426/2010

M, eigandi fasteigna að Rafstöðvarvegi 1a, höfðaði mál þetta á hendur V til heimtu skaðabóta á grundvelli meintra annmarka við nauðungarsölu á hluta fasteignanna. Á fasteignunum að Rafstöðvarvegi 1a hvíldu skuldabréf útgefin af V sem samþykkt voru til greiðslu af hálfu fyrri eigenda fasteignanna. Nauðungarsala á hluta fasteignanna fór fram 18. apríl 2007 þar sem boði V, sem jafnframt var uppboðsbeiðandi, var tekið. Mál þetta lýtur á hinn bóginn að framhaldssölu eftirstandandi hluta fasteignanna 18. september 2007.  M hélt því fram í málinu að við framhaldssöluna hefði ekki verið tekið tillit til úthlutunarfrumvarps sýslumannsins í Reykjavík vegna fyrri nauðungarsölunnar. Með því taldi M að sér hefði verið ómögulegt að greiða skuld sína við V þar sem V hefði neitað að tilgreina fjárhæð hennar. Af þeim sökum hefði M enn fremur ekki getað með greiðslu forðast að eignarhlutarnir yrðu seldir nauðungarsölu og það hefði valdið honum tjóni. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að skuld M við V hefði verið með gjalddaga 1. september 2006. M hefði ekkert greitt af upphaflegri skuld sem reist var á fjölmörgum skuldabréfum. Hann gerði V aldrei löglegt greiðslutilboð og neytti ekki þeirra úrræða, sem honum stóðu til boða samkvæmt lögum nr. 9/1978 um geymslufé. Hann yrði ekki leystur undan greiðsluskyldu sinni á þeim grundvelli að honum hefði ekki verið kunnugt um eftirstöðvar skuldarinnar. Var héraðsdómur staðfestur um sýknu V.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. júlí 2010. Félagið krefst þess að stefnda verði gert að greiða skaðabætur að fjárhæð kr. 56.796.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. september 2007 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Ber því að líta svo á að hann krefjist staðfestingar héraðsdóms, sbr. 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Málið er flutt skriflega.

Í hinum áfrýjaða dómi er lýst málsástæðum þeim, sem krafa áfrýjanda um skaðabætur úr hendi stefnda er reist á. Telur áfrýjandi að sér hafi verið ómögulegt að greiða skuld sína við stefnda þar sem stefndi hafi neitað að tilgreina fjárhæð hennar. Hafi stefndi haldið til streitu, án lögmætrar ástæðu, of hárri kröfu við nauðungarsölu á tveimur fasteignum í eigu áfrýjanda, þótt hann hafi fengið verulegan hluta kröfunnar greiddan áður við nauðungarsölu á fjórum öðrum fasteignum áfrýjanda. Hafi áfrýjandi því ekki getað með greiðslu forðast að fasteignirnar tvær yrðu seldar nauðungarsölu og það valdið honum tjóni, sem skaðabótakröfunni nemur.

Skuld áfrýjanda við stefnda var með gjalddaga 1. september 2006. Áfrýjandi hafði ekkert greitt af upphaflegri skuld, sem reist var á fjölmörgum skuldabréfum. Hann gerði stefnda aldrei löglegt greiðslutilboð og neytti ekki þeirra úrræða, sem honum stóðu til boða samkvæmt lögum nr. 9/1978 um geymslufé. Hann verður ekki leystur undan greiðsluskyldu sinni á þeim grundvelli að honum hafi ekki verið kunnugt um eftirstöðvar skuldarinnar.

Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna, verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Málskostnaður dæmist ekki fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.