498/2007

Ö var skipverji á fiskiskipi S. Meðan skipið var á veiðum fékk Ö þá frétt að náinn ættingi hans hefði látist. Var Ö þegar fluttur í land. Krafðist hann launa fyrir tveggja mánaða tímabil þar eð hann hafi orðið óvinnufær vegna andlegs áfalls, sem hann hefði orðið fyrir við áðurnefnda frétt. S var sýknað af kröfunni þegar af þeirri ástæðu að Ö hefði ekki fært sönnur á að hann hafi verið óvinnufær vegna veikinda á umræddu tímabili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 30. júlí 2007. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 12. september sama ár og var áfrýjað öðru sinni 3. október 2007. Áfrýjandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.082.223 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 11. maí 2004 til greiðsludags. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I.

Áfrýjandi var ráðinn í skiprúm á fiskiskipi stefnda, Akureyrinni EA 110, þegar atvik málsins urðu. Þann 25. apríl 2004 fékk áfrýjandi þá frétt meðan skipið var statt á rúmsjó að náinn ættingi hans hefði látist. Að ósk áfrýjanda var honum tafarlaust komið í land. Ágreiningur aðila snýst um kröfu áfrýjanda um greiðslu launa í veikindum á tímabilinu 27. apríl til 25. júní 2004. Reisir hann kröfuna á 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985, en hann hafi veikst meðan í gildi var ráðningarsamband milli aðilanna. Telur áfrýjandi að margoft hafi verið staðfest í dómum að lagaákvæðið taki jafnt til andlegra veikinda, svo sem hér eigi við, sem líkamlegra. Málsatvik og málsástæður aðilanna eru rakin í hinum áfrýjaða dómi. Fyrir Hæstarétti var lýst yfir af hálfu stefnda að fallið væri frá varakröfu, sem höfð var uppi fyrir héraðsdómi, að því leyti sem hún væri reist á skuldajöfnuði.

II.

Meðal málsskjala er læknisvottorð 3. apríl 2006 þar sem fram kemur að áfrýjandi hafi verið óvinnufær vegna sjúkdóms á tímabilinu frá 25. apríl 2004 til 1. júlí sama ár. Annað vottorð sama læknis 7. nóvember 2006 liggur einnig fyrir, þar sem segir meðal annars að vegna langvarandi geðrænna erfiðleika hafi áfrýjandi verið illa búinn undir áfallið, sem fylgdi áðurnefndu fráfalli náins ættingja hans. Áfrýjandi hafi verið í símasambandi við lækninn mörgum sinnum á árinu 2004 og lýst dæmigerðum þunglyndiseinkennum. Læknirinn gaf einnig skýrslu fyrir dómi.

Fram er komið að læknirinn hitti áfrýjanda ekki á því tímabili, sem sá síðarnefndi kveðst hafa verið óvinnufær, og kannaði þannig ekki ástand hans af eigin raun. Af framburði þeirra fyrir dómi verður ráðið að læknirinn kunni að hafa ávísað áfrýjanda lyfjum vegna þunglyndis og svefntruflana á því tveggja mánaða tímabili, sem um ræðir. Í því sambandi verður ekki litið framhjá því að læknirinn ávísaði honum sams konar lyfjum bæði fyrir og eftir umrætt tímabil, en ekki er borið við að hann hafi þá verið óvinnufær vegna veikinda. Að þessu gættu er ekki fram komin sönnun fyrir því að áfrýjandi hafi verið óvinnufær vegna veikinda 27. apríl til 25. júní 2004, svo sem hann heldur fram. Verður stefndi sýknaður af kröfu áfrýjanda þegar af þeirri ástæðu.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða áfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ö-kk-nf W-kk-nf, greiði stefnda, Samherja hf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.