260/2005

K játaði að hafa haft í fórum sínum 143,17 g af hassi og 2,32 g af amfetamíni. Talið var, að magn efnanna væri töluvert, en hins vegar væru engin gögn sem styddu þá fullyrðingu ákæruvalds að þau hafi verið ætluð til sölu. Gegn neitun K þótti því varhugavert að telja fram komna lögfulla sönnun þess, og var hann sýknaður af þeirri háttsemi að hafa ætlað að selja efnin í ágóðaskyni. Var refsing K ákveðin fangelsi í einn mánuð, auk þess sem efnin voru gerð upptæk. Þá krafðist ákæruvaldið upptöku á 400.000 krónum, sem K var með í vörslum sínum við handtöku. Þótti ákæruvaldið ekki hafa fært fram nægar sönnur þess að K hafi aflað peninganna með sölu fíkniefna. Var kröfu um upptöku á peningunum því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 31. maí 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms á sakfellingu og upptöku fjármuna og fíkniefna, en þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af ákæru um að hann hafi ætlað að selja fíkniefni í ágóðaskyni og að refsing hans verði milduð. Þá krefst hann sýknu af kröfu ákæruvaldsins um upptöku á fjármunum.

Eins og fram kemur í héraðsdómi hefur ákærði játað að hafa haft í fórum sínum þau 143,17 grömm af hassi og 2,32 grömm af amfetamíni, sem um getur í ákæru 15. júní 2004. Hann hefur hins vegar neitað þeim sakargiftum að hafa ætlað að selja að verulegu leyti efnin í ágóðaskyni, en sagt að hann hafi ætlað þau öll til eigin neyslu, enda hafi hann verið í mikilli fíkniefnaneyslu á þessum tíma. Magn efnanna er töluvert, en hins vegar eru engin gögn sem styðja þá fullyrðingu ákæruvalds að þau hafi verið ætluð til sölu. Gegn neitun ákærða þykir því varhugavert að telja að fram sé komin lögfull sönnun þess og verður hann því sýknaður af þeirri háttsemi, sbr. 45. gr. og 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Refsing ákærða er með hliðsjón af sakaferli hans, sem rakinn er í héraðsdómi svo og 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 hæfilega ákveðin í héraðsdómi.

Ákæruvaldið hefur krafist upptöku á 400.000 krónum, sem ákærði var með í vörslum sínum við handtöku og lagt var hald á við rannsókn málsins, þar sem féð sé ágóði af fíkniefnasölu hans. Eins og nánar er rakið í héraðsdómi hefur ákærði meðal annars gefið þá skýringu á handhöfn sinni á peningunum að nafngreindur vinur hans hafi endurgreitt honum þá. Hafi ákærði gengist í sjálfskuldarábyrgð á láni samkvæmt skuldabréfi fyrir þennan vin sinn og verið búinn að greiða upp bréfið. Þessi vinur ákærða var hvorki yfirheyrður hjá lögreglu né fyrir dómi. Ákærði sagði við aðalmeðferð málsins þegar honum var bent á að bréfið væri enn í vanskilum að faðir hans, sem annaðist greiðslur fyrir hann, hafi tjáð honum að hann gæti fengið ljósritið af bréfinu. Hann hafi því talið að lánið hefði verið greitt upp. Faðir ákærða var ekki leiddur fyrir dóm í tilefni af þessum framburði hans. Hann hefur neitað því að umræddir peningar séu afrakstur fíkniefnasölu. Þótt frásögn ákærða hafi verið nokkuð á reiki um skuldabréf þetta hefur ákæruvaldið ekki fært fram nægar sönnun þess að hann hafi aflað peningana, sem upptökukrafa ákæruvalds lýtur að, með sölu fíkniefna. Er kröfu um upptöku á peningunum því hafnað.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um upptöku fíkniefna verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða helming sakarkostaðar í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um málskostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins í dómsorði greinir. Hinn helming sakarkostnaðar skal greiða úr ríkissjóði.

Dómsorð:

Ákvæði héraðsdóms um refsingu ákærða, K-kk-ef H-kk-ef T-kk-ef, og upptöku fíkniefna skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði helming sakarkostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, 398.350 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns á báðum dómstigum, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 373.500 krónur, en hinn helmingurinn greiðist úr ríkissjóði.