arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
432/2004

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. október 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. október 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 11. nóvember 2004 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Til vara krefst hann að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og hann leystur undan heimsóknar- og fjölmiðlabanni meðan á gæsluvarðhaldinu stendur.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Varnaraðili hefur ekki borið þann hluta varakröfu sinnar, sem varðar heimsóknar- og fjölmiðlabann, undir héraðsdóm, sbr. 75. gr. laga nr. 19/1991. Verður þeim hluta varakröfu hans því vísað frá Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
433/2003

Í málinu krafðist Þ greiðslu reikninga vegna vinnu við tölvukerfi E. Ekki var fallist á það með E að tiltekinn starfsmaður Þ hefði tekið verkið að sér persónulega og þar sem E hafði hvorki vefengt tímaskýrslur vegna vinnunnar né sýnt fram að verkið hefði verið gallað voru kröfur Þ teknar til greina að fullu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. nóvember 2003 og krefst sýknu af kröfu stefnda auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, E. Gullborg ehf., greiði stefnda, Þekking-Tristan hf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
435/2003

K var matsveinn á fjölveiðiskipinu G í eigu F þegar skipið fórst við strendur Noregs. Fékk K greidda kauptryggingu í einn mánuð en krafðist í málinu launa sem næmu meðallaunum hans á tilteknu tímabili áður en skipið sökk. Talið var að óviðráðanleg atvik hafi leitt til skipsskaðans og við það hafi gagnkvæm skylda aðila samkvæmt vinnusamningi fallið niður. Þar sem skipsskaðinn hafði átt sér stað erlendis bar í samræmi við þágildandi reglu 3. mgr. 26. gr. laga nr. 35/1985 að greiða K laun í einn mánuð og var fallist á með F að miða ætti fjárhæð launa við kauptryggingu samkvæmt kjarasamningi. Var F því sýknað af kröfu K í málinu. Sjá einnig dóm í máli nr. 434/2003.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. nóvember 2003 og krefst þess að stefndi greiði sér 1.008.630 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. júní 2003 til greiðsludags og málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti..

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, K-kk-nf A-kk-nf P-kk-nf, greiði stefnda, Festi ehf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
435/2004

K og M deildu um forsjá dóttur þeirra til bráðabirgða og umgengni við hana. Staðfest var sú niðurstaða héraðsdóms um að K færi með forsjánna á meðan á rekstri málsins stæði. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um umgengnisrétt M við hana.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. október 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. nóvember sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 15. október 2004, þar sem skorið var úr ágreiningi aðilanna um forsjá dóttur þeirra til bráðabirgða og umgengni við hana. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að honum verði falin forsjá barnsins til bráðabirgða og að umgengni varnaraðila og barnsins verði eina helgi í mánuði „frá fimmtudagssíðdegi eftir skóla til sunnudagskvölds“. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði er forsjá dóttur aðila hjá varnaraðila samkvæmt staðfestu samkomulagi þeirra í mars 1992. Sóknaraðili höfðaði mál fyrir Héraðsdómi Norðurlands vestra með stefnu 31. ágúst 2004 og gerði kröfu um að honum verði einum falin forsjá stúlkunnar. Jafnframt gerði hann, með vísan til 1. mgr. 35. gr. barnalaga, kröfu um að honum yrði fengin forsjá hennar til bráðabirgða. Varðar málskot þetta úrlausn héraðsdómara um þá kröfu. Í niðurstöðu úrskurðarins er vísað til álitsgerðar frá 16. september 2004, sem sálfræðingur gaf að beiðni sviðsstjóra Fjölskyldu- og þjónustusviðs [...]. Stúlkan dvelst nú hjá sóknaraðila og hefur lýst vilja sínum til þess að gera það áfram. Héraðsdómari tók rökstudda afstöðu til þessa atriðis, sem er eitt af því sem ber að líta til þegar komist er að niðurstöðu í deilu aðila um hvað sé barninu fyrir bestu.

Fyrir Hæstarétti heldur sóknaraðili því fram að í áliti sálfræðingsins sé talið vafasamt að senda stúlkuna til varnaraðila gegn vilja hennar. Varnaraðili bendir hins vegar á að þar sé talið vafasamt að hún verði send norður til hennar með valdi gegn vilja sínum, haldi hún óbreyttri afstöðu. Þess sé að vænta að hún verði fengin með góðu til að fara til varnaraðila þegar barnaverndaryfirvöld kynni henni stöðu mála, verði úrskurður héraðsdóms staðfestur. Kæmi til aðfararmáls yrði afstaða hennar til flutnings könnuð fyrir héraðsdómi við fyrirtöku þess samkvæmt 45. gr., sbr. 43. gr. barnalaga.

Að þessu athuguðu og með vísan til þess sem rakið er í forsendum héraðsdóms að öðru leyti, verður staðfest niðurstaða hans um að varnaraðili fari með forsjá dóttur aðila á meðan á rekstri málsins stendur. Þá er ekki ástæða til að breyta niðurstöðu héraðsdóms um umgengnisrétt sóknaraðila við hana. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
437/2003

fyrir umferðalagabrot með því að hafa tvívegis ekið bifreiðum undir áhrifum áfengis. Framburður A og vitna sem honum voru tengd var óstöðugur og skýringar á breyttum framburði þóttu ekki fullnægjandi. Með hliðsjón af gögnum málsins þótti

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 5. nóvember 2003 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur um annað en refsingu ákærða, sem verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing hans verði milduð og bundin skilorði, auk þess sem ökuréttarsvipting verði tímabundin.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 125.000 krónur
437/2004

Hæstiréttur felldi úr gildi úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. nóvember 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. nóvember 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 20. desember 2004 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ætla verður að varnaraðili kæri úrskurð héraðsdómara í því skyni að fá úrskurðinn felldan úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Fyrir liggur að á árunum 1996 til 1998 var varnaraðili dæmdur tvisvar í skilorðsbundna fangelsisrefsingu fyrir þjófnaðarbrot. Þá var hann dæmdur 7. janúar 2004 í fangelsi í 10 mánuði fyrir þjófnað og fíkniefnalagabrot og 27. maí sama árs í fangelsi í 30 daga fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Var honum 3. júní 2004 veitt reynslulausn í eitt ár á eftirstöðvum refsingar samkvæmt dómunum tveimur í 135 daga, en fyrsta brot sem varnaraðili er nú grunaðar um að hafa framið átti sér stað tæpum fjórum mánuðum síðar. Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði er varnaraðili grunaður um að hafa framið sex brot, þar af fimm þjófnaði úr bifreiðum, á tímabilinu 26. september til 7. nóvember 2004. Varnaraðili hefur játað eitt þessara brota sem framið var 5. október en neitað sök varðandi hin brotin. Fram kemur að rannsókn þeirra er ekki lokið, en í kröfu lögreglu er vísað til c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 með þeim rökum að yfirgnæfandi líkur séu á því að varnaraðili haldi áfram brotum meðan málum hans er ekki enn lokið. Með hliðsjón af framangreindu þykja ekki alveg næg efni til að fallast á kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald yfir varnaraðila á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, en ekki er krafist gæsluvarðhalds með vísan til a. liðar sama ákvæðis. Samkvæmt því sem að framan greinir verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
43/2004

B ehf. kærði þá ákvörðun héraðsdóms að heimila vitnaleiðslur í máli sem það hafði höfðað gegn G. Hafði málið verið dómtekið að lokinni aðalmeðferð en endurupptekið samkvæmt ákvörðun dómara og var aðilum gefinn kostur á að afla frekari gagna. Í kjölfar endurupptöku lagði varnaraðili fram tvö skjöl og óskaði jafnframt eftir að leiða matsmann og fleiri vitni um þau atriði er voru tilefni endurupptökunnar. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. janúar 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. janúar 2004, þar sem fallist var á beiðni varnaraðila um að leiða tiltekin vitni fyrir héraðsdóm í máli aðila. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni varnaraðila verði hafnað og honum gert að greiða kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðili dæmdur til að greiða honum kærumálskostnað.

Málið var dómtekið 28. október 2003 að lokinni aðalmeðferð, en endurupptekið 20. nóvember sama árs. Slík ákvörðun dómara um endurupptöku máls sætir ekki kæru til Hæstaréttar samkvæmt XXIV. kafla laga nr. 91/1991, og því koma forsendur fyrir henni ekki til endurskoðunar með þeim hætti. Af forsendum hins kærða úrskurðar verður að ætla að dómurinn hafi talið nauðsyn vera á endurupptöku málsins, vegna brests í skýrleika varðandi framlagða matsgerð og að endurupptakan hafi verið á grundvelli 104. gr. laga nr. 91/1991, en dómurinn gaf aðilum kost á að afla frekari gagna með vísan til 2. mgr. 46. gr. sömu laga. Í kjölfar endurupptöku lagði varnaraðili fram tvö skjöl og óskaði jafnframt eftir að leiða matsmann og fleiri vitni um þau atriði er voru tilefni endurupptökunnar. Samkvæmt öllu framanrituðu verður ekki komist hjá að staðfesta hinn kærða úrskurð.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
441/2003

X var dæmdur til tveggja ára fangelsisvistar fyrir að hafa haft samræði við tvær stúlkur þegar ástand þeirra var þannig að þær gátu ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. nóvember 2003 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd. Jafnframt er krafist greiðslu 700.000 króna í miskabætur til hvors tjónþola um sig, auk vaxta og dráttarvaxta eins og í ákæru greinir.

Ákærði krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim til löglegrar meðferðar, en til vara að hann verði sýknaður og bótakröfu vísað frá dómi. Til þrautavara krefst ákærði þess að refsing hans verði milduð og miskabætur lækkaðar.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur. Við ákvörðun refsingar er vísað til 1. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 16. gr. laga nr. 82/1998.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins fyrir Hæstarétti svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, J-kk-ef R-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 250.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 80.000 krónur.
447/2004

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Þá var lagt fyrir héraðsdómara að taka kröfu X um tilhögun gæsluvarðhaldsvistar hans til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. nóvember 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. nóvember 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 25. nóvember 2004 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Verði aðalkrafa varnaraðila ekki tekin til greina krefst hann þess að héraðsdómara verði gert að taka til efnismeðferðar kröfu um tilhögun gæsluvarðhaldsvistunar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um gæsluvarðhald yfir varnaraðila.

Eftir að hinn kærði úrskurður hafði verið kveðinn upp á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur 11. nóvember 2004 og sóknaraðili hafði kynnt varnaraðila tilhögun gæsluvarðhaldsvistar samkvæmt 108. gr. laga nr. 19/1991 krafðist varnaraðili að gæsluvarðhald yfir honum yrði „án takmarkana“, eins og bókað var í þingbók. Héraðsdómari ákvað að ekki yrði leyst úr þeirri kröfu án þess að skriflegt og rökstutt erindi þess efnis bærist dóminum. Með vísan til 4. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991, með ároðnum breytingum, sbr. 75. gr. sömu laga, bar héraðsdómara að taka kröfu varnaraðila um tilhögun gæsluvarðhalds til efnismeðferðar. Verður því lagt fyrir héraðsdómara að taka þessa kröfu varnaraðila til slíkrar meðferðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Lagt er fyrir héraðsdómara að taka til efnismeðferðar kröfu varnaraðila, X, um tilhögun gæsluvarðhaldsvistar hans.
44/2004

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. janúar 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. janúar 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 4. mars 2004. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Eins og rakið er í úrskurði héraðsdóms er varnaraðili grunaður um að hafa veitt A stunguáverka að kvöldi miðvikudagsins 7. janúar 2004. Samkvæmt skýrslum vitna fyrir lögreglu mun varnaraðili hafa sparkað upp hurð á svefnherbergi á heimili A með hníf í hendi og í beinu framhaldi þess lagt tvívegis til hans. Mun A hafa verið með tvö stungusár við komu á slysadeild, annars vegar í vinstri síðu milli 6. og 7. rifbeins og hins vegar vinstra megin ofan við viðbein. Þá mun hafa komið í ljós lítil loftrönd vinstra megin og þétting neðan til og yst á vinstra lunga. Samkvæmt læknisvottorði yfirlæknis á hjarta- lungna- og augnskurðdeildar Landspítala háskólasjúkrahúss 26. janúar 2004 reyndist ekki vera um að ræða lífshættulegar blæðingar þrátt fyrir að staðsetning stunguáverkanna hafi verið áhættusöm. Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar kemur fram að varnaraðili hafi vísað lögreglu á hníf þann sem hann er grunaður um að hafa notað í umrætt sinn. Um er að ræða hníf með 9 cm löngu blaði, sem telja verður hættulegt vopn. Leikur sterkur grunur á að varnaraðili hafi gerst sekur um brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981. Að þessu virtu og með hliðsjón af því hversu alvarlega háttsemi varnaraðaðili er sakaður um teljast uppfyllt skilyrði til að hann sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991, enda getur brotið varðað að lögum 10 ára fangelsi og er þess eðlis að telja verður nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
450/2004

Hafnað var kröfu sýslumanns um að M hf. yrði gert að veita lögreglunni í Keflavík upplýsingar um handhafa tiltekinnar IP tölu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. nóvember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. nóvember 2004, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að veita lögreglunni í Keflavík upplýsingar um handhafa tiltekinnar IP tölu. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hans verði tekin til greina.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
45/2004

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. janúar 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. janúar 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 4. mars 2004. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Varnaraðili hefur játað aðild að flestum þeirra brota sem hann er grunaður um og rakin eru í hinum kærða úrskurði. Eins og þar er lýst eru þau framin á skömmum tíma. Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar kemur auk þess fram að verðmæti þýfis úr þeim innbrotum sem hann er grunaður um sé umtalsvert. Þá var varnaraðil dæmdur 27. janúar 2003 í Héraðsdómi Reykjavíkur í fangelsi í 18 mánuði og 28. maí sama ár í fangelsi í tvo mánuði, aðallega fyrir fjölmarga þjófnaði. Var honum veitt reynslulausn á eftirstöðvum refsingar samkvæmt dómunum í 300 daga 29. ágúst 2003, en fyrsta brot sem varnaraðili er nú grunaðar um að hafa framið átti sér stað þremur vikum síðar. Þegar til alls þessa er litið verður að ætla að varnaraðili haldi áfram brotum meðan málum hans er ekki lokið gangi hann laus. Er því fallist á með héraðsdómara að fyrir hendi séu skilyrði c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi. Verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
461/2004

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að tilhögun á gæslu X sætti takmörkunum samkvæmt b., c. og d. liðum 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. nóvember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. nóvember 2004, þar sem hafnað var kröfum varnaraðila um nánar tiltekin atriði varðandi tilhögun gæsluvarðhaldsvistar hans. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að vistin í gæsluvarðhaldinu verði án þeirra takmarkana sem greinir í b., c. og d. liðum 1. mgr. 108. gr. laga nr. 19/1991.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
462/2004

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti stæði, sbr. c. lið 1. mgr. 103. gr. og 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. nóvember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. nóvember 2004, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sætti áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 15. desember 2004 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.