125/2015

X var sakfelldur annars vegar fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa hrækt á A, rifið í hár hennar og slegið hana og hins vegar fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. sömu laga með því að hafa meðal annars kýlt B í andlitið og sparkað tvívegis í höfuð hennar. Ekki var fallist á með X að ómerkja bæri héraðsdóm af þeirri ástæðu að hann hefði átt að vera fjölskipaður, sbr. 4. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá var talið sannað, með hliðsjón af framburðum A og B og þeim áverkum sem B bar á höfði samkvæmt læknisvottorði, að X hefði verið í skóm er umrædd atvik áttu sér stað. Með brotunum rauf X skilorð samkvæmt eldri dómi og var hann því tekinn upp og honum gerð refsing í einu lagi fyrir brotin samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði auk þess sem honum var gert að greiða A 500.000 krónur og B 800.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. desember 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað en að því frágengnu að refsing hans verði milduð og hún bundin skilorði. Þá krefst hann þess að einkaréttarkröfum verði vísað frá dómi en til vara að þær verði lækkaðar.

A krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 800.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. september 2013 til 22. október 2014 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags en til vara að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest.

B krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 1.200.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. september 2013 til 22. október 2014 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags en til vara að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest.

Kröfu sína um ómerkingu héraðsdóms reisir ákærði á því að nauðsynlegt hafi verið að dómur í héraði væri skipaður þremur dómurum, sbr. 4. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í 2. mgr. 3. gr. laganna er kveðið á um að einn héraðsdómari skipi dóm í hverju máli nema svo standi á sem segir í 3. til til 5. mgr. sömu greinar. Í 4. mgr. er mælt fyrir um að ef ákærði neiti sök og dómari telji sýnt að niðurstaða kunni að verulegu leyti að ráðast af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi geti dómstjóri ákveðið að þrír héraðsdómarar skipi dóm í málinu. Með hliðsjón af sakarefni málsins er ekki tilefni til að ómerkja héraðsdóm af þessum sökum.

Af hálfu ákærða var því mótmælt að sannað væri að hann hafi verið í skóm er þau atvik sem ákæra lýtur að áttu sér stað. Þegar höfð er hliðsjón af framburði brotaþola og móður hennar um það atriði, sem og þeim áverkum sem brotaþoli, B, bar á höfði, samkvæmt læknisvottorði, er staðfest niðurstaða héraðsdóms að ákærði hafi verið í skóm þótt ekki verði staðhæft nánar um skóbúnað hans.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimvísun brota hans til refsiákvæða. Að teknu tilliti til þeirra atriða, sem greinir í héraðsdómi varðandi refsingu ákærða, verður hún ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Þá verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakarkostnað og miskabætur, en sá hluti einkaréttarkröfu A er lýtur að fjártjóni vegna skemmda á hurð íbúðar hennar er ekki studdur gögnum sem rennt geta stoðum undir þá kröfu. Að þessu gættu er hún svo vanreifuð að vísa verður henni frá héraðsdómi.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns beggja brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 18 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað og einkaréttarkröfu B skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði A 500.000 krónur með vöxum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. september 2013 til 22. október 2014 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Kröfu hennar um bætur vegna fjártjóns er vísað frá héraðsdómi.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 978.390 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns beggja brotaþola, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 310.000 krónur.