277/2017

F hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu hans um að mál, sem hann hafði höfðað gegn P, yrði fellt niður og honum gert að greiða F 6.000.000 krónur í málskostnað. Í dómi Hæstaréttar var fyrrgreind fjárhæð lækkuð í 3.000.000 króna og í því sambandi vísað til 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, flutnings málsins fyrir EFTA-dómstólnum og umfangs þess.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. maí 2017 en kærumálsgögn bárust réttinum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. apríl 2017 þar sem mál sóknaraðila á hendur varnaraðila var fellt niður og honum gert að greiða varnaraðila 6.000.000 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að málskostnaður í héraði verði felldur niður. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði varðar ágreiningsefni málsins það hvort valdsvið varnaraðila taki til svokallaðrar SMS-þjónustu sóknaraðila og þar með hvort sá fyrrnefndi geti tekið ákvarðanir sem varða þessa þjónustu, svo sem um meðhöndlun, geymslu og eyðingu gagna.

Á dómþingi 16. október 2015 innti héraðsdómari lögmenn aðila eftir því hvort annar hvor þeirra hefði hugleitt að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins. Lögmaður sóknaraðila kvaðst ekki gera það og lögmaður varnaraðila óskaði eftir fresti til að íhuga málið. Á dómþingi 26. sama mánaðar lýsti varnaraðili því yfir að hann teldi ekki þörf á að leita ráðgefandi álits og færði dómari til bókar að hann hefði ekki tekið endanlega afstöðu til þess hvort þess væri þörf. Þegar málið var næst tekið fyrir 11. nóvember 2015 gerði héraðsdómari grein fyrir því að hann teldi rétt að leita ráðgefandi álits um nánara inntak þeirra hugtaka sem á reyndi í málinu og var því frestað til 17. desember sama ár til munnlegs flutnings um þá ákvörðun. Þegar málið var flutt síðastnefndan dag var bókað að hvorugur málsaðila „mótmælir því né krefst þess að ráðgefandi álits sé leitað.“ Hinn 3. maí 2016 var síðan kveðinn upp úrskurður um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins á þremur nánar tilgreindum spurningum og var dómur þess dómstóls kveðinn upp 22. desember 2016. Um málskostnað sagði að þar sem um væri að ræða mál sem væri hluti af málarekstri fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur kæmi það í hlut þess dómstóls að kveða á um kostnað málsaðilanna.

Á dómþingi 11. apríl 2017 óskaði sóknaraðili eftir því að fella málið niður og ítrekaði varnaraðili þá kröfu sína um málskostnað úr hendi sóknaraðila og var málið tekið til úrskurðar um niðurfellingu þess og ákvörðun málskostnaðar samkvæmt 2. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með hinum kærða úrskurði var málið fellt niður og sóknaraðila gert að greiða varnaraðila 6.000.000 krónur í málskostnað.

Með vísan til 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 og að teknu tilliti til umfangs málsins verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðila 3.000.000 krónur í málskostnað vegna flutnings málsins fyrir EFTA-dómstólnum og reksturs þess í héraði að öðru leyti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Sóknaraðili, Fjarskipti hf., greiði varnaraðila, Póst- og fjarskiptastofnun, 3.000.000 krónur í málskostnað í héraði.

Kærumálskostnaður fellur niður.