372/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Á við slit K hf. Málsaðilar gerðu með sér samning 1. janúar 2006 um að Á, starfsmaður K hf., skyldi öðlast rétt til bónusgreiðslna, sem miðast áttu við gengi hlutabréfa í K hf. 1. október 2008, og skyldi krafa Á falla í gjalddaga í tvennu lagi, 1. október 2008 og 1. janúar 2009. Deila aðila laut einungis að greiðslu síðari hluta kröfunnar sem var á gjalddaga 1. janúar 2009. Á var sagt upp störfum hjá K hf. 29. október 2008, eftir að Fjármálaeftirlitið hafði skipað K hf. skilanefnd. Hæstiréttur taldi að þá hefði krafa Á verið orðin til, þó hún félli ekki í gjalddaga fyrr en við síðara tímamark. Þá hafi atvik málsins ekki verið með þeim hætti að hægt væri að fella kröfu Á niður, samkvæmt samningi málsaðila. Loks taldi Hæstiréttur með vísan til samnings málsaðila að krafa Á teldist endurgjald fyrir vinnu hans. Var krafa Á því tekin til greina sem forgangskrafa við slit K hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. júní 2011 sem barst réttinum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. maí 2011 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila sem hann lýsti við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að krafa hans að fjárhæð 1.305.000 krónur auk dráttarvaxta frá 1. janúar 2009 til greiðsludags verði viðurkennd sem forgangskrafa við slitameðferð varnaraðila. Til vara krefst hann þess að framangreind krafa verði viðurkennd sem almenn krafa. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir héraðsdómi og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili hafði varakröfu sína ekki uppi við meðferð málsins í héraði. Talið verður að hann geti allt að einu haft hana uppi við málskot þetta þar sem líta verður svo á að krafan sé fólgin í aðalkröfunni en gangi skemmra en hún.

Þar sem krafa sóknaraðila er viðurkenningarkrafa telst unnt að leggja dóm á dráttarvaxtaþátt hennar, þó að ekki sé fullnægt kröfu 11. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu um tilgreiningu kröfunnar. Verður litið svo á að krafa um dráttarvexti sé studd við 1. mgr. 6. gr. nefndra laga.

Svo sem lýst er í hinum kærða úrskurði gerðu málsaðilar með sér samning 1. janúar 2006 um að sóknaraðili, sem var starfsmaður varnaraðila, skyldi öðlast rétt til bónusgreiðslna sem miðast áttu með tilteknum hætti við gengi hlutabréfa í varnaraðila 1. október 2008. Skyldi krafa sóknaraðila af þessu tilefni gjaldfalla í tvennu lagi, 1. október 2008 og 1. janúar 2009, helmingur í hvort sinn. Aðilar deila ekki um að fjárhæð kröfu sóknaraðila hafi 1. október 2008 numið 2.610.000 krónum og að sóknaraðili hafi fengið fyrri hlutann, 1.305.000 krónur, greiddan þann dag. Deilan lýtur að kröfu sóknaraðila um greiðslu á síðari helmingnum sem gjaldfalla átti 1. janúar 2009. Er málsástæðum aðila lýst í hinum kærða úrskurði.

Í 4. gr. umrædds samnings segir hvernig fara skuli með greiðslur til sóknaraðila samkvæmt samningnum ef til starfsloka hans kemur. Þar er í 1. mgr. kveðið á um starfslok fyrir 1. október 2008. Í 2. mgr. greinarinnar er að finna ákvæði um hvernig með skuli fara „láti starfsmaður af störfum að eigin ákvörðun fyrir 1. jan. 2009, er sagt upp vegna brota í starfi innan sömu tímamarka eða uppfylli starfsmaður ekki önnur skilyrði þessa samnings ...“. Túlka verður þetta samningsákvæði svo að það taki til tímabilsins 1. október 2008 til 1. janúar 2009. Ekki eru efni til að líta svo á að ákvæði 1. mgr. 4. gr. samningsins, þar sem fjallað er um atvik fyrir 1. október 2008, eigi að gilda áfram eftir þann dag, enda stofnaðist krafa sóknaraðila síðast nefndan dag, þó að samið hafi verið um að sérstök atvik eftir þann dag og fram að síðari gjalddaga kröfunnar hefðu samkvæmt 2. mgr. getað haft áhrif á tilvist hennar.

Sóknaraðila var sagt upp störfum hjá varnaraðila 29. október 2008 eftir að Fjármálaeftirlitið hafði skipað varnaraðila skilanefnd. Þá var krafa sú sem um er fjallað í þessu máli orðin til, þó að hún ætti ekki að gjaldfalla fyrr en 1. janúar 2009. Ekki urðu nein atvik sem samkvæmt 2. mgr. 4. gr. samnings málsaðila gátu fellt kröfuna niður. Krafan er samkvæmt samningnum tengd starfi sóknaraðila hjá varnaraðila með þeim hætti að hún telst endurgjald fyrir vinnu hans, enda er sérstaklega kveðið á um það í samningnum að greiðsla samkvæmt honum skuli lúta „sömu meðferð og aðrar launagreiðslur“. Af þessu leiðir að krafa sóknaraðila um forgangsrétt kröfunnar verður með vísan til 112. gr. laga nr. 21/1991 tekin til greina við slit varnaraðila sem og krafa um forgangsrétt fyrir dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 1. janúar 2009 til 22. apríl sama ár, en þann dag tóku gildi lög nr. 44/2009 um breyting á lögum nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sbr. 2. tölulið bráðabirgðaákvæðis II. laga nr. 44/2009. Krafa um dráttarvexti eftir 22. apríl 2009 telst eftirstæð krafa, sbr. 1. tölulið 114. gr. laga nr. 21/1991.

Samkvæmt þessum úrslitum málsins verður varnaraðili dæmdur til að greiða sóknaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Viðurkennt er að krafa sóknaraðila, Á-kk-ef J-kk-ef, að fjárhæð 1.305.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu tímabilið 1. janúar 2009 til 22. apríl sama ár njóti forgangs samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við slit varnaraðila, Kaupþings banka hf. Viðurkennd er krafa sóknaraðila um áframhaldandi dráttarvexti eftir þennan dag til greiðsludags með stöðu í kröfuröð samkvæmt 1. tl. 114. gr. laga nr. 21/1991.

Varnaraðili greiði sóknaraðila samtals 500.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.