arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
405/2009

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að ekki væru efni til að verða við kröfu hvors málsaðila um sig um forsjá dætra þeirra til bráðabirgða meðan forsjármál væri ekki til lykta leitt. Þá var ekki fallist á að breyta fyrirkomulagi á umgengni. Krafa K, um að lögheimili barnanna yrði hjá henni á umræddum tíma og að M greiddi einfalt meðlag með þeim, var hins vegar tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. júlí 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. júní 2009, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um forsjá tveggja dætra þeirra til bráðabirgða, umgengni við þær og greiðslu meðlags. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að ákvæði hins kærða úrskurðar um umgengni varnaraðila við dætur þeirra verði breytt aðallega á þann veg að hún verði engin þar til endanlega verði leyst úr máli þeirra um forsjá barnanna, en til vara að umgengni verði hagað þannig að hún verði aðra hvora helgi frá kl. 17 á föstudegi til kl. 17 á sunnudegi og undir eftirliti Barnaverndar Reykjavíkur. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Ekki eru efni til að verða við kröfu varnaraðila um að málinu verði vísað frá Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, K fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 150.000 krónur.
406/2008

SG ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði að I hf. væri skaðabótaskylt vegna þess að eignarhlutur þess hafi ranglega verið afmáður úr hlutaskrá SV ehf. á tímabilinu frá 14. nóvember 2003 til 4. apríl 2005, en SV ehf. var síðar sameinað I hf. Talið var að ósannað væri að SG ehf. hafi orðið eigandi að hlutabréfum í SV ehf., en greiðslur hafi ekki farið fram og ekki væri sannað að greitt hafi verið með vinnuframlagi. Þá var talið að skrá um hluti 14. nóvember 2003 hafi ekki borið það með sér að vera vottorð úr hlutaskrá SV ehf., þrátt fyrir orðalag hennar um það, enda hafi hún ekki uppfyllt formskilyrði 19. gr. laga um einkahlutafélög. Hafi SG ehf. ekki getað byggt eignarrétt sinn á þessu skjali enda hafi því mátt vera ljóst að kaupsamningur hafi ekki komist á og það ekki orðið löglegur eigandi. Hafi SG ehf. því ekki sýnt fram á að það hafi orðið fyrir tjóni sem I hf. beri skaðabótaábyrgð á og var I hf. því sýknað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. júlí 2008. Hann krefst þess að viðurkennt verði að stefndi sé skaðabótaskyldur gagnvart sér „vegna þess atviks sem gerðist á tímabilinu frá 14. nóvember 2003 til 4. apríl 2005, að eignarhlutur áfrýjanda var ranglega afmáður úr hlutaskrá Sjóvíkur ehf., síðar Icelandic Group hf.“ Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Steinagerði ehf., greiði stefnda, Icelandic Group hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
406/2009

A var sakfelldur fyrir fjárdrátt í opinberu starfi með því að hafa misnotað stöðu sína sem fjármálastjóri bæjarsjóðs G og dregið þremur félögum í sinni eigu, samtals 9.221.324 krónur, með því að millifæra fé af bankareikningum bæjarsjóðs á bankareikninga félaganna. Voru brot hans talin varða við 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. A játaði að hafa framið þau brot sem honum voru gefin að sök og taldist sök hans því sönnuð. Með vísan til þess að brot A, sem framið var í opinberu starfi, þar sem hann dró sér ríflega 9.200.000 krónur í fimm skipti á sjö mánaða tímabili þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði. Fram kom að A hefði ekki áður sætt refsingu. Þá hefði hann ekki leynt broti sínu heldur játað það hreinskilningslega og endurgreitt það fé sem hann dró sér. Að þessu gættu voru sex mánuðir af refsingu A bundnir skilorði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 2. júlí 2009. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst staðfestingar héraðsdóms.

Með vísan til forsendna héraðsdóms og þess að brot ákærða, sem framið var í opinberu starfi, þar sem ákærði dró sér ríflega 9.200.000 krónur í fimm skipti á sjö mánaða tímabili þykir refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði. Ákærði hefur ekki áður sætt refsingu. Hann leyndi ekki broti sínu, hefur játað það hreinskilningslega og endurgreitt það fé sem hann dró sér. Að þessu gættu verður refsing hans bundin skilorði svo sem nánar greinir í dómsorði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins eins og í dómsorði segir, en skipaður verjandi hans, H-kk-nf B-kk-nf hæstaréttarlögmaður, fer ekki fram á málsvarnarlaun sér til handa.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf A-kk-nf, sæti fangelsi í átta mánuði en fresta skal fullnustu sex mánaða af refsivistinni og sá hluti hennar falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu þessa dóms haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins,15.464 krónur.
40/2009

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. janúar 2009. Hann krefst þess að viðurkennt verði með dómi að S sé faðir hans. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi hefur ekki sótt þing fyrir Hæstarétti. Hefur honum með vísan til 13. gr. barnalaga nr. 76/2003 verið skipaður málsvari fyrir réttinum, J-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf hæstaréttarlögmaður. Hann krefst aðallega frávísunar málsins frá Hæstarétti en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur. Þá krefst hann þóknunar úr ríkissjóði.

Með vísan til 2. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var málsaðilum gefinn kostur á að tjá sig munnlega fyrir Hæstarétti um birtingu áfrýjunarstefnu fyrir stefnda og atriði sem varðar rekstur málsins í héraði.

Svo sem fram kemur í héraðsdómi er stefndi talinn eiga tiltekið heimilisfang í Englandi. Var stefna til héraðsdóms birt þar og lagðar fram í málinu fullnægjandi upplýsingar um að við birtinguna hefði verið farið eftir breskum lögum, sbr. 90. gr. laga nr. 91/1991. Fyrir Hæstarétt hafa verið lögð gögn um að reynt hafi verið að birta áfrýjunarstefnu fyrir stefnda á sama stað en birting ekki tekist. Var þá gripið til þess ráðs að birta stefnuna í Lögbirtingablaði og birtist hún þar 6. mars 2009. Telur áfrýjandi að þessi birting sé fullnægjandi, þar sem ekki hafi tekist að birta stefnuna þar sem stefndi hafi verið talinn eiga heima. Í áfrýjunarstefnunni er fyrrgreint heimilisfang stefnda tilgreint. Ekki er í þar tekið fram af hverri ástæðu birt sé í Lögbirtingablaði svo sem áskilið er í 2. mgr. 89. gr. laga nr. 91/1991.

Samkvæmt 1. mgr. 89. gr. laga nr. 91/1991 eru þau skilyrði meðal annars sett fyrir að birta megi stefnu í Lögbirtingablaði, að upplýsinga verði ekki aflað um hvar birta megi stefnu eftir almennum reglum eða erlend yfirvöld neiti eða láti hjá líða að verða við ósk um birtingu samkvæmt 90. gr. laganna. Hvorugu þessara skilyrða er fullnægt í þessu máli. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Með vísan til 11. gr. barnalaga greiðist málskostnaður áfrýjanda úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans sem ákveðst eins og í dómsorði greinir. Þóknun skipaðs málsvara stefnda greiðist samkvæmt 13. gr. barnalaga úr ríkissjóði og verður ákveðin eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Málskostnaður áfrýjanda, M, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, H-kvk-ef R-kvk-ef R-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.

Þóknun J-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs málsvara stefnda S, 200.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
410/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi  á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. júlí 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 13. ágúst 2009 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 31. júlí 2009 klukkan 16. Varakrafa hans er byggð á a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði gerði sóknaraðili fyrir héraðsdómi aðallega kröfu um gæsluvarðhald til 31. júlí 2009, en til vara til 13. ágúst 2009. Varakrafa sóknaraðila gekk því lengra heldur en aðalkrafa hans. Með því að sú krafa sem lengra gekk var tekin til greina var ekki þörf á að taka afstöðu til hinnar. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
414/2009

G krafðist þess að ákvörðun þinglýsingarstjóra, um að aflýsa tilteknum leigusamningi yrði felld úr gildi og honum gert að færa samninginn að nýju í þinglýsingabók. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, kemur fram að ekki væri annað að sjá en að þinglýsingarstjóra hefði borið að afmá samninginn. Þau gögn er þinglýsingarstjóri hefði haft undir höndum hefðu ekki borið annað með sér en að öllum skilyrðum hefði verið fullnægt og var kröfu G því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 14. júlí 2009, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á Selfossi 31. mars 2009 um að afmá úr fasteignabók leigusamning frá 20. maí 1978 um hálfa jörð varnaraðila, Yrpuholt í Flóahreppi. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, sbr. 1. gr. laga nr. 6/1992. Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og honum gert að færa leigusamninginn að nýju í þinglýsingabók. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og málskostnaðar í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti. Kemur krafa hans um málskostnað í héraði því ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, Flóahreppi, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
415/2009

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms, þar sem máli Ó á hendur S var vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júlí 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júlí 2009, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, sbr. j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði sótti lögmaður þing fyrir sóknaraðila við fyrirtöku málsins í Héraðsdómi Reykjavíkur 27. febrúar 2009. Lögmaðurinn sótti öll dómþing héraðsdóms í málinu eftir það. Við fyrirtöku 6. mars 2009 lagði lögmaðurinn fram greinargerð sem sóknaraðili hafði sjálfur skrifað og dagsett er sama dag. Í henni kveðst hann sjálfur gæta hagsmuna sinna. Talið verður að skylda héraðsdómara til að leiðbeina sóknaraðila um formhlið málsins samkvæmt 4. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 4. mgr. 84. gr. laga nr 90/1991, hafi fallið niður þegar lögmaður tók að sækja þing fyrir sóknaraðila. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ó-kk-nf Þ-kk-nf Z-kk-nf, greiði varnaraðila, Sparisjóði Skagafjarðar, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
416/2009

Héraðsdómur vísaði máli G frá dómi þar sem félag var talið eiga óskipt réttindi með G og því óskipta aðild að málinu skv. 1. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í Hæstarétti var tekið fram að G hafi ekki í stefnu gert grein fyrir grundvelli þess að hann höfðaði málið einn án aðildar félagsins. Stefnan hafi því ekki uppfyllt skilyrði 80. gr. laga nr. 91/1991. Yrði ekki bætt úr því sem aflaga hafi farið með framlagningu gagna fyrir Hæstarétti. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júlí 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. júní 2009, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann þess að málskostnaður í héraði verði felldur niður, en honum dæmdur kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hefur lagt fram í Hæstarétti bréf fyrrverandi skiptastjóra þrotabús Dychem Ísland ehf. 3. júlí 2009, þar sem meðal annars kemur fram að félag þetta hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði 9. mars 2006 og skiptum lokið 19. júlí sama ár með vísan til 155. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í bréfinu segir: „Þrotabúið lætur sig ekki málið varða né gerir kröfur í því sambandi, enda skiptum þess lokið, en G-kk-nf var einn rétthafi gagnvart Dychem í Bretlandi eftir því sem skiptastjóri best vissi.“

Í stefnu til héraðsdóms kemur fram að sóknaraðili byggi kröfu sína á samningi 12. september 2003, þar sem fram kemur að hann og Dychem á Íslandi ehf. eigi saman aðild að samningnum. Er fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að aðild að samningnum sé þess háttar að 18. gr. laga nr. 91/1991 eigi við um málssókn vegna ætlaðra vanefnda á honum nema sérstakar skýringar komi fram sem heimila annan hátt á málssókninni. Í stefnunni gerði sóknaraðili ekki grein fyrir grundvelli þess að hann höfðaði málið einn án aðildar nefnds félags. Uppfyllti stefnan því ekki skilyrði 80. gr. laga nr. 91/1991 er lúta að reifun máls að þessu leyti. Ekki verður bætt úr því sem aflaga fór með framlagningu gagna fyrir Hæstarétti. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf Ó-kk-nf K-kk-nf, greiði varnaraðila, Samhentum Kassagerð ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
417/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júlí 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júlí 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til fimmtudagsins 30. júlí 2009 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
419/2009

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júlí 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júlí 2009, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til þriðjudagsins 28. júlí 2009 klukkan 16 og sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
41/2009

S starfaði sem framkvæmdastjóri K ehf. Í málinu krafði hún félagið um laun í 6 mánaða uppsagnarfresti samkvæmt ráðningarsamningi. Byggði S á því í málinu að með því að verulegar breytingar hefðu verið gerðar á starfi hennar hefði félagið í raun einhliða rift starfssamningi hennar og framkvæmdastjórastaða hennar verið lögð niður. K ehf. hélt því hins vegar fram að S hefði látið af störfum af sjálfsdáðum og ætti því ekki rétt á launum í uppsagnarfresti. Talið var að breytingar á starfi S hefðu verið framkvæmdar með fulltingi hennar en ekki yrði séð að hún hefði mótmælt þeim sérstaklega fyrr en rétt áður en hún lét af störfum. Var K ehf. sýknað af kröfu S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. janúar 2009. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 6.445.574 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 687.822 krónum frá 31. janúar til 28. febrúar 2007, af 1.510.358 krónum frá þeim degi til 31. mars sama ár, af 2.332.894 krónum frá þeim degi til 30. apríl sama ár, af 3.155.430 krónum frá þeim degi til 31. maí sama ár, af 3.977.966 krónum frá þeim degi til 30. júní sama ár, af 4.800.502 krónum frá þeim degi til 31. júlí sama ár, af 5.623.038 krónum frá þeim degi til 31. ágúst sama ár, en af 6.445.574 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmd til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir. Einn dómari, H-kvk-nf H-kvk-nf, tekur fram að hún telji rétt að fella niður málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, S-kvk-nf L-kvk-nf E-kvk-nf, greiði stefnda, Kornaxi ehf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
425/2009

M krafðist þess að fá syni sína tvo afhenta sér með beinni aðfarargerð, en þeir voru ásamt móður sinni á Íslandi. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var talið að K hefði flutt drengina til Íslands frá Bandaríkjunum og haldið þeim hér á landi með ólögmætum hætti í skilningi 1. og 2. mgr. 11. gr. laga nr. 160/1995 og ákvæða Haagsamningsins. Þá var ekki talið að synja bæri um afhendingu á grundvelli undantekningarákvæða 2. og 3. mgr. 12. gr. sömu laga og var krafa M um aðfarargerð því tekin til greina. Fyrir Hæstarétti hafði M meðal annars gert kröfu um frávísun máls þar sem tveggja vikna kærufrestur hefði verið útrunninn er kæra barst héraðsdómi. Talið var að þar sem 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 mælti fyrir um frest í vikum en ekki sólarhringum yrði að líta svo á að ekki skipti máli hvenær innan síðasta dags frestsins kæra hefði borist. Var frávísunarkröfu M því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. júlí 2009, þar sem varnaraðila var heimilað, að liðnum sex vikum frá uppsögu úrskurðarins, að fá tvo nafngreinda syni hans og sóknaraðila afhenta sér með beinni aðfarargerð hafi sóknaraðili ekki áður fært þá til Bandaríkjanna. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um aðfarargerð verði hafnað. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili reisir aðalkröfu sína á því að tveggja vikna kærufrestur, sem mælt er fyrir um í 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og hér eigi við, hafi verið útrunninn þegar sóknaraðili afhenti héraðsdómara kæru til Hæstaréttar. Úrskurður héraðsdóms hafi verið kveðinn upp 6. júlí 2009 kl. 9:30, en kæra borist 20. sama mánaðar kl. 12:10 og kærufrestur þá verið liðinn. Frestur, sem mælt er fyrir um í áðurnefndri lagagrein, er mældur í vikum en ekki sólarhringum og þegar svo háttar til hefur verið litið svo á að ekki skipti máli hvenær innan síðasta dags frestsins kæra berst. Aðalkröfu varnaraðila verður samkvæmt því hafnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.