arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
370/2016

E höfðaði mál gegn V hf. og krafðist bóta úr almennri slysatryggingu hans hjá V hf. vegna tjóns sem hann varð fyrir annars vegar í umferðarslysi og hins vegar í vinnuslysi. Fyrir Hæstarétti var deilt um hvaða matsgerðir skyldi leggja til grundvallar kröfu E og upphafstíma dráttarvaxta. Var vísað til þess að undir rekstri málsins hefði verið aflað yfirmatsgerðar dómkvaddra manna um afleiðingar beggja slysanna. Var talið að engin rök stæðu til annars en að leggja yfirmatsgerðina til grundvallar við mat á tjóni E vegna umferðarslyssins og talið að matsgerð hinna dómkvöddu manna um afleiðingar vinnuslyssins hefði ekki verið hnekkt. Voru þær matsgerðir því lagðar til grundvallar útreikningi bóta til handa E. Þá staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu héraðsdóms að miða ætti upphafstíma dráttarvaxta við þann dag sem E breytti kröfugerð sinni undir rekstri málsins til samræmis við niðurstöðu matsgerðar sbr. síðari málslið 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. maí 2016. Hann krefst þess að stefnda verði aðallega gert greiða sér 7.802.857 krónur, en til vara 6.964.830 krónur, í báðum tilvikum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 4. október 2011 til greiðsludags. Að því frágengnu krefst hann staðfestingar héraðsdóms. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Undir rekstri máls þessa var aflað yfirmatsgerðar dómkvaddra manna um afleiðingar umferðarslyss þess, sem áfrýjandi varð fyrir 17. febrúar 2008, og matsgerðar dómkvaddra manna um afleiðingar vinnuslyss áfrýjanda 21. apríl sama ár. Engin rök standa til annars en að leggja yfirmatsgerðina til grundvallar við mat á tjóni áfrýjanda vegna umferðarslyssins og þá hefur matsgerð hinna dómkvöddu manna um afleiðingar vinnuslyssins ekki verið hnekkt. Verða framangreindar matsgerðir því lagðar til grundvallar útreikningi bóta til handa áfrýjanda, en um hann er ekki tölulegur ágreiningur milli aðila. Þá eru ekki efni til að ákveða annan upphafsdag dráttarvaxta en gert var í héraðsdómi. Samkvæmt þessu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Rétt er að málskostnaður milli aðila fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, E-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 500.000 krónur.
370/2017

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem tilteknum fjarskiptafyrirtækjum var gert að afhenda lögreglu nánar tilgreindar upplýsingar um símanúmer og símtæki X á tilteknu tímabili. Þar sem umkrafðar upplýsingar höfðu þegar verið afhentar lögreglu var málinu vísað frá Hæstarétti á grundvelli 3. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júní 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er svofelldur úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 6. júní 2017: „A hf., B hf., C ehf., D ehf., E ehf. og F ehf., er skylt að veita lögreglustjóranum á Vestfjörðum upplýsingar um úr og í hvaða símanúmer hringt var úr og í símanúmerið [...], svo og önnur símanúmer og símtæki sem kærða, X, kennitala [...], hefur haft í eigu sinni eða umráðum frá og með 1. maí 2017 til og með 6. júní 2017, og IMEI-númer sem framangreind símanúmer hafa notað á sama tímabili, jafnframt sendar og mótteknar SMS-sendingar, sem og samtöl við talhólf greindra númera, en jafnframt verði upplýst hverjir eru rétthafar allra þeirra númera sem þannig tengdust greindum númerum og símtækjum á sama tíma og um hvaða endurvarpa (BASE-stöðvar) í fjarskiptakerfum fyrirtækjanna símtöl úr og í ofangreind númer og símtæki X sem hún hefur haft í umráðum á sama tíma hafa farið.“ Kæruheimild er í i. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að „framangreindur úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða verði staðfestur. Til vara er þess krafist að málinu verði vísað frá Hæstarétti.“

Samkvæmt 3. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 verður úrskurður héraðsdómara ekki kærður til Hæstaréttar ef athöfn, sem kveðið er á um í úrskurðinum, hefur þegar farið fram eða ástand, sem leitt hefur af ákvæðum hans, er þegar um garð gengið. Af gögnum málsins verður ráðið að sóknaraðili hafi þegar fengið hinar umkröfðu upplýsingar afhentar og lögregla hafist handa við að vinna úr þeim. Þegar af þeirri ástæðu brestur heimild til að kæra úrskurðinn og verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
371/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimiluð rannsókn á efnisinnihaldi tveggja nánar tilgreindra farsíma í eigu X.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 6. júní 2017, þar sem sóknaraðila var heimiluð rannsókn á efnisinnihaldi tveggja nánar tilgreindra farsíma í eigu varnaraðila. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
376/2016

Í málinu krafðist Á bóta úr hendi Í vegna ætlaðrar ólögmætrar uppsagnar hennar í starfi hjá Heilbrigðisstofnun Suðurnesja. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var ekki fallist á með Á að ástæða uppsagnarinnar hefði verið önnur en að fækka hafi þurft starfsmönnum vegna hagræðingar í rekstri stofnunarinnar. Hefði uppsögnin því ekki verið háð undanfarandi áminningu og andmælarétti, sbr. 1. mgr. 44. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Þá var talið að uppsögnin hefði verið reist á faglegu og málefnalegu mati og að meðalhófs hefði verið gætt. Var Í því sýknað af kröfu Á.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. maí 2016. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 3.926.591 krónu með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 22. september 2014 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður falli niður.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Á-kvk-nf H. G-kvk-nf, greiði stefnda, íslenska ríkinu, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
384/2016

Þar sem lögmælt skilyrði til áfrýjunar skorti var málinu sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. maí 2016. Hann krefst viðurkenningar á því að stefnda sé óheimilt að uppreikna mánaðarlega í samræmi við þróun á vísitölu neysluverðs höfuðstól nánar tilgreinds skuldabréfs sem áfrýjandi gaf út 19. nóvember 2008 til stefnda. Þá krefst hann hærri gjafsóknarkostnaðar en honum var ákveðinn í héraði auk málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með hinum áfrýjaða dómi var stefndi sýknaður af bæði aðalkröfu og varakröfu áfrýjanda í héraði. Áfrýjandi unir við niðurstöðu héraðsdóms um aðalkröfuna en krefst þess að niðurstöðu hans um varakröfuna og gjafsóknarkostnað verði breytt. Hæstiréttur beindi því til áfrýjanda 14. febrúar 2017 að hann leitaði áfrýjunarleyfis samkvæmt 1. mgr. 154. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, þar sem hagsmunir þeir sem hann krefðist viðurkenningar á svöruðu ekki til áfrýjunarfjárhæðar, sbr. 3. mgr. 152. gr. sömu laga. Með bréfi réttarins 7. mars sama ár var áfrýjanda tilkynnt að beiðni hans um áfrýjunarleyfi væri hafnað á þeim grunni að ekki væri fullnægt skilyrðum 4. mgr. síðastnefndrar lagagreinar til að verða við henni. Þar sem lögmælt skilyrði til áfrýjunar skortir verður málinu sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
388/2016

Í málinu krafðist B bóta úr hendi Í vegna áverka sem hún varð fyrir er hún lenti í árekstri á bensínstöð á heimleið frá vinnustað sínum. Talið var að viðkoma B á umræddri bensínstöð hefði verið nauðsynlegur og eðlilegur þáttur í akstri bifreiðarinnar frá vinnustað að heimili hennar þannig að reglur nr. 30/1990, um skilmála slysatryggingar ríkisstarfsmanna samkvæmt kjarasamningum vegna slysa sem starfsmenn verða fyrir í starfi, ættu við um slys hennar. Var því fallist á kröfu B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. maí 2016. Hann krefst sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Atvikum málsins, sem eru óumdeild, er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar kemur fram var stefnda á heimleið frá vinnustað sínum 3. október 2012. Ók hún bifreið sinni þá leið sem hún var vön að aka og inn á bensínstöð í nágrenni heimilis síns til þess að kaupa eldsneyti á bifreiðina sem hún kvað hafa verið að verða eldsneytislausa. Í þeim erindagjörðum lenti hún í árekstri og slasaðist.

Samkvæmt 1. málsgrein 4. greinar reglna nr. 30/1990, um skilmála slysatryggingar ríkisstarfsmanna samkvæmt kjarasamningum vegna slysa sem starfsmenn verða fyrir í starfi, taka þær til slysa sem sá sem tryggður er, sbr. 3. grein, verður fyrir í starfi sínu eða á eðlilegri leið frá heimili til vinnustaðar síns og frá vinnustað til heimilis. Snýst ágreiningur aðila um hvort slíkt rof hafi orðið á leið stefndu umrætt sinn, er hún kom við á bensínstöðinni, að hún teljist ekki hafa verið á eðlilegri leið frá vinnustað til heimilis síns þannig að reglur þessar eigi ekki við um slys stefndu.

Stefnda heldur því fram sem fyrr segir að hún hafi ákveðið að kaupa eldsneyti á heimleiðinni þar sem bifreið hennar hafi verið eldsneytislítil og verður þeirri fullyrðingu hennar ekki hafnað. Eins og hér háttar til var það nauðsynlegur og eðlilegur þáttur í akstri bifreiðarinnar frá vinnustað að heimili stefndu að kaupa eldsneyti á bifreiðina. Verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest.

Áfrýjandi greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefndu, B-kvk-þgf J-kvk-þgf G-kvk-þgf, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
388/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Ó um að ógilda nauðungarsölu á tiltekinni fasteign hans sem fram fór að beiðni A hf. Í hinum kærða úrskurði, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að nauðungarsala eignarinnar hefði uppfyllt öll skilyrði laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júní 2017 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi nauðungarsala sem fram fór 30. janúar 2017 á fasteigninni að Grænumýri 9 í Mosfellsbæ, fastanúmer 229-0700. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa sín verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ó-kk-nf B-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
389/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa F hf. um að A yrði borinn út úr tiltekinni fasteign í eigu F hf. Vísaði héraðsdómur m.a. til þess að uppsögn F hf. á leigusamningi aðila hefði verið í samræmi við húsaleigulög og að ákvæði samkomulags F hf. og velferðarsviðs Reykjavíkur um samstarf aðila varðandi félagslegar leiguíbúðir í Reykjavíkurborg gætu ekki staðið því í vegi að F. hf. væri heimilt að segja samningnum upp við þær aðstæður sem uppi væru í málinu. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru, sem barst héraðsdómi 16. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júní 2017, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sóknaraðili verði með beinni aðfarargerð borinn út úr fasteigninni að [...] í Reykjavík, ásamt öllu því sem honum tilheyrir. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, Félagsbústöðum hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
38/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á því stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. janúar 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 2. febrúar 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 16. febrúar 2017 klukkan 16, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að hann verði staðfestur og að ,,gæsluvarðhaldið verði án takmarkana.“

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar og vísan til 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008 verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
392/2016

Aðilar deildu um heimild R til þess að krefja R hf. um frekari greiðslu fyrir úthlutun lóðar og byggingarréttar að Friggjarbrunni og Skyggnisbraut en upphafleg greiðsla hafði verið miðuð við eldra deiluskipulag sem kvað á um 47 íbúðir á umræddri lóð en ekki 51 íbúð eins og gildandi deiluskipulag kvað á um.Var talið meðal annars með vísan til staðlaðs texta í umsókn um úthlutun lóðarinnar að fulltrúum stefnda hefði ekki getað dulist að það verð sem tilgreint var í bréfi R til R hf. í júní 2013 þar sem R hf. var tilkynnt um úthlutun lóðarinnar hefði verið byggt á röngum forsendum. Þá var talið að fulltrúum R hf. hafi einnig mátt vera það ljóst þar sem í bréfinu hefði verið vísað til þess að um hefði verið að ræða byggingarrétt fyrir 47 íbúða hús en í umsókn R hf. hefði komið skýrlega fram að sótt hefði verið um byggingu allt að 51 íbúðar. Var R því sýknað af kröfu R ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. maí 2016. Hann krefst þess að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 11.282.555 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. nóvember 2014 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 20. júlí 2016. Hann krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um annað en málskostnað, sem aðaláfrýjanda verði gert að greiða í héraði. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Ágreiningslaust er að aðaláfrýjandi bar áður nafnið Skyggnisbraut 8-12 ehf. og lagði undir því nafni inn umsókn hjá gagnáfrýjanda um úthlutun lóða fyrir fjölbýlishús við Friggjarbrunn 55-57 og Skyggnisbraut 8-12. Með þessari athugasemd verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Aðaláfrýjandi verður dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi RED I hf., greiði gagnáfrýjanda, Reykjavíkurborg, 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
393/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. júní 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 11. júlí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
394/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru, sem barst héraðsdómi 19. júní 2017 og réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. júní 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 14. júlí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að farbanni verði beitt í stað gæsluvarðhalds, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
395/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa V ohf. um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um að hafna beiðni V ohf. um nánar tilgreinda leiðréttingu þinglýsingabókar varðandi tvær jarðir í Hvalfjarðarsveit. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, kom fram að ekki léki slíkur vafi á að mistök hefðu orðið við innfærslu afsals vegna jarðanna í fasteignabók að þinglýsingarstjóra hefði verið rétt að synja kröfu V ohf. um leiðréttingu þeirra mistaka og innfærslu skjalsins í fasteignabók, sbr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Var því hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 6. júní 2017, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á Vesturlandi 13. mars 2017 um að hafna beiðni varnaraðila um nánar tilgreinda leiðréttingu þinglýsingarbókar varðandi jarðirnar Ytri-Hólm I og Ytri-Hólm II í Hvalfjarðarsveit. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Hólmsbúð ehf., greiði varnaraðila, Veitum ohf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.