771/2009

Með kaupsamningi 27. september 2006 keyptu J og B jörðina Efra-Skarð í Hvalfjarðarsveit. Eftir að J og B höfðu fengið jörðina afhenta töldu þau að flatarmál láglendis jarðarinnar hefði reynst minna en þau hefðu gert ráð fyrir samkvæmt uppdrætti af deiliskipulagi frístundabyggðar á jörðinni. Kröfðust þau skaðabóta eða afsláttar af kaupverði á grundvelli matsgerðar sem þau höfðu aflað fyrir dómi. Talið var að J og B hefðu ekki mátt draga ályktanir um stærð láglendisins af þeim deiliskipulagsuppdrætti sem þeim hafði verið afhentur. Hefðu þau gengið til samninga um kaup á jörðinni án þess að hafa áður aflað óyggjandi upplýsinga um þetta en þrátt fyrir það reist málssókn sína á því að stærð láglendisins hefði haft verulega þýðingu við ákvörðun þess verðs sem þau höfðu verið tilbúin til að greiða við samningsgerðina. Hefði verið um augljós mistök af hálfu J og B að ræða við að lesa úr uppdrættinum og yrðu þau sjálf að bera ábyrgð á því. Hins vegar þótti söluyfirlit fasteignarinnar ekki hafa uppfyllt þær kröfur sem fram koma í 11. gr. laga nr. 99/2004 um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa, sbr. og reglugerð nr. 939/2004. Voru J og B því sýknuð af kröfu um greiðslu málskostnaðar í héraði og Hæstarétti að hluta, með vísan til 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 30. desember 2009. Þau krefjast þess að stefndu verði gert að greiða þeim óskipt 20.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 4. gr., en til vara 8. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 27. september 2006 til 27. september 2008, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi stefndu.

Stefndi M-kk-nf Ó-kk-nf krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndu M-kk-nf L-kk-nf, Hús og hýbýli ehf. og Sjóvá-Almennar tryggingar hf. krefjast aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að dómkröfur áfrýjenda verði lækkaðar og málskostnaður felldur niður.

Ekki er um það deilt að heildarflatarmál jarðarinnar Efra Skarðs var réttilega tilgreint í gögnum sem lágu fyrir við kaup áfrýjenda á jörðinni í september 2006. Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi reisa áfrýjendur kröfu sína um skaðabætur eða afslátt af kaupverði jarðarinnar á því að flatarmál láglendis jarðarinnar hafi reynst minna en þau hefðu gert ráð fyrir þegar þau festu kaup á henni. Í aðdraganda samningsgerðarinnar voru ekki gefnar sérstakar upplýsingar um stærð láglendis og ekkert bendir til að upplýsingum um það efni hafi verið haldið leyndum fyrir áfrýjendum. Ekki fær staðist að ályktanir um þetta hafi mátt draga af þeim deiliskipulagsuppdrætti sem áfrýjendur kveðast reisa kröfu sína á. Þau gengu því til samninga um kaup á jörðinni án þess að hafa áður aflað óyggjandi upplýsinga um þetta en reisa þrátt fyrir það málssókn sína á því að stærð láglendisins hafi haft verulega þýðingu við ákvörðun þess verðs sem þau kveðast hafa verið tilbúin til að greiða við samningsgerðina. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað til handa stefndu M-kk-þgf L-kk-þgf, Húsum og hýbýlum ehf. og Sjóvá-Almennum tryggingum hf.

Fallist er á það sem fram kemur í forsendum héraðsdóms að gerð söluyfirlits um hina seldu eign hafi verið áfátt. Skiptir þar mestu máli að ekki var sérstaklega getið um samkomulag um landskipti 21. desember 2005, sem þinglýst hafði verið 16. mars 2006, þar sem spilda úr landinu hafði verið afhent S-kvk-þgf Ó-kvk-þgf, mörkum hennar lýst og með látin fylgja loftmynd, sem markalína spildunnar var dregin á. Er ósannað að áfrýjendur hafi fengið þetta skjal í hendur við gerð kaupsamningsins. Söluyfirlitið uppfyllti því ekki nægilega þær kröfur sem fram koma í 11. gr. laga nr. 99/2004 um sölu fasteigna, fyrirtækja og skipa, sbr. einnig reglugerð nr. 939/2004 um samninga um þjónustu fasteignasala og söluyfirlit. Með vísan til 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þykir þetta eiga að valda því að áfrýjendur verði sýknaðir af kröfu þessara þriggja stefndu um málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Um málskostnað stefnda M-kk-þgf Ó-kk-þgf til handa fyrir Hæstarétti fer sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður um annað en málskostnað til handa stefndu M-kk-þgf L-kk-þgf, Húsum og hýbýlum ehf. og Sjóvá-Almennum tryggingum hf. sem fellur niður.

Áfrýjendur, J-kk-nf Þ-kk-nf og B-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf, greiði óskipt stefnda, M-kk-þgf Ó-kk-þgf, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur að öðru leyti niður.