32/2017

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 4. mgr., sbr. 5. mgr. 105., gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. janúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. janúar 2017, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 27. janúar 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann ,,þóknunar skipaðs verjanda fyrir Hæstarétti.“

Með úrskurði kærunefndar útlendingamála 28. júlí 2016 var staðfest ákvörðun Útlendingastofnunar 12. febrúar sama ár um að réttur varnaraðila til dvalar hér á landi á grundvelli 1. mgr. 36. gr. a. þágildandi laga um útlendinga nr. 96/2002 væri niður fallinn. Með ákvörðun Útlendingastofnunar var varnaraðila gert að yfirgefa landið innan 30 daga frá móttöku ákvörðunarinnar. Úrskurður kærunefndar útlendingamála var birtur varnaraðila 12. september 2016 en hann óskaði eftir frestun réttaráhrifa samkvæmt 33. gr. fyrrgreindra laga. Þeirri kröfu hafnaði kærunefnd útlendingamála með úrskurði 15. nóvember 2016. Í samræmi við 33. gr. a. þágildandi laga um útlendinga lagði ríkislögreglustjóri fyrir varnaraðila 14. desember 2016 að mæta á lögreglustöðina að Hverfisgötu 113 í Reykjavík á hverjum virkum degi í 30 daga frá þeim degi. Í fyrirmælunum sagði að þau væru til að tryggja að ákvörðun íslenskra yfirvalda ,,geti verið framkvæmd ... samkvæmt 33. gr. laga um útlendinga nr. 96/2002.“ Var varnaraðila gefinn 30 daga frestur til að koma sér úr landi af sjálfsdáðum og bent á að ef hann bryti gegn fyrirmælunum gæti lögregla handtekið hann og krafist gæsluvarðhalds yfir honum. Er ágreiningslaust að varnaraðili braut gegn þessum fyrirmælum. Með dómi Hæstaréttar 3. janúar 2017 í máli nr. 2/2017 var fallist á að varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi á grundvelli 4. mgr. 33. gr. a. þágildandi laga um útlendinga til 13. janúar 2017, en ákvæðið er samhljóða 4. mgr. 105. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016, sem tóku gildi 1. janúar 2017, með þeim frávíkum sem greinir í 121. gr. laganna. Í 4. mgr. 105. gr. laganna segir að ef nauðsyn beri til að tryggja framkvæmd ákvörðunar sé heimilt að handtaka útlending og úrskurða í gæsluvarðhald samkvæmt lögum um meðferð sakamála.

Eins og að framan er rakið kvað kærunefnd útlendingamála upp úrskurð 28. júlí 2016 um að réttur varnaraðila til dvalar hér á landi væri fallinn niður, sbr. 1. mgr. 40. gr. þágildandi laga um útlendinga og jafnframt liggur fyrir fyrrgreindur dómur Hæstaréttar um gæsluvarðhald varnaraðila á grundvelli 3. og 4. mgr. 33. gr. a. sömu laga. Samkvæmt framangreindu er fallist á að uppfyllt séu skilyrði 4. mgr., sbr. 5. mgr., 105. gr. laga nr. 80/2016, til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi eins og krafist er.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti, greiðist úr ríkissjóði, sbr. 1. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi til 27. janúar 2017 klukkan 16.

Þóknun verjanda varnaraðila, G-kk-ef S-kk-ef Ó-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.