arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
395/2007

K og M, sem höfðu verið í hjúskap, deildu um hvort fasteignirnar FJ og ME og hjólhýsið A ættu að koma til skipta og í hvers hlut eignirnar ættu að falla. Talið var að fasteignin FJ ætti að koma til skipta, enda hefði hún verið í eigu M á þeim degi sem úrlausn um eignir og skuldir við skipti á búi þeirra var miðuð við. Fasteignin var talin hjúskapareign M og féll í hans hlut við skiptin. Fallist var á að fasteignin ME væri séreign K og kæmi því ekki til skipta, en hjólhýsið kom ekki til skipta þar sem það hafði verið selt fyrir þann dag sem skiptin voru miðuð við.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 26. júní 2007, þar sem leyst var úr ágreiningi aðila um nánar tilgreind atriði við opinber skipti til fjárslita vegna hjónaskilnaðar þeirra. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fasteignin B í Kópavogi komi ekki til skipta, en komi til þess falli hún í hans hlut. Þá krefst hann þess að fasteignin A á Selfossi komi til skipta. Að öðru leyti verði hinn kærði úrskurður staðfestur um annað en málskostnað. Hann krefst aðallega málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, en til vara að málskostnaður falli niður.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti með kæru 9. júlí 2007, sem barst héraðsdómi degi síðar. Hún krefst þess að hjólhýsið A komi til skipta og falli í hennar hlut, en að hinn kærði úrskurður verði að öðru leyti staðfestur. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili festi kaup á fasteigninni B í Kópavogi með kaupsamningi og afsali 15. júní 2001. Var skjalinu þinglýst 4. júlí 2001. Gögn málsins benda til þess að fasteign þessi hafi verið í eigu sóknaraðila 22. ágúst 2002, en við skiptin ber að miða við eignir og skuldir bús málsaðila á þeim degi samkvæmt dómi Hæstaréttar 8. september 2004 í máli nr. 323/2004. Fasteign þessi eða ígildi hennar kemur því til skipta í búi málsaðila og verður með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar staðfest sú niðurstaða að þessi eign skuli falla í hlut sóknaraðila.

Með þeim rökum sem greinir í hinum kærða úrskurði verður fallist á þá úrlausn að fasteignin A á Selfossi teljist hafa komið í stað fasteignarinnar að D, Selfossi, en sú eign var gerð að séreign varnaraðila með kaupmála 30. júní 1992. Telist A því séreign hennar sem ekki komi til skipta.

Með vísan til forsendna í hinum kærða úrskurði verða staðfestar niðurstöður hans um hjólhýsi A og ætlaða skuld sóknaraðila við varnaraðila að fjárhæð 1.374.678 krónur.

Samkvæmt því sem að framan greinir verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Rétt er að hvor málsaðila um sig beri sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
399/2007

F krafðist þess að honum yrði heimilað að fá skipið B tekið úr vörslum S og fengið sér með beinni aðfarargerð. Ágreiningur aðila laut aðallega að því hvort í gildi væri leigusamningur milli þeirra þar sem F seldi S skipið á leigu, en F kvaðst ekki kannast við fyrirliggjandi samning og sagði nafnritun sína á hann falsaða. Vísað var til þess að samkvæmt 78. gr. laga nr. 90/1989 þyrfti réttur gerðarbeiðanda að vera skýr til að aðför yrði leyfð án undangengins dóms. Yrði að afla frekari sönnunargagna um ágreining aðila áður en afstaða yrði tekin til hans og var ekki talið að sú sönnunarfærsla gæti farið fram í máli sem rekið væri samkvæmt 13. kafla laga nr. 90/1989. Þá var ekki talið að kæra á ætlaðri fölsun nafnritunar F gæti jafngilt uppsögn á samningnum. Var samkvæmt því ekki unnt að fallast á kröfu F.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 3. júlí 2007, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá skipið Bjarma BA-326, skipaskrárnúmer 1321, tekið úr vörslum sóknaraðila og fengið sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ágreiningur málsaðila lýtur aðallega að því hvort í gildi sé leigusamningur milli þeirra, þar sem varnaraðili selur sóknaraðila fyrrgreint skip á leigu. Leigusamningur dagsettur 22. júní 2006 þessa efnis er meðal gagna málsins. Kveðst fyrirsvarsmaður varnaraðila ekki kannast við gerð samningsins og segir nafnritun sína á hann falsaða. Í hinum kærða úrskurði er gerð grein fyrir gögnum sem lögð voru fram í héraði varðandi þennan ágreining.

Samkvæmt 78. gr. laga nr. 90/1989 þarf réttur gerðarbeiðanda að vera skýr til að aðför verði leyfð án undangengins dóms. Fyrir liggur að afla verður frekari sönnunargagna um ágreining aðila áður en afstaða verður tekin til hans, meðal annars vitnisburðar frá vottum að undirskriftum undir umræddan samning. Sú sönnunarfærsla getur ekki farið fram í máli sem rekið er samkvæmt 13. kafla laga nr. 90/1989, sbr. lokaákvæði 1. mgr. 83. gr. laganna. Þá getur kæra á ætlaðri fölsun nafnritunar fyrirsvarsmanns varnaraðila ekki talist jafngilda uppsögn á leigusamningnum. Með vísan til þessa verða ekki talin uppfyllt skilyrði fyrir að varnaraðili geti fengið skipið Bjarma BA-326 afhent sér með beinni aðfarargerð. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi en rétt þykir að málskostnaður í héraði falli niður.

Samkvæmt þessum úrslitum verður varnaraðila gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Varnaraðili, Fiskeldistækni ehf., greiði sóknaraðila, Steinbjörgu ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
39/2007

Fallist var á kröfu L um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. janúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. janúar 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 26. janúar 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili neitar sakargiftum. Krafa sóknaraðila er byggð á a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Varnaraðili hefur gefið framburðarskýrslu um ferðir sínar umræddan dag og hefur lögregla ekki lokið prófun á sannleiksgildi hennar með yfirheyrslu vitna. Með vísan til þessa þykja vera til staðar rannsóknarhagsmunir samkvæmt a. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
400/2006

X óskaði eftir því við lækninn A að hún græddi í sig getnaðarvarnarstaf undir húð þar sem X vildi fá örugga getnaðarvörn næstu árin til að fresta barneignum. A taldi að stafnum hefði verið komið fyrir með eðlilegum hætti. Rúmum mánuði síðar var þungun X staðfest með þungunarprófi og fóstureyðing framkvæmd í kjölfarið. Í ljós kom að mistekist hafði að koma stafnum fyrir undir húðinni. X höfðaði mál á hendur A til greiðslu miskabóta á grundvelli a. liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna andlegs áfalls af völdum fóstureyðingarinnar. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, hefði komist að þeirri niðurstöðu að þjálfun og þekking A á sviði læknisfræði hefði verið nægileg til að henni væri fært að framkvæma umrædda aðgerð, þótt hún hafi ekki haft teljandi reynslu af því verki. Hefði X ekki hnekkt þeirri niðurstöðu með matsgerð eða öðrum haldbærum gögnum. Samkvæmt því og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms að öðru leyti var ekki talið að A hefði sýnt af sér slíkt gáleysi að fullnægt væri skilyrðum fyrir miskabótum samkvæmt fyrrgreindu ákvæði skaðabótalaga. Var A því sýknuð af kröfu X.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 24. júlí 2006. Dómur féll í málinu 1. mars 2007. Með ákvörðun 24. apríl 2007 var orðið við beiðni áfrýjanda um endurupptöku málsins. Hún krefst þess að stefnda verði dæmd til að greiða sér 2.500.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. október 2001 til 6. september 2002, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Áfrýjandi hefur stefnt Sjóvá-Almennum tryggingum hf. til réttargæslu.

Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, komst að þeirri niðurstöðu að þjálfun og þekking stefndu á sviði læknisfræði hafi verið nægileg til að henni væri fært að framkvæma þá aðgerð, sem málið varðar, þótt stefnda hafi ekki haft teljandi reynslu af því verki. Þessari niðurstöðu hefur áfrýjandi ekki hnekkt með matsgerð eða öðrum haldbærum gögnum. Samkvæmt þessu og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms að öðru leyti verður stefnda ekki talin hafa sýnt af sér slíkt gáleysi að fullnægt sé skilyrðum fyrir miskabótum samkvæmt a. lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 13. gr. laga nr. 37/1999. Verður héraðsdómur því staðfestur.

Hvor aðili verður látinn bera sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
400/2007

F kærði úrskurð héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu hans um að S yrði gert að þinglýsa nánar tilgreindri yfirlýsingu. Í kæru var greint frá hvaða úrskurð hún varðaði, en ekki getið dómkrafna eða málsástæðna F eins og bar að gera samkvæmt 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991. Vegna þessara annmarka á málskoti F var málinu vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 11. júlí 2007, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að þinglýsa yfirlýsingu frá 19. mars 2007 um riftun kaupa nánar tiltekinna eignarhluta í fasteigninni Fossvegi 8 á Selfossi. Kæruheimild er í 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, sbr. 1. gr. laga nr. 6/1992. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili kærði úrskurð héraðsdómara með bréfi 12. júlí 2007. Meginmál þess var svohljóðandi: „F.h. umbjóðanda míns Fremdar ehf. kt. 631205-1510 tilkynnist að úrskurður dags. 11. júlí 2007 í máli nr. T-2/2007: Fremd ehf. gegn sýslumanninum á Selfossi er hér með kærður til Hæstaréttar Íslands.“ Samkvæmt 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem gildir um meðferð þessa máls samkvæmt 5. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga, skal í kæru greina þá dómsathöfn, sem kærð er, kröfu um breytingu á henni og ástæður, sem kæra er reist á. Í framangreindri kæru var greint frá því hvaða úrskurð hún varði, en í engu var þar getið dómkrafna eða málsástæðna sóknaraðila. Vegna þessa annmarka á málskoti sóknaraðila verður ekki komist hjá að vísa málinu af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
401/2007

M krafðist þess að fellt yrði úr gildi fjárnám sem S gerði hjá honum vegna skuldar samkvæmt álagningu virðisaukaskatts. M hafði ekki leitast við að fá álagningunni hnekkt, en byggði á því að krafa T væri fyrnd. Ekki var fallist á að fyrningarfrestur hefði verið liðinn þegar fjárnámið var gert og var kröfu M því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 4. júlí 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fellt yrði úr gildi fjárnám, sem sýslumaðurinn á Selfossi gerði hjá honum 15. janúar sama ár fyrir kröfu varnaraðila að höfuðstól 882.000 krónur. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að fjárnám þetta verði fellt úr gildi og varnaraðila gert að greiða málskostnað í héraði auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt gögnum málsins tilkynnti skattstjórinn í Reykjavík sóknaraðila 6. október 2004, að undangengnum fyrirspurnum og tilkynningum til hans 26. mars 2003 og 20. september 2004, að lagður hafi verið á hann virðisaukaskattur samkvæmt áætlun gjaldstofna vegna sex gjaldatímabila ársins 2001, að fjárhæð 147.000 krónur vegna hvers tímabils eða samtals 882.000 krónur. Fjárnámið, sem málið varðar, var gert fyrir skuld samkvæmt þessari álagningu, en henni mun sóknaraðili ekki hafa leitast við að fá hnekkt. Samkvæmt 6. mgr. 112. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, sbr. 5. mgr. 49. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, féllu gjöld samkvæmt þessari álagningu í gjalddaga tíu dögum eftir að sóknaraðila var tilkynnt um hana. Á þeim gjalddaga hófst fyrningarfrestur kröfu varnaraðila samkvæmt 3. tölulið 3. gr. laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda. Sá frestur var ekki liðinn þegar fjárnámið, sem málið varðar, var gert. Samkvæmt því verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest á þann hátt, sem nánar greinir í dómsorði.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, M-kk-ef A-kk-ef, um að fellt verði úr gildi fjárnám, sem sýslumaðurinn á Selfossi gerði hjá honum 15. janúar 2007 fyrir kröfu varnaraðila, tollstjórans í Reykjavík.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.
402/2006

H gaf fyrirsvarsmanni bifreiðasölu umboð til að selja bifreið sína. J keypti bifreiðina og til að fjármagna kaupin veitti V honum bílalán. V lagði andvirði lánsins inn á reikning fyrrnefndrar bifreiðasölu en bifreiðasalan kom greiðslunni hins vegar ekki til skila til H. Í kjölfarið krafðist H þess að V og bifreiðasölunni yrði in solidum gert að greiða sér skuld eða skaðabætur sem næmi þeirri fjárhæð sem bílalánið hljóðaði upp á. Krafa H á hendur bifreiðasölunni var tekin til greina. V var hins vegar sýknað af kröfu H í héraði og var sú niðurstaða staðfest í Hæstarétti. Í niðurstöðu Hæstaréttar segir að það sé lántakandi sem eigi aðild að kröfu sem reist sé á því að V hafi greitt lánsfé til rangs aðila. Þá hafi V mátt líta svo á að honum væri rétt að greiða lánsféð til bifreiðasölunnar enda væri ósannað að kaupandinn eða bifreiðasalinn hefðu gefið sérstök fyrirmæli um að ráðstafa skyldi lánsfénu á annan hátt en gert var.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. júlí 2006. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.350.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá 1. desember 2000 til 1. júlí 2001 og með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi stefndi J-kk-þgf S-kk-þgf til réttargæslu í héraði en ekki fyrir Hæstarétt.

Eins og fram er komið í málinu tók J-kk-nf lán hjá stefnda til kaupa á bifreið af áfrýjanda. Var lánið tryggt með veði í bifreiðinni. Stefndi lagði andvirði lánsins inn á bankareikning bílasölu þeirrar sem hafði milligöngu um kaupin. Er það lántakandi sem á aðild að kröfu sem reist er á því að stefndi hafi greitt lánsféð til rangs aðila. Þá mátti stefndi líta svo á að honum væri rétt að greiða lánsféð til þess sem annaðist öflun lánsins fyrir hönd kaupanda og framvísaði skuldabréfinu til stefnda, enda er ósannað að kaupandinn eða bifreiðasalinn hafi gefið stefnda sérstök fyrirmæli um að ráðstafa skyldi lánsfénu á annan hátt en gert var. Verður því hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Áfrýjandi skal greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, H-kvk-nf R. H-kvk-nf, greiði stefnda, Vátryggingafélagi Íslands hf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
406/2006

F, sem hafði notað heitið Highlander í atvinnustarfsemi sinni, krafðist þess að felld yrði úr gildi skráning Einkaleyfastofunnar á vörumerkinu Highlanders á nafn H og að viðurkennt yrði með dómi að H væri óheimilt að nota vörumerkið í atvinnustarfsemi sinni. Hann krafðist jafnframt ógildingar á úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála þar sem meðal annars var lagt bann við notkun F á umræddu heiti. Vísað var til þess að réttur til vörumerkis gæti annars vegar stofnast með skráningu þess í vörumerkjaskrá og hins vegar með notkun þess, en eldri réttur til vörumerkis gengi fyrir yngri rétti. Af framlögðum gögnum og framburði vitna var talið ljóst að F hefði allt frá hausti 1996 notað heitið Highlander eða Highlander Adventure í starfsemi sinni og var fyrirtækið talið hafa öðlast rétt til vörumerkisins á grundvelli notkunar sinnar, sbr. 2. tl. 1. mgr. 3. gr. laga um vörumerki. Í ljósi þessa og þar sem talin var vera fyrir hendi ruglingshætta á milli vörumerkjanna Highlander og Highlanders var krafa F um að skráning vörumerkisins yrði felld úr gildi tekin til greina. Ekki var fallist á varakröfu H um viðurkenningu á því að réttur aðila til vörumerkisins væri jafn og báðum heimil notkun þess í atvinnustarfsemi sinni. Samkvæmt því var fallist á aðrar kröfur F.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 23. maí 2006. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 3. júlí 2006 og var áfrýjað öðru sinni 27. sama mánaðar. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu gagnáfrýjanda, en til vara, að viðurkennt verði að réttur beggja málsaðila til vörumerkisins Highlanders sé jafn og báðum heimil notkun þess í atvinnustarfsemi sinni. Hann krefst málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 13. september 2006 og krefst staðfestingar héraðsdóms um annað en málskostnað og að sér verði dæmdur málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Aðaláfrýjanda verður gert að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, Hálendingarnir ehf., greiði gagnáfrýjanda, Fjallafara sf., 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
407/2007

S krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á Selfossi 23. janúar 2007 um að gera ekki fjárnám til fullnustu kröfu S á hendur K. Höfuðstóll kröfunnar sem leita átti fullnustu á var 263.301 króna og náði hún því ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júlí 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 11. júlí 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á Selfossi 23. janúar sama ár um að gera ekki fjárnám til fullnustu kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Hann krefst þess að ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og lagt fyrir hann að gera fjárnám hjá varnaraðila. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Sóknaraðili leitaði fjárnámsins, sem málið varðar, með beiðni til sýslumannsins á Selfossi 8. desember 2006. Samkvæmt henni var höfuðstóll kröfunnar, sem leita átti fullnustu á, 263.301 króna. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. og 2. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 6. gr. laga nr. 38/1994, verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. fyrrnefndu laganna og 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989, svo sem ítrekað hefur verið í dómaframkvæmd Hæstaréttar eftir að dómur gekk, sem birtur er í dómasafni réttarins 1994, bls. 1101. Krafa sóknaraðila nær ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt fyrstnefnda lagaákvæðinu. Verður málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Sjóvá-Almennar tryggingar hf., greiði varnaraðila, K-kk-þgf B-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.