munnlega flutt á ný eða að aðilar þess og héraðsdómari væru samdóma um að það væri óþarft. Vegna þessa verður ekki hjá því komist að ómerkja sjálfkrafa hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að aðilar beri hver sinn kostnað af þessum þætti málsins fyrir Hæstarétti.

D ó m s o r ð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
295/2003

J og K höfðu verið í hjúskap og leituðu skilnaðar. Ekki tókst samkomulag um fjárskipti og var úrskurður um opinber skipti til fjárslita milli þeirra kveðinn upp 10. september 2002. J var skráður eigandi bifreiðar, sem hann afsalaði Þ þann  9. ágúst 2002. K krafðist ógildingar afsalsins og hafði skiptastjóri ekki uppi athugasemdir við að hún hefði uppi kröfuna í eigin nafni. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið sýnt að umrædd bifreið hefði verið ætluð til persónulegra nota K og hefði J því verið framsalið óheimilt án samþykkis hennar samkvæmt 61. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Taldist Þ ekki hafa verið grandlaus um þessa aðstöðu í skilningi 65. gr. sömu laga og var fallist á ógildingu afsalsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjendur skutu máli þessu til Hæstaréttar 25. júlí 2003. Þau krefjast sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms ber að staðfesta hann.

Áfrýjendur greiði stefndu óskipt málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, J-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kvk-nf K-kvk-nf, greiði óskipt stefndu, K-kvk-þgf Á-kvk-þgf, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.