arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
49/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. janúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni allt til þriðjudagsins 16. febrúar 2016 klukkan 16, en kröfum hans varðandi framkvæmd farbannsins vísað frá dómi. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími en gert var með hinum kærða úrskurði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
4/2016

Kæra X uppfyllti ekki skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. desember 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. janúar 2016. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 29. desember 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni allt til þriðjudagsins 1. mars 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega í greinargerð til Hæstaréttar að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að hann haldi frelsi gegn því að setja tryggingu, en að því frágengnu að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar á dómþingi 29. desember 2015 var bókað eftir varnaraðila, að viðstöddum verjanda hans, að hann kærði úrskurðinn til Hæstaréttar. Ekki var bókað í þingbók í hvaða skyni kært væri eins og áskilið er í 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Úr þessum annmarka var ekki bætt með skriflegri kæru til héraðsdóms innan kærufrests svo sem unnt hefði verið eftir sömu lagagrein. Samkvæmt þessu verður að vísa málinu frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
508/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu K ehf. um dómkvaðningu matsmanna þar sem ekki var talið leitt í ljós að bersýnilegt væri að svör við þeim spurningum sem fram komu í matsbeiðni K ehf. skiptu ekki máli, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júlí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. júní 2016 þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna verði hafnað og að honum verði gert að greiða kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði ekki úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur því ekki til álita krafa hans um málskostnað í héraði.

Varnaraðili ber áhættu af sönnunargildi þeirrar matsgerðar sem hann vill afla og stendur straum af matskostnaði. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Bank of America Merrill Lynch International Ltd., greiði varnaraðila, Kaupþingi ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
509/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu K ehf. um dómkvaðningu matsmanna þar sem ekki var talið leitt í ljós að bersýnilegt væri að svör við þeim spurningum sem fram komu í matsbeiðni K ehf. skiptu ekki máli, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júlí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. júní 2016 þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna verði hafnað og að honum verði gert að greiða kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði ekki úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur því ekki til álita krafa hans um málskostnað í héraði.

Varnaraðili ber áhættu af sönnunargildi þeirrar matsgerðar sem hann vill afla og stendur straum af matskostnaði. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Merill Lynch International, greiði varnaraðila, Kaupþingi ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
50/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. janúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni allt til þriðjudagsins 16. febrúar 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
51/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. janúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni allt til þriðjudagsins 16. febrúar 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
521/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að synir A og B skyldu vistaðir utan heimilis í níu mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 12. júlí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 29. júní 2016, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að synir sóknaraðila, D og E, skyldu vistaðir utan heimilis sóknaraðila í níu mánuði frá uppkvaðningu hins kærða úrskurðar að telja. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega áðurgreindri kröfu varnaraðila verði hafnað, en til vara að vistun utan heimilis verði markaður skemmri tími. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem þeim hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A og B, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns þeirra, 350.000 krónur.
522/2016

X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. júlí 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni til „föstudagsins 13. ágúst 2016“ klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann veg sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti farbanni til föstudagsins 12. ágúst 2016 klukkan 16.
523/2016

Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem í kæru H var í engu vikið að þeim ástæðum sem hún var reist á, sbr. 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júlí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. júlí 2016, þar sem sóknaraðila var gert að eyða afritum af rafrænum gögnum sem talin eru upp í skjali sem skipaður verjandi varnaraðila sendi sóknaraðila 10. maí 2016 og haldlögð voru við húsleit á skrifstofu varnaraðila 29. febrúar sama ár. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Í 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 er mælt fyrir um að í skriflegri kæru til Hæstaréttar eigi að greina hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæra er reist á. Í kæru sóknaraðila er í engu vikið að þeim ástæðum sem kæran er reist á, heldur segir aðeins að um rök fyrir kröfu sinni vísi sóknaraðili til greinargerðar sem send verði Hæstarétti. Samkvæmt þessu eru slíkir annmarkar á kærunni að vísa verður málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
528/2016

365 miðlar hf. gáfu út tryggingarbréf árið 2016 til A hf. þar sem leiguréttindi fyrrnefnda félagsins í nánar tilgreindum fasteignum í eigu R ehf. voru veðsett ásamt rekstrartækjum. Í málinu var deilt um ákvörðun sýslumanns um að vísa frá þinglýsingu þeim hluta tryggingarbréfsins er laut að veðsetningu á rekstrartækjunum. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, kom fram að samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 75/1997 væri heimilt að veðsetja rekstrartæki ef veðsetningin gerðist samtímis veðsetningu fasteignar og veðsali ætti eignarrétt eða hefði framseljanlegan afnotarétt yfir viðkomandi fasteign. Samkvæmt 1. mgr. 26. gr. sömu laga kæmi jafnframt fram að rekstrarveð öðlaðist réttarvernd þegar réttinum væri þinglýst ásamt veðrétti í viðkomandi fasteign eða fasteignum. Með eignar- og afnotarétti væri átt við þinglýsta eignarheimild samkvæmt 24.-26. gr. laga nr. 39/1978. Óumdeilt var að 365 miðlar hf. voru ekki þinglýstir eigendur fasteignanna heldur R ehf. Þá hefði yfirlýsing sem R ehf. hafði gefið í tengslum við veðsetninguna samkvæmt orðalagi sínu takmarkast við veðsetningu á leigurétti 365 miðla hf. en ekki fasteignanna sjálfra. Hefði sýslumanni því verið rétt að vísa umræddu tryggingarbréfi frá þinglýsingu að hluta, þar sem skilyrði 1. mgr. 24. gr. laga nr. 75/1997 voru ekki uppfyllt, sbr. og ákvæði 24.-26. gr. laga nr. 39/1978, enda hefðu 365 miðlar hf. ekki framseljanlegan og varanlegan afnotarétt af fasteignunum í skilningi laga, né yrði litið svo á að R ehf. hefði samþykkt veðsetningu fasteignanna. Var því staðfest ákvörðun sýslumanns um að vísa frá þinglýsingu að hluta umræddu tryggingarbréfi þar sem veðsetning í rekstrartækjunum gat samkvæmt þessu ekki átt sér stað samhliða veðsetningu leiguréttindanna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júlí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. júlí 2016 þar sem staðfest var ákvörðun varnaraðilans, Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu, 15. apríl 2016 um að vísa frá þinglýsingu að hluta tilteknu tryggingarbréfi að því er varðaði rekstrartæki sem staðsett eru í nánar tilgreindum fasteignum. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreind ákvörðun varnaraðilans, Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu, verði felld úr gildi og þinglýsingarstjóra gert að þinglýsa skjalinu „að öllu leyti og athugasemdalaust í fasteignabók“ umræddra fasteigna. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Samkvæmt 3. mgr. 158. gr., sbr. 4. mgr. 150. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður litið svo á að þeir krefjist staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
52/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. janúar 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 16. febrúar 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi áfram allt til þriðjudagsins 16. febrúar 2016 klukkan 16.
530/2015

G og K höfðuðu mál þetta og kröfðust þess að viðurkennt yrði að þau ættu, sem eigendur jarðarinnar Langanesmelar, veiðirétt fyrir landi jarðarinnar í Eystri-Rangá. Ágreiningur aðila laut að því hvort jörðinni Langanesmelum hefði fylgt veiðiréttur þegar þáverandi eigandi Lambhaga seldi þá spildu úr landi jarðarinnar með kaupsamningi í júní 1928. Í samningnum var tiltekið að „öll veiði á landspildunni bæði til lands og vatns fylgir með í kaupunum.“ G og K leiddu veiðirétt sinn frá fyrrnefndum kaupsamningi og vísuðu til þess að þau ættu jörð með landi að straumvatni og ættu því, samkvæmt þeirri fornu reglu í íslenskum lögum að eignarhaldi á landi fylgdi réttur til veiði á eða fyrir landi, veiðirétt í Eystri-Rangá fyrir landi Langanesmela. L og W, núverandi eigendur jarðarinnar Lambhaga, mótmæltu kröfu G og K með vísan til þess að þágildandi löggjöf hafi lagt bann við að skilja veiðirétt frá landareign og hefði framangreint orðalag í kaupsamningnum um afsal veiðiréttar því ekki getað haft gildi samkvæmt efni sínu. Ágreiningslaust var að þegar umræddri spildu úr landi jarðarinnar Lambhaga var afsalað árið 1928 hafi búrekstur verið stundaður á jörðinni og var jörðin því talin landareign í skilningi vatnalaga nr. 15/1923. Var talið að framangreint ákvæði í kaupsamningnum hefði ekki samrýmst þágildandi fyrirmælum 2. mgr. 121. gr. laga nr. 15/19223 um takmörkun á aðskilnaði veiðiréttar við landareign. Ekki var talið að með ákvæði kaupsamningsins hefði stofnast sá veiðiréttur sem hann kvað á um. Var kröfum G og K því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 18. ágúst 2015. Þau krefjast þess að viðurkennt verði að þau eigi, sem eigendur jarðarinnar Langanesmelar í Rangárþingi ytra, veiðirétt fyrir landi jarðarinnar í Eystri-Rangá. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur verða dæmd til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, G-kk-nf J-kk-nf og K-kvk-nf S-kvk-nf B-kvk-nf, greiði óskipt stefndu, Lambhagabúinu ehf. og W-kk-þgf A-x-x, hvorum um sig 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
533/2016

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júlí 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júlí 2016, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 14. sama mánaðar um nauðungarvistun sóknaraðila á sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun sýslumannsins verði felld úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa talsmanni sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun talsmanns sóknaraðila sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun talsmanns sóknaraðila, U-kk-ef A-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
534/2016

Fallist var á að fullnægt væri skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála til að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júlí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. júlí 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 29. sama mánaðar klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og varnaraðili ekki látinn sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á það með héraðsdómi að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
537/2015

HÞ og lífeyrissjóðurinn S gerðu samning í október 1985 um eftirlaun þess fyrrnefnda. Í samningnum var kveðið á um að HÞ skyldi njóta eftirlauna sem næmu 90% af launum framkvæmdastjóra hjá SÍS. Þá var kveðið á um að við andlát HÞ skyldi greiða eftirlifandi maka hans makalífeyri sem næmi 60% af umræddum lífeyri. Í maí 1998 var gert sérstakt samkomulag milli HÞ og S um að í stað þess að greiða lífeyri HÞ sem hlutfall af launum framkvæmdastjóra hjá SÍS skyldi greiða tiltekna fjárhæð á mánuði sem skyldi breytast til samræmis við vísitölu neysluverðs. Þegar HÞ lést árið 2014 var hann giftur HS og var í málinu deilt um hvort hún ætti rétt á makalífeyri frá S samkvæmt umræddum eftirlaunasamningi. Ekki var fallist á þá málsástæðu S að með samkomulaginu frá 1998 hefðu forsendur fyrir eftirlaunasamningnum brostið. Þá var ekki fallist á að með samkomulaginu hefði makalífeyrir verið felldur niður. Þannig hefði samkomulagið einungis breytt því hvernig eftirlaun skyldu reiknuð, en önnur ákvæði eftirlaunasamningsins stæðu óbreytt. Samkvæmt þessu var fallist á kröfur HS um greiðslu makalífeyris frá dánardegi HÞ.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. ágúst 2015. Hann krefst sýknu af kröfum gagnáfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar fyrir sitt leyti 27. október 2015. Hún krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms að öðru leyti en því að til viðbótar verði viðurkennt að makalífeyrir hennar skuli greiddur mánaðarlega og réttur til hans falli ekki niður nema hún gangi í hjónaband að nýju. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur eins og greinir í dómsorði.

Verður aðaláfrýjanda gert að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að viðurkenndur er réttur gagnáfrýjanda, H-kvk-ef R-kvk-ef S-kvk-ef, til mánaðarlegs makalífeyris frá aðaláfrýjanda, Stöfum lífeyrissjóði, sem nemi 60% af 340.000 krónum verðtryggðum með vísitölu neysluverðs miðað við grunnvísitölu 181,4 stig.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
540/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. júlí 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. júlí 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni þar til dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 23. ágúst 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för frá Íslandi allt til þriðjudagsins 23. ágúst 2016 klukkan 16.