273/2010

S höfðaði mál gegn Í hf. og krafðist launa fyrir yfirvinnu á tilteknu tímabili auk orlofs af yfirvinnulaunum. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að í skýrslu S fyrir dómi hefði komið fram að honum hefði verið ljóst þegar hann hefði áður starfað fyrir Í hf. að greiðsla fyrir yfirvinnu væri innifalin í umsömdum heildarlaunum, svo og að eins færi um launakjör hans á því tímabili sem málið varðaði. Þrátt fyrir þetta hefði S ekki gert athugasemdir við forráðamenn Í hf. um að hann teldi að sér bæri að fá greitt sérstaklega fyrir yfirvinnu. Loks var talið að S hefði ekki sýnt fram á að heildarlaun hans á tímabilinu svöruðu ekki til lágmarkskjara samkvæmt kjarasamningi fyrir launþega í starfsgrein hans, sbr. 1. gr. laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda með áorðnum breytingum. Í hf. var því sýknað af kröfum S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 23. febrúar 2010. Ekki varð að fyrirhugaðri þingfestingu þess 7. apríl 2010 og áfrýjaði hann öðru sinni 4. maí sama ár. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 15.022.246 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. maí 2005 til 31. janúar 2009, en af 15.022.246 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem nánar greinir í héraðsdómi lýtur ágreiningur aðila að kröfu áfrýjanda, sem er byggingafræðingur, á hendur stefnda vegna launa fyrir yfirvinnu á tímabilinu frá apríl 2005 til október 2008, auk orlofs af yfirvinnulaunum. Áfrýjandi ber því við að stefndi hafi ekki greitt sér fyrir yfirvinnu, en ráðningarsamningur hans við stefnda 8. febrúar 2005 hafi einungis tekið til mánaðarlauna fyrir „fullt starf“, sem hann telji svara til dagvinnu. Stefndi heldur því aftur á móti fram að laun samkvæmt ráðningarsamningnum hafi tekið mið af fastlaunakerfi hjá sér fyrir stjórnendur, á sama hátt og gert hafi verið í samningi um ráðningu áfrýjanda til starfa hjá dótturfélagi stefnda, sem staðið hafi frá 1998 til 2004. Í því kerfi felist að greidd séu föst laun fyrir alla vinnu hvort sem um dagvinnu eða yfirvinnu sé að ræða. Sú fasta fjárhæð sem áfrýjandi hafi fengið greidda mánaðarlega hafi tekið reglubundnum hækkunum og numið 600.000 krónum á mánuði þegar hann lét af störfum í lok janúar 2009. Heimilt sé að ákveða í ráðningarsamningi að greidd séu föst heildarlaun fyrir alla vinnu, sem taki bæði til dagvinnu og yfirvinnu, svo framarlega sem heildarkjör starfsmannsins nái þeim lágmarkskjörum sem kjarasamningar kveði á um, sbr. 1. gr. laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks og skyldutryggingu lífeyrisréttinda með áorðnum breytingum. Laun áfrýjanda hafi ætíð verið hærri en nemi þeim lágmarkskjörum og því hafi aðilum verið heimilt að semja um að yfirvinna væri innifalin í heildarlaunum og ekki yrði greitt sérstaklega fyrir hana.

Í skýrslu áfrýjanda fyrir héraðsdómi kom fram að honum hafi verið ljóst þegar hann starfaði hjá dótturfélagi stefnda frá 1998 til 2004 að greiðsla fyrir yfirvinnu væri innifalin í umsömdum heildarlaunum, svo og að eins færi um launakjör hans samkvæmt ráðningarsamningnum við stefnda frá 8. febrúar 2005. Fyrir liggur í málinu að áfrýjandi gerði aldrei fyrir starfslok sín athugasemdir við forráðamenn stefnda um að hann teldi þrátt fyrir þetta að sér bæri að fá greitt sérstaklega fyrir yfirvinnu. Áfrýjandi hefur ekki sýnt fram á að heildarlaunin, sem hann fékk frá stefnda á tímabilinu frá apríl 2005 til janúar 2009, hafi ekki svarað til lágmarkskjara samkvæmt kjarasamningi fyrir launþega í starfsgrein hans, sbr. 1. gr. laga nr. 55/1980. Að þessu virtu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.