arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
256/2012

K krafði V hf. um greiðslu bóta sem jafngiltu launum í uppsagnarfresti eftir að hann lauk störfum hjá félaginu. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. að aðilum hefði verið heimilt að gera tímabundinn ráðningarsamning og hefði hann samkvæmt efni sínu runnið út án þess að til hefði þurft að koma uppsögn. Þá var ósannað að í samningnum hefði verið kveðið á um lakari starfskjör en leiddi af kjarasamningi. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu V hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. apríl 2012. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 3.034.167 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 31. maí 2008 til 31. október sama ár, en af framangreindri fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi reisir málatilbúnað sinn á því að samningur aðila 30. apríl 2007 hafi verið ráðningarsamningur og eigi að hafa réttaráhrif sem slíkur. Stefndi andmælir þessu ekki og verður það lagt til grundvallar við úrlausn málsins. Það hefur ekki sérstaka þýðingu í málinu hvers eðlis fyrri samningar um sömu vinnu voru, en þeir voru milli stefnda og Almítra ehf., félags sem var í eigu áfrýjanda. Verður fallist á það sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi að málsaðilum hafi verið heimilt að gera tímabundinn ráðningarsamning og að hann hafi samkvæmt efni sínu runnið út 30. apríl 2008, án þess að til hafi þurft að koma uppsögn. Ekkert ákvæði var um sjálfkrafa framlengingu samningsins og ekkert er fram komið um að stefndi hafi fallist á slíka framlengingu. Ósannað er að í samningnum hafi verið kveðið á um lakari starfskjör áfrýjanda til handa en leiðir af kjarasamningi þeim, sem um starfið gilti.

Samkvæmt framansögðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur. Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, K-kk-nf B. Þ-kk-nf, greiði stefnda, Valitor hf., málskostnað fyrir Hæstarétti, 500.000 krónur.
259/2012

X var ákærður fyrir brot gegn 2 mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft við A kynferðismök gegn vilja hennar og notfæra sér að hún gat ekki spornað við þeim sökum ölvunar og svefndrunga. X var sýknaður af ákæru þar sem ákæruvaldinu tókst ekki að færa sönnur á sekt hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. mars 2012 af hálfu ákæruvaldsins og krefst þess aðallega að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og honum gerð refsing, en til vara að að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað.

Ákærði krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að refsing verði ákveðin svo væg sem heimilt sé.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef M-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur.
261/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að S hf. fengi að afla mats dómkvaddra matsmanna, áður en munnlegur málflutningur um frávísunarkröfu A hf. færi fram, í máli sem S hf. hafði höfðað gegn A hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. apríl 2012, sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. mars 2012, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að afla mats dómkvaddra manna áður en málflutningur fer fram um kröfu sóknaraðila um frávísun málsins frá héraðsdómi. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og áðurgreindri kröfu varnaraðila hafnað. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A1988 hf., greiði varnaraðila, Samskipum hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
263/2011

D ehf. höfðaði mál gegn Í og krafðist meðal annars ógildingar á úrskurði skattstjóra þess efnis að D ehf. hefði ekki verið heimilt að telja kaupverð aflamarks fram til tekjuskatts sem frádráttarbæran rekstrarkostnað. Með vísan til þess að aflamark væri tímabundinn nýtingarréttur var hafnað þeirri röksemd Í, sem byggt var á í úrskurði skattstjóra, að kaup D ehf. á aflamarki hefðu verið hluti af kaupum félagsins á aflahlutdeild og að fella bæri viðskiptin í heild undir 1. mgr. 48. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Var því fallist á kröfu D ehf. um að ógilda úrskurð skattstjóra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. apríl 2011. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, Dóra ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
263/2012

Úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu F og H þess efnis að krafa þeirra, sem lýst var við slit K hf. yrði viðurkennd við slitin sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. mars 2012, þar sem hafnað var kröfu sem sóknaraðilar höfðu lýst við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að kröfu þeirra verði skipað í réttindaröð við slit varnaraðila sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991, aðallega að fjárhæð 5.506.048 krónur en til vara að fjárhæð 4.418.030 krónur. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en að því frágengnu að málskostnaður á báðum dómstigum falli niður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður óskipt gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, F-kvk-nf G-kvk-nf og H-kk-nf G-kk-nf, greiði óskipt varnaraðila, Kaupþingi banka hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
266/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli K á hendur T og Í var vísað frá dómi að því er varðar Í vegna galla á málatilbúnaði K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. apríl 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. apríl 2012, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi að því er íslenska ríkið varðar. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og aðallega lagt fyrir héraðsdómara að dómtaka málið gagnvart varnaraðilanum íslenska ríkinu, en til vara að taka málið að því leyti til efnismeðferðar. Að þessu frágengnu krefst sóknaraðili þess að málskostnaður í héraði úr sinni hendi til þessa varnaraðila verði felldur niður eða lækkaður. Gagnvart varnaraðilanum Tryggingastofnun ríkisins krefst sóknaraðili þess að hinn kærði úrskurður verði látinn standa óraskaður um annað en málskostnað, sem sér verði dæmdur úr hendi varnaraðilans. Í öllum tilvikum krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn íslenska ríkið krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Tryggingastofnun ríkisins gerir enga kröfu fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilanum íslenska ríkinu kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði, en að öðru leyti fellur hann niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K-kvk-nf G-kvk-nf, greiði varnaraðila íslenska ríkinu 200.000 krónur í kærumálskostnað.
269/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stæði, á grundvelli b. liðar 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. apríl 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. apríl 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 30. apríl 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærðir úrskurður verði felldur úr gildi að því er varðar tilhögun gæsluvarðhalds, aðallega þannig að hann verði ekki látinn sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur en til vara að einangrun verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendan hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
26/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sem E hafði lýst við slit K hf. sem almenna kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Með hinni lýstu kröfu E krafðist hann endurgreiðslu á fjárhæð sem skiptastjóri þrotabús E hafði innt af hendi til K hf. upp í lýsta kröfu bankans við gjaldþrotaskipti á þrotabúi E. Greiðslan var í samræmi við nauðasamning sem staðfestur var eftir að bú E hafði verið til gjaldþrotaskipta. E bar fyrir sig að greiðsla skiptastjórans hefði verið framkvæmd fyrir mistök, þar sem K hf. hefði þá verið búinn að fella niður allar skuldir á hendur sér. Í úrskurði héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna, segir meðal annars að af gögnum málsins verði ekki annað ráðið en að nauðasamningur E hefði komist á án þess að E hefði gert athugasemdir við greiðslu skiptastjóra þrotabús hans til K hf., heldur hefði E þvert á móti farið fram á það við skiptastjórann, og síðan héraðsdóm, að nauðasamningurinn, þar sem gerð var grein fyrir umþrættri greiðslu, yrði staðfestur. Nauðasamningnum yrði ekki haggað og var kröfu E því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. janúar 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. desember 2011, þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu að fjárhæð 3.954.205 krónur, sem sóknaraðili lýsti við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa sín verði viðurkennd og henni skipað í réttindaröð samkvæmt 113. gr. sömu laga við slit varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, E-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi banka hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
270/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána 132 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar, sem honum hafði verið veitt reynslulausn á, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. apríl 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. apríl 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta afplánun á 132 daga eftirstöðvum refsingar samkvæmt dómum Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júní 2010 og 17. nóvember 2011, sem honum var veitt reynslulausn á með ákvörðun Fangelsismálastofnunar 12. apríl 2012. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að niðurstaða hans um þóknun verjanda varnaraðila verði endurskoðuð. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði er varnaraðili undir sterkum grun um að hafa aðfaranótt 20. apríl 2012 framið brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940 sem við liggur allt að 6 ára fangelsisrefsing. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um að varnaraðila verði gert að afplána 132 daga eftirstöðvar fyrrgreindrar refsingar.

Héraðsdómara bar að réttu lagi að ákveða þóknun skipaðs verjanda varnaraðila með bókun í þingbók eða skriflega á annan hátt, sbr. 1. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en ekki í úrskurði, svo sem gert var. Ákvörðun um þóknun í máli, sem er ólokið, sætir ekki kæru til Hæstaréttar samkvæmt XXX. kafla fyrrnefndra laga og kemur því ekki til endurskoðunar hér fyrir dómi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um að varnaraðila, X, verði gert að afplána 132 daga eftirstöðvar refsingar samkvæmt dómum Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júní 2010 og 17. nóvember 2011.
271/2012

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem ákæruvaldinu var heimilað að leiða fyrir dóminn sem vitni tvo menn sem komið höfðu að vinnu rannsóknarhóps um starfsemi tiltekinna samtaka á Íslandi og gerð skýrslu um sama efni, á grundvelli 2. málsliðar 1. mgr. 116. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 20. apríl 2012 sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. apríl 2012, þar sem sóknaraðila var heimilað að leiða B og C sem vitni fyrir dóminn. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og hafnað kröfu sóknaraðila um að leiða áðurgreind vitni.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt fyrri málslið 1. mgr. 116. gr. laga nr. 88/2008 er hverjum manni skylt að koma fyrir dóm og svara spurningum sem beint er til hans um málsatvik. Vitnaskyldan er því bundin við það að maður geti borið um málsatvik sem hann hefur skynjað af eigin raun. Frá þessari meginreglu er í síðari málslið 1. mgr. 116. gr. gerð undantekning þegar um er að ræða þann sem veitt hefur ákæruvaldi eða lögreglu sérfræðilega aðstoð eða ráðgjöf annað hvort við rannsókn máls eða ákvörðun um málsókn áður en mál er höfðað.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði er meðal gagna málsins skýrsla rannsóknarhóps „í [...]“ á vegum lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu og lögreglustjórans á Suðurnesjum sem ber yfirskriftina: „Starfsemi A á Íslandi“. Í hinum kærða úrskurði er rakið með hvað hætti sóknaraðili telur þá B og C tengjast gerð skýrslunnar. Skýrslan er dagsett í apríl 2012, en í aðfararorðum hennar kemur fram að rannsóknarhópnum hafi verið komið á fót fyrir um ári síðan í kjölfar sérstakrar fjárveitingar ríkisstjórnarinnar. Efni skýrslunnar er almenn umfjöllum um starfsemi samtaka A á Íslandi og var hún hvorki samin í tilefni af atvikum þessa máls né eru atvik þess sérstakt umfjöllunarefni skýrslunnar, þótt þeirra sé þar getið. Höfundar skýrslunnar geta því ekki talist hafa veitt ákæruvaldi eða lögreglu sérfræðilega aðstoð eða ráðgjöf í skilningi síðari málsliðar 1. mgr. 116. gr. laga nr. 88/2008, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 29. ágúst 1997 í máli nr. 282/1997, sem birtur er á bls. 2174 í dómasafni það ár. Verður því hafnað kröfu sóknaraðila um að leiða framangreinda menn sem vitni í málinu fyrir héraðsdóminn.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila um að B og C gefi sem vitni skýrslu fyrir héraðsdómi.
273/2012

Fallist var á kröfu L hf. um að dómkvaddir yrðu tveir matsmenn til að leggja annars vegar mat á virði hlutafjár í E hf. miðað við tiltekinn dag og hins vegar hvort nauðsyn hafi borið til að hækka hlutafé í félaginu um tiltekna fjárhæð sama dag.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 13. apríl 2012 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 11. apríl 2012, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að dómkvaðning matsmanna skyldi fara fram. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að áðurgreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Eignarhaldsfélagið Eskja ehf., Eskja hf., Fjárfestingarfélagið Bleiksá ehf., Hólmaborg ehf., B-kvk-nf A-kvk-nf og Þ-kk-nf K-kk-nf, greiði óskipt varnaraðila, Landsbankanum hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
277/2012

S hf. og A hf. höfðuðu mál gegn Samkeppniseftirlitinu o.fl. og kröfðust ógildingar á tveimur úrskurðum áfrýjunarnefndar samkeppnismála þar sem samruni svínabúanna S hf., G ehf. og B ehf., var m.a. ógiltur, en skömmu fyrir samrunann hafði A hf. leyst til sín eignir einkahlutafélaganna á grundvelli veðskulda í kjölfar rekstrarerfiðleika þeirra. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, var m.a. fallist á það mat Samkeppniseftirlitsins að samruninn myndaði markaðsráðandi stöðu S hf. í svínarækt og styrkti markaðsráðandi stöðu félagsins í slátrun á svínum, svo og leiddi til sterkari stöðu þess á öðrum sviðum. Þá hafði S hf. og A hf. ekki tekist að sýna fram á að engin skaðvænleg samkeppnisleg áhrif yrðu af samrunanum og að uppfyllt væru skilyrði til að samþykkja samruna svínabúanna á grundvelli sjónarmiða um fyrirtæki á fallandi fæti. Voru Samkeppniseftirlitið o.fl. því sýknuð af kröfu S hf. og A hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandinn Stjörnugrís hf. skaut málinu til Hæstaréttar 24. apríl 2012. Hann krefst þess annars vegar gagnvart öllum stefndu að ógiltur verði úrskurður áfrýjunarnefndar samkeppnismála 9. júní 2011 í máli nr. 1/2011 og hins vegar gagnvart stefnda Samkeppniseftirlitinu að ógiltur verði úrskurður sömu nefndar 4. nóvember 2011 í máli nr. 7/2011. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi stefndu.

Áfrýjandinn Arion banki hf. skaut málinu til Hæstaréttar fyrir sitt leyti 24. apríl 2012. Hann krefst þess að framangreindar dómkröfur áfrýjandans Stjörnugríss hf. verði teknar til greina og stefndu gert að greiða sér málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi Samkeppniseftirlitið krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndu Búvangur ehf., Hlíð ehf., Grís og flesk ehf., Ormsstaðir ehf., Stefán Þórðarson ehf. og Baula ehf. krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi áfrýjenda.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendum verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Það athugast að stefna áfrýjandans Stjörnugríss hf., sem málið var höfðað með í héraði, var 38 blaðsíður að lengd og hafði að geyma í verulegum mæli skriflegan málflutning. Er þetta aðfinnsluvert.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, Stjörnugrís hf. og Arion banki hf., greiði óskipt stefnda Samkeppniseftirlitinu 1.200.000 krónur og stefndu Búvangi ehf., Hlíð ehf., Grís og fleski ehf., Ormsstöðum ehf., Stefáni Þórðarsyni ehf. og Baulu ehf. hverjum um sig 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.