422/2003

Æ krafðist þess að felld yrði úr gildi synjun umhverfisráðuneytisins á umsókn hennar um löggildingu til að gera aðaluppdrætti á sviði innanhússhönnunar. Með vísan til þess að skýr afstaða ráðuneytisins um að hafna erindi Æ um slíka löggildingu lá ekki fyrir varð ekki komist hjá því að vísa málinu frá héraðsdómi. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. október 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. október 2003, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður. Til vara er þess krafist að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verði felldur niður.

I.

Eins og nánar greinir í hinum kærða úrskurði sótti sóknaraðili um löggildingu til umhverfisráðuneytisins 30. nóvember 1999 til að mega gera uppdrætti samkvæmt skipulags- og byggingarlögum nr. 73/1997. Hún er húsgagna- og innanhússarkitekt (húsgagna- og innanhússhönnuður), sbr. 1. gr. laga nr. 8/1996 um löggildingu nokkurra starfsheita sérfræðinga í tækni- og hönnunargreinum með síðari breytingum. Umsóknin var á eyðublaði, sem sóknaraðili mun hafa fengið hjá ráðuneytinu, þar sem hún hafði merkt við að sótt væri um löggildingu fyrir aðaluppdrætti og innanhússhönnun. Í samræmi við lokamálslið 5. mgr. 48. gr. skipulags- og byggingarlaga var umsókn sóknaraðila send Félagi húsgagna- og innanhússhönnuða og prófnefnd samkvæmt 3. mgr. 48. gr. laganna til umsagnar 1. desember 1999. Af umsögnum þeirra 25. apríl 2000 og 17. desember 1999 má ráða að litið hafi verið svo á að umsókn sóknaraðili hafi bæði beinst að löggildinu fyrir aðaluppdrætti samkvæmt 1. mgr. 49. gr. skipulags- og byggingarlaga og löggildingu fyrir séruppdrætti samkvæmt 4. mgr. sama ákvæðis. Það sama má ráða af bréfi ráðuneytisins 2. mars 2000 til Félags húsgagna- og innanhússhönnuða, þar sem sérstaklega var tekið fram að um væri að ræða umsókn sóknaraðila, sem væri húsgagna- og innanhússhönnuður, til að leggja fram innanhússuppdrætti fyrir byggingarnefnd, en skýrt væri tekið fram í lögum að aðeins arkitektar og byggingarfræðingar gætu hlotið löggildingu ráðuneytisins til að hanna aðaluppdrætti. Í bréfinu var jafnframt bent á að samkvæmt gögnum sóknaraðila væri hún húsgagna- og innanhússhönnuður, en hefði merkt við aðaluppdrætti á umsóknarblaði, sem ætlað væri arkitektum. Í áðurnefndri umsögn Félags húsgagna- og innanhússhönnuða var mælt með því að sóknaraðila yrði veitt löggilding til að leggja fyrir rétt yfirvöld aðaluppdrætti á fagsviði innanhússarkitekta sem og innanhússuppdrætti. Í umsögn prófnefndar var talið að sóknaraðili uppfyllti skilyrði til að gera séruppdrætti á sviði innanhússhönnunar. Með bréfi ráðuneytisins 2. maí 2000 var sóknaraðila veitt löggilding til að gera séruppdrætti á sviði innanhússhönnunar.

II.

Sóknaraðili gerir þær kröfur í héraðsdómsstefnu að felld verði úr gildi synjun umhverfisráðuneytisins 2. maí 2000 á umsókn hennar um löggildingu til að gera aðaluppdrætti á sviði innanhússhönnunar. Eins og að framan greinir tilkynnti ráðuneytið sóknaraðila með fyrrnefndu bréfi að henni hefði verið veitt löggilding til að gera séruppdrætti á sviði innanhússhönnunar. Í bréfinu var í engu vikið að umsókn sóknaraðila um löggildingu til að gera aðaluppdrætti. Skýr afstaða ráðuneytisins um að hafna erindi sóknaraðila um slíka löggildingu liggur því ekki fyrir þótt fallast megi á að sjónarmið þess hafi með óbeinum hætti komið fram í fyrrnefndu bréfi til Félags húsgagna- og innanhússhönnuða þegar leitað var eftir umsögn félagsins, sem síðan var veitt með ítarlegum skýringum á lagalegri stöðu sóknaraðila. Þegar allt framangreint er virt verður að fallast á að þeir annmarkar séu á málatilbúnaði sóknaraðila að ekki verði komist hjá því að vísa málinu frá héraðsdómi. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.