53/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli K hf. gegn B Ltd. o.fl. var vísað frá dómi þar sem annmarkar voru taldir vera á tilgreiningu aðila í stefnu. B Ltd. o.fl. höfðu veitt K hf. ábyrgðartryggingu og höfðaði K hf. málið til að krefjast þess að B Ltd. o.fl. væri skylt að selja sér svokallaðan tilkynningarfrest gegn greiðslu á iðgjaldi í samræmi við skilmála sem um vátrygginguna giltu. K hf. hafði höfðað málið gegn fimm vátryggingafélögum og níu samtökum vátryggjenda á þann hátt að stefnt var einum meðlimi samtakanna fyrir hönd þeirra allra, en þeir voru 2305 talsins. B Ltd. o.fl. gerðu ekki athugasemdir við þá aðild til varnar. Með vísan til þess og eldri dóma Hæstaréttar var talið að tilgreining á aðilum í stefnu væri fullnægjandi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. janúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. janúar 2013 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta á hendur varnaraðilum sem vátryggjendum er veitt hafi honum ábyrgðartryggingu, svonefnda stjórnunar- og yfirmannstryggingu (e. Directors' and Officers' Liability Insurance) frá 1. apríl 2008 til 1. apríl 2009. Í málinu krefst sóknaraðili þess aðallega að viðurkennt verði að stefndu sé skylt ,,að selja stefnanda 36 mánaða tilkynningarfrest“ gegn greiðslu á iðgjaldi í samræmi við tilgreint ákvæði skilmála, sem um vátrygginguna gilda. Til vara gerir sóknaraðili þá kröfu í stefnu að stefndu sé skylt ,,að selja stefnanda allt að 72 mánaða tilkynningarfrest“ gegn greiðslu iðgjalds í samræmi við tilgreint ákvæði vátryggingarskilmálanna. Tilgangur sóknaraðila með málsókninni er að framlengja þann frest, sem hann telur sig hafa, til þess að krefjast bóta úr vátryggingunni, sem er svokölluð kröfugerðartrygging, en í því felst að tilkynna verður um tjónsatvik á meðan vátrygging er í gildi, en eftir það tímamark innan tilkynningarfrests samkvæmt skilmálum hennar.

Stefndu kröfðust frávísunar málsins frá héraðsdómi og var sú krafa þeirra reist á röksemdum, sem gerð er grein fyrir í hinum kærða úrskurði.

Með úrskurðinum var málinu vísað frá héraðsdómi, án þess að fjallað yrði um frávísunarástæður stefndu eða niðurstaðan á þeim reist, þar sem héraðsdómur taldi að nauðsynlegt hefði verið að stefna öllum vátryggjendum og þeim sem aðild ættu að þeim samtökum, sem teldust til vátryggjenda í málinu. Af hálfu sóknaraðila er upplýst að þeir, sem eigi aðild að samtökum vátryggjenda, er veitt hafi vátryggingu þá, sem ágreiningur málsins tekur til, séu 2305 talsins. Er hinn kærði úrskurður til endurskoðunar um þær ástæður, sem frávísunin er reist á.

Sóknaraðili hefur í málinu beint kröfum að fimm vátryggingafélögum og níu samtökum vátryggjenda á þann hátt að stefnt er einum meðlimi samtakanna fyrir hönd þeirra allra, en sem fyrr segir eru þeir 2305 talsins. Ekki er ágreiningur um það í málinu að upplýsingar um aðild málsins varnarmegin séu frá umboðsmanni stefndu komnar, sem hefur lýst því yfir að hann fari með málið fyrir hönd þeirra allra. Hafa varnaraðilar því ekki gert athugasemdir við þá aðild til varnar, sem sóknaraðili mótaði með stefnu sinni til héraðsdóms. Með vísan til þessa og til dóma Hæstaréttar, til dæmis frá 10. júní 2004 í máli nr. 53/2004 og 16. desember 2004 í máli nr. 264/2004, sem birtir eru á síðum 2666 og 5049 í dómasafni réttarins á þessu ári, verður talið að tilgreining á varnaraðilum í stefnu sé fullnægjandi.

Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Það athugast að eftir að aðilarnir lögðu fram greinargerðir fyrir Hæstarétti hver fyrir sitt leyti lagði sóknaraðili fram bréf sem að hluta felur í sér svar við málatilbúnaði í greinargerð varnaraðila. Fyrir þessum skriflega málflutningi sóknaraðila er engin lagaheimild og er hann aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.