56/2019

S og E gerðu með sér samning árið 2011 um kaup þess fyrrnefnda á 51% hlutafjár í S hf. Tóku M og 66N síðar hvort um sig yfir réttindi og skyldur kaupanda og seljanda samkvæmt samningnum. Í honum var meðal annars kveðið á um að seljandi ábyrgðist gagnvart kaupanda að kaupréttur fyrrum forstjóra S hf. væri fallinn úr gildi og að forstjórinn ætti ekki kröfur á hendur félaginu. Með dómi Hæstaréttar 25. september 2014 í máli nr. 84/2014 var staðfest að kaupréttur fyrrum forstjóra S hf. hefði ekki verið fallinn úr gildi og félaginu gert að greiða honum tiltekna fjárhæð. S hf. greiddi kröfuna og höfðaði í kjölfarið dómsmál gegn M til endurgreiðslu á fjárhæðinni. Með dómi Hæstaréttar 23. mars 2017 í máli nr. 464/2016 var málinu vísað frá dómi þar sem S hf. hefði ekki verið aðili að fyrrnefndum samningi þótt hann hafi varðað hagsmuni félagsins. Í kjölfar dómsins höfðaði 66N mál þetta til heimtu þess kostnaðar sem féll á S hf. vegna framangreinds dóms Hæstaréttar í máli nr. 84/2014. Í dómi Hæstaréttar kom fram að skuldbindingin samkvæmt samningnum hefði falið í sér eiginlegan þriðjamannslöggerning sem stofnað var til í lögskiptum aðilanna og til hagsbóta fyrir S hf. 66N hefði því verið bær til þess að sækja þá ætluðu hagsmuni sem fælust í samningnum á hendur M en til hagsbóta fyrir S hf. Auk þess hefði málatilbúnaður 66N verið nægilega skýr um þennan grundvöll. Þá taldi Hæstiréttur að 66N hefði átt lögvarða hagmuni af niðurstöðunni enda væri óumdeilt að hann hefði með umræddum samningi keypt 51% hlut í S hf. Í ljósi þess að samningurinn hefði falið í sér eiginlega þriðjamannslöggerning og að fyrir hendi væru lögvarðir hagsmunir 66N var hann með réttu talinn eiga aðild að málinu. Þá var kröfum M um að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi og að nauðsyn hefði verið til samaðildar 66N og S hf. til sóknar í málinu hafnað. Taldi Hæstiréttur að krafa á grundvelli samningsins hefði stofnast sem M bæri að greiða S hf. með nánar tilgreindum dráttarvöxtum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, I-kvk-nf E-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 12. desember 2019. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og að málinu verði vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar. Til vara krefst aðaláfrýjandi þess að öllum kröfum stefnda verði vísað frá héraðsdómi. Til þrautavara krefst hann sýknu af öllum kröfum stefnda, en að öðrum kosti að kröfur stefnda verði lækkaðar verulega. Þá krefst hann málskostnaðar á öllum dómstigum.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði málinu fyrir sitt leyti 25. febrúar 2020. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um annað en dráttarvexti og að dráttarvextir samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu verði dæmdir af 105.985.575 krónum frá 1. janúar 2015 til 19. október 2017 en af 171.976.408 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst gagnáfrýjandi staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Í máli þessu hefur gagnáfrýjandi uppi fjárkröfu á hendur aðaláfrýjanda í þágu þriðja manns, Sjóklæðagerðarinnar hf., á grundvelli 3. mgr. 4. greinar kaupsamnings 9. ágúst 2011, vegna kaupa á 51% hlutafjár í því félagi. Í tilgreindu ákvæði kaupsamningsins var kveðið á um að seljandinn ábyrgðist gagnvart kaupanda að kaupréttur fyrrum forstjóra félagsins væri fallinn úr gildi og að nefndur forstjóri ætti ekki kröfur á hendur félaginu. Með dómi Hæstaréttar 25. september 2014 í máli nr. 84/2014 var komist að þeirri niðurstöðu að kauprétturinn hefði ekki verið fallinn úr gildi og Sjóklæðagerðinni hf. gert að greiða í samræmi við það. Í þessu máli deila aðilar um skyldu aðaláfrýjanda til þess að endurgreiða Sjóklæðagerðinni hf. þá fjárhæð. Áfrýjunarleyfi var veitt á þeim grunni að líta yrði svo á að dómur í málinu gæti haft fordæmisgildi um þau atriði sem leyfisbeiðni var reist á.

II

Ágreiningur málsins á rætur að rekja til kaupsamnings sem gerður var 9. ágúst 2011 á milli SF II slhf. og Egus Inc. um kaup þess fyrrnefnda á 51% hlutafjár í Sjóklæðagerðinni hf. Með samruna, sem tók gildi 29. desember 2015, varð SF II slhf. að BH Holding ehf., þar sem hið síðarnefnda félag var yfirtökufélagið og fyrrnefnda félaginu var slitið án skuldaskila. Gagnáfrýjandi hefur tekið yfir réttindi og skyldur kaupanda samkvæmt samningnum og aðaláfrýjanda hefur verið nafnbreytt. Er gagnáfrýjandi nú eigandi alls hlutafjár í Sjóklæðagerðinni hf.

Í 1. mgr. 4. greinar kaupsamningsins kemur fram að kaupverð hinna seldu hluta sé 765.000.000 krónur. Þá er í 3. mgr. 4. greinar kaupsamningsins mælt fyrir um að seljandi „ábyrgist gagnvart kaupanda að kaupréttur fyrrum forstjóra félagsins sé fallinn úr gildi og að forstjórinn eigi ekki kröfur á hendur félaginu. Komi til kostnaðar vegna starfsloka fyrrum forstjóra, umfram það sem leiðir af uppgjöri ráðningarsamnings við hann, bætir seljandi félaginu þann kostnað að fullu. Kæmi til málaferla af hálfu fyrrum forstjóra skal seljandi eiga rétt til þess að halda uppi vörnum fyrir félagsins hönd í slíku máli.“ Í 1. mgr. 11. greinar kaupsamningsins er kveðið á um að samningurinn og túlkun hans lúti íslenskum lögum og réttarframkvæmd. Segir jafnframt í sömu grein að komi upp ágreiningur í tengslum við samninginn beri aðilum skylda til að reyna að leysa hann í góðri trú en lánist það ekki skuli reka mál vegna slíks ágreinings fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur.

Með dómi Hæstaréttar 25. september 2014 í máli nr. 84/2014 var staðfest að kaupréttur fyrrum forstjóra Sjóklæðagerðarinnar hf. hefði ekki verið fallinn úr gildi á því tímamarki þegar hann sendi félaginu tilkynningu um innlausn hluta. Var Sjóklæðagerðinni hf. gert að greiða honum 109.577.514 krónur á grundvelli samnings um kaup- og sölurétt hans á hlutum í félaginu, auk dráttarvaxta og málskostnaðar.

Sjóklæðagerðin hf. greiddi kröfu fyrrum forstjóra félagsins að fullu og höfðaði í kjölfarið dómsmál á hendur aðaláfrýjanda um endurgreiðslu á grundvelli tilvitnaðs ákvæðis í kaupsamningi hinna upphaflegu aðila málsins.

Með dómi Hæstaréttar 23. mars 2017 í máli nr. 464/2016 var málinu vísað frá dómi. Í dóminum var tekið fram að Sjóklæðagerðin hf. hefði ekki verið aðili að fyrrnefndum kaupsamningi þótt samningurinn hafi varðað hagsmuni félagsins. Hefði aðaláfrýjandi ekki fyrir sitt leyti gengist undir að mál á hendur sér vegna umræddra hagsmuna yrði rekið gegn honum fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur.

Í kjölfar dóms Hæstaréttar höfðaði gagnáfrýjandi mál þetta til heimtu þess kostnaðar sem féll á Sjóklæðagerðina hf. vegna framangreinds dóms Hæstaréttar 25. september 2014. Héraðsdómur féllst á greiðsluskyldu aðaláfrýjanda gagnvart gagnáfrýjanda. Landsréttur staðfesti þá niðurstöðu með hinum áfrýjaða dómi en taldi þó ekki unnt að fallast á dráttarvaxtakröfu gagnáfrýjanda af hluta höfuðstólsins frá 1. janúar 2015.

III

Um aðalkröfu sína í aðalsök um ómerkingu hins áfrýjaða dóms og héraðsdóms vísar aðaláfrýjandi til 2. mgr. 111. gr., sbr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þar sem gagnáfrýjandi hafi ekki byggt á málsástæðu um þriðjamannslöggerning í málatilbúnaði sínum í stefnu málsins. Varakröfu sína um frávísun styður aðaláfrýjandi í fyrsta lagi þeim rökum að málið sé vanreifað af hálfu gagnáfrýjanda; í öðru lagi að gagnáfrýjandi eigi ekki lögvarða hagsmuni af úrlausn þess, sbr. og 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991; í þriðja lagi að málið hafi af hálfu gagnáfrýjanda verið höfðað á röngu varnarþingi; í fjórða lagi falli málsókn gagnáfrýjanda ekki að þeim áskilnaði einkamálaréttarfars að þeir einir geti verið aðilar máls sem geri dómkröfur eða dómkröfum sé beint að og dómkröfur bindi, sbr. 1. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 og í fimmta lagi að nauðsyn hafi borið til samaðildar gagnáfrýjanda og Sjóklæðagerðarinnar hf. til sóknar í málinu, sbr. 18. gr. laga nr. 91/1991. Þrautavarakröfu um sýknu styður aðaláfrýjandi í fyrsta lagi við aðildarskort gagnáfrýjanda, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 og í öðru lagi þá málsástæðu að engin krafa hafi stofnast á grundvelli 3. mgr. 4. greinar kaupsamnings 9. ágúst 2011.

Í aðalsök mótmælir gagnáfrýjandi ómerkingarkröfu aðaláfrýjanda þar sem hugtakanotkun geti engu máli skipt þegar grundvöllur kröfu sé að öðru leyti skýr. Málatilbúnaður aðaláfrýjanda um vanreifun málsins fái ekki staðist og enginn vafi geti á því leikið að gagnáfrýjandi, sem er eigandi alls hlutafjár í Sjóklæðagerðinni hf., eigi lögvarinna hagsmuna að gæta í málinu. Þá hafi aðaláfrýjandi samið sig undir lögsögu íslenskra dómstóla, sbr. 11. grein í kaupsamningi aðila 9. ágúst 2011. Gagnáfrýjandi mótmælir málatilbúnaði aðaláfrýjanda um aðildarskort og bendir í því sambandi á að dómur geti haft áhrif á hagsmuni fleiri en þeirra sem aðild eigi að máli. Þá hafi ekki verið þörf á aðild Sjóklæðagerðarinnar hf. að málinu enda lúti það að samningsskuldbindingu milli aðila þessa máls en í þágu Sjóklæðagerðarinnar hf. Þrautavarakröfu aðaláfrýjanda er andmælt enda sé áskilnaður laga um aðild gagnáfrýjanda fyrir hendi og tilvist fjárkröfu þeirrar sem höfð sé uppi í málinu styðjist við rétta skýringu á 3. mgr. 4. greinar kaupsamningsins 9. ágúst 2011.

Í hinum áfrýjaða dómi var ekki fallist á að hluti dómkröfu gagnáfrýjanda, 105.985.575 krónur, bæri dráttarvexti frá 1. janúar 2015 en dráttarvextir dæmdir á alla stefnufjárhæðina frá stefnubirtingardegi 19. október 2017 til greiðsludags. Hefur gagnáfrýjandi af því tilefni uppi gagnsök fyrir Hæstarétti þar sem hann krefst þess að fallist verði á ítrustu kröfur hans hvað álagningu og upphafstíma dráttarvaxta varðar.

IV

1

Málatilbúnaði aðaláfrýjanda er hagað með þeim hætti að málsástæður fyrir form- og efniskröfum hans eru um sumt þær sömu. Þetta á í fyrsta lagi við um kröfu um ómerkingu sem reist er á sömu málsástæðu um ágalla á grundvelli málsins og málsástæða um vanreifun sem aðaláfrýjandi styður frávísunarkröfu sína meðal annars við. Í öðru lagi búa sömu sjónarmið að baki málsástæðum um frávísun málsins vegna skorts á lögvörðum hagsmunum og aðildarskorti Sjóklæðagerðarinnar hf. annars vegar og sýknukröfu vegna þess sama aðildarskorts hins vegar. Verður leyst úr málsástæðum aðaláfrýjanda í þeirri röð sem hann setur þær fram en með hliðsjón af þessu samspili þeirra.

2

Hvað ómerkingarkröfu aðaláfrýjanda varðar er fyrst til þess að líta að í 3. mgr. 4. greinar fyrrgreinds kaupsamnings 9. ágúst 2011 var sem fyrr segir tekið fram um skuldbindingar þær sem á aðilum máls þessa hvíldu að seljandi ábyrgðist gagnvart kaupanda að kaupréttur fyrrum forstjóra félagsins væri fallinn úr gildi og að forstjórinn ætti ekki kröfu á hendur félaginu vegna hans. Kæmi til kostnaðar vegna starfsloka forstjórans, „umfram það sem leiðir af uppgjöri ráðningarsamnings við hann“ skyldi seljandi bæta félaginu þann kostnað „að fullu“. Á sama stað er jafnframt tekið fram að komi til málaferla af hálfu fyrrum forstjóra skuli aðaláfrýjandi eiga rétt á því að halda uppi vörnum af hálfu Sjóklæðagerðarinnar hf. Gekk það og eftir svo sem fyrr greinir.

Eiginlegur þriðjamannslöggerningur er á sviði fjármunaréttar löggerningur sem vísar til hagsmuna þriðja manns, sem ekki á aðild að löggerningnum, en veitir hvort sem er honum eða loforðsmóttakanda beinan og fyrirvaralausan rétt til þess að krefjast efnda og að þær efndir, feli í sér endanlegt uppgjör kröfunnar. Í tilviki óeiginlegs þriðjamannslöggernings öðlast þriðji maður hins vegar ekki sjálfstæðan rétt til þess að krefjast efnda.

Engum vafa getur valdið að ætluð skuldbinding samkvæmt 3. mgr. 4. greinar kaupsamningsins felur í sér eiginlegan þriðjamannslöggerning í fyrrgreindum skilningi og að til hennar var stofnað í lögskiptum málsaðila og til hagsbóta fyrir Sjóklæðagerðina hf. Þá ber umrædd skuldbinding ekki með sér neina fyrirvara um rétt hvors um sig, gagnáfrýjanda sem loforðsmóttakanda og Sjóklæðagerðarinnar hf. sem þriðja manns, til þess að krefjast efnda. Gagnáfrýjandi er því bær til þess að sækja þá ætluðu hagsmuni sem samningsákvæðið ráðgerir á hendur aðaláfrýjanda en til hagsbóta fyrir Sjóklæðagerðina hf. Er málatilbúnaður gagnáfrýjanda nægilega skýr um þennan grundvöll, sbr. e. liður 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 og getur engu máli skipt í því sambandi hvort tekin var upp af hans hálfu tilvísun í einstök lögfræðileg hugtök eða skilgreiningar um samninga þessa eðlis. Af því leiðir jafnframt að í dómi héraðsdóms var ekki farið út fyrir þær málsástæður sem gagnáfrýjandi byggði málsókn sína á, sbr. 2. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991. Hafnað er því kröfu aðaláfrýjanda um ómerkingu héraðsdóms og dóms Landsréttar sem og kröfu hans um frávísun málsins frá héraðsdómi af þeirri ástæðu að það sé vanreifað.

3

Enn fremur byggir aðaláfrýjandi varakröfu sína um frávísun málsins á því að þar sem gagnáfrýjandi sé ekki eigandi þeirra hagsmuna sem um ræðir heldur Sjóklæðagerðin hf. eigi hann hvorki þá lögvörðu hagsmuni sem um ræðir né geti átt aðild að máli til sóknar vegna þeirra. Ætlaðan aðildarskort telur hann raunar jafnframt eiga að leiða til sýknu, sbr. varakrafa hans.

Ágreiningur er um efnislegt inntak kröfu á grundvelli þess þriðjamannslöggernings sem hér að framan er komist að niðurstöðu um að stofnað hafi verið til á grundvelli 3. mgr. 4. greinar kaupsamningsins 9. ágúst 2011. Hvað sem því líður er ljóst að gagnáfrýjandi á lögvarða hagsmuni af niðurstöðu þeirrar dómkröfu enda óumdeilt að með nefndum kaupsamningi keypti hann 51% hlut í Sjóklæðagerðinni hf. Aðaláfrýjandi hefur ekki sýnt fram á að sú fjárhæð sem gagnáfrýjandi hefur uppi kröfu um í málinu geti ekki hafa haft áhrif á verðmæti Sjóklæðagerðarinnar hf. og þar af leiðandi það kaupverð sem greitt var fyrir hlutaféð á grundvelli kaupsamningsins. Er nægilegt í því sambandi að líta til fjárhæðar dómkröfunnar samanborið við ætlað verðmæti félagsins samkvæmt 1. mgr. 4. greinar sama samnings.

Þar sem að varnir byggðar á aðildarskorti leiða til sýknu, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991, kemur frávísun málsins á slíkum grundvelli ekki til álita en á hinn bóginn varakrafa aðaláfrýjanda um sýknu á þeim grundvelli. Að þeirri niðurstöðu fenginni að skuldbindingin samkvæmt 3. mgr. 4. greinar samningsins hafi falið í sér eiginlegan þriðjamannslöggerning og að fyrir hendi séu lögvarðir hagsmunir gagnáfrýjanda af því að hann verði efndur, er þeim málatilbúnaði aðaláfrýjanda hafnað að gagnáfrýjandi geti ekki átt aðild að máli um slíka kröfu. Hvað sem líður áskilnaði 1. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 að dómur bindi aðeins aðila máls leiðir af reglum um þriðjamannslöggerninga að efni aðaláfrýjandi ætlaða kröfu gagnáfrýjanda í máli þessu fellur sú sama krafa á hendur honum niður af hálfu Sjóklæðagerðarinnar hf. sem eignast hina umþrættu hagsmuni.

Samkvæmt þessu er því hafnað að skortur á lögvörðum hagsmunum eða fullnægjandi grein fyrir aðild gagnáfrýjanda eigi að leiða til frávísunar málsins ellegar sýknu af þrautavarakröfu aðaláfrýjanda vegna aðildarskorts.

4

Standa þá eftir af þeim málatilbúnaði sem aðaláfrýjandi byggir frávísunarkröfu sína á þær málsástæður annars vegar að málið hafi verið höfðað á röngu varnarþingi og hins vegar að nauðsyn hafi borið til samaðildar gagnáfrýjanda og Sjóklæðagerðarinnar hf. til sóknar í málinu.

Hvað varðar þann málatilbúnað aðaláfrýjanda að vísa beri málinu frá héraðsdómi þar sem það sé höfðað á röngu varnarþingi er til þess að líta að í 1. mgr. 11. greinar kaupsamningsins frá 9. ágúst 2011 kemur fram að hann skuli lúta íslenskum lögum og réttarframkvæmd. Komi upp ágreiningur í tengslum við samninginn beri aðilum skylda til að leitast við „að setja slíkan ágreining niður“ en lánist þeim það ekki „skal reka mál vegna slíks ágreinings fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur“. Aðaláfrýjandi hefur engin haldbær rök fært fyrir að umrætt ákvæði eigi ekki við um ágreining samningsaðilanna um túlkun 3. mgr. 4. greinar samningsins. Tilvísun hans til dóms Hæstaréttar 23. mars 2017 í máli nr. 464/2016 er án þýðingar í þessu sambandi. Af dóminum verður það eitt ráðið að þar sem Sjóklæðagerðin hf. var ekki aðili að samningnum „þótt samningurinn hafi varðað hagsmuni hans“ og aðaláfrýjandi ekki undirgengist gagnvart því félagi samkomulag um varnarþing fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur yrði honum ekki gert að sæta því að málið yrði rekið þar. Öndverð staða er uppi í þessu máli þar sem aðaláfrýjandi, annar samningsaðila, nýtir sér það hagræði sem aðilar sömdu sérstaklega um samkvæmt 1. mgr. 11. greinar samningsins. Er þessari málsástæðu aðaláfrýjanda því hafnað.

Loks ber að taka afstöðu til þeirrar málsástæðu aðaláfrýjanda að nauðsyn hafi borið til samaðildar gagnáfrýjanda og Sjóklæðagerðarinnar hf., sbr. áskilnað 18. gr. laga nr. 91/1991 um óskipta aðild þeirra sem sækja vilja óskipt réttindi. Af því sem þegar hefur verið rakið hér að framan um inntak þess eiginlega þriðjamannslöggernings sem fólst í skuldbindingu 3. mgr. 4. greinar kaupsamnings 9. ágúst 2011 má ljóst vera að þau ætluðu réttindi sem sótt eru í málinu eru ekki óskipt í skilningi tilvitnaðrar lagareglu. Þau tilheyra Sjóklæðagerðinni hf. einni, hvað sem líður rétti gagnáfrýjanda til að sækja þau sem aðili að umræddum samningi og hafandi hagsmuni af þeim sem eigandi félagsins.

5

Því hefur þegar verið hafnað að þrautavarakrafa aðaláfrýjanda um sýknu verði reist á aðildarskorti hans. Stendur þá eftir sú málsástæða hans að engin krafa hafi stofnast á grundvelli 3. mgr. 4. greinar kaupsamningsins 9. ágúst 2011. Ákvæðið kveði einungis á um að bæta skuli Sjóklæðagerðinni hf. kostnað „umfram það sem leiðir af uppgjöri ráðningarsamnings“. Heldur aðaláfrýjandi því fram að umræddur kaupréttur fyrrum forstjóra hafi verið hluti af starfskjörum hans hjá Sjóklæðagerðinni hf. og því teljist kostnaður við uppgjör hans vera hluti af uppgjöri ráðningarsamningsins í skilningi ákvæðisins. Á þennan skilning aðaláfrýjanda er ekki unnt að fallast enda fæli hann í sér að yfirlýsing seljanda samkvæmt upphafsmálslið 3. mgr. 4. greinar samningsins þess efnis að „Seljandi ábyrgist gagnvart kaupanda að kaupréttur fyrrum forstjóra félagsins sé fallinn úr gildi og að forstjórinn eigi ekki kröfur á hendur félaginu“ væri án nokkurrar þýðingar og samhengis við samningsákvæðið að öðru leyti. Aðaláfrýjandi hefur engar líkur leitt að því hver gæti hafa verið tilætlunin með slíkri yfirlýsingu seljanda hafi ekki leikið vafi á tilvist umrædds kaupréttar og samningsaðilar því talið nauðsynlegt að gera fyrir því grein hvernig með skyldi fara reyndist hann vera fyrir hendi. Að þessu gættu verður staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að hafna þessari málsástæðu aðaláfrýjanda.

6

Í hinum áfrýjaða dómi var ekki fallist á að hluti dómkröfunnar, 105.985.575 krónur, bæri vexti frá 1. janúar 2015. Var þess í stað dæmt að krafan í heild skyldi bera dráttarvexti frá og með málshöfðun 19. október 2017.

Sjóklæðagerðin hf. sendi aðaláfrýjanda kröfubréf 1. desember 2014 þar sem hann var krafinn um greiðslu kröfu þeirrar sem stofnast hafði til á hendur félaginu, sbr. fyrrnefndur dómur Hæstaréttar 25. september 2014. Í stefnu útlistaði gagnáfrýjandi eftir dagsetningum þær fjárhæðir sem Sjóklæðagerðin hf. hafði innt af hendi til forstjórans fyrrverandi á grundvelli dómsins í árslok 2014 en þær námu þá samtals 105.985.575 krónum. Sú krafa sætti ekki tölulegum mótmælum af hálfu aðaláfrýjanda í greinargerðum hans í héraði og til Landsréttar heldur var upphafstíma og fjárhæð dráttarvaxta mótmælt með vísan til þess að aðaláfrýjandi gæti ekki þurft að bera hallann af því að Sjóklæðagerðin hf. hefði ekki greitt kröfufjárhæðina í einu lagi heldur á sex mánaða tímabili. Fyrir Hæstarétti hefur gagnáfrýjandi síðan lagt fram frekari gögn til stuðnings útlistun dráttarvaxtakröfu sinni. Er með hliðsjón af framangreindu fallist á kröfu hans um grundvöll og álagningu dráttarvaxta, enda felur krafan ekki í sér að aðaláfrýjandi þurfi að tvígreiða dráttarvexti.

Að því virtu sem nú hefur verið rakið verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur að niðurstöðu til um annað en upphafstíma dráttarvaxta.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Aðaláfrýjandi, Molden Enterprises Ltd., greiði Sjóklæðagerðinni hf. 171.976.408 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 105.985.575 krónum frá 1. janúar 2015 til 19. október 2017, en af stefnufjárhæðinni frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað skulu óröskuð.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda, 66North Holding Lux S.Á.R.L., 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.