113/2002

Máli H ehf. gegn S var vísað frá dómi vegna vanreifunar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. febrúar 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. mars sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. febrúar 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað. Til vara krefst hann þess að málskostnaður verði felldur niður, en til þrautavara lækkaður.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðili dæmdur til að greiða sér kærumálskostnað.

I.

Sóknaraðili höfðaði þetta mál með stefnu 31. mars 2001, þar sem hann krafðist þess að varnaraðila yrði gert að greiða sér skuld að fjárhæð 531.675 krónur með dráttarvöxtum af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. febrúar sama árs til greiðsludags, auk málskostnaðar. Í stefnunni var greint þannig frá atvikum málsins að krafa sóknaraðila væri reist á 20 reikningum, með tilteknum númerum og útgáfudegi á tímabilinu frá 9. desember 2000 til 10. janúar 2001, vegna kaupa varnaraðila á vörum hjá honum. Var samanlögð fjárhæð reikninganna sögð vera 917.189 krónur, en frá henni dregin heildarfjárhæð ótilgreindra inneignarreikninga, 349.686 krónur, auk innborgunar varnaraðila 12. febrúar 2001, að fjárhæð 35.828 krónur.

Í greinargerð, sem lögð var fram á dómþingi í héraði 22. maí 2001, krafðist varnaraðili sýknu af kröfu sóknaraðila með vísan til þess að hún hefði auk áðurnefndrar innborgunar greitt í fernu lagi samtals 283.000 krónur á tímabilinu frá 22. desember 2000 til 1. mars 2001. Jafnframt hefði sóknaraðili gefið út frá 20. desember 2000 til 3. apríl 2001 fimm nánar tilgreinda inneignarreikninga fyrir samtals 255.871 krónu, en ekki tekið mið af þeim í kröfugerð sinni, auk þess að fjárhæðir tveggja þeirra væru lægri en efni stæðu til. Máli sínu til stuðnings lagði varnaraðili fram ódagsetta kvittun fyrir greiðslu á 100.000 krónum og staðfestingu á greiðslu 80.000 króna 7. febrúar 2001, tvo inneignarreikninga samtals að fjárhæð 154.051 króna og yfirlit um hreyfingar á viðskiptareikningi sínum hjá sóknaraðila á tímabilinu frá 1. desember 2000 til 3. apríl 2001.

Þegar héraðsdómari tók málið fyrir 15. október 2001 lækkaði sóknaraðili kröfu sína um 145.384 krónur eða úr 531.675 krónum í 386.291 krónu. Þá lagði hann fram á nýjan leik alla inneignarreikninga, sem aðilar höfðu áður lagt fram, tvo reikninga samtals að fjárhæð 83.440 krónur, tvo inneignarreikninga fyrir alls 79.370 krónur og yfirlit um hreyfingar á viðskiptareikningi varnaraðila á tímabilinu frá 10. maí 1999 til 3. apríl 2001. Á dómþingi 10. janúar 2002 lagði varnaraðili meðal annars fram fjölmarga reikninga og inneignarreikninga. Í endurriti úr þingbók frá því þinghaldi kemur fram að héraðsdómari hafi beðið sóknaraðila að gera grein fyrir því frá hvaða liðum í dómkröfu hafi verið fallið þegar hann lækkaði hana um 145.384 krónur á dómþingi 15. október 2001. Hafi sóknaraðili svarað með því að vísa til yfirlits um hreyfingar á viðskiptareikningi varnaraðila, sem hann hafi áður lagt fram.

Við aðalmeðferð málsins 22. janúar 2002 lækkaði sóknaraðili kröfu sína enn um 200.000 krónur, eða úr 386.291 krónu í 186.291 krónu. Skýrði sóknaraðili breytinguna með því að nánar tiltekin greiðsla frá varnaraðila að fjárhæð 100.000 krónur hefði verið færð til skuldar í stað eignar á viðskiptareikningi hans.

II.

Í málinu deila aðilar um reikningsuppgjör vegna vörukaupa varnaraðila af sóknaraðila. Sóknaraðili hefur sem fyrr segir skýrt kröfu sína með því að um sé að ræða skuld samkvæmt 20 nánar tilgreindum reikningum að fjárhæð alls 917.189 krónur. Af gögnum málsins verður ráðið að heildarfjárhæð þessara reikninga sé 937.322 krónur. Hefur sóknaraðili ekki skýrt þennan mismun. Frá nefndum 917.189 krónum dró sóknaraðili framlagða inneignarreikninga, alls 349.686 krónur, og innborgun varnaraðila að fjárhæð 35.828 krónur. Þessa kröfu lækkaði sóknaraðili á síðari stigum um 145.384 krónur með vísan til yfirlits um hreyfingar á viðskiptareikningi varnaraðila og loks um 200.000 krónur vegna innborgunar varnaraðila, sem hafi þar verið færð til skuldar í stað eignar.

Samkvæmt framansögðu er ljóst að endanleg krafa sóknaraðila var öðrum þræði reist á skuld varnaraðila samkvæmt viðskiptareikningi hennar, en ekki eingöngu á nánar tilgreindum reikningum, inneignarreikningum og greiðslum þeim tengdum, svo sem þó var hermt í héraðsdómsstefnu. Í kæru til Hæstaréttar heldur sóknaraðili því fram að á umrætt yfirlit um hreyfingar á viðskiptareikningi varnaraðila séu færðir allir inneignarreikningar, sem hann hafi gefið út, og allar innborganir hennar. Samt sem áður hefur sóknaraðili enn enga grein gert fyrir því á hvaða grundvelli hann reisi kröfu sína eftir að hann lækkaði hana um samtals 145.384 krónur á dómþingi 15. október 2001. Var þó sérstakt tilefni til þess að sóknaraðili legði fram sundurliðun á kröfu sinni vegna athugasemda héraðsdómara í þinghaldi 10. janúar 2002, sbr. 2. mgr. og 3. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991.

Samkvæmt framansögðu er dómkrafa sóknaraðila það óljós að vísa verður málinu frá héraðsdómi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Hjölur ehf., greiði varnaraðila, S-kvk-þgf S-kvk-þgf P-kvk-þgf, 75.000 krónur í kærumálskostnað.