457/2006

Að gengnum héraðsdómi þar sem ÁL og MK voru dæmd til að greiða ÁR ehf. óskipt nánar tilgreinda fjárhæð lét ÁR ehf. gera fjárnám hjá ÁL samkvæmt dóminum. Dóminum var síðar áfrýjað af hálfu ÁL og MK og gagnáfrýjað af hálfu ÁR ehf. Fyrir Hæstarétt voru lagðar greiðslutilkynningar frá nafngreindum banka sem sýndu að MK hefði eftir fjárnámsgerðina innt af hendi í fernu lagi greiðslur til ÁR ehf. sem námu stærstum hluta hinnar dæmdu kröfu. Í tilkynningunum kom ekki fram að gerður hefði verið fyrirvari þegar greiðslurnar voru inntar af hendi. Samkvæmt fordæmum Hæstaréttar var áfrýjun málsins af hálfu ÁL og MK ekki samrýmanleg þessum greiðslum, en eftirstöðvar skuldarinnar náðu ekki áfrýjunarfjárhæð sem ákveðin var fyrir árið 2006 samkvæmt lögum um meðferð einkamála. Var kröfum ÁL og MK því vísað frá Hæstarétti. ÁR ehf. féll frá gagnáfrýjun málsins fyrir sitt leyti með yfirlýsingu við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 22. ágúst 2006. Þau krefjast þess aðallega að þeim verði aðeins gert að greiða gagnáfrýjanda 390.000 krónur, en til vara að krafa hans verði lækkuð. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. nóvember 2006. Hann krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur að öðru leyti en því að upphafstími dráttarvaxta verði 1. ágúst 2004 og dæmdur málskostnaður í héraði hækkaður um 128.760 krónur. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi hefur lagt fyrir Hæstarétt gögn sem sýna að 18. júlí 2006 var gert fjárnám hjá aðaláfrýjandanum Á-kvk-þgf E-kvk-þgf A-kvk-þgf fyrir kröfu gagnáfrýjanda samkvæmt hinum áfrýjaða dómi. Er skuldin með þegar áföllnum dráttarvöxtum og kostnaði talin í endurriti fjárnámsgerðarinnar nema 2.997.258 krónum auk áfallandi dráttarvaxta og kostnaðar. Þá hefur gagnáfrýjandi einnig lagt fram útskriftir greiðslutilkynninga frá Glitni sem sýna að aðaláfrýjandi M-x-x K-x-x innti af hendi í fernu lagi greiðslur til gagnáfrýjanda, 18. júlí 2006 1.000.000 krónur, 28. júlí 2006 1.000.000 krónur, 25. ágúst 2006 500.000 krónur og 22. september 2006 450.000 krónur. Í þessum skjölum kemur ekki fram að gerður hafi verið fyrirvari þegar greiðslurnar voru inntar af hendi. Þær nema samtals 2.950.000 krónum og taldi gagnáfrýjandi eftirstöðvar skuldarinnar nokkru síðar, eða 30. október 2006, nema 314.444 krónum. Við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti óskuðu aðaláfrýjendur eftir að fá að leggja fram ljósrit af gíróseðlum vegna fyrrnefndra greiðslna til gagnáfrýjenda, að þeirri fyrstu undanskilinni, þar sem skráð er á seðlana að greitt sé með „fyrirvara um endanlega niðurstöðu Hæstaréttar Íslands um kröfu þessa.“ Ekki eru uppfyllt skilyrði 1. mgr. 160. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til að Hæstiréttur megi heimila aðaláfrýjendum að leggja þessi gögn fram í málinu. Koma þau því ekki til álita við úrlausn málsins. Samkvæmt fordæmum Hæstaréttar er áfrýjun málsins af hálfu aðaláfrýjenda ekki samrýmanleg þessum greiðslum, en nefndar eftirstöðvar skuldarinnar ná ekki áfrýjunarfjárhæð, sem ákveðin var fyrir árið 2006 samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991. Verður aðalsök því þegar af þessari ástæðu vísað frá Hæstarétti.

Við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti gaf gagnáfrýjandi yfirlýsingu um að hann félli frá gagnáfrýjun héraðsdóms ef svo færi að Hæstiréttur vísaði aðalsök frá Hæstarétti. Samkvæmt því og að fenginni framangreindri niðurstöðu telst gagnsökin fyrir Hæstarétti fallin niður.

Rétt er að aðaláfrýjendur greiði gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Kröfum aðaláfrýjenda, Á-kvk-ef E-kvk-ef A-kvk-ef og M-x-x K-x-x, er vísað frá Hæstarétti.

Aðaláfrýjendur greiði gagnáfrýjanda, Ármúla 44 ehf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.