850/2014

S var sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni, fíkniefnalagabrot, þjófnaðarbrot, fjársvik, tilraun til fjársvika og umferðarlagabrot. Játaði S sök nema varðandi tvo ákæruliði þar sem honum voru gefin að sök brot gegn valdstjórninni, annars vegar með því að hafa sparkað í brjóstkassa lögreglumanns og andlit annars er hann veitti mótspyrnu við handtöku og hins vegar með því að hafa hótað lögreglumanni líkamsmeiðingum. Talið var að S hlyti að hafa verið ljóst að slys gæti hlotist af spörkum hans við handtökuna og væri því skilyrði um ásetning fullnægt. Þá var jafnframt talið sannað með vísan til framburðar vitna að S hefði hótað lögreglumanninum. Við ákvörðun refsingar var S gerður hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga en refsing hans einnig ákveðin samkvæmt 77. gr. laganna. Þá hafði S áður hlotið dóm fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga og hafði sá dómur ítrekunaráhrif, sbr. 3. mgr. sömu greinar. Var refsing S ákveðin 14 mánaða fangelsi auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 17. desember 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af ákæruliðum 1 og 3 í ákæru ríkissaksóknara 25. mars 2014 og að refsing hans verði að öðru leyti milduð og bundin skilorði.

I

Mál þetta hefur ákæruvaldið höfðað samkvæmt þremur ákærum, 25. mars 2014, 27. maí sama ár og 16. september sama ár. Ákærði játaði sök nema varðandi ákæruliði 1 og 3 samkvæmt fyrstnefndu ákærunni, sem varða brot gegn valdstjórninni, annars vegar 17. ágúst 2013, og hins vegar 5. október sama ár.

Samkvæmt framburði lögreglumanna þeirra fyrir dómi, er voru á vettvangi 17. ágúst 2013 sönnuðu þeir á sér deili er þeir höfðu afskipti af ákærða. Ákærði veitti mikið viðnám. Spurður um hvort hann hefði sparkað frá sér kvaðst hann bara hafa verið að ,,reyna að ýta frá“ svo hann gæti staðið upp. Vitnið A bar fyrir dómi að mikil átök hefðu orðið er lögreglan hefði verið að reyna að ná tökum á ákærða, en hann hefði verið ,,sparkandi út um allt“. Þá staðfesti hún að hafa gefið þá lýsingu hjá lögreglu að ákærði hefði náð að sparka fast í brjóstkassa lögreglumannsins B. Enn fremur bar vitnið K fyrir dómi að ákærði hefði sparkað ,,beint í brjóstkassann“ á B. Vitnin J og fyrrgreind K, báru bæði fyrir dómi að ákærði hefði einnig sparkað aftur fyrir sig í lögreglumanninn C. Hlaut ákærða að vera ljóst að slys gat hlotist af spörkum hans við handtökuna. Er skilyrði um ásetning samkvæmt framangreindu fullnægt.

Liður 3 í ákæru ríkissaksóknara lýtur að hótunum í garð lögreglumannsins D 5. október 2013. Ákærði bar fyrir dómi, spurður um hvort hann hefði verið með ,,einhver leiðindi og kjaft“ við lögregluna umrætt sinn, að hann hefði aðeins æst sig. Hann teldi ekki að orðaskiptin hafi verið á ,,góðum nótum“ en kvaðst ekki muna eftir að hafa viðhaft þau ummæli við lögreglumanninn sem ákært er fyrir.

Síðastgreint vitni, lögreglumaðurinn D, kvaðst hafa tekið hótanir ákærða alvarlega. Hann hafi ekki hafa verið viss um hvort ákærði hefði verið með sprautu, þar sem ekki hefði verið leitað á honum við handtöku. Vitnið L greindi svo frá fyrir dómi að hún myndi ekki nákvæmlega hvað ákærði hefði sagt, en henni hafi þó ekki staðið á sama, þar sem hótun hefði verið um ,,einhverja sprautunál“. Þá staðfesti hún skýrslu sem hún ritaði um atvikið, en þar voru ummæli ákærða tilgreind.

Samkvæmt öllu framangreindu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu ákærða vegna þeirrar háttsemi er greinir í ákæruliðum 1 og 3.

II

Sakaferill ákærða er réttilega rakinn í hinum áfrýjaða dómi. Brot þau sem hann hefur verið sakfelldur fyrir eru öll framin áður en dómur 16. maí 2014 var upp kveðinn, að undanskildu því broti sem ákærði var sakfelldur fyrir samkvæmt ákæru 16. september 2014. Verður ákærða dæmdur hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga en refsing einnig ákveðin samkvæmt 77. gr. laganna.

Ákærði hlaut dóm 29. nóvember 2012, meðal annars fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hefur sá dómur ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar í máli þessu, sbr. 3. mgr. 106. gr. laganna. Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði dæmdur til 14 mánaða fangelsisrefsingar og eru ekki efni til þyngingar þeirrar refsingar. Með þessum athugasemdum verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf B-kk-nf T-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 392.487 krónur þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur.