628/2012

G og S kærðu ákvæði héraðsdóms um að vísa frá kröfu þeirra um ómerkingu ummæla sem viðhöfð voru um þau á bloggsíðu A. Talið var að málatilbúnaður G og S fullnægði ekki áskilnaði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 og var ákvæði héraðsdóms um frávísun á kröfu þeirra því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 28. september 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. október sama ár. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 19. september 2012 um að vísa frá dómi kröfu sem sóknaraðilar gerðu í máli á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í c. lið 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess aðallega að þetta ákvæði dómsins verði fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfu þeirra til efnismeðferðar. Til vara krefst sóknaraðilinn G-kk-nf „að felldur verði úr gildi frávísunarþáttur héraðsdómsins og lagt fyrir dóminn að taka kröfur stefnandans í aðalsök til efnismeðferðar.“ Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að ákvæði héraðsdóms um frávísun verði staðfest og sóknaraðilum gert að greiða sér kærumálskostnað.

Sóknaraðilar höfðuðu mál þetta með stefnu 24. maí 2011 til ómerkingar nánar tilgreindra ummæla sem varnaraðili viðhafði um þau bæði 16. febrúar 2011 í færslu á bloggsíðunni dv.is/blogg/eimreidin. Með stefnu 24. nóvember 2011 höfðaði sóknaraðilinn G-kk-nf framhaldsök á hendur varnaraðila vegna annarra nánar tiltekinna ummæla sem varnaraðili viðhafði um hann einan í færslu 8. ágúst sama ár á sömu bloggsíðu. Telja sóknaraðilar fyrrgreind ummæli varnaraðila stórkostlega móðgandi og meiðandi fyrir sig og fela í sér brot gegn friðhelgi einkalífs þeirra. Samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 er fleiri en einum heimilt að sækja mál í félagi ef dómkröfur þeirra eiga rætur að rekja til sama atviks, aðstöðu eða löggernings. Mál sem höfðuð eru til ómerkingar ummæla samkvæmt 241. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 eru ekki undanskilin heimild 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991, ef fullnægt er skilyrðum lagaákvæðisins um sameiginlegan uppruna krafna þeirra aðila er sækja vilja mál saman.

Með dómi 19. september 2012 sýknaði héraðsdómur varnaraðila af kröfum sóknaraðilans G-kk-ef um ómerkingu þeirra ummæla er birtust um hann einan 8. ágúst 2011, en vísaði frá dómi af sjálfsdáðum kröfum beggja sóknaraðila um ómerkingu þeirra ummæla sem birtust um þau 16. febrúar 2011. Krefjast sóknaraðilar endurskoðunar hinnar síðarnefndu úrlausnar hér fyrir dómi. Í umræddum ummælum varnaraðila er fjallað um báða sóknaraðila í nokkuð löngu og samfelldu máli, en ummælin varða þó að langstærstum hluta sóknaraðilann G-kk-þf. Samkvæmt d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 skal í stefnu greina svo glöggt sem verða má dómkröfur stefnanda, svo sem refsingu fyrir tilgreind orð eða athafnir og ómerkingu tiltekinna ummæla. Í héraðsdómsstefnu er krafist ómerkingar áðurgreindra ummæla í heild sinni en þar í engu greint hvaða kröfur eru gerðar til ómerkingar annars vegar vegna sóknaraðilans G-kk-ef og hins vegar vegna sóknaraðilans S-kvk-ef. Slíkur málatilbúnaður fullnægir ekki framangreindum áskilnaði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Verður því staðfest ákvæði héraðsdóms um frávísun á kröfum sóknaraðila um ómerkingu ummæla varnaraðila sem birtust 16. febrúar 2011.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hið kærða ákvæði héraðsdóms um frávísun málsins að hluta er staðfest.

Sóknaraðilar, G-kk-nf M. S-kk-nf og S-kvk-nf G. S-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðila, T-kk-þgf A-kk-þgf, 300.000 krónur í kærumálskostnað.