505/2005

Þ slasaðist við vinnu sína í þágu E sem háseti um borð í Goðafossi árið 2002 og höfðaði mál gegn E, og vátryggingafélaginu S til réttargæslu, til heimtu bóta fyrir líkamstjón. S hafði greitt Þ þær bætur sem honum voru dæmdar með héraðsdómi og undi E þeirri niðurstöðu. Hæstiréttur staðfesti þá niðurstöðu héraðsdóms að Þ hafi ekki átt rétt á bótum fyrir tímabundið atvinnutjón, enda hafi hann ekki verið óvinnufær í kjölfar slyssins. Jafnframt var staðfest að undantekningarregla 1. mgr. 3. gr. skaðabótalaga ætti við í tilviki Þ og var niðurstaða héraðsdóms um fjárhæð þjáningarbóta staðfest. Einnig var talið ósannað að Þ, sem hafði starfað hjá E í sumarleyfum og með námi sínu í Stýrimannaskólanum árin fyrir slysið, hefði farið að vinna sem stýrimaður eða bátsmaður hjá E. Var hann látinn bara hallann af því við mat á árslaunum sem bætur fyrir varanlega örorku skyldu miðast við. Þá var staðfest niðurstaða um rétt E til að draga frá kröfu Þ bætur vegna tímabundins atvinnutjóns og varanlegrar örorku að hluta, sem honum höfðu verið greiddar með fyrirvara.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf B-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. nóvember 2005. Endanlegar kröfur hans fyrir Hæstarétti eru aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 18.304.640 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 19. júní 2002 til 23. apríl 2004, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti um verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum innborgunum á tilgreindum dögum samtals að fjárhæð 16.881.255 krónur. Þar með er talin greiðsla frá réttargæslustefnda í héraði 19. janúar 2006, sem ágreiningslaust er að hafi verið rétt uppgjör á þeim fjárhæðum sem héraðsdómur dæmdi. Til vara krefst hann þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 17.310.648 krónur með sömu vöxtum og innborgunum og í aðalkröfu. Að því frágengnu krefst hann staðfestingar héraðsdóms. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega sýknu af kröfu áfrýjanda og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður í því tilviki felldur niður.

Stefndi unir niðurstöðu héraðsdóms. Reisir hann aðalkröfu sína um sýknu á því að hann hafi þegar greitt áfrýjanda í samræmi við dómsorð hins áfrýjaða dóms.

Með áfrýjun þessari leitar áfrýjandi endurskoðunar á niðurstöðum hins áfrýjaða dóms um tímabundið atvinnutjón, fjárhæð þjáningarbóta, árslaun sem ákvörðun um bætur fyrir varanlega örorku miðast við og rétt stefnda til að draga frá kröfu áfrýjanda bætur vegna tímabundins atvinnutjóns og varanlegrar örorku að hluta sem honum höfðu verið greiddar og grein er gerð fyrir í hinum áfrýjaða dómi.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem ekki hefur verið gagnáfrýjað, verða niðurstöður hans um framangreind atriði og um málskostnað staðfest. Með því að stefndi hefur þegar greitt áfrýjanda í samræmi við dómsorð héraðsdóms verður hann sýknaður af kröfum áfrýjanda.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Stefndi, Eimskipafélag Íslands ehf., er sýkn af kröfu áfrýjanda, Þ-kk-ef K-kk-ef J-kk-ef.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað er staðfest.

Áfrýjandi greiði stefnda 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.