386/2005

J byggði kröfu sína á því að hún hafi orðið fyrir slysi við störf sín hjá S í janúar árið 2000. Taldi hún S bera skaðabótaábyrgð á slysinu sem vinnuveitandi hennar vegna ófullnægjandi aðstæðna á vinnustað og annmarka á verkstjórn við þau störf sem J vann er hún slasaðist. J var ekki talin hafa sannað að hún hafi orðið fyrir slysi við vinnu sína hjá S umræddan dag og var S þegar af þeirri ástæðu sýknaður af kröfu hennar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. ágúst 2005. Hann krefst sýknu af kröfu stefndu auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Stefnda byggir kröfu sína á því að hún hafi orðið fyrir slysi við störf sín hjá áfrýjanda 28. janúar 2000. Telur hún áfrýjanda bera skaðabótaábyrgð á slysinu sem vinnuveitandi hennar vegna ófullnægjandi aðstæðna á vinnustað og annmarka á verkstjórn við þau störf sem stefnda vann er hún slasaðist.

Sá sem krefst skaðabóta úr hendi annars aðila vegna slyss verður að sanna að hann hafi orðið fyrir slysi, að það hafi leitt til þess tjóns sem bóta er krafist fyrir og það megi rekja til atvika sem gagnaðilinn beri ábyrgð á með þeim hætti að bótaskyldu varði. Í málinu greinir aðila á um hvort stefnda hafi uppfyllt sönnunarskyldu sína um þessi atriði.

Staðhæfingar málsaðila um atvik máls hafa almennt ekki sönnunargildi fyrir dómi, nema um sé að ræða atriði sem honum er óhagstætt, sbr. 1. mgr. 50. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Við úrlausn á ágreiningi málsaðila um sönnun atvika í þessu máli verður því að taka afstöðu til þess, hvort staðhæfingar stefndu fái stoð í sönnunargögnum sem aflað hefur verið við rekstur málsins.

Engin vitni voru að hinum ætlaða tjónsatburði. Samstarfsmaður stefndu við færibandið umrætt sinn gaf skýrslu hjá lögreglu 9. júní 2000 og kvaðst ekki muna eftir að stefnda hafi minnst á það við sig að hafa fengið vörubretti í höfuðið þennan dag. Hann minntist þess heldur ekki að stefnda hafi kvartað undan höfuðverk næstu daga á eftir. Óumdeilt er að stefnda lét hvorki yfirmenn né samstarfsfólk sitt vita um slysið og gafst því ekki tilefni til að rannsaka vettvang og hugsanlegar orsakir þess þegar í stað. Ekki nýtur gagna í málinu um að ytri áverkar hafi sést á stefndu eftir slysið, en hún bar sjálf fyrir dómi að hún hefði fengið stóra kúlu á höfuðið. Ekkert slíkt kemur heldur fram í læknisvottorðum um skoðun á stefndu 11. febrúar 2000 en þann dag leitaði hún á Fjórðungssjúkrahúsið á Akureyri vegna höfuðverks. Í þessum vottorðum er heldur ekki minnst á höfuðhöggið sem stefnda kveðst hafa fengið í slysinu, þó að greint sé frá kvörtunum hennar varðandi heilsufar umrætt sinn.

Í málinu liggur fyrir bréf framkvæmdastjóra pökkunarstöðvar áfrýjanda 7. mars 2000 „til þeirra sem málið varðar“. Tilefni þess mun vera milliganga sem danskur konsúll á Akureyri hafði við að koma orðsendingu til áfrýjanda um slysið. Í bréfinu er tekið fram að stefnda segist hafa orðið fyrir höfuðhöggi sem kunni að vera orsök veikinda hennar. Er þetta í fyrsta sinn sem gögn málsins nefna að stefnda kveðist hafa orðið fyrir slysi. Bréfritari segist hafa kannað málið með viðtölum við yfirmann, samstarfsfólk og launafulltrúa. Hafi enginn kannast við að stefnda hafi slasast á vinnustaðnum.

Ekki verður bætt úr skorti á sönnun um að tjónsatburðurinn hafi orðið með vitnisburði starfsmanna áfrýjanda um geymslustað vörubretta eða almennar aðstæður á vinnustaðnum. Hið sama er að segja um síðari tíma læknaskýrslur, umsögn Vinnueftirlits ríkisins um aðstæður á vettvangi löngu eftir að slysið á að hafa orðið og vottorð frá veðurstofu.

Með vísan til þess sem hér hefur verið rakið telst ósannað að stefnda hafi slasast við vinnu sína hjá áfrýjanda umræddan dag. Verður áfrýjandi þegar af þessari ástæðu sýknaður af kröfu stefndu.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti verður látinn niður falla. Ákvæði hins áfrýjaða dóms um gjafsóknarkostnað stefndu í héraði verða staðfest. Gjafsóknarkostnaður stefndu fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Samherji hf., er sýkn af kröfu stefndu, J-x-x I-x-x B-x-x.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um gjafsóknarkostnað stefndu skal vera óraskað.

Gjafsóknarkostnaður stefndu fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 350.000 krónur.