449/2006

Deilt var um hvort að fasteign H og G hefði verið sett S að veði fyrir skuldum bróður H. Hélt H því fram að hann hefði einungis verið að veðsetja eignarhluta G í fasteigninni en G hélt því fram að ætlunin hefði verið að veðsetja eignarhluta H í fasteigninni. S krafðist þess að viðurkennt yrði að tryggingarbréfið fæli í sér gilda veðsetningu af hálfu bæði H og G. Af skýrslugjöf H og G fyrir héraðsdómi var ráðið að þeim var báðum ljóst að fasteignin væri sett að veði vegna skulda bróður H við S. Samkvæmt því, orðalagi umrædds tryggingarbréf og umboðs þess sem G veitti H var talið að veðsetningin næði til fasteignarinnar allrar eins og hún var tilgreind í tryggingarbréfinu. Var krafa S því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 16. ágúst 2006. Þau krefjast aðallega sýknu af kröfu stefnda. Til vara krefjast þau að veðréttur stefnda í fasteign þeirra að Álfabrekku 15 í Kópavogi verði aðeins staðfestur fyrir skuldum B-kk-ef B-kk-ef M-kk-ef við stefnda að fjárhæð allt að 5.000.000 krónur. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Sparisjóður Hafnarfjarðar, sem var stefnandi í málinu í héraði, og Sparisjóður vélstjóra sameinuðust í eitt firma um síðustu áramót sem rekið er undir nafni Sparisjóðs vélstjóra.

Eins og rakið er í héraðsdómi áttu áfrýjendur í óskiptri sameign þá fasteign sem um er deilt hvort sett hafi verið Sparisjóði Hafnarfjarðar að veði fyrir skuldum B-kk-ef B-kk-ef M-kk-ef, bróður áfrýjandans H-kk-ef M-kk-ef, við sparisjóðinn. Þurfti atbeina beggja áfrýjenda til veðsetningar eignarinnar allrar. Af skýrslugjöf áfrýjenda fyrir héraðsdómi verður ráðið að þeim hafi báðum verið ljóst að fasteignin væri sett að veði vegna skulda B-kk-ef B-kk-ef við Sparisjóð Hafnarfjarðar en þau töldu bæði að um væri að ræða tímabundið ástand og að skuld B-kk-ef B-kk-ef við sparisjóðinn myndi greiðast fljótlega. Samkvæmt þessu og orðalagi umrædds tryggingarbréfs og umboðs verður ekki séð að hvor áfrýjenda um sig hafi talið að um væri að ræða veðsetningu á hluta hins í fasteigninni, eins og þau halda fram, heldur hafi veðsetninginn átt að ná til fasteignarinnar allrar eins og hún er tilgreind í tryggingarbréfinu. Að þessu virtu og með skírskotun til forsendna héraðsdóms er staðfest niðurstaða hans um að tryggingarbréfið feli í sér gilda veðsetningu af hálfu áfrýjenda.

Tryggingarbréfið var gert á staðlað eyðublað frá stefnda. Á þeim stað í bréfinu þar sem getið er um fjárhæð sem því er ætlað að tryggja stendur að um sé að ræða tryggingu fyrir „kröfu, að samtaldri fjárhæð allt að kr. 5.000.000,00 Fjárhæð í bókstöfum Fimm milljónir 00/100“. Hins vegar eru sérstaklega vélrituð skástrik yfir eftirfarandi orð sem á eftir koma „auk vaxta, dráttarvaxta, verðbóta og alls kostnaðar“. Prentaðan texta með svipuðu efni er að finna aftar í bréfinu og er hann þar óyfirstrikaður að því undanskyldu að strikað er yfir orðið „vaxta“ í upptalningu þess sem veðið á að tryggja. Með fyrrgreindri yfirstrikun þykja þeir sem undir bréfið rituðu hafa gefið til kynna að umræddir skuldaliðir ættu ekki að njóta veðréttar í eigninni ef þeir leiddu til þess að skuldin í heild færi yfir 5.000.000 krónur. Verður því niðurstaðan sú að bréfið telst aðeins tryggja skuld B-kk-ef B-kk-ef M-kk-ef við stefnda allt að 5.000.000 krónur, en ekki vexti og kostnað umfram þá skuld.

Rétt þykir að hver aðila beri sinn málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Staðfestur er 1. veðréttur í fasteign áfrýjenda, G-kvk-ef H-kvk-ef Ó-kvk-ef og H-kk-ef M-kk-ef, að Álfabrekku 15, Kópavogi, 173,5 fermetra íbúð ásamt 6,2 fermetra stigarými og 71% hlutdeild í 8,3 fermetra sameign samkvæmt tryggingarbréfi útgefnu 3. júní 1998 til tryggingar skuld B-kk-ef B-kk-ef M-kk-ef við stefnda, að fjárhæð allt að 5.000.000 krónur.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.