192/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L hf. gegn A og S var frestað þar til niðurstaða héraðsdóms í tilteknu máli lægi fyrir, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 7. mars 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. mars 2017, þar sem máli varnaraðila á hendur sóknaraðilum var frestað þar til niðurstaða liggur fyrir í héraðsdómsmálinu E-8/2017. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili höfðaði mál þetta 29. mars 2016 og krafðist þess að sér yrði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt, sem hann ætti í eignarhluta sóknaraðila í fasteigninni að Miðbæ 3 á Akranesi samkvæmt tryggingarbréfi, útgefnu 17. ágúst 2007, upphaflega að fjárhæð 120.000.000 krónur, til tryggingar á skuld Byggingarhússins ehf. við varnaraðila samkvæmt tilgreindum myntveltureikningi, sem numið hafi 168.426.155 krónum hinn 10. febrúar 2011.

Sóknaraðilar tóku til varna í málinu og skoruðu í greinargerð 29. júní 2016 á varnaraðila að leggja fram frumrit framangreinds tryggingarbréfs „svo að stefndu geti sannreynt frumrit tryggingarbréfsins og athugað hvað hefur verið ritað á það frá því að það var gefið út.“ Með réttarstefnu 28. október 2016 höfðaði varnaraðili með heimild í 120. og 121. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála mál fyrir Héraðsdómi Vesturlands, nr. E-8/2017, til ógildingar á tryggingarbréfinu. Af hálfu sóknaraðila var tekið til varna í málinu og þess meðal annars krafist að synjað yrði kröfu varnaraðila um ógildingardóm vegna tryggingarbréfsins á grundvelli aðildarskorts varnaraðila.

Í þinghaldi 2. desember 2016 var bókað í þingbók að lögmaður varnaraðila áskildi sér rétt til að leggja fram frumrit „skuldabréfs“ eða ógildingardóm, en ef gögnin yrðu ekki tilbúin „7. mars“ myndi „stefndi“ falla frá áskorun um framlagningu þeirra. Við svo búið var aðalmeðferð málsins ákveðin 7. mars 2017.

Svo sem áður greinir skoruðu sóknaraðilar á varnaraðila að leggja fram frumrit umrædds tryggingarbréfs og þar sem það hefur ekki fundist brást varnaraðili við áskoruninni með því að höfða mál til ógildingar þess. Hvað sem líður áskorun sóknaraðila um framlagningu frumrits tryggingarbréfsins liggur fyrir að þeir hafa tekið til varna í máli til ógildingar þess. Samkvæmt þessum málatilbúnaði sóknaraðila verður að telja að mál til ógildingar tryggingarbréfsins hafi verið höfðað út af efni sem varðar úrslit máls þessa verulega, sbr. seinni málslið 3. mgr. 102. gr. laga nr. 91/1991. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Máli þessu er frestað þar til fyrir liggur dómur Héraðsdóms Vesturlands í máli nr. E-8/2017.

Sóknaraðilar, Arnarfell sf. og Skagaver ehf., greiði óskipt varnaraðila, Landsbankanum hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.