344/2005

Einkahlutafélagið B hafði um nánar tilgreint tímabil fært til gjalda í rekstri sínum kostnað vegna íbúðarhúsnæðis í eigu félagsins, sem stjórnarformaður, sem jafnframt var helmingseigandi B, og framkvæmdastjóri B bjuggu í. Í úrskurði komst skattstjóri að því að B hefði verið óheimilt að færa til gjalda kostnað vegna íbúðarhúsnæðisins og leiddi það til breytinga á gjaldstofni B nánar tilgreind ár bæði að því er varðaði opinber gjöld og virðisaukaskatt. Var gert fjárnám fyrir vangreiddum gjöldum hjá B vegna þessa og krafðist félagið þess í málinu að fjárnámið yrði fellt úr gildi. Talið var að breyting sú sem gerð var á virðisaukaskatti í nefndum úrskurði yrði ekki borin undir dómstóla þar sem endurákvörðun skattsins hafði ekki fyrst verið borin undir yfirskattanefnd í samræmi við fyrirmæli 5. mgr. 29. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt. Þá var talið að af gögnum málsins yrði skýrt ráðið að íbúðarhúsnæðisins hefði ekki verið aflað í því skyni að það nýttist í rekstri B, né hafi það verið nýtt með slíkt fyrir augum. Skipti þá ekki máli þótt þeir einstaklingar sem húsnæðið höfðu til umráða hefðu staðið skil á leigu til B. Var B því óheimilt að draga kostnað tengdan húsnæðinu frá tekjum sínum og var kröfu B um að fjárnám vegna skattakröfunnar yrði fellt úr gildi því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júlí 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 14. júlí 2005, þar sem staðfest var fjárnám, sem varnaraðili gerði hjá sóknaraðila 3. september 2004 fyrir kröfu á hendur honum að höfuðstól 4.337.580 krónur. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að fjárnámið verði fellt úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í máli þessu er deilt um heimild sóknaraðila til að draga frá tekjum af starfsemi sinni kostnað tengdan húsnæði, sem hefur verið nýtt til íbúðar af framkvæmdastjóra og stjórnarformanni félagsins, en hinn síðarnefndi er jafnframt eigandi að helmings hlut í sóknaraðila. Samkvæmt 1. tölulið 31. gr. áðurgildandi laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt má draga frá tekjum lögaðila rekstrarkostnað, þ.e. þau gjöld sem eiga á árinu að ganga til að afla teknanna, tryggja þær og halda þeim við. Af gögnum málsins verður skýrt ráðið að húsnæðisins var ekki aflað í því skyni að það nýttist í rekstri sóknaraðila né hefur það verið nýtt með slíkt fyrir augum. Skiptir þess vegna engu þótt framangreindir einstaklingar, sem höfðu húsnæðið til umráða, hafi staðið skil á leigu til sóknaraðila. Var sóknaraðila því óheimilt að draga kostnað tengdan húsnæðinu frá tekjum sínum. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, Byggðaþjónustunnar ehf., um að fellt verði úr gildi fjárnám sem varnaraðili, sýslumaðurinn í Kópavogi, gerði hjá honum 3. september 2004.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.