223/2011

G hf. höfðaði mál til staðfestingar kyrrsetningargerðum sem sýslumaður gerði að beiðni hans hjá L 4. júní 2010 og J 20. maí 2010 til tryggingar kröfu að fjárhæð 6.000.000.000 krónur sem bankinn gerði á hendur þeim í skaðabótamáli. Í beiðnum G hf. til sýslumanns voru atvik að baki kröfunni rakin nokkuð en að öðru leyti var þar um málavexti og rökstuðning vísað til stefnu á hendur L og J í máli til heimtu skaðabótanna. Þeir héldu því báðir fram að ekki hafi verið fullnægt skilyrðum 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. til að gerðirnar færu fram m.a. vegna þess að ódæmd skaðabótakrafa G hf. væri ekki lögvarin krafa um greiðslu peninga í skilningi ákvæðisins. Taldi Hæstiréttur að líta yrði svo á að G hf. hafi með þeim gögnum sem lögð voru fram við gerðina hjá L leitt nægilegar líkur að kröfu sinni til að kyrrsetning mætti fara fram. Í tilviki J taldi Hæstiréttur að líkur hafi staðið til þess að stefnan hafi fylgt beiðni um kyrrsetningu hjá J þótt hún hafi ekki verið nefnd meðal framlagðra gagna í bókun sýslumanns um gerðina. Í báðum tilvikum hafi því verið fullnægt skilyrðum 5. gr. laga nr. 31/1990. Þá lægi fyrir í málinu að L hafi flutt af landi brott áður en G hf. höfðaði málið á hendur honum og að hann hafi ekki átt lögheimili hér á landi eftir það. Væri því fullnægt því skilyrði 1. mgr. 5. gr. laganna að sennilegt mætti telja að fullnusta ætlaðrar kröfu G hf. á hendur honum yrði verulega örðugri ef kyrrsetning færi ekki fram. Hvað varðaði J lægi fyrir að hann hafi ekki átt lögheimili hér á landi þegar G setti fram beiðni um kyrrsetningu hjá honum og yrði ekki séð að annað hafi þá verið að finna í opinberum gögnum hér en að heimili hans væri á ótilgreindum stað í Bretlandi. J hefði ekkert fært fram til stuðnings því að G hf. hafi átt að vera fært að ganga á einhvern hátt að upplýsingum um erlent heimilisfang hans. G hf. hafi því beint beiðni sinni réttilega til sýslumannsins í R sem hafi verið heimilt að hefja kyrrsetningargerðina án undangenginnar boðunar til J. Var því ekki fallist á að annmarkar hafi verið á framkvæmd gerðarinnar gagnvart J sem valdið gæti ógildingu hennar. Hafnaði Hæstiréttur kröfum L og J um að felldar yrðu úr gildi fyrrgreindar kyrrsetningar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæmir hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 13. apríl 2011. Áfrýjandinn L-kk-nf W-x-x krefst þess að felld verði úr gildi kyrrsetning, sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði hjá honum 4. júní 2010 að kröfu stefnda. Þá krefst áfrýjandinn J-kk-nf Á-kk-nf J-kk-nf þess að felld verði úr gildi kyrrsetning, sem sami sýslumaður gerði hjá honum 20. maí 2010 samkvæmt kröfu stefnda. Báðir áfrýjendur krefjast aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara þess að hann falli niður á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Samkvæmt málatilbúnaði stefnda urðu breytingar á eignarhaldi að Glitni banka hf. á árunum 2007 og 2008 með því að félög, sem lutu að hans sögn yfirráðum áfrýjandans J-kk-ef Á-kk-ef J-kk-ef og P-kk-ef H-kk-ef, hafi ýmist gerst hluthafar eða aukið hlut sinn í félaginu með þeim afleiðingum að snemma árs 2008 hafi þeir farið „með raunveruleg yfirráð yfir a.m.k. 40% af útgefnu hlutafé bankans á þessum tíma“ og stjórn, sem kosin hafi verið í félaginu í febrúar á því ári, verið að meiri hluta í „nánum tengslum“ við þá. Eftir aðalfund stefnda 30. apríl 2007 hafi áfrýjandinn L-kk-nf W-x-x verið ráðinn til starfa sem forstjóri félagsins, en hann hafi í framhaldi af því ráðið þangað M-kk-þf A-kk-þf A-kk-þf, sem hafi orðið framkvæmdastjóri fyrirtækjasviðs bankans hér á landi. Þeir tveir hafi ásamt fjármálastjóra félagsins, R-kk-þgf M-kk-þgf T-kk-þgf, átt sæti í áhættunefnd þess, en G-kvk-nf S-kvk-nf hafi gegnt starfi lánastjóra hjá stefnda.

Stefndi kveður áfrýjendur hafa átt fund 5. maí 2008 með forstjóra Baugs Group hf., sem hafi í framhaldi af því gert tillögu í tölvupósti til áfrýjandans L-kk-ef um að stefndi keypti hlutabréf í ensku félagi með heitinu Aurum Holding Ltd. af P-kk-þgf H-kk-þgf fyrir 6.000.000.000 krónur, en þeirri fjárhæð yrði síðan varið á nánar tiltekinn hátt, meðal annars til að greiða áfrýjandanum J-kk-þgf Á-kk-þgf 1.000.000.000 krónur. Stefndi kveður síðar hafa komið í ljós að hlutabréfin, sem hér um ræðir, hafi í ársbyrjun 2008 verið talin að andvirði 1.500.000.000 krónur í bókum Fons hf., sem P-kk-nf hafi á þeim tíma ráðið yfir. Áfrýjandinn J-kk-nf Á-kk-nf hafi í tölvupósti 11. maí 2008 gefið að mati stefnda fyrirmæli til áfrýjandans L-kk-ef um að ljúka þessum viðskiptum og getið þess hvernig ráðstafa ætti þeim hluta kaupverðs hlutabréfanna, sem renna ætti til sín. P-kk-nf hafi síðan í tölvupósti til G-kvk-ef S-kvk-ef 3. júní 2008 sagst ítreka að hann legði „mikla áherslu á að við gerum þetta með þeim hætti sem rætt var um“, þar á meðal með því að stefndi myndi greiða fyrir áðurnefnd hlutabréf 6.000.000.000 krónur, sem yrði ráðstafað eins og þar hafi nánar verið greint. Að undangengnum frekari tölvupóstsendingum, sem hafi meðal annars farið milli áfrýjendanna og P-kk-ef, hafi G-kvk-nf lagt fyrir áhættunefnd stefnda beiðni 9. júlí 2008 fyrir hönd Fons hf. og dótturfélags þess, FS38 ehf., um að stefndi veitti síðastnefndu félagi lán að fjárhæð 6.000.000.000 krónur til að kaupa af móðurfélaginu hlutabréf í Aurum Holding Ltd. Í beiðninni hafi meðal annars komið fram að verja ætti ⅔ hlutum þeirrar fjárhæðar til að greiða niður skuldir Fons hf. við stefnda og bæta þar stöðu veðtrygginga félagsins vegna markaðsviðskipta, en stefndi segir að þess hafi verið getið í beiðninni að „eiginleg útgreiðsla á fé úr bankanum yrði 2 milljarðar króna.“ Þessari fjárhæð, sem yrði látin af hendi í reiðufé, hafi áfrýjandinn J-kk-nf Á-kk-nf og P-kk-nf ætlað að skipta jafnt milli sín. Fundur hafi verið haldinn 9. júlí 2008 í áhættunefnd stefnda, sem skipuð hafi verið sjö nafngreindum mönnum, og þess getið í fundargerð að þrír þeirra, áfrýjandinn L-kk-nf ásamt M-kk-þgf A-kk-þgf A-kk-þgf og R-kk-þgf M-kk-þgf T-kk-þgf, hafi samþykkt þessa lánsbeiðni utan funda. Á þessum grundvelli hafi svo verið gerður lánssamningur milli stefnda og FS38 ehf. 16. júlí 2008, en með honum hafi síðarnefnda félagið fengið að láni 6.000.000.000 krónur til að kaupa fyrrgreind hlutabréf og hafi þar verið kveðið á um að sú fjárhæð yrði endurgreidd í einu lagi sama dag á árinu 2009. Til tryggingar skuldinni hafi hlutabréfin verið sett stefnda að veði og jafnframt hafi Fons hf. gengist í sjálfskuldarábyrgð fyrir 1.750.000.000 krónum af henni, en sú ábyrgð hafi þó á nánar tiltekinn hátt verið tímabundin. Í samningnum hafi verið tekið fram að 4.000.000.000 krónum af lánsfénu skyldi varið til að greiða gjaldfallnar skuldir Fons hf. við stefnda og bæta stöðu trygginga vegna viðskipta þeirra, en afgangur fjárins rynni inn á reikning félagsins hjá stefnda. Hann kveður 1.000.000.000 krónum af þessu fé hafa síðan verið ráðstafað af þeim reikningi inn á reikning áfrýjandans J-kk-ef Á-kk-ef hjá stefnda. Samhliða þessu hafi stefndi gert samning við Fons hf., þar sem mælt hafi verið fyrir um rétt þess félags til að selja stefnda alla hluti í FS38 ehf. fyrir 1 krónu. Þessa söluréttar hafi Fons hf. neytt 30. desember 2008. Bú Fons hf. hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta 30. apríl 2009 og hafi FS38 ehf. ekkert átt til greiðslu upp í skuldina við stefnda á gjalddaga hennar 16. júlí 2009, enda hafi hlutabréf í Aurum Holding Ltd. þá verið orðin verðlaus. Stefndi kveður kröfu sína samkvæmt lánssamningnum 16. júlí 2008 hafa tapast af þessum sökum.

Fjármálaeftirlitið tók 7. október 2008 yfir vald hluthafafundar í stefnda, vék stjórn hans frá og setti yfir hann skilanefnd með heimild í 100. gr. a. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 5. gr. laga nr. 125/2008. Áfrýjandinn L-kk-nf mun í framhaldi af því hafa látið af störfum hjá stefnda. Samkvæmt gögnum málsins hefur hvorugur áfrýjenda átt lögheimili hér á landi að minnsta kosti frá því á árinu 2010 og eru þeir báðir í þjóðskrá sagðir búsettir á ótilgreindum stað í Bretlandi.

Stefndi höfðaði mál á hendur áfrýjendum ásamt G-kvk-þgf S-kvk-þgf, M-kk-þgf A-kk-þgf A-kk-þgf, P-kk-þgf H-kk-þgf og R-kk-þgf M-kk-þgf T-kk-þgf, sem þingfest var í Héraðsdómi Reykjavíkur 27. apríl 2010. Þar krafðist stefndi þess að þeim öllum yrði gert að greiða sér óskipt 6.000.000.000 krónur með nánar tilteknum vöxtum frá 21. júlí 2008. Samkvæmt stefnu í því máli krafðist stefndi þessarar fjárhæðar í skaðabætur, en gagnvart áfrýjandanum L-kk-þgf, svo og G-kvk-þgf, M-kk-þgf A-kk-þgf og R-kk-þgf M-kk-þgf væri krafan í meginatriðum reist á því „að þau hafi í störfum sínum sem yfirmenn og sérfræðingar í bankanum brotið gróflega gegn starfskyldum sínum sem forstjóri, fjármálastjóri, lánastjóri og sem nefndarmenn í áhættunefnd bankans með því að hafa sammælst um að knýja fram lán til handa Fons hf. og stefndu J-kk-þgf Á-kk-þgf og P-kk-þgf persónulega, í gegnum FS38 ehf., að frumkvæði stefnda L-kk-ef og stefndu J-kk-ef Á-kk-ef og P-kk-ef, að fjárhæð 6 milljarðar króna, án þess að lánareglum bankans væri fylgt, með fullri vitneskju um að lántakinn væri ógjaldfær og tryggingar fyrir endurgreiðslu lánsins væru ónógar og því veruleg fjártjónshætta til staðar fyrir bankann.... Hafi stefndu því gerst sek um saknæma og ólögmæta háttsemi og eftir atvikum refsinæma háttsemi og valdið bankanum bótaskyldu fjártjóni þar sem lánið til FS38 ehf. hafi tapast að öllu leyti.“ Þá sé krafan á hendur áfrýjandanum J-kk-þgf Á-kk-þgf og P-kk-þgf í meginatriðum byggð á því að þeir hafi valdið stefnda tjóni með saknæmum og ólögmætum hætti með því að hafa „átt frumkvæði að, hvatt til og í raun stýrt þeirri ákvörðun stefndu L-kk-ef, R-kk-ef M-kk-ef og M-kk-ef A-kk-ef að bankinn skyldi lána 6 milljarða króna til FS38 ehf., í þágu stefndu J-kk-ef Á-kk-ef og P-kk-ef og Fons hf. og bersýnilega án tillits til hagsmuna bankans. Hafi stefndu J-kk-nf Á-kk-nf og P-kk-nf í krafti stöðu sinnar sem fulltrúar ... stærstu hluthafa í bankanum með samtals rétt tæplega 40% eignarhlut í honum og með fjóra af sex stjórnarmönnum sér handgengnum, hagnýtt sér ráðandi stöðu sína og gefið stefnda L-kk-þgf og fleiri starfsmönnum bankans bein og ótvíræð fyrirmæli um að bankinn skyldi leggja til grundvallar sýndarviðskipti milli Fons hf. og eignarlausa dótturfélagsins FS38 ehf. um bréf í Aurum Holding Limited og lána kaupverðið til FS38 ehf. Hafi tilgangur stefndu J-kk-ef Á-kk-ef og P-kk-ef m.a. verið að ná 2 milljörðum króna af láninu undir sig persónulega og að öðru leyti í þágu Fons hf. sem var þá þegar ófært um að greiða gjaldfallnar skuldbindingar sínar við bankann. Með háttsemi sinni hafi stefndu J-kk-nf Á-kk-nf og P-kk-nf því orðið samábyrgir stefndu starfsmönnum bankans fyrir því fjártjóni sem orsakaðist af hinni ólögmætu lánveitingu til FS38 ehf.“ Þessar málsástæður stefnda voru í einstökum atriðum skýrðar nánar í stefnunni, en gagnaðilar hans tóku allir til varna í málinu, sem er ólokið fyrir héraðsdómi.

II

Stefndi beindi 11. maí 2010 beiðnum til sýslumannsins í Reykjavík um kyrrsetningu hjá hvorum áfrýjanda fyrir sig til tryggingar kröfu að fjárhæð 6.000.000.000 krónur, sem hann gerði á hendur þeim í framangreindu dómsmáli. Í beiðnunum voru atvik að baki kröfunni rakin nokkuð, en að öðru leyti var þar um málavexti og rökstuðning fyrir henni vísað „til meðfylgjandi stefnu á hendur gerðarþola og fleirum, sbr. fylgiskjal nr. 2, þar sem gerðarþola er stefnt til greiðslu skaðabóta vegna hinnar skaðabótaskyldu háttsemi.“ Í hvorugri beiðni var greint nánar frá heimilisföngum áfrýjenda en svo að þeir væru búsettir í Bretlandi, en á hinn bóginn var getið um lögmenn, sem sagðir voru gæta hagsmuna þeirra.

Í málinu liggur fyrir að sýslumaður beindi í tölvubréfi 17. maí 2010 fyrirspurn til lögmannsins, sem getið var um í beiðni stefnda um kyrrsetningu hjá áfrýjandanum J-kk-þgf Á-kk-þgf, um hvort hann væri umboðsmaður áfrýjandans „í máli þessu.“ Því svaraði lögmaðurinn neitandi sama dag. Í framhaldi af þessu tók sýslumaður fyrir beiðnina á hendur áfrýjandanum J-kk-þgf Á-kk-þgf 20. maí 2010 að viðstöddum umboðsmanni stefnda og voru þá samkvæmt gerðabók lögð fram ellefu skjöl auk beiðninnar, en stefnu í áðurgreindu dómsmáli var þar ekki getið. Fært var til bókar að sýslumaður teldi fullnægt skilyrðum 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. til að gerðin mætti fara fram, svo og að áfrýjandinn J-kk-nf Á-kk-nf hefði ekki skráð lögheimili hér á landi, en með vísan til 6. töluliðar 3. mgr. 21. gr., 2. mgr. 22. gr. og 3. mgr. 24. gr. laga nr. 90/1989 um aðför væri gerðin tekin fyrir á skrifstofu sýslumanns. Samkvæmt ábendingu stefnda var síðan gerð kyrrsetning til tryggingar kröfu hans í fimm nánar tilgreindum fasteignum áfrýjandans, níu bifreiðum hans, tveimur bankareikningum og eignarhlut í einu einkahlutafélagi, en samtals virti sýslumaður þessar eignir á 196.584.569 krónur. Í framhaldi af því var fært til bókar að samkvæmt beiðni stefnda væri „gerðinni frestað að öðru leyti til þess að freista þess að hitta gerðarþola fyrir.“ Óumdeilt er að gerðinni hafi ekki verið fram haldið samkvæmt þessu, en við framkvæmd hennar var einskis getið um að stefndi hafi verið krafinn um eða sett tryggingu samkvæmt því, sem mælt er fyrir um í ákvæðum II. kafla laga nr. 31/1990.

Sýslumaður tók beiðni stefnda um kyrrsetningu hjá áfrýjandanum L-kk-þgf fyrir 28. maí 2010 og var þá mætt af hendi beggja aðila. Í gerðabók var fært að stefndi legði fram gögn, sem talin voru í níu liðum, en auk beiðni um gerðina var þar meðal annars getið um stefnu hans á fyrrnefndu dómsmáli og „fylgigögn um 500 bls.“ Greint var frá að stefndi hefði innt af hendi tryggingu að fjárhæð 50.000.000 krónur. Í framhaldi af þessu voru færðar til bókar röksemdir stefnda fyrir því að hann ætti kröfu á hendur áfrýjandanum L-kk-þgf og röksemdir þess síðarnefnda fyrir því að gerðin ætti ekki að ná fram að ganga, en við hana var jafnframt lögð fram greinargerð um mótmæli hans. Við svo búið sagði að aðilarnir væru sammála um að fresta gerðinni til 4. júní 2010, en þann dag var hún tekin fyrir á ný. Sýslumaður greindi þá frá ákvörðun sinni um að gerðin næði fram að ganga. Fært var til bókar að stefndi hafi boðið áfrýjandanum að kyrrsetning yrði eingöngu gerð í nánar tiltekinni fasteign og bifreið hér á landi í eigu hans. Þetta hafi áfrýjandinn þegið og um leið samþykkt að áður sett trygging úr hendi stefnda yrði lækkuð í 10.000.000 krónur. Gerðinni var því næst lokið með því að kyrrsetning var gerð í þessum eignum. Fyrir liggur að samkvæmt beiðni stefnda var gerðin endurupptekin 1. desember 2010 til að virða eignirnar, sem kyrrsettar voru, en þar komst sýslumaður að þeirri niðurstöðu að andvirði þeirra væri samtals 70.000.000 krónur.

Stefndi fékk útgefnar í Héraðsdómi Reykjavíkur stefnur á hendur áfrýjandanum J-kk-þgf Á-kk-þgf 27. maí 2010 og áfrýjandanum L-kk-þgf 10. júní sama ár, en með þeim höfðaði hann mál með kröfu um staðfestingu fyrrgreindra kyrrsetningargerða. Bæði málin voru þingfest 2. september 2010, en eftir að áfrýjendurnir höfðu tekið til varna með greinargerðum, sem lagðar voru fram 30. september og 14. október sama ár, voru þau í þinghaldi 6. janúar 2011 sameinuð fyrrnefndu máli stefnda á hendur áfrýjendunum, G-kvk-þgf S-kvk-þgf, M-kk-þgf A-kk-þgf A-kk-þgf, P-kk-þgf H-kk-þgf og R-kk-þgf M-kk-þgf T-kk-þgf. Sakarefni í þessu sameinaða máli var skipt með samkomulagi aðilanna á þann hátt að það yrði fyrst sótt og varið um atriði, sem vörðuðu skilyrði og framkvæmd kyrrsetningargerðanna hjá áfrýjendunum, sbr. 2. mgr. 41. gr. laga nr. 31/1990. Með hinum áfrýjaða dómi, sem kveðinn var upp 17. janúar 2011, var hafnað kröfum áfrýjendanna um að gerðirnar yrðu felldar úr gildi.

III

Samkvæmt málflutningi áfrýjandans L-kk-ef fyrir Hæstarétti heldur hann því ekki fram að framkvæmd kyrrsetningargerðarinnar á hendur sér hafi í nokkru verið áfátt. Hann ber á hinn bóginn fyrir sig að ekki hafi verið fullnægt skilyrðum 5. gr. laga nr. 31/1990 til að gerðin færi fram.

Samkvæmt því, sem áður greinir, voru í beiðni stefnda um kyrrsetningu hjá áfrýjandanum L-kk-þgf að nokkru rakin þau atvik, sem stefndi taldi búa því að baki að hann ætti kröfu á hendur áfrýjandanum um skaðabætur að fjárhæð 6.000.000.000 krónur, en þar var að öðru leyti vísað um það til stefnu í málinu, sem þingfest var 27. apríl 2010. Óumdeilt er að stefnan fylgdi beiðni stefnda til sýslumanns um kyrrsetningu hjá áfrýjandanum. Í stefnunni voru ítarlega raktar málsástæður, sem stefndi taldi standa til þess að skaðabótakrafa sín á hendur áfrýjandanum yrði tekin til greina. Af gögnum málsins verður ekki ráðið að áfrýjandinn hafi við kyrrsetningargerðina borið því við að í stefnunni hafi í einhverjum atriðum verið greint ranglega frá því, sem stefndi kvað beinlínis koma fram í gögnum, sem hann hafði lagt fram í máli sínu til heimtu skaðabóta. Að því virtu getur ekki skipt hér máli í hvaða mæli þau gögn hafi jafnframt legið fyrir við framkvæmd gerðarinnar. Í 5. gr. laga nr. 31/1990 eru engar sérstakar skorður settar við því að kyrrsetning nái fram að ganga til tryggingar kröfu, sem sætir andmælum og ekki er studd við löggerning. Samkvæmt 2. mgr. þeirrar lagagreinar er það ekki skilyrði fyrir kyrrsetningu að sá, sem hennar leitar, leiði sönnur að réttmæti kröfu sinnar, en synja ber um kyrrsetningu ef ætla verður af fyrirliggjandi gögnum að hann eigi ekki þau réttindi, sem hann hyggst tryggja. Að gættu þessu og öðru því, sem áður er rakið, verður að líta svo á stefndi hafi með þeim gögnum, sem lögð voru fram við gerðina, leitt nægilegar líkur að kröfu sinni til að kyrrsetning mætti fara fram hjá áfrýjandanum á grundvelli þessa lagaákvæðis.

Í málinu liggur fyrir að áfrýjandinn hafi flutt héðan af landi áður en stefndi höfðaði málið á hendur honum, sem þingfest var 27. apríl 2010, svo og að áfrýjandinn hafi ekki átt hér lögheimili eftir það. Af þeirri ástæðu var fullnægt því skilyrði 1. mgr. 5. gr. laga nr. 31/1990 að sennilegt mætti telja að fullnusta ætlaðrar kröfu stefnda á hendur honum yrði verulega örðugri ef kyrrsetning færi ekki fram. Að virtu þessu og öðru því, sem að framan greinir, eru ekki efni til að verða við kröfu áfrýjandans um að felld verði úr gildi kyrrsetningin, sem stefndi fékk gerða hjá honum 4. júní 2010.

IV

Beiðni stefnda um kyrrsetningu hjá áfrýjandanum J-kk-þgf Á-kk-þgf var í meginatriðum sama efnis og fyrrgreind beiðni gagnvart áfrýjandanum L-kk-þgf, þar á meðal um það að vísað væri um nánari lýsingu á atvikum að baki kröfu stefnda og röksemdum fyrir henni til stefnu í máli hans til heimtu skaðabóta, sem þingfest var sem áður segir 27. apríl 2010. Í beiðninni, sem sneri að áfrýjandanum J-kk-þgf Á-kk-þgf, var jafnframt getið um stefnuna í upptalningu fylgiskjala. Í þessu ljósi og að virtum ákvæðum 2. mgr. 6. gr. og 1. mgr. og 2. mgr. 8. gr. laga nr. 31/1990 hljóta líkur að standa til að stefnan hafi í raun fylgt beiðninni þótt hún hafi ekki verið nefnd meðal framlagðra gagna í bókun sýslumanns um kyrrsetningargerðina, en hjá því verður heldur ekki litið að beiðnirnar tvær, sem hér um ræðir, og fylgigögn með þeim bárust sýslumanni samtímis. Að þessu gættu leiða sömu atriði og áður var getið varðandi áfrýjandann L-kk-þf til þess að jafnframt hafi verið fullnægt skilyrðum 5. gr. laga nr. 31/1990 til kyrrsetningar hjá áfrýjandanum J-kk-þgf Á-kk-þgf.

Eins og áður greinir liggur fyrir í málinu að áfrýjandinn J-kk-nf Á-kk-nf átti ekki lögheimili hér á landi þegar stefndi setti fram beiðni 11. maí 2010 um kyrrsetningu hjá honum og verður ekki séð að annað hafi þá verið að finna í opinberum gögnum hér en að heimili hans væri á ótilgreindum stað í Bretlandi. Áfrýjandinn hefur ekkert fært fram til stuðnings því að stefnda hefði átt að vera fært að ganga á einhvern hátt að upplýsingum um erlent heimilisfang hans. Samkvæmt 6. tölulið 3. mgr. 21. gr. og 4. málslið 3. mgr. 24. gr. laga nr. 90/1989, sbr. 3. tölulið 1. mgr. 7. gr. og 4. mgr. 8. gr. laga nr. 31/1990, beindi stefndi beiðni sinni að þessu virtu réttilega til sýslumannsins í Reykjavík, sem var heimilt að hefja kyrrsetningargerðina án undangenginnar boðunar til áfrýjandans og ljúka henni á starfstofu sinni án þess að náðst hafi til nokkurs, sem tekið gæti málstað hans. Fyrir Hæstarétti hefur stefndi lagt fram gögn um að hann hafi 20. maí 2010 afhent sýslumanni tryggingu að fjárhæð 50.000.000 krónur vegna kyrrsetningar hjá áfrýjandanum J-kk-þgf Á-kk-þgf og getur þá engu skipt fyrir gildi gerðarinnar að sýslumanni hafi láðst að geta um trygginguna í gerðabók. Verður því ekki fallist á með áfrýjandanum að annmarkar hafi verið á framkvæmd gerðarinnar, sem valdið geta ógildingu hennar.

Samkvæmt öllu framansögðu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest á þann hátt, sem í dómsorði greinir. Áfrýjendum verður í sameiningu gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hafnað er kröfum áfrýjenda, L-kk-ef W-kk-ef og J-kk-ef Á-kk-ef J-kk-ef, um að felldar verði niður kyrrsetningar, sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði að kröfu stefnda, Glitnis banka hf., hjá þeim fyrrnefnda 20. maí 2010 og þeim síðarnefnda 4. júní sama ár.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjendur greiði í sameiningu stefnda 1.500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.