74/2017

H höfðaði mál til heimtu skaðabóta meðal annars vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna galla á nánar tilgreindum vörum sem hann keypti. H beindi í öndverðu málsókn sinni að HJ, M og S sem kröfðust frávísunar málsins frá héraðsdómi og reistu kröfu sína annars vegar á því að skilyrðum samlagsaðildar samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála hefði ekki verið fullnægt og hins vegar að slíkir annmarkar hefðu verið á málatilbúnaði H að vísa hefði átt málinu frá héraðsdómi sökum vanreifunar, sbr. e. og g. liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Með úrskurði héraðsdóms var frávísunarkröfu HJ, M og S hafnað og með hinum áfrýjaða dómi voru HJ og M sýknaðir af kröfum H vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991, en S dæmt áfelli. H undi niðurstöðu héraðsdóms að því er varðaði HJ og M en S áfrýjaði dóminum fyrir sitt leyti. Tók áfrýjun bæði til úrskurðar héraðsdóms og dóms í málinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þar sem HJ og M hefðu verið sýknaðir vegna aðildarskorts væri ekki fallist á að vísa málinu frá héraðsdómi nú af þeirri ástæðu að ekki hefði verið fullnægt skilyrðum um samlagsaðild. Þá var heldur ekki fallist á að vísa ætti málinu frá vegna vanreifunar. Jafnframt kom fram að eins og atvikum málsins háttaði yrði að leggja til grundvallar að sá, sem undirritaði tilboð fyrir hönd seljanda um kaup á vörum þeim sem um ræddi í málinu, hefði haft til þess gilt umboð frá H og hefði því komist á bindandi samningur á milli H og S um kaup á áðurgreindum vörum. Var því ekki fallist á kröfu S um að aðildarskort af hálfu H væri að ræða. Loks var tekið fram að um neytendakaup væri ræða í skilningi 1. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup og að vörur þær sem H hefði keypt af S hefðu verið gallaðar, sbr. 1. mgr. 16. gr. laga nr. 48/2003. Af því leiddi að H ætti rétt til skaðabóta vegna gallans, sbr. 33. gr. þeirra laga, og fengi fjárhæð skaðabótakröfunnar stuðning í matsgerð dómkvadds manns. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og E-kk-nf G. G-kk-nf prófessor.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. febrúar 2017. Tekur áfrýjun bæði til úrskurðar Héraðsdóms Reykjavíkur 3. febrúar 2016, þar sem hafnað var kröfu áfrýjanda um frávísun málsins, og dóms í málinu 4. nóvember sama ár. Áfrýjandi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi en til vara sýknu af kröfum stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Kröfu sína um frávísun málsins frá héraðsdómi reisir áfrýjandi í fyrsta lagi á því að skilyrðum samlagsaðildar samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála hafi ekki verið fullnægt. Í öðru lagi er krafan reist á því að slíkir annmarkar hafi verið á málatilbúnaði stefnda að vísa hafi átt málinu frá héraðsdómi sökum vanreifunar, sbr. e. og g. liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Stefndi beindi í öndverðu málsókn sinni að áfrýjanda, einkahlutafélaginu Mýrarbraut 23 og H-kk-þgf K. J-kk-þgf vegna þáttar þeirra í gerð samnings þess um kaup og sölu á gluggum, hurðum og gleri fyrir fasteignirnar að Haukdælabraut 11, 13 og 15 í Reykjavík sem um ræðir í málinu. Í úrskurðinum 3. febrúar 2016 var lagt til grundvallar að krafa stefnda á hendur umræddum þremur aðilum ætti rót að rekja til sama löggernings. Þótt aðkoma þessara aðila að gerð samningsins þætti um sumt óljós var í úrskurðinum 3. febrúar 2016 lagt til grundvallar að þau atriði mætti upplýsa nánar undir rekstri málsins. Að því leyti þætti málsóknin á hendur þessum aðilum fullnægja skilyrðum 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 og væru samkvæmt því ekki efni til að vísa málinu frá dómi að svo stöddu.

Með hinum áfrýjaða dómi voru Mýrabraut 23 ehf. og H-kk-nf K. J-kk-nf sýknaðir af kröfum stefnda vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991, en áfrýjanda dæmt áfelli. Að þessu gættu verður málinu ekki vísað frá héraðsdómi nú af þeirri ástæðu að ekki hafi verið fullnægt skilyrðum 1. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 til höfðunar málsins með framangreindum hætti. Með skírskotun til forsendna úrskurðarins 3. febrúar 2016 er staðfest sú niðurstaða að stefndi hafi nægjanlega gert grein fyrir bótakröfu þeirri sem hann hefur uppi í málinu. Er því ekki fallist á að um vanreifun sé að ræða þannig að málinu verði vísað frá héraðsdómi.

II

Með hinum áfrýjaða dómi voru Mýrarbraut 23 ehf. og H-kk-nf K. J-kk-nf sýknaðir af kröfum stefnda í málinu sem unir þeirri niðurstöðu. Þá var áfrýjandi sýknaður af kröfu stefnda um skaðabætur vegna afhendingardráttar en dæmdur til greiðslu skaðabóta vegna galla á vörum þeim sem um ræðir. Þeirri niðurstöðu unir stefndi einnig og krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Stendur þá það eitt eftir að taka afstöðu til þess hvort fallast beri á kröfu áfrýjanda um sýknu af kröfu stefnda um skaðabætur vegna galla.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest sú niðurstaða að eins og atvikum málsins háttaði verði að leggja til grundvallar að J-kk-nf K-kk-nf hafi haft umboð til að undirrita tilboðið 1. júní 2014 fyrir áfrýjanda hönd. Með undirritun þess af hálfu beggja aðila komst á bindandi samningur milli áfrýjanda og stefnda um kaup á vörum þeim sem um ræðir í málinu. Verður áfrýjandi samkvæmt þessu ekki sýknaður af kröfum stefnda vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Um neytendakaup var að ræða í skilningi 1. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, er staðfest sú niðurstaða að vörur þær sem stefndi keypti af áfrýjanda hafi verið gallaðar, sbr. 1. mgr. 16. gr. laga nr. 48/2003. Af því leiðir að stefndi á rétt til skaðabóta vegna gallans, sbr. 33. gr. þeirra laga. Niðurstöðu héraðsdóms um fjárhæð skaðabótakröfunnar sem fær stuðning í matsgerð dómkvadds manns hefur áfrýjandi ekki hnekkt og verður hinn áfrýjaði dómur samkvæmt því staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Eftir framangreindum úrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Sia Royal Koks, greiði stefnda, H-kk-þgf E-kk-þgf, 4.162.635 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 30. júní 2015 til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefnda 700.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.