828/2016

G höfðaði mál gegn V hf. og A ehf. og krafðist bóta úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 vegna slyss sem eiginmaður hennar Þ varð fyrir þegar hann var að undirbúa að afferma lyftara af palli vörubifreiðar í eigu A ehf. sem tekið hefði vátrygginguna hjá V hf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í málinu væri óupplýst með hvaða hætti Þ hefði fengið þá áverka sem drógu hann til dauða og hvort eða hvernig þeir tengdust bifreiðinni eða notkun hennar. Var því talið að ekki stæðu rök til þess að tjón af völdum slyssins yrði fellt undir slysatryggingu ökumanns, sbr. 2. mgr. 92. gr. laga nr. 50/1987, sbr. 88. gr. þeirra. Voru V hf. og A ehf. því sýknuð af kröfum G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 14. desember 2016. Hún krefst þess að stefndu verði sameiginlega gert að greiða sér 8.677.429 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 28. mars 2014 til 1. september sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu krefst áfrýjandi tryggingabóta úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, en stefndi Vátryggingafélag Íslands hf. hafði veitt stefnda Atafli ehf., eiganda vörubifreiðarinnar VT-360 sem Þ-kk-nf heitinn S-kk-nf, eiginmaður áfrýjanda ók, vátrygginguna. Stefndi Atafl ehf. er ekki skuldbundinn til greiðslu vátryggingarbóta samkvæmt ákvæðinu og voru ekki efni til að stefna honum í málinu. Hann hefur hins vegar ekki stutt kröfu sína um sýknu við aðildarskort, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en á því hefur hann forræði. Kemur sú ástæða því ekki til skoðunar í málinu.

Málsástæða áfrýjanda þess efnis að rannsókn slyssins 17. mars 2014 hafi verið ábótavant og á því verði stefndu að bera ábyrgðina var ekki höfð uppi í héraði. Standa skilyrði 2. mgr. 187. gr. laga nr. 91/1991 ekki til þess að hún komist að fyrir Hæstarétti.

Í hinum áfrýjaða dómi er grein gerð fyrir því sem vitað er um slys það sem Þ-kk-nf S-kk-nf varð fyrir 17. mars 2014 og leiddi hann til dauða. Hann starfaði sem verktaki, hjá stefnda Atafli ehf., og var að vinna þann dag í þágu fyrirtækisins sem bílstjóri vörubifreiðarinnar VT-360 við að flytja lyftara að nýbyggingu við Mýrargötu 26 í Reykjavík. Fyrir liggur að bifreiðin hafði verið stöðvuð og Þ-kk-nf hafið undirbúning þess að afferma lyftarann af palli hennar. Hafði hann í því skyni komið fyrir svokölluðum stuðningsfótum beggja vegna bifreiðarinnar. Þá hafði Þ-kk-nf fjarlægt fremsta skjólborð palls vörubílsins hægra megin, sett á sig belti með fjarstýringu sem notuð var til þess að stýra krana bifreiðarinnar og tekið til handagagns álstiga, að öllum líkindum í þeim tilgangi að fara upp á pall bifreiðarinnar. Að öðru leyti eru tildrög og orsakir slyssins ókunn en Þ-kk-nf fannst liggjandi við hlið bifreiðarinnar með tvenna áverka á höfði. Í málinu er óupplýst með hvaða hætti Þ-kk-nf fékk umrædda áverka, sem drógu hann til dauða, og hvort eða hvernig þeir tengdust bifreiðinni eða notkun hennar. Standa rök því ekki til þess að tjón af völdum slyssins verði fellt undir slysatryggingu ökumanns, sbr. 2. mgr. 92. gr. umferðarlaga, sbr. 88. gr. þeirra. Þegar af þessari ástæðu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Rétt er að málskostnaður milli aðila fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, G-kvk-ef E-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, B-kk-ef J-kk-ef, 1.200.000 krónur.