arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
250/2009

J var ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa ráðist á A inni á baðherbergi íbúðarinnar, þar sem A dvaldi á heimili hans, tekið hana þar hálstaki og slegið höfði hennar í vegg, slegið hana margsinnis í líkamann á herbergisgangi íbúðarinnar, þannig að hún féll við og þá sparkað í hana liggjandi, allt með þeim afleiðingum að hún tognaði á hálsi og hlaut ýmsa áverka. Talið var sannað, þrátt fyrir neitun J, að hann hefði gerst sekur um líkamsárás á A umrædda nótt. Þá var J sakfelldur fyrir að hafa tekið A hálstaki. Hann var hins vegar sýknaður af því að hafa slegið höfði hennar í vegg, enda þótti ekkert styðja þetta atriði ákærunnar nema framburður A og gegn neitun J var þetta talið ósannað. Framburður A um að ákærði hefði slegið hana og sparkað í hana studdist við læknisvottorð og ljósmyndir og sannað þótti, þrátt fyrir neitun J, að hann hefði gerst sekur um það. Var því talið sannað að J hefði veitt A þá áverka sem í ákæru greindi og varðaði háttsemi hans við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var J dæmdur í 4 mánaða skilorðsbundið fangelsi og gert að greiða A 400.000 krónur í bætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 13. maí 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða, en refsing hans þyngd.

A, sem fékk dæmdar skaðabætur úr hendi ákærða með hinum áfrýjaða dómi, hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Verður að líta svo á að hún krefjist þess að héraðsdómur verði staðfestur að því er varðar kröfu hennar.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að honum verði ekki gerð refsing eða hún milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, J-kk-nf R. K-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 438.138 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.
250/2010

J var sakfelldur fyrir brennu með því að hafa hellt bensíni úr brúsa inn í og á bifreiðina A sem stóð á bifreiðarstæðinu við L, kveikt í bensíninu og valdið með því eldsvoða sem hafði í för með sér almannahættu. Eldurinn breiddist út með þeim afleiðingum að bifreiðin A, ásamt bifreiðinni B, brann og bifreiðin C stórskemmdist ásamt því að sprungur komu í rúður á 1. og 2. hæð hússins við L. Var brotið talið varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 164. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. J játaði sök. Í dómi Hæstaréttar segir að J hlaut að vera ljóst að íkveikjan myndi hafa í för með sér augljósa hættu á yfirgripsmikilli eyðingu á eignum annarra manna. Refsing J var ákveðin með hliðsjón af 78. gr. laga nr. 19/1940 og var hún ákveðin fangelsi í 2 ár. Með hliðsjón af alvarleika brotsins þótti ekki tilefni til að skilorðsbinda refsinguna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. apríl 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða en refsing hans þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð.

Ákærða hlaut að vera ljóst að íkveikjan myndi hafa í för með sér augljósa hættu á yfirgripsmikilli eyðingu á eignum annarra. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, J-kk-nf Ó-kk-nf A-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 335.236 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.
253/2010

fallist var á kröfu S sf. um að fella úr gildi ákvörðun sýslumanns um að vísa frá þinglýsingu eignarheimild S sf. að eignarhlutum í fasteign og lagt fyrir sýslumann að þinglýsa skjalinu. Talið var að G, eiganda S sf., hafi ekki brostið heimild til eignar á þann veg sem skjalið greindi. Var því ekki fallist á að sýslumanni hafi borið að vísa skjalinu frá þinglýsingu á grundvelli 2. mgr. 7. gr. laga nr. 39/1978. Þá var ekki fallist á að aðrar ástæður leiddu til þess að vísa bæri málinu frá þinglýsingu. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. apríl 2010, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að fella úr gildi ákvörðun sóknaraðila 20. janúar 2010 um að vísa frá þinglýsingu eignarheimild varnaraðila að eignarhlutum í fasteigninni nr. 52d við Smiðjuveg í Kópavogi, með fastanúmer 206-5375 og 229-8542 og lagt fyrir sóknaraðila að þinglýsa skjalinu, sem sé skiptayfirlýsing dánarbús G-kk-ef Þ. J-kk-ef og Smiðjunnar sf. 11. janúar 2010. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og staðfest verði niðurstaða þinglýsingastjóra um að vísa fyrrgreindu skjali frá þinglýsingu.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Ekki verður fallist á með varnaraðila að annmarkar séu á kæru sóknaraðila. Verður aðalkröfu varnaraðila því hafnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, sýslumaðurinn í Kópavogi, greiði varnaraðila, Smiðjunni sf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
258/2009

BB og BH, eigendur jarðarinnar Brúarreykja, kröfðust viðurkenningar á því að K nyti hvorki afnotaréttar af landi Laufskála I né vatnsréttinda sem fylgdu þeirri eign, þannig að fallinn væri niður leigusamningur um eignina. Laufskálalandið er spilda úr jörðinni Brúarreykjum, en landið hafði upphaflega verið selt á leigu til erfðafestu með samningi árið 1945. Með landinu fylgdu fjórir sekúndulítrar af heitu vatni jarðarinnar. Árið 1970 var Laufskálalandinu skipt upp í tvo jafna hluta og fylgdu tveir sekúndulítrar af heitu vatni hvorri jörðinni. K hafði keypt Laufskála I af réttargæslustefnda, S, í júní 2003. Hafnað var að BB og BH gætu borið því við gagnvart K að ekki væri óslitin afsalsröð á landinu til K þar sem afsal til S hefði verið gefið út af G en ekki þinglýstum eigendum jarðarinnar, en G var einkahlutafélag í eigu þeirra. Í upphaflegum leigusamningi um Laufskálalandið var tekið fram að landið væri leigt undir garðyrkjubú og væri leigutaka heimilt að reisa á því mannvirki. Talið var að þótt tekið væri fram hver tilgangurinn var í öndverðu með því að leigja landið yrði ekki talið að landið hefði verið leigt með því fortakslausa skilyrði að það yrði eingöngu hagnýtt á þann veg. Þá væri ekki hjá því litið að tæp sex ár liðu frá því K keypti Laufskála I án þess að réttur hennar væri vefengdur af hálfu fyrri jarðeigenda eða BB og BH, en allan þann tíma hefði athugasemdalaust verið tekið við greiðslu leigu vegna landsins úr hendi K. Loks var ekki talið að K væri bundin af samkomulagi BB og BH frá 7. september 2004 við fyrri eiganda jarðarinnar, þar sem lagt var til grundvallar að hvers konar hagnýting vatnsréttinda væri óheimil án samþykkis jarðeiganda. Var K sýknuð af kröfu BB og BH.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 20. maí 2009 og krefjast þess að „viðurkenndur verði með dómi fullkominn eignarréttur áfrýjenda að landspildu undir Laufskálum I og að þeir eigi allt heitt vatn á jörðinni Brúarreykjum, þannig að engum afnotaréttindum stefndu sé til að dreifa á jörðinni.“ Þá krefjast áfrýjendur aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti en til vara að hann verði látinn niður falla.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjendur hafa stefnt Sparisjóði Mýrasýslu og sýslumanninum í Borgarnesi fyrir Hæstarétt til réttargæslu. Engar kröfur eru gerðar á hendur réttargæslustefndu og þeir hafa ekki látið málið til sín taka.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur skulu greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, B-kk-nf B-kk-nf B-kk-nf og B-kvk-nf Ó-kvk-nf H-kvk-nf, greiði stefndu, K-kvk-þgf Þ-kvk-þgf, óskipt 450.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
258/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. apríl 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur. Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
259/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. maí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. júní 2010 kl. 16, en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar. Með vísan til 4. mgr. 195. gr., sbr. 4. mgr. 199. gr., laga nr. 88/2008 verður, þrátt fyrir dóma Hæstaréttar meðal annars 12. ágúst 2008 í máli nr. 440/2008 og 3. mars 2010 í máli nr. 118/2010, aðalkrafa sóknaraðila tekin til meðferðar fyrir Hæstarétti þó að hann hafi ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti.

Varnaraðili hefur nú samfellt sætt gæsluvarðhaldi allt frá 4. desember 2009 og á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 frá 12. janúar 2010. Þrátt fyrir það eru ekki nægileg efni til að fallast á kröfu hennar og verður aðalkrafa sóknaraðila tekin til greina.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. júní 2010 klukkan 16.
25/2010

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn A með því að hafa á tímabilinu frá maí til ágúst á árinu 1995 í allt að tíu skipti haft samræði við A þegar hún var þrettán ára gömul, auk þess að hafa í allt að tvö skipti haft við hana munnmök. Með vísan til játningar X og staðfasts framburðar stúlkunnar þótti nægilega sannað að X hefði í allt að fimm skipti sumarið 1995 haft samræði við stúlkuna. X kvaðst fyrir dóminum ekki muna til þess að hafa haft munnmök við stúlkuna. Með vísan til framburðar hennar, þrátt fyrir minnisleysi X, var talið sannað að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi að hafa í eitt skipti haft munnmök við A sumarið 1995.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 16. desember 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu af sakargiftum í 1. lið ákæru, en til vara að héraðsdómur verði ómerktur að því er þann lið varðar og málinu vísað heim í hérað. Verði sakfelling staðfest krefst hann þess að refsing verði milduð. Þá krefst hann aðallega sýknu af einkaréttarkröfu en til vara að hún verði lækkuð.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi er ákærða er gefið að sök í 1. lið ákæru að hafa í september 1994 brotið gegn þágildandi 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum með því að hafa í eitt skipti haft samræði við A, sem þá var tólf ára. Við skýrslugjöf hjá lögreglu og fyrir dómi hefur ákærði neitað þessu eindregið og eru ekki aðrir til frásagnar um atvik að þessu leyti en hann og A. Fallast verður á með ákærða að önnur gögn, sem ákæruvaldið hefur stuðst við varðandi þennan lið ákæru, nægi ekki til að sanna sök hans. Ákærði verður því sýknaður að þessu leyti. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um önnur atriði, enda telst sök ákærða ekki fyrnd, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar 29. apríl 2004 í máli nr. 32/2004.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 465.829 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.500 krónur.
261/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. apríl 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
262/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A og B gegn Í og C var vísað frá dómi. Voru A og B hvorki talin hafa lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 9/1991 um meðferð einkamála, né yrðu dómstólar krafðir álits um lögfræðileg efni, sbr. 1. mgr. 25 gr. laganna. Þá var ekki talið að kröfur A og B væru í samræmi við e. og f. lið 1. mgr. 80. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 20. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. apríl 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þau aðallega að ákvörðun málskostnaðar bíði efnisdóms, en til vara falli hann niður.

Varnaraðilinn íslenska þjóðkirkjan krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn C hefur ekki látið málið til sín taka.

Með dómi 5. maí 2010 var máli þessu vísað frá Hæstarétti á þeirri forsendu að sóknaraðilar hefðu ekki kært úrskurð héraðsdóms í tæka tíð, þar sem kæra þeirra hefði ekki borist dóminum fyrr en 23. apríl sama ár samkvæmt áritun, sem færð var á kæruna um móttöku hennar. Sóknaraðilar fóru þess á leit 8. maí 2010 að málið yrði endurupptekið fyrir Hæstarétti sökum þess að kæra þeirra hafi í reynd borist héraðsdómi 20. apríl sama ár og gjald vegna málskotsins verið innt af hendi degi síðar. Með því að staðhæfingar þessar voru studdar gögnum var beiðni sóknaraðila um endurupptöku málsins tekin til greina 15. júní 2010.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvert sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Kærumál. Kærufrestur. Frávísun máls frá Hæstarétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A og B gegn Í og C var vísað frá dómi. Kæra barst héraðsdómi ekki fyrr en að liðnum tveggja vikna kærufresti og var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.
263/2010

S var sakfelldur fyrir að hafa slegið A í andlitið með glerglasi, með þeim afleiðingum að hann hlaut rof á vinstra auga, tap á augnvef, sjónhimnulos, opið sár á augnloki og augnsvæði, skurði á gagnauga og skurði og mar á enni. Var háttsemin talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar S var litið til 1., 2. og 3. tl. 70. gr. laganna en ekki var talið að ákvæði 3. mgr. 218. gr. b. sömu laga ætti við í málinu. Þá þótti það horfa til refsiþyngingar að ekkert hafði komið fram í málinu sem réttlætti hina fyrirvaralausu og harkalegu líkamsárás S. Á hinn bóginn hafði það einnig áhrif á ákvörðun refsingar að S hafði ekki áður hlotið refsingu fyrir hegningarlagabrot. Þegar litið var til þess hversu háskaleg atlaga S var og þess alvarlega skaða sem sannað þótti í málinu að varð á vinstra auga A, svo og þess að S hafði ekki leitast við að bæta fyrir brot sitt, þótti ekki fært að skilorðsbinda refsinguna hans að öllu leyti. Var refsing S ákveðin fangelsi í 8 mánuði, en fullnustu 6 mánaða af refsingunni frestað skilorðsbundið í þrjú ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf dómstjóri.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. mars 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst þess að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi verði milduð og skilorðsbundin.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf J-kk-nf, greiði áfrýjunarkostnað málsins, samtals 257.661 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 225.900 krónur.
269/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. maí 2010. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. maí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á að varnaraðili sé undir sterkum grun um að hafa framið brot sem fallið geti undir 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og varðað allt að 12 ára fangelsi. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
270/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. maí 2010. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 28. maí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins virðist varnaraðili hafa upplýst sinn þátt í ætluðu fíkniefnabroti. Verður ekki ráðið að þáttur hans, sem lýst er í hinum kærða úrskurði, sé með þeim hætti að honum verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, líkt og sóknaraðili krefst. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
271/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. apríl 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. maí 2010. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. apríl 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 28. maí 2010 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins virðist varnaraðili hafa upplýst sinn þátt í ætluðu fíkniefnabroti. Verður ekki ráðið að þáttur hennar, sem lýst er í hinum kærða úrskurði, sé með þeim hætti að henni verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, líkt og sóknaraðili krefst. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.