468/2011

B krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda Í vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir sem nemandi í húsasmíði er hann var að festa sperrur á þakkant á sumarhúsi sem í smíði var á skólalóðinni. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að álstigi sem notaður var við verkið hafi ekki hentað án frekari öryggisráðstafana og að auðvelt hefði verið að gera ráðstafanir til að auka öryggi B. Virða yrði það kennaranum til vanrækslu að sjá ekki til þess að beitt væri verklagi sem tryggði öryggi betur en í raun var gert. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um viðurkenningu á bótaskyldu Í.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. ágúst 2011. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að hann verði aðeins talinn skaðabótaskyldur að hluta á slysi stefnda og málskostnaður verði felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu krefst stefndi þess að viðurkennd verði bótaskylda áfrýjanda vegna líkamstjóns sem stefndi varð fyrir 13. febrúar 2007. Stefndi var þá nemandi í húsasmíði við Menntaskólann á Ísafirði. Hann var að vinna við að festa sperrur á þakkant á sumarhúsi, sem verið var að smíða á skólalóðinni, og varð slysið með þeim hætti að álstigi sem hann stóð á við verkið rann undan honum, en snjór var á jörðu þegar slysið varð.

Stefndi hefur lagt nokkur ný gögn fyrir Hæstarétt. Á meðal þeirra er örorkumat A-kk-ef Þ-kk-ef Ó-kk-ef sérfræðings í bæklunarskurðlækningum, en samkvæmt því nam varanlegur miski stefnda vegna slyssins 13. febrúar 2007 8 stigum og varanleg örorka 10%. Áfrýjandi byggir á að ósannað sé að stefnandi hafi orðið fyrir tjóni umrætt sinn og því sé ekki fullnægt skilyrðum 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að stefndi megi hafa uppi viðurkenningarkröfu. Staðfest verður sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að fullnægt sé skilyrðum nefnds lagaákvæðis.

Í I. kafla laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum er fjallað um tilgang og gildissvið laganna. Eins og að framan var rakið unnu nemendur við að reisa sumarhús á lóð Menntaskólans á Ísafirði er slysið varð. Aðstæður voru því um flest hliðstæðar því sem gerist við húsbyggingar almennt. Þykir því mega hafa ákvæði laganna og stjórnvaldsfyrirmæla settra á grundvelli þeirra til hliðsjónar sem lágmarksviðmiðun um kröfur til aðbúnaðar og öryggis á verkstað, en gera verður ríkari kröfur til eftirlits og leiðbeiningarskyldu kennara en gerðar verða til verkstjóra á grundvelli framangreindra laga og reglna. Að þessu gættu verður fallist á með héraðsdómi að umræddur álstigi hafi ekki hentað án frekari öryggisráðstafana til verksins eins og aðstæðum var háttað, að auðvelt hefði verið að gera ráðstafanir til að auka öryggi stefnda, til dæmis með því að reisa vinnupalla við langhliðar bústaðarins og að virða verði það kennaranum til vanrækslu að sjá ekki til þess að beitt væri verklagi sem tryggði öryggi betur en í raun var gert. Með þessum athugasemdum verður héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði og er þá ekki tekið tillit til kostnaðar stefnda við örorkumat þar sem í málinu er aðeins krafist viðurkenningar á skaðabótaskyldu áfrýjanda..

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, B-kk-þgf F-kk-þgf P-kk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.