668/2011

Í hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sem félagið lýsti við slitameðferð S hf. Deilan átti rætur að rekja til þess að Í hf., A hf. og S yfirtóku tilteknar skuldbindingar S hf. með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins og áttu að fá um 12,4 milljarða króna sem endurgjald. Í dómi Hæstaréttar sagði að í samræmi við ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 17. apríl 2009 hefðu þessir þrír aðilar átt að annast uppgjör greiðslunnar sín í milli, en í málinu hefðu ekki verið lögð fram gögn um hvort slíkt uppgjör hefði farið fram. Í hf. hefði því ekki sýnt fram á að hann væri vanhaldinn í fyrrgreindum lögskiptum og hefði þannig eignast kröfu þá í bú S hf. sem hann lýsti. Þá bæru gögn málsins heldur ekki með sér að Í hf. ásamt A hf. og S hefði með ákvörðunum Fjármálaeftirlitsins „eignast allar eignir varnaraðila, sem honum beri skilyrðislaust að afhenda“, svo sem Í byggði á í málatilbúnaði sínum. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar þótti Í hf. ekki hafa sýnt fram á að hann ætti kröfu þá sem hann lýsti við slit S hf. Var niðurstaða hins kærða því úrskurðar staðfest.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili, sem áður hét Byr hf. en hefur nú sameinast Íslandsbanka hf. og starfar undir nafni hans, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. desember 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. nóvember 2011 þar sem kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila var hafnað. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og viðurkennd verði krafa hans að fjárhæð 7.729.985,75 evrur og 111.621.858 krónur við slitameðferð varnaraðila, og að henni verði skipað í réttindaröð aðallega sem sértökukröfu samkvæmt 109. gr. laga nr. 21/1991, til vara sem veðkröfu samkvæmt 111. gr. laganna en að því frágengnu sem forgangskröfu samkvæmt 112. gr. sömu laga. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ágreiningur málsaðila lýtur í fyrsta lagi að því, hvort sóknaraðili eigi kröfu í bú varnaraðila vegna skuldbindinga þess síðarnefnda sem sóknaraðili yfirtók á grundvelli ákvarðana Fjármálaeftirlitsins svo sem nánar greinir í hinum kærða úrskurði. Í öðru lagi er ágreiningur um hver sé rétthæð slíkrar kröfu við slit varnaraðila teljist krafan á annað borð vera fyrir hendi.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði áttu Seðlabanki Íslands, Nýi Kaupþing banki hf. sem nú heitir Arion banki hf., og sóknaraðili að fá samtals um 12,4 milljarða króna sem endurgjald fyrir þær skuldbindingar varnaraðila sem þeir yfirtóku samkvæmt framansögðu. Í samræmi við ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 17. apríl 2009 áttu þessir þrír aðilar að annast uppgjör greiðslunnar sín í milli, en í málinu hafa ekki verið lögð fram gögn um hvort slíkt uppgjör hefur farið fram. Samkvæmt þessu hefur sóknaraðili ekki sýnt fram á að hann sé vanhaldinn í fyrrgreindum lögskiptum og hafi þannig eignast kröfu þá í bú varnaraðila sem hann lýsti, en á þeim grunni virðist krafa hans aðallega reist. Þá bera gögn málsins heldur ekki með sér að sóknaraðili ásamt Seðlabanka Íslands og Arion banka hf. hafi með fyrrnefndum ákvörðunum Fjármálaeftirlitsins „eignast allar eignir varnaraðila, sem honum beri skilyrðislaust að afhenda“, svo sem sóknaraðili byggir á í málatilbúnaði sínum. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar þykir sóknaraðili ekki hafa sýnt fram á að hann eigi kröfu þá sem hann lýsti við slit varnaraðila. Verður því niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íslandsbanki hf., greiði varnaraðila, SPB hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.