481/2013

G hf. keypti á árinu 2008 svokallaða stjórnendatryggingu af T hf. með gildistíma frá 1. maí 2008 til 1. maí 2009. Í skilmálum tryggingarinnar kom fram að hún gilti einvörðungu um kröfur á hendur stjórnendum og yfirmönnum sem gerðar hefðu verið á vátryggingartímanum. Eftir að gildistíma tryggingarinnar lauk keypti skilanefnd bankans ábyrgðartryggingu fyrir stjórnendur af öðrum vátryggjanda. Vegna málsóknar G hf. á hendur J, L og Þ á árinu 2010 rituðu hinir síðarnefndu T hf. bréf þar sem lýst var þeim skilningi að þeir teldu kröfur G hf. auk kostnaðar vegna málsvarnar sinnar falla undir gildissvið stjórnendatryggingarinnar frá 2008. Því var hafnað af hálfu T hf. Höfðuðu J, L og Þ því mál og kröfðust tiltekinnar greiðslu úr hendi T hf. Eftir skiptingu sakarefnis í héraði var ágreiningur aðila tvíþættur. Annars vegar var deilt um það hvort fullnægt væri því skilyrði H-liðar III. hluta vátryggingaskilmála stjórnendatryggingarinnar fyrir framlengdum tilkynningarfresti í 72 mánuði að ekki hefði verið keypt önnur stjórnendatrygging og hvort vátryggingavernd J, L og Þ samkvæmt tryggingunni væri þannig ennþá virk. Hins vegar laut ágreiningur þeirra að því hvaða merking skyldi lögð í orðin „who retired“ samkvæmt H-liðnum. Í niðurstöðu Hæstaréttar var það rakið að til þess að tilkynningafrestur gæti framlengst í 72 mánuði frá lokum vátryggingartímabils þyrfti fimm skilyrðum að vera fullnægt samkvæmt ákvæðinu og þeim öllum í senn. Í fyrsta lagi að G hf. hefði hvorki endurnýjað hjá T hf. upphaflega vátryggingu né keypt í hennar stað aðra sem veitti stjórnendum og yfirmönnum ábyrgðartryggingu. Í öðru lagi að ekki hefði verið keyptur viðbótar tilkynningarfrestur samkvæmt A-lið III. hluta vátryggingaskilmálanna. Í þriðja lagi að um væri að ræða stjórnendur og yfirmenn sem hefðu látið af störfum hjá vátryggingataka áður en vátryggingin hefði fallið úr gildi. Í fjórða lagi að um væri að ræða kröfu sem hefði að öðrum kosti fallið undir gildissvið vátryggingaskírteinisins. Í fimmta lagi að á meðan stjórnandi eða yfirmaður hefði starfað hjá vátryggingartaka hefði átt sér stað saknæm háttsemi af hans hálfu eða að því væri haldið fram að slík háttsemi hefði átti sér stað. Vísaði Hæstiréttur til þess að G hf. hefði á árinu 2009 keypt aðra stjórnendatryggingu og hefði því verið keypt ný trygging hjá öðru vátryggingafélagi í stað hinnar upphaflegu í skilningi H-liðar III. hluta stjórnendatryggingarinnar frá 2008. Væri því samkvæmt skýru og afdráttarlausu orðalagi H-liðarins ekki fullnægt því skilyrði að ekki hefði í stað upphaflegu tryggingarinnar verið keypt önnur trygging sem veitti stjórnendum og yfirmönnum ábyrgðartryggingu. Skipti í því sambandi ekki máli þótt nýja tryggingin væri ekki að öllu leyti sama efnis og sú fyrri. Var T hf. þegar af þeirri ástæðu sýknuð af kröfu J, L og Þ.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. júlí 2013. Hann krefst sýknu af kröfum stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi þeirra.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Með bréfi 25. febrúar 2008 óskaði Glitnir banki hf., sem nú ber heitið Glitnir hf., eftir tilboðum áfrýjanda í endurnýjun bankatryggingar fyrir tímabilið 1. maí 2008 til 30. apríl 2009 en um var að ræða samsetta tryggingu. Sagði í bréfinu að óskað væri tilboða „með þeim skilmálum sem almennt gilda um slíkar tryggingar auk þeirra viðauka og sérstakra ákvæða sem henta bankanum hverju sinni.“ Í framhaldinu áttu sér stað nokkur samskipti milli Glitnis banka hf. og áfrýjanda og tók sá fyrrnefndi tilboði hins síðarnefnda með tölvubréfi 30. apríl 2008. Milligöngu um að koma vátryggingarsamningnum á hafði miðlarinn Howden Insurance Brokers Ltd. í London.

Hin samsetta vátrygging er rituð á ensku og ber fyrirsögnina „Bankers' Blanket Bond, Computer Crime, Professional Indemnity and Directors & Officers Liability Insurance.“ Hefur sú fyrirsögn samkvæmt gögnum málsins verið þýdd sem „Trygging gegn glæpum bankastarfsmanna, tölvuglæpir, starfsábyrgðartrygging og ábyrgðartrygging stjórnarmanna og yfirmanna“. Fram kemur í skilmálum vátryggingarinnar að gildistími hennar sé frá klukkan 00.01 að staðartíma 1. maí 2008 til sama tíma 1. maí 2009. Sá þáttur skilmálanna sem lýtur að ábyrgðartryggingu stjórnenda og yfirmanna ber fyrirsögnina „Directors' and Officers' Liability Insurance.“ Í upphafi hans kemur fram að vátryggingin gildi einvörðungu um kröfur á hendur stjórnendum og yfirmönnum sem gerðar eru á vátryggingartímanum. Þá kemur fram að stjórnendatryggingin gildi meðal annars um kröfur sem gerðar eru vegna tiltekinna óréttmætra athafna stjórnenda og yfirmanna og hún nái til tjónstilvika af völdum þessara starfsmanna vátryggingartaka hvort heldur þau bitni á honum eða þriðja manni.

Þessi þáttur vátryggingarskilmálanna skiptist í átta hluta og fjallar sá þriðji um viðbótar vátryggingarvernd undir fyrirsögninni „Extensions to Cover.“ Hann skiptist í ellefu stafliði, merkta A-K, og er í H-lið fjallað um fyrri stjórnendur undir fyrirsögninni „Previous Directors.“ Þar segir í enskum texta skilmálanna: „If the COMPANY does not renew or replace this Policy with any other policy affording directors and officers liability cover and a Discovery Period is not elected, a Discovery Period of 72 months after the date of such non-renewal will be provided under this Policy during which time written notice may be given to INSURERS of any CLAIM first made against any DIRECTOR or OFFICER who retired before the date of non-renewal and which CLAIM is otherwise covered by this Policy. Coverage only applies for WRONGFUL ACTS committed or alleged to have been committed while such DIRECTOR or OFFICER was employed by the COMPANY.“

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi lögðu aðilar fram við meðferð málsins í héraði mismunandi þýðingar á fyrrgreindum H-lið en komu sér saman um að leggja til grundvallar þýðingu sem frá áfrýjanda stafar ef frá er talin þýðing á orðunum „who retired“ í skilmálunum. Í umræddum þýðingum segir efnislega að endurnýi félagið hvorki þetta vátryggingarskírteini né kaupi annað í staðinn sem veiti stjórnendum og yfirmönnum ábyrgðartryggingu og tilkynningarfrestur hafi ekki verið valinn, verði veittur tilkynningarfrestur samkvæmt þessu vátryggingarskírteini sem nemi 72 mánuðum frá þeim degi að telja sem vátryggingarskírteinið var ekki endurnýjað, en á þeim tíma megi tilkynna vátryggjanda skriflega um sérhverja kröfu sem gerð sé í fyrsta sinn á hendur einhverjum stjórnanda eða yfirmanni sem lét af störfum fyrir þann dag sem vátryggingarskírteinið var ekki endurnýjað, enda falli umrædd krafa að öðru leyti undir gildissvið þessa vátryggingarskírteinis. Vátryggingin nái einungis til ólögmætra athafna sem framkvæmdar voru eða sem haldið er fram að hafi verið framkvæmdar meðan slíkur stjórnandi eða yfirmaður starfaði hjá félaginu.

Þriðji hluti vátryggingarskilmálanna fjallar sem fyrr segir um viðbót við vátryggingarvernd. A-liður III. hluta ber á ensku fyrirsögnina „Discovery Period“ eða tilkynningarfrestur. Hann hefur að geyma átta undirliði og af þeim skipta fimm máli hér. Samkvæmt fyrsta undirlið bætist 30 daga tilkynningarfrestur sjálfkrafa við vátryggingartíma án viðbótariðgjalds ef vátryggingin er ekki endurnýjuð og félagið, stjórnendur og yfirmenn nýta ekki réttinn til að kaupa tilkynningarfrest í samræmi við nánari ákvæði þessa liðar. Í öðrum undirlið segir að hafni félagið, stjórnendur og yfirmenn að endurnýja trygginguna hafi þeir rétt til að kaupa 12 mánaða tilkynningarfrest frá því að vátryggingartímabili lauk. Í þriðja undirlið kemur fram að neiti vátryggjandi að bjóða endurnýjun skilmála og skilyrða eftir að vátryggingin rennur úr gildi skuli félagið, stjórnendur og yfirmenn eiga rétt á að kaupa 12, 24 eða 36 mánaða tilkynningarfrest að eigin vali. Samkvæmt fjórða undirlið er það skilyrði fyrir kaupum á tilkynningarfresti að skrifleg tilkynning þar um berist innan 30 daga frá lokum vátryggingartíma og skal þá greiða viðbótar iðgjald. Í tilviki 12 mánaða tilkynningarfrests er viðbótar iðgjald 25% af árlegu iðgjaldi samkvæmt upphaflegum vátryggingarsamningi, 50% þegar keyptur er 24 mánaða tilkynningarfrestur og 75% þegar keyptur er 36 mánaða tilkynningarfrestur. Í sjöunda undirlið segir að þótt vátryggjandi bjóði endurnýjun vátryggingar með skilmálum, skilyrðum, takmörkun ábyrgðar eða iðgjöldum sem eru frábrugðin því sem kveðið er á um í þeirri vátryggingu sem er að renna út, þá jafngildi það ekki því að vátryggjandi hafi neitað að bjóða endurnýjun skilmála.

Stefndu sem fyrrum stjórnarmenn og forstjóri Glitnis banka hf. munu ekki hafa leitað eftir því sjálfir að kaupa slíkan framlengdan tilkynningarfrest sem að ofan greinir. Með dómi Hæstaréttar 14. febrúar 2013 í máli nr. 390/2012 var áfrýjandi sýknaður af kröfu Glitnis hf. um viðurkenningu á rétti hans til að kaupa hjá áfrýjanda 36 mánaða viðbótar tilkynningarfrest samkvæmt framangreindu. Í dóminum var lagt til grundvallar að samkvæmt orðalagi vátryggingarsamnings þeirra gæti ekki reynt á rétt vátryggðs til kaupa á viðbótar tilkynningarfresti nema vátryggjandi hefði áður neitað að bjóða endurnýjun samningsins. Var ekki fallist á með Glitni hf. að áfrýjandi hefði leitast við að þæfa málið heldur bentu gögn skýrlega til þess að rekja mætti til háttsemi Glitnis hf. að áfrýjanda var gert ókleift að gera tilboð í endurnýjun fyrri vátryggingarsamnings. Þannig hefðu sakir enn staðið þegar Glitnir hf. tilkynnti 8. júlí 2009 að hann hefði tekið ábyrgðartryggingu fyrir stjórnendur hjá öðrum vátryggjanda og samningsumleitunum var hætt.

II

Stefndu J-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf M. J-kk-nf voru kosnir í stjórn Glitnis banka hf. á hluthafafundi 30. apríl 2007. Var Þ-kk-nf kjörinn formaður stjórnar á fundi hennar þann sama dag og J-kk-nf varaformaður. Að loknum hluthafafundi 20. febrúar 2008 vék Þ-kk-nf úr stjórninni en J-kk-nf sat þar til þess tíma er Fjármálaeftirlitið tók yfir vald hluthafafundar í bankanum 7. október 2008 með heimild í 100. gr. a. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008, vék stjórn bankans frá og setti yfir hann skilanefnd. Á grundvelli laga nr. 44/2009, sem breyttu ákvæðum laga nr. 161/2002, var Glitnir banki hf. tekinn til slita.

Stefndi L-kk-nf W-x-x hóf störf sem forstjóri Glitnis banka hf. 1. maí 2007 á grundvelli ráðningarsamnings 30. apríl sama ár og gegndi hann því starfi er bankinn féll í október 2008. Að beiðni skilanefndar mun L-kk-nf hafa starfað áfram fyrstu vikurnar eftir fall bankans en í greinargerð stefndu í héraði kemur fram að í lok október 2008 hafi L-kk-þgf verið gerð grein fyrir því að skilanefnd liti svo á að hann yrði í launalausu leyfi þar til ákvörðun yrði tekin um annað. Þá segir að frekari upplýsingar hafi ekki borist frá skilanefndinni um réttarstöðu L-kk-ef en með vanefndum á greiðslu launa 1. nóvember 2008 og ráðningu nýs framkvæmdastjóra til bankans síðar sama mánaðar hafi endanlega orðið ljóst að starfskrafta L-kk-ef væri ekki óskað.

Glitnir hf. höfðaði 29. mars 2010 mál fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur á hendur stefnda L-kk-þgf og nokkrum öðrum fyrrum stjórnendum bankans til heimtu skaðabóta að fjárhæð 6.000.000.000 krónur auk vaxta og kostnaðar vegna grófra brota sem Glitnir hf. taldi að umræddir stjórnendur og aðrir starfsmenn bankans hefðu gerst sekir um á starfsskyldum sínum gagnvart bankanum. Stefndu hafa allir tekið til varna í málinu sem eftir málatilbúnaði aðilanna er enn til meðferðar og hafna þeim sökum sem á þá eru bornar. Þá var þingfest 11. maí 2010 í Hæstarétti New York ríkis í Bandaríkjunum mál Glitnis hf. gegn stefndu, fjórum öðrum einstaklingum og endurskoðunarfyrirtækinu PricewaterhouseCoopers hf. til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem umræddir aðilar hefðu valdið bankanum. Var málsóknin á því reist að stefndu í því máli hefðu í sameiningu og með skipulögðum og ólögmætum hætti fært allt að 2.000.000.000 bandaríkjadala úr bankanum. Því máli var 14. desember 2010 vísað frá þar sem bandaríski dómstóllinn taldi það lúta lögsögu íslenskra dómstóla. Samkvæmt því sem fram kemur í greinargerð áfrýjanda í héraði mun Glitnir hf. hafa lýst því yfir að málinu yrði fylgt eftir hér á landi.

Með tölvubréfi lögmanns stefndu 14. maí 2010 mun áfrýjanda hafa verið tilkynnt um kröfur þær á hendur stefndu sem að framan greinir. Í bréfinu mun hafa verið lýst þeim skilningi að kröfurnar auk kostnaðar vegna málsvarnar stefndu félli undir gildissvið fyrrgreindrar stjórnendatryggingar Glitnis banka hf. hjá áfrýjanda og óskað eftir afstöðu hans til fyrirkomulags greiðslna og hvernig samskiptum yrði háttað í framhaldinu. Jafnframt var óskað leiðbeininga um frekari tilkynningar ef þeirra væri þörf, svo sem til miðlarans Howden Insurance Brokers Ltd. Áfrýjandi hafnaði því í bréfi til stefndu 25. maí 2010 að framangreindar kröfur féllu undir trygginguna. Í framhaldinu áttu sér stað frekari samskipti milli áfrýjanda og stefndu þar sem þeir ítrekuðu sjónarmið sín. Það gerðu stefndu síðast í tveimur bréfum til áfrýjanda 31. ágúst 2010 sem hinn síðarnefndi svaraði með bréfi 23. september sama ár.

Mál þetta höfðuðu stefndu 5. október 2010 og gerðu kröfur á hendur áfrýjanda um greiðslu nánar tilgreindra fjárhæða. Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi féllst héraðsdómari með ákvörðun í þinghaldi 5. júlí 2012 á beiðni áfrýjanda um skiptingu sakarefnisins samkvæmt heimild í 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í ákvörðun héraðsdómara sagði að fyrst yrði dæmt um hvort kröfur stefndu hefðu borist fyrir eða eftir lok vátryggingartímabilsins, nánar tiltekið hvort uppfyllt væru skilyrði H-liðar III. hluta vátryggingarsamningsins fyrir framlengdri ábyrgð áfrýjanda. Með hinum áfrýjaða dómi var viðurkennt að skilyrði H-liðarins stæðu því ekki í vegi að kröfur stefndu, eins og þær væru settar fram í stefnu, yrðu teknar til greina.

III

Gildistíma stjórnendatryggingar þeirrar sem Glitnir banki hf. keypti á árinu 2008 hjá áfrýjanda lauk 1. maí 2009. Með tölvubréfi 8. júlí 2009 tilkynnti Glitnir hf. áfrýjanda að skilanefnd bankans hefði tekið tilboði vátryggingafélagsins United Insurance Brokers (UIB) í stjórnendatryggingu. Í staðfestingu UIB 25. ágúst 2009 um þá tryggingu sagði að vátryggingartaki væri Glitnir banki hf. og vátryggðir væru vátryggingartaki og „skilanefnd Glitnis banka, slitastjórn Glitnis banka, eða sérhver önnur staða sem íslenska ríkið, Héraðsdómur Reykjavíkur, Fjármálaeftirlitið eða annað opinbert yfirvald á Íslandi skipar í tengslum við slitameðferð Glitnis banka hf.“ Þá sagði að vátryggð starfsemi væri öll fyrri, núverandi og framtíðar starfsemi hinna vátryggðu og að vátryggðir einstaklingar væru sérhver „fyrrverandi, núverandi eða framtíðar meðlimur skilanefndar og slitastjórnar Glitnis banka hf. („Gamli Glitnir Banki“), umsjónaraðili nauðasamninga, skiptastjóri, forstjóri, framkvæmdastjóri, yfirmaður eða rekstrarstjóri vátryggðs félags.“ Í staðfestingunni kom enn fremur fram að afturvirk dagsetning eða „Retroactive Date“ væri 7. október 2008.

Í bréfi UIB 13. desember 2010 kemur í upphafi fram að fyrirtækið hafi verið beðið um að upplýsa um gildissvið stjórnenda- og yfirmannatryggingar sem skilanefnd og slitastjórn Glitnis hf. hafi keypt hjá fyrirtækinu. Nýja tryggingin hafi fyrst verið tekin 1. júlí 2009, nokkrum mánuðum eftir að gamla tryggingin sem Glitnir banki hf. keypti hjá áfrýjanda féll úr gildi. Orðrétt segir að það hafi aldrei verið „tilgangurinn, yfirlýstur eða óyfirlýstur, að þessi trygging næði til eða kæmi í stað gömlu tryggingarinnar. Tryggingunni var þvert á móti augljóslega ætlað að tryggja einstaklinga sem voru meðlimir skilanefndar og slitastjórnar Glitnis og sérhverja aðra einstaklinga innan félagsins „nýi Glitnir“ sem gætu þurft að sæta persónulegri ábyrgð. Það var skýrt í huga hins vátryggða, miðlarans og vátryggjendanna að andlag vátryggingarinnar væri einungis starfsemi „nýja Glitnis“. Það hefði verið algerlega ókleift að fá tryggingu sem tryggði einnig gjörðir „gamla Glitnis“ með afturvirkum hætti.“ Sama sjónarmið var ítrekað í bréfi af hálfu Glitnis hf. 10. júní 2013 til stefndu.

IV

Ágreiningur í máli þessu er í aðalatriðum tvíþættur og lýtur að skýringu H-liðar III. hluta vátryggingarskilmála stjórnendatryggingar þeirrar sem Glitnir banki hf. keypti á árinu 2008 hjá áfrýjanda. Í fyrsta lagi er um það deilt hvort fullnægt sé því skilyrði H-liðarins fyrir framlengdum tilkynningarfresti í 72 mánuði að ekki hafi verið keypt önnur stjórnendatrygging og í öðru lagi hvaða merking skuli lögð í orðin „who retired“ í umræddum H-lið.

Hvað fyrra ágreiningsefnið varðar halda stefndu því fram að vátryggingarvernd þeirra samkvæmt stjórnendatryggingunni sem keypt var 2008 sé enn virk á grundvelli H-liðarins. Fyrir liggi að skilanefnd Glitnis hf. hafi keypt stjórnendatryggingu hjá UIB sem taki einvörðungu til þeirra sem sitji í skilanefnd eða slitastjórn bankans eða starfi á þeirra vegum. Samkvæmt því veiti nýja tryggingin fyrrum stjórnendum og yfirmönnum Glitnis banka hf. ekki vernd í skilningi H-liðarins. Sé þetta rökrétt þegar horft sé til þess að vátryggingafélög hafi væntanlega verið treg til að taka á sig nýja áhættu vegna fyrri tímabila í ljósi þess hvernig fór fyrir bankanum. Áfrýjandi heldur því á hinn bóginn fram að engu skipti hvort tryggingin sem skilanefndin keypti veiti stefndu eða öðrum fyrri stjórnendum bankans vernd því það eitt nægi að fyrir liggi ný trygging sem taki til síðari stjórnenda og skilanefnd og slitastjórn bankans falli þar undir. Þar sem slík trygging sé fyrir hendi geti stefndu ekki átt neinar kröfur á hendur áfrýjanda.

Áður er gerð grein fyrir stjórnendatryggingu þeirri sem Glitnir banki hf. keypti hjá áfrýjanda á árinu 2008. Um er að ræða svokallaða kröfugerðartryggingu en í því heiti vátryggingar felst að tilkynna verður vátryggjanda um kröfu sem fellur undir gildissvið hennar á vátryggingartímabilinu en eftir það innan tilkynningarfrests samkvæmt skilmálum tryggingarinnar. Ábyrgðartrygging sem þessi nær til krafna sem beint er að fyrirtæki eða stjórnendum þess persónulega og eiga rætur að rekja til atvika í starfsemi fyrirtækis sem virt verða starfsmönnum þess til sakar. Með vátryggingunni er meðal annars leitast við að koma í veg fyrir að stjórnendur og yfirmenn verði fyrir fjárhagslegum skaða vegna atvika sem er að rekja til starfa þeirra í þágu fyrirtækis. Þegar metið er hvort fyrir hendi er réttur til greiðslu úr kröfugerðartryggingu er samkvæmt framansögðu ekki horft til þess hvort atvik sem leiða til bótaskyldu urðu á gildistíma vátryggingarinnar heldur hvort krafa í tilefni vátryggingaratburðar er höfð uppi á gildistíma vátryggingarinnar eða innan framlengds tilkynningarfrests sé honum til að dreifa.

Stjórnendatrygging Glitnis banka hf. gilti fyrir tímabilið 1. maí 2008 til jafnlengdar 2009. Engum kröfum var beint að stefndu vegna starfa þeirra í Glitni banka hf. á vátryggingartímabilinu og gerðist það ekki fyrr en með málsóknum þeim í mars og maí 2010 sem áður var getið en þá var liðið tæpt ár frá lokum vátryggingartímabilsins. Í beinu framhaldi var áfrýjanda sem vátryggjanda tilkynnt um fram komnar kröfur á hendur stefndu. Stefndu reisa tilkall sitt til greiðslna úr vátryggingunni á ákvæðum H-liðar III. hluta vátryggingarskilmálanna og telja að á grundvelli hans hafi réttur þeirra til að krefjast greiðslna úr vátryggingunni framlengst endurgjaldslaust um 72 mánuði frá þeim degi að telja er vátryggingartímabili lauk.

Svo tilkynningarfrestur geti framlengst um 72 mánuði frá lokum vátryggingartímabils þarf fimm skilyrðum samkvæmt umræddum H-lið að vera fullnægt og þeim öllum í senn. Í fyrsta lagi því skilyrði að Glitnir banki hf. hafi hvorki endurnýjað hjá áfrýjanda upphaflega vátryggingu né keypt í hennar stað aðra sem veitir stjórnendum og yfirmönnum ábyrgðartryggingu. Í öðru lagi því skilyrði að ekki hafi verið keyptur viðbótar tilkynningarfrestur samkvæmt A-lið III. hluta vátryggingarskilmálanna. Í þriðja lagi að um sé að ræða stjórnendur og yfirmenn sem létu af störfum hjá vátryggingartaka áður en vátryggingin féll úr gildi. Í fjórða lagi að einvörðungu sé um að ræða kröfu sem hefði að öðrum kosti fallið undir gildissvið vátryggingarskírteinisins. Í fimmta lagi þarf að fullnægja því skilyrði að meðan stjórnandi eða yfirmaður starfaði hjá vátryggingartaka hafi átt sér stað háttsemi sem virt verði viðkomandi til sakar eða því sé haldið fram að slík háttsemi hafi átt sér stað.

Fyrir liggur samkvæmt því sem áður greinir að Glitnir hf. endurnýjaði ekki stjórnendatrygginguna sem Glitnir banki hf. keypti hjá áfrýjanda á árinu 2008 þegar gildistíma þeirrar tryggingar lauk. Á hinn bóginn er upplýst að Glitnir hf. keypti á árinu 2009 aðra stjórnendatryggingu hjá vátryggingarfélaginu UIB eins og áður er rakið. Var því keypt ný trygging hjá öðru vátryggingafélagi í stað hinnar upphaflegu í skilningi H-liðar III. hluta stjórnendatryggingarinnar frá 2008. Er því samkvæmt skýru og afdráttarlausu orðalagi H-liðarins ekki fullnægt því skilyrði að ekki hafi í stað upphaflegu tryggingarinnar verið keypt önnur trygging sem veitir stjórnendum og yfirmönnum ábyrgðartryggingu. Skiptir í því sambandi ekki máli þótt nýja tryggingin sé ekki að öllu leyti sama efnis og sú fyrri. Eins og áður segir þarf öllum framangreindum fimm skilyrðum að vera fullnægt í senn svo tilkynningarfrestur samkvæmt umræddum H-lið geti framlengst. Þegar af þessari ástæðu verður áfrýjandi sýknaður af kröfum stefndu í málinu.

Eftir framangreindum málsúrslitum verða stefndu dæmdir til að greiða áfrýjanda óskipt málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðst í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Tryggingamiðstöðin hf., er sýkn af kröfum stefndu, J-kk-ef S-kk-ef, L-kk-ef W-kk-ef og Þ-kk-ef M. J-kk-ef.

Stefndu greiði óskipt áfrýjanda samtals 6.000.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.