127/2003

Ó og M tóku að sér að sjá í umsýslu um dreifingu og sölu á vörum T. Síðar slitu Ó og M samningi sínum við T, sem þá krafði þau um greiðslur sem verið höfðu í vanskilum. Fyrir dómi báru Ó og M fyrir sig að þau ættu á móti rétt á að fá greitt fyrir viðskiptavild, líkt og fyrri dreifingaraðili T á Íslandi fékk þegar þau tóku við dreifingunni. Fyrir lá að Ó og M höfðu innt af hendi greiðslu fyrir viðskiptavild og jafnframt að fyrri dreifingaraðili hafði tekið við greiðslu fyrir slíkt. Með því að talið var ósannað, að komist hafi á samningur um að T skyldi greiða Ó og M sérstaklega fyrir viðskiptavild þegar þau hættu að selja vörur hans hér á landi, voru kröfur T teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjendur skutu málinu upphaflega til Hæstaréttar 23. janúar 2003. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu málsins 12. mars sama árs og áfrýjuðu þau á ný 7. apríl með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 7. gr. laga nr. 38/1994. Krefjast þau þess að höfuðstóll kröfu gagnáfrýjanda verði lækkaður um 500.000 danskar krónur. Jafnframt krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði fyrir sitt leyti 18. júní 2003. Hann krefst staðfestingar héraðsdóms að öðru leyti en því að aðaláfrýjendur verði sameiginlega dæmd til að greiða honum málskostnað fyrir héraðsdómi. Þá er krafist málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms höfðuðu aðaláfrýjendur sérstakt vitnamál fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur og hefur endurrit af skýrslutöku í því máli verið lagt fyrir Hæstarétt þar sem Á-kvk-nf K-kvk-nf, sem áður hafði með höndum umsýslu hér á landi fyrir gagnáfrýjanda, gaf skýrslu fyrir dómi. Auk þess hafa aðaláfrýjendur lagt fyrir Hæstarétt nokkur ný gögn.

Haustið 1991 gerðu aðilar máls með sér samning um að aðaláfrýjendur skyldu í umsýslu sjá um dreifingu og sölu á vörum gagnáfrýjanda hér á landi, sem aðrir höfðu áður annast tveggja ára skeið. Aðaláfrýjendur mótmæla þeirri málavaxtalýsingu sem höfð er eftir þeim í héraðsdómi að þau hafi greitt fyrri dreifingaraðilum 500.000 danskar krónur vegna viðskiptavildar, að gagnáfrýjandi hafi veitt þeim fjárhagslega fyrirgreiðslu í þessu sambandi og séð um greiðslu til fyrri dreifingaraðila. Hið rétta sé að aðaláfrýjendur hafi greitt gagnáfrýjanda sjálfum fyrir viðskiptavildina og hafi fyrri dreifingaraðilar ekki komið að þeim samningi. Greinargerð aðaláfrýjenda í héraði er ekki glögg um þetta atriði, en af henni má þó ráða að aðaláfrýjendur hafi haldið þessu fram. Af framlögðum gögnum sem stafa frá gagnáfrýjanda sjálfum um viðskipti málsaðila á árunum 1991 og 1992, framburði E-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, er annaðist fyrir hönd gagnáfrýjanda samninga við aðaláfrýjendur á árinu 1991 og framburði áðurnefndrar Á-kvk-ef K-kvk-ef, verður ekki annað ráðið en að málsatvik hafi að þessu leyti verið með þeim hætti sem aðaláfrýjendur halda fram.

Gegn mótmælum gagnáfrýjanda er ósannað að með aðilum hafi komist á samningur um að hann skyldi greiða aðaláfrýjendum sérstaklega fyrir viðskiptavild er þau hættu að selja vörur hans á Íslandi. Með lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu var numin úr gildi sérregla 11. gr. vaxtalaga nr. 25/1987 um dráttarvexti af peningakröfum í erlendri mynt. Fer því um dráttarvexti af slíkum kröfum eftir almennum reglum sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001, nema um annað sé samið. Í máli þessu er engum samningi til að dreifa um dráttarvexti.

Með framangreindum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Aðaláfrýjendur greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjendur, O-kk-nf G-kk-nf Ó-kk-nf og M-kvk-nf R-kvk-nf, greiði sameiginlega gagnáfrýjanda, Tupperware Nordic A/S, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.