635/2006

E krafðist skaðabóta vegna tjóns sem hún varð fyrir er hún rann í hálku á göngusvölum hússins, Fannborg 3, 5, 7 og 9. Hálkan stafaði af leka meðfram niðurfallsrennu frá svölum á hæðinni fyrir ofan og var hálkuglæra á einum bletti. Lýsing var takmörkuð og var því erfitt að sjá hálkublettinn. H bar á grundvelli III. og IV. kafla laga nr. 26/1994 að annast viðhald hússins með tilliti til þeirrar starfsemi sem í því var. Þessarar skyldu var ekki nægilega gætt og mátti rekja orsakir slyssins til þess. Bar H samkvæmt þessu skaðabótaábyrgð á tjóni E.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. desember 2006. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 2.417.252 krónur með 4,5% ársvöxtum af 1.199.633 krónum frá 7. desember 1999 til 7. desember 2000, en af 2.417.252 krónum frá þeim degi til 9. mars 2005, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 422.730 krónum sem hún fékk greiddar frá Tryggingastofnun ríkisins 31. mars 2001.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann lækkunar á kröfum áfrýjanda og að málskostnaður falli niður.

Eins og fram kemur í héraðsdómi mun Fannborg 3, 5, 7 og 9 vera eitt fjöleignarhús í skilningi laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús og er þar starfrækt húsfélag svo sem skylt er samkvæmt lögunum. Á fyrstu hæð hússins er heilsugæslustöð í rými sem mun vera 85% í eigu íslenska ríkisins en 15% í eigu Kópavogsbæjar. Slys áfrýjanda varð er hún gekk frá heilsugæslustöðinni eftir yfirbyggðum göngusvölum hússins og rann þar í hálku. Fram er komið að hálkan stafaði af leka meðfram niðurfallsrennu frá svölum á hæðinni fyrir ofan og var hálkuglæra á einum bletti. Lýsing var takmörkuð og vegna myrkurs var erfitt að sjá hálkublettinn. Búast mátti við umferð gangandi fólks á þessari leið vegna þeirrar starfsemi sem fram fór í húsinu og þess vegna var brýnt að gerðar væru ráðstafanir til að fyrirbyggja óvænta hættu fyrir fólk á þessum stað. Þegar litið er til ákvæða III. og IV. kafla laga nr. 26/1994 bar stefnda sem húsfélagi að annast viðhald hússins með tilliti til þeirrar starfsemi sem í því var. Þessarar skyldu var ekki nægilega gætt og má rekja orsakir slyssins til þess. Stefndi ber samkvæmt þessu skaðabótaábyrgð á tjóni áfrýjanda, en áfrýjandi þykir ekki hafa sýnt af sér slíkt gáleysi að bætur til hennar verði lækkaðar af þeim sökum.

Samkvæmt matsgerð dómkvaddra manna 19. janúar 2005 var varanleg örorka og miski áfrýjanda vegna slyssins metin 20%, en tímabundið atvinnutjón 100% frá slysdegi 7. desember 1999 til og með 16. apríl 2000, en 50% frá og með 17. apríl 2000 til stöðugleikapunkts 7. desember 2000. Áfrýjandi var rúmliggjandi vegna slyssins í sjö daga, en veik án þess að vera rúmliggjandi í 124 daga, eða frá 14. desember 1999 til 16. apríl 2000. Mati þessu hefur ekki verið hnekkt og verður við það miðað við ákvörðun bóta. Í hinum áfrýjaða dómi er gerð grein fyrir kröfum áfrýjanda sem reistar eru á niðurstöðu hinna dómkvöddu manna. Voru þær lagðar fram í endanlegri mynd í þinghaldi 11. september 2006. Einstakir kröfuliðir endanlegrar dómkröfu áfrýjanda hafa ekki sætt tölulegum andmælum af hálfu stefnda. Fjárkrafa sú sem áfrýjandi gerir fyrir Hæstarétti verður því tekin til greina.

Með dómi Hæstaréttar 16. mars 2006 í málinu nr. 406/2005 var ómerktur dómur héraðsdóms að því er varðar stefnda og málinu vísað heim í hérað til meðferðar og dómsálagningar að nýju. Hins vegar hafði hvorki verið áfrýjað til Hæstaréttar þeim þætti héraðsdóms er laut að sýknu íslenska ríkisins og Kópavogsbæjar né kærð frávísun kröfu áfrýjanda á hendur þremur nánar tilgreindum húsfélögum. Stóðu þessir þættir héraðsdóms því óhaggaðir sem og gjafsóknarákvæði dómsins. Að þessu virtu og með hliðsjón af 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal stefndi greiða samtals 650.000 krónur málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Stefndi, Húsfélagið Fannborg 3, 5, 7 og 9, greiði áfrýjanda, E-kvk-þgf Ó-kvk-þgf, 2.417.252 krónur með 4,5% ársvöxtum af 1.199.633 krónum frá 7. desember 1999 til 7. desember 2000, en af 2.417.252 krónum frá þeim degi til 9. mars 2005, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 422.730 krónum miðað við 31. júlí 2001.

Stefndi greiði samtals 650.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar fyrir báðum dómstigum, samtals 600.000 krónur.