178/2008

Fallist var á að skilyrði c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála væru fyrir hendi til að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Hins vegar var talið að heilsufari X væri þannig háttað að forsendur væru til þess að í stað gæsluvarðhalds yrði honum gert að sæta vistun á viðeigandi stofnun samkvæmt lokamálslið 110. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. mars 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. apríl 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hann „sæti vistun á viðeigandi stofnun.“

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Kröfugerð sóknaraðila í héraði eru ekki gerð skil í hinum kærða úrskurði. Af bókun í þingbók má hins vegar sjá að varnaraðili hefur aðallega krafist þess að gæsluvarðhaldskröfu sóknaraðila yrði hafnað, til vara að honum yrði gert að sæta vímuefnameðferð á viðeigandi stofnun í stað gæsluvarðhalds og að því frágengnu að gæsluvarðhaldi yrði markaður skemmri tími. Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar er bókað eftir varnaraðila að hann kæri úrskurðinn til Hæstaréttar í því skyni að fá honum hnekkt. Í skriflegri greinargerð til Hæstaréttar krefst varnaraðili þess að hann „sæti vistun á viðeigandi stofnun.“ Til stuðnings þeirri kröfu vísar varnaraðili til 110. gr. laga nr. 19/1991 og byggir á að hann eigi við andlegan heilsubrest að stríða, eins og staðfest hafi verið með geðrannsókn, sem á honum hafi verði gerð á síðasta ári. Hann hafi verið talinn ósakhæfur í opinberu máli sem dæmt hafi verið í Héraðsdómi Reykjavíkur 5. júlí 2007 og hafi niðurstaðan öðru fremur byggst á þessari geðrannsókn. Ástæða sé til að ætla að heilsu hans hafi hrakað síðan matið var gert og þau brot sem hann sé nú grunaður um ættu að gefa vísbendingu í þá átt. Af nánar tilgreindum ástæðum hafi ekki gefist færi á að afla nýs mats geðlæknis á heilsu varnaraðila í tilefni af meðferð máls þessa.

Í málinu liggur fyrir niðurstaða rannsóknar T-kk-ef Z-kk-ef geðlæknis á geðheilsu varnaraðila frá 2. apríl 2007. Þar kemur meðal annars fram að varnaraðili, sem sé fíkniefnaneytandi, eigi langa sögu um geðrofssjúkdóm. Þegar sá atburður átti sér stað, er varð þá tilefni ákæru á hendur varnaraðila, hafi hann verið haldinn alvarlegum geðrofssjúkdómi, sem hafi orðið til þess að hann hafi verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður fallist á að skilyrði c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 séu uppfyllt til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Hins vegar verður talið, með vísan til þess sem að ofan greinir um heilsufar varnaraðila, að fyrir liggi í málinu fullnægjandi gögn um að skilyrði séu fyrir hendi til að varnaraðila verði í stað gæsluvarðhalds gert að sæta vistun á viðeigandi stofnun samkvæmt lokamálslið 110. gr. laga nr. 19/1991 allt til föstudagsins 18. apríl 2008 kl. 16.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti vistun á viðeigandi stofnun allt til föstudagsins 18. apríl 2008 kl. 16.