300/2007

B var sakfelldur fyrir ölvunarakstur. Hann hafði hlotið refsingu fyrir sams konar brot árið 2005 og var honum nú gert að greiða 130.000 króna sekt í ríkissjóð. Brotið var framið skömmu eftir gildistöku breytingar á 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 sem fól í sér herta afstöðu til endurtekins ölvunaraksturs. Samkvæmt því var B gert að sæta sviptingu ökuréttar í tvö ár frá birtingu héraðsdóms.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 21. maí 2007 að fengnu áfrýjunarleyfi 15. sama mánaðar. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd og honum ákvörðuð frekari ökuréttarsvipting.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar og að allur sakarkostnaður í héraði og kostnaður við áfrýjun málsins verði lagður á ríkissjóð.

Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 14. mars 2007. Ákærði var ekki viðstaddur dómsuppsögu, en honum var birtur dómurinn 12. apríl 2007. Samkvæmt áritun birtingarmanns voru honum þá fengnar leiðbeiningar um rétt til áfrýjunar og áfrýjunarfrest. Er skráð í birtingarvottorðið að ákærði uni dómi. Með bréfi til Hæstaréttar 20. apríl 2007 fór ríkissaksóknari aftur á móti fram á áfrýjunarleyfi. Af því tilefni ritaði verjandi ákærða Hæstarétti bréf 4. maí 2007 þar sem segir meðal annars: „Það er samþykkt af minni hálfu að málinu verði áfrýjað en þó svo að um áfrýjun sé þá líka að ræða af hálfu sakbornings, þannig að upphafleg krafa hans um sýknu komist að.“ Síðan er kröfum ákærða lýst. Afrit þessa bréfs var sent ríkissaksóknara. Líta verður svo á að með ósk ríkissaksóknara um áfrýjunarleyfi, sem Hæstiréttur samþykkti, hafi forsendur þeirrar yfirlýsingar um áfrýjun sem ákærði gaf birtingarmanni brostið og í ljósi þess hafi ríkissaksóknari átt að líta á bréf verjanda sem tilkynningu um áfrýjun samkvæmt 2. mgr. 151. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Bréfið var ritað strax og tilefni var til og innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins. Koma kröfur ákærða því til meðferðar fyrir dóminum.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða. Ákærði gekkst undir sátt hjá sýslumanninum í Kópavogi 26. maí 2005 vegna of hraðs aksturs og aksturs undir áhrifum áfengis og var síðarnefnda brotið heimfært til 2. mgr. 45. gr. umferðalaga nr. 50/1987. Var ákærða gerð 100.000 króna sekt og hann sviptur ökurétti í sex mánuði frá 27. maí 2005. Hinn 8. ágúst 2006 gekkst hann undir sátt hjá sýslumanninum í Kópavogi vegna hraðaksturs og var gerð 30.000 króna sekt og sviptur ökurétti í þrjá mánuði frá sama degi. Að öðru leyti kemur sakarferill ákærða ekki til skoðunar vegna þessa máls.

Með 18. gr. laga nr. 66/2006 sem tóku gildi 23. júní 2006 var gerð breyting á 102. gr. umferðarlaga sem felur í sér herta afstöðu til endurtekinna ölvunarakstursbrota. Eftir gildistöku breytingarákvæðisins varðar það sviptingu ökuréttar að lágmarki tvö eða þrjú ár eftir áfengismagni í blóði gerist maður endurtekið sekur um ölvunarakstur. Brot ákærða var framið 2. júlí 2006. Framangreind breyting hafði þá tekið gildi. Í hinum áfrýjaða dómi er brotið réttilega heimfært til 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga. Ákærði hlaut refsingu fyrir sams konar brot 26. maí 2005. Verður honum gert að greiða 130.000 krónur í sekt til ríkissjóðs fyrir það brot sem hann er nú sakfelldur fyrir en sæta ella fangelsi í tíu daga. Hann skal sæta sviptingu ökuréttar í tvö ár frá 12. apríl 2007 að telja.

Með þessari dómsniðurstöðu er leiðrétt viðurlagaákvörðun hins áfrýjaða dóms í samræmi við 18. gr. laga nr. 66/2006 og er því rétt að áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf Ó-kk-nf, greiði 130.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dómsins en sæti ella fangelsi í tíu daga.

Ákærði er sviptur ökurétti í tvö ár frá 12. apríl 2007.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, G-kk-ef B. Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.