452/2010

X var sakfelld fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa ekið bifreið ófær um að stjórna henni örugglega undir áhrifum ávana- og fíkniefna, sbr., 45. gr. a. sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, og með því að hafa haft í vörslum sínum 18,94 g af kókaíni, 8,47 g af hassi og 1,33 g af tóbaksblönduðu kannabisefni, sem fundust við leit lögreglu í húsnæði þar sem X var gestkomandi. Var refsing ákærðu ákveðin fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar frestað. Þá var ákærðu gert að greiða 140.000 krónur í sekt og hún svipt ökurétti í 12 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. júlí 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur um sakfellingu ákærðu og um sviptingu og upptöku ávana- og fíkniefna, en að refsing verði þyngd.

Ákærða krefst sýknu af II. kafla í ákæru og mildunar á refsingu.

Með þessum kafla ákærunnar er ákærðu gefið að sök að hafa 7. janúar 2010 „haft í vörslum sínum 18,94 gr. af kókaíni, 8,47 gr. af hassi og 1,33 gr. af tóbaksblönduðu kannabisefni er hún faldi undir stól sem hún sat á og lögregla fann við húsleit á [...], í [...] þar sem hún var gestkomandi.“ Í hinum áfrýjaða dómi kemur fram að ákærða, A, B og C hafi setið í stofu á heimili C að [...] er lögregla kom á vettvang og handtók þau. Neysla fíkniefna átti sér stað í íbúðinni, en öll munu þau hafa verið undir áhrifum slíkra efna. Lögreglan lagði hald á fíkniefnin sem voru á vettvangi. Ákærðu einni, en ekki öðrum þeim sem voru í íbúðinni, er gefið að sök að hafa haft í vörslum sínum þau fíkniefni, sem í ákæru greinir og fundust í poka undir stól þar sem hún sat er lögregla kom á vettvang. Á hinn bóginn er hún ekki ákærð fyrir vörslur á öðrum fíkniefnum sem fundust við húsleitina, en fram er komið að einhverjir af þeim sem þarna voru hafi hlotið refsingu fyrir vörslur þeirra. Af því sem fram er komið í málinu verður ráðið að þeir ákæruhættir, að ákæra ekki fyrir samvörslur, hafi einkum verið reistir á skýrslum hinna handteknu hjá lögreglu og ekki síst skýrslu ákærðu þar sem hún kvaðst að vísu ekki eiga þessi tilgreindu efni, sem hún þó hafi ekki vitað hver voru, og ekki vilja segja hver ætti þau, en hún hafi verið að „geyma þau fyrir vin“ sinn. Svar hennar við spurningu um hvar hún hafi geymt efnin var: „Á sófaborðinu og setti það svo undir stólinn.“ Fyrir dómi kvaðst ákærða vilja draga til baka skýrslu sína hjá lögreglu en vefengdi ekki að hafa borið á þann hátt sem greinir í skýrslu hennar þar. Gaf hún þær skýringar á breyttum framburði sínum að hún hafi verið með innilokunarkennd í fangaklefa lögreglunnar og viljað vernda unnusta sinn, A. Kveðst hún fyrir dómi hafa talið á þeim tíma er lögregla kom á vettvang að A hafi átt umrædd fíkniefni. Síðar hafi hún svo fengið upplýsingar um að B hafi átt þau.

Í héraðsdómi er rakinn framburður B, A og C um að B hafi átt efnin. Framburður þessi samræmist frásögn ákærðu um að hún hafi ekki átt þau. A og C kváðust ekki vita hver hafi sett fíkniefnin undir stólinn þar sem ákærða sat, en ákærðu og B ber ekki saman um það.

Með hliðsjón af áðurnefndri skýrslu ákærðu hjá lögreglu og orðalags í ákæru verður ákæran ekki skilin svo að ætlaðar vörslur ákærðu á fíkniefnunum hafi einungis átt að felast í því að færa þau af sófaborði undir stól sem hún sat í heldur sé ákærðu gefið að sök að hafa, eins og segir í ákærunni, „haft í vörslum sínum“ tilgreind efni er hún faldi undir stól er hún sat á þegar lögregla kom á vettvang. Eins og áður greinir höfðu þeir sem voru í umræddri íbúð verið að neyta fíkniefna er lögregla og gerði efnin upptæk. Játning ákærðu hjá lögreglu um vörslu efnanna var afdráttarlaus og ekkert er fram komið um að játningin hafi verið fengin fram með þeim hætti að hún verði dregin í efa. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sakfellingu ákærðu vegna síðari hluta ákærunnar. Fyrri hluti ákærunnar er ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti. Ákærða hefur unnið sér til refsingar. Ákærða verður dæmd í fangelsi í 30 daga, bundið skilorði eins og í dómsorði greinir. Þá verður henni gert að greiða 140.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna frá uppkvaðningu dóms þessa að viðlagðri vararefsingu eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku, ökuréttarsviptingu og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærða verður dæmd til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðinn verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærða, X, sæti fangelsi í 30 daga, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða greiði 140.000 krónur í sekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna, en sæti ella fangelsi í tíu daga.

Ákvæði héraðsdóms um ökuréttarsviptingu ákærðu, upptöku fíkniefna og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins 237.710 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti B-kk-ef N-kk-ef, hæstaréttarlögmanns 225.900 krónur.