arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
154/2002

Með dómi héraðsdómstóls UMSK var Skotíþróttasambandi Íslands (S) gert að endurtaka keppni í greinum sem C hafði skráð sig til þátttöku í ársbyrjun 1997. S skaut málinu til dómstóls Skotíþróttasambands Íslands. Svo fór að sá dómstóll sýknaði S af kröfum C. Af þessu tilefni höfðaði C mál á hendur S þar sem hann krafðist þess að síðastgreindur dómur yrði felldur úr gildi. Með dómi héraðsdóms 11. febrúar 1999 var fallist á kröfu C. Um það bil tveimur árum síðar höfðaði C annað mál á hendur S þar sem hann krafðist þess að S yrði gert að endurtaka nánar tiltekin landsmót í samræmi við dóm héraðsdómstóls UMSK. Í úrskurði héraðsdóms kemur fram að málið hafi ekki verið tekið fyrir að nýju af dómstóli Skotíþróttasambands Íslands eða öðrum þeim dómstóli innan Íþróttasambands Íslands sem málið geti heyrt undir. Að svo komnu verði ekki tekin afstaða til kröfu C. Beri því að vísa málinu frá dómi, sbr. 1. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. apríl sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili, sem flytur mál sitt sjálfur fyrir Hæstarétti, gerir í kæru sinni kröfur, sem lúta eingöngu að efnishlið málsins, svo og kröfu um málskostnað. Verður að líta svo á að í raun kæri hann í því skyni að fá hinn kærða úrskurð felldan úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Sóknaraðili krefst málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
158/2002

Að kröfu L hf. kvað héraðsdómari upp úrskurð um að bú B væri tekið til gjaldþrotaskipta. B sótti ekki þing í héraði þegar málið var tekið fyrir og brast því heimild til kæru þess. Vegna þess var málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. apríl sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. janúar 2002, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði ómerktur.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili sótti ekki þing í héraði, þegar mál þetta var tekið fyrir í annað sinn á dómþingi 17. október 2001. Gekk hinn kærði úrskurður í framhaldi af því. Í dómi Hæstaréttar, sem birtur er í dómasafni 1992 bls. 2028, sbr. og dóm 4. desember 2001 í málinu nr. 432/2001, voru ákvæði laga nr. 21/1991 skýrð með hliðsjón af 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála á þann veg að heimild brysti til kæru máls sem þessa þegar þannig stæði á. Ber samkvæmt því að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
159/2002

Þ starfaði sem yfirmatreiðslumaður á Hótel Loftleiðum þegar fyrirtækið JT, sem tekið hafði við veitingastarfsemi á hótelinu, sagði honum upp starfi í desember 2000 með þriggja mánaða uppsagnarfresti miðað við mánaðamót. Aðilum bar saman um að uppsögnin hafi verið lögmæt og að JT hafi ekki óskað eftir vinnuframlagi Þ á uppsagnarfrestinum. Stóð ágreiningur aðila um það eitt hvort tekjur, sem Þ vann sér inn hjá öðrum á þessu tímabili, skyldu koma til frádráttar launakröfu hans úr hendi JT. Í niðurstöðu Hæstaréttar var vísað í fordæmi réttarins í dómasafni 1997, bls. 580, þar sem skorið hafði verið úr sambærilegu ágreiningsefni og talið, að laun Þ í uppsagnarfrestinum skyldu koma til frádráttar launakröfu hans úr hendi JT.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. apríl 2002. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 945.420 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af 315.140 krónum frá 31. janúar 2001 til 28. febrúar sama árs, af 630.280 krónum frá þeim degi til 30. mars 2001 og af 945.420 krónum frá þeim degi til 1. júlí 2001, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá verði stefndi dæmdur til þess að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi starfaði sem yfirmatreiðslumaður á Hótel Loftleiðum þegar stefndi sagði honum upp starfi 19. desember 2000 með þriggja mánaða uppsagnarfresti miðað við mánaðamót. Aðilum ber saman um að uppsögnin hafi verið lögmæt og að stefndi hafi ekki óskað eftir vinnuframlagi áfrýjanda á uppsagnarfrestinum. Stendur ágreiningur þeirra um það eitt hvort tekjur, sem áfrýjandi vann sér inn hjá öðrum á þessu tímabili, skuli koma til frádráttar launakröfu hans úr hendi stefnda. Hefur áður verið skorið úr sambærilegu ágreiningsefni fyrir Hæstarétti, sbr. dóm réttarins á bls. 580 í dómasafni 1997. Að virtu því fordæmi og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur. Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
161/2002

S hf. krafðist þess að bú I yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Krafa S hf. var komin fram innan tilskilins frests, sbr. 1. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og fullnægði skilyrðum 1. mgr. 66. gr., sbr. 1. mgr. 67. gr. laganna til að fá efnismeðferð. Ekki var fallist á að krafan væri nægilega tryggð með nánar tilteknum handveðsamningi, en sönnunarbyrði um það hvíldi á I. Var því fallist á kröfu S hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. mars 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. apríl sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. mars 2002, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila um gjaldþrotaskipti verði hafnað. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, I-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, Skeljungi hf., 75.000 krónur í kærumálskostnað.
165/2002

Í málinu reyndi á ábyrgð B samkvæmt þágildandi lögum nr. 77/1993 um réttarstöðu starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum vegna kaupa hans á félaginu Videolandi og rekstri þess. Með vísan til forsendna héraðsdóms var staðfest niðurstaða hans um að réttindi og skyldur fyrri eiganda félagsins hafi færst yfir á B við eigendaskiptin, sbr. 1. mgr. 2. og 1. mgr. 3. gr. laga nr. 77/1993. Að því virtu hvernig B hafði hagað málatilbúnaði sínum gat síðbúin varakrafa hans um lækkun krafna S ekki komið til álita við úrlausn málsins. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir P-kk-nf K-x-x H-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 25. janúar 2002. Málið var ekki þingfest 13. mars sama árs eins og til stóð, og var því áfrýjað að nýju 9. apríl 2002. Krefst áfrýjandi aðallega sýknu af kröfu stefndu, en til vara að hún verði lækkuð og áfrýjanda einungis gert að greiða almenna vexti af hinni dæmdu fjárhæð frá þingfestingu málsins í héraði til greiðsludags. Þá er krafist málskostnaðar úr hendi stefndu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í málinu reynir á ábyrgð áfrýjanda samkvæmt þágildandi lögum nr. 77/1993 um réttarstöðu starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum vegna kaupa hans á félaginu Videolandi og rekstri þess. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um að réttindi og skyldur fyrri eiganda félagsins hafi færst yfir á áfrýjanda við eigendaskiptin, sbr. 1. mgr. 2. gr. og 1. mgr. 3. gr. laga nr. 77/1993.

Til stuðnings varakröfu sinni hefur áfrýjandi byggt á því fyrir Hæstarétti að rangir útreikningar liggi að baki kröfufjárhæð stefndu, en þar sé gert ráð fyrir hærri mánaðarlaunum að meðaltali á uppsagnarfresti en fái staðist. Þá beri að draga frá laun, sem stefnda hafi fengið greidd frá öðrum á sama tímabili. Loks krefst hann þess að dráttarvextir verði ekki dæmdir og að upphafstími almennra vaxta miðist við síðara tímamark en það, sem stefnda miðar dráttarvaxtakröfu sína við. Þessara krafna og málsástæðna fyrir þeim var í engu getið í greinargerð þáverandi lögmanns áfrýjanda í héraði og í héraðsdómi kemur fram að kröfu stefndu hafi ekki verið tölulega andmælt. Að því virtu hvernig áfrýjandi hefur hagað málatilbúnaði sínum geta þessar síðbúnu kröfur hans ekki komið til álita við úrlausn málsins. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi skal greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti, eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Bónusvideó ehf., greiði stefndu, S-kvk-þgf S-kvk-þgf, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
169/2002

K var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn þremur stúlkum. Héraðsdómur taldi að framburður stúlknanna væri trúverðugur en framburður K afar ótrúverðugur. Þegar atvik málsins voru virt í heild þótti með framburði stúlknanna, þrátt fyrir neitun K, vera fram komin sönnun þess að K hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Voru brot hans talin varða við 2. málslið 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 209. gr. sömu laga. Var dómur héraðsdóms um þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi og miskabætur til stúlknanna því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 2. apríl 2002 í samræmi við ósk ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða samkvæmt ákæru 19. júlí 2001 og sakfellingar samkvæmt framhaldsákæru 29. október sama ár. Þess er jafnframt krafist, að refsing ákærða verði þyngd og hann dæmdur til greiðslu miskabóta, eins og krafist var í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara vægustu refsingar, sem lög leyfa. Þá krefst hann þess, að bótakröfum verði vísað frá dómi, en ella verði hann sýknaður af þeim eða þær lækkaðar.

Fyrir Hæstarétt hafa verið lögð vottorð Ó-kvk-ef Á-kvk-ef F-kvk-ef uppeldis- og afbrotafræðings frá 29. ágúst 2002 um líðan þeirra þriggja stúlkna, sem ákærði er sakaður um að hafa brotið gegn. Í þeim öllum kemur fram, að stúlkurnar eigi enn við erfiðleika að etja, sem telja megi tengda kynferðislegri misnotkun, og muni þarfnast frekari aðstoðar, þegar fram líða stundir.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um annað en upphafstíma dráttarvaxta af bótakröfum, en fyrir frávísun þeirra hafa ekki verið færð haldbær rök. Við vaxtaákvörðun er þess að gæta, að kröfur stúlknanna voru ekki settar fram eða kynntar ákærða á sama tíma, en rétt þykir að samræmis verði gætt í þessu efni. Skulu dráttarvextir reiknaðir frá þingfestingardegi 28. ágúst 2001, sbr. 2. málslið 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en upphafstíma dráttarvaxta af bótafjárhæðum, sem reiknaðir skulu frá 28. ágúst 2001.

Ákærði skal greiða allan áfrýjunarkostnað sakarinnar, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns allra brotaþola, S-kvk-ef K-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 75.000 krónur.
170/2002

S og R slitu samvistum í júlí 2001 og fóru fram opinber skipti til fjárslita milli þeirra. S krafðist hlutdeildar í lífeyrisréttindum R. Þau höfðu verið samvistum í um 18 ár, þar af tæp 15 ár í hjúskap, og hafði S verið heimavinnandi á samvistartímanum og sinnt heimilisstörfum og uppeldi barna þeirra. Hafði S því nánast engra tekna aflað á tímabilinu né lífeyrisréttinda sér til handa. R var hins vegar í öruggu starfi, með háar tekjur og veruleg lífeyrisréttindi. Talið var ósanngjarnt að halda lífeyrisréttindum R utan skipta og var S því dæmd hlutdeild í þeim. Við ákvörðun fjárhæðar var litið til hagræðis af eingreiðslu hennar og skattfrelsis auk aldurs S, sem var 44 ára, og þeirra kosta sem gera yrði ráði fyrir að henni myndu nýtast til öflunar eigin lífeyrisréttinda.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. mars 2002, þar sem fallist var á rétt varnaraðila til hlutdeildar í lífeyrisréttindum sóknaraðila hjá Eftirlaunasjóði FÍA (Félags íslenskra atvinnuflugmanna) með fjárgreiðslu samkvæmt 2. mgr. 102. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 við opinber skipti til fjárslita milli þeirra. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl., sbr. XIV. kafla laganna um opinber skipti til fjárslita milli hjóna o.fl. Sóknaraðili krefst aðallega sýknu af kröfum varnaraðila en til vara, að kröfur hennar verði lækkaðar verulega. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega, að sóknaraðili verði dæmdur til að greiða sér 4.254.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 8. janúar 2002 til greiðsludags. Til vara er þess krafist, að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms er fallist á, að ósanngjarnt sé að halda lífeyrisréttindum sóknaraðila utan skipta. Þegar fjárgreiðsla til varnaraðila er ákveðin á grundvelli 2. mgr. 102. gr. hjúskaparlaga verður auk þeirra atriða, sem héraðsdómur tilgreinir, að líta til aldurs varnaraðila og þeirra kosta, sem gera verður ráð fyrir, að henni muni nýtast til öflunar eigin lífeyrisréttinda. Við svo búið verður að telja, að lækkun héraðsdóms á kröfu varnaraðila sé réttmæt, og verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðili skal greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, R-kk-nf Ö-kk-nf Ó-kk-nf, greiði varnaraðila, S-kvk-þgf A-kvk-þgf S-kvk-þgf, 75.000 krónur í kærumálskostnað.
179/2002

Hæstiréttur hafnaði kröfu X um að þinghöld yrðu háð fyrir luktum dyrum í máli ákæruvaldsins gegn honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. apríl 2002, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að þinghöld verði háð fyrir luktum dyrum í máli sóknaraðila gegn honum. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að þinghöld í málinu verði háð fyrir luktum dyrum.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Við ákvörðun um hvort þinghald verði háð fyrir opnum dyrum eru ekki efni til að gæta sérstaklega að afstöðu þess, sem kann að hafa uppi einkaréttarkröfu í opinberu máli. Með þessari athugasemd og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
17/2002

Máli ákæruvaldsins á hendur X var vísað frá héraðsdómi þar sem bresta þótti á glögga skilgreiningu sakarefnis í ákæru, sbr. c-lið 1. mgr. 116. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, og rannsókn málsins var talin ófullnægjandi og í andstöðu við 67. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. janúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 9. janúar 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt, sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um sakarkostnað er staðfest.

Allur kostnaður af kærumáli þessu greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda varnaraðila, M-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 50.000 krónur.
180/2002

Stefndi, K ehf., sem hafði tekið til varna í einkamáli, lagði fram skjal með fyrirsögninni „viðbót við greinargerð stefnda“. Stefnandi, A, andmælti ekki að þetta skjal yrði lagt fram, en mótmælti á hinn bóginn að málsástæða, sem þar greindi, kæmist að í málinu. Í framhaldi af því kvað héraðsdómari upp úrskurð þess efnis að „viðbót við greinargerð“ K ehf.  væri „vísað frá dómi“. K ehf. skaut úrskurðinum til Hæstaréttar. Málinu var vísað frá Hæstarétti. Í dómi Hæstaréttar segir að í lögum nr. 91/1991 um meðferð einkamála sé hvergi ráðgert að skjali, sem lagt hafi verið fram á dómþingi, verði „vísað frá dómi“ þótt dómari telji á síðari stigum að rétt hefði verið að neita aðila um að fá að leggja það fram. Enn síður standi heimild í 1. mgr. 143. gr. sömu laga til að kæra úrskurð héraðsdómara um þetta efni, en j. liður þess lagaákvæðis eigi eingöngu við ef máli sé vísað frá dómi, svo sem berlega komi þar fram.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 27. mars 2002, þar sem „viðbót við greinargerð“ sóknaraðila var „vísað frá dómi“. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til j. liðar 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að „synjað verði um frávísun skjalsins“. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Mál þetta, sem varnaraðili höfðaði á hendur sóknaraðila 15. júní 2001, var þingfest fyrir Héraðsdómi Suðurlands 20. sama mánaðar. Sóknaraðili tók til varna með greinargerð, sem var lögð fram á dómþingi 19. september 2001. Þegar þingað var í málinu öðru sinni eftir það, 27. nóvember 2001, lagði sóknaraðili fram skjal með fyrirsögninni „viðbót við greinargerð stefnda“ og var það þingmerkt sem dómskjal nr. 43. Varnaraðili andmælti ekki að þetta skjal yrði lagt fram, en mótmælti á hinn bóginn að málsástæða, sem þar greindi, kæmist að í málinu. Héraðsdómari tók málið þessu næst fyrir 26. mars 2002, en fært var þá í þingbók að boðað hafi verið til þess þinghalds til að gefa aðilunum kost á að tjá sig um hvort „vísa eigi dómskjali nr. 43 ex officio frá dómi.“ Það gerðu aðilarnir í þinghaldinu. Var hinn kærði úrskurður síðan kveðinn upp næsta dag.

Í lögum nr. 91/1991 er hvergi ráðgert að skjali, sem lagt hefur verið fram á dómþingi, verði „vísað frá dómi“ þótt dómari telji á síðari stigum að rétt hefði verið að neita aðila um að fá að leggja það fram. Enn síður stendur heimild í 1. mgr. 143. gr. sömu laga til að kæra úrskurð héraðsdómara um þetta efni, en j. liður þess lagaákvæðis á eingöngu við ef máli er vísað frá dómi, svo sem berlega kemur þar fram. Verður máli þessu því vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
183/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. apríl 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 7. maí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Engar kröfur hafa komið fram af hendi varnaraðila í kærumáli þessu. Verður að ætla að hann kæri úrskurð héraðsdómara í því skyni að hann verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
185/2002

H hf. kærði til Hæstaréttar úrskurð héraðsdóms þar sem F ehf. var  heimilað að fá H hf. borið með beinni aðfarargerð út úr nánar tiltekinni fasteign. Málinu var vísað frá Hæstarétti á þeim grundvelli að H hf. hefði ekki réttarhagsmuni af því að hinn kærði úrskurður kæmi til endurskoðunar þar sem útburðargerðin hefði þegar farið fram.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 27. mars 2002, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá sóknaraðila borinn með beinni aðfarargerð út úr fasteign, sem auðkennd er sem eignarhluti II í fiskverkunarhúsi á nyrðri lóð við Patrekshöfn á Patreksfirði. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um framangreinda aðfarargerð, svo og að sér verði dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lagt endurrit úr gerðabók sýslumannsins á Patreksfirði, þar sem fram kemur að útburðargerð hafi farið fram í samræmi við hinn kærða úrskurð 19. apríl 2002. Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili ekki lengur réttarhagsmuni af því að hinn kærði úrskurður komi til endurskoðunar. Verður málinu því sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.