285/2010

J var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis og fíkniefna á X sem fór um á reiðhjóli. Féll X við það í götuna og hlaut margvíslega áverka af. J játaði umferðarlagabrot sitt. Með hliðsjón af þeirri hættulegu aðferð sem J beitti var brot hans einnig talið réttilega heimfært til framangreinds ákvæðis almennra hegningarlaga í héraðsdómi og refsing hans ákveðin tíu mánuðir auk ökuréttarsviptingar í þrjú ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 21. apríl 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ákærða, en að refsing verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af ákæru um brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og einvörðungu dæmdur til vægustu refsingar sem lög heimila fyrir brot gegn tilgreindum ákvæðum umferðarlaga nr. 50/1987. Til vara gerir hann þá kröfu að refsing hans verði milduð og skilorðsbundin að öllu leyti eða hluta. Þá krefst hann þess að skaðabótakröfu X verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að bætur verði lækkaðar.

X hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Er litið svo á að hann krefjist staðfestingar á ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og málskostnað sér til handa.

Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms hefur ákærði hlotið tvo refsidóma. Þannig var hann dæmdur í þriggja mánaða fangelsi 26. mars 2010 fyrir umferðarlagabrot, nytjastuld og gripdeild og í 60 daga fangelsi fyrir umferðarlagabrot með dómi 8. júlí 2010.

I

Í málinu er ákærði sóttur til saka fyrir að hafa brotið gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. og 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr. umferðarlaga og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa að morgni fimmtudagsins 11. júní 2009 ekið bifreiðinni [...] undir áhrifum áfengis og ávana- og fíkniefna um Skógarlund á Akureyri og „á X sem þar fór um á reiðhjóli, með þeim afleiðingum að X féll í götuna og hlaut við það heilahristing, beinbrot á hægri úlnlið, yfirborðsáverka á vinstri öxl, á upphandlegg, á fótlegg, á mjöðm og á báðum lærum, ásamt tognun og ofreynslu á báðum úlnliðum, á hálsliðum og báðum þumalfingrum.” Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir þessa háttsemi, sem að mati héraðsdóms var réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru. Með áfrýjun málsins leitar ákærði endurskoðunar á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu fyrir líkamsárás, refsingu og bætur til brotaþola.

II

Málsatvikum og framburði ákærða og vitna er skilmerkilega lýst í hinum áfrýjaða dómi. Svo sem þar kemur fram hefur ákærði viðurkennt að hafa tvívegis sveigt bifreiðinni að X, en hafnar því að hafa ekið á hann. Vitnisburður X og A er á hinn bóginn afdráttarlaus um það að um ákeyrslu hafi verið að ræða og að X hafi fallið af hjólinu við hana. Í ákæru er getið áverka sem X á að hafa hlotið við þetta og er sú tilgreining byggð á fyrirliggjandi læknisvottorðum. Í vitnisburði A-kk-ef H. Ó-kk-ef bæklunar- og handarskurðlæknis fyrir dómi kom fram að áverki á hægri úlnlið teljist liðbandsáverki en ekki beinbrot. Verður þetta mat læknisins lagt til grundvallar dómi. Þá verður við það að miða að X hafi fallið til jarðar til hliðar við akbrautina, en þar tekur fyrst við mjótt grasi vaxið svæði og síðan malbikuð gangstétt.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður niðurstaða hans um sakfellingu ákærða staðfest. Telst þannig nægilega sannað að ákærði hafi auk umferðarlagabrots og með þeim hætti sem lýst er í ákæru gerst sekur um líkamsárás. Þá hafa nægar sönnur verið færðar fyrir því að afleiðingar hennar hafi orðið þær sem í ákæru greinir og að teknu tilliti til þess sem að framan segir um áverka á úlnlið. Vegna hinnar hættulegu aðferðar sem ákærði beitti er þetta brot hans réttilega heimfært til refsiákvæða í héraðsdómi.

III

Ákærði á sér engar málsbætur. Með vísan til þeirra atriða sem héraðsdómur tók að öðru leyti mið af við ákvörðun refsingar þykir rétt að staðfesta hana. Ekki eru efni til að skilorðsbinda hana í heild eða að hluta.

Krafa ákærða um frávísun bótakröfu er ekki studd haldbærum rökum og verður henni því hafnað. Er niðurstaða hins áfrýjaða dóms um bætur og málskostnað til handa X staðfest með vísan til forsenda hans. Ákvæði héraðsdóms um upphafstíma dráttarvaxta samræmist ekki endanlegri kröfugerð í héraði. Að þessu athuguðu fer um vexti svo sem í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sviptingu ökuréttar er ekki til endurskoðunar og verður það staðfest.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um refsingu ákærða, J-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef, ökuréttarsviptingu og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði X 333.190 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. desember 2009 til greiðsludags og 250.000 krónur í málskostnað.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, samtals 335.995 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.