407/2006

FÍ krafðist þess að HJ og FHJ ehf. yrðu með beinni aðfarargerð bornir út úr tilteknu flugskýli á Reykjavíkurflugvelli. Í héraði var ekki fallist á að sýnt hefði verið fram á að FÍ ætti þann rétt yfir skýlinu að hún gæti fengið HJ og FHJ ehf. borna út úr því. FÍ lagði fram fjölda nýrra gagna fyrir Hæstarétt til stuðnings kröfu sinni. Var sú málsástæða, sem þessum gögnum var ætlað að skjóta stoðum undir, talin of seint fram komin fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og dómur lagður á málið án tillits til þeirra. Héraðsdómurinn var staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júlí 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að honum yrði heimilað að fá varnaraðila borna með beinni aðfarargerð út úr flugskýli á Reykjavíkurflugvelli, nefnt „skýli 7“ og kennt við nafn varnaraðilans H-kk-ef J-kk-ef, með nánar tilgreindum auðkennum í landskrá fasteigna. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að sér verði heimiluð aðfarargerðin og varnaraðilum gert að greiða málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði kveðst sóknaraðili vera eigandi flugskýlisins, sem áður er getið, en varnaraðilar hafi haft not af því samkvæmt munnlegum leigusamningi. Hann hafi sagt þeim afnotum upp með eins árs fyrirvara með tilkynningu, sem birt hafi verið fyrir varnaraðilunum H-kk-þgf J-kk-þgf 18. febrúar 2005. Að liðnum uppsagnarfresti hafi þess verið krafist með bréfi til varnaraðilanna 28. mars 2006 að þeir rýmdu flugskýlið þegar í stað, en við því hafi þeir ekki orðið. Með beiðni 11. maí 2006 leitaði sóknaraðili heimildar Héraðsdóms Reykjavíkur til að fá varnaraðilana borna út úr flugskýlinu. Í hinum kærða úrskurði var þeirri beiðni hafnað með þeim rökum að enginn samningur hafi verið lagður fram um að varnaraðilarnir hafi tekið flugskýlið á leigu og lægju heldur ekki fyrir viðhlítandi gögn um eignarrétt að því eða að sóknaraðili hefði á annan hátt þau réttindi yfir því að hann gæti krafist útburðargerðar til að víkja varnaraðilunum af eigninni.

Fyrir Hæstarétti hefur sóknaraðili lagt fram fjölda nýrra gagna, sem hann telur sýna fram á að varnaraðilinn H-kk-nf hafi í ýmsum ráðstöfunum á árabilinu frá 1969 til 1994 byggt á því að sóknaraðili nyti eignarréttar að flugskýlinu. Þessari málsástæðu var ekki hreyft fyrir héraðsdómi og er hún of seint fram komin fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með áorðnum breytingum, sem hér á við samkvæmt 4. mgr. 150. gr. sömu laga og 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989. Verður því að fella dóm á málið án tillits til þessara nýju gagna.

Að framangreindu virtu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans. Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Flugmálastjórn Íslands, greiði varnaraðilum, H-kk-þgf J-kk-þgf og Flugskóla Helga Jónssonar ehf., samtals 150.000 krónur í kærumálskostnað.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif