630/2014

Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms um að vísa frá dómi hluta ákæru á hendur X á þeim grundvelli að ekki væri fullnægt skilyrðum c. liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í hinum umdeilda hluta ákærunnar var X gefið að sök kynferðisbrot og brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa ítrekað á nánar tilgreindu tímabili viðhaft kynferðislegt tal með smáskilaboðum í samskiptum við brotaþola.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. september 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kært er ákvæði dóms Héraðsdóms Suðurlands 15. september 2014 um að vísa frá dómi að hluta ákæru ríkissaksóknara 6. janúar 2013 á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í a. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að frávísun nánar tilgreindra sakargifta í ákærunni verði felld úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka þær til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar á framangreindri niðurstöðu héraðsdóms um frávísun máls þessa að hluta.

Mál þetta var höfðað á hendur varnaraðila með ákæru ríkissaksóknara 6. janúar 2013. Þar er varnaraðila gefið að sök kynferðisbrot og brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa ítrekað á tímabilinu 24. til 26. nóvember 2011 viðhaft kynferðislegt tal í samskiptum við A, fædda [...], smáskilaboðum úr símanúmerinu [...] í símanúmer A og í eitt skipti á tímabilinu falast eftir því að hafa samræði við hana. Er þessi háttsemi aðallega talin varða við 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 2. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, en til vara við 209. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga.

Með dómi Héraðsdóms Suðurlands 15. september 2014 var varnaraðili sakfelldur samkvæmt ákæru fyrir að hafa falast eftir að hafa samræði við brotaþola og sú háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga, en að öðru leyti var ákærunni vísað sjálfkrafa frá dómi.

Samkvæmt c. lið 152. gr. laga nr. 88/2008 skal meðal annars greina í ákæru hver sú háttsemi er sem ákært er út af. Af þessu leiðir að verknaðarlýsing í ákæru verður að vera það greinargóð og skýr að ákærði geti ráðið af henni hvaða refsiverð háttsemi honum er gefin að sök og hvaða lagaákvæði hann er talinn hafa brotið svo að honum sé fært að taka afstöðu til sakargifta og halda uppi vörnum gegn þeim. Verður ákæra að leggja fullnægjandi grundvöll að máli þannig að fella megi dóm á það samkvæmt því, sem í henni segir, enda verður ákærði ekki dæmdur fyrir aðra hegðun en þá sem í ákæru greinir, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008.

Varnaraðili hefur játað að hafa sent þau smáskilaboð sem hér um ræðir. Að því gættu og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar 27. október 2005 í máli nr. 152/2005 verður að telja ákæruna nægilega skýra til að varnaraðili geti ráðið af henni hvaða refsiverð háttsemi honum er þar gefin að sök og hvaða lagaákvæði hann er talinn hafa brotið þannig að honum sé fært að taka afstöðu til sakargifta og halda uppi vörnum gegn þeim. Samkvæmt því er frávísun héraðsdóms á framangreindum sakargiftum felld úr gildi og lagt fyrir hann að taka þær til efnismeðferðar.

Það athugast að rétt hefði verið að láta niðurstöðu héraðsdóms um frávísun málsins að hluta koma fram í dómsorði, sbr. 3. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Frávísun Héraðsdóms Suðurlands 15. september 2014 á sakargiftum í ákæru ríkissaksóknara 6. janúar 2013 á hendur varnaraðila er felld úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka þær til efnismeðferðar.