340/2003

Fallist var á með þrotabúi Í (Þ) að afhending tölvubúnaðar yrði að teljast greiðsla með óvenjulegum greiðslueyri, sem með engu móti gæti talist venjuleg eftir atvikum. Varnir T, sem reistar voru á tilvísun til laga um samningsveð, var hafnað þar sem fullyrðingar T þóttu ósannaðar. Hinu sama þótti gilda um svokallaðan fjarfundabúnað sem Í hafði afhent T. Fallist var á kröfu Þ um riftun greiðslunnar, sem var hluti skuldar Í við T, og T gert að greiða fjárhæð sem samsvaraði verðmæti umræddra muna á afhendingartíma.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. ágúst 2003. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu krefst stefndi riftunar á greiðslu á þeim hluta skuldar Íslenskrar miðlunar hf. við áfrýjanda að fjárhæð 6.745.168 krónur, sem hann telur að fram hafi farið með afhendingu tilgreinds tölvu- og tækjabúnaðar og að áfrýjandi verði dæmdur til að greiða þrotabúinu fé samkvæmt 142. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o. fl.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi er sá búnaður, sem um er deilt, tilgreindur í stefnu til héraðsdóms í sjö liðum. Reisir áfrýjandi sýknukröfu sína varðandi þann tölvubúnað sem tilgreindur er í 1. til 5. lið á því að búnaðurinn hafi verið seldur með söluveði samkvæmt lögum nr. 75/1997 um samningsveð. Hafi söluveðsetningunni verið rift og hinn veðsetti búnaður afhentur áfrýjanda, sbr. 4. mgr. 38. gr. laga nr. 75/1997. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest sú niðurstaða hans að ekki sé sannað að umræddur búnaður hafi verið seldur með söluveði og að ráðstöfun á þessum hluta búnaðarins verði talin greiðsla á skuld Íslenskrar miðlunar hf. við áfrýjanda. Þá er fallast á það með héraðsdómi að þessi afhending verði að teljast greiðsla með óvenjulegum greiðslueyri, sem með engu móti geti talist venjuleg eftir atvikum.

Í 6. og 7. lið í stefnu eru tilgreind þrjú svokölluð fjarfundarkerfi. Reisir áfrýjandi sýknukröfu sína að því er varðar kröfu stefnda vegna greiðslu með þessum búnaði á því að áfrýjandi hafi neitað viðtöku búnaðarins en starfsmenn Íslenskrar miðlunar hf. hafi engu að síður skilið hann eftir hjá áfrýjanda. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður fallist á þá niðurstöðu hans að ekki teljist sannað að neitt annað hafi gilt í samskiptum aðila um þennan búnað en um búnað þann sem tilgreindur er 1. til 5. lið stefnu. Fyrir Hæstarétti heldur áfrýjandi því fram að fjarfundarbúnaðinn hafi með tryggingarbréfi Íslenskrar miðlunar hf. verið settur Sparisjóði Hafnarfjarðar að veði til tryggingar kröfum sparisjóðsins og geti stefndi því ekki í máli þessu haldið uppi fjárkröfu vegna búnaðarins. Málsástæða þessi var ekki höfð uppi í héraði og beindist gagnaöflun þar af leiðandi ekki að því að leiða í ljós atriði er henni tengjast. Kemst hún gegn mótmælum stefnda því ekki að fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með áorðnum breytingum. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

D ó m s o r ð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Tæknival hf., greiði stefnda, þrotabúi Íslenskrar miðlunar hf., 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.