arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
228/2008

Talið var að það álitaefni hvort nánar tilgreind takmörkun á félagsréttindum J sem félaga í F ætti undir Félagsdóm samkvæmt 1. tl. 44. gr. laga um stéttarfélög og vinnudeilur nr. 80/1938 og að J ætti lögvarða hagsmuni af því að fá úr því leyst fyrir dómi. Var kröfu F um frávísun málsins frá Félagsdómi því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Félagsdóms 16. apríl 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að máli varnaraðila á hendur honum yrði vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. tölulið 67. gr. laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeildur, sbr. 3. gr. laga nr. 20/2001. Sóknaraðili krefst þess að málinu verði vísað frá Félagsdómi og varnaraðila gert að greiða sér málskostnað þar fyrir dómi ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
229/2007

S og L deildu um hvort L hefði lýst því yfir nægilega snemma að hann hygðist nýta sér samningsbundinn kauprétt um nánar tilgreindar fasteignir. Talið var að yfirlýsingin hefði komið fram innan gildistíma kaupréttarins og að ákvæði samningsins um að tilkynna bæri með þriggja mánaða fyrirvara um nýtingu hans takmarkaði ekki gildistíma kaupréttarins  með þeim hætti sem S byggði á.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. apríl 2007. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsatvik eru rakin í héraðsdómi. Orðalag kaupsamnings aðila frá 17. mars 2003 var skýrt um það að kaupréttur stefnda skyldi gilda í þrjú ár frá 1. mars 2003 að telja. Stefndi tilkynnti áfrýjanda með bréfi 16. desember 2005 að hann vildi nýta kauprétt sinn. Var kauprétturinn þá í gildi. Í ákvæði kaupsamningsins um kaupréttinn segir ennfremur: „Seljandi skal tilkynna kaupanda með 3ja mánaða fyrirvara hyggist hann nýta sér kauprétt sinn.“ Rétt þykir að skýra þetta skilyrði þannig að uppgjör, afsal og afhending eigna skuli tímasett þremur mánuðum eftir að tilkynning hefur borist um að kaupréttar verði neytt. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Saxhóll ehf., greiði stefnda, Lykilhótelum ehf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
229/2008

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn 14 ára stúlku sem gætti barna hans, sbr. 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga. Talið var hafið yfir skynsamlegan vafa að X hafi brotið gegn stúlkunni og ekki varhugavert að leggja til grundvallar stöðugan vitnisburð stúlkunnar fyrir dómi. Var X talinn hafa gerst sekur um ofbeldi og ólögmæta nauðung í skilningi 1. mgr. 194. gr. hegningarlaga og því sakfelldur fyrir nauðgun. Skynsamlegur vafi þótti hins vegar leika á því hvort X hafi vitað eða mátt vita að stúlkan var ekki orðin 15 ára þegar hann braut gegn henni og var hann því ekki sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 202. gr. hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að verknaðurinn var framinn gagnvart ungri stúlku sem var að gæta barna X, en hann misnotaði sér aðstæður og braut gegn trúnaðartrausti sem ríkja átti í samskiptum þeirra. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár. Þá var X dæmdur til að greiða stúlkunni miskabætur að fjárhæð 750.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 16. apríl 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða, að refsing hans verði þyngd og honum gert að greiða A 2.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 595.677 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur, og skipaðs réttargæslumanns brotaþola, J-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 124.500 krónur.
22/2008

G var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa hótað lögreglumanni líkamsmeiðingum og slegið hann með krepptum hnefanum í vinstri vanga og eyra. Með brotinu rauf hann skilorð dóms þar sem hann hlaut fjögurra mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Í samræmi við 60. gr. almennra hegningarlaga var sá dómur tekinn upp og bæði málin dæmd í einu lagi, sbr. 77. gr. sömu laga. Að þessu virtu var refsing G ákveðin fangelsi í níu mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. desember 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu og þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing hans verði milduð og skilorðsbundin.

Með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-kk-nf R-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 261.986 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 249.000 krónur.
235/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. apríl 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 21. maí 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Heimild til gæsluvarðhalds samkvæmt 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 er eðli máls samkvæmt háð því að ekki verði óhæfilegur dráttur á rannsókn máls og það sé síðan rekið með viðhlítandi hraða. Fram kemur í gögnum málsins að sóknaraðili bíði nú gagna um afleiðingar ætlaðs brots varnaraðila, sem nauðsynleg séu áður en ákvörðun er tekin um framhald málsins. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
236/2007

Í hf. taldi sig vera að selja nafngreindu fyrirtæki á Ítalíu gám af fiskflökum og gaf út reikning vegna viðskiptanna þar sem greiðsluskilmálar voru tilgreindir „cash against documents“ með afhendingarskilmálana „CIF Rotterdam“. Félagið afhenti farmflytjanda vöruna og keypti flutningstryggingu hjá T hf. í samræmi við afhendingarskilmálana. Sá sem Í hf. taldi vera kaupanda vörunnar reyndist ekki hafa pantað hana heldur aðili sem misnotað hafði nafn hans. Sá aðili komst einnig yfir frumrit vöruskjala og fékk vöruna afhenta sér gegn framvísun þeirra í vörugeymslu farmflytjandans í Rotterdam. Í hf. krafðist greiðslu bóta á grundvelli vátryggingarinnar vegna þess tjóns sem félagið hafði orðið fyrir af þessum sökum. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var litið svo á að farmurinn hefði enn þá verið í vörslum farmflytjanda þegar honum var stolið. Samkvæmt skilmálum vátryggingarinnar var ekki talið að hún hefði þá verið fallin niður. Því var fallist á að T hf. bæri að bæta tjón Í hf. í samræmi við skilmála vátryggingarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 3. maí 2007. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann lækkunar á kröfu stefnda og að málskostnaður falli niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Samkvæmt fyrri málslið 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður hvor aðili látinn bera sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
237/2008

Máli var vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti þar sem krafa sú sem deilt var um náði ekki áfrýjunarfjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kært er ákvæði í úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 28. mars 2008, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að við gjaldþrotaskipti á búi sóknaraðila yrði launakröfu varnaraðila að fjárhæð 101.124 krónur skipað í réttindaröð sem búskröfu samkvæmt 3. tölulið 110. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt 3. málslið 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 verður úrskurði, sem felur í sér lokaákvörðun um ágreiningsefni, ekki skotið til Hæstaréttar nema fullnægt sé almennum skilyrðum til áfrýjunar dóms í einkamáli. Áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála er nú 513.344 krónur. Er því ekki fullnægt lagaskilyrðum fyrir kæru þessari. Málinu verður því sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, þrotabú Angelo ehf., greiði varnaraðila, I-x-x A-x-x M-x-x, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
238/2008

Á krafðist þess í málinu að nánar tilgreind skjöl yrðu afmáð úr þinglýsingabók. Var kröfunni hafnað þegar af þeirri ástæðu að þegar hún kom fram var löngu liðinn sá fjögurra vikna frestur sem mælt er fyrir í 1. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. apríl 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að sýslumanninum í Reykjavík yrði gert að afmá úr þinglýsingabók færslu á eignarhlutum með auðkennunum 229-8067 og 229-8153 í fasteigninni Rafstöðvarvegi 1a í Reykjavík á 32 veðskuldabréfum, útgefnum til handhafa 1. mars 2006 að fjárhæð samtals 160.000.000 krónur, 10 veðskuldabréfum, útgefnum til handhafa 5. október 2005 að fjárhæð samtals 50.000.000 krónur, og 14 veðskuldabréfum, útgefnum til handhafa 30. júní 2006 að fjárhæð samtals 42.000.000 krónur. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Sóknaraðili krefst þess að sýslumanni verði gert að afmá færslu áðurnefndra veðskjala af framangreindum eignarhlutum í fasteigninni Rafstöðvarvegi 1a. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst varnaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, sem fyrirsvarsmanni sóknaraðila, K-kk-þgf B-kk-þgf, verði gert að greiða.

Varnaraðili hefur ekki fært haldbær rök fyrir kröfu sinni um að málinu verði vísað frá Hæstarétti og verður henni því hafnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, þar á meðal ákvæði hans um málskostnað, enda hefur varnaraðili ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en ekki eru næg efni til að dæma fyrirsvarsmann þess fyrrnefnda til greiðslu samkvæmt 4. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ártúnsbrekka ehf., greiði varnaraðila, VBS Fjárfestingabanka hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
242/2008

V gerði kröfu um að felld yrði úr gildi ákvörðun T, þar sem synjað var umsókn hennar um bætur úr sjúklingatryggingu samkvæmt lögum nr. 111/2000. Óumdeilt var að V greindist með algert sjónhimnulos á hægra auga í nóvember 2002. Þá lá einnig fyrir að í október sama ár greindi V, deildarlækni og hjúkrunarfræðingi, sem bæði voru samstarfsmenn hennar á augndeild Landspítala, frá því að hún hefði flygsur fyrir auga. Aðilar voru ekki á einu máli um hvað þeim fór nákvæmlega á milli. Talið var að samskipti þeirra hefðu ekki talist falla undir rannsókn eða sjúkdómsmeðferð á sjúkrahúsi, sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 111/2000 og að V hefði heldur ekki getað talist hafa verið notandi heilbrigðisþjónustu í skilningi 1. mgr. 2. gr. laga nr. 74/1974 um réttindi sjúklinga og þess vegna ekki sjúklingur sem rétt gæti átt til bóta samkvæmt lögum nr. 111/2000. Þá var heldur ekki talið að dreifibréf vegna lækningaþjónustu við starfsmenn væri til þess fallið að styðja dómkröfu hennar í málinu. Var T því sýknað af kröfu V.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. apríl 2008. Hún krefst þess að ákvörðun stefnda, sem henni var tilkynnt í bréfi 9. janúar 2006, um að synja umsókn hennar um bætur samkvæmt lögum nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu, verði felld úr gildi. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi byggir kröfu sína á samtali við samstarfsmann sinn á augndeild Landspítala, háskólasjúkrahúss, nafngreindan lækni, sem átt hafi sér stað þegar bæði voru þar við störf í október 2002. Fallist verður á með stefnda að þessi samskipti geti ekki talist falla undir rannsókn eða sjúkdómsmeðferð á sjúkrahúsi, sbr. 1. mgr. 1. gr. laga nr. 111/2000 og að áfrýjandi geti heldur ekki talist hafa verið notandi heilbrigðisþjónustu í skilningi 1. mgr. 2. gr. laga nr. 74/1997 um réttindi sjúklinga og þess vegna ekki sjúklingur sem rétt getur átt til bóta samkvæmt lögum nr. 111/2000, sbr. nefnda 1. mgr. 1. gr. þeirra laga. Áfrýjandi hefur til stuðnings kröfu sinni vísað til dreifibréfs vegna lækningaþjónustu við starfsmenn sem nefnt er í hinum áfrýjaða dómi. Telur hún að lækninum sem hún átti samtalið við hafi borið samkvæmt dreifibréfinu að beina henni á göngudeild eða sjá á annan hátt til þess að hún væri skráð inn sem sjúklingur á spítalann. Ekki er unnt að fallast á með áfrýjanda að málflutningur um þetta sé til þess fallinn að styðja dómkröfu hennar í málinu. Af framangreindu leiðir að hinn áfrýjaði dómur verður staðfestur.

Með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður áfrýjandi dæmd til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er óraskaður.

Áfrýjandi, V-kvk-nf H-kvk-nf, greiði stefnda, Tryggingastofnun ríkisins 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif
244/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. maí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. maí 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 7. maí 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að hann verði látinn sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
245/2008

A var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa ráðist á B og slegið hann hnefahöggi í andlitið svo að hann féll í jörðina og hlaut tilgreinda áverka. A var dæmdur í fimm mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu skaðabóta til handa B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 16. apríl 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Við meðferð málsins í héraði játaði ákærði sakargiftir og var málið rekið þar og dæmt samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Af því sem fram er komið verður ráðið að áverkar þeir sem B hlaut séu töluverðir og að hluta til varanlegir. Ekkert er fram komið sem réttlætir hina fyrirvaralausu og harkalegu líkamsárás ákærða. Hann hefur hins vegar ekki áður gerst sekur um refsvert brot samkvæmt sakavottorði því sem er meðal gagna málsins. Refsing ákærða verður ákveðin fangelsi í fimm mánuði og verður hún bundin skilorði eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur er ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða helming áfrýjunarkostnaðar málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, A-x-x P-x-x, sæti fangelsi í fimm mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppsögu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um skaðabætur og sakarkostnað eru óröskuð.

Ákærði greiði helming áfrýjunarkostnaðar málsins, sem nemur samtals 236.099 krónum, þar sem með eru talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, B-kk-ef Þ-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.
24/2008

M krafðist þess að sér yrði gert að greiða einfalt meðlag með barni sínu og K frá 12. febrúar 2007 til 18 ára aldurs barnsins en til vara þrefalt meðlag með barninu á sama tímabili. K krafðist þess aðallega að málinu yrði vísað frá Hæstarétti. Samkvæmt 1. mgr. 44. gr. barnalaga nr. 76/2003 er áfrýjunarfrestur í málum vegna ágreinings um forsjá einn mánuður. Sömu reglu lúta þeir þættir forsjármáls sem varða greiðslu meðlags, sbr. 5. mgr. 34. gr. barnalaga og dóm Hæstaréttar 8. maí 2008 í máli nr. 445/2007. Áfrýjunarstefna í málinu var gefin út að liðnum einum mánuði frá uppkvaðningu héraðsdóms. Var málinu samkvæmt því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. janúar 2008. Hann krefst þess aðallega að sér verði gert að greiða einfalt meðlag, sbr. 2. mgr. 55. gr. barnalaga nr. 76/2003, með barni sínu og varnaraðila, A, frá 12. febrúar 2007 til 18 ára aldurs barnsins, en til vara þrefalt meðlag með barninu á sama tímabili. Þá krefst hann þess að málskostnaður verði látinn niður falla á báðum dómstigum.

Stefnda krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt.

Stefnda höfðaði mál þetta til að fá sér dæmda forsjá áðurnefnds sonar aðilanna, auk þess sem hún krafðist að í dómi yrði kveðið á um umgengni áfrýjanda við barnið og honum gert að greiða fjórfalt meðlag með því frá málshöfðun til 18 ára aldurs þess. Í greinargerð áfrýjanda fyrir héraðsdómi samþykkti hann kröfu stefndu um forsjá og við munnlegan flutning málsins þar féllu þau bæði frá kröfum um að í dómi yrði kveðið á um umgengni við barnið. Með hinum áfrýjaða dómi var því stefndu veitt forsjá barnsins, en leyst að efni til úr ágreiningi aðilanna um hæð meðlags með því úr hendi áfrýjanda.

Samkvæmt 1. mgr. 44. gr. barnalaga er áfrýjunarfrestur í málum vegna ágreinings um forsjá barna einn mánuður. Sömu reglu lúta þeir þættir forsjármáls sem varða greiðslu meðlags, sbr. 5. mgr. 34. gr. barnalaga og dóm Hæstaréttar 8. maí 2008 í máli nr. 445/2007. Héraðsdómur var kveðinn upp 17. október 2007 en áfrýjunarstefna ekki gefin út fyrr en 15. janúar 2008. Áfrýjunarfrestur var þá liðinn. Verður málinu samkvæmt því vísað frá Hæstarétti.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Gjafsóknarkostnaður stefndu fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefndu, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 350.000 krónur.