615/2007

Í varð fyrir slysi 1. júní 1999 þegar hann var við störf sem stýrimaður á fiskiskipi. Samkvæmt skilmálum, sem giltu um slysatryggingu Í, fyrndist krafa á grundvelli hennar á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs, þegar vátryggði fékk vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar, sbr. 29. gr. áðurgildandi laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga. Talið var að Í hafi hlotið að vera ljóst ekki síðar en þegar honum var vísað til sérfræðings í bæklunarlækningum 23. nóvember 2001 að hann hafi hlotið varanleg mein af slysinu. Því til samræmis varð að líta svo á að á árinu 2002 hafi hann átt þess kostað gera nauðsynlegar ráðstafanir til að leita fullnustu kröfu sinnar. Var krafa Í því fallin niður fyrir fyrningu þegar málið var höfðað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. nóvember 2007 og krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 993.074 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 10. maí 2003 til 2. febrúar 2007, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Samkvæmt gögnum málsins varð áfrýjandi fyrir slysi 1. júní 1999 þegar hann var við störf sem stýrimaður á fiskiskipi, en hann féll þá við í slöngubáti, sem var á leið milli skipa úti á rúmsjó, og fékk við það högg á hægri olnboga og miklar kvalir í öxl. Áfrýjandi hafði á þeim tíma frjálsa slysatryggingu hjá stefnda. Áfrýjandi leitaði til heimilislæknis eftir lok veiðiferðar og sótti eftir ábendingu hans meðferð hjá sjúkraþjálfa frá haustinu 1999. Fékk áfrýjandi ekki bata af þessu og vísaði heimilislæknirinn honum haustið 2001 til sérfræðings í bæklunarlækningum, sem reyndi meðferð með sterasprautum, en gerði loks liðspeglun á öxl áfrýjanda 12. mars 2004. Kom þá í ljós gamall áverki á liðböndum í öxlinni, sem leitast var við að ráða bót á. Áfrýjandi tilkynnti stefnda 31. mars 2004 um framangreind atvik og krafðist greiðslu úr slysatryggingu sinni. Aflað var mats tveggja lækna 9. mars 2006 á tímabundnum og varanlegum afleiðingum slyssins, svo og álits örorkunefndar 8. ágúst sama ár. Í matinu var talið að heilsufar áfrýjanda eftir slysið hafi orðið stöðugt 22. júlí 1999, en 1. október sama ár í áliti örorkunefndar. Áfrýjandi höfðaði mál þetta 25. apríl 2007 til heimtu bóta úr fyrrnefndri slysatryggingu.

Samkvæmt skilmálum, sem giltu um slysatryggingu áfrýjanda, fyrndist krafa á grundvelli hennar á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs, þegar vátryggði fékk vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar, sbr. 29. gr. áðurgildandi laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga. Í áliti örorkunefndar var haft eftir áfrýjanda að liðspeglunaraðgerð 12. mars 2004 hafi engu breytt um líðan hans, sem í aðalatriðum hafi verið eins frá hausti 1999. Í málinu hefur ekki verið leitað mats á því hvenær áfrýjanda hefði fyrst getað verið tímabært að láta meta afleiðingar slyssins. Á hinn bóginn liggur fyrir að heimilislæknir hafi um tveggja ára skeið beint áfrýjanda í sjúkraþjálfun sökum þess að þá var talið að hann hafi hlotið tognun á öxl, en þegar sýnt þótti að árangur fengist ekki af því var honum vísað til sérfræðings í bæklunarlækningum 23. nóvember 2001. Ekki síðar en á því tímamarki hlaut áfrýjanda að vera ljóst að hann hafi hlotið varanleg mein af slysinu. Því til samræmis verður að líta svo á að á árinu 2002 hafi áfrýjandi átt þess kost að gera nauðsynlegar ráðstafanir til að leita fullnustu kröfu sinnar. Samkvæmt þessu var krafa áfrýjanda fallin niður fyrir fyrningu þegar mál þetta var höfðað og verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.