540/2006

B var sakfelldur fyrir að hafa veist að mágkonu sinni, þar sem hún var stödd á dvalarstað hans, með þeim afleiðingum að hún hlaut mar yfir vinstri rist, marblett á hægri rasskinn, eymsli og marbletti við vinstri úlnlið, eymsli yfir vinstri olnboga og í vinstri öxl. Brot hans var heimfært til 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hins vegar taldist ósannað að hann hefði dregið hana eftir gólfinu, reynt að binda hana, rifið af henni sokka og skó og sigað á hana hundi, eins og hann var ákærður fyrir. Þá var heldur ekki talað sannað að hann hefði haldið henni nauðugri í húsinu greint sinn. Var hann því sýknaður af því að hafa brotið gegn 226. gr. almennra hegningarlaga. Refsing B var ákveðin þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi. Þá var hann dæmdur til að greiða mágkonu sinni skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 30. júní 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að sakfelling ákærða verði staðfest, refsing hans þyngd og hann dæmdur til að greiða 935.557 krónur í skaðabætur.

Af hálfu ákærða er krafist sýknu af kröfum ákæruvaldsins.

Í máli þessu er ákærði borinn þeim sökum að hafa mánudaginn 9. febrúar 2004 veist að mágkonu sinni er hún var stödd í námunda við dvalarstað hans að [...] í Kópavogi, dregið hana þangað inn og haldið henni þar nauðugri í að minnsta kosti hálfa klukkustund. Meðan á frelsissviptingunni stóð á hann að hafa rifið af henni gleraugu, slegið og sparkað í hana, hrint henni, rifið í vinstri fót hennar og dregið hana eftir gólfinu, reynt að binda hana, rifið af henni sokka og skó og sigað á hana hundi. Hafi mágkonan við þetta hlotið mar yfir vinstri rist, marblett á hægri rasskinn, eymsli og marbletti við vinstri úlnlið, eymsli yfir vinstri olnboga og í vinstri öxl, auk þess sem jakki hennar á að hafa skemmst. Háttsemi hans er í ákæru talin varða við 217. gr. og 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í héraðsdómi eru raktar frásagnir ákærða og brotaþola af atburði þessum. Þá er þar skýrt frá framburði bróður ákærða og eiginmanns brotaþola af aðstæðum þegar hann kom á vettvang kallaður til af ákærða til að hirða konu sína svo sem ákærði orðaði það. Kemur þar fram að ákærði hafði gleraugu brotaþola í höndum og afhenti bróður sínum þau að hans ósk. Loks er þar getið um vottorð heimilislæknis brotaþola um áverka hennar þegar hún leitaði til hans strax eftir atburðinn. Auk þessa hefur læknirinn komið fyrir dóm og borið að áverkarnir geti vel samrýmst frásögn brotaþola.

Ekki eru aðrir til frásagnar um atburði en ákærði og brotaþoli og hefur héraðsdómur, sem skipaður var þremur embættisdómurum, metið framburð brotaþola mjög trúverðugan en framburð ákærða af atvikum að sama skapi fjarstæðukenndan og afar ótrúverðugan. Skýrslur ákærða og brotaþola greinir einkum á um það hvar ákærði kom að brotaþola. Er ákæran reist á frásögn hennar en hann segir hins vegar að hann hafi komið að henni inni í húsinu. Þau eru sammála um að hann hafi viljað hringja í bróður sinn, eiginmann hennar, og fá hann til að sækja hana en hún í fyrstu ekki viljað það og hafi hann reynt að ná í bróður sinn í þeim símum sem upp voru gefnir í símaskrá, en honum ekki tekist að ná í hann fyrr en hún gaf honum upp farsímanúmer hans. Af framburði brotaþola verður ekki ráðið að hún hafi óskað eftir því að yfirgefa húsið á meðan á þessu stóð. Skýringar hennar á erindi sínu að dvalarstað ákærða eru óskýrar og hún bar fyrst hjá lögreglu að hún hefði hringt í eiginmann sinn þótt hún hafi síðar leiðrétt það.

Af málsatvikum í hæstaréttarmáli 500/2005, sem saksóknari hefur vitnað til í máli sínu, en atburðir sem þar er til vitnað áttu sér stað um líkt leyti, má ráða að ákærði eigi við nokkrar geðraskanir að stríða, en það þarf ekki að hafa áhrif á trúverðugleika framburðar hans þótt það geti varpað nokkru ljósi á atburðinn. Gegn framburði ákærða verður ekki talið að ákæruvaldinu hafi tekist að sanna að hann hafi haldið brotaþola nauðugri að [...] í greint sinn. Á sama hátt er ósannað að hann hafi dregið hana eftir gólfinu, reynt að binda hana, rifið af henni sokka og skó og sigað á hana hundi. Hins vegar verður með tilvísun til vottorðs og framburðar heimilislæknis brotaþola og að öðru leyti með vísun til forsendna héraðsdóms talið sannað að ákærði hafi veist að henni inni í húsinu með þeim afleiðingum að hún hlaut mar yfir vinstri rist, marblett á hægri rasskinn, eymsli og marbletti við vinstri úlnlið, eymsli yfir vinstri olnboga og í vinstri öxl. Brot hans verða því ekki heimfærð til 226. gr. almennra hegningarlaga og verður hann sýknaður af því broti. Aftur á móti verður staðfest heimfærsla héraðsdóms á broti hans til 217. gr. almennra hegningarlaga. Með vísun til 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála verður refsiákvörðun héraðsdóms staðfest. Skaðabótakrafa brotaþola er samkvæmt 1. mgr. 173. gr. sömu laga ekki til meðferðar fyrir Hæstarétti nema að því leyti sem hún var dæmd efnislega í héraði. Með vísun til forsendna héraðsdóms verða ákvæði hans um skaðabætur og málsvarnarlaun staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málflutningslaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 335.613 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, J-kk-ef M-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur.