648/2017

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli B á hendur T hf., til endurupptöku á ákvörðun bóta á grundvelli 11. gr. skaðabótalaga vegna tveggja slysa sem B hafði orðið fyrir, var vísað frá dómi. Var það gert með vísan til þess að til stuðnings kröfum sínum hefði B einhliða og án aðkomu T hf. aflað mats þriggja manna á afleiðingum slyssanna, en með vísan til dómafordæma taldi héraðsdómur að slíkt sérfræðimat yrði ekki lagt til grundvallar ákvörðun um það hvort skilyrði væru til að taka upp að nýju ákvörðun um bætur fyrir varanlegan miska eða örorku. Færi málatilbúnaður B því að þessu leyti í bága við e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Hæstiréttur taldi hins vegar að þótt annmarki gæti að þessu leyti verið á málatilbúnaði B ætti hann þess kost að afla frekari gagna undir rekstri málsins. Væru því ekki efni til að vísa því frá dómi. Samkvæmt því var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. október 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. september 2017, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði í þessum þætti málsins og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði varð sóknaraðili tvívegis fyrir líkamstjóni við störf sín til sjós í slysum 8. maí 2006 og 23. júní 2009. Sóknaraðili var tryggður slysatryggingu hjá varnaraðila og gerði hann upp bætur til sóknaraðila vegna fyrra slyssins á grundvelli örorkumats 3. júlí 2007 og vegna þess síðara samkvæmt örorkumati 12. júní 2012. Sóknaraðili telur að ófyrirsjáanlegar breytingar hafi orðið á heilsu sinni þannig að miskastig og örorkustig sé verulega hærra en áður var talið. Af þeim sökum standi heimild til að endurupptaka ákvörðun bóta eftir 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Til stuðnings þessu vísar sóknaraðili meðal annars til örorkumats 7. mars 2016 frá lögfræðingi og tveimur læknum, sem hann aflaði um afleiðingar þessara tveggja slysa.

Með hinum kærða úrskurði var fallist á kröfu varnaraðila um frávísun málsins þar sem sóknaraðili hefði einhliða aflað örorkumatsins 7. mars 2016. Af þeirri ástæðu yrði matið ekki lagt til grundvallar við úrlausn þess hvort skilyrði væru til að taka upp eldri uppgjör skaðabóta. Var málatilbúnaðurinn að þessu leyti talinn fara í bága við e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þótt annmarki geti verið að þessu leyti á málatilbúnaði sóknaraðila er þess að gæta að hann á þess kost að afla frekari gagna undir rekstri málsins. Eru því ekki efni til að vísa málinu frá dómi, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 4. desember 2015 í máli nr. 760/2015. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Rétt er að ákvörðun málskostnaðar í héraði vegna þessa þáttar bíði efnisdóms en varnaraðila verður gert að greiða kærumálskostnað eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, Tryggingamiðstöðin hf., greiði sóknaraðila, B-kk-þgf H-kk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.