848/2014

Talið var að um rétt I til forfallalauna, vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir í í aukastarfi sínu sem sjúkraflutningamaður samhliða aðalstarfi sínu hjá hinu opinbera á grundvelli ótímabundins ráðningarsamnings, skyldi að virtum ráðningarsamningi hans vegna aukastarfsins og fyrirmælum kjarasamnings fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs og Kjalars, stéttarfélags starfsmanna í almannaþjónustu, fara eftir þeirri grein kjarasamningsins sem ætti við um þá sem ráðnir væru til starfa í tímavinnu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. desember 2014 og krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 1.444.695 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. júlí 2011 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti falli niður.

Áfrýjandi var ráðinn sem fulltrúi á Skattstofu Norðurlandsumdæmis vestra 18. október 2003, en skattstofan er nú ein af starfsstöðvum embættis ríkisskattstjóra með aðsetur á Siglufirði. Áfrýjandi starfar þar á grundvelli ótímabundins ráðningarsamnings og er í fullu starfi. Þar sem starfið er aðalstarf gilda lög nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins um starfskjör hans að því leyti sem ekki er um annað samið í kjarasamningi eða ráðningarsamningi. Áfrýjandi er félagsmaður í SFR, stéttarfélagi í almannaþjónustu, og á aðild að Lífeyrissjóði starfsmanna ríkisins vegna þessa starfs.

Áfrýjandi er í aukastarfi sem sjúkraflutningamaður hjá Heilbrigðisstofnuninni Fjallabyggð. Um það starf gildir ráðningarsamningur 1. febrúar 2006 og samkvæmt honum á áfrýjandi aðild að stéttarfélaginu Kili, stéttarfélagi starfsmanna í almannaþjónustu. Á launaseðlum kemur fram að áfrýjandi á aðild að Söfnunarsjóði lífeyrisréttinda vegna þessa starfs. Samkvæmt ráðningarsamningnum er hann ekki í tilgreindu starfshlutfalli, en vinnutímaskipulag sagt bakvaktir. Um vinnuskyldu segir: ,,Bakvakt og útkallsskylda samkv. vaktarplani frá kl. 17.00 eh til kl. 8.00 að morgni virka daga ... og sólarhringsvaktir um helgar.“ Um starfskjör áfrýjanda vegna þessa starfs eru málsaðilar sammála um að fara beri eftir kjarasamningi fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs og Kjalars, stéttarfélags starfsmanna í almannaþjónustu. Samkvæmt grein 1.6.2 í þeim kjarasamningi skal greiðsla fyrir bakvaktir reiknast sem ákveðið hlutfall af dagvinnukaupi, sbr. grein 1.4.1 en þar segir að tímavinnukaup skuli vera tilgreint hlutfall af mánaðarlaunum starfsmanns. Samkvæmt greinum 2.3.3 og 2.5.3 í kjarasamningnum falla bakvaktagreiðslur niður ef um útkall er að ræða en greitt er yfirvinnukaup fyrir útkallið að lágmarki fjórar klukkustundir.

Ágreiningur aðila snýst um það hvort réttur áfrýjanda til forfallalauna, vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir 22. desember 2010, skuli fara eftir grein 12.2.1 eða 12.2.2 í kjarasamningnum. Fyrrnefnda ákvæðið á við um þá sem ráðnir eru til starfa á mánaðarlaunum, en hið síðarnefnda um þá sem ráðnir eru í tímavinnu.

Með framangreindum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms getur áfrýjandi ekki reist rétt til forfallalauna vegna slyssins á grein 12.2.1 í áðurgreindum kjarasamningi. Verður héraðsdómur því staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.