484/2002

R var sakaður um tilraun til fjársvika og skjalafals með því að hafa reynt í félagi við annan mann að svíkja út hjá tilteknu fyrirtæki skjávarpa og myndavél og undirritað kvittun fyrir móttöku varanna með nafni annars manns. Var R sakfelldur fyrir brot á 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga, en það ákvæði tæmdi sök gagnvart 248. gr. laganna. Með brotinu rauf R skilyrði reynslulausnar á samtals 720 daga eftir stöðvum fangelsis refsingar. Var refsing hans fyrir brotið og óafplánuð refsing hans samkvæmt eldri dómum ákveðin í einu lagi. Við ákvörðun refsingarinnar var annars vegar litið til sakaferils R og þess að hann framdi brotið í félagi við annan mann, en hins vegar til þess að hann var ungur að árum og játaði brot sitt hreinskilnislega. Var refsing R ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 17. október 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu hans.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Ákærði er sakaður um tilraun til fjársvika og fyrir skjalafals 5. febrúar 2002 með því að hafa reynt í félagi við annan mann að svíkja út hjá tilteknu fyrirtæki skjávarpa og myndavél, eins og nánar er rakið í ákæru, og undirritað kvittun fyrir móttöku varanna með nafni annars manns. Eins og í héraði hélt ákærði því fram fyrir Hæstarétti að hann hafi ekki framið brotið í félagi við annan mann, svo sem honum er gefið að sök í ákæru. Ríkissaksóknari og ákærði áfrýjuðu héraðsdómi einvörðungu til endurskoðunar á viðurlögum, sbr. a. lið 147. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 7. gr. laga nr. 37/1994. Verður niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ákærða því ekki haggað. Í ákæru er brot hans talið varða við 248. gr., sbr. 20. gr., og 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Síðastgreinda ákvæðið tæmir sök gagnvart því fyrstnefnda og verður brotið því einvörðungu heimfært til 1. mgr. 155. gr. laganna.

Samkvæmt sakavottorði ákærða, sem er fæddur 1982, var hann dæmdur 23. júní 1999 í fangelsi í 2 mánuði, skilorðsbundið í 3 ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá var hann dæmdur 25. janúar 2000 fyrir rán í 10 mánaða fangelsi, þar af 8 mánuði skilorðsbundið í 3 ár, og var skilorðsbundin refsing fyrri dómsins dæmd með. Næst hlaut hann dóm í Hæstarétti 21. september 2000, hegningarauka, fangelsi í 3 ár og 6 mánuði, fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr., 211. gr., sbr. 20. gr., og 217. gr. almennra hegningarlaga. Var skilorðsbundinn hluti refsingar hans samkvæmt dóminum frá 25. janúar sama ár dæmdur með. Enn var ákærði dæmdur í fangelsi 19. desember 2000, hegningarauka í 6 mánuði, fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Loks gekkst hann undir viðurlagaákvörðun 3. desember 2002 með greiðslu 128.000 króna sektar fyrir fíkniefnabrot.

Til stuðnings kröfu sinni um mildari refsingu vísar ákærði til þess að hann hafi játað brot sitt hreinskilnislega og ekkert tjón hafi hlotist af því. Þá sé heimilt samkvæmt 42. gr. og 60. gr. almennra hegningarlaga með áorðnum breytingum að gera honum refsingu fyrir hið nýja brot sér í lagi án skilorðs, en láta reynslulausn hans haldast, einkum ef litið sé til þess að brot hans sé annarrar tegundar en hann hafi áður verið dæmdur fyrir og þau brot hafi ekki ítrekunaráhrif. Með broti því sem hér er til umfjöllunar rauf ákærði skilyrði reynslulausnar, sem honum var veitt 26. desember 2001 á samtals 720 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar, sem honum var gert að sæta með dómum Hæstaréttar 21. september 2000 og Héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember sama árs. Eftir 2. málslið 60. gr., sbr. 42. gr. almennra hegningarlaga kemur einkum til greina að láta skilorðsbundna reynslulausn haldast þrátt fyrir rof á henni, þegar brot hefur ekki verið framið af ásettu ráði eða varðar sektum. Þegar litið er til þess að hvorugt þessara atriða er fyrir hendi og til brots ákærða kemur ekki til álita að láta reynslulausn hans haldast. Verður refsing ákærða fyrir brot hans nú og óafplánuð refsing hans samkvæmt fyrrnefndum dómum ákveðin í einu lagi samkvæmt 42. gr. og 60. gr. almennra hegningarlaga, sbr. og 77. gr. laganna. Við ákvörðun refsingar ákærða verður annars vegar litið til sakaferils hans og þess að hann framdi brotið í félagi við annan mann, sbr. 2. mgr. 70. gr. sömu laga, en hins vegar til þess að hann er ungur að árum og játaði hreinskilnislega brot sitt. Samkvæmt öllu framansögðu er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 2 ár og 6 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, R-kk-nf D-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 2 ár og 6 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 70.000 krónur.