333/2003

Í málinu var S sakfelldur fyrir að hafa í hagnaðarskyni staðið fyrir stórfelldum innflutningi fíkniefna, annars vegar á árinu 1998 og hins vegar á árinu 2001. Einnig fyrir að hafa á árinu 1998 haft í vörslum sínum umtalsvert magn fíkniefna sem hann hafi ætlað til sölu hér á landi. H var sakfelldur fyrir að hafa tvívegis á árinu 2001 tekið við umtalsverðu magni fíkniefna frá S og að hafa selt þau eða ætlað að selja þau hér á landi. A var sakfelld fyrir hlutdeild í broti S þar sem hún hafi annast milligöngu í fíkniefnaviðskiptum S og H. Einnig þótti A hafa gerst sek um peningaþvætti með því að hafa tekið við peningum fyrir S, sem hún hafi vitað að voru ávinningur af fíkniefnasölu. Þegar litið var til þess að S hafði með innflutningi á miklu magni fíkniefna gerst sekur um stórfellda skipulega brotastarfsemi í auðgunarskyni þótti refsing hans hæfilega ákveðin 8 ára fangelsi. H var dæmdur í tveggja ára fangelsi. A var dæmd í 2 ára skilorðsbundið fangelsi. Fíkniefni sem haldlögð höfðu verið voru gerð upptæk, sem og peningar sem fundust í fórum sakborninga og lögregla hafði lagt hald á við rannsókn málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 14. ágúst 2003 að ósk ákærðu en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins að því er þau varðar. Ákæruvaldið krefst staðfestingar á sakfellingu ákærðu í héraðsdómi, heimfærslu brota þeirra til refsiákvæða og eignaupptöku, en að refsing þeirra verði þyngd.

Ákærði S-kk-nf I-kk-nf krefst þess að verða sýknaður af ákærum 27. janúar 2000 og 12. maí 2003. Jafnframt að hann verði sýknaður af 4. og 5. tl. I. kafla ákæru 25. janúar 2000 og að hafa ætlað að selja í ágóðaskyni efni sem talin eru upp í 1. og 2. tl. þess kafla. Þá krefst hann þess einnig að refsing samkvæmt héraðsdómi verði milduð.

Ákærða A-kvk-nf krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað til nýrrar meðferðar fyrir héraðsdómi að því er hana varðar. Til vara krefst hún sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins og til þrautavara að refsing verði milduð og hún skilorðsbundin.

Ákærði H-kk-nf krefst þess að refsing hans í héraðsdómi verði milduð.

Aðrir sem dæmdir voru samkvæmt héraðsdómi una dóminum.

Nokkur ný gögn hafa verið lögð fyrir Hæstarétt.

I.

Af hálfu ákærðu A-kvk-ef er ómerkingarkrafa hennar rökstudd með því að af héraðsdómi megi ráða að héraðsdómarar hafi sýnt henni óvilja og verið hlutdrægir, sbr. g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þótt rökstyðja hefði mátt betur í héraðsdómi sumt varðandi hennar þátt í málinu verður ekki af honum ráðinn óvilji dómaranna í hennar garð. Verður því kröfu hennar um ómerkingu hafnað.

Ákærði S-kk-nf I-kk-nf fór af landi brott til Þýskalands áður en birtar væru fyrir honum ákærur sem gefnar voru út á árinu 2000. Hann hefur þýskt og íslenskt ríkisfang. Ákærði var handtekinn í Hollandi 14. febrúar 2002 og úrskurðaður í gæsluvarðhald sama dag. Ákærði andmælti framsali til Íslands, en með dómi Hæstaréttar Hollands 1. október 2002, sem lagður hefur verið fyrir Hæstarétt í íslenskri þýðingu, var framsal endanlega heimilað með nánar tilgreindum takmörkunum á saksókn. Hefur ríkissaksóknari takmarkað saksókn sína í ákæru 12. maí 2003 og fallið frá II. kafla í ákæru frá 27. janúar 2000 í samræmi við dóm Hæstaréttar Hollands. Við málsókn á hendur ákærða S-kk-þgf I-kk-þgf hefur þannig að fullu verið tekið mið af ákvæði 10. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Samkvæmt I. kafla ákæru 12. maí 2003 er ákærðu gefið að sök ásamt tveimur öðrum að hafa staðið að ólögmætum innflutningi á 300 grömmum af kókaíni og 1 kílói af amfetamíni til söludreifingar, en efnin komu til landsins 29. nóvember 2001. Er þáttur ákærðu nánar afmarkaður svo, að ákærði S-kk-nf I-kk-nf hafi flutt efnin inn, en ákærði H-kk-nf selt meginhluta þeirra fyrir hann. Samkvæmt II. kafla þessarar ákæru er þeim gefið að sök að hafa staðið að ólögmætum innflutningi á 4.808,67 grömmum af amfetamíni til söludreifingar ásamt þremur öðrum, en efnin komu til landsins 7. desember 2001. Nánar er ákærði S-kk-nf I-kk-nf ákærður fyrir að flytja efnin inn en ákærði H-kk-nf að hafa ætlað að selja efnin fyrir hann. Efnin fundust ýmist á ákærða H-kk-þgf við handtöku hans 27. janúar 2002 eða í vörslum annars ákærðs þann sama dag. Þáttur ákærðu A-kvk-ef er hins vegar talinn felast í því að hún hafi haft milligöngu um samskipti ákærðu við innflutninginn samkvæmt framangreindum köflum þessarar ákæru. Jafnframt er henni í III. kafla ákærunnar gefið að sök að hafa í nokkur skipti móttekið fyrir ákærða S-kk-þf I-kk-þf peninga sem numið hafi verulegum fjárhæðum og hún vitað að voru ávinningur af sölu fíkniefna hér á landi.

Í héraðsdómi þótti sannað með framburði ákærða H-kk-ef og fleiri ákærðu svo og tveggja vitna, en þrátt fyrir neitun systkinanna ákærðu S-kk-ef I-kk-ef og A-kvk-ef við aðalflutning málsins, að S-kk-nf I-kk-nf hefði flutt inn efnin samkvæmt I. og II. kafla ákæru 12. maí 2003 með aðstoð A-kvk-ef, sem hafi útvegað heimilisföng til að senda efnin á og hafi síðan haft milligöngu um að þau kæmust í hendur ákærða H-kk-ef. Þá þótti sannað meðal annars með játningu H-kk-ef að hann hefði tekið við efnum samkvæmt þessum köflum ákærunnar og þegar annast dreifingu hluta efnanna samkvæmt I. kafla hennar þegar hann var handtekinn. Stoð þótti einnig fyrir þessari niðurstöðu að því er I. kafla ákærunnar varðar í framburði ákærðu A-kvk-ef í lögregluskýrslu og fyrir dómi við fyrirtöku vegna gæsluvarðhaldsúrskurðar 25. febrúar 2002. Við þessa fyrirtöku staðfesti A-kvk-nf framburð sinn í lögregluskýrslu 21. sama mánaðar um að hún hafi haft samband við vinkonu sína, sem er meðákærð í þessum kafla ákærunnar, fyrir bróður sinn um innflutninginn, en taldi þó að þau hefðu áður án hennar milligöngu verið búin að sammælast um að hann sendi fíkniefni á heimilisfang vinkonunnar. Þá staðfesti hún einnig að hún hefði komið á sambandi milli þessarar vinkonu sinnar og ákærða H-kk-ef fyrir bróður sinn um hvernig H-kk-nf skyldi nálgast fíkniefnin. Þá skýrði hún frá því fyrir dómi 20. febrúar 2002 hvernig háttað var innflutningi efnanna samkvæmt II. kafla ákærunnar og sínum þætti í þeim innflutningi. Jafnframt skýrði hún frá því að hún hefði tvisvar tekið við peningum frá ákærða H-kk-þgf fyrir ákærða S-kk-þf I-kk-þf og jafnframt hafi peningasendingar frá Íslandi tvisvar verið sendar á hennar nafn erlendis og hún komið þeim áfram til bróður síns. Þá tók hún fram að hún hefði í janúar 2002 komið til landsins til læknisrannsóknar og til að leyfa syni sínum að heimsækja föður sinn en ekki til þess að hafa milligöngu um skilaboð og peningagreiðslur fyrir ákærða S-kk-þf I-kk-þf. Hann hafi komið henni í þessa aðstöðu eftir að hún var komin til landsins. Skilja verður héraðsdóm svo að talið sé að fráhvarf hennar frá þessum dómsframburði sé ekki trúverðugt og er fallist á að hann sé til styrktar sakfellingu hennar og ákærðu H-kk-ef og S-kk-ef I-kk-ef. Með þessum athugasemdum en annars með vísan til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta hann um sakfellingu ákærðu samkvæmt ákæru 12. maí 2003 að öðru leyti en því að ekki þykir nægjanlega fram komið að ákærða A-kvk-nf hafi á tímabilinu september til nóvember 2001 þrívegis móttekið peninga frá ákærða H-kk-þgf hér á landi, svo sem segir í 12. tl. í III. kafla ákærunnar. Hún hefur ekki skýrlega viðurkennt fyrir dómi að hafa móttekið peninga frá honum nema tvívegis og ætti þá annað skiptið að vera 26. janúar 2002 er hún tók við 570.000 krónum og 300 evrum samkvæmt 15. lið í III. kafla ákærunnar. Ekki nýtur fullkominna gagna um að hún hafi nema einu sinni komið til landsins á tímabilinu september til nóvember 2001.

Í framangreindri ákæru eru brot ákærðu samkvæmt köflum I. og II. talin varða við 173. gr. a. almennra hegningarlaga, eins og greinin varð með lögum nr. 64/1974, sbr. lög nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni með áorðnum breytingum. Brot ákærðu A-kvk-ef samkvæmt III. kafla er talið varða við 1., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga, sbr. lög nr. 10/1997 og nr. 32/2001. Í 173. gr. a. almennra hegningarlaga segir að hver sá sem andstætt ákvæðum laga um ávana- og fíkniefni lætur mörgum mönnum í té ávana- og fíkniefni, afhendir þau, flytur inn eða hefur í vörslum sínum sé brotlegur samkvæmt ákvæðinu. Í 1. mgr. 2. gr. laga nr. 65/1974 kemur fram að varsla og meðferð ávana- og fíkniefna sem talin eru upp í 6. gr. laganna, sbr. 3. gr. laga nr. 68/2001, sé óheimil á íslensku yfirráðasvæði. Samkvæmt 2. mgr. 2. gr. var heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra auk þessa heimilað að mæla svo fyrir í reglugerð að varsla og meðferð annarra ávana- og fíkniefna, sem sérstaklega mikil hætta var talin stafa af samkvæmt alþjóðasamningum, væri á sama hátt óheimil. Innflutningur og meðferð kókaíns og amfetamíns höfðu á þennan hátt verið lengi bönnuð á íslensku yfirráðasvæði þegar atvik málsins urðu. Þegar ákærðu stóðu að innflutningi og meðferð efnanna, sem um getur í ákæru 12. maí 2003, var meðferð kókaíns óheimil samkvæmt 1. mgr. 2. gr., sbr. 6. gr. laga nr. 65/1974. Hins vegar var í gildi reglugerð nr. 233/2001, eins og henni hafði verið breytt með reglugerð nr. 490/2001, sem báðar voru settar með heimild í framangreindu ákvæði 2. mgr. 2. gr. laganna. Eftir hljóðan hennar þannig breyttrar var amfetamín ekki flokkað sem efni, sem bannað er á íslensku yfirráðasvæði, heldur sem efni, sem getið er á fylgiskjali II með alþjóðsamningi um ávana- og fíkniefni frá 1971 með síðari breytingum. Þessu var breytt í fyrra horf með reglugerð nr. 248/2002.

Samkvæmt þessu féll amfetamín er atvik málsins urðu undir ákvæði 3. gr. laga nr. 65/1974. Var innflutningur, sala og varsla þessa efnis á þessum tíma því eingöngu heimil lyfsölum og þeim sem ráðherra hafði veitt sérstakt leyfi til slíks, en öðrum bönnuð, sbr. 2. mgr. og 4. mgr. 3. gr. laga nr. 65/1974. Málið var rekið og dæmt í héraði með hliðsjón af þessu, sbr. og 117. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Um var að ræða verulegt magn fíkniefna samkvæmt bæði I. og II. kafla umræddrar ákæru og ber því að staðfesta heimfærslu héraðsdóms á broti ákærðu undir ákvæði 173. gr. a. almennra hegningarlaga. Brot ákærðu A-kvk-ef samkvæmt þessum köflum ákærunnar verður þó að meta sem hlutdeildarbrot og heimfæra til 173. gr. a. almennra hegningarlaga, sbr. 22. gr. sömu laga.

Brot ákærðu A-kvk-ef samkvæmt III. kafla ákæru er þar fært undir 264. gr. almennra hegningarlaga. Að framan er því lýst að ekki þykja fram komin næg gögn fyrir sakfellingu hennar vegna 12. töluliðs í þessum kafla. Í héraðsdómi er rakið hvernig ákærða viðurkenndi fyrir lögreglu viðtöku peninga samkvæmt öðrum töluliðum kaflans fyrir bróður sinn ákærða S-kk-þf I-kk-þf, en ýmist neitaði að tjá sig eða breytti framburði sínum við aðalmeðferð málsins. Hafði hún þó áður staðfest þetta fyrir dómi samkvæmt því sem áður greinir. Mat héraðsdómur fráhvarf hennar frá fyrri framburði ótrúverðugt Vegna vitneskju hennar um fíkniefnainnflutning bróður síns, sem hún lýsti fyrir lögreglu og staðfesti síðar fyrir dómi, hlaut hún að gera sér grein fyrir því að þessar peningasendingar voru vegna þessara viðskipta hans þótt ekki sé nægjanlega fram komið hvort hún vissi hversu miklum fjárhæðum hver peningasending nam. Ber því að staðfesta heimfærslu héraðsdóms á brotum hennar til 264. gr. almennra hegningarlaga.

III.

Samkvæmt ákæru 25. janúar 2000 er ákærða S-kk-þgf I-kk-þgf gefið að sök í fyrsta lagi að hafa 19. júní 1998 haft í vörslum sínum í bifreiðinni [...], 179,7 grömm af kókaíni og 170,4 grömm af hassi og ætlað efnin til sölu. Í öðru lagi að hafa sama dag haft í vörslum sínum 132,9 grömm af kókaíni og 4,7 grömm af hassi, 0,9 grömm af marihuana og 115,9 grömm af kannabisfræjum. Efnin fundust við húsleit hjá honum og er honum gefið að sök að hafa ætlað kókaínið til sölu í ágóðaskyni. Í þriðja lagi er honum gefið að sök að hafa í maí og júní 1998 ræktað 144 kannabisplöntur, en plönturnar fundust við húsleit. Í fjórða lagi að hafa frá ársbyrjun til júní 1998 í ágóðaskyni selt og afhent til söludreifingar 500-1500 grömm af hassi og í fimmta lagi að hafa frá ársbyrjun til júní 1998 í ágóðaskyni afhent nafngreindum manni 250-300 grömm af hassi, 30-40 grömm af marihuana, 10-15 grömm af amfetamíni, 5 stykki af amfetamíntöflum og 2-3 grömm af kókaíni.

Fyrir Hæstarétti bar ákærði ekki brigður á að hafa haft efnin samkvæmt 1. og 2. tölulið í vörslum sínum þegar hann var handtekinn en mótmælti því að hafa ætlað þau til sölu eins og greinir í ákæru. Hann játar 3. lið ákærunnar en krefst sýknu af 4. og 5. lið hennar.

Fyrir lögreglu gekkst ákærði við því að stunda fíkniefnasölu og viðurkenndi að fíkniefnin, sem fundust í fórum hans, hefðu verið ætluð til sölu. Hann staðfesti þetta fyrir dómi við fyrirtöku vegna gæsluvarðhalds 20. júní 1998. Ákærði hvarf frá þessum framburði við aðalmeðferð málsins og kvaðst hafa ætlað efnin til eigin neyslu. Magn efnanna er þó meira en svo að líkur verði taldar fyrir því að þau hafi eingöngu verið ætluð til eigin neyslu. Ákærulið 4. byggir ákæruvaldið á framburði ákærða hjá lögreglu og fyrir dómi. Ekki verður séð að ákærði S-kk-nf I-kk-nf hafi staðfest þessa lögregluskýrslu fyrir dómi.Við aðalmeðferð málsins kvaðst hann ekki muna eftir þessu. Ákæruliður 5 er byggður á framburði [meðákærða A] fyrir lögreglu Ákærði S-kk-nf I-kk-nf kvað við aðalflutning málsins að þetta væri rangt en sagðist ekki muna atvik frekar. A viðurkenndi fyrir dómi að hafa tekið við þessum fíkniefnum frá ákærða S-kk-þgf I-kk-þgf, en hluti þeirra hafði fundist á heimili hans. Var hann með dómi Héraðsdóms Reykjaness 26. maí 2000 sakfelldur fyrir að hafa móttekið fíkniefnin af ákærða S-kk-þgf I-kk-þgf.

Ákærði S-kk-nf I-kk-nf gaf ekki skýringu á breyttum framburði sínum fyrir dómi við aðalmeðferð málsins og hafnaði héraðsdómur þeim framburði sem ótrúverðugum. Við handtöku hans, sem leiddi til þessarar ákæru, lagði lögreglan hald á talsvert reiðufé, sem fannst í fórum hans eða 306.500 krónur og 56 bandaríkjadali. Þá kemur það fram í gögnum málsins að ekkert samræmi var á milli gjaldeyriskaupa ákærða á þessum tíma og tekna hans. Samkvæmt yfirliti Seðlabanka Íslands keypti ákærði erlendan gjaldeyri fyrir tæpar 2,7 milljónir króna frá ársbyrjun 1997 til júní 1998. Tekjur hans voru þó samkvæmt skattframtölum og upplýsingum hans sjálfs við lögregluyfirheyrslur rýrar á þessum tíma. Ber að staðfesta sakfellingu ákærða S-kk-ef I-kk-ef samkvæmt þessari ákæru að öðru leyti en því að ekki eru næg gögn til þess að sakfella hann fyrir 4. lið ákærunnar, sem virðist eingöngu styðjast við skýrslu hans sjálfs fyrir lögreglu. Í ákæru eru þessi brot hans eingöngu heimfærð til ákvæða laga nr. 65/1974 og viðeigandi reglugerðarheimilda, svo sem lýst er í héraðsdómi. Verður við það að sitja og er héraðsdómur staðfestur um heimfærslu brota til refsiákvæða.

Samkvæmt ákæru 26. janúar 2000 er ákærða S-kk-þgf I-kk-þgf gefið að sök að hafa að kvöldi 2. nóvember 1998 haft í vörslum sínum 12,6 grömm af marihuana í bifreiðinni [...]. Ákærði unir niðurstöðu héraðsdóms um þessa ákæru.

Ákærða S-kk-þgf I-kk-þgf er samkvæmt ákæru 27. janúar 2000 gefið að sök að hafa í desember 1998 í hagnaðarskyni staðið að því ásamt tveimur öðrum mönnum að flytja inn 630,24 grömm af kókaíni frá Mexíkó. Máli hinna tveggja lauk í héraði með dómi 14. júní 2000 með því að þeir voru dæmdir í tveggja og þriggja ára fangelsi. Sá sem þyngri dóminn hlaut áfrýjaði honum til Hæstaréttar og var hann staðfestur þar 23. nóvember 2000. Í héraði var ákærði S-kk-nf I-kk-nf dæmdur fyrir að hafa skipulagt innflutning fíkniefnanna, sem greind eru í ákærunni, ásamt manni þeim sem um er getið í þessum dómi Hæstaréttar. Með skírskotun til forsendna héraðsdóms varðandi þessa ákæru ber að staðfesta hann um sök ákærða S-kk-ef I-kk-ef og heimfærslu brots hans til 173. gr. a. almennra hegningarlaga.

IV.

Ákærði S-kk-nf I-kk-nf er fæddur 1975. Hann hlaut dóm í Þýskalandi 3. febrúar 1998 fyrir fíkniefnainnflutning og var dæmdur í 2 ára fangelsi skilorðsbundið í 3 ár. Refsing samkvæmt dóminum hefur nú verið felld niður og hefur hann því ekki ítrekunaráhrif hér á landi, sbr. 61. gr. almennra hegningarlaga. Líta verður þó til þessa dóms þegar framferði hans er metið í heild samkvæmt 70. gr. þeirra laga, en brot hans hér á landi á árinu 1998 voru framin eftir að sá dómur gekk. Þá fór hann til Þýskalands án þess að standa fyrir máli sínu fyrir dómi vegna þeirra brota og reyndi að komast hjá því að verða framseldur til landsins vegna þeirra og nýrra brota sem voru til lögreglurannsóknar þegar hann var handtekinn í Hollandi. Hann hefur verið fundinn sekur um stórfelld brot á 173. gr. a. almennra hegningarlaga samkvæmt tveimur ákærum með innflutningi sínum á miklu magni fíkniefna, sem líta verður svo á að hann hafi skipulagt og ætlað að fá af verulegan ágóða. Auk þessa er hann fundinn sekur um önnur umtalsverð brot. Þegar allt er talið hefur hann verið fundinn sekur um innflutning á 5.808,67 grömmum af sterku amfetamíni og 930,24 grömmum af kókaíni og ennfremur fyrir að hafa haft í vörslum sínum 312,6 grömm af kókaíni sem hann hafi ætlað til sölu, auk hass og marihuana. Ásetningur hans til þessara stórfelldu brota var einarður og líta ber svo á að um skipulagða brotastarfsemi í auðgunarskyni hafi verið að ræða. Hann á sér engar málsbætur. Refsingu hans ber að ákveða samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga. Þykir hún hæfilega ákveðin fangelsi í 8 ár. Til frádráttar refsingunni kemur gæsluvarðhald það sem hann sætti, svo sem greinir í dómsorði.

Þótt brot ákærða H-kk-ef, sem fæddur er 1969, séu alvarleg, þykir mega una við ákvörðun refsingar héraðsdóms með skírskotun til forsendna hans. Er þá jafnframt litið til gagna, sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt, og virðast bera með sér að hann hafi látið af brotastarfsemi og breytt lífsháttum sínum á þeim tíma, sem liðinn er frá brotum hans, en rannsókn málsins dróst ekki af hans sökum.

Ákærða A-kvk-nf er fædd 1979. Með háttsemi sinni liðkaði hún til fyrir innflutningi fíkniefna og tók á móti andvirði af sölu þeirra og varð þannig hlekkur í skipulagðri stórfelldri brotastarfsemi bróður síns ákærða S-kk-ef I-kk-ef. Refsingu hennar ber að ákveða samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga. Hún hefur ekki áður gerst sek um refsiverða háttsemi. Fyrir Hæstarétt hafa verið lögð gögn sem færa nokkrar líkur fyrir því að ferðir hennar til Íslands hafi ekki eingöngu verið á vegum bróður hennar heldur hafi hún verið í öðrum erindagjörðum og styðja þau því framburð hennar um að hún hafi fyrir hans tilstilli flækst í þann innflutning sem ákært er fyrir. Þá hefur hún verið sýknuð af einum lið III. kafla ákæru 12. maí 2003, sem sakfellt var fyrir í héraði. Þykir refsing hennar hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár. Til frádráttar refsingu hennar kemur gæsluvarðhald sem hún sætti, svo sem greinir í dómsorði. Ákærða á ungt barn og hafa breytingar orðið á högum hennar eftir að atburðir máls þessa urðu. Samkvæmt læknisvottorði missti hún fóstur strax eftir gæsluvarðhald, sem hún sætti vegna málsins, og aftur í byrjun janúar 2003 stutt gengin með. Hún er nú þunguð að nýju og frá vinnu vegna vandamála, sem komið hafa upp vegna þungunarinnar. Jafnframt hefur verið lagt fram vottorð vinnuveitenda hennar sem bera henni afar vel söguna, en hún hefur undanfarið unnið umönnunarstörf. Af framangreindum ástæðum þykir mega skilorðsbinda það sem eftir er af refsingu hennar og skal hún falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi hún almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Staðfesta ber ákvæði héraðsdóms um upptöku fíkniefna með vísun til forsenda héraðsdóms. Þá ber að staðfesta ákvæði héraðsdóms um að ákærði S-kk-nf I-kk-nf skuli sæta upptöku á 570.000 krónum og 300 evrum sem fundust á dvalarstað ákærðu A-kvk-ef og hald var lagt á við rannsókn málsins. Þá er ákærða S-kk-þgf I-kk-þgf gert að sæta upptöku á 306.500 krónum og 56 bandaríkjadölum, sem hald var lagt á við rannsókn þá er leiddi til ákæru 25. janúar 2000. Hins vegar eru ekki efni til að fallast á kröfur ákæruvaldsins um frekari upptöku fjármuna úr hendi ákærðu S-kk-ef I-kk-ef eða H-kk-ef, þar sem ekki hefur verið sýnt fram á að hald hafi verið lagt á frekari fjármuni við rannsókn málsins.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest að öðru leyti en því að ákærðu A-kvk-þgf ber að greiða verjanda sínum K-kk-þgf S-kk-þgf hæstaréttarlögmanni 250.000 krónur í málsvarnarlaun í héraði.

Ákærðu skulu greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði S-kk-nf I-kk-nf K-kk-nf B-kk-nf sæti fangelsi í 8 ár. Frá refsingunni dregst gæsluvarðhald frá 20. júní til 6. júlí 1998, 22. desember 1998 til 26.janúar 1999 og frá 14. febrúar 2002 til uppsögu þessa dóms.

Ákærði H-kk-nf I-kk-nf sæti fangelsi í 2 ár. Frá refsingunni dregst gæsluvarðhald frá 28. janúar 2002 til 6. apríl 2002.

Ákærða A-x-x K-x-x B-kvk-nf sæti fangelsi í 2 ár. Frá refsingunni dregst gæsluvarðhald frá 28. janúar 2002 til 4. mars 2002. Það sem eftir er af refsingunni skal skilorðsbundið og falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku ávana- og fíkniefna skulu vera óröskuð.

Ákærði S-kk-nf I-kk-nf skal sæta upptöku á 570.000 krónum, 300 evrum, 306.500 krónum og 56 bandaríkjadölum.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað að öðru leyti en því að ákærða A-kvk-nf skal greiða málsvarnarlaun verjanda síns í héraði, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur.

Ákærði S-kk-nf I-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, G-kk-ef Á. H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 300.000 krónur. Ákærði H-kk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur. Ákærða A-kvk-nf greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur. Annan áfrýjunarkostnað greiði ákærðu óskipt.