arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
554/2002

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. desember 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. desember 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 9. janúar nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Af gögnum málsins verður ekki annað ráðið en að varnaraðili hafi lýst kæru sinni fyrir héraðsdómara 12. desember 2002. Samkvæmt því liðu tæplega fimm dagar frá því að héraðsdómara barst kæran þar til hann sendi Hæstarétti hana ásamt eftirriti þinghalda og öðrum gögnum málsins. Er þetta aðfinnsluvert, en meðferð málsins bar að hraða lögum samkvæmt.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
562/2002

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi með vísan til c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. desember 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 31. janúar 2003. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
563/2002

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. desember 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 31. janúar 2003. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Fallist verður á með héraðsdómara að uppfyllt séu skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála til að taka til greina kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald yfir varnaraðila. Að því virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
566/2002

X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. desember 2002. Kærumálsgögn bárust réttinum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. desember 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 7. febrúar 2003. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
56/2002

J krafði H, J, R og A sf. um bætur vegna vanrækslu á innheimtu krafna sem hann fól þeim á árunum 1989 til 1991 sem hafi haft þær afleiðingar að þær fengust ekki greiddar. Fallist var á það með héraðsdómi að J hefði ekki tekist að leiða líkur að því að H, J, R og A sf. hefðu misfarið með hagsmuni hans við innheimtu umræddra krafna. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest og H, J, R og A sf. sýknaðir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf H-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. febrúar 2002. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Til vara krefst hann þess að stefndu verði sameiginlega gert að greiða sér 2.560.271 krónu ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987, af 285.000 krónum frá 11. júní 1991 til 26. september 1993 og af 774.849 krónum frá þeim degi til 19. október 1996 og af 2.560.271 krónu frá þeim degi til greiðsludags. Til þrautavara krefst áfrýjandi þess að stefndu verði dæmdir sameiginlega til að greiða sér 1.965.787 krónur ásamt dráttarvöxtum af 615.000 krónum frá 10. ágúst 1991 til 12. nóvember 1993, af 1.465.787 krónum frá þeim degi til 19. október 1996 og af 1.965.787 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast aðallega sýknu af kröfum áfrýjanda en til vara að þær verði lækkaðar. Þá krefjast þeir málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málið var flutt skriflega eftir ákvörðun Hæstaréttar samkvæmt 3. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 15. gr. laga nr. 38/1994, en sú ákvörðun var tekin að fram kominni ósk áfrýjanda.

Áfrýjandi hefur ekki fært nein haldbær rök fyrir aðalkröfu sinni um ómerkingu hins áfrýjaða dóms og heimvísun málsins. Verður henni því hafnað.

Málsatvikum er lýst í héraðsdómi. Á það verður að fallast með dóminum, að áfrýjanda hafi ekki tekist að leiða líkur að því, að stefndu hafi misfarið með hagsmuni hans við innheimtu þeirra krafna, sem um ræðir í málinu. Verður niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Eftir atvikum verður málskostnaður fyrir Hæstarétti látinn niður falla.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
58/2002

K krafðist þess að krafa, sem hún lýsti við gjaldþrotaskipti á þrotabúi G hf., yrði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Í málinu var upplýst að K hafði ráðið sig til starfa hjá G hf. sem verktaki og að henni hafði frá upphafi verið ljóst að hún nyti hvorki orlofsréttinda né launa í veikindaforföllum. Þá var upplýst að K hafði staðið skattyfirvöldum skil á staðgreiðslu skatta og virðisaukaskatti sem verktaki og í einhverjum mæli dregið starfstengdan kostnað frá tekjum. Var því talið að K hefði ávallt verið ljóst, að G hf. hefði ráðið hana til starfa sem verktaka og litið á hana sem slíka, og að hún hefði sætt sig við það fyrirkomulag. Með vísan til þessa þótti ekki unnt að viðurkenna kröfu hennar sem forgangskröfu í þrotabú G hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. janúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. febrúar sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. janúar 2002, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að krafa að fjárhæð 1.269.220 krónur, sem hún lýsti 29. júní 2001 við gjaldþrotaskipti varnaraðila, verði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að krafa hennar á hendur varnaraðila verði viðurkennd á þann hátt, sem að framan greinir. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
60/2002

G var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið Á í andlitið, með þeim afleiðingum að hann hlaut brot á neðri kjálka á tveimur stöðum. Árásin var talin fólskuleg og tilefnislaus. Refsing G þótti hæfilega ákveðin fangelsi í 2 mánuði, en fullnustunni frestað skilorðsbundið. Þá var G og dæmdur til greiðslu bóta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 24. janúar 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að niðurstaða héraðsdóms um refsingu ákærða verði staðfest. Þess er jafnframt krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða Á-kk-þgf H-kk-þgf S-kk-þgf 500.000 krónur í miska- og þjáningabætur, en að öðru leyti verði staðfest ákvæði héraðsdóms um skaðabætur.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvalds, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar að nýju.

Ákærði styður varakröfu sína við það að rannsókn málsins hafi verið áfátt og að ekki sé fram komið hvernig Á-kk-nf H-kk-nf S-kk-nf hlaut þá áverka, sem ákærða er gefið að sök að vera valdur að. Málið var rannsakað hjá lögreglu og við meðferð þess fyrir dómi voru teknar ítarlegar skýrslur af þeim, sem gátu greint frá atvikum aðfaranótt 4. ágúst 2000. Eru haldlausar þær staðhæfingar ákærða að rannsókn málsins hafi verið ófullnægjandi.

Árás ákærða var fólskuleg og tilefnislaus. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og ákvörðun refsingar, enda hefur af hálfu ákæruvalds verið fallið frá fyrri kröfu um að refsing verði þyngd.

Samkvæmt læknisfræðilegum gögnum, sem fyrir liggja í málinu, tvíbrotnaði neðri kjálki Á-kk-ef H-x-x S-kk-ef við þá atlögu, sem hann varð fyrir. Þykir hæfilegt að taka kröfu hans um miskabætur til greina með 200.000 krónum, en niðurstaða héraðsdóms um bætur úr hendi ákærða verður staðfest að öðru leyti.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Ákærði skal greiða allan kostnað af áfrýjun málsins, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákvæði héraðsdóms um refsingu ákærða, G-kk-ef F-kk-ef V-kk-ef, skal vera óraskað.

Ákærði greiði Á-kk-þgf H-kk-þgf S-kk-þgf 270.919 krónur.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað. Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.
63/2002

Hæstiréttur ómerkti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi. Í dómi Hæstaréttur kemur fram að lögreglustjóri hafi engin gögn lagt fram til stuðnings lýsingu í kröfugerð sinni á tveimur af þremur ætluðum brotum X. Hafi því ekki legið fyrir héraðsdómi nauðsynleg gögn til að tekin yrði afstaða til kröfu hans um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en héraðsdómara hafi verið rétt að krefja lögreglustjóra um þessi gögn áður en hann tók kröfuna til úrskurðar, sbr. 2. mgr. 74. gr. laganna. Vegna þessa var hinn kærði úrskurður ómerktur og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til meðferðar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. febrúar 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. febrúar nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með hinum kærða úrskurði var varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi með vísan til ákvæða a. og c. liða 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Fyrir Hæstarétti reisir sóknaraðili kröfu sína eingöngu á c. lið 1. mgr. 103. gr. laganna.

Sóknaraðili heldur því fram í kröfugerð sinni að varnaraðili hafi viðurkennt að hafa seint í desember 2001 í félagi við nafngreindan mann svikið út vörur og fé í verslunum í Reykjavík að verðmæti tæplega 700.000 krónur með afhendingu á fölsuðum tékkum. Varnaraðili hafi jafnframt viðurkennt að hafa 8. janúar 2002 í félagi við sama mann svikið út úr verslun í Kópavogi vörur að verðmæti rúmlega 300.000 krónur. Þá hafi fyrrnefndur maður borið að varnaraðili hafi nefndan dag átt þátt í tilraun til að svíkja út vörur að verðmæti tæplega 700.000 krónur. Loks hafi varnaraðili viðurkennt að hafa 23. janúar 2002 í félagi við fyrrnefndan mann staðið að því að svíkja út eða reyna að svíkja út parkett að verðmæti rúmlega þrjár milljónir króna.

Af hálfu sóknaraðila hafa engin gögn verið lögð fram til stuðnings framangreindri lýsingu varðandi ætluð brot varnaraðila í desember 2001 og 8. janúar 2002, svo sem lögregluskýrslur eða rannsóknarúrskurðir. Lágu því ekki fyrir héraðsdómi nauðsynleg gögn til að tekin yrði afstaða til kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Var héraðsdómara rétt samkvæmt 2. mgr. 74. gr. laganna að krefja sóknaraðila um þessi gögn áður en hann tók gæsluvarðhaldskröfuna til úrskurðar. Er af þessari ástæðu óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til meðferðar að nýju.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.
64/2002

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar 2002, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 21. febrúar nk. kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
65/2002

H höfðaði víxilmál á hendur Á o.fl. eftir 17. kafla laga nr. 91/1991. Þótti H hafa sýnt fram á það með fullnægjandi hætti að gjalddaga víxilsins hefði verið breytt úr 1. ágúst í 1. október 1999 áður en Á o.fl. rituðu nöfn sín á hann. Með vísan til 69. gr. víxillaga nr. 93/1933 var því ekki fallist á þau rök að skuldbinding þeirra væri fyrnd eða fallin niður vegna þess að víxillinn hefði ekki verið sýndur á réttum tíma. Hafnað var kröfu Á o.fl. um frávísun, þar sem eldri dómur Hæstaréttar fól ekki í sér efnislega úrlausn á þeim réttarágreiningi sem uppi var í þessu máli.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 5. febrúar 2002. Þau krefjast aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að þau verði sýknuð af kröfu stefnda. Í báðum tilvikum krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir héraðsdómi kröfðust áfrýjendur frávísunar málsins á grundvelli þess að búið væri að leggja dóm á sakarefni þess, bæði fyrir héraðsdómi og Hæstarétti, sbr. dóm Hæstaréttar 30. ágúst 2000 í máli nr. 260/2000. Hafnaði héraðsdómur þeirri kröfu með úrskurði 11. maí 2001. Atvik þessa fyrra máls voru þau að sýslumaðurinn í Reykjavík gerði að kröfu stefnda fjárnám hjá S-kvk-þgf P-kvk-þgf, einum áfrýjenda, á grundvelli víxilsins, sem deilt er um í þessu máli. Var leitað úrlausnar héraðsdóms um fjárnámið og úrskurði hans skotið til Hæstaréttar, sem felldi það úr gildi. Dómur Hæstaréttar var reistur á meginreglu 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför og fól ekki í sér efnislega úrlausn á þeim réttarágreiningi, sem uppi er í þessu máli. Verður frávísunarkröfu áfrýjenda því hafnað.

Hvað varðar varakröfu áfrýjenda um sýknu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest með vísan til forsendna hans, svo og ákvæði hans um málskostnað.

Áfrýjendur verða dæmd til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaðar.

Áfrýjendur, Á-kk-nf P-kk-nf, S-kvk-nf P-kvk-nf og Á-kvk-nf Á-kvk-nf, greiði stefnda, H-kk-þgf S-kk-þgf G-kk-þgf, óskipt 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
66/2002

E var ákærður fyrir fíkniefnalagabrot, með því að hafa átt aðild að innflutningi á 1974,34 g af hassi. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu og refsingu E, sem gert var að sæta fangelsi í 4 mánuði, skilorðsbundið.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. janúar 2002 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að málinu verði vísað frá héraðsdómi.

Ekkert er fram komið í málinu sem gefur tilefni til að vísa því frá dómi. Að þessu virtu og með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf K-kk-nf B-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 70.000 krónur.
67/2002

A var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa stungið R tvisvar sinnum í háls og síðu. Þá var hann einnig ákærður fyrir að hafa kastað hníf að Z, er Z elti hann í kjölfar árásarinnar á R. A neitaði sök en með vísan til framburðar þeirra R og Z, vitna á vettvangi og annarra gagna var það talið hafið yfir allan skynsamlegan vafa að A hefði framið umrædd brot. Var tilviljun ein talin hafa ráðið því að R hlaut ekki bana af atlögu A og var A dæmdur fyrir tilraun til manndráps gagnvart R. Þótti ekki mega álykta að ásetningur A hefði staðið til þess að valda Z meiðslum með því að kasta að honum hníf, heldur hafi fyrst og fremst vakað fyrir honum að tefja eftirför Z. Var A því ekki sakfelldur fyrir tilraun til líkamsárásar gagnvart Z heldur fyrir brot á 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga sem leggur refsingu við því að stofna lífi eða heilsu annarra í hættu. A var dæmdur í sex ára fangelsi og til greiðslu miskabóta til þeirra R og Z.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 6. febrúar 2002 að ósk ákærða og jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða, en refsing verði þó þyngd. Þá er þess krafist að ákærði greiði miskabætur, annars vegar 1.500.000 krónur til R-x-x A-kk-nf A-x-x, en hins vegar 400.000 krónur til Z-x-x E-kk-ef A-x-x, ásamt dráttarvöxtum og kostnaði, svo sem í ákæru greinir.

Ákærði krefst sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins.

Með vísan til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta hann um sakfellingu og refsingu ákærða, þó þannig að auk þeirra atriða sem þar um getur skal við refsiákvörðun vísað til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákvæði héraðsdóms um miskabætur til Z-x-x E-kk-ef A-x-x er staðfest en bætur til R-x-x A-x-x A-x-x ákveðast 800.000 krónur með sömu vöxtum og í héraðsdómi.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að miskabætur til R-x-x A-x-x A-x-x skulu vera 800.000 krónur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.
68/2002

J slasaðist alvarlega í bifhjólaslysi í júlí 1987. Krafðist hann bóta vegna meintra mistaka lækna í tengslum við tvær aðgerðir sem hann gekkst undir í september 1988 og júní 1993. Í héraðsdómi var talið að J hefði hvorki sýnt fram á að læknar L hefðu veitt honum ófullnægjandi upplýsingar fyrir aðgerðina í september 1988 né að rangt hafi verið að gera það, sem þar var gert. Þá var ekki talið að lækni L hefði orðið á mistök við val á aðgerðartegund fyrir aðgerðina í júní 1993 þótt ekki hefði orðið tilætlaður árangur af þeirri aðgerð sem gerð var. Loks þótti meðferð eftir aðgerðirnar ekki hafa verið ábótavant. Var því ekki fallist á með J að starfsmönnum L hefðu orðið á mistök sem stefndi bæri skaðabótaábyrgð á. Með skírskotun til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. febrúar 2002. Hann krefst þess, að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 16.126.090 krónur með nánar greindum vöxtum frá 7. september 1995 til greiðsludags auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, eins og málið væri ekki gjafsóknarmál, en áfrýjandi hefur gjafsókn á báðum dómstigum.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess, að fjárhæð dómkröfu áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður látinn falla niður.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta hann.

Eftir atvikum þykir rétt, að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en gjafsóknarkostnaður áfrýjanda greiðist úr ríkissjóði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, J-kk-ef H-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 400.000 krónur.