arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
415/2013

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í eitt ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júní 2013 þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í eitt ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skemmri tími en kveðið er á um í hinum kærða úrskurði. Þá er gerð krafa um kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila úr ríkissjóði sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, G-kvk-ef B-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.400 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
419/2013

Mál þrotabús BG hf. gegn B var fellt niður fyrir Hæstarétti að kröfu þess fyrrnefnda en félagið dæmt til greiðslu málskostnaðar að kröfu B.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. júní 2013. Með bréfi til réttarins 4. nóvember sama ár tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá áfrýjun málsins. Af hálfu stefnda var með bréfi 11. sama mánaðar gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem segir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, þrotabú Baugs Group hf., greiði stefnda, Banque Havilland S.A., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
424/2012

Þ, eigandi hlutar í fasteign í Kópavogi, höfðaði mál á hendur R og J, eigendum fasteignar á aðliggjandi lóð, og krafðist þess aðallega að þeim yrði gert að fjarlægja tvö grenitré sem höfðu verið gróðursett nærri lóðarmörkum, en til vara að R og J yrði gert að klippa trén niður í 1,80 metra hæð, í báðum tilvikum að viðlögðum dagsektum. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið að skert birtuskilyrði á lóð Þ auk stærðar, umfangs og staðsetningar grenitrjánna nærri lóðarmörkum, með þeim afleiðingum að greinar þeirra slúttu langt út fyrir lóðarmörk og inn á lóð Þ, væri henni til verulegra óþæginda og langt umfram það sem hún þyrfti að þola samkvæmt ólögfestum reglum nábýlisréttar. Ekki var talið unnt að draga úr þessum óþægindum með öðru móti en að fjarlægja trén og var R og J því gert að gera svo að viðlögðum dagsektum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 19. júní 2012. Þau krefjast aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara sýknu af kröfum stefndu. Í báðum tilvikum krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Ekki verður fallist á með áfrýjendum að dómkröfur stefndu taki til óskiptra réttinda eigenda fasteignarinnar að Víðihvammi 24 í Kópavogi á þann hátt að þeir hefðu að réttu lagi allir þurft að eiga aðild að málinu samkvæmt 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að þessu gættu og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur á þann hátt sem segir í dómsorði.

Áfrýjendum verður í sameiningu gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að dagsektir samkvæmt honum falla ekki til fyrr en að liðnum tveimur mánuðum frá uppsögu þessa dóms.

Áfrýjendur, R-kvk-nf A-kvk-nf S-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf, greiði í sameiningu stefndu, Þ-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
424/2013

X var gert að sæta farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. júní 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni til miðvikudagsins þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til 17. júlí 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ákæra á hendur varnaraðila og Y var gefin út 23. maí 2013. Játaði sá síðarnefndi sök í þinghaldi héraðsdóms Reykjaness 11. júní sama ár og var mál hans tekið til dóms. Var ákveðið að aðalmeðferð í máli varnaraðila færi fram 20. júní, en var frestað til 17. júlí næstkomandi þar sem ekki hefði tekist að ljúka rannsókn á þætti annars manns sem talinn var tengjast málinu.

Rík skylda hvílir á sóknaraðila að hraða meðferð máls eftir föngum, þegar sá sem rannsókn beinist að sætir þvingunarráðstöfunum. Ekki verður annað ráðið af gögnum málsins en að það hafi verið gert þótt aðalmeðferð í máli varnaraðila hafi verið frestað í tæpan mánuð frá því sem áður hafði verið ákveðið.

Að þessu gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
426/2012

L ehf. krafði V ehf. um endurgreiðslu ofgreidds fjár með vísan til þess að L ehf. hefði verið krafið um og innt af hendi til V ehf. hærri greiðslu en þá sem umsamin var vegna kaupa L ehf. á þreskivél. Eftir birtingu stefnu fyrir V ehf. upplýsti félagið að upphaflegt samkomulag um kaup á vélinni hefði verið á milli milli L ehf. og VF ehf., en bú síðarnefnda félagsins hefði þá verið tekið til gjaldþrotaskipta. Í kjölfarið féll L ehf. frá þingfestingu þess máls og höfðaði þess í stað nýtt mál á hendur V ehf. til heimtu alls kaupverðsins. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið að V ehf. hefði ekki verið réttur viðtakandi greiðslu kaupverðsins fyrir þreskivélina og var krafa L ehf. um endurgreiðslu þess því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. júní 2012. Hann krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hann verði sýknaður af kröfu stefnda. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Engin efni eru til að verða við aðalkröfu áfrýjanda, sem reist er annars vegar á málsástæðu, sem getið er í hinum áfrýjaða dómi og hann telur varða því að málinu verði vísað frá héraðsdómi samkvæmt 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og hins vegar á því að málið sé vanreifað af hendi stefnda.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Vélfang ehf., greiði stefnda, Ljósuborg ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
426/2013

D hf. krafði Í og Þ um greiðslu skuldar samkvæmt tveimur lánssamningum sem Í og Þ höfðu gengist í sjálfskuldarábyrgð á. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, sagði m.a. að í stefnu málsins væri ekki að neinu leyti vikið að því hvernig D hf. hefði öðlast umræddar fjárkröfur sem upphaflega höfðu verið í eigu S. Þá uppfyllti stefnan að auki ekki kröfur um glögga málavaxtalýsingu. Var málatilbúnaður D hf. því í andstöðu við

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júní 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. júní 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Drómi hf., greiði varnaraðilum, Í-kk-þgf Ó-kk-þgf A-kk-þgf og Þ-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf, hvorum um sig 100.000 krónur í kærumálskostnað.
427/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu J um að G ehf. yrði borið út úr tilteknum eignarhluta í fasteign í H. Framlögð gögn voru talin misvísandi um það hvor aðila væri eigandi umrædds eignarhluta og ekki styðja að J væri eigandi hans og umráð G ehf. væru því heimildarlaus.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. maí 2013 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðili yrði borinn út úr fasteigninni að Hvaleyrarbraut 22 í Hafnarfirði, auðkennd 01-0204 í fasteignaskrá, með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina, auk þess sem varnaraðila verði gert að greiða honum málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili hefur sent réttinum greinargerð sem rituð er af fyrirsvarsmanni hans. Skilja verður málatilbúnað varnaraðila þannig að hann krefjist staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar. Auk þess hefur varnaraðili uppi skaðabótakröfur á hendur sóknaraðila „vegna afnotamissis af eign Gljúfrasels ehf. í eitt ár“ og „vegna óþæginda“ af málinu. Þær kröfur komast ekki að í máli um aðfararbeiðni sóknaraðila.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Ekki eru efni til að dæma kærumálskostnað.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
428/2013

F hf. krafði Þ um greiðslu skuldar samkvæmt lánssamningi sem Þ hafði gengist í sjálfskuldarábyrgð á. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, sagði m.a. að í stefnu málsins skorti verulega á að gerð hefði verið grein fyrir atvikum málsins og að hún uppfyllti ekki kröfur um glögga málavaxtalýsingu. Var málatilbúnaður F hf. því í andstöðu við

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júní 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. júní 2013, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í niðurstöðu hins kærða úrskurðar er þess getið að ekki sé nægilega skýrt í stefnu „með hvaða hætti Frjálsi hf. tengist Frjálsa fjárfestingarbankanum hf.“ Þetta atriði getur engu skipt fyrir úrslit málsins, en í gögnum þess kemur fram að sóknaraðili bar áður nafnið Frjálsi fjárfestingarbankinn hf. sem breytt var á árinu 2012 í núverandi horf. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Frjálsi hf., greiði varnaraðila, Þ-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
429/2013

Dánarbú K lýsti kröfu við slit G hf. vegna ætlaðs tjóns af völdum þess að starfsmaður G hf. hefði ekki farið að fyrirmælum dánarbúsins um kaup á tilteknu skuldabréfi í marsmánuði 2008. Dánarbú K hélt því fram að fjármagna hefði átt kaupin með sölu á hlutabréfaeign þess, en þegar á reyndi voru kaupin fjármögnuð með innlausn hlutdeildarskírteinis í tilgreindum sjóði fyrir milligöngu G hf. Í úrskurði héraðsdóms, sem Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, var kröfu dánarbúsins við slit G hf. hafnað. Vísað var til þess að þótt G hf. væri sérfræðingur á sviði fjármálaþjónustu væri ekki unnt að líta framhjá því að dánarbúi K hefðu verið sendar tilkynningar um viðskiptin þar sem þeim var lýst. Ekki hefðu borist athugasemdir frá dánarbúinu og því hefði G hf. mátt treysta því að viðskiptin hefðu verið framkvæmd í samræmi við óskir þess. Þá var litið til þess að tjón dánarbús K varð ekki fyrr en við fall G hf. í október 2008 og að í aðgerðum G hf. í tengslum við viðskiptin hefði ekki falist ráðstöfun á verðmætum dánarbúsins umfram fyrirmæli þess.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júní 2013, þar sem kröfu sóknaraðila við slit varnaraðila var hafnað. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að viðurkennt verði að krafa hans, nr. CL20091125-3859 í kröfuskrá varnaraðila, að fjárhæð 38.949.873 krónur verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 við slit varnaraðila. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að krafa sóknaraðila verði viðurkennd með lægri fjárhæð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Þar sem varnaraðili hefur ekki gagnkært úrskurð héraðsdóms af sinni hálfu kemur krafa hans um málskostnað í héraði ekki til umfjöllunar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Eftir atvikum er rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af meðferð málsins fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
431/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í fjögur ár. Í dómi Hæstaréttar kom fram að hvorki í vottorði sérfræðings í geðlækningum né öðrum gögnum málsins væri rökstutt hvers vegna krafist væri svo langrar sviptingar. Var A því sviptur sjálfræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. júní 2013 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í fjögur ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skemmri tími en kveðið er á um í hinum kærða úrskurði. Þá er gerð krafa um að þóknun skipaðs verjanda verði greidd úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á þá niðurstöðu héraðsdóms að skilyrði a. og b. liða 1. mgr. 4. gr. lögræðislaga, til þess að svipta sóknaraðila sjálfræði, séu fyrir hendi. Samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laganna er heimilt að svipta mann lögræði sínu tímabundið, ef ótímabundin svipting þykir ekki nauðsynleg. Í vottorði sérfræðings í geðlækningum, sem vísað er til í hinum kærða úrskurði, er lýst sjúkdómsgreiningu sóknaraðila og gerð grein fyrir því að hann sé nú í langvarandi geðlæknismeðferð og endurhæfingu á öryggisgeðdeild Landspítalans og þeirri meðferð sé ekki lokið. Þá sé sóknaraðili að bíða eftir búsetuúrræði fyrir geðfatlaða á vegum varnaraðila þar sem hann fengi stuðning og yrði undir eftirliti. Er það niðurstaða læknisins að einsýnt sé að um ,,mjög langvarandi vandamál“ sé að ræða, sem jafnvel geti verið ævilangt. Hvorki er í vottorðinu né í öðrum gögnum málsins rökstutt hvers vegna krafist sé jafn langrar sviptingar sjálfræðis og gert er. Þannig er ekki að finna greinargerð um meðferð, sem spanni þann tíma, sem sviptingunni er ætlað að vara eða með öðrum hætti rennt stoðum undir að þörf sé tímabundinnar sviptingar þann tíma, sem um ræðir. Í ljósi framangreinds og 1. mgr. 12. gr. lögræðislaga, um að svipting lögræðis skuli ekki ganga lengra en þörf sé á hverju sinni, hafa ekki verið færðar sönnur á að nauðsyn sé svo langrar sviptingar, sem héraðsdómur hefur úrskurðað. Verður sóknaraðili sviptur sjálfræði í tvö ár.

Málskostnaðarákvörðun héraðsdóms verður staðfest.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila úr ríkissjóði sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Sóknaraðili, A, er sviptur sjálfræði í tvö ár.

Málskostnaðarákvörðun héraðsdóms er staðfest.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila fyrir Hæstarétti, Í-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 100.400 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
432/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Rússlands var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júní 2013 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðherra 5. mars 2013 um að framselja varnaraðila til Rússlands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í ákvörðun innanríkisráðherra 5. mars 2013 er tekin rökstudd afstaða til þeirrar málsástæðu varnaraðila að mannúðarástæður eigi að leiða til þess að kröfu um framsal hans verði hafnað, sbr. 7. gr. laga nr. 13/1984. Í rökstuðningi ráðuneytisins er lagt mat á þau atriði, sem máli skipta, meðal annars þau að varnaraðili hefur verið dæmdur fyrir alvarlegt hegningarlagabrot af dómstól í Rússlandi. Með vísan til þessa og að öðru leyti til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, U-kk-ef S-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.
439/2012

S krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun K um að hafna tillögu að breyttu deiliskipulagi er varðaði aðgengi að húsi hans. Þegar tillagan kom til afgreiðslu á fundi bæjarstjórnar K hafði skipulagsnefnd K samþykkt hana og umhverfis- og samgöngunefnd fyrir sitt leyti fallist á hana. S taldi ákvörðun K hafa brotið í bága við ákvæði þágildandi byggingar- og skipulagreglugerða, eignaréttarákvæði stjórnarskrárinnar og jafnræðisreglu stjórnsýslulaga auk þess sem hún hafi verið reist á ómálefnalegum sjónarmiðum. Í dómi Hæstaréttar er rakið að sveitarstjórn hafi víðtækt vald í skipulagsmálum innan marka sveitarfélags og beri ábyrgð á og annist framkvæmd deiliskipulags. Heyri það undir hana að samþykkja deiliskipulag endanlega og breytingar á slíku skipulagi. Taldi Hæstiréttur S ekki hafa sýnt fram á að umrædd ákvörðun bæjarstjórnar K hafi brotið í bága við lög eða stjórnvaldsfyrirmæli. Þá hafi heldur ekki verið í ljós leitt að ómálefnaleg sjónarmið hafi búið að baki ákvörðuninni. Að þessu virtu staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 21. júní 2012. Hann krefst þess að ákvörðun stefnda um að hafna tillögu að breyttu deiliskipulagi Borgarholtsbrautar 15 í Kópavogi verði felld úr gildi. Jafnframt krefst hann þess að stefndi greiði sér 789.238 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. september 2011 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsatvikum er skilmerkilega lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og fram kemur í 3. mgr. 3. gr. skipulagslaga nr. 123/2010 hefur sveitarstjórn víðtækt vald í skipulagsmálum innan marka sveitarfélags. Í 1. mgr. 38. gr. þeirra laga er kveðið á um að sveitarstjórn beri ábyrgð á og annist gerð deiliskipulags. Samkvæmt því heyrir það undir hana að samþykkja deiliskipulag endanlega, sbr. 40. til 42. gr. laganna, og gildir hið sama um breytingar á slíku skipulagi, sbr. 43. gr. þeirra. Ekki hefur verið sýnt fram á af áfrýjanda að sú ákvörðun bæjarstjórnar stefnda 24. maí 2011 að hafna framkominni tillögu að breytingu á deiliskipulagi Borgarholtsbrautar 15 hafi brotið í bága við lög eða stjórnvaldsfyrirmæli. Þá hefur heldur ekki verið leitt í ljós að ómálefnaleg sjónarmið hafi búið að baki þeirri ákvörðun. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum málsúrslitum ber áfrýjanda að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf J-kk-nf, greiði stefnda, Kópavogsbæ, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
440/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 27. júní 2013, þar sem varnaraðila var gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar sem honum var gerð með tveimur nánar tilgreindum dómum. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.