arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
493/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um heimild til að fá upplýsingar frá fjarskiptafyrirtækjum um símtöl og önnur fjarskipti við nánar tilgreint símanúmer X, og eftir atvikum önnur símanúmer sem X kynni að hafa umráð yfir, með skírskotun til þess að skilyrði samkvæmt 2. mgr. 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála væru ekki fyrir hendi í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 22. júlí 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að tilgreindum fjarskiptafyrirtækjum yrði gert að heimila honum að „hlusta á og hljóðrita símtöl úr og í símanúmerið [...] og önnur símanúmer og símtæki sem X ... hefur í eigu sinni eða umráðum í 14 daga frá og með úrskurðardegi.“ Þá var þess krafist að heimildin næði til þess að „skrá upplýsingar um úr og í hvaða símanúmer er hringt úr og í símanúmerið [...]og önnur símanúmer og símtæki sem ofangreindur aðili hefur í eigu sinni eða umráðum, í 14 daga frá og með úrskurðardegi og skrá IMEI númer sem framangreint símanúmer mun nota á sama tímabili, ásamt því að skrá sendar og mótteknar SMS sendingar sem og samtöl við talhólf framangreinds númers, en jafnframt verði upplýst hverjir eru rétthafar allra þeirra númera sem þannig munu tengjast téðu númeri á sama tíma.“ Kæruheimild er í i. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hans verði tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki átt kost á að láta málið til sín taka, sbr. 1. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
494/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni S um að dómkvaddir yrðu yfirmatsmenn til að svara nánar tilgreindum spurningum. Var talið að af hluta spurninganna yrði ekki annað ráðið en að þar væri óskað eftir mati á sömu atriðum og áður hefðu verið metin með undirmatsgerð og óskað væri yfirmats á. Væru þær því tilgangslausar til sönnunar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Var kröfu S um að dómkvaddir yrðu matsmenn til að svara þeim spurningum því hafnað. Að því virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júlí 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júlí 2015, þar sem tekin var til greina beiðni varnaraðila um að dómkvaddir yrðu yfirmatsmenn til að svara nánar tilgreindum spurningum. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að framangreindri beiðni varnaraðila verði hafnað en til vara að „dómkvaðning nái einungis til sömu matsatriða og kveðið var á um í undirmati. Þannig að hafnað verði spurningum 5 til 8 í matsbeiðni“.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur krafist þess að dómkvaddir verði yfirmatsmenn til að endurmeta nánar tilgreind atriði sem hann setur fram í matsbeiðni sinni undir töluliðum 1 til 4 auk þess sem hann krefst þess að matsmenn leggi mat á önnur atriði er fram koma í spurningum undir töluliðum 5 til 8.

Samkvæmt 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 getur dómari meinað aðila um sönnunarfærslu ef hann telur bersýnilegt að atriði sem aðili vill sanna skipti ekki máli eða að gagn sé tilgangslaust til sönnunar. Sé ekki svo ástatt sem greinir í ákvæði þessu er ekki girt fyrir að til viðbótar eldri matsgerð sé aflað nýrrar matsgerðar sem taki til annarra atriða en sú fyrri. Af þeim spurningum sem settar voru fram í matsbeiðni varnaraðila undir töluliðum 5 til 8 verður ekki annað ráðið en að þar sé óskað eftir mati á sömu atriðum og áður hafa verið metin með undirmatsgerð og óskað er yfirmats á. Eru spurningar þessar því tilgangslausar til sönnunar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991. Verður því hafnað kröfu varnaraðila um að dómkvaddir verði menn til að svara þeim spurningum. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Tekin er til greina krafa varnaraðila, Sveitarfélagsins Árborgar, um dómkvaðningu yfirmatsmanna til að endurmeta þau atriði sem fram koma undir töluliðum 1 til 4 í matsbeiðni.
497/2014

A hf. höfðaði mál gegn L ehf. og E til heimtu yfirdráttarskuldar samkvæmt tékkareikningi L ehf. sem E hafði gengið í sjálfskuldarábyrgð fyrir í janúar 2010. Í dómi héraðsdóms voru kröfur A hf. teknar til greina að öllu leyti hvað varðaði L ehf. Þá var talið að tengsl E við L ehf. væru slík að ábyrgð hennar félli ekki undir ákvæði laga nr. 32/2009 um ábyrgðarmenn, auk þess sem engin efni væru til að víkja ábyrgðaryfirlýsingunni til hliðar samkvæmt 1. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þrátt fyrir að nánar tiltekið samkomulag frá 2001 um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga, sem vísað væri til í ábyrgðaryfirlýsingunni, hefði verið sagt upp í apríl 2009, þá tæki samkomulagið ekki eftir efni sínu til þeirrar skuldbindingar sem E gekkst undir. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. júlí 2014. Krefst hún þess að verða sýknuð af kröfu stefnda. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Leðuriðjan ehf. hefur ekki áfrýjað héraðsdómi fyrir sitt leyti og unir því dóminum.

Stefndi hefur lagt fram hér fyrir dómi bréf sem Neytendasamtökin og Samtök fjármálafyrirtækja rituðu viðskiptaráðuneytinu 28. apríl 2009 þar sem þau sögðu upp áður gerðu samkomulagi frá 1. nóvember 2001 um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga. Samkvæmt því liggur fyrir að umræddu samkomulagi hafði verið sagt upp áður en áfrýjandi undirritaði 29. janúar 2010 yfirlýsingu um sjálfskuldarábyrgðina sem krafa stefnda á hendur henni er reist á. Þrátt fyrir það var í ábyrgðaryfirlýsingunni, sem útbúin var af stefnda, vísað til samkomulagsins sem tók þó ekki eftir efni sínu til þeirrar skuldbindingar er áfrýjandi gekkst undir.

Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Með hliðsjón af atvikum málsins, ekki síst þeim sem að framan greinir, verður málskostnaður milli málsaðila felldur niður á báðum dómstigum.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður, að öðru leyti en því að málskostnaður milli áfrýjanda, E-kvk-ef H-kvk-ef A-kvk-ef, og stefnda, Arion banka hf., fellur niður í héraði.

Málskostnaður fellur niður fyrir Hæstarétti.
497/2015

Félagsmálanefnd B krafðist þess að A yrði svipt forsjá tveggja sona sinna. Taldi héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, að fullnægt væri skilyrðum a. og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 til að A yrði svipt forsjá drengjanna. Var sú niðurstaða meðal annars reist á forsjárhæfnimati og undirmatsgerð sálfræðings um að A væri óhæf til að fara með forsjá þeirra og sinna forsjárskyldum sínum gagnvart þeim. Þá hefðu önnur og vægari úrræði verið reynd án þess að þau hefðu skilað viðunandi árangri, sbr. 2. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga. Í dómi Hæstaréttar kom fram að niðurstaða yfirmatsgerðar tveggja sálfræðinga, sem A hafði aflað eftir að dómur héraðsdóms var kveðinn upp, hefði samrýmst fyrrgreindu forsjárhæfnimati og undirmatsgerð. Að því virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kvk-nf B-kvk-nf hæstaréttardómari, I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari og G-kk-nf G-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. júlí 2015. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda um að hún verði svipt forsjá sonar síns C. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms.

Eftir að hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp aflaði áfrýjandi yfirmatsgerðar tveggja sálfræðinga. Niðurstöður hennar samrýmdust forsjárhæfnimati 15. júlí 2014 og undirmatsgerð sálfræðings 7. apríl 2015 um að áfrýjandi væri ófær um að fara með forsjá sonar síns C. Að þessu virtu og öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður ekki dæmdur, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði segir. ms verður hann staðefsturs leyti með vnaverndarlaga nr. 80/2002

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar 1.000.000 krónur.
49/2015

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í af kröfu Á um að felldir yrðu úr gildi tilteknir úrskurðir yfirskattanefndar og ríkisskattstjóra, þar sem opinber gjöld Á voru hækkuð vegna vantalinna hlunninda vegna einkanota hans á bifreið í eigu L ehf. en Á var framkvæmdastjóri og stjórnarmaður félagsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. janúar 2015. Hann krefst þess að úrskurður yfirskattanefndar 18. september 2013 í máli nr. 281/2013 og úrskurður ríkisskattstjóra 12. desember 2012 um hækkun opinberra gjalda áfrýjanda verði felldir úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður fyrir Hæstarétti verði felldur niður.

Í greinargerð til Hæstaréttar og við munnlegan flutning málsins hefur áfrýjandi teflt fram þeirri málsástæðu að hann hafi ekki notið jafnræðis við meðferð skattyfirvalda í máli sínu þar sem ekki hafi tíðkast að krefja eigendur félaga, sem bjóða afþreyingarferðir hér á landi, um skatt af bifreiðahlunnindum. Telur áfrýjandi að þetta fari í bága við jafnræðisreglu 1. mgr. 11. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Þessi málsástæða var ekki höfð uppi undir rekstri málsins í héraði. Fær hún því ekki komist að fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Eins og rakið er í héraðsdómi var áfrýjanda með fyrrgreindum úrskurðum ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar gert að greiða opinber gjöld vegna bifreiðahlunninda á tekjuárinu 2011. Samkvæmt 1. mgr. 1. töluliðar A. liðar 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt eru bifreiðahlunnindi skattskyldar tekjur. Um skattlagningu slíkra hlunninda voru í gildi reglur nr. 1057/2010 um skattmat vegna tekna manna tekjuárið 2011, en þær voru settar samkvæmt 118. gr. laganna. Í hinum áfrýjaða dómi eru rakin þau ákvæði þeirra reglna sem hafa þýðingu við úrlausn málsins.

Áfrýjandi var á árinu 2011 framkvæmdastjóri og sat í stjórn Lax-á ehf., en hann og eiginkona hans áttu meirihluta hlutafjár í félaginu. Í eigu þess var bifreiðin JE A13, en geymslustaður hennar mun hafa verið tilgreindur á hlunnindamiða Akurhvarf 16 í Kópavogi, sem var bæði starfsstöð félagsins og heimili hjónanna. Hafði áfrýjandi því sjálfdæmi um afnot bifreiðarinnar án þess að nokkru eftirliti yrði komið við. Að þessu gættu hefur áfrýjandi ekki gefið haldbærar skýringar á því að hann hafi ekki haft bifreiðina til umráða, en þau hlunnindi eru skattskyld eins og áður greinir. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Á-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, greiði stefnda, íslenska ríkinu, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
4/2015

Þrotabú I ehf. krafðist riftunar á kaupsamningi I ehf. og J, fyrrum stjórnarformanns I ehf., um kaup félagsins á stofnfjárbréfum í B og endurgreiðslu fjárhæðar sem svaraði til kaupverðsins. Var krafa þrotabúsins tekin til greina í héraði. Þar sem héraðsdómur hafði ekki tekið rökstudda afstöðu til þeirrar málsástæðu J að krafa um skaðabætur úr hendi hans væri fyrnd, ómerkti Hæstiréttur hinn áfrýjaða dóm og vísaði málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. janúar 2015. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með hinum áfrýjaða dómi var rift ráðstöfun sem fólst í kaupsamningi milli áfrýjanda og Sunds ehf., síðar IceCapital ehf., 4. nóvember 2008 um kaup á stofnbréfum í Byr sparisjóði fyrir 25.000.000 hlutum og áfrýjanda gert að endurgreiða stefnda 90.315.122 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Af dómnum er ljóst að sú krafa var dæmd á bótagrundvelli eftir almennum reglum.

Í greinargerð áfrýjanda í héraði var teflt fram þeirri málsástæðu að krafa um skaðabætur úr hendi hans væri fyrnd. Var þetta reist á því að almennur fyrningarfrestur kröfuréttinda væri 4 ár, sbr. 3. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda, og fresturinn reiknist frá þeim degi sem kröfuhafi gat fyrst átt rétt til efnda, sbr. 1. mgr. 2. gr. laganna. Stefndi hefði fyrst átt rétt til efnda við gerð kaupsamningsins 4. nóvember 2008 og því hefði krafan verið fyrnd þegar málið var höfðað 27. desember 2012. Héraðsdómur tók ekki rökstudda afstöðu til þessarar málsástæðu áfrýjanda eins og honum bar samkvæmt f. lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af þeim sökum verður að ómerkja dóminn og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
501/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. júlí 2015 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa verjanda sínum fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
502/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011. Málinu var vísað frá Hæstarétti, enda hafði kæra borist héraðsdómi eftir að frestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 30. júlí 2015 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. júlí 2015, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 22. sama mánaðar um að varnaraðili sætti brottvísun af heimili og nálgunarbanni, eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að brottvísun af heimili og nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 má kæra eftir almennum reglum til Hæstaréttar úrskurð héraðsdómara um hvort lagt verði á nálgunarbann eða brottvísun af heimili. Um kæru gilda sömu reglur og um kæru úrskurðar samkvæmt lögum nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt upphafsmálslið 2. mgr. 193. gr. þeirra laga skal maður sem kæra vill úrskurð lýsa því yfir innan þriggja sólarhringa frá því að hann fékk vitneskju um úrskurðinn.

Verjandi varnaraðila var viðstaddur uppsögu hins kærða úrskurðar og lýsti því þá yfir að tekinn væri lögboðinn frestur til að taka ákvörðun um hvort varnaraðili kærði úrskurðinn til Hæstaréttar. Eins og áður greinir barst kæra héraðsdómi 30. júlí 2015, en þá var liðinn kærufrestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008. Verður málinu því vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
503/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að fjárræðissvipting hans yrði felld úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júlí 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. júlí 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fjárræðissvipting hans yrði felld úr gildi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að framangreind krafa sín verði tekin til greina, en til vara að svipting fjárræðis verði takmörkuð við tilgreinda fasteign sína. Þá krefst hann þóknunar til handa verjanda sínum fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til þess sem rakið er í hinum kærða úrskurði um hagi sóknaraðila verður fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að aðstæður sóknaraðila hafi ekki breyst frá því hann var sviptur fjárræði með úrskurði uppkveðnum 3. desember 1992 þannig að hann sé fær um að hafa stjórn á fjármálum sínum. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og talsmanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 124.000 krónur til hvors þeirra, greiðist úr ríkissjóði.
504/2015

H, sem kært hafði úrskurð héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um hann yrði með beinni aðfaragerð settur inn í endurgjaldslausan og óhindraðan umferðarrétt um baklóð sóknaraðila að Laugavegi 87 í Reykjavík, afturkallaði kæru sína. Var málið því fellt niður og H dæmdur, að kröfu R, til greiðslu kærumálskostnaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júlí 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. júlí 2015, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að hann yrði með beinni aðfarargerð settur inn í endurgjaldslausan og óhindraðan umferðarrétt um baklóð sóknaraðila að Laugarvegi 87 í Reykjavík, eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Með bréfi til Hæstaréttar 20. október 2015 lýsti sóknaraðili því yfir að hann afturkallaði kæru sínu og gerði því ekki lengur kröfur í málinu hér fyrir dómi.

Varnaraðili krefst kærumálskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 4. mgr. 150. gr. og 166. gr. laganna með áorðnum breytingum, er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Sóknaraðili, H-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, Reykjavíkurborg, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
510/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu F ehf. um að H ehf. yrði borið út úr fasteign var hafnað. Talið var að gögn málsins tækju ekki af vafa um að eindagi húsaleigugreiðslna skyldi vera 5. hvers mánaðar, en ekki 10. hvers mánaðar eins og H ehf. héldi fram. Var af þeim sökum talið varhugavert að gerðin næði fram að ganga, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989, og var kröfu F ehf. því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. júlí 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. júlí 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að honum yrði heimilað að fá varnaraðila, ásamt öllu því sem honum tilheyrir, borinn út úr fasteigninni Ármúla 8 í Reykjavík, eignarhluta 0102. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa verði tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að gögn málsins taki ekki af vafa um að eindagi húsaleigugreiðslna skyldi vera 5. hvers mánaðar, en ekki 10. hvers mánaðar eins og varnaraðili heldur fram. Er því varhugavert að gerðin nái fram að ganga, sbr. 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989. Af þeim sökum verður hinn kærði úrskurður staðfestur og sóknaraðila gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Fasteignafélagið Einar Farestveit ehf., greiði varnaraðila, Heimahúsinu ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.