arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
109/2011

M krafðist þess að fá þrjú börn sín afhent sér með beinni aðfarargerð, á grundvelli laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl. M og K fóru sameiginlega með forsjá barnanna en deila þeirra um forsjána var fyrir erlendum dómstól er K fór með börnin til Íslands. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið að K hefði flutt börnin til Íslands og haldið þeim hér á landi með ólögmætum hætti í skilningi 11. gr. fyrrnefndra laga. Þá var ekki talið að synja bæri um afhendingu á grundvelli undantekningarákvæða 2. og 4. töluliðar 12. gr. sömu laga. Var krafa M um afhendingu barnanna með beinni aðfarargerð því tekin til greina.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 7. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var heimilað að fá þrjú börn aðilanna tekin úr umráðum sóknaraðila og afhent sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila um aðfarargerð verði hafnað. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt, sem nánar segir í dómsorði.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðila, M, er heimilt að liðnum sex vikum frá uppsögu þessa dóms að fá A, B og C teknar úr umráðum sóknaraðila, K, og afhentar sér með beinni aðfarargerð hafi sóknaraðili ekki áður fært þær til [...] samkvæmt því, sem nánar er mælt fyrir um í hinum kærða úrskurði.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað og gjafsóknarkostnað eru staðfest.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
110/2011

J höfðaði mál gegn fyrrum vinnuveitanda sínum I ehf. og gerði kröfu um greiðslu kostnaðar vegna kaupa á hlutabréfum í móðurfélagi I ehf. J reisti kröfu sína á starfslokasamningi þar sem meðal annars var kveðið á um að I ehf. myndi vinna að lausn málsins þannig að tjón J af kaupunum yrði sem minnst. Orðalag samningsins var hvorki talið fela í sér skuldbindingu I ehf. um að tryggja J skaðleysi af hlutabréfakaupunum né loforð um að I ehf. tækist á hendur nánar tilteknar aðgerðir til að draga úr tjóni J. Var I ehf. því sýknað af kröfu J.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. febrúar 2011. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér aðallega 13.632.875 krónur, en til vara aðra lægri fjárhæð, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. maí 2009 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi gegndi áfrýjandi starfi framkvæmdastjóra hjá stefnda og hafði á þeim tíma keypt hlutabréf í Icelandair Group hf., móðurfélagi stefnda, í nóvember 2006. Eftir gögnum málsins gerði áfrýjandi þetta með því að taka verulegan hluta kaupverðs hlutabréfanna að láni, en þetta mun nokkur fjöldi stjórnenda móðurfélagsins jafnframt hafa gert. Samningur var gerður milli aðilanna 1. júlí 2008 um starfslok áfrýjanda og var í honum meðal annars svofellt ákvæði: „Hlutabréfaeign. Framkvæmdastjóri fjárfesti í félaginu á þeim tíma sem félagið var skráð á markaði. Væntingar um þróun gengis hafa ekki gengið eftir og er verulegt tap af þessari stöðu. Félagið mun vinna að lausn þessa máls þannig að tjón framkvæmdastjóra verði sem minnst. Frágangi þessa máls skal lokið eigi síðar en 1. maí 2009.“ Áfrýjandi reisir dómkröfur sínar í málinu á þessu ákvæði.

Framangreind orð í samningi aðilanna 1. júlí 2008 verða ekki eftir hljóðan sinni skilin svo að þau feli í sér skuldbindingu stefnda til að tryggja áfrýjanda skaðleysi af hlutabréfakaupunum í Icelandair Group hf. Þau fela heldur ekki í sér loforð um að stefndi muni takast á hendur nánar tilteknar aðgerðir til að draga úr tjóni áfrýjanda, heldur vilyrði um að „vinna að lausn þessa máls“, sem ekki var afmarkað frekar. Dómkröfur áfrýjanda verða ekki reistar á slíku vilyrði. Héraðsdómur verður því staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, J-kk-nf K-kk-nf, greiði stefnda, Iceland Travel ehf., 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
111/2011

K kærði úrskurð héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni þrotabús B um dómkvaðningu matsmanna. Matsbeiðnin var lögð fram undir rekstri dómsmáls sem þrotabúið hafði höfðað gegn sex félögum til riftunar á nánar tilgreindum greiðslum frá B og til endurgreiðslu þeirra fjárhæða. Laut hún m.a. að verðlagi hluta í B sem félagið keypti í tengslum við sölu þess á hlutafé í H. Ágreiningur var um hvort þrotabú B gæti lagt fram, undir rekstri dómsmáls sem K ætti ekki aðild að, beiðni um dómkvaðningu matsmanna til að framkvæma mat sem það hygðist ekki einungis nýta til sönnunar í því máli heldur einnig í ágreiningsmáli gegn K á grundvelli 171. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, sagði m.a. að í lögum nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri gengið út frá því að unnt væri að krefjast dómkvaðningar matsmanna til að framkvæma mat til sönnunar á málsatvikum eða réttmæti kröfu bæði undir rekstri dómsmáls, sbr. IX. kafla laganna og án þess að mál væri höfðað, sbr. XII. kafla laganna. Þó ekki væri vikið að því í lögunum að matsbeiðanda væri unnt að leggja fram matsbeiðni bæði á grundvelli IX. kafla og XII. kafla laganna yrði ekki séð að lögin kæmu í veg fyrir það enda uppfyllti matsbeiðnin að öðru leyti efnislegar og formlegar kröfur. Ekki yrði séð að neinir formlegir eða efnislegir annmarkar væru á matsbeiðninni sem gætu valdið því að hafna bæri beiðninni. Þá væri ekki talið að 116. gr. laga nr. 21/1991 hamlaði því að dómkvaddir yrðu matsmenn til að meta þau atriði sem tilgreind væru í matsbeiðninni

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. febrúar 2011, þar sem tekin var til greina beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess aðallega að hinum kærða úrskurði verði hrundið og kröfu varnaraðila vísað frá héraðsdómi, en til vara að synjað verði um dómkvaðningu matsmanna. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Kaupþing banki hf., greiði varnaraðila, þrotabúi Baugs Group hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
112/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 24. mars 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann „kærumálskostnaðar, að mati dóms, fyrir meðferð máls fyrir héraðsdómi og fyrir Hæstarétti Íslands.“

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fallist er á að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa framið afbrot sem varða fangelsisrefsingu. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar að öðru leyti verður hann staðfestur.

Skilja verður varnaraðila svo að hann krefjist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar. Samkvæmt 38. gr. og 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 eru ekki skilyrði til að fallast á slíkar kröfur, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 25. febrúar 2011 í máli nr. 105/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
113/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. febrúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 17. mars 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í hinum kærða úrskurði er gerð grein fyrir þýfi sem fundist hafi á heimili varnaraðila og sé talið komið úr öðrum innbrotum en þeim sem sakborningar, sem nú sæta gæsluvarðhaldi, hafi játað. Þykir þetta nægja til þess að rökstuddur grunur teljist fram kominn um að varnaraðili leggi fyrir sig móttöku og eftir atvikum verslun með þjófstolna muni og að svo kunni að verða áfram, þó að þeir sem hafa játað að hafa afhent varnaraðila muni úr innbrotum, sæti nú gæsluvarðhaldi og séu því ekki líklegir, meðan svo stendur, til að afhenda varnaraðila þýfi. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
117/2011

Í hf. höfðaði mál gegn Ó til innheimtu á kröfu samkvæmt lánssamningi. G hf. hafði lánað Ó vegna kaupa Ó á stofnfjárhlutum í B en G hf. fékk stofnfjárhlutina að handveði til tryggingar á greiðslu lánsins. Skilanefnd var sett yfir G hf. 14. október 2008 og í kjölfarið var skuld Ó við bankann ráðstafað til Í hf. Síðar var bráðabirgðastjórn sett yfir B. Ekki var fallist á með Ó að með lánssamningi aðila hefði Í hf. takmarkað rétt sinn til að leita fullnustu skyldu Ó við hin veðsettu stofnfjárbréf og arð af þeim. Aftur á móti var talið að Ó hefði vegna villandi ráðgjafar, sem mátti rekja til ónákvæmrar upplýsingagjafar af hálfu G hf., samþykkt lántökuna á þeirri röngu forsendu að áhætta hennar takmarkaðist við hin veðsettu stofnfjárbréf. Í ljósi aðstæðna Ó og þeirrar villu sem hún var í um eðli skuldbindingarinnar þótti líklegt að hún hefði ekki tekið lánið ef henni hefði verið veitt rétt ráðgjöf sem hefði skýrt hvaða afleiðingar það hefði ef forsendur um rekstur sparisjóðsins og væntar arðgreiðslur gengju ekki eftir. Var einnig litið til þess að G hf. hefði átt frumkvæði að stofnfjáraukningu B og lagt sérstaka áherslu á að allir stofnfjáreigendur tækju þátt í henni. Í ljósi atvika við samningsgerðina og stöðu aðila, efni lánssamningsins og atvika sem síðar komu til var talið að ósanngjarnt væri af Í hf. að bera lánssamninginn fyrir sig að því leyti sem hann fæli í sér rétt til að leita fullnustu á greiðsluskyldu Ó í öðrum eignum en hinum veðsettu stofnfjárbréfum og arði af þeim. Með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga var Ó sýknuð af kröfum Í hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. febrúar 2011 og krefst þess að stefndu verði gert að greiða sér aðallega 9.596.002 krónur, en til vara 8.162.385 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. október 2009 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur og áfrýjandi dæmdur til að greiða sér málskostnað fyrir Hæstarétti, en til vara að dómkrafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Íslandsbanki hf., greiði stefndu, Ó-kvk-þgf Þ-kvk-þgf H-kvk-þgf, 1.200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
118/2011

Í hf. höfðaði mál gegn H til innheimtu á kröfu samkvæmt lánssamningi. G hf. hafði lánað H vegna kaupa H á stofnfjárhlutum í S en G hf. fékk stofnfjárhlutina að handveði til tryggingar á greiðslu lánsins. Skilanefnd var sett yfir G hf. 14. október 2008 og í kjölfarið var skuld H við bankann ráðstafað til Í hf. Síðar var bráðabirgðastjórn sett yfir B sem S hafði þá sameinast. Ekki var fallist á með H að með lánssamningi aðila hefði Í hf. takmarkað rétt sinn til að leita fullnustu skyldu H við hin veðsettu stofnfjárbréf og arð af þeim. Aftur á móti var talið að H hefði vegna villandi ráðgjafar, sem mátti rekja til ónákvæmrar upplýsingagjafar af hálfu G hf., samþykkt lántökuna á þeirri röngu forsendu að áhætta hennar takmarkaðist við hin veðsettu stofnfjárbréf. Í ljósi aðstæðna H og þeirrar villu sem hann var í um eðli skuldbindingarinnar þótti líklegt að hann hefði ekki tekið lánið ef honum hefði verið veitt rétt ráðgjöf sem hefði skýrt hvaða afleiðingar það hefði ef forsendur um rekstur sparisjóðsins og væntar arðgreiðslur gengju ekki eftir. Í ljósi atvika við samningsgerðina og stöðu aðila, efni lánssamningsins og atvika sem síðar komu til var talið að ósanngjarnt væri af Í hf. að bera lánssamninginn fyrir sig að því leyti sem hann fæli í sér rétt til að leita fullnustu á greiðsluskyldu H í öðrum eignum en hinum veðsettu stofnfjárbréfum og arði af þeim. Með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga var H sýknaður af kröfum Í hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. febrúar 2011 og krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér aðallega 24.172.545 krónur, til vara 24.112.630 krónur, en að því frágengnu 17.657.445 krónur, í öllum tilvikum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. október 2009 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Íslandsbanki hf., greiði stefnda, H-kk-þgf H-kk-þgf, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
119/2011

Í hf. höfðaði mál gegn GV til innheimtu á kröfu samkvæmt lánssamningi. G hf. hafði lánað GV vegna kaupa GV á stofnfjárhlutum í S en G hf. fékk stofnfjárhlutina að handveði til tryggingar á greiðslu lánsins. Skilanefnd var sett yfir G hf. 14. október 2008 og í kjölfarið var skuld GV við bankann ráðstafað til Í hf. Síðar var bráðabirgðastjórn sett yfir B sem S hafði þá sameinast. Ekki var fallist á með GV að með lánssamningi aðila hefði Í hf. takmarkað rétt sinn til að leita fullnustu skyldu GV við hin veðsettu stofnfjárbréf og arð af þeim. Aftur á móti var talið að GV hefði vegna villandi ráðgjafar, sem mátti rekja til ónákvæmrar upplýsingagjafar af hálfu G hf., samþykkt lántökuna á þeirri röngu forsendu að áhætta hennar takmarkaðist við hin veðsettu stofnfjárbréf. Í ljósi aðstæðna GV og þeirrar villu sem hann var í um eðli skuldbindingarinnar þótti líklegt að hann hefði ekki tekið lánið ef honum hefði verið veitt rétt ráðgjöf sem hefði skýrt hvaða afleiðingar það hefði ef forsendur um rekstur sparisjóðsins og væntar arðgreiðslur gengju ekki eftir. Í ljósi atvika við samningsgerðina og stöðu aðila, efni lánssamningsins og atvika sem síðar komu til var talið að ósanngjarnt væri af Í hf. að bera lánssamninginn fyrir sig að því leyti sem hann fæli í sér rétt til að leita fullnustu á greiðsluskyldu GV í öðrum eignum en hinum veðsettu stofnfjárbréfum og arði af þeim. Var GV því sýknaður af kröfum Í hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. febrúar 2011 og krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér aðallega 24.172.036 krónur, til vara 24.112.630 krónur, en að því frágengnu 17.657.445 krónur, í öllum tilvikum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. október 2009 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Íslandsbanki hf., greiði stefnda, G-kk-þgf V-kk-þgf, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
120/2011

Í hf. höfðaði mál gegn M til innheimtu á kröfu samkvæmt lánssamningi. G hf. hafði lánað M vegna kaupa M á stofnfjárhlutum í B en G hf. fékk stofnfjárhlutina að handveði til tryggingar á greiðslu lánsins. Skilanefnd var sett yfir G hf. 14. október 2008 og í kjölfarið var skuld M við bankann ráðstafað til Í hf. Síðar var bráðabirgðastjórn sett yfir B. Ekki var fallist á með M að með lánssamningi aðila hefði Í hf. takmarkað rétt sinn til að leita fullnustu skyldu M við hin veðsettu stofnfjárbréf og arð af þeim. Í lánssamningi aðila kom fram að helmingur lánsins væri í íslenskum krónum en hinn helmingurinn í erlendum myntum sem nánar voru tilgreindar í samningnum. Af samningnum varð ráðið að lánið hefði að öllu leyti verið veitt í íslenskum krónum en helmingur þess gengistryggður eftir gengi erlendra gjaldmiðla. Ákvæði lánssamningsins sem tengdu hluta lánsins við erlenda gjaldmiðla voru talin vera í andstöðu við lög nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og skuldbundu því M ekki. Litið var svo á að lánið skyldi bera vexti í samræmi við ákvæði samningsins sem kváðu um hæð vaxta þess hluta lánsins sem var í íslenskum krónum. Var því fallist á kröfu Í hf. sem tók mið af endurgreiðslu lánsins ásamt þeim vöxtum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. febrúar 2011. Hann krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um annað en málskostnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar fyrir sitt leyti 29. apríl 2011. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu aðaláfrýjanda, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um annað en málskostnað. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
122/2011

Kröfu sína byggði G á kaupréttarsamningum við L hf. frá 11. febrúar 2004 og 1. apríl 2005 sem hann kvað að hefðu verið hluti af ráðningarsamningi sínum og að greiðslur til sín samkvæmt kaupréttarsamningunum væru launagreiðslur. Hann hefði unnið vinnu sem endurgjald fyrir þau laun sem hann hefði samið um í þeim og verið í fullu starfi allan þann tíma sem samningarnir tóku til. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið að G hefði eignast rétt til þess að kaupa ákveðinn fjölda hlutabréfa á ákveðnu gengi, gegn ákveðnu endurgjaldi og á ákveðnu tímamarki. L hf. hefði því einungis verið skuldbundinn til þess að afhenda G hlutabréf gegn greiðslu. Hvorki hefði verið kveðið á um það í kaupréttarsamningunum né starfslokasamningi aðila að G ætti fjárkröfu á hendur L hf. vegna ákvæðis í fyrrnefndu samningunum. Var því ekki talið í ljós leitt að G hefði á grundvelli kaupréttarsamninganna eignast fjárkröfu á hendur L hf. og yrði því þegar af þeirri ástæðu að hafna kröfum hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru móttekinni 18. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. febrúar 2011, þar sem kröfum sóknaraðila sem hann lýsti við slit varnaraðila, var hafnað. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og aðallega að krafa hans að fjárhæð 197.750.000 krónur verði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 við slit varnaraðila en til vara að krafan verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. sömu laga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur. Varnaraðili greiði kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf P-kk-nf D-kk-nf, greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
125/2011

G krafðist bóta vegna slyss sem hann varð fyrir 15 ára gamall við vinnu sína við uppskipun á járni hjá L ehf. Talið var að starfið sem G sinnti félli ekki undir undantekningarákvæði c. liðar 60. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og engu skipti þótt G og forráðamanni hans hafi verið kunnugt um hvers konar starfsemi fór fram hjá L ehf. Hæstarétti staðfesti hinn áfrýjaða dóm með vísan til forsendna hans m.a. að gættum aldri

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. mars 2011. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi var stefndi 15 ára að aldri þegar hann slasaðist í starfi hjá áfrýjanda við uppskipun á járni. Hafði stefndi takmarkaða reynslu af slíkum störfum sem ekki eru hættulaus. Þá liggur fyrir að stefndi stóð við vinnu sína á járnbúntum í snjókomu og myrkri þegar hann tók á móti og stýrði þungu járni sem slakað var niður. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Löndun ehf., greiði stefnda, G-kk-þgf H-kk-þgf, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.