171/2007

S slasaðist í umferðarslysi, sem varð með þeim hætti að fólksbifreið var ekið í veg fyrir strætisvagn, sem S ók, á gatnamótum Bústaðarvegar og Háaleitisbrautar í Reykjavík. S krafði V hf. svo og ökumann og eiganda fólksbifreiðarinnar um nánar tilgreinda fjárhæð í skaðabætur vegna tjóns sem hann hlaut við slysið. V hf. hafði greitt honum bætur í samræmi við niðurstöðu þriggja yfirmatsmanna, en S reisti kröfu sína um frekari greiðslu skaðabóta á undirmatsgerð. Þá laut ágreiningur aðila að því hvort S ætti rétt á sérstökum miskabótum á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Talið var að leggja bæri niðurstöðu yfirmatsgerðarinnar til grundvallar ákvörðun skaðabóta til handa S. Þá var talið að ökumaður fólksbifreiðarinnar hefði í umrætt sinn sýnt af sér gáleysi sem ekki teldist stórfellt í skilningi 26. gr. skaðabótalaga. Bæri S því ekki sérstakar miskabætur á grundvelli ákvæðisins. Þar sem tjón hans var samkvæmt þessu að fullu bætt var kröfu hans um frekari greiðslur hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 25. janúar 2007 en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 14. mars sama ár. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áfrýjaði hann málinu öðru sinni 26. mars 2007. Áfrýjandi krefst þess að stefndu verði dæmd til að greiða sér 24.572.385 krónur með 2% ársvöxtum frá 17. mars 1998 til 23. mars 2005 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 5.957.178 krónum sem greiddar voru 15. júlí 2003 og 10.232.454 krónum sem greiddar voru 27. janúar 2006. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu krefst áfrýjandi bóta vegna líkamstjóns er hann hlaut í umferðarslysi 17. mars 1998. Stefndi Vátryggingafélag Íslands hf. hefur greitt honum bætur í samræmi við niðurstöðu þriggja yfirmatsmanna, sem skiluðu matsgerð 17. janúar 2006. Áfrýjandi vill ekki una yfirmatinu og byggir kröfu sína á undirmatsgerð 20. febrúar 2005 þar sem afleiðingarnar höfðu verið taldar meiri. Er gerð ítarleg grein fyrir þessum matsgerðum í hinum áfrýjaða dómi. Þá telur áfrýjandi að stefnda G-kvk-nf A-kvk-nf hafi sýnt af sér stórkostlegt gáleysi sem valdið hafi umferðarslysinu er hún hafi ekið bifreiðinni HT-032 í veg fyrir strætisvagninn sem áfrýjandi ók. Krefst hann á þessum grundvelli sérstakra miskabóta með vísan til 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Dómari metur sönnunargildi matsgerða samkvæmt 2. mgr. 66. gr. laga nr. 91/1991. Að öllu jöfnu hlýtur sönnunargildi yfirmatsgerðar þriggja matsmanna, sem ekki hefur verið hnekkt með öðrum gögnum, að vega þyngra við mat á sönnun en undirmatsgerð tveggja matsmanna, að því tilskildu að ekki hafi verið sýnt fram á ágalla á yfirmatsgerðinni. Yfirmatsgerð í málinu er ítarleg og vönduð. Áfrýjandi hefur ekki sýnt fram á að niðurstaða hennar um varanlegan miska hans og örorku hafi verið reist á röngum forsendum. Verður því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að leggja yfirmatsgerðina til grundvallar við ákvörðun skaðabóta til handa áfrýjanda.

Atvikum að umferðarslysinu 17. mars 1998 er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Ökumaður bifreiðarinnar HT-032, stefnda G-kvk-nf A-kvk-nf, sýndi af sér gáleysi við aksturinn. Til þess að gáleysi teljist stórfellt þarf það að vera á mjög háu stigi. Umferðaróhöpp verða oftast vegna þess að ökumenn leggja ekki rétt mat á aðstæður. Gögn málsins sýna að mikil hálka hafði myndast á akbrautinni og að meginorsök slyssins verði rakin til hennar. Verður ekki talið að mistök stefndu við aksturinn séu svo óvenjuleg eða sérstök að gáleysi hennar geti talist stórkostlegt í skilningi 26. gr. skaðabótalaga. Verður því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna stefndu af kröfum áfrýjanda um sérstakar miskabætur á grundvelli nefnds lagaákvæðis.

Samkvæmt framansögðu verður héraðsdómur staðfestur. Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf S-kk-nf, greiði stefndu, Vátryggingafélagi Íslands hf., M-kk-þgf K-kk-þgf og G-kvk-þgf A-kvk-þgf, sameiginlega 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.