74/2011

Þ var sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa kastað glerglasi í höfuð lögreglukonu svo hún hlaut bólgu og mar á enni. Ekki þótti unnt að draga í efa óhlutdrægni sýslumannsins á Selfossi eða lögreglumanna hans sem unnu að rannsókn málsins, enda þótt brotaþoli hefði starfað við sama sýslumannsembætti. Refsing Þ var ákveðin fangelsi í átta mánuði sem var skilorðsbundin til þriggja ára vegna ungs aldurs og hreins sakaferils Þ og vegna þess að afleiðingar brotsins voru ekki alvarlegar. Þ var einnig gert að greiða brotaþola 100.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 31. janúar 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun og krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærða krefst aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, til vara að hún verði sýknuð og einkaréttarkröfu vísað frá héraðsdómi, en að því frágengnu að refsing verði milduð og fjárhæð einkaréttarkröfu lækkuð.

J-kvk-nf E-kvk-nf C-kvk-nf krefst að ákærðu verði gert að greiða sér 300.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Í málinu er ákærðu gefið að sök brot gegn valdstjórninni og sérstaklega hættulega líkamsárás með því að hafa aðfaranótt 1. nóvember 2009 við veitingahúsið 800 Bar á Selfossi ráðist með ofbeldi að lögreglumanninum J-kvk-þgf E-kvk-þgf C-x-x, sem var við skyldustörf, með því að hafa kastað gleríláti í höfuð hennar með þeim afleiðingum að hún hlaut bólgu og mar á enni. Var þessi háttsemi talin varða við 1. mgr. 106. gr. og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum.

Fyrir Hæstarétti krefst ákærða sem áður segir aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi. Málatilbúnaður hennar um þessa kröfu er einkum reistur á að sýslumaðurinn á Selfossi hafi sem lögreglustjóri verið vanhæfur til að stjórna rannsókn málsins. Starfsmenn hans hafi annast rannsókn á þeim brotum sem ákærða er sökuð um í málinu og beinst hafi gegn starfsfélaga þeirra og undirmanni sýslumanns. Embætti hans sé fremur fámennt og starfstengsl lögreglumanna sem þar starfi séu nánari en ella. Af þeim sökum verði óhlutdrægni lögreglumannanna sem önnuðust rannsókn málsins og yfirmanns þeirra dregin í efa. Ekkert er fram komið sem veldur því að draga megi með réttu í efa óhlutdrægni sýslumannsins eða lögreglumanna þeirra sem unnu að rannsókn málsins. Með vísan til þess og dóms Hæstaréttar 19. apríl 2010 í máli nr. 155/2010 er þessari málsástæðu ákærðu hafnað. Önnur atriði sem ákærða hefur teflt fram til stuðnings kröfu sinni um frávísun málsins lúta að sönnun og hafa þau heldur ekki áhrif á sakarmat. Samkvæmt þessu verður hafnað kröfu ákærðu um að vísa málinu frá héraðsdómi og verður hann staðfestur með vísan til forsendna hans, þó þannig að vegna ungs aldurs ákærðu, hreins sakaferils og þess að afleiðingar brotsins voru ekki alvarlegar skal refsing hennar að öllu leyti vera skilorðsbundin.

Ákærða verður dæmd til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns sem ákveðin eru með virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að refsing ákærðu, Þ-kvk-ef G-kvk-ef, skal að öllu leyti vera skilorðsbundin.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 454.112 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Ó-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 439.250 krónur.