arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
668/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. september 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 10. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 22. september 2016, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingunni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og er hún ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
669/2015

F var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa tvisvar sinnum ekið bifreið án ökuréttinda og í annað skiptið undir áhrifum áfengis. Að virtum sakaferli F og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing hans ákveðin fangelsi í 9 mánuði auk þess sem ævilöng ökuréttarsvipting hans var áréttuð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-x-x settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 29. september 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði staðfest.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en refsingu ákærða sem ákveðin er eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, F-kk-nf F-kk-nf, sæti fangelsi í níu mánuði.

Héraðsdómur skal að öðru leyti vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 520.024 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, H-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.
669/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að varnaraðili skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 26. september 2016, þar sem felld var úr gildi ákvörðun sóknaraðila 16. sama mánaðar um að varnaraðili skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Sóknaraðili krefst þess að framangreind ákvörðun sín verði staðfest.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa framið refsivert brot og er að því leyti fullnægt skilyrði a. liðar 4. gr. laga nr. 85/2011 um heimild til nálgunarbanns. Í 1. mgr. 6. gr. laganna er mælt svo fyrir að nálgunarbanni skuli aðeins beitt þegar ekki þykir sennilegt að friðhelgi brotaþola verði vernduð með öðrum og vægari hætti og skal þess þá gætt að ekki sé farið strangar í sakirnar en nauðsyn ber til. Þá segir í 2. mgr. sömu lagagreinar að við mat samkvæmt 1. mgr. sé heimilt að líta til þess hvort sakborningur hafi áður þurft að sæta nálgunarbanni sem og þess hvort háttsemi hans á fyrri stigum hafi verið þannig háttað að hætta sé talin á að hann muni fremja brot sem lýst er í 4. gr. og 1. mgr. 5. gr. Af gögnum málsins verður ekki ráðið að háttsemi varnaraðila á fyrri stigum hafi verið þannig háttað að hætta verði talin á að hann muni fremja brot gegn brotaþolum. Samkvæmt þessu eru ekki uppfyllt lagaskilyrði til að varnaraðila verði gert að sæta nálgunarbanni. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin er með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
66/2016

B var sakfelldur fyrir tvö brot gegn valdstjórninni samkvæmt 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Annars vegar fyrir að hafa vopnaður hnífi veist með ofbeldi og hótunum um ofbeldi að tveimur lögreglumönnum við skyldustörf en fyrir þá háttsemi var B einnig sakfelldur fyrir tilraun til líkamsárásar með hættulegu tæki samkvæmt 2. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940. Hins vegar fyrir að hafa síðar sama dag veist með hótunum að tveimur öðrum lögreglumönnum við skyldustörf. Þá var B sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum 4,09 grömm af maríhúana og 2 kannabisplöntur og fyrir að hafa um nokkurt skeið ræktað greindar plöntur.Var refsing B ákveðin níu mánaða fangelsi en fullnustu sex mánaða hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár og nánar tilgreindir munir gerðir upptækir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 6. janúar 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfum verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður af þeim, en að því frágengnu að þær verði lækkaðar.

Brotaþolar, A og B, krefjast þess að ákærða verði gert að greiða þeim, hvorum um sig, 300.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða brotaþolum, hvorum um sig, 100.000 krónur í málskostnað við að halda kröfum sínum fram fyrir Hæstarétti, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, B-x-x J-x-x H-x-x, greiði brotaþolum, A og B, hvorum um sig, 100.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 540.898 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.
670/2015

Í hf. höfðaði mál gegn J til heimtu skuldar vegna yfirdráttar á tékkareikningi, en J krafðist sýknu á þeim grunni að krafan væri fyrnd. Fyrir lá að J stofnaði reikninginn í nóvember 2007 og notaði hann til desember 2008. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að krafa Í hf. væri vegna peningaláns sem samkvæmt 2. mgr. 5. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda, sbr. áður 2. mgr. 4. gr. laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda, fyrnist á tíu árum. Þá væri sérstaklega tekið fram í athugasemdum með frumvarpi til laga nr. 150/2007 að regla 1. málsliðar 2. mgr. 5. gr. þeirra tæki meðal annars til peningalána sem veitt væru í atvinnuskyni, þar með talið yfirdráttarlána. Var J gert að greiða Í hf. umkrafða fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. október 2015. Hann krefst þess að „allar kröfur hans fyrir héraðsdómi verði teknar til greina“. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, J-kk-nf J-kk-nf I-kk-nf, greiði stefnda, Íslandsbanka hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
670/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að fella úr gildi ákvörðun sóknaraðila um haldlagningu inneignar á nánar tilgreindum bankareikningi í hennar eigu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. september 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. september 2016 þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að fella úr gildi ákvörðun sóknaraðila um haldlagningu inneignar á nánar tilgreindum bankareikningi. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að framangreind haldlagning verði felld úr gildi. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af hálfu sóknaraðila hefur því verið lýst yfir að fyrirhugað sé að taka ákvörðun um útgáfu ákæru innan mánaðar frá því skýrslutökum og rannsókn málsins lauk 23. september 2016. Að þessu gættu eru ekki næg efni til að fella úr gildi framangreinda haldlagningu þótt rannsókn málsins hafi tekið langan tíma. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
675/2016

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. september 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. september 2016 þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 19. sama mánaðar um nauðungarvistun sóknaraðila á sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa talsmanni sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins var sóknaraðili handtekinn af lögreglu 15. september 2016 eftir hann hafði, að eigin sögn, brotið rúðu í reiðikasti og tekið upp hníf þegar lögreglumenn hugðust taka hann höndum. Lögregla færði sóknaraðila við svo búið á geðdeild þar sem hann var vistaður fram á næsta dag. Þegar hann óskaði útskriftar var tekin ákvörðun um að vista hann þar gegn vilja sínum samkvæmt 2. mgr. 19. gr., sbr. 18. gr. lögræðislaga. Eins og aðstæðum var háttað var lögreglu rétt að handtaka sóknaraðila umrætt sinn samkvæmt 1. mgr. 90. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og færa hann í beinu framhaldi af því á geðdeild án þess að kallaður væri til læknir, svo sem skylt hefði verið samkvæmt 4. mgr. 19. gr. lögræðislaga ef ráðrúm hefði gefist til slíks og ekki verið tök á að koma honum rakleitt undir læknishendur.

Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun talsmanns sóknaraðila sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun talsmanns sóknaraðila, B-kk-ef Ó-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
676/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu lögreglustjóra um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. september 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 28. september 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 26. október 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
677/2015

B ehf. höfðaði mál á hendur Í hf. og krafðist viðurkenningar á því að lánssamningur frá árinu 2008 hefði verið um lán í íslenskum krónum bundið með ólögmætum hætti við gengi erlendra gjaldmiðla. Talið var að fyrir lægi að lánið hefði verið greitt með millifærslu á erlendum myntum inn á gjaldeyrisreikninga B ehf. sem hafði endurgreitt lánið með öðru láni hjá Í hf. í erlendum gjaldmiðlum. Var því litið svo á að báðir aðilar hefðu í meginatriðum efnt skyldur sínar samkvæmt lánssamningnum með því að fjárhæðir í erlendum gjaldmiðlum hefðu skipt um hendur. Var Í hf. sýknað af kröfu B ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. október 2015. Hann krefst þess að viðurkennt verði að lánssamningur sem hann gerði við Glitni banka hf. 1. mars 2008 hafi verið í íslenskum krónum og að ákvæði hans um tengingu fjárhæða við gengi erlendra gjaldmiðla ólögmæt og óskuldbindandi fyrir sig. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Bliki hf., greiði stefnda, Íslandsbanka hf., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
678/2015

G ehf., sem rak verslun með tískufatnað, krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu verktakans V ehf. hjá VÍ hf. vegna skemmda sem urðu á lausafjármunum sem voru í leiguhúsnæði G ehf. við framkvæmdir á fasteigninni á nánar tilgreindu tímabili. Talið var að V ehf. hefði bakað sér bótaábyrgð með saknæmri tilhögun á þeim framkvæmdum sem um ræddi og ófullnægjandi ráðstöfunum til að koma í veg fyrir að þær yllu G ehf. tjóni. Ekki hefði verið sýnt fram á að G ehf. ætti sjálfur sök á því hvernig fór. Var krafa G ehf. því tekin til greina en talið var að bótaskylda VÍ hf. takmarkaðist af 10% eigin áhættu V ehf. með vísan til skilmála vátryggingarinnar og vátryggingarskírteinis.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. október 2015. Hann krefst aðallega sýknu af kröfum stefnda, en til vara að skaðabótaskylda hans verði einungis viðurkennd að hluta. Þá krefst hann aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður verði felldur niður á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Vátryggingafélag Íslands hf., greiði stefnda, GK Clothing ehf., 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
67/2016

M og K deildu um forsjá dóttur þeirra og reglulega umgengni hennar við M. Talið var að báðir foreldrar væru hæfir til að fara með forsjá stúlkunnar. Þá varð ráðið af gögnum málsins að þau gætu sameiginlega í þágu hennar tekið meiri háttar ákvarðanir er vörðuðu hana og jafnframt að þau hefðu burði til að vinna saman að velferð hennar og þroska. Varð því ekki hnekkt því mati héraðsdóms, sem skipaður hafði verið sérfróðum meðdómsmönnum, að M og K færu sameiginlega með forsjá stúlkunnar. Þá staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um reglulega umgengni stúlkunnar við M.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 23. nóvember 2015, en ekki varð af þingfestingu þess 6. janúar 2016 og var því áfrýjað öðru sinni 27. janúar sama mánaðar. Hún krefst þess að sér verði falin forsjá barnsins A. Þá krefst hún þess að regluleg umgengni stefnda við barnið verið ákvörðuð þannig að hún verði aðra hvora helgi og hefjist ekki fyrr en eftir skóla á föstudegi og standi ekki lengur en til sunnudags sömu helgi. Loks krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi eru báðir málsaðilar hæfir til að fara með forsjá barns síns. Þá verður ráðið af gögnum málsins að þau geti sameiginlega og í þágu barnsins tekið meiri háttar ákvarðanir er varða það og jafnframt að þau hafi burði til að vinna saman að velferð þess og þroska. Samkvæmt þessu verður ekki hnekkt því mati héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, að málsaðilar fari sameiginlega með forsjá barnsins. Að þessu gættu verður héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, K, greiði stefnda, M, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
685/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. október 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 3. október 2016, þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 27. september sama ár um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni og brottvísun af heimili. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
686/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á því stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. október 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. október 2016 þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 11. október 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði ekki gert að sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
690/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nauðungarvistun A var framlengd.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. október 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. september 2016 þar sem nauðungarvistun sóknaraðila á sjúkrahúsi var framlengd í allt að tólf vikur með heimild til rýmkunar samkvæmt mati yfirlæknis. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún þóknunar til handa talsmanni sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í málavaxtalýsingu úrskurðarins segir ranglega að B geðlæknir hafi gefið skýrslu fyrir dómi og staðfest þar fyrirliggjandi vottorð sitt. Að því athuguðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun talsmanns sóknaraðila sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun talsmanns sóknaraðila, M-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 124.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
693/2016

Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem í kæru A var í engu vikið að þeim ástæðum sem hún var reist á, sbr. c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. október 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. október 2016, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í eitt ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingunni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skal í kæru til Hæstaréttar meðal annars greina ástæður sem hún er reist á. Þessa gætti sóknaraðili í engu, en úr þeim annmarka varð ekki bætt þótt málsástæðum hans hafi verið gerð skil í greinargerð hér fyrir dómi. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti, sbr. meðal annars dóma réttarins, 7. mars 2014 í málinu nr. 118/2014, 2. desember 2014 í málinu nr. 753/2014 og 13. júlí 2016 í málinu nr. 479/2016.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.