arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
370/2006

K slasaðist við vinnu sína hjá S 10. mars 2000 þegar hann ásamt öðrum starfsmanni S var að bera þunga grind með súrefniskútum í gegnum bifreiðageymslu á slökkvistöð S. Þetta þurfti K að gera nokkrum sinnum í hverjum mánuði og fór hann ávallt sömu leið með byrðina. Í umrætt sinn lágu keðjur í gangveginum og hrasaði K um þær þar sem hann gekk afturábak og sá ekki keðjurnar. K krafði S um bætur vegna þess tjóns sem hann varð fyrir. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, sagði að ætla yrði að einhver starfsmaður S hefði skilið keðjurnar eftir á gólfinu. Yrði því að fallast á með K að slysið yrði rakið til atvika sem S bæri bótaábyrgð á. Hins vegar yrði einnig að líta til þess að K þekkti vel til aðstæðna á vinnustaðnum og að honum hefði borið að sýna sérstaka aðgát þar sem hann gekk afturábak með þunga byrði og gat ekki treyst því fyrirfram að engin hindrun væri í gangvegi hans. Þótti því rétt að hvor aðili bæri helming sakar vegna þess tjóns sem K varð fyrir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. júlí 2006. Hann krefst þess aðallega að gagnáfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 4.044.125 krónur með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 frá 10. mars 2000 til 5. júlí 2003, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hann lægri fjárhæðar með sömu vöxtum. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði fyrir sitt leyti 9. ágúst 2006. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu aðaláfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að kröfur aðaláfrýjanda verði lækkaðar og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur, að öðru leyti en því að dráttarvextir skulu miðast við þingfestingu máls í héraði, sbr. 9. gr. laga nr. 38/2001.

Eftir þessum úrslitum er rétt að hvor aðili beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Stefndi, Slökkvilið höfuðborgarsvæðisins bs., greiði áfrýjanda, K-kk-þgf J-kk-þgf, 2.022.062 krónur, með 4,5 % vöxtum af 401.479 krónum frá 23. september 2000 til 30. september 2002, en af 2.022.062 krónum frá þeim degi til 28. september 2004, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað er staðfest.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
372/2007

Úrskurður héraðsdóms, sem hafnaði kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júlí 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi til mánudagsins 3. september 2007 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi til 3. september 2007 kl. 16.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
373/2007

Úrskurður héraðsdóms, sem hafnaði kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júlí 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi til mánudagsins 3. september 2007 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi til 3. september 2007 kl. 16.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
375/2007

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að K hefði forsjá barna málsaðila til bráðabirgða, sem og niðurstaða um umgengnisrétt M. Einnig var staðfest að M og K væri óheimilt að fara með börnin úr landi meðan forsjármálið væri til meðferðar fyrir dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. júní 2007, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða og umgengni við þau. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að sér verði falin forsjá barnanna A og B til bráðabirgða. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
377/2007

Þ krafðist þess að G yrði borinn út af landspildunni V með beinni aðfarargerð. G hafði áður verið sagt upp leigusamningi um spilduna og skyldi hann rýma hana eigi síðar en 15. nóvember 2002. Kröfu hans um ógildingu uppsagnarinnar hafði verið hafnað með héraðsdómi 24. nóvember 2004 sem var ekki áfrýjað. Lá því fyrir endanleg niðurstaða dómstóla um gildi uppsagnarinnar og lauk leigusamningi aðila þann 15. nóvember 2002. Ekki var fallist á að réttaráhrif uppsagnarinnar hefðu fallið niður fyrir tómlæti Þ eða að útburðarkrafa hans væri óskýr. Þá var ágreiningur um samningsbundna bótagreiðslu vegna mannvirkja á landspildunni ekki talinn geta staðið útburðarkröfu í vegi. Þótti Þ hafa sýnt fram á að skilyrði 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför væru uppfyllt og var fallist á kröfu hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. júní 2007, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sóknaraðili yrði ásamt öllu sem honum tilheyrir borinn út af landspildunni Vatnsendabletti 241a í Kópavogi. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila verði hafnað og sér verði dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf K-kk-nf U-kk-nf, greiði varnaraðila, Þ-kk-þgf M-kk-þgf H-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
378/2007

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu X, um að fella niður nauðungarvistun á sjúkrahúsi, sem ákveðin var af dómsmálaráðuneytinu 2. júlí 2007.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. júlí 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fella niður nauðungarvistun á sjúkrahúsi sem ákveðin var af dómsmálaráðuneytinu 2. júlí 2007. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann þess að talsmanni sínum verði ákvörðuð þóknun vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun skipaðra talsmanna sóknaraðila og varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti verður ákveðin eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila, V-kk-ef H. V-kk-ef héraðsdómslögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, H-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 50.000 krónur til hvors um sig, greiðist úr ríkissjóði.
383/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. júlí 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 13. ágúst 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
387/2006

Málsaðilar keyptu saman fasteign sem fjármögnuð var annars vegar með útborgun í peningum, að fjárhæð 3.950.000 krónum sem óumdeilt var að K greiddi af eigin fé, og hins vegar með íbúðaláni frá KB banka hf. að fjárhæð 15.200.000 krónum, sem aðilar tóku saman. K krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að hún ætti ein eignarrétt að umræddri fasteign. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, var viðurkennt að K ætti 60,3% hlutdeild í fasteigninni sem svaraði til óumdeilds hlutfalls hennar í greiðslu af kaupverðinu. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði að gögn málsins um fjárhagslega getu K og M og afborganir þeirra af íbúðarláninu þættu ekki styðja kröfu K um frekari eignarhlutdeild hennar í fasteigninni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. júlí 2006. Hún krefst þess að viðurkennt verði með dómi að hún eigi ein eignarrétt að raðhússinu nr. 45 við Engjasel í Reykjavík. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í héraðsdómi keyptu málsaðilar saman fasteign með kaupsamningi í október 2004. Kaupverð fasteignarinnar var greitt annars vegar með því að áfrýjandi greiddi útborgun í peningum að fjárhæð 3.950.000 krónur, og hins vegar voru greiddar 15.200.000 krónur fengnar með íbúðaláni hjá KB banka hf. sem aðilar tóku sameiginlega og tryggt var með veði í fasteigninni. Gögn málsins um afborganir þeirra af láninu og um fjárhagslega getu þeirra, sem nægilega eru rakin í héraðsdómi, þykja ekki styðja kröfu áfrýjanda um aðra eignarhlutdeild í fasteigninni en niðurstaða héraðsdóms kvað á um.

Við munnlegan málflutning í Hæstarétti kom fram af hálfu áfrýjanda sú málsástæða að hún hefði ein greitt lántökugjald 382.600 krónur vegna umrædds íbúðaláns og að sú greiðsla leiði til þess að meta beri eignarhlutdeild hennar 61,1% í stað 60,3% verði fallist á kröfur stefnda um að framlag hans til íbúðakaupanna teljist nema andvirði helmings af láninu. Af gögnum málsins verður ekki ráðið að þessi málsástæða áfrýjanda hafi verið höfð uppi í héraði og hefur stefndi andmælt því að svo hafi verið. Verður að telja hana of seint fram komna með vísan til 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þegar af þeirri ástæðu verður ekki á henni byggt við úrlausn málsins fyrir Hæstarétti.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 skal áfrýjandi greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, K, greiði stefnda, M, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 200.000 krónur.
388/2007

Fallist var á að skilyrðum 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri fullnægt til útgáfu stefnu til flýtimeðferðar á máli, sem M o.fl. hugðust höfða á hendur S, með kröfu um að forstjóri hans og aðrir starfsmenn víki sæti við rannsókn sem stendur yfir á ætluðum brotum M o.fl. gegn samkeppnislögum nr. 44/2005.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. júlí 2007, þar sem synjað var beiðni sóknaraðila um útgáfu stefnu til flýtimeðferðar á máli, sem þeir hyggjast höfða á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að gefa út stefnu til flýtimeðferðar á málinu.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvikum er lýst í hinum kærða úrskurði. Sóknaraðilar hyggjast höfða mál á hendur varnaraðila með kröfu um viðurkenningu á að forstjóra hans og öðrum starfsmönnum sé skylt að víkja sæti við „meðferð stjórnsýslumáls þess sem hófst með húsleit stefnda hjá stefnendum 5. júní 2007.“ Þeir höfðu sent varnaraðila bréf 15. júní 2007 með kröfu um þetta en varnaraðili synjað kröfunni með svarbréfi 22. júní sama ár. Hafa sóknaraðilar óskað eftir að fyrirhugað dómsmál sæti flýtimeðferð eftir ákvæðum XIX. kafla laga nr. 91/1991. Héraðsdómur Reykjavíkur synjaði beiðninni með bréfi 9. júlí 2007 og var hinn kærði úrskurður kveðinn upp að undangenginni kröfu sóknaraðila þar um, sbr. 3. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991.

Samkvæmt 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 er það meðal annars skilyrði fyrir flýtimeðferð einkamáls að mál sé höfðað vegna ákvörðunar eða athafnar stjórnvalds. Málssókn sóknaraðila beinist eingöngu að því að fá hnekkt synjun varnaraðila á að víkja sæti við rannsókn á ætluðum brotum þeirra gegn ákvæðum samkeppnislaga nr. 44/2005. Fallist verður á með sóknaraðilum að synjun varnaraðila á erindi þeirra hér að lútandi teljist vera ákvörðun í skilningi ákvæðisins og varði hagsmuni þeirra sem telja verði stórfellda í þeirri merkingu sem lagaákvæðið geymir. Samkvæmt þessu eru skilyrði 1. mgr. 123. laga nr. 91/1991 uppfyllt til að heimila flýtimeðferð á máli sóknaraðila á hendur varnaraðila og verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að gefa út réttarstefnu til flýtimeðferðar á málinu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að gefa út stefnu til flýtimeðferðar á máli sem sóknaraðilar, Mjólkursamsalan ehf., Auðhumla svf. og Osta- og smjörsalan sf., hyggjast höfða á hendur varnaraðila, Samkeppniseftirlitinu, með kröfu um að forstjóri hans og aðrir starfsmenn víki sæti við rannsókn sem stendur yfir á ætluðum brotum sóknaraðila gegn samkeppnislögum nr. 44/2005.
389/2007

M krafðist þess að tvö börn hans og fyrrum sambúðarkonu hans, K, yrðu tekin úr umráðum hennar og afhent sér með beinni aðfarargerð. Reisti hann kröfuna á því að K hefði flutt með börnin frá Danmörku til Íslands án samþykkis hans en þau færu sameiginlega með forsjá þeirra samkvæmt lögmætri skipan. Vera þeirra hér á landi væri því ólögmæt í skilningi 11. gr. laga nr. 160/1995. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem fallist var á í Hæstarétti, var talið sannað að M hefði í reynd samþykkt að börnin flyttust til Íslands með móður sinni til varanlegrar búsetu. Flutningur þeirra hefði því verið lögmætur og var kröfu M af þeim sökum hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. júlí 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að honum yrði heimilað að fá tvö nafngreind börn aðila tekin úr umráðum varnaraðila og afhent sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að aðfarargerðin verði heimiluð og varnaraðila gert að greiða sér málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst staðfestingar héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Málsatvikum og málsástæðum aðila er lýst í hinum kærða úrskurði. Sóknaraðili byggir kröfu sína á 11. gr. laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brott numinna barna o.fl. Í 1. mgr. greinarinnar er kveðið á um skyldu til að afhenda barn sem flutt hefur verið hingað til lands með ólögmætum hætti. Fallast verður á röksemdir og niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að sóknaraðili hafi í reynd samþykkt að börnin flyttust til Íslands með móður sinni til varanlegrar búsetu. Flutningur þeirra braut því ekki gegn rétti hans og var lögmætur í skilningi lagaákvæðisins. Leiðir þetta til þess að niðurstaða hins kærða úrskurðar verður staðfest en rétt er kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
390/2006

M var sakfelld fyrir að hafa ekið bifreið tvívegis svipt ökurétti og í annað skiptið einnig undir áhrifum áfengis. Við ákvörðun refsingar var m.a. litið til þess að M hafði einu sinni áður verið dæmd fyrir að aka svipt ökurétti svo og dómvenju og að hún ók tvisvar svipt ökurétti og var nú í fjórða sinni sakfelld fyrir ölvun við akstur. Refsing hennar var ákveðin fangelsi í þrjá mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 5. júlí 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærðu, en þyngingar á refsingu.

Ákærða krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins vegna ölvunar við akstur samkvæmt ákæru 2. janúar 2006 en að öðru leyti mildunar á refsingu.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærðu og heimfærslu brota hennar til refsiákvæða. Sakaferill ákærðu er réttilega rakinn í hinum áfrýjaða dómi að því undanskildu að þar er ranglega tilgreint að ákærða hafi 21. febrúar 2006 gengist undir lögreglustjórasátt með greiðslu 105.000 króna sektar fyrir að aka 10. janúar 2006 svipt ökurétti og án þess að vera með öryggisbelti. Hún gekkst hins vegar undir viðurlagaákvörðun vegna sama máls í Héraðsdómi Reykjavíkur 5. janúar 2007 þar sem henni var gert að greiða 100.000 króna sekt vegna aksturs án ökuréttar umrætt sinn, en fallið var frá sakargiftum er lutu að því að hún hefði ekið án öryggisbeltis. Refsing ákærðu verður ákveðin með hliðsjón af 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í umferðarlögum nr. 50/1987 er ekki að finna ítrekunarheimild vegna refsingar fyrir brot gegn 1. mgr. 48. gr. laganna, eins og lýst er hinum áfrýjaða dómi. Ákærða hefur hins vegar einu sinni áður verið dæmd fyrir að aka svipt ökurétti. Við ákvörðun refsingar hennar verður litið til þessa svo og dómvenju og að hún ók tvisvar svipt ökurétti og er nú í fjórða sinni sakfelld fyrir ölvun við akstur. Samkvæmt framangreindu og með vísan til 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga og 77. gr. almennra hegningarlaga er refsing ákærðu ákveðin fangelsi í þrjá mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærða verður dæmd til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málflutningslaun skipaðs verjanda hennar fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærða, M-kvk-nf F-kvk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 161.154 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 149.400 krónur.
395/2006

Á árinu 2001 kom í ljós hjá tollstjóra að skjöl um tollafgreiðslu sendingar, sem kom til landsins í febrúar 1999, fundust ekki og var því litið svo á að varan væri ótollafgreidd. Var J tilkynnt um að sem rekstraraðila tollvörugeymslu og flutningsaðila sendingarinnar bæri hann ábyrgð á greiðslu aðflutningsgjalda og yrðu þau áætluð með vísan til 4. mgr. 97. gr. tollalaga nr. 55/1987. J var ósáttur við þessa ákvörðun enda taldi hann innflutning þennan vera tollfrjálsan þar sem um búslóð hefði verið að ræða, sbr. 4. tölul. 5. gr. tollalaga. Hann innti greiðsluna þó af hendi með fyrirvara í nóvember 2002. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, segir að tollayfirvöldum hefði verið heimilt að áætla aðflutningsgjöld þegar fullnægjandi gögn skorti til að byggja ákvörðun slíkra gjalda á. Það leiddi þó af meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 að tollayfirvöldum bæri að beita slíkri heimild þannig að eigi væri gengið lengra í áætlun en nauðsynlegt væri. Í ljósi gagna sem síðar voru lögð fram, auk framburðar vitna fyrir dómi, lá að mati dómsins fyrir að innihald sendingarinnar hefði verið búslóð og því tollfrjáls. Var Í því gert að endurgreiða J þá fjárhæð sem hann hafði áður innt af hendi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. júlí 2006. Hann krefst aðallega sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann lækkunar á kröfu stefnda og að málskostnaður verði felldur niður.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Til vara krefst hann þess að áfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 2.928.447 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 4. nóvember 2002 til greiðsludags. Í þessu tilviki krefst hann staðfestingar á málskostnaðarákvæði héraðsdóms. Í báðum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, Jónum Transporti hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.