513/2004

Á var gefið að sök að hafa ráðist inn á heimili A, ýtt honum upp við vegg og slegið hann nokkur hnefahögg í andlit og líkama. Talið var sannað að Á hefði veist að A umrætt sinn á þann hátt að varðaði við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hins vegar var með vísan til þess að ekki væri loku fyrir það skotið að C hefði veitt A einhverja þá ákverka sem lýst var í ákæru, talið ósannað hverjir áverkanna stöfuðu af atlögu Á, þótt ljóst væri að hann hefði átt þátt í að veita einhverja þeirra. Þá var talið sannað að Á hefði tekið farsíma A og slegið eign sinni á hann og með því gerst brotlegur við 245. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var vísað til 77. gr. og hún hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 16. desember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða og þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst sýknu.

Í málinu er ákærða meðal annars gefið að sök að hafa 27. mars 2003 ráðist inn á heimili A að [...], ýtt honum upp við vegg og slegið hann nokkur hnefahögg í andlit og líkama með þeim afleiðingum sem greinir í ákæru.

Ákærði hefur játað fyrir dómi að hafa umrætt sinn gripið og togað í A frammi á gangi fyrir utan heimili hans. Heldur hann því fram að það hafi verið í framhaldi þess að A hafi tekið skóna hans. Þessi framburður ákærða fær stoð í framburði kunningja ákærða, C, sem var með honum á vettvangi umrætt sinn en hann bar fyrir dómi að ákærði hafi gripið í peysu A og hún rifnað. Ákærði hefur hins vegar neitað því að hafa veist að A á annan hátt. Á sama veg bar vitnið C við lögreglurannsókn málsins og fyrir dómi.

Í skýrslu A hjá lögreglu 28. mars 2003 kvað hann C hafa ráðist á sig og slegið sig hnefahögg og sparkað í sig. Pilturinn sem með honum hafi verið hafi einnig ráðist á sig. Í skýrslu A hjá lögreglu 18. desember sama ár lýsti hann árásinni svo að ákærði og C hafi krafist þess að fá afhenta skó sem þeir hafi sagt að hann hefði tekið. Hafi ákærði ráðist á sig og slegið sig „nokkur högg í andlitið og einnig í skrokkinn.“ C, sem hafi gengið við hækju, hafi síðan ráðist á sig og slegið nokkur högg, en A kvaðst hvorki geta lýst nánar með hvaða hætti né hvar höggin hafi lent. Fyrir dómi lýsti hann atlögunni svo að ákærði og C hafi ráðist á sig inni í íbúð sinni og barið sig með hnefum og hækju bæði í andlit og kvið, ýtt sér upp að vegg og einnig tekið sig hálstaki. Eiginkona sín, B, hafi komið að í lok átakanna.

Vitnið B var yfirheyrð hjá lögreglu 3. febrúar 2004. Kvaðst hún hafa verið stödd á hæðinni fyrir neðan íbúð þeirra A og heyrt einhver læti sem bárust þaðan. Hafi hún farið inn í íbúðina og séð einhvern mann ráðast á A. Hann hafi tekið A, ýtt honum upp að vegg og slegið hann nokkrum sinnum hnefahögg í skrokkinn. Maðurinn hafi svo tekið farsíma A. C hafi einnig otað hækju ítrekað að A en hún kvaðst ekki hafa séð hvort hann hefði náð til A. Bar hún fyrir dómi að þegar hún kom inn í stofuna hafi maður sem var með C verið að lemja A. Hafi C hvatt hann til þess og sjálfur lamið A með hækjum. Nánar spurð um þetta sagðist hún ekki hafa séð C lemja A, heldur hafi hún heyrt „hljóð af þessum hækjum hvernig það kom við vegginn og ég heyrði líka svona hvernig maðurinn minn tók andardrátt djúpt eins og eftir höggið af hækjunni.“ Hún bar að áðurnefndur maður hafi lamið A „með krepptum hnefa mest í líkama hér - í brjóst mest.” Aðspurð hvort högg hafi komið í andlit A sagðist hún hafa séð eitt högg lenda þar, en óljóst er af framburði hennar hver á að hafa veitt það högg. Ljóst er af framansögðu að vitnisburður A og B um atlöguna er að nokkru leyti mótsagnakenndur. Framburður annarra vitna er nánar rakinn í héraðsdómi.

Í ákæru er lýst þeim áverkum A, sem talið er að ákærði hafi veitt honum. Er sú lýsing byggð á vottorði sérfræðings á slysa- og bráðadeild Landspítala-háskólasjúkrahúss. Ágreiningslaust er að A hafi farið á slysadeildina í framhaldi af árásinni og að áverkum sé rétt lýst í vottorðinu.

Af öllu framangreindu virtu er sannað að ákærði veittist að A umrætt sinn á þann hátt sem varðar við 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum. Eins og áður er lýst hafa A og B borið að ákærði og C hafi báðir veist að A með höggum. Ekki er loku fyrir það skotið að C hafi veitt honum einhverja þá áverka, sem lýst er í ákæru. Verður því að telja ósannað hverjir áverkanna stöfuðu af atlögu ákærða, þótt ljóst sé að hann hafi átt þátt í að veita einhverja þeirra.

A og B hafi bæði borið við rannsókn málsins og meðferð þess að ákærði hafi tekið farsímann sem um getur í ákæru og farið með hann á brott. Í lögregluskýrslu 4. apríl 2003 er haft eftir C að ákærði hafi tekið símann upp af gólfinu og hlaupið með hann á sokkaleistunum út úr húsinu. Áréttaði hann síðar í skýrslunni að það væri rétt að ákærði hafi tekið símann. Spurður um þetta fyrir dómi svaraði C: „Nei það held ég ekki“, og stuttu síðar „ég man það samt ekki.“ Er honum var bent á framburð sinn fyrir lögreglu sagði hann að þetta hafi „bara verið misskilningur.“ Af honum var þó að skilja að lögregla hafi haft rétt eftir honum í lögregluskýrslunni. Skýringar hans fyrir dómi á afturhvarfi frá fyrri framburði eru ekki til þess fallnar að hnekkja þeim framburði. Samkvæmt framansögðu er sannað að ákærði tók umræddan farsíma í augsýn áðurnefndra þriggja vitna og sló eign sinni á hann. Í ákæru er verðmæti símans sagt um 14.900 krónur. Er það verð byggt á upplýsingum sem lögregla fékk hjá versluninni Hátækni 15. júlí 2004 um verð Nokia farsíma árið 2001. Ákærði ber brigður á að verðmæti farsímans hafi verið svo mikið. Engin frekari gögn eru um þetta í málinu. Er því gegn mótmælum ákærða ekki unnt að slá því föstu að það hafi verið svo mikið sem í ákæru greinir. Ákærði hefur áður gerst sekur um auðgunarbrot. Kemur því ekki til álita að færa brot hans undir 256. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði hefur með gripdeild sinni gerst brotlegur við 245. gr. laganna.

Sakaferill ákærða er rakinn í hinum áfrýjaða dómi. Kemur þar fram að hann hefur áður gerst sekur um líkamsárás, en langt er liðið frá því broti. Við ákvörðun refsingar er vísað til 77. gr. almennra hegningarlaga og er hún hæfilega ákveðin í héraðsdómi.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest að öðru leyti en því að ákærði verður ekki dæmdur til að greiða annan sakarkostnað en málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, en samkvæmt yfirlýsingu ákæruvalds er ekki um annan sakarkostnað að ræða sem varðar ákærða.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Kærandi í málinu lagði fram kæru sína á hendur ákærða og C daginn eftir árásina, eða 28. mars 2003, og var þá tekin stutt skýrsla af honum. Hann var næst yfirheyrður 18. desember sama ár. Kærðu voru yfirheyrðir 4. apríl 2003 og 12. september sama ár. Vitni voru hins vegar ekki yfirheyrð fyrr en á tímabilinu 3. febrúar til 4. mars 2004 og upplýsingaskýrsla tekin af vitninu D 8. mars sama ár. Í upphafi rannsóknar var ljóst að sönnunargögn í málinu myndu að mestu byggjast á munnlegum framburði kærðu og vitna. Þrátt fyrir það dróst úr hömlu að yfirheyra vitni. Sá dráttur hefur ekki verið skýrður og er ámælisverður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um refsingu ákærða, Á-kk-ef E-kk-ef Þ-kk-ef, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.