394/2002

G var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn tveimur stúlkum. Tekið var fram að héraðsdómur hefði metið framburð G ótrúverðugan en framburð stúlknanna og vinkvenna þeirra trúverðugan, og væru ekki efni til að vefengja það mat. Var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu G og heimfærslu brota hans til 1. málsl. 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 staðfest. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að G, sem var 28 ára gamall, fékk fjórar 12-14 ára telpur til að koma með sér í íbúð, sem hann hafði tekið á leigu í fáa daga, undir því yfirskini, að hann ætlaði að taka af þeim kvikmynd, og myndu þær fá greitt fyrir. Þegar í íbúðina var komið lét hann X hafa við sig munnmök og hafði samfarir við Y, en báðar voru þær 13 ára. Það væri ljóst að telpurnar vissu að ákærði hafði eitthvað kynferðislegt í huga þegar þær fóru með honum inn í herbergið en ekki færi á milli mála að hann notfærði sér þroskaleysi þeirra sem höfðu komið sér í aðstæður sem þær réðu svo ekki við. Virt var G til þyngingar að hann var að afplána dóm fyrir kynferðisbrot, sem hann hlaut í maí 2001, er hann framdi þessi brot. Var G því gert að sæta fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Engin sérfræðigögn voru lögð fram um líðan telpnanna nú og um hugsanleg varanleg áhrif verknaðarins á þær. Þó væri ljóst að slíkur verknaður og hér um ræddi væri til þess fallinn að valda þeim, sem fyrir yrðu, sálrænum erfiðleikum og væri því rétt að dæma telpunum nokkrar bætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 17. júlí 2002 að ósk ákærða en einnig af hálfu ákæruvaldsins. Hann krefst staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ákærða, en að refsing hans verði þyngd og hann dæmdur til að greiða 1.000.000 krónur til X og Y hvorrar um sig, auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. ágúst 2001 til greiðsludags.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfu ákæruvalds en til vara að refsing hans verði milduð. Þá krefst hann þess, að bótakröfum verði vísað frá dómi en til vara að þær verði lækkaðar.

Héraðsdómur hefur metið framburð ákærða fyrir dómi í heild sinni ótrúverðugan en framburð stúlknanna og vinkvenna þeirra trúverðugan, og eru ekki efni til að vefengja það mat. Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota til refsiákvæða.

Við ákvörðun refsingar verður að líta til þess, að ákærði, sem var 28 ára gamall, fékk fjórar 12 - 14 ára telpur til að koma með sér í íbúð, sem hann hafði tekið á leigu í fáa daga, undir því yfirskini, að hann ætlaði að taka af þeim kvikmynd, og myndu þær fá greitt fyrir. Þegar í íbúðina var komið lét hann X, sem var 13 ára, hafa við sig munnmök og hafði samfarir við Y, sem einnig var 13 ára. Ákærði var að afplána dóm fyrir kynferðisbrot, sem hann hlaut 18. maí 2001, er hann framdi þau brot, sem hann er nú sakfelldur fyrir. Verður að virða þetta ákærða til þyngingar við refsiákvörðun, sbr. 5. og 6. tl. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með brotum sínum nú hefur ákærði rofið skilorð framangreinds dóms frá 18. maí 2001, og er skilorðshluti hans, 7 mánuðir, dæmdur upp og ákærða gerð refsing í einu lagi, sbr. 60. og 77. gr. laga nr. 19/1940. Það er ljóst, að telpurnar vissu að ákærði hafði eitthvað kynferðislegt í huga, þegar þær fóru með honum inn í herbergið, en ekki fer á milli mála, að hann notfærði sér þroskaleysi telpnanna, sem höfðu komið sér í aðstæður, sem þær réðu svo ekki við. Samkvæmt öllu framangreindu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði.

Um andlega líðan telpnanna liggur fyrir framburður mæðra þeirra og vottorð læknis á neyðarmóttöku vegna nauðgunar að því er Y varðar. Engin sérfræðigögn hafa verið lögð fram um líðan þeirra nú og um hugsanleg varanleg áhrif verknaðarins á þær. Þó er ljóst, að slíkur verknaður og hér um ræðir, er til þess fallinn að valda þeim, sem fyrir verður, sálrænum erfiðleikum, og er því rétt að dæma telpunum nokkrar bætur, sem þykja hæfilega ákveðnar 200.000 krónur til X og 300.000 krónur til Y með dráttarvöxtum eins og ákveðið var í héraðsdómi.

Staðfest verður ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað. Dæma ber ákærða til greiðslu alls áfrýjunarkostnaðar málsins, svo sem mælt er fyrir um í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf F-kk-nf E-kk-nf, sæti fangelsi í tvö ár og sex mánuði.

Ákærði greiði X 200.000 krónur í miskabætur.

Ákærði greiði Y 300.000 krónur í miskabætur.

Miskabæturnar skulu í báðum tilvikum bera dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. desember 2001 til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur, og þóknun J-kk-ef M-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs réttargæslumanns beggja brotaþola, 80.000 krónur.