arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
403/2012

G ehf. höfðaði mál á hendur GA þar sem þess var krafist að ógilt yrði yfirlýsing um ráðstöfun tiltekinnar greiðslu sem G ehf. innti af hendi til GA. Héraðsdómur vísaði málinu frá dómi með vísan til þess að málið væri höfðað á röngu varnarþingi. Hæstaréttar vísaði til þess að þar sem GA hefði ekki tekist sönnun um að áritun á birtingarvottorð stefnu um að hún hefði verið birt á föstum búsetustað hans væri röng, hefði G ehf. verið heimilt að höfða málið á því varnarþingi sem gert var. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. maí 2012, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann „málskostnaðar eftir mati dómsins.“

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í 1. mgr. 32. gr. laga nr. 91/1991 segir að sækja megi mann fyrir dómi í þinghá þar sem hann á skráð lögheimili. Eigi hann fasta búsetu í annarri þinghá en þar sem lögheimili hans sé skráð megi einnig sækja hann í þeirri þinghá. Meðal málsgagna er vottorð um birtingu stefnu í málinu 7. desember 2011 að Háuhlíð 16 í Reykjavík. Kemur fram í vottorðinu að þetta sé „fastur búsetustaður“ varnaraðila. Samkvæmt 3. mgr. 87. gr. laga nr. 91/1991 telst efni birtingarvottorðs rétt þar til hið gagnstæða sannast. Varnaraðila hefur ekki tekist sönnun þess í málinu að vottorðið sé rangt að þessu leyti. Var sóknaraðila því heimilt að höfða málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðili, G-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf, greiði sóknaraðila, Gljúfurbyggð ehf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
404/2011

V ehf. höfðaði mál gegn sveitarfélaginu R og var í málinu leyst úr kröfu félagsins um að R greiddi því tiltekna fjárhæð gegn því að V ehf. skilaði lóð undir íbúðarhúsnæði sem R hafði úthlutað.  Ekki var fallist á með V ehf. að R hefði brotið meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar með því að úthluta lóðinni og byggingarétti á henni gegn tilteknu gjaldi. Þá var hvorki fallist á að skilmálar R eða venja hefðu skapað réttmætar væntingar hjá V ehf. um að félagið gæti skilað byggingarréttinum aftur til R né að slíkur skilaréttur yrði leiddur af tilteknum ákvæðum laga nr. 153/2006 um gatnagerðargjald. Loks var ekki fallist á að R hefði brotið jafnræðisreglu stjórnsýslulaga þótt sveitarfélagið hefði heimilað skil lóðarhafa sem keypt höfðu byggingarrétt á föstu verði, í stað útboðs, og þeirra sem fengið höfðu lán frá R til kaupanna. Var R því sýknað af kröfu V ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. júní 2011. Hann krefst að gegn afhendingu til stefnda á öllum réttindum áfrýjanda til lóðarinnar að Nönnubrunni 1 í Reykjavík verði stefnda gert að greiða sér aðallega 116.953.976 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. júní 2009 til greiðsludags, en til vara 78.509.557 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. sömu laga frá 16. maí 2006 til 1. júní 2009 og dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laganna af samanlagðri fjárhæð höfuðstóls og vaxta frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Verkland ehf., greiði stefnda, Reykjavíkurborg, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
404/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. júní 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að beitt verði vægari úrræðum. Að því frágengnu krefst hún þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
405/2011

Þ höfðaði mál gegn Í til greiðslu skaðabóta. Dómur héraðsdóms var ómerktur, enda var þar ekki tekin afstaða til krafna sem aðilar gerðu hvor á hendur hinum um málskostnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. júní 2011. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 12.917.089 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. desember 2005 til 23. september 2009, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt á báðum dómstigum. Hann krefst þess að auki að málflutningsþóknun sem ákveðin var í héraði verði hækkuð.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður falli niður.

Áfrýjanda var veitt gjafsókn í héraði 20. janúar 2011. Fyrir héraðsdómi krafðist hann málskostnaðar úr hendi stefnda án tillits til gjafsóknarinnar, svo sem áskilið var í gjafsóknarbréfi, sbr. og 2. mgr. 128. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Stefndi krafðist þess jafnframt í héraði að áfrýjanda yrði gert að greiða sér málskostnað. Í hinum áfrýjaða dómi var engin afstaða tekin til þessara krafna, sem aðilarnir gerðu hvor á hendur hinum um málskostnað. Er þetta slíkur annmarki á dóminum að óhjákvæmilegt er að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til málflutnings og dómsuppkvaðningar á ný, sbr. meðal annars dóma Hæstaréttar 9. nóvember 1995 í máli nr. 133/1994, sem birtur er í dómasafni 1995 á bls. 2580, og 20. desember 2011 í máli nr. 383/2011.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda hér fyrir dómi greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, Þ-kk-ef K-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 500.000 krónur.
407/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni S ehf. um dómkvaðningu matsmanns til að meta hvort tiltekið raftæki, svonefndur iPod touch, uppfyllti skilyrði tollflokkunar sem gagnavinnsluvél.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júní 2012, sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. maí 2012, þar sem fallist var á beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns til að meta hvort tiltekið raftæki, svonefndur iPod touch, uppfylli skilyrði tollflokkunar sem gagnavinnsluvél samkvæmt auglýsingu nr. 142/2006 um breyting á viðauka I við tollalög nr. 88/2005 með síðari breytingum. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila hafnað. Þá krefst hann „málskostnaðar“ fyrir Hæstarétti að mati réttarins.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og „málskostnaðar úr hendi sóknaraðila vegna reksturs málsins“.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, íslenska ríkið, greiði varnaraðila, Skakkaturni ehf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
408/2012

Með úrskurði héraðsdóms var mál VA ehf. á hendur V ehf. fellt niður, svo og málskostnaður milli aðilanna. Í málinu krafðist V ehf. þess að VA ehf. yrði gert að greiða sér málskostnað. Að virtum atvikum málsins var málskostnaður í héraði ákveðinn 300.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. júní 2012 sem barst héraðsdómi degi síðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. maí 2012, þar sem mál varnaraðila á hendur sóknaraðila var fellt niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að ákvæði hins kærða úrskurðar um að málskostnaður falli niður verði fellt úr gildi og varnaraðila gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili höfðaði mál þetta 20. október 2011 og krafði sóknaraðila um greiðslu á 3.230.296 krónum auk dráttarvaxta og málskostnaðar. Málið var þingfest 2. nóvember sama ár. Sóknaraðili lagði fram greinargerð 7. desember 2011 og krafðist aðallega sýknu og málskostnaðar. Reisti hann sýknukröfu sína meðal annars á þeirri málsástæðu að kröfu varnaraðila væri ranglega beint að sér þar sem skuldari væri nafngreint norskt félag. Málinu var eftir það nokkrum sinnum frestað, eins og nánar er rakið í hinum kærða úrskurði, en loks fellt niður að ósk varnaraðila í þinghaldi 9. maí 2012 með hinum kærða úrskurði.

Varnaraðili kveður ástæðu þess að hann felldi málið niður vera þá að framangreind málsástæða sóknaraðila um að það væri norskt félag en ekki hann sem réttilega ætti að beina kröfunni að hafi komið sér á óvart, enda hafi sóknaraðili ekki haldið henni fram í fyrri samskiptum aðila. Að henni fram kominni hafi varnaraðili metið það svo að réttast væri að fella málið gegn sóknaraðila niður. Samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 skal stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað ef máli er vísað frá dómi eða það fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efni skyldu, sem hann er krafinn um í máli. Þegar atvik málsins eru virt þykir hæfilegt að varnaraðila verði gert að greiða sóknaraðila 300.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi.

Varnaraðili greiði sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, VA verktakar ehf., greiði sóknaraðila, Viðhaldsmeistaranum ehf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 200.000 krónur í kærumálskostnað.
40/2012

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem lagt var fyrir sýslumanninn í Reykjavík að halda áfram kyrrsetningargerð í nánar tilgreindu húsnæði þar sem K hf. taldi að S geymdi verðmætt lausafé. Héraðsdómur taldi að S hefði verið tilkynnt með lögmætum hætti um fyrirhugaða aðfarargerð og tilefni hefði verið fyrir sýslumann til að kanna hvort verðmæti væru í húsinu þótt S ætti aðeins helmingshlut í fasteigninni. Hæstiréttur staðfesti úrskurðinn með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. janúar 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. janúar 2012, þar sem lagt var fyrir sýslumanninn í Reykjavík að halda áfram kyrrsetningargerð á hendur sóknaraðila að Smiðshöfða 9 í Reykjavík að undangenginni boðun til hans. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að staðfest verði ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 23. júní 2011 um að hafna kröfu varnaraðila um aðgang að húsnæði að Smiðshöfða 9 í Reykjavík. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf P-kk-nf K-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi banka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
410/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að C væri heimilt að leiða A fyrir dóm til skýrslugjafar við aðalmeðferð í máli þess gegn K hf. Talið var að sönnunarskyldu um efni og tilvist erlendrar réttarreglu samkvæmt 2. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 yrði ekki fullnægt með því að afla álits hjá erlendum málflytjendum eða öðrum sjálfstætt starfandi sérfræðingum. Þá lá fyrir að A var ekki vitni að málsatvikum. Samkvæmt þessu og með vísan til 3. mgr. 46. gr. sömu laga var úrskurðurinn felldur úr gildi og kröfu C um vitnaleiðsluna synjað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 4. júní 2012 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. maí 2012, þar sem fallist var á að varnaraðila væri heimilt að leiða tvö nafngreind vitni við aðalmeðferð í máli sem slitastjórn sóknaraðila vísaði til Héraðsdóms Reykjavíkur að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að synjað verði kröfu varnaraðila um að leiða umrædd vitni fyrir dóm. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar að því leyti að honum sé heimilt að leiða A-x-x Z-x-x QC sem vitni í málinu í því skyni að staðfesta álitsgerðir á tilteknum dómskjölum og svara spurningum lögmanna aðila og dómsins um efni álitsgerðanna. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili tekur fram að hann falli frá kröfu um að leiða vitnið M-x-x B-x-x fyrir dóm. Hefur hann því fallist á kröfu sóknaraðila fyrir Hæstarétti að því er þetta vitni varðar.

Sönnunarskyldu um efni og tilvist erlendrar réttarreglu samkvæmt 2. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 verður ekki fullnægt með því að afla álits hjá erlendum málflytjendum eða öðrum sjálfstætt starfandi sérfræðingum. Fyrir liggur að maður sá sem varnaraðili krefst að gefi vitnaskýrslu er ekki vitni að málsatvikum sem valda ágreiningi milli málsaðila. Samkvæmt þessu og með vísan til 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og kröfu varnaraðila um vitnaleiðsluna synjað.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Synjað er kröfu varnaraðila, Commerzbank AG, um að leiða A-x-x Z-x-x QC sem vitni í máli varnaraðila gegn sóknaraðila, Kaupþingi banka hf.

Varnaraðili greiði sóknaraðila 250.000 krónur í kærumálskostnað.
412/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í málum hans, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 10. júlí 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. og b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að úrskurðurinn verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að honum „verði gert að sæta geðrannsókn á gæsluvarðhaldstíma.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í varakröfu sinni krefst varnaraðili þess að honum verði gert að sæta geðrannsókn á gæsluvarðhaldstíma. Héraðsdómur hefur ekki tekið afstöðu til þeirrar kröfu og kemur hún því ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
415/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Slóvakíu var staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. júní 2012, þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðherra 31. maí sama ár um að framselja varnaraðila til Slóvakíu. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt framsalsbeiðni dómsmálayfirvalda í Slóvakíu er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa sem framkvæmdastjóri félagsins A, sem er með starfsstöð í [...] þar í landi, ekki staðið skil á hluta af launum starfsmanna félagsins að fjárhæð 139.476 slóvakískar krónur, að jafnvirði rúmar 4.600 evrur, sem haldið hafi verið eftir af launum starfsmannanna lögum samkvæmt á tímabilinu júlí til desember 2008 til greiðslu á launatengdum tryggingaiðgjöldum. Er ekki rökstudd ástæða til að vefengja að beiðni þessi fullnægi grunnreglum íslenskra laga, sbr. 5. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984. Fallist er á með héraðsdómi að hér á landi yrði slíkt brot, sem þar er lýst, heimfært undir 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. meðal annars dóm Hæstaréttar í máli nr. 383/1996 sem birtur er í dómasafni réttarins árið 1997, bls. 1124. Þar sem refsing fyrir brot gegn þeirri lagagrein getur varðað allt að sex ára fangelsi er fullnægt framsalsskilyrði 1. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Ákvörðun innanríkisráðuneytisins 31. maí 2012 um að framselja varnaraðila, X, til Slóvakíu er staðfest.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, Á-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.
419/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011. Málinu var vísað frá Hæstarétti, enda hafði kæra borist héraðsdómi eftir að frestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var löngu liðinn.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 8. maí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta brottvísun af heimili sínu og nálgunarbanni eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Vísar varnaraðili til kæruheimildar í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili, sbr. 1. gr. laga nr. 39/2012. Krefst hann þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, auk málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði fyrrgreindan úrskurð Héraðsdóms Suðurlands til Hæstaréttar 14. maí 2012. Var því máli vísað frá Hæstarétti með dómi réttarins 21. sama mánaðar í máli nr. 336/2012 vegna þess að lög nr. 85/2011 höfðu þá ekki að geyma heimild til að kæra til æðra dóms úrskurð héraðsdóms á grundvelli laganna.

Með 1. gr. laga nr. 39/2012 var slík kæruheimild tekin upp í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011. Segir þar að um kæru eftir því ákvæði gildi sömu reglur og um kæru úrskurðar héraðsdómara samkvæmt lögum nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í 2. mgr. 193. gr. síðastnefndra laga er svo fyrir mælt að vilji maður kæra úrskurð skuli hann lýsa því yfir innan þriggja sólarhringa frá því að hann fékk vitneskju um úrskurðinn. Þar sem frestur til að kæra fyrrgreindan úrskurð Héraðsdóms Suðurlands er samkvæmt þessu löngu liðinn verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
41/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. janúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 19. janúar 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að því verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í gögnum málsins liggja fyrir upplýsingar um símasamskipti varnaraðila við brotaþola í aðdraganda þess að hún varð fyrir hrottalegri líkamsárás 22. desember 2011. Einnig liggja fyrir upplýsingar um samskipti varnaraðila við aðra sakborninga, bæði rétt fyrir og eftir árásina. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til þess sem fram kemur í hinum kærða úrskurði er fallist á með héraðsdómi að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa framið brot sem varðað geti fangelsisrefsingu og að rannsóknarhagsmunir standi til að honum verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.