254/2013

G höfðaði mál gegn K7 ehf. og krafðist launa fyrir störf sín fyrir félagið auk orlofs og orlofsuppbótar fyrir nánar tiltekin tímabil. G hafði verið sagt upp störfum frá og með 1. mars 2012. Uppsagnarfrestur var þrír mánuðir og var krafist vinnuframlags G á uppsagnartímanum. Þann 26. apríl 2012 var G tilkynnt að hann skyldi láta tafarlaust af störfum. Talið var að K7 ehf. hefði verið þetta heimilt en félaginu hefði á hinn bóginn borið að greiða G laun fyrir þann tíma í apríl sem hann var við störf auk orlofs og orlofsuppbótar í samræmi við það. Var því fallist á kröfu G að þessu leyti. K7 ehf. hafði uppi gagnkröfu til skuldajafnaðar á grundvelli 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að samkvæmt 1. mgr. 1. gr. laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups skyldi greiða verkkaup með peningum og að ekki mætti greiða það með skuldajöfnuði nema sértaklega hefði verið um það samið. Var gagnkröfu K7 ehf. því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. apríl 2013. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu gagnáfrýjanda, en til vara að hún verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði fyrir sitt leyti 10. júní 2013. Hann krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms um annað en málskostnað, sem honum verði dæmdur í héraði og fyrir Hæstarétti.

Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi var gagnáfrýjanda 27. febrúar 2012 sagt upp störfum hjá aðaláfrýjanda frá og með 1. mars sama ár og var uppsagnarfrestur þrír mánuðir. Af hálfu aðaláfrýjanda var gerð var krafa um vinnuframlag gagnáfrýjanda á uppsagnartímanum. Með bréfi aðaláfrýjanda 26. apríl 2012 til gagnáfrýjanda var hinum síðarnefnda tilkynnt að hann skyldi láta tafarlaust af störfum vegna ýmissa ávirðinga. Í héraði gerði gagnáfrýjandi kröfu um laun fyrir apríl og maí 2012 auk orlofs fyrir tímabilið frá 1. maí 2011 til 30. apríl 2012, áunnið og ógreitt orlof í uppsagnarfresti fyrir maí 2012 og orlofsuppbót og desemberuppbót fyrir árið 2012. Nam krafa gagnáfrýjanda samtals 2.717.412 krónum. Ágreiningslaust er með aðilum að aðaláfrýjandi greiddi gagnáfrýjanda laun fyrir mars 2012. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu gagnáfrýjanda um greiðslu launa úr hendi aðaláfrýjanda frá 1. til 26. apríl 2012 auk orlofs og orlofsuppbótar fyrir tímabilið 1. maí 2011 til 26. apríl 2012 og hlutfallslegrar desemberuppbótar síðargreint ár. Með því að héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að aðaláfrýjanda hafi verið heimilt að víkja gagnáfrýjanda fyrirvaralaust úr starfi var aðaláfrýjandi sýknaður af kröfu gagnáfrýjanda um greiðslu launa eftir að svo hafði verið gert. Samkvæmt þessu var aðaláfrýjandi dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda 1.800.935 krónur með nánar tilgreindum vöxtum. Gagnáfrýjandi unir niðurstöðu héraðsdóms að öðru leyti en því að hann gerir kröfu málskostnað þar fyrir dómi.

Um rétt gagnáfrýjanda til launa og annarra greiðslna úr hendi aðaláfrýjanda vegna vinnu hins fyrrnefnda í þágu hins síðarnefnda, þar á meðal á uppsagnarfresti, fer eftir ráðningarsamningi þeirra í millum frá 20. ágúst 2009 og kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Verslunarmannafélags Reykjavíkur er gilti á þeim tíma sem mál þetta tekur til. Eigi er um það deilt að gagnáfrýjandi var í starfi að boði aðaláfrýjanda frá 1. apríl 2012 þar til honum var vikið fyrirvaralaust úr því 26. sama mánaðar. Ber honum því réttur til greiðslu launa fyrir það tímabil. Þá eru ekki efni til annars en að fallast á kröfu hans um greiðslu orlofs, orlofsuppbótar og desemberuppbótar. Samkvæmt því verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að aðaláfrýjanda beri að greiða gagnáfrýjanda þau laun og launatengdar greiðslur sem þar er kveðið á um.

Í málinu hefur aðaláfrýjandi uppi gagnkröfu til skuldajafnaðar við kröfu gagnáfrýjanda og vísar aðaláfrýjandi í því sambandi til heimildar í 1. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar segir að varnaraðila sé rétt að hafa uppi gagnkröfu til skuldajafnaðar í máli án þess að gagnstefna ef skilyrði fyrir skuldajöfnuði eru fyrir hendi. Í lögum nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups er mælt fyrir um tiltekin starfskjör launamanna í störfum, sem þar eru talin upp, og fellur starf gagnáfrýjanda innan skilgreinds gildissviðs þeirra. Kveðið er á um það í 1. mgr. 1. gr. laganna að verkkaup skuli greiða með peningum og megi ekki greiða það með skuldajöfnuði nema svo hafi áður verið sérstaklega um samið. Verður gagnkröfu aðaláfrýjanda hafnað þegar af þessari ástæðu.

Samkvæmt gögnum málsins voru laun gagnáfrýjanda greidd mánaðarlega eftir á. Féll krafa hans því í gjalddaga 1. maí 2012 og skal hún samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu bera dráttarvexti eftir 1. mgr. 6. gr. laganna frá þeim degi til greiðsludags.

Að framangreindu virtu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Eftir þessum málsúrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður aðaláfrýjandi dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti sem ákveðinn verður í einu lagi eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Aðaláfrýjandi, K7 ehf., greiði gagnáfrýjanda, G-kk-þgf H-kk-þgf, 1.800.935 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. maí 2012 til greiðsludags.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda samtals 1.000.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.