62/2002

Hæstiréttur ómerkti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi. Í dómi Hæstaréttur kemur fram að lögreglustjóri hafi engin gögn lagt fram til stuðnings lýsingu í kröfugerð sinni á tveimur af þremur ætluðum brotum X. Hafi því ekki legið fyrir héraðsdómi nauðsynleg gögn til að tekin yrði afstaða til kröfu hans um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en héraðsdómara hafi verið rétt að krefja lögreglustjóra um þessi gögn áður en hann tók kröfuna til úrskurðar, sbr. 2. mgr. 74. gr. laganna. Vegna þessa var hinn kærði úrskurður ómerktur og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til meðferðar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. febrúar 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. febrúar nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með hinum kærða úrskurði var varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi með vísan til ákvæða a. og c. liða 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Fyrir Hæstarétti reisir sóknaraðili kröfu sína eingöngu á c. lið 1. mgr. 103. gr. laganna.

Sóknaraðili heldur því fram í kröfugerð sinni að varnaraðili hafi viðurkennt að hafa seint í desember 2001 í félagi við nafngreindan mann svikið út vörur og fé í verslunum í Reykjavík að andvirði tæplega 700.000 krónur með afhendingu á fölsuðum tékkum, en varnaraðili hafi ekki kannast við rúmar 200.000 krónur af þeirri fjárhæð. Varnaraðili hafi jafnframt viðurkennt að hafa 8. janúar 2002, að hluta til í félagi við sama mann, svikið út eða reynt að svíkja út vörur í þremur verslunum í Kópavogi samtals að verðmæti á fjórðu milljón króna. Hafi varnaraðili setið í gæsluvarðhaldi vegna þessa frá 11. til 17. sama mánaðar. Þá hafi hann viðurkennt að hafa 23. janúar 2002 í félagi við fyrrnefndan mannn staðið að því að svíkja út eða reyna að svíkja út parkett að verðmæti rúmlega þrjár milljónir króna.

Af hálfu sóknaraðila hafa engin gögn verið lögð fram til stuðnings framangreindri lýsingu varðandi ætluð brot varnaraðila í desember 2001 og 8. janúar 2002, svo sem lögregluskýrslur eða rannsóknarúrskurðir. Lágu því ekki fyrir héraðsdómi nauðsynleg gögn til að tekin yrði afstaða til kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Var héraðsdómara rétt samkvæmt 2. mgr. 74. gr. laganna að krefja sóknaraðila um þessi gögn áður en hann tók gæsluvarðhaldskröfuna til úrskurðar. Er af þessari ástæðu óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til meðferðar að nýju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.