494/2007

Í málinu krafðist E ehf. þess að Y ehf. yrði gert að greiða félaginu eftirstöðvar verkgreiðslna samkvæmt samkomulagi aðila en félögin höfðu gert með sér samning um að hið fyrrnefnda félag tæki að sér framleiðslu og uppsetningu á forsteyptum húseiningum fyrir Y ehf. Þegar málið var tekið fyrir á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur 24. nóvember 2006 var ekki sótt þing af hálfu E ehf. og upplýsti lögmaður Y ehf. að lögmaður E ehf. væri veikur. Síðan lagði lögmaðurinn fram matsgerð og bókaði dómari í málinu að lögmanni E ehf. bæri frestur til að skoða matsgerðina. Var málinu að því búnu frestað í þessu skyni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ráða mætti af bókun í þingbók að dómari hafi fallist á að lögmaður E ehf. hefði haft lögmæt forföll samkvæmt a. lið 1. mgr. 97. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991. Samkvæmt 3. mgr. 97. gr. laganna hafi honum þá þegar borið að fresta málinu og boða til þinghalds á ný. Hafi ekki verið heimilt að reka málið áfram í fjarveru E ehf. eða umboðsmanns hans svo sem gert var, enda átti hann þess ekki kost að gæta hagsmuna sinna vegna þess sem þar fór fram. Var því óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og meðferð málsins í héraði frá 24. nóvember 2006.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. október 2007. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda en til vara lækkunar á henni. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til 2. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var málsaðilum gefinn kostur á að tjá sig munnlega fyrir Hæstarétti um þau atriði varðandi rekstur málsins í héraði sem hér á eftir greinir.

Þegar málið var tekið fyrir á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur 24. nóvember 2006 var ekki sótt þing af hálfu stefnda, sem var stefnandi í héraði. Þingið var sótt af hálfu áfrýjanda og upplýsti lögmaður hans að lögmaður stefnda væri veikur. Síðan lagði lögmaður áfrýjanda fram eitt dómskjal, matsgerð þá sem greinir í hinum áfrýjaða dómi. Að svo búnu var bókað að dómarinn áliti að lögmanni stefnda bæri frestur til að skoða matsgerðina og að lögmaður áfrýjanda mótmælti því ekki. Væri málinu frestað í þessu skyni.

Af bókun í þingbók um þetta þinghald verður ráðið að dómari hafi fallist á að lögmaður stefnda teldist hafa lögmæt forföll samkvæmt a. lið 1. mgr. 97. gr. laga nr. 91/1991. Samkvæmt 3. mgr. 97. gr. laganna bar honum þá þegar að fresta málinu og boða til þinghalds á ný. Var ekki heimilt að reka málið áfram í fjarveru stefnda eða umboðsmanns hans svo sem gert var, enda átti hann þess ekki kost að gæta hagsmuna sinna vegna þess sem þar fór fram.

Samkvæmt þessu er óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og meðferð málsins í héraði frá 24. nóvember 2006.

Hvor aðila um sig ber kostnað af meðferð málsins fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er felldur úr gildi sem og meðferð málsins í héraði frá 24. nóvember 2006. Er lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.