229/2003

Í málinu krafðist SBÍ skaðabóta úr hendi S þar sem félagið hefði vanefnt ráðningarsamning við SBÍ með saknæmum og ólögmætum hætti. Samkvæmt samningnum átti SBÍ, auk mánaðarlauna, að fá greitt hlutfall af hagnaði af útflutningi tónlistar. Taldi SBÍ að vanefndin fælist í því að S hafi ekki staðið skil á fyrrnefndri hagnaðarhlutdeild og að S hafi lagt niður tónlistarútflutning, sem hafi verið grundvöllur að launakjörum SBÍ. Féllst héraðsdómur á að S skuldaði SBÍ tiltekna fjárhæð vegna hagnaðarhlutdeildar og sætti S sig við þá niðurstöðu. Talið var að starfslok SBÍ hafi verið af ástæðum er hann sjálfan vörðuðu og að samkomulag hafi tekist milli hans og S um þau. Varðandi ákvörðun félagsins um að draga úr fjárframlögum til tónlistarútflutnings var talið að sú ákvörðun S hafi byggst á mati á afkomuhorfum fyrirtækisins í ljósi markaðsaðstæðna og við það mat yrði SBÍ að una. Ósannað þótti að vakað hafi fyrir S að leggja niður slíkan útflutning. Var því krafa S um staðfestingu héraðsdóms tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 13. júní 2003. Hann krefst þess að stefndi greiði sér 19.580.401 krónu auk dráttarvaxta samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af 570.691 krónu frá 1. janúar 2000 til 1. janúar 2001, af 1.141.384 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2001, en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til 1. janúar 2002, af 3.412.384 krónum frá þeim degi til 25. júní sama ár, en af 19.580.401 krónu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 799.083 krónum. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsatvik og málsástæður eru raktar í héraðsdómi. Fallist er á það með héraðsdómi að samningur aðila 13. janúar 1999 gildi um lögskipti þeirra. Stefndi unir héraðsdómi. Því er ekki lengur deilt um það hvort kostnaður hans vegna tónlistarútflutnings, áður en áfrýjandi hóf störf hjá honum, skuli teljast með við uppgjör aðila um hlut áfrýjanda í arði vegna útflutningsverkefna. Af málflutningi beggja aðila fyrir Hæstarétti er ljóst að þeir eru um það sammála að stefndi skuldi áfrýjanda greiðslur af arði útflutningsverkefna 1999 og 2001. Ágreiningur er ekki um fjárhæðir.

Af gögnum málsins verður ekki annað ráðið en að samkomulag hafi orðið með aðilum í desember 2001 um að áfrýjandi léti af störfum hjá stefnda. Hann hafi þó haldið áfram störfum til mánaðamóta mars og apríl 2002. Á þeim tíma hafi farið fram samningaviðræður um starfslok hans og jafnframt að hann tæki að sér ráðgjafarstörf fyrir stefnda. Samningar hafi tekist um starfslokin en slitnað hafi upp úr samningaviðræðum um ráðgjafarstörfin. Með þessum athugasemdum en annars með vísun til forsendna héraðsdóms er hann staðfestur.

Rétt þykir að hvor aðili beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Stefndi, Skífan hf., greiði áfrýjanda, S-kk-þgf B-kk-þgf Í-kk-þgf, 1.837.046 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 2.636.129 krónum frá 4. maí 2002 til 1. júlí sama ár, en af 1.837.046 krónum frá þeim degi til greiðsludags og 300.000 krónur í málskostnað í héraði.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.