arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
131/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en gæsluvarðhaldinu var markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. mars 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 5. maí 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða hans að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi. Svo sem þar greinir hefur aðalmeðferð í máli varnaraðila verið ákveðin 20. og 21. mars 2006. Er þess þá að vænta að málið verði dómtekið og dæmt innan þess frests sem greinir í 2. mgr. 133. gr. laga nr. 19/1991. Með vísan til þessa þykir rétt að stytta það tímabil sem varnaraðila verður gert að sæta gæsluvarðhaldi til þess tíma sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur fellur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 21. apríl 2006 kl. 16.
132/2006

H sótti um starf við afgreiðslu í Héraðsdómi Reykjavíkur og hlaut ekki starfið. Krafðist hann rökstuðnings þeirrar ákvörðunar og undirritaði þáverandi skrifstofustjóri dómstólsins bréf til H þar sem ákvörðunin var rökstudd. H taldi rétti sínum hallað og stefndi Í til greiðslu bóta vegna þess að hann fékk ekki umrætt starf. Ákvað dómstjóri Héraðsdóms Reykjavíkur að allir dómarar dómstólsins vikju sæti við meðferð málsins og var það í kjölfarið fengið dómaranum G til meðferðar, en hann á sæti við Héraðsdóm Reykjaness. Þann 1. febrúar 2006 var A, fyrrum skrifstofustjóri við Héraðsdóm Reykjavíkur skipuð dómari við Héraðsdóm Reykjaness og krafðist H þess af þeim sökum að G viki sæti í málinu. Talið var að dómari væri sjálfstæður í dómstörfum sínum og leysti þau af hendi á eigin ábyrgð, sbr. meginreglu 1. mgr. 24. gr. laga nr. 15/1998 um dómstóla og skyldi hann eingöngu fara eftir lögum við úrlausn máls og lúta þar aldrei boðvaldi annarra. Ekki var talið að þau starfstengsl sem myndast hefðu milli dómara málsins og fyrrum skrifstofustjóra Héraðsdóms Reykjavíkur væru til þess fallin að draga mætti óhlutdrægni héraðsdómarans með réttu í efa og var kröfu um að G viki sæti í málinu því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. febrúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. febrúar 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að G-kk-nf A-kk-nf héraðsdómari viki sæti í máli sóknaraðila gegn varnaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa hans verði tekin til greina. Þá krefst hann aðallega kærumálskostnaðar en til vara að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verði látinn niður falla.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
134/2006

S, félagsmaður í V, krafðist lögbanns við byggingu veiðihúss á vegum félagsins. Talið var að þau réttindi, sem S hugðist verja með beiðni sinni um lögbann, væru nægilega tryggð með rétti til skaðabóta úr hendi V, ef þau yrðu talin fyrir hendi, og því ætti við regla 1. tl. 3. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990. Var kröfu S um lögbann því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 15. febrúar 2006, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins á Blönduósi 20. desember 2005 um að hafna kröfu sóknaraðila um að lagt yrði lögbann við því að varnaraðili héldi áfram byggingu veiðihúss á óskiptri jörð Hólabæjar og Gunnsteinsstaða í Langadal, Austur-Húnavatnssýslu. Jafnframt var staðfest sú niðurstaða sýslumanns að hafna því að leggja lögbann við að varnaraðili stofni til fjárskuldbindinga eða annarra skuldbindinga í tengslum við nefnda byggingu. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför eins og henni var breytt með 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir sýslumanninn á Blönduósi að leggja lögbann við fyrrgreindum athöfnum varnaraðila. Þá krefst sóknaraðili aðallega málskostnaðar í héraði en til vara að málskostnaður í héraði verði felldur niður. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest sú ályktun dómsins að réttindi, sem sóknaraðili hyggst verja með beiðni sinni um lögbann, séu nægilega tryggð með rétti til skaðabóta úr hendi varnaraðila, ef þau yrðu talin fyrir hendi, og því eigi við regla 1. tl. 3. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990. Þegar af þessari ástæðu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, Veiðifélagi Blöndu og Svartár, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
135/2006

P varð fyrir slysi er hann var að störfum hjá E. Ekki var talið að borvél sú sem P notaði við verkið hafi verið biluð eða að slysið hafi stafað af öðrum atvikum, sem E bæri ábyrgð á. Var E því sýknað af skaðabótakröfu P.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. mars 2006. Hann krefst þess að viðurkennt verði með dómi að hann eigi skaðabótarétt á hendur stefnda vegna líkamsárverka er áfrýjandi fékk á vinstri hönd 10. júní 2003, er hann vann við borvél á vinnustað sínum hjá stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að aðeins verði viðurkennd skaðabótaábyrgð hans á tjóni áfrýjanda að hluta og að málskostnaður verði þá felldur niður á báðum dómstigum.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, P-kk-nf S-kk-nf, greiði stefnda, Eyjablikki ehf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
136/2006

Ekki voru talin skilyrði til að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. apríl 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Málsatvik eru greind í hinum kærða úrskurði. Eins og þar segir er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa veitt nafngreindum manni stungusár með hníf. Meðal gagna málsins er mynd af litlum vasahníf sem grunur leikur á að hafi verið notaður við árásina. Má af henni ráða að hnífur þessi sé með 4 til 5 sm löngu blaði. Í læknisvottorði sem fyrir liggur í málinu um áverka á brotaþola er sárum hans svo lýst að á höku hafi hann haft grunnt sár 1,5 sm að lengd, á vinstri síðu sár 3 sm að lengd, á brjóstbaki grunnt sár 2,5 sm að lengd og tvö önnur sár 2 sm að lengd og loks sár á mjóbaki 1,5 sm að lengd. Þá er þess getið að öll sárin samrýmist áverkum eftir eggvopn og að þau hafi verið staðdeyfð og saumuð. Af framangreindri lýsingu verður hvorki séð að atlaga sú sem kærði er grunaður um né áverkar þeir sem um ræðir hafi verið þess eðlis að skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 séu uppfyllt til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
137/2006

Fallist var á kröfu L um að X yrði bönnuð för úr landi um nánar tilgreindan tíma á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. mars 2006, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði bönnuð för frá Íslandi allt til föstudagsins 21. apríl 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
139/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þar til dómur gengi í máli hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans en þó ekki lengur en til föstudagsins 21. apríl 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
13/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að K hefði forsjá tveggja barna málsaðila til bráðabirgða þar til dómur gengi í forsjármáli þeirra, sem og niðurstaða um umgengnisrétt barnanna við M.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 29. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. janúar 2006. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. desember 2005, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um forsjá tveggja sona þeirra til bráðabirgða, umgengni við þá og meðlagsgreiðslur. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess aðallega að sér verði falin forsjá drengjanna til bráðabirgða, en þeir eru fæddir 1995 og 1997. Til vara krefst hann þess, að forsjáin verði áfram sameiginleg til bráðabirgða og að samvistir aðila við þá verði vika í senn. Til þrautavara krefst hann þess, fái varnaraðili forsjána til bráðabirgða, að umgengni sín verði eins og kveðið er á um í hinum kærða úrskurði, en við hana bætist samvistartími hans við drengina í vikunni á eftir helgarumgengni frá kl. 14.00 á miðvikudegi til kl. 09.00 á fimmtudegi, þar til endanlegur dómur gengur um forsjána. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt vottorði Hagstofu Íslands, sem lagt hefur verið fyrir Hæstarétt var sambúð málsaðila skráð í þjóðskrá. Samkvæmt 1. mgr. 29. gr. barnalaga fóru málsaðilar þá báðir með forsjá drengjanna. Samkvæmt 1. mgr. 31. gr. laganna skal ávallt skipa forsjá barns við slit sambúðar foreldra, sem skráð hefur verið í þjóðskrá, og geta þeir samið um að hún skuli verða sameiginleg, sbr. 2. mgr. greinarinnar. Við fyrirtöku máls um sambúðarslitin hjá sýslumanninum í Reykjavík 11. ágúst 2005 var bókað eftir sóknaraðila, að hann samþykkti ekki að varnaraðili færi ein með forsjá barnanna. Yrði málið „í biðstöðu meðan foreldrar eru í sáttameðferð.” Hefur því ekki komið til þess að sýslumaður staðfesti samning um forsjá barnanna, en slík staðfesting er skilyrði þess að samningur öðlist gildi samkvæmt 5. mgr. 32. gr. barnalaga. Líta verður svo á, að sameiginleg forsjá foreldranna haldist áfram meðan á fresti hjá embætti sýslumanns stendur. Hvort þeirra um sig krefst í máli þessu bráðabirgðaforsjár sér til handa. Verði kröfum þeirra hafnað leiðir af því að núverandi skipan helst óbreytt þar til dómur hefur gengið í forsjármálinu. Verður að telja að varakrafa sóknaraðila lúti að þessu.

Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
140/2006

Skilyrði voru talin fyrir hendi til að þrotabú L fengi dómkvaddan matsmann til að svara nánar tilgreindum spurningum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. febrúar 2006, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og hafnað beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Íslensk fasteign ehf., greiði varnaraðila, þrotabúi Logns ehf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
144/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X sætti gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála meðan mál hans væri til meðferðar fyrir æðri dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. mars 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti þó ekki lengur en til fimmtudagsins 18. maí 2006 kl. 17. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og kröfu sóknaraðila vísað frá héraðsdómi en til vara að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ekki verður séð að krafa um málskostnað í héraði hafi verið höfð uppi fyrir héraðsdómi og kemur hún þegar af þeirri ástæðu ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
147/2006

L var í félagi við annan mann sakfelldur fyrir framleiðslu á 110,8 gr. af amfetamíni, og vörslur á tilgreindu magni af vökvum og efnum sem tengdust framleiðslunni og innihéldu amfetamín, metamfetamín og efnið P-2-NP. Þá var L einnig sakfelldur fyrir vörslur á 64,18 gr. af amfetamíni, 193 amfetamíntöflum og loftskammbyssu á heimili sínu og 0,45 gr. af amfetamíni og 10,71 gr. af hassi í bifreið sinni. Talið var að ekki væri komin fram sönnun þess að L hafi ætlað það amfetamín sem hann var sakfelldur fyrir framleiðslu á og 64,18 gr. af því amfetamíni sem hann var sakfelldur fyrir vörslur á, að öllu leyti til sölu. Refsing L var ákveðin með hliðsjón af eindregnum brotavilja hans, alvarleika brotanna, játningu á sakargiftum að talsverðu leyti og aðstoð við lögreglu, sem og 1., 3. og 6. tölulið 1. mgr. og 2. mgr. 70. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. L var dæmdur til 14 mánaða fangelsisvistar og til að sæta upptöku á loftskammbyssu, fíkniefnum, vökvum og efnum sem tengdust fíkniefnaframleiðslu og munum sem notaðir höfðu verið til ólögmætrar meðferðar fíkniefna.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 2. febrúar 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst sýknu af því að hafa ætlað til sölu 110,8 grömm af amfetamíni, sem hann var sakfelldur fyrir framleiðslu á samkvæmt héraðsdómi, og að hafa ætlað til sölu í ágóðaskyni þau 64,18 grömm af amfetamíni, sem um getur 1. tölulið II. kafla ákæru. Þá krefst hann að refsing verði að öðru leyti milduð og sakarkostnaður verði greiddur úr ríkissjóði.

Ekki verður talið að fram sé komin sönnun þess að ákærði hafi ætlað ofangreind fíkniefni að öllu leyti til sölu. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara, 46.354 krónur, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir báðum dómstigum, sem ákveðast að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir. Ákærði verður einnig dæmdur til að greiða annan sakarkostnað í héraði, 295.815 krónur.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal að vera óraskaður um annað en sakarkostnað.

Ákærði, L-kk-nf E-kk-nf, greiði áfrýjunarkostnað málsins, 46.354 krónur og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, í héraði og fyrir Hæstarétti samtals 622.500 krónur. Ákærði greiði annan sakarkostnað í héraði 295.815 krónur.
152/2006

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu og fjögurra mánaða fangelsisrefsingu B vegna hótana, sem hann hafði haft  uppi við nafngreindan mann og lögreglumann,  sem í kjölfarið handtók hann.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 7. febrúar 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu og upptöku fíkniefna, en þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins um sakfellingu fyrir ólögmætar hótanir í garð nafngreinds manns og eins þeirra lögreglumanna, sem í framhaldi stóðu að handtöku ákærða.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, B-kk-nf Þ-kk-nf P-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 245.000 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.
153/2006

Í krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að B væri óheimilt að framleiða og selja vöru þar sem orðið „Heimilisbrauð” væri notað sem nafn eða auðkenni. Einnig krafðist hann staðfestingar lögbanns sem sýslumaðurinn á Akureyri lagði 1. júlí 2005 við því að B notaði orðið „Heimilisbrauð“ á vörur sínar. Í upphafi ársins 1997 gerðu Í og B með sér samning um leyfi B til að framleiða samkvæmt uppskrift og vinnsluaðferð Í og selja undir sama vöruheiti, vöruna „Heimilisbrauð“. Áður hafði B í um eitt og hálft ár selt brauð undir þessu heiti. Samningur aðila var í gildi til ársins 2005. Eftir að samningssambandinu lauk héldu báðir áfram að framleiða og selja brauð undir þessu heiti. Hinn 1. júlí 2005 lagði sýslumaðurinn á Akureyri lögbann við því að B framleiddi og seldi vöru þar sem orðið „Heimilisbrauð“ væri notað sem nafn eða auðkenni. Héraðsdómur staðfesti lögbannið. Var talið að réttur B til að nota heitið „Heimilisbrauð“ á framleiðsluvöru sína hefði fallið niður með aðild hans að samningi aðila frá 1997. Þá var einnig talið með vísan til hinnar áralöngu og óumdeildu notkunar Í á heitinu „Heimilisbrauð“ að Í hefði öðlast vörumerkjarétt yfir vörumerkinu „Heimilisbrauð“ á grundvelli 2. mgr. 3. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki. Var héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. mars 2006. Hann krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn er í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, Brauðgerð Kr. Jónssonar & Co. ehf., greiði stefnda, Íslensk-ameríska verslunarfélaginu hf., samtals 400.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
154/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. mars 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á meðan máli hans væri ólokið, þó ekki lengur en til föstudagsins 28. apríl 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með sóknaraðila að gögn málsins beri með sér að varnaraðili sé undir sterkum grun um að hafa átt þátt í innflutningi á umtalsverðu magni hættulegra fíkniefna, þannig að varðað geti við 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en brot á þeirri lagagrein varðar allt að 12 ára fangelsi. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest að fullnægt sé skilyrðum 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi á meðan máli hans er ólokið og verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.