738/2015

B, fyrirsvarsmaður S ehf., var sakfelldur fyrir fjárdrátt samkvæmt 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í eigin þágu tekið fé út af bankareikningi S ehf. og millifært af honum yfir á eigin reikninga. Þá var B sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn 2. mgr. 262. gr. laga nr. 19/1940 með því að hafa ekki fært tilskilið bókhald fyrir S ehf. vegna starfsemi þess á árunum 2011 og 2012 og vanrækt að standa skil á ársreikningum fyrir félagið þau ár. Var refsing hans ákveðin fangelsi í eitt ár en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 22. október 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Í I. kafla ákæru er ákærða gefinn að sök fjárdráttur með því að hafa í eigin þágu á tímabilinu 1. febrúar 2011 til 1. október 2013 sem fyrirsvarsmaður einkahlutafélagsins Signature húsgagna tekið fé út af bankareikningi félagsins og millifært af honum yfir á eigin reikninga. Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi hefur ákærði játað fyrir dómi að hafa tekið út og millifært féð. Taldi héraðsdómur skýringar ákærða á þessum ráðstöfunum ótrúverðugar og eru engin efni til að hnekkja því mati. Samkvæmt þessu verður staðfest niðurstaða dómsins um sakfellingu ákærða fyrir brot gegn 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða eru í II. kafla ákæru gefin að sök meiri háttar brot gegn lögum um bókhald með því að hafa ekki fært tilskilið bókhald fyrir áðurnefnt einkahlutafélag vegna starfsemi þess á árunum 2011 og 2012. Eins og rakið er í héraðsdómi er neitun ákærða á þessum sakargiftum í andstöðu við frásögn hans hjá skiptastjóra og í skýrslugjöf hjá lögreglu. Taldi héraðsdómur framburð ákærða fyrir dómi ótrúverðugan og eru heldur engin efni til að hnekkja því mati. Þá hefur ákærði að öðru leyti játað að hafa framið þau brot sem honum eru gefin að sök í þessum ákærukafla. Samkvæmt þessu verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu samkvæmt honum.

Ákærði hlaut dóm árið 1998 þar sem honum var gert að sæta tveggja mánaða fangelsi skilorðsbundið fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði hélt það skilorð og getur sá dómur að liðnum þessum tíma ekki haft áhrif við ákvörðun refsingar. Er hún hæfilega ákveðin í hinum áfrýjaða dómi og skal fullnustu hennar frestað eins og í dómsorði greinir. Þá verður staðfest ákvæði dómsins um sakarkostnað.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin eru með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf F-kk-nf, sæti fangelsi í eitt ár, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu héraðsdóms haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 529.976 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.