718/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Í hf. og N gegn Í var vísað frá dómi. Í málinu kröfðust Í hf. og N skaðabóta úr hendi Í vegna missis hagnaðar er Í hafnaði tilboði þeirra í tiltekið verk. Í héraðsdómi var talið að Í hf. og N byggju báðir yfir upplýsingum sem máli skiptu og ætla mættu að væru til þess fallnar að styðja við kröfur þeirra og málatilbúnað. Hefði þeim verið í lófa lagið að afla þeirra gagna og leggja fram. Það hafi Í hf. og N á hinn bóginn ekki gert heldur byggt mál sitt á fyrirliggjandi gögnum sem dómurinn taldi ófullnægjandi til þess að efnisdómur yrði lagður á málið. Hæstiréttur taldi rök þau sem héraðsdómur lagði til grundvallar niðurstöðu sinni snerta efnisúrlausn málsins en ekki geta leitt til frávísunar þess frá dómi. Var hann kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. desember 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og nánar er rakið í hinum kærða úrskurði höfðuðu sóknaraðilar mál þetta til heimtu skaðabóta vegna missis hagnaðar sem þeir töldu sig verða fyrir er varnaraðili hafnaði tilboði þeirra í gerð Héðinsfjarðarganga. Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 182/2005, sem birtur er á bls. 4506 í dómasafni réttarins það ár, var viðurkennd skaðabótaskylda Vegagerðarinnar við sóknaraðila vegna missis hagnaðar sem þeir kynnu að hafa notið hefði ekki komið til ákvörðunar um að hafna tilboði þeirra. Í dóminum var þó engu slegið föstu um í hvaða mæli sú ákvörðun hefði leitt til tjóns fyrir sóknaraðila.

Í úrskurði héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, segir að fallast megi á með sóknaraðilum að örðugt sé að færa sönnur á raunverulegt tjón þeirra vegna ákvörðunar varnaraðila. Þrátt fyrir yfirlýsingu sóknaraðila um að ekki væri unnt að afla frekari gagna og að kröfum þeirra yrði ekki hagað á annan hátt taldi dómurinn engu að síður að þeir byggju báðir yfir upplýsingum og gögnum um rekstur, verkefni og afkomu fyrirtækjanna á þeim tíma sem skipti máli, meðal annars úr bókhaldi þeirra, sem ætla mætti að væru betur fallin til að styðja við kröfur þeirra og málatilbúnað að öðru leyti. Yrði að ætla að þeim væri í lófa lagið að afla þeirra gagna og leggja þau fram. Það hafi sóknaraðilar ekki gert heldur kosið að reisa kröfur sínar á fyrirliggjandi gögnum, sem dómurinn taldi ófullnægjandi til þess að efnisdómur yrði lagður á kröfurnar. Vísaði héraðsdómur að svo búnu málinu frá dómi án kröfu.

Rök þau sem héraðsdómur lagði til grundvallar niðurstöðu sinni snerta efnisúrlausn málsins en geta ekki leitt til frávísunar þess frá dómi. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili verður dæmdur til að greiða sóknaraðilum kærumálskostnað eins og dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, íslenska ríkið, greiði sóknaraðilum, Íslenskum aðalverktökum hf. og NCC International AS, sameiginlega 200.000 krónur í kærumálskostnað.