arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
131/2011

S hf. og SM gerðu með sér samning um kaup S hf. á öllu hlutafé B ehf. Vegna slita SM tók A hf. við aðild hans að málinu fyrir Hæstarétti. Deildu aðilar um framkvæmd við verðmat birgða, viðskiptakrafna og skulda félagsins samkvæmt ákvæðum samningsins. Niðurstaða héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti um annað en upphafstíma dráttarvaxta, var sú að S hf. ætti rétt til lækkunar á kaupverði vegna leiðréttingar á birgðastöðu, heildarskuldum og öðrum eignum en að félagið yrði álitið hafa tekið yfir viðskiptakröfur B ehf. án athugasemda.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. mars 2011. Hann krefst þess aðallega að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 66.101.387 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. janúar 2008 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 9. maí 2011. Hann krefst sýknu af kröfu aðaláfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Upplýst er í málinu að Sparisjóði Mýrasýslu hefur nú verið slitið og að gagnáfrýjandi hafi tekið yfir starfsemi hans, þar með talið aðild að dómsmáli þessu.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem skipaður var tveimur löggiltum endurskoðendum auk embættisdómara, verður hann staðfestur um annað en upphafstíma dráttarvaxta.

Aðaláfrýjandi gerði kröfu með stefnufjárhæðinni á hendur Sparisjóði Mýrasýslu með bréfi 1. desember 2008. Í bréfinu var þess getið að sparisjóðurinn hefði undir höndum gögnin sem krafan byggðist á og felst staðfesting á þessu í svarbréfi sparisjóðsins 18. desember 2008. Með vísan til 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 verður upphafstími dráttarvaxta af kröfu aðaláfrýjanda ákveðinn 1. janúar 2009.

Þar sem hvorugum málsaðila hefur með áfrýjun héraðsdómsins lánast að fá héraðsdómi breytt, verður málskostnaður fyrir Hæstarétti felldur niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður að öðru leyti en því að upphafstími dráttarvaxta af dæmdri kröfu skal vera 1. janúar 2009.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
132/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu R um að máli hans gegn K hf. yrði frestað þar til niðurstaða lægi fyrir í dómsmáli sem R hafði höfðað í Bretlandi gegn K hf. Var um kæruheimild vísað til 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Talið var að samkvæmt gagnályktun frá h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 yrði úrskurður um frestun máls ekki kærður til Hæstaréttar, sbr. 2. málslið 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991, en stoð fyrir kæruheimild yrði með engu mótin fundin í e. lið 1. mgr. 143. laga nr. 91/1991. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. febrúar 2011, þar sem hafnað var kröfu Investec Trust (Guernsey) Ltd. og Bayeux Trustees Ltd. um að máli þeirra gegn varnaraðilanum Kaupþingi banka hf. yrði frestað þar til niðurstaða lægi fyrir í dómsmáli, sem þeir hafi höfðað í Bretlandi gegn varnaraðilanum. Sóknaraðili, sem kveðst í kæru hafa tekið vegna réttindaframsals við aðild að málinu af Investec Trust (Guernsey) Ltd. og Bayeux Trustees Ltd., vísar um kæruheimild til 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst að málinu verði frestað eins og að framan greinir, svo og að sér verði dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðilinn Kaupþing banki hf. krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Aðrir þeir, sem telja sig geta staðið til varnar í málinu og greindir eru að framan í heiti þess, hafa ekki látið það til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og áður kom fram var með hinum kærða úrskurði hafnað kröfu Investec Trust (Guernsey) Ltd. og Bayeux Trustees Ltd. um að máli þessu yrði frestað. Samkvæmt gagnályktun frá h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 verður úrskurður um það efni ekki kærður til Hæstaréttar, sbr. 2. málslið 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991, en stoð fyrir kæruheimild verður með engu móti fundin hér í e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991, sem sóknaraðili hefur samkvæmt áðursögðu vísað til. Máli þessu verður því vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilanum Kaupþingi banka hf. kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að kæra þessi er gersamlega að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Rawlinson & Hunter Trustees S.A., greiði varnaraðila Kaupþingi banka hf. 750.000 krónur í kærumálskostnað.
133/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu R um að máli hans gegn K hf. yrði frestað þar til niðurstaða lægi fyrir í dómsmáli sem R hafði höfðað í Bretlandi gegn K hf. Var um kæruheimild vísað til 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Talið var að samkvæmt gagnályktun frá h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 yrði úrskurður um frestun máls ekki kærður til Hæstaréttar, sbr. 2. málslið 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991, en stoð fyrir kæruheimild yrði með engu mótin fundin í e. lið 1. mgr. 143. laga nr. 91/1991. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. febrúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. febrúar 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að máli hans gegn varnaraðilanum Kaupþingi banka hf. yrði frestað þar til niðurstaða lægi fyrir í dómsmáli, sem hann hafi höfðað í Bretlandi gegn varnaraðilanum. Sóknaraðili vísar um kæruheimild til 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og krefst að málinu verði frestað eins og að framan greinir, svo og að sér verði dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðilinn Kaupþing banki hf. krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Aðrir þeir, sem telja sig geta staðið til varnar í málinu og greindir eru að framan í heiti þess, hafa ekki látið það til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og áður kom fram var með hinum kærða úrskurði hafnað kröfu sóknaraðila um að máli þessu yrði frestað. Samkvæmt gagnályktun frá h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 verður úrskurður um það efni ekki kærður til Hæstaréttar, sbr. 2. málslið 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991, en stoð fyrir kæruheimild verður með engu móti fundin hér í e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991, sem sóknaraðili hefur samkvæmt áðursögðu vísað til. Máli þessu verður því vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilanum Kaupþingi banka hf. kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að kæra þessi er gersamlega að ófyrirsynju.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Rawlinson & Hunter Trustees S.A., greiði varnaraðila Kaupþingi banka hf. 750.000 krónur í kærumálskostnað.
135/2011

R var ákærður fyrir að hafa sært blygðunarsemi A og B með því að hafa staðið fyrir innan óbyrgðan glugga á heimili sínu í fráhnepptri skyrtu einni fata og strokið á sér getnaðarliminn. Með vísan til framburðar A, B og R var R sakfelldur fyrir brot gegn 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, enda þótti háttsemi hans til þess fallin að særa blygðunarsemi þeirra sem yrðu vitni að henni. Var R gert að sæta fangelsi 4 mánuði en frestað var fullnustu refsingarinnar og fellur hún niður að liðnum tveimur árum haldi R almennt skilorð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 2. mars 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, R-kk-nf V-kk-nf Þ-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 267.282 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
145/2010

M o.fl. kröfðust þess að viðurkennt yrði að landamerki óskipts lands jarða þeirra,

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 11. mars 2010. Þau krefjast þess að viðurkennt verði að merki óskipts lands jarða sinna Stóra-Hólms, Kötluhóls, Bakkakots, Nýlendu, Rófu og Litla-Hólms annars vegar og lands stefnda hins vegar verði frá mörkum Gerðahrepps og Reykjanesbæjar aðallega miðuð við línu, sem dregin er til suðurs um nánar tilgreinda hnitasetta punkta meðfram ströndinni, og verði viðurkennt að þau séu eigendur alls lands austan þessarar línu í sjó fram. Til vara krefjast áfrýjendur að þessi merki verði látin ráðast af línu til suðurs frá mörkum Gerðahrepps og Reykjanesbæjar eftir nánar tilgreindum hnitasettum punktum, sem liggur nær ströndinni en lína í aðalkröfu. Hnitum punkta í þessum kröfum áfrýjenda er lýst í hinum áfrýjaða dómi, en fyrir Hæstarétti hafa þau fallið frá því að miða við punkt 315 í varakröfu. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í héraðsdómi á ágreiningur aðila rætur að rekja til þess að á grundvelli laga nr. 20/1941, sem breyttu lögum nr. 32/1929 um loftferðir, leitaði íslenska ríkið á árinu 1944 eignarnáms á stóru landsvæði á Reykjanesskaga, meðal annars óskiptu landi nokkurra jarða í Gerðahreppi, svonefndu Leirulandi. Fyrir Hæstarétti reisa áfrýjendur málatilbúnað sinn meðal annars á því að þetta land hafi í raun aldrei verið tekið eignarnámi, „hvorki skv. efni áformaðs eignarnáms né að eignarnámið hafi nokkurn tímann farið endanlega fram“, en að auki hafi skort lagaheimild fyrir eignarnámi. Ekki verður séð af héraðsdómsstefnu, endurritum úr þingbók héraðsdóms eða hinum áfrýjaða dómi að áfrýjendur hafi reist málið á þessum grunni. Þótt þessar málsástæður kunni að einhverju leyti að hafa verið hafðar uppi við munnlegan flutning málsins í héraði, svo sem áfrýjendur hafa haldið fram fyrir Hæstarétti, hefði það verið um seinan án tillits til þess hvort stefndi hefði mótmælt þeim af þeirri ástæðu, sbr. e. lið 1. mgr. 80. gr. og 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þessum málsástæðum verður heldur ekki komið að fyrir Hæstarétti samkvæmt 2. mgr. 163. gr. sömu laga með áorðnum breytingum. Að þessu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjendur verða dæmd til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, M-kvk-nf U. K-kvk-nf, S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf, B-kk-nf H. K-kk-nf, G-kk-nf B. K-kk-nf, S-kvk-nf K-kvk-nf, I-kvk-nf J-kvk-nf, Á-kk-nf J-kk-nf, J-kk-nf B-kk-nf J-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf I-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, Þ-kk-nf B. Ó-kk-nf, dánarbú J-kk-ef S-kk-ef G-kk-ef, Ó-kvk-nf H-kvk-nf, T-kk-nf G-kk-nf og J-kvk-nf H-kvk-nf H-kvk-nf, greiði óskipt stefnda, Reykjanesbæ, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
147/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni þrotabús G hf. um að því yrði heimilað að fá með beinni aðfaragerð umráð allra eigna þrotabúsins, ásamt öllu tilheyrandi lausafé, sem væru í vörslum C ehf. og afhentar höfðu verið C ehf. samkvæmt samningi aðila. Í Hæstarétti var talið að í beiðni þrotabúsins um aðför væru slíkir annmarkar á tilgreiningu þeirra muna sem það leitaði heimildar til að fá tekna úr umráðum C ehf. með beinni aðfarargerð, að óhjákvæmilegt væri að hafna beiðninni af sjálfsdáðum sbr. 1. mgr. 10. gr. laga og 2. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Hæstiréttur staðfesti því niðurstöðu hins kærða úrskurðar og hafnaði beiðni um aðför þrotabús G hf. hjá C ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. febrúar 2011, þar sem var „vísað á bug“ beiðni sóknaraðila um að sér yrði heimilað að fá með beinni aðfarargerð „umráð allra eigna gerðarbeiðanda í vörslum gerðarþola, sem voru afhentar gerðarþola samkvæmt samningi aðila dagsettum 15. september 2010, um rekstur gerðarbeiðanda ásamt öllu tilheyrandi lausafé“. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að í beiðni sóknaraðila um aðför séu slíkir annmarkar á tilgreiningu þeirra muna, sem hann leitar heimildar til að fá tekna úr umráðum varnaraðila með beinni aðfarargerð, að óhjákvæmilegt sé að beiðninni verði af sjálfsdáðum hafnað, sbr. 1. mgr. 10. gr. og 2. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989, enda væri ekki á grundvelli hennar unnt að ákveða nægilega til hvaða muna gerðin ætti að taka. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Beiðni sóknaraðila, þrotabús GH1 hf., um aðför hjá varnaraðila, Capacent ehf., er hafnað.
150/2011

L hf. krafði G um greiðslu skuldar vegna innistæðulausra færslna á bankareikningi G. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, segir m.a. að í reikningsyfirlitum, sem G bæri ekki brigður á að hafa fengið, væru ákvæði þess efnis að athugasemdir óskuðust gerðar innan 20 daga frá viðtöku yfirlitsins, annars teldist reikningurinn réttur. Var G því gert að greiða L hf. skuldina. Fyrir Hæstarétti hélt G því fram að honum hefðu ekki borist yfirlit yfir inn- og útborganir af reikningnum á árinu 2007. Þar sem þessi málsástæða hafði ekki verið höfð uppi af hans hálfu í héraði varð ekki litið til hennar við úrlausn málsins fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. mars 2011. Hann krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfu stefnda, en til vara að krafan verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir liggur að nafni NBI hf. var breytt í Landsbankinn hf. 28. apríl 2011.

Fyrir Hæstarétti heldur áfrýjandi því fram að honum hafi ekki á árinu 2007 borist yfirlit yfir inn- og útborganir á bankareikningi þeim sem málið lýtur að. Þessi málsástæða var ekki höfð uppi af hans hálfu í héraði og verður því ekki litið til hennar við úrlausn málsins hér fyrir dómi, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur eins og í dómsorði greinir.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, G-kk-nf A. B-kk-nf, greiði stefnda, Landsbankanum hf., 76.296.747 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. janúar 2009 til greiðsludags. Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað er óraskað.

Áfrýjandi greiði stefnda 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
153/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. mars 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. mars 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans en þó ekki lengur en til 1. apríl 2011, klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald verði hafnað en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
159/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. mars 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti stendur í máli hans, þó eigi lengur en til miðvikudagsins 13. apríl 2011, klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
15/2011

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. janúar 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. janúar 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 1. febrúar 2011, klukkan 15. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að ofangreind krafa hans verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og „kærumálskostnaðar fyrir meðferð máls fyrir héraðsdómi og fyrir Hæstarétti Íslands.“ Ætla verður að í þessu felist meðal annars krafa um þóknun skipaðs verjanda í héraði. Krafa um það var ekki gerð fyrir héraðsdómi auk þess sem varnaraðili hefur ekki kært úrskurðinn af sinni hálfu og getur þegar af þeirri ástæðu ekki krafist breytingar á niðurstöðu hans.

Fallist verður á með sóknaraðila að sterkur grunur sé kominn fram um að varnaraðili hafi framið brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940, sem varðað getur 10 ára fangelsi, með því að hafa í félagi við aðra, vopnaðir haglabyssu, ætlað að brjóta sér leið inn í íbúðarhús í því skyni að fremja þar líkamsárás. Jafnframt verður fallist á að ætlað brot varnaraðila sé þess eðlis að uppfyllt sé skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um að gæsluvarðhald sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Verður því fallist á framkomna kröfu sóknaraðila.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 1. febrúar 2011, klukkan 15.
160/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. mars 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. mars 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans en þó ekki lengur en til 1. apríl 2011, klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að kröfu sóknaraðila um að varnaraðila verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi verði hafnað.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsenda hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
163/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. mars 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 13. apríl 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
164/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. mars 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til 14. apríl 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.