arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
435/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli G gegn Í var vísað frá dómi. Í málinu krafðist G viðurkenningar á skaðabótaskyldu Í og jafnframt miskabóta vegna þess að brotinn hafi verið á honum réttur við umsókn hans um starf sem þyrluflugmaður hjá L. Þótti krafa hans um skaðabætur ekki uppfylla skilyrði 1. og 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og jafnframt fara í bága við d- og e-liði 80. gr. sömu laga. Með dómi Hæstaréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest um frávísun á máli G til viðurkenningar á skaðabótaskyldu, enda yrði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju tjón hans fælist og hver tengsl þess væru við atvik máls. Hvað varðaði kröfur G um miskabætur var talið að ekki væri unnt að fallast á með héraðsdómi að þar væri um að ræða annmarka á reifun kröfunnar sem valda ætti frávísun hennar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi að því er kröfu G um miskabætur varðaði og lagt fyrir héraðsdóm að taka hana til efnislegrar meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júní 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júní 2010, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar. Til vara krefst hann þess að kærumálskostnaður verði látinn niður falla.

Samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 er heimilt að höfða mál til að leita viðurkenningardóms um kröfu, enda hafi aðili lögvarða hagsmuni af því að skorið sé úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands. Áskilnaður ákvæðisins um lögvarða hagsmuni hefur í dómum Hæstaréttar verið skýrður svo, að sá er höfðar mál til viðurkenningar á skaðabótaskyldu verði að leiða nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni og gera grein fyrir því í hverju tjón hans felist og hver tengsl þess séu við atvik máls. Að þessu athuguðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur um frávísun á viðurkenningarkröfu sóknaraðila með vísan til forsendna úrskurðarins.

Í hinum kærða úrskurði er tekinn upp orðréttur kafli úr stefnu sóknaraðila sem varðar grundvöll kröfu hans um miskabætur. Ekki verður fallist á með héraðsdómi að þar sé um að ræða annmarka á reifun kröfunnar sem valda eigi frávísun hennar. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi að því er þessa kröfu varðar og lagt fyrir héraðsdóm að taka hana til efnislegrar meðferðar.

Miðað við þessi úrslit málsins verður kærumálskostnaður látinn niður falla.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um frávísun á viðurkenningarkröfu sóknaraðila, G-kk-ef B-kk-ef S-kk-ef.

Lagt er fyrir héraðsdóm að taka til efnislegrar meðferðar kröfu sóknaraðila um miskabætur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
441/2010

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur, en einangrun í gæsluvarðhaldinu var stytt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júlí 2010, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi til föstudagsins 30. júlí 2010 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi í einangrun frá 18. júní 2010. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um að varnaraðili skuli sæta gæsluvarðhaldi þann tíma sem greinir í úrskurðinum. Í 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008 eru lagðar takmarkanir á heimild til að úrskurða sakborning til þess að sæta einangrun í gæsluvarðhaldi og lagt bann við að einangrun standi samfleytt lengur en í fjórar vikur nema að uppfylltum tilgreindum skilyrðum. Þó að þeim skilyrðum sé í sjálfum sér fullnægt í málinu þykir sóknaraðili ekki hafa fært fram fullnægjandi rök fyrir nauðsyn þess að varnaraðili sæti einangrun allan gæsluvarðhaldstímann. Verður einangruninni því markaður sá tími sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um að varnaraðili, X, skuli sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 30. júlí 2010 klukkan 16. Hún skal sæta einangrun í gæsluvarðhaldinu til þriðjudagsins 20. júlí 2010 klukkan 16.
442/2010

Mál H og A gegn N var fellt niður fyrir Hæstarétti að kröfu hinna fyrrnefndu og þau dæmd óskipt, að kröfu N, til greiðslu málskostnaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 13. júlí 2010. Með bréfi til réttarins 15. nóvember 2010 tilkynntu áfrýjendur að þeir féllu frá áfrýjun málsins. Með bréfi sama dag var af hálfu stefnda gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 164. gr. og 166. gr. þeirra, verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 166. gr. sömu laga, verða áfrýjendur dæmdir til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjendur, H&A eignarhaldsfélag ehf. og A-kk-nf S-kk-nf, greiði óskipt stefnda, NBI hf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
443/2009

H, er starfaði sem flugþjónn hjá I ehf., var sagt upp störfum hjá félaginu ásamt fjölda annarra starfsmanna. Hann fékk greidd laun í kjarasamningsbundnum uppsagnarfresti en var leystur undan vinnuskyldu. H taldi uppsögn sína ólögmæta og krafðist skaða- og miskabóta úr hendi I ehf., auk þess að viðurkenndur yrði réttur hans til frímiða hjá félaginu í tilgreindan tíma. Með dómi héraðsdóms var talið að H hefði ekki fært fram fullnægjandi rök fyrir því að uppsögn hans eða önnur háttsemi I ehf. í tengslum við hana hefði verið ólögmæt. Bótaskyldu var því hafnað og I ehf. sýknað í málinu. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms að öðru leyti en því að vísa frá héraðsdómi kröfu H um rétt hans til frímiða hjá I ehf. þar sem talið var að sú krafa uppfyllti ekki skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. ágúst 2009. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér bætur að fjárhæð 3.391.673 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. september 2008 til greiðsludags og að viðurkenndur verði „réttur áfrýjanda til frímiða“ hjá stefnda í 8,5 ár frá 1. nóvember 2008. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms en til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar. Þá krefst stefndi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Krafa áfrýjanda um að viðurkenndur verði réttur hans til frímiða hjá stefnda í tilgreindan tíma, sem hann segir reista á ákvæði í kjarasamningi, hefur ekki verið skýrð að efni til af hans hálfu. Ekkert liggur því fyrir um inntak þeirra réttinda, sem um er krafið. Krafa áfrýjanda uppfyllir að þessu leyti ekki skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og verður því vísað frá héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann að öðru leyti staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Vísað er frá héraðsdómi kröfu um viðurkenningu á rétti áfrýjanda, H-kk-ef E-kk-ef P-kk-ef, til frímiða hjá stefnda, Icelandair ehf., í 8,5 ár frá 1. nóvember 2008.

Hinn áfrýjaði dómur skal að öðru leyti vera óraskaður.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, 350.000 krónur.
444/2009

B, er starfaði sem flugfreyja hjá I ehf., var sagt upp störfum hjá félaginu ásamt fjölda annarra starfsmanna. Hún fékk greidd laun í kjarasamningsbundnum uppsagnarfresti en var leyst undan vinnuskyldu. B taldi uppsögn sína ólögmæta og krafðist skaða- og miskabóta úr hendi I ehf., auk þess að viðurkenndur yrði réttur hennar til frímiða hjá félaginu í tilgreindan tíma. Með dómi héraðsdóms var talið að B hefði ekki fært fram fullnægjandi rök fyrir því að uppsögn hennar eða önnur háttsemi I ehf. í tengslum við hana hefði verið ólögmæt. Bótaskyldu var því hafnað og I ehf. sýknað í málinu. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms að öðru leyti en því að vísa frá héraðsdómi kröfu B um rétt hennar til frímiða hjá I ehf. þar sem talið var að sú krafa uppfyllti ekki skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. ágúst 2009. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér bætur að fjárhæð 3.900.372 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. september 2008 til greiðsludags og að viðurkenndur verði „réttur áfrýjanda til frímiða“ hjá stefnda í 8,5 ár frá 1. nóvember 2008. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms en til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar. Þá krefst stefndi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Krafa áfrýjanda um að viðurkenndur verði réttur hennar til frímiða hjá stefnda í tilgreindan tíma, sem hún segir reista á ákvæði í kjarasamningi, hefur ekki verið skýrð að efni til af hennar hálfu. Ekkert liggur því fyrir um inntak þeirra réttinda, sem um er krafið. Krafa áfrýjanda uppfyllir að þessu leyti ekki skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og verður því vísað frá héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann að öðru leyti staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Vísað er frá héraðsdómi kröfu um viðurkenningu á rétti áfrýjanda, B-kvk-ef E-kvk-ef T-kvk-ef, til frímiða hjá stefnda, Icelandair ehf., í 8,5 ár frá 1. nóvember 2008.

Hinn áfrýjaði dómur skal að öðru leyti vera óraskaður.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, 350.000 krónur.
445/2009

K, er starfaði sem flugþjónn hjá I ehf., var sagt upp störfum hjá félaginu ásamt fjölda annarra starfsmanna. Hann fékk greidd laun í kjarasamningsbundnum uppsagnarfresti en var leystur undan vinnuskyldu. K taldi uppsögn sína ólögmæta og krafðist skaða- og miskabóta úr hendi I ehf., auk þess að viðurkenndur yrði réttur hans til frímiða hjá félaginu í tilgreindan tíma. Með dómi héraðsdóms var talið að K hefði ekki fært fram fullnægjandi rök fyrir því að uppsögn hans eða önnur háttsemi I ehf. í tengslum við hana hefði verið ólögmæt. Bótaskyldu var því hafnað og I ehf. sýknað í málinu. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms að öðru leyti en því að vísa frá héraðsdómi kröfu K um rétt hans til frímiða hjá I ehf. þar sem talið var að sú krafa uppfyllti ekki skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. ágúst 2009. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér bætur að fjárhæð 3.839.215 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. september 2008 til greiðsludags og að viðurkenndur verði „réttur áfrýjanda til frímiða“ hjá stefnda í 8,5 ár frá 1. nóvember 2008. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms en til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar. Þá krefst stefndi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Krafa áfrýjanda um að viðurkenndur verði réttur hans til frímiða hjá stefnda í tilgreindan tíma, sem hann segir reista á ákvæði í kjarasamningi, hefur ekki verið skýrð að efni til af hans hálfu. Ekkert liggur því fyrir um inntak þeirra réttinda, sem um er krafið. Krafa áfrýjanda uppfyllir að þessu leyti ekki skilyrði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og verður því vísað frá héraðsdómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann að öðru leyti staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Vísað er frá héraðsdómi kröfu um viðurkenningu á rétti áfrýjanda, K-kk-ef J-kk-ef S-kk-ef, til frímiða hjá stefnda, Icelandair ehf., í 8,5 ár frá 1. nóvember 2008.

Hinn áfrýjaði dómur skal að öðru leyti vera óraskaður.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, 350.000 krónur.
447/2009

S var sakfelldur fyrir brot á lögum um staðgreiðslu opinberra gjalda nr. 45/1987, með því að hafa sem framkvæmdastjóri H ehf., ekki staðið skil á skilagreinum og staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna félagsins á ákveðnu tímabili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 7. ágúst 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er krafist staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Ákærði krefst sýknu af kröfu ákæruvaldsins.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf Ó-kk-nf W-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 247.176 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 225.900 krónur.
447/2010

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms sem staðfesti ákvörðun dómsmálaráðherra um að X skyldi framseldur til Póllands.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júlí 2010 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. júlí 2010, þar sem staðfest var ákvörðun dómsmálaráðherra 13. apríl 2010 um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og honum dæmdur kærumálskostnaður.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ágreiningslaust er að af þeim tíu refsidómum, sem varnaraðili hlaut í Póllandi árin 2000 til 2005 og liggja að baki beiðni yfirvalda þar í landi um framsal hans, eru fjórir ófyrndir. Samanlögð refsing samkvæmt þeim er fangelsi fjögur og hálft ár. Í öllum þessum tilvikum var um að ræða brot sem samkvæmt íslenskum lögum geta varðað fangelsi meira en eitt ár, sbr. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður niðurstaða hans staðfest.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 200.000 krónur.
449/2010

Aðilar deildu um rétt A til bóta úr sjúkdómatryggingu hjá tryggingafélaginu. A krafðist þess að dómkvaddir yrðu tveir menn til að meta nánar tilgreind atriði varðandi mál hennar, þar sem þau atriði sem beðið væri mats á hefðu ekki verið metin áður og mat á þeim gæti haft verulega þýðingu fyrir úrlausn málsins. A hélt því fram að þessi atriði hefðu þegar verið metin. Var krafa A tekin til greina og fallist á beiðni hennar, enda yrði ekki talið að gögn, sem hún hygðist afla með matsbeiðninni, yrðu talin þýðingarlaus fyrir málið, að matsbeiðnin væri of seint fram komin eða að aðrir gallar yrðu taldir á henni sem leiddu til að beiðnin næði ekki fram að ganga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júlí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júlí 2010, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að dómkvaddir yrðu tveir menn til að meta nánar tilgreind atriði varðandi mál hennar á hendur sóknaraðila. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna verði hafnað og henni gert að greiða kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnað án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en gjafsókn, sem henni var veitt 24. júní 2008, er bundin við rekstur málsins fyrir héraðsdómi og tekur því ekki til meðferðar þessa kærumáls, sbr. 5. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Kaupþing líftryggingar hf., greiði varnaraðila, A, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
44/2010

H varð fyrir slysi um borð í skipi í eigu S. H krafðist fyrir dómi viðurkenningar á bótaskyldu S á grundvelli reglunnar um vinnuveitandaábyrgð og samkvæmt 1. mgr. 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Talið var að slys H hefði á engan hátt verði tengt starfi hans um borð í skipinu. Ekkert benti til þess að slysið mætti rekja til vanbúnaðar skipsins, saknæmra mistaka eða aðgæsluleysis starfsmanna S. Tjón S var rakið til óhapps og gáleysis hans í umrætt sinn. Krafa H um bætur á grundvelli hlutlægrar ábyrgðar í 1. mgr. 172. gr. siglingalaga þótti of seint fram komin. Var S sýknað af kröfum H í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. janúar 2010. Hann krefst viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna slyss er hann varð fyrir 16. febrúar 2000 um borð í skipi stefnda m.s. Helgafelli í höfn í Bremerhaven. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kk-nf H-kk-nf, greiði stefnda, Samskipum hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
450/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu J um ógildingu nauðungarsölu á fasteign. Talið var að J hefði ekki tekist að sýna fram á að slíkir annmarkar hefðu verið á málsmeðferð við nauðungarsöluna að þeir vörðuðu ógildingu hennar. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest og kröfu J hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. júlí 2010. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. júlí 2010, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi nauðungarsala á fasteigninni Grænukinn 2 í Hafnarfirði, sem fram fór á uppboði 17. febrúar 2010. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að nauðungarsalan verði felld úr gildi og varnaraðilum gert að greiða sér málskostnað.

Varnaraðilarnir Hafnarfjarðarkaupstaður og Sjóvá-Almennar tryggingar hf. krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar. Aðrir varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilunum Hafnarfjarðarkaupstað og Sjóvá-Almennum tryggingum hf. kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf R-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðilum Hafnarfjarðarkaupstað og Sjóvá-Almennum tryggingum hf. hvorum fyrir sig 200.000 krónur í kærumálskostnað.
454/2010

Úrskurður héraðsdóms, þar sem fallist var á það með A að honum væri heimilað að fá dóttur sína tekna úr umráðum B og afhenta sér með beinni aðfarargerð, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. júlí 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. júlí 2010, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum væri heimilt að fá dóttur málsaðila, C, tekna úr umráðum sóknaraðila og afhenta sér með beinni aðfarargerð til þriggja vikna sumarumgengni við hann, í síðasta lagi 28. júlí 2010. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Í hinum kæra úrskurði eru deilur aðila frá sambúðarslitum árið 2002 ítarlega raktar. Á þeim tíma hefur verið aflað margra sérfræðiálita um aðila málsins og dætur þeirra, síðast greinargerðar Dr. G-kvk-ef H-kvk-ef sálfræðings 9. júlí 2010. Er ljóst að aðilar hafa ekki uppfyllt þá sameiginlegu skyldu sína að koma á eðlilegri umgengni stúlkunnar við varnaraðila. Þegar öll gögn málsins hafa verið virt má fallast á með héraðsdómi, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, að skilyrði séu fyrir hendi samkvæmt 50. gr., sbr. 45. gr., barnalaga nr. 76/2003 til þess að umgengni varnaraðila við barnið verði komið á með aðför, enda hefur héraðsdómur litið til og metið hagsmuni og rétt barnsins samkvæmt 43. gr. barnalaga, sem til er vísað í 45. gr., og 46. gr. sömu laga. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðila, A, er heimilt að fá stúlkuna, C, tekna með aðför úr umráðum sóknaraðila, B, til þess að koma á þriggja vikna sumarumgengni.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.