261/2015

Í höfðaði mál þetta vegna ummæla sem birtust í viðtali sem R tók af móður hans í tímariti sem G ritstýrði. Í viðtalinu var meðal annars vikið stuttlega að dómsmáli milli foreldra Í um forsjá yfir honum sem lauk með því að föður hans var einum dæmd hún. Í tengslum við þetta var tekinn orðrétt upp í greinina stuttur texti úr dómi í forsjármálinu, þar sem fram kom að matsmaður hafi talið báða foreldra Í hæfa til að fara með forsjá hans. Jafnframt voru birtar með greininni tvær ljósmyndir af Í sem var nafngreindur. Í krafðist þess að R og G yrðu dæmdar til refsingar samkvæmt 229. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þeim gert að greiða sér miskabætur auk kostnaðar af birtingu dóms í málinu. Í ljósi þess að sá sex mánaða frestur sem kveðið er á um í 1. mgr. 29. gr. almennra hegningarlaga til höfðunar einkarefsimáls hafði verið liðinn er málið var höfðað féll Í frá refsikröfunni fyrir Hæstarétti. Talið var að upplýsingar um nafn, fæðingardag og það hver færi með forsjá Í yrðu ekki taldar til einkamálefna hans sem leynt skyldu fara. Ekki var fallist á með Í að umfjöllunin hefði kastað rýrð á hann og fjölskyldu hans, enda væri talað vel um hæfni beggja foreldra en ekki vikið að neinu um Í sjálfan. Talið var að móður Í hefði verið heimilt að skýra frá forsjármálinu, sem hún hafði verið aðili að, og niðurstöðu þess og því hefði birting ummælanna ekki brotið gegn rétti Í til friðhelgi einkalífs. Hefði Í því ekki sýnt fram á að R og G hefðu valdið honum miska með umfjöllun sinni og voru þær sýknaðar í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. apríl 2015. Hann krefst þess að stefndu verði gert að greiða sér 800.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 7. mars 2013 til 23. maí sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi á málið rætur að rekja til þess að grein með viðtali stefndu R-kvk-ef A-kvk-ef af móður áfrýjanda birtist 7. mars 2013 í tímaritinu Vikunni sem stefnda G-kvk-nf E-kvk-nf A-kvk-nf ritstýrði. Í viðtalinu var meðal annars vikið stuttlega að dómsmáli milli foreldra áfrýjanda um forsjá yfir honum sem lauk með því að föður hans var einum dæmd hún. Í tengslum við þetta var tekinn orðrétt upp í greinina stuttur texti úr dómi í forsjármálinu, þar sem fram kom að matsmaður hafi talið báða foreldra áfrýjanda hæfa til að fara með forsjá hans, en þau bæru bæði umhyggju fyrir honum, sýndu honum ástúð, hlúðu vel að honum og þekktu vel til eiginleika hans. Jafnframt voru birtar með greininni tvær ljósmyndir af áfrýjanda sem var nafngreindur. Mál þetta höfðaði hann 17. desember 2013 og krafðist þess að stefndu yrðu dæmdar til refsingar samkvæmt 229. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og þeim gert að greiða sér miskabætur að fjárhæð 800.000 krónur auk 400.000 króna vegna kostnaðar af birtingu dóms í málinu í tveimur dagblöðum, en jafnframt yrði kveðið á um skyldu til að birta forsendur og niðurstöðu dómsins í næsta tölublaði Vikunnar sem kæmi út eftir uppsögu hans. Með hinum áfrýjaða dómi voru stefndu sýknaðar af þessum kröfum. Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi í ljósi 1. mgr. 29. gr. almennra hegningarlaga fallið frá refsikröfu og hefur hann heldur ekki lengur uppi kröfur varðandi birtingu dóms í málinu, sem snýr þar með eingöngu að kröfu hans um miskabætur. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sýknu stefndu af þeirri kröfu.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað verður staðfest, en um málskostnað fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Í-kk-nf N-kk-nf B-kk-nf, greiði stefndu, R-kvk-þgf A-kvk-þgf og G-kvk-þgf E-kvk-þgf A-kvk-þgf, hvorri fyrir sig 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.