arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
566/2006

Ekki var fallist á kröfu um áframhaldandi gæsluvarðhald yfir X á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, þar sem dráttur hafði orðið á meðferð málsins eftir útgáfu ákæru.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 24. nóvember 2006 kl. 15. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 2. október 2006 á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Með dómi Hæstaréttar 11. október 2006 í máli nr. 533/2006 var fallist á að skilyrðum framangreinds ákvæðis væri fullnægt og var úrskurður Héraðsdóms Reykjaness staðfestur um að varnaraðili skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi þar til dómur gengi í máli hans, en þó ekki lengur en til föstudagsins 27. október 2006 kl. 16. Hafði þá verið gefin út ákæra á hendur varnaraðila 9. október 2006. Málið var hins vegar ekki þingfest fyrr en 27. október sama ár eða sama dag og gæsluvarðhaldi varnaraðila átti að ljúka samkvæmt ofangreindum dómi Hæstaréttar. Við þingfestinguna var ákveðið að aðalmeðferð málsins færi fram 16. nóvember næstkomandi. Í greinargerð sóknaraðila kemur fram að ekki hafi verið unnt að þingfesta málið fyrr vegna anna hjá Héraðsdómi Reykjaness.

Samkvæmt 1. mgr. 120. gr. laga nr. 19/1991 með áorðnum breytingum skal dómari svo fljótt sem verða má, og eigi síðar en þremur vikum eftir að hann fær í hendur ákæru, gefa út fyrirkall á hendur ákærða, sem greini stað og stund þingfestingar ásamt áskorun til hans um að sækja þing. Þó að dómari hafi lögbundinn hámarksfrest til að gefa út fyrirkall eftir útgáfu ákæru hvílir eðli málsins samkvæmt sú skylda á honum að hraða þingfestingu og meðferð máls þegar ákærði sætir gæsluvarðhaldi. Í þeim tilvikum kann ennfremur að vera nærtækt að nýta þá heimild sem felst í 2. málslið 1. mgr. 122. gr. laganna að þingfesta málið þótt fyrirkall hafi ekki verið gefið út enda sæki ákærði þing. Framkomnar skýringar á áðurnefndum drætti eru ekki fullnægjandi. Í ljósi þess sem að framan greinir verður að hafna kröfu sóknaraðila um framlengingu gæsluvarðhaldsins og fella hinn kærða úrskurð úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
567/2006

Dómur héraðsdóms í máli ákæruvaldsins gegn fjórum mönnum var ómerktur ásamt meðferð málsins frá og með aðalmeðferð þess vegna nánar tilgreindra annmarka á meðferð þess. Fjórmenningarnir kröfðust þess að dómarinn, sem dæmt hafði í málinu, viki sæti þegar málið var aftur tekið fyrir í héraði. Vísað var til þess að héraðsdómarinn væri ekki bundinn af fyrri úrlausn sinni í málinu, enda færi sönnunarfærsla þar fram að nýju. Var ekki fallist á að fyrri efnisúrlausn hans gerði hann vanhæfan í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðilar skutu máli þessu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem var móttekin í Héraðsdómi Reykjaness 30. október 2006 og barst Hæstarétti 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. október 2006, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að F-kk-nf H. A-kk-nf héraðsdómari viki sæti í máli, sem sóknaraðili hefur höfðað gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir dómarann að víkja sæti í málinu. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Hæstaréttar 8. júní 2006 í málinu nr. 28/2006 var dómur héraðsdómarans frá 8. desember 2005 ómerktur ásamt meðferð málsins frá og með aðalmeðferð þess 3. febrúar 2005 og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Var niðurstaðan reist á þeim annmarka á meðferð málsins að tíu mánuðir liðu frá skýrslutökum og málflutningi þar til dómurinn var kveðinn upp og að skýrslutökur og raunverulegur endurflutningur hefði ekki farið fram þegar málið var endurupptekið um mánuði fyrir dómsuppkvaðningu. Héraðsdómari er ekki bundinn af fyrri úrlausn sinni í þessu máli, enda fer sönnunarfærsla fram að nýju. Verður ekki litið svo á að fyrri efnisúrlausn dómarans geri hann vanhæfan í málinu. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
568/2006

V ehf. kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem fallist var á að endurupptaka mál, sem lokið hafði með úrskurði  um að bú G yrði tekið til gjaldþrotaskipta vegna kröfu B ehf. Þá kærði V ehf. ákvörðun héraðsdóms um að fella umrætt mál niður. Vísað var til þess að með ákvörðun um niðurfellingu málsins hefðu réttaráhrif úrskurðar um gjaldþrotaskiptin fallið úr gildi og að dómur nú þar sem endurupptöku málsins yrði hafnað myndi engu breyta um þá niðurstöðu, enda yrði ákvörðun  um niðurfellingu málsins ekki kærð til Hæstaréttar. Af þessum sökum var talið að V ehf. hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá niðurstöðu úrskurðarins hnekkt og var málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 17. október 2006, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um endurupptöku á máli vegna kröfu Blikkrásar ehf. um að bú hans yrði tekið til gjaldþrotaskipa. Jafnframt er kærð ákvörðun Héraðsdóms Vestfjarða 20. október 2006 um að fella málið niður. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til q. og k. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. r. lið sama ákvæðis og 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að „hinum kærða úrskurði verði hrundið og breytt þannig að synjað verði um endurupptöku málsins og réttaráhrif úrskurðar um gjaldþrotaskipti sem upp var kveðinn þann 29. september verði látin standa.“ Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur ásamt hinni kærðu ákvörðun. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Í framhaldi af því að hinn kærði úrskurður var upp kveðinn var málið tekið fyrir á dómþingi Héraðsdóms Vestfjarða 20. október 2006 og það fellt niður. Féllu þar með úr gildi réttaráhrif úrskurðar 29. september 2006 um að bú varnaraðila væri tekið til gjaldþrotaskipta. Efnisdómur nú þar sem endurupptöku málsins yrði hafnað myndi engu breyta um þá niðurstöðu, enda verður ákvörðun héraðsdómara um niðurfellingu málsins ekki kærð. Sóknaraðili hefur af þessum sökum ekki lögvarða hagsmuni af því að fá niðurstöðu úrskurðarins hnekkt. Þegar af þessari ástæðu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Vélasalan ehf., greiði varnaraðila, G-kk-þgf K-kk-þgf P-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
569/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. nóvember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 14. nóvember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ráða má af gögnum málsins að rökstuddur grunur sé kominn fram um að varnaraðili hafi átt aðild að innflutningi fíkniefna, sem varði fangelsisrefsingu ef sök sannast, og að ætla megi að hann muni torvelda rannsókn málsins verði hann ekki sviptur frelsi sínu. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
56/2006

M var sakfelldur fyrir að hafa í vörslum sínum og móttekið til söludreifingar í ágóðaskyni 245,75 g af amfetamíni, 400 töflur sem innihéldu amfetamín, 106 töflur sem innihéldu blöndu af amfetamíni og metamfetamíni, 50 töflur sem innihéldu MDMA og 100 töflur sem innihéldu blöndu af MDMA og N-ethyl-MDA. Fyrir lá mat sérfræðings að þær amfetamíntöflur sem M hafði í fórum sínum hafi innihaldið um tólffalt magn amfetamínsúlfats miðað við þær amfetamíntöflur sem skráðar væru hér landi til notkunar við lækningar. M átti sér engar málsbætur. Sakarferill hans hafði ekki áhrif á refsiákvörðun eins og á stóð og þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 9. janúar 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu en þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds, en til vara að ákæru verði vísað frá héraðsdómi. Að því frágengnu krefst hann þess að refsing verði milduð.

Þrátt fyrir að kröfugerð ákærða sé með framangreindum hætti verður fyrst að fjalla um kröfu hans um frávísun málsins. Málatilbúnaður ákærða verður ekki skilinn á annan veg en að krafa þessi sé á því reist að ákæran sé illskiljanleg. Engin efni eru til að fallast á þessa kröfu ákærða.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæða. Ákærði hafði í vörslum sínum og móttók til söludreifingar í ágóðaskyni verulegt magn af hættulegum fíkniefnum. J-kk-nf L-kk-nf K-kk-nf, dósent í eiturefnafræðum við Háskóla Íslands, bar fyrir dómi að þær amfetamíntöflur sem ákærði hafði í fórum sínum hafi innihaldið um tólffalt magn amfetamínsúlfats miðað við þær amfetamíntöflur sem skráðar væru hér á landi til notkunar við lækningar. Ákærði á sér engar málsbætur. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er refsing ákærða ákveðin fangelsi í tvö ár. Til frádráttar henni kemur gæsluvarðhald hans frá 14. til 19. júlí 2005.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku efna og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, M-x-x B-x-x N-x-x S. M-x-x, sæti fangelsi í tvö ár. Frá refsingunni skal draga gæsluvarðhald hans frá 14. til 19. júlí 2005.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 356.917 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur.
570/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. nóvember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 14. nóvember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ráða má af gögnum málsins að rökstuddur grunur sé kominn fram um að varnaraðili hafi átt aðild að innflutningi fíkniefna, sem varði fangelsisrefsingu ef sök sannast, og að ætla megi að hann muni torvelda rannsókn málsins verði hann ekki sviptur frelsi sínu. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur með vísan til a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
572/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. nóvember 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 20. desember næstkomandi kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
576/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur. Þá var staðfestur úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu X um að eiginkona hans og barn fengi að heimsækja hann meðan á gæsluvarðhaldsvistinni stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærðir eru tveir úrskurðir Héraðsdóms Reykjavíkur 6. nóvember 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 14. nóvember kl. 16 og hafnað kröfu hans um að eiginkona hans og barn fengju að heimsækja hann meðan á gæsluvarðhaldinu stæði. Málin voru sameinuð með ákvörðun Hæstaréttar 8. nóvember 2006. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður um gæsluvarðhald verði felldur úr gildi og hann verði í stað þess látinn sæta farbanni samkvæmt 110. gr. laga nr. 19/1991. Til vara krefst hann að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá gerir hann þá kröfu, verði talið að hann eigi að sæti gæsluvarðhaldi, að eiginkona hans og barn fái að heimsækja hann meðan á gæsluvarðhaldsvist stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hinna kærðu úrskurða.

Með vísan til forsendna hinna kærðu úrskurða verða þeir staðfestir.

Dómsorð:

Hinir kærðu úrskurðir eru staðfestir.
577/2006

A krafðist þess að fá son sinn tekinn úr umráðum móður drengsins, B,  og afhentan sér með beinni aðfarargerð. Reisti hann kröfuna á ákvæðum laga nr. 160/1990 og vísaði til þess að B hefði flutt barnið með ólögmætum hætti frá Danmörku, sbr. 11. gr. laganna. Áður en meðferð málsins lauk fyrir Hæstarétti tók A umráð sonar síns og hélt þeim síðan. Þar sem drengurinn var ekki lengur í umráðum B var ekki unnt að krefjast þess að hann yrði tekinn úr umráðum hennar og afhentur A. Við svo búið varð að vísa málinu af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. október 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að honum yrði heimilað að fá nafngreindan son aðilanna tekinn úr umráðum varnaraðila og afhentan sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að aðfarargerðin verði heimiluð og varnaraðila gert að greiða sér málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum málsins fæddist sonur aðilanna 21. apríl 2006. Þau höfðu þá verið búsett í Danmörku frá því í október 2004 og voru þar uns varnaraðili yfirgaf heimili þeirra með soninn 16. ágúst 2006. Hún kom skömmu síðar með hann hingað til lands. Hún leitaði ekki eftir samþykki sóknaraðila fyrir því að flytja barnið frá Danmörku og virðist honum ekki hafa verið kunnugt um þá fyrirætlan fyrr en eftir að hún kom til Íslands. Sóknaraðili krafðist 5. september 2006 fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur heimildar til að fá son aðilanna afhentan sér með innsetningargerð. Var sú krafa reist á ákvæðum laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl., svo og samnings um einkaréttarleg áhrif af brottnámi barna til flutnings milli landa, sem gerður var í Haag 25. október 1980. Með hinum kærða úrskurði var þessari kröfu sóknaraðila sem fyrr segir hafnað.

Með bréfi til Hæstaréttar 20. nóvember 2006 greindi varnaraðili frá því að sóknaraðili hafi átt umgengni við son þeirra 18. sama mánaðar og tekið þá barnið í umráð sín, sem hann hafi haldið síðan. Af hálfu sóknaraðila hefur verið staðfest að rétt sé með farið. Samkvæmt 78. gr., sbr. 73. gr. laga nr. 90/1989 er það markmið beinnar innsetningargerðar að veita gerðarbeiðanda, sem með ólögmætum hætti er aftrað að neyta réttinda sinna, umráð yfir öðru en því, sem um ræðir í 72. gr. laganna, með því að taka það úr umráðum gerðarþola og afhenda honum. Sonur aðilanna er samkvæmt framansögðu ekki lengur í umráðum varnaraðila. Við svo búið verður að vísa málinu af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, B, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
578/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. nóvember 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 21. nóvember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
579/2006

Undir opinberum skiptum til fjárslita milli M og K greindi þau á um hvort að við mat á verðmæti jarðarinnar X, ásamt því sem henni fylgdi, skyldi taka mið af verðlagi í ágúst 2003, þegar skilnaðarmál þeirra var fyrst tekið fyrir hjá sýslumanni, eða í september 2005, en þá var tekin fyrir krafa um opinber skipti milli þeirra. Ekki var fallist á með M að 1. mgr. 101. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 og efnislega samhljóða ákvæði í lögum nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. leiddu til þess að miða ætti við fyrra tímamarkið. Staðfest var sú niðurstaða héraðsdóms að við verðmatið ætti að miða við gangverð eigna þegar matið færi fram gegn staðgreiðslu kaupverðs. Þar sem K hafði í málatilbúnaði sínum ekki miðað við verðlag síðar en í september 2005 var talið að leggja ætti það tímamark til grundvallar við skiptin ef til útlagningar eignanna til M kæmi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 26. október 2006, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að við skipti til fjárslita vegna skilnaðar aðila skyldi við verðmat jarðarinnar X í Y, ásamt því henni fylgir, miða við verðlag í september 2005 ef eignirnar yrðu lagðar sóknaraðila út til eignar. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og að viðurkennt verði að við verðmat jarðarinnar, ásamt því sem henni tilheyrir, skuli miða við verðlag í ágúst 2003, sbr. fyrirliggjandi mat frá maí 2006, verði eignirnar lagðar honum út til eignar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili skal greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
583/2006

Úrskurður héraðsdóms um að svipta C sjálfræði í sex mánuði á grundvelli a. liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. nóvember 2006, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði.

Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og að þóknun skipaðs talsmanns þeirra greiðist úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, G-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, 100.000 krónur til hvors þeirra.
584/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. nóvember 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 17. nóvember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.