arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
103/2012

Kærð var niðurstaða í dómi héraðsdóms þar sem J, lögmanni H, var gert að greiða réttarfarssekt. Hæstiréttur vísaði til þess að samkvæmt 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála gætu einungis sætt kæru til réttarins úrskurðir héraðsdóms um þau efni sem nánar greinir í einstökum stafliðum 1. og 2. mgr. greinarinnar. Þar sem heimild brast til að kæra sérstaklega ákvörðun um réttarfarssekt í dómi var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðilinn J-kk-nf E-kk-nf skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. febrúar 2012 sem barst héraðsdómi 8. sama mánaðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kært er ákvæði í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 30. janúar 2012, þar sem sóknaraðila var gert að greiða réttarfarssekt að fjárhæð 100.000 krónur í ríkissjóð. Sóknaraðili vísar um kæruheimild til q. liðar 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega „að sektin verði felld úr gildi“ og hann ekki beittur viðurlögum. Til vara krefst hann þess að öðrum og vægari úrræðum verði beitt vegna ætlaðrar hegðunar sinnar við flutning málflutningsræðu. Að því frágengnu krefst hann lækkunar á sektarrefsingu. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

K-kvk-nf S-kvk-nf settur héraðsdómari hefur látið skriflegar athugasemdir sínar fylgja málsgögnum, sbr. 2. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991.

Mælt var fyrir um þá réttarfarssekt sem leitað er endurskoðunar á með kæru í máli þessu í dómi um efni máls H-x-x K-e-x F-e-x gegn A-kk-þgf Þ-kk-þgf Þ-kk-þgf og B-kk-þgf S-kk-þgf, sbr. 1. málslið 1. mgr. 136. gr. laga nr. 91/1991. Samkvæmt 143. gr. sömu laga geta einungis sætt kæru til Hæstaréttar úrskurðir héraðsdómara um þau efni sem nánar greinir í einstökum stafliðum 1. eða 2. mgr. greinarinnar. Brestur því heimild til að kæra sérstaklega ákvörðun um réttarfarssekt sem tekin er í dómi, sbr. dóm Hæstaréttar 29. ágúst 1997 í máli nr. 285/1997, sem birtur er á bls. 2192 í dómasafni það ár. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
104/2012

KG krafði I ehf. um skaðabætur vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar hún rann og féll aftur fyrir sig í gólfið er hún kom niður rúllustiga í verslunarmiðstöðinni K. Taldi KG ástæðu slyssins hafa verið þá að starfsmaður I ehf. hafi verið að skúra og gólfið verið blautt. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti með vísan til forsendna, kom fram að almennt yrði að leggja ríkar skyldur á starfsmenn ræstingarþjónustu sem hafi þann starfa að þvo gólf í verslunarmiðstöðvum. Sérstök hætta væri á ferðum fyrir framan rúllustiga þar sem fólk kæmi niður á ferð og stigi út á kyrran flöt. Sú málsástæða I ehf. fyrir sýknukröfu sinn að gólfið hafi ekki verið blautt heldur rakt var ekki höfð uppi í héraði og kom hún því ekki til frekari umfjöllunar fyrir Hæstarétti sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. febrúar 2012. Hann krefst sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í héraðsstefnu reisti stefnda kröfu sína á því að hún hafi runnið í bleytu og fallið aftur fyrir sig þar sem hún var á gangi í verslunarmiðstöðinni Kringlunni 19. desember 2008. Ástæða bleytunnar hafi verið sú að starfsmaður áfrýjanda hafi verið að skúra, en engar merkingar hafi verið um að gólfið væri blautt og hált. Fyrir Hæstarétti byggir áfrýjandi sýknukröfu sína meðal annars á því að það sé rangt að starfsmaður áfrýjanda hafi verið að þvo gólfið. Hann hafi á þessum tíma verið að strjúka yfir gólfið meðfram veggjum og súlum með rakamoppu sem ekki skilji eftir sig bleytu á gólfum. Áfrýjandi hafði þessa málsástæðu ekki uppi í héraði og kemur hún því ekki til umfjöllunar fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að þessu athuguðu verður héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, ISS Ísland ehf., greiði stefndu, K-x-x G-x-x, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
105/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu K ehf. þess efnis að krafa félagsins samkvæmt rafrænu skuldabréfi, sem lýst var við slit K hf., yrði viðurkennd við slitin  sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Vísað var til þess að K hf. hefði tilkynnt K ehf. um þá afstöðu sína að hafna áðurgreindri kröfu. K ehf. hefði ekki haft uppi andmæli við þeirri afstöðu og því teldist hún endanleg við slitin, sbr. 3. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 6. febrúar 2012 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. janúar 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila þess efnis að kröfu hans samkvæmt skuldabréfi, auðkennt KAUP FLOAT 05/10-Isin XS0219823266, að fjárhæð 246.000 evrur auk vaxta að fjárhæð 7.870,84 evrur, yrði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa hans verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Klifandi ehf., greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
107/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. febrúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. febrúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 14. mars 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 22. desember 2011, fyrst vegna rannsóknarhagsmuna, en frá 19. janúar 2012 á grundvelli almannahagsmuna.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
108/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Y skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. febrúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. febrúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 14. mars 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
109/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Þ skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. febrúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. febrúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 14. mars 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
110/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. febrúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, þó eigi lengur en til fimmtudagsins 15. mars 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með ákæru útgefinni 10. febrúar 2012 var varnaraðili ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa í tvígang skotið úr haglabyssu í átt að bifreið, án þess þó að hæfa ökumann eða farþega hennar, meðal annars með þeim afleiðingum að afturrúða bifreiðarinnar brotnaði og miklar skemmdir urðu á henni. Þá er varnaraðila einnig gefið að sök vopnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum úðavopn. Er háttsemi varnaraðila talin varða við 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 20. gr. sömu laga, og 4. mgr. 30. gr., sbr. 36. gr., vopnalaga nr. 16/1998.

Af gögnum málsins verður ráðið að varnaraðili er undir sterkum grun um aðild að tilraun til manndráps og er ætlað brot þess eðlis að telja verður varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
111/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. febrúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. febrúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 24. febrúar 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og hafnað verði kröfu sóknaraðila að varnaraðili verði látinn sæta einangrun í gæsluvarðhaldinu.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
114/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. febrúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 17. febrúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 27. febrúar 2012 klukkan 15 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst aðallega þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 1. mars 2012, en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili var handtekinn laust eftir miðnætti 11. febrúar 2012. Hann var yfirheyrður af lögreglu að morgni þann dag og látinn laus að því loknu. Varnaraðili var yfirheyrður öðru sinni hjá lögreglu síðdegis næsta dag og sleppt við svo búið. Hann var síðan handtekinn 16. sama mánaðar, leiddur fyrir dómara næsta dag og í framhaldi af því úrskurðaður í gæsluvarðhald á grundvelli rannsóknarhagsmuna í samræmi við kröfu sóknaraðila, þó þannig að gæsluvarðhaldinu var markaður skemmri tími en krafist var. Varnaraðili hefur játað hjá lögreglu að hafa ráðist á brotaþola greint sinn. Kveðst hann hafa verið einn að verki og benda gögn málsins ekki til annars. Þá hefur ítarleg athugun átt sér stað á vettvangi hins ætlaða brots.

Í greinargerð sóknaraðila kemur fram að hann hafi smám saman gert sér grein fyrir alvarleika árásarinnar, hve áverkar brotaþola séu miklir og málið nú rannsakað með tilliti til þess að um sé að ræða tilraun til manndráps. Þrátt fyrir þessa skýringu er krafa sóknaraðila eingöngu reist á a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, þar sem mælt er fyrir um heimild til gæsluvarðhalds á grundvelli rannsóknarhagsmuna, en ekki á þeim grunni að brotið sé þess eðlis að ætla megi varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar.

Samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 er heimilt að úrskurða í gæsluvarðhald sakborning, sem er undir rökstuddum grun um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við og ætla má að hann muni torvelda rannsókn máls, svo sem með því að afmá merki eftir brot, skjóta undan munum ellegar hafa áhrif á samseka eða vitni. Gögn málsins bera með sér að rannsókn sé langt á veg komin. Samkvæmt því og þar sem sóknaraðili hefur ekki sýnt fram á að fyrrgreind lagaskilyrði um rannsóknarhagsmuni séu uppfyllt í máli þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.
115/2012

B hf., sem nú ber heitið Í hf., lýsti kröfum við slit S hf., á grundvelli innstæðu á gjaldeyrisreikningi sem var í vörslum hins síðarnefnda og kostnaðar sem féll til við kröfulýsingu, og krafðist þess að þeim yrði skipað í réttindaröð við slitin aðallega sem sérstökukröfum samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara sem forgangskröfum samkvæmt 112. gr. sömu laga. Deila aðila laut einungis að stöðu krafnanna í skuldaröð við slit S hf. Vísað var til þess að sá aðili sem krefðist afhendingu eignar úr þrotabúi á grundvelli 109. gr. laga nr. 21/1991 yrði að sýna fram á eignarrétt sinn að henni og eignin yrði að vera sérgreind í vörslum búsins. Talið var að innstæða á innlánsreikningi uppfyllti ekki skilyrði um sérgreiningu og var kröfu Í hf. þar að lútandi því hafnað. Þá var vísað til þess að kröfur Í hf. væru undanskildar tryggingu samkvæmt 6. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999 um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta og að þegar af þeirri ástæðu nytu þær heldur ekki forgangsréttar við slit S hf. Var kröfum Í hf. því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. febrúar 2012 sem barst héraðsdómi degi síðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. febrúar 2012, þar sem hafnað var kröfum sóknaraðila um að kröfur sem hann lýsti við við slit varnaraðila nytu rétthæðar aðallega samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o. fl., en til vara samkvæmt 112. gr. sömu laga. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laganna. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að kröfum hans að fjárhæð 2.757.120,35 evrur og 62.250 krónur verði skipað í réttindaröð við slit varnaraðila aðallega sem sértökukröfum samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991, en til vara sem forgangskröfum samkvæmt 112. gr. sömu laga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að kröfur sóknaraðila njóti ekki réttar samkvæmt 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991. Þegar af þeirri ástæðu að kröfur sóknaraðila eru undanskildar tryggingu samkvæmt 6. mgr. 9. gr. laga nr. 98/1999 um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta njóta þær ekki heldur forgangsréttar samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Vísast jafnframt um þetta til dóms Hæstaréttar 2. júní 2010 í máli nr. 184/2010. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íslandsbanki hf., greiði varnaraðila, SPB hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
116/2012

J krafði S hf. um laun í veikindaorlofi fyrir tímabilið 1. nóvember 2009 til 31. janúar 2010. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að á grundvelli fyrirliggjandi læknisvottorða og framburði læknis J fyrir dómi yrði að telja sannað að J hefði verið óvinnufær af völdum sjúkdóms í skilningi 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985, það tímabil sem um ræddi. Þá þótti S hvorki hafa sýnt fram á að J hefði fyrirgert hugsanlegum rétti til veikindalauna með því að sinna ekki nægjanlega skyldu sinni til að leita lækninga né að J hefði hliðrað sér ólöglega hjá því að inna störf sín af hendi eða horfið fyrirvaralaust úr starfi. Var S hf. því gert að greiða J veikindalaun í tvo mánuði auk kauptryggingar í einn mánuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. febrúar 2012. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda en til vara að krafa hans verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjanda gert að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti en gjafsóknarkostnaður stefnda hér fyrir dómi greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Skinney - Þinganes hf., greiði 450.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð.

Gjafsóknarkostnaður stefnda, J-kk-ef J-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 450.000 krónur.
120/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. febrúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. febrúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, þó ekki lengur en til miðvikudagsins 29. febrúar 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að vægari úrræðum verði beitt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
124/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli S ehf., K ehf. og G á hendur V hf., EJ og EG. Í málinu var þess krafist að lagt yrði lögbann við því annars vegar að V hf. afhenti hluti í félaginu til EJ og EG, sem greiðslu vegna samruna V hf. og U ehf., og hins vegar að V hf. skráði EJ og EG sem hluthafa í hlutaskrá félagsins á grundvelli ákvörðunar um samrunann. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til þess S ehf., K ehf. og G hefðu ekki lögvarða hagsmuni af kröfum sínum í málinu, þar sem athafnir þær, sem krafist var lögbanns við, hefðu þegar farið fram með afhendingu hlutafjár til EJ og EG og rafrænni skráningu hlutafjárins á nöfn þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 17. febrúar 2012, sem barst héraðsdómi þann dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 6. febrúar 2012, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu og lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum málsins var Ufsaberg-útgerð ehf. afskráð úr fyrirtækjaskrá ríkisskattstjóra 9. febrúar 2012 og sameinuð varnaraðilanum Vinnslustöðinni hf.

Samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 verður lögbann lagt við byrjaðri eða yfirvofandi athöfn að fullnægðum nánar tilgreindum skilyrðum. Samkvæmt gögnum sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt hafa þær athafnir sem sóknaraðili krefst lögbanns við þegar farið fram með afhendingu hlutfjár samtals að fjárhæð 536.668 evrur til varnaraðilanna E-kvk-ef og E-kk-ef og rafrænni skráningu þess á nöfn þeirra. Hafa sóknaraðilar því ekki lögvarða hagsmuni af kröfum sínum í málinu. Þegar af þeirri ástæðu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Sóknaraðilar greiði varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Stilla Útgerð ehf., KG Fiskverkun ehf. og G-kk-nf K-kk-nf greiði óskipt varnaraðilanum Vinnslustöðinni hf. 200.000 krónur en varnaraðilunum, E-kvk-þgf J-kvk-þgf og E-kk-þgf G-kk-þgf 100.000 krónur hvoru um sig í kærumálskostnað.