573/2009

E var ákærður fyrir umferðalagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Var brot hans talið varða við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a  umferðarlaga nr. 50/1987. Hann var með dómi héraðsdóms dæmdur í 30 daga fangelsi og sviptur ökurétti ævilangt. Ekki var fallist á með E að ákvæði í c. lið 7. mgr. 102. gr. laga nr. 50/1987 ætti við um hann. Þá var með vísan til 6. mgr. 102. gr. sömu laga ekki heldur fallist á þá málsástæðu E að fyrri ölvunarakstursbrot hans hefðu ekki áhrif til þyngingar refsingar nú þar sem umrætt brot væri vegna aksturs undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Með vísun til framangreinds, 3. mgr. 101. gr. laga nr. 50/1980, fyrri dóma Hæstaréttar, sakaferils E og þess að þetta var í þriðja sinn sem hann gerðist sekur um akstur undir áhrifum áfengis eða ávana- og fíkniefna var ákvörðun héraðsdóms um refsingu og ökuréttarsviptingu E staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 6. október 2009 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og sviptingu ökuréttar markaður skemmri tími.

Farið var með mál þetta í héraði sem játningamál samkvæmt 164. gr., sbr. 3. mgr. 183. gr., laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Brotið var framið 19. febrúar 2009. Ákærði hefur þrisvar hlotið refsingu sem hér kemur til skoðunar. Með lögreglustjórasátt 11. ágúst 2003 var honum gerð sekt fyrir ölvunarakstur og fíkniefnabrot og sviptur ökurétti í fjóra mánuði. Með viðurlagaákvörðun 2. mars 2005 var honum gerð sekt fyrir ölvunarakstur og fleiri umferðarlagabrot; var hann sviptur ökurétti í þrjú ár. Loks var honum gerður hegningarauki með dómi Hæstaréttar 17. nóvember 2005 við síðastgreinda viðurlagaákvörðun vegna tveggja ölvunarakstursbrota. Ákærði heldur því fram að þessi brot hafi ekki áhrif til þyngingar refsingar nú vegna þess að áður hafi verið um að ræða ölvunarakstur, sbr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, en brotið nú sé vegna aksturs undir áhrifum ávana- og fíkniefna, sbr. 45. gr. a. sömu laga. Með 5. gr. laga nr. 66/2006 var umferðarlögum breytt og nefndu ákvæði 45. gr. a. bætt við lögin. Þar er lagt bann við akstri ef viðkomandi er undir áhrifum ávana- og fíkniefna sem bönnuð eru á íslensku yfirráðasvæði. Með 18. gr. sömu laga var ákvæðum 102. gr. umferðarlaga breytt og er þar meðal annars í 6. mgr. lögfest gagnkvæm ítrekunaráhrif brota samkvæmt 45. gr. og 45. gr. a., sjá dóm Hæstaréttar 8. maí 2008 í máli nr. 644/2007. Verður því hafnað vörn ákærða sem að þessu lýtur.

Þá heldur ákærði því fram að magn þess efnis sem fannst í blóði hans hafi verið svo lítið að það eigi að leiða til mildunar ákvörðunar um tímalengd ökuréttarsviptingar samkvæmt þeim sjónarmiðum sem fram komi í c. lið 7. mgr. 102. gr. umferðarlaga. Ekki er fallist á með ákærða að þetta ákvæði eigi við um hann, enda gekkst hann ekki undir læknisskoðun eins og þar greinir. Mælist ávana- og fíkniefni í blóði eða þvagi ökumanns telst hann vera undir áhrifum ávana- og fíkniefna og óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega, sbr. 2. mgr. 45. gr. a. laganna, sbr. einnig dóm Hæstaréttar 30. október 2008 í máli nr. 226/2008.

Ákærði hefur nú í þriðja sinn gerst sekur um akstur undir áhrifum áfengis eða ávana- og fíkniefna. Með vísan til framangreinds, sakarferils ákærða, 3. mgr. 101. gr. umferðarlaga, breytingalaga nr. 66/2006 og fyrri dóma Hæstaréttar verður ákvörðun héraðsdóms um refsingu ákærða og ökuréttarsviptingu staðfest.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf H-kk-nf K-kk-nf, skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samtals 155.822 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.600 krónur.