arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
486/2011

A höfðaði mál á hendur Í til greiðslu bóta vegna líkamstjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir við fæðingu sína í mars 1999. Móðir A hafði fengið meðgöngueitrun er hún gekk með A og reisti A kröfur sínar á því að starfsmenn Fjórðungssjúkrahússins á Akureyri bæru bótaábyrgð á því að hafa vanrækt að leggja móður hans inn á sjúkrahúsið til eftirlits og meðferðar vegna fyrrgreindra veikinda, er hún fékk þar læknisskoðun. Með dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var því slegið föstu að læknisskoðunin hefði verið ófullnægjandi, en á hinn bóginn yrðu orsakir veikinda A ekki raktar til þeirrar læknisskoðunar. Skilyrði um orsakatengsl voru því ekki talin vera fyrir hendi og var Í sýknað af kröfu A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. ágúst 2011. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 43.696.836 krónur með 2% ársvöxtum frá 27. febrúar 1999 til 7. janúar 2010, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður falli niður.

Með vísan til forsendna héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, verður að leggja til grundvallar að orsakir líkamstjóns áfrýjanda verði ekki raktar til vanrækslu starfsmanns Fjórðungssjúkrahússins á Akureyri. Þegar af þeirri ástæðu verður héraðsdómur staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans, 1.200.000 krónur.
486/2012

Með úrskurði héraðsdóms var leyst úr ágreiningi K og M um forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða þar til dómur gengur í forsjármáli þeirra. Fyrir Hæstarétti deildu K og M um lögheimili barnanna en rétturinn taldi engin efni til að hagga við þeirri skipan sem kveðið var á um í hinum kærða úrskurði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. júlí 2012, sem barst héraðsdómi 5. þess mánaðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 21. júní 2012, þar sem hafnað var kröfum málsaðila um breytingu á forsjá barnanna A og B. Þá var þar mælt fyrir um að umgengni aðilanna við börnin skyldi haldast óbreytt þar til endanlegur dómur gengi í máli þeirra og að lögheimili barnanna skyldi vera hjá varnaraðila til sama tíma. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur að öðru leyti en því að lögheimili barnanna skuli ákveðið hjá sér. Til vara krefst hann þess „að lögheimilum drengjanna verði skipt að jöfnu milli forsjáraðila.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Engin efni eru til að hagga við þeirri skipan sem kveðið var á um í hinum kærða úrskurði um lögheimili barna málsaðila meðan forsjármál er rekið milli þeirra. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
488/2012

Úrskurður héraðsdóms, um að heimila húsleit á heimili X til að leggja hald á andlag ætlaðs þjófnaðarbrots hans, var felldur úr gildi með vísan til þess að X og A deildu um eignarrétt að andlaginu, ketti, og úr slíkum einkaréttarlegum ágreiningi yrði skorið í dómsmáli þeirra í milli. Eins og atvikum málsins væri háttað leiddu almannahagsmunir ekki til þess að húsleitarkrafa næði fram að ganga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Þ-kk-nf Ö-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júlí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. júlí 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um heimild til húsleitar á lögheimili varnaraðila að [...] í [...]. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að fallist verði á kröfu hans eins og hún er fram sett um leit og hald.

Forsaga máls þessa er sú að varnaraðili og A, sem samkvæmt gögnum málsins voru í staðfestri samvist, slitu henni 16. nóvember 2011 og tóku í framhaldinu að deila um rétt yfir kettinum B sem ber örmerkið [...]. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 10. maí 2012 var hafnað kröfu varnaraðila um að kötturinn yrði tekinn úr vörslum A og fenginn lögmanni varnaraðila í hendur, þar sem ekki þætti sýnt að skráning kattarins hjá dýraauðkenni.is veitti fullnægjandi sönnur fyrir því hver væri eigandi hans. Þann úrskurð kærði varnaraðili til Hæstaréttar sem með dómi 12. júní 2012 í máli nr. 381/2012 vísaði málinu frá Hæstarétti, þar sem ekki lá fyrir að verðgildi kattarins svaraði til áfrýjunarfjárhæðar samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

Atvikum að brottnámi kattarins B frá [...] á [...] 28. júní 2012 er lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar greinir játaði varnaraðili við skýrslutöku hjá lögreglu 2. júlí síðastliðinn að hafa farið 28. júní sama ár að heimili A á [...], á meðan hinn síðarnefndi var að heiman, í því skyni að sækja köttinn. Kvaðst varnaraðili einfaldlega hafa farið og náð í köttinn. Kvað varnaraðili A hafa gefið sér köttinn á jólum 2010, og væri hann nú í vörslum sínum. Samkvæmt gögnum málsins kveðst A hins vegar hafa fengið köttinn sem kettling að gjöf frá nafngreindum manni og þá lofað þeim manni að láta köttinn aldrei frá sér. Því sé rangt að hann hafi gefið varnaraðila köttinn.

Af framangreindu er ljóst að varnaraðili og A deila um hvor þeirra sé réttur eigandi kattarins B. Úr slíkum einkaréttarlegum ágreiningi verður, eins og atvikum málsins háttar, skorið í dómsmáli þeirra í milli. Þótt lögregla hafi vald til að rannsaka hvort varnaraðili kunni að hafa framið refsivert brot með brottnámi kattarins umrætt sinn og gera nauðsynlegar ráðstafanir í tengslum við þá rannsókn, leiða almannahagsmunir ekki til þess að krafa sóknaraðila um húsleit hjá varnaraðila nái fram að ganga. Samkvæmt þessu verður staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
491/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Þ-kk-nf Ö-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júlí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. júlí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 10. ágúst 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
492/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Y skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Þ-kk-nf Ö-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. júlí 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. júlí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 10. ágúst 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Að því frágengnu krefst hann þess að beitt verði úrræðum samkvæmt 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
493/2012

Staðfestur var sú niðurstaða úrskurðar héraðsdóms að L skyldi fá afhent staðfest eftirrit af stefnum og skjalaskrám í tveimur málum sem G hf. hafði höfðað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júlí 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. júní 2012, þar sem hafnað var aðalkröfu varnaraðila um að honum yrðu afhent öll málsgögn í tveimur tilgreindum dómsmálum sem sóknaraðili hefur höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur, en fallist á kröfu hans um afhendingu á staðfestu endurriti stefnu og „stefnuskrá“ í sömu málum. Kæruheimild er í d. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ekki verður séð af gögnum málsins að sóknaraðili hafi krafist málskostnaðar við meðferð málsins í héraði. Sú krafa kemur því ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Það athugist að með orðinu „stefnuskrá“ í úrskurðarorðum hins kærða úrskurðar er sýnilega átt við skjalaskrá samkvæmt 1. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991, það er að segja skrá yfir skjöl sem stefnandi hefur lagt fram við þingfestingu umræddra dómsmála.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili lýst kröfu við slitameðferð sóknaraðila. Uppi er ágreiningur milli málsaðila um rétthæð kröfunnar og hefur honum verið vísað til úrlausnar Héraðsdóms Reykjavíkur. Er þessu lýst í hinum kærða úrskurði.

Talið verður að framangreind aðstaða nægi til að varnaraðili teljist hafa sýnt fram á lögvarða hagsmuni í skilningi 1. mgr. 14. gr. laga nr. 91/1991 til að fá þau gögn afhent sem fallist var á með hinum kærða úrskurði. Verður niðurstaða hans að því er þau varðar því staðfest á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Staðfest er sú niðurstaða hins kærða úrskurðar að varnaraðili, Lífeyrissjóður starfsmanna ríkisins, skuli fá afhent staðfest eftirrit af stefnum og skjalaskrám samkvæmt 1. mgr. 95. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála í tveimur héraðsdómsmálum sem sóknaraðili, Glitnir hf., hefur höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur og eru rekin þar með númerum E-500/2012 og E-1411/2012.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 200.000 krónur í kærumálskostnað.
494/2012

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að A yrði sviptur sjálfræði í fjögur ár á grundvelli a. liðar 4. gr., sbr. 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. júlí 2012, sem barst héraðsdómi degi síðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. júlí 2012, þar sem sóknaraðili var að kröfu varnaraðila sviptur sjálfræði í fjögur ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talið þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, og þóknun skipaðs talsmanns varnaraðila, L-kvk-ef V. J-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur til hvors.
498/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kvk-nf B-kvk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júlí 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. júlí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hennar í Hæstarétti, en þó eigi lengur til fimmtudagsins 8. nóvember 2012 klukkan 17. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Að því frágengnu krefst hún þess að vægari úrræðum verði beitt, sbr. 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
499/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kvk-nf B-kvk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júlí 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 18. júlí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans í Hæstarétti, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 8. nóvember 2012 klukkan 17. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
504/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kvk-nf B-kvk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júlí 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. júlí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt þar til dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til miðvikudagsins 15. ágúst 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
505/2011

Deilt var um gildi áminningar sem forstjóri heilbrigðisstofnunarinnar C veitti B á grundvelli 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins í kjölfar þess að B tók með leynd sýni úr drykk hjá lækni sem starfaði hjá stofnuninni og sendi til rannsóknar. Var þessi hegðun B talin óhæfileg og ósamrýmanleg starfi hans og ekki í samræmi við starfsskyldur hans samkvæmt 14. gr. fyrrnefndra laga. Fullt tilefni hefði því verið til að veita B áminningu. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu heilbrigðisstofnunarinnar C.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. september 2011. Hann krefst þess að áminning sem forstjóri stefnda, Heilbrigðisstofnunarinnar C, veitti honum 18. október 2010 verði ógilt. Einnig krefst hann þess að stefndi greiði sér 1.000.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 29. október 2010 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Við meðferð málsins í héraði var gætt ákvæðis 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, B, greiði stefnda, Heilbrigðisstofnuninni C, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
505/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu sem S og H lýstu við slit K hf., sem reist var á ætlaðri bótaskyldu K hf. vegna viðskipta málsaðila með svonefnda skiptasamninga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma G-kvk-nf B-kvk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 10. júlí 2012, sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. júní 2012, þar sem hafnað var kröfu sem sóknaraðilar lýstu við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að kröfu þeirra, aðallega að fjárhæð 224.037.454 krónur, en til vara að fjárhæð 191.950.885 krónur, verði skipað í réttindaröð við slit varnaraðila sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum verða sóknaraðilar dæmdir til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, S-kk-nf S-kk-nf S-kk-nf og H-kvk-nf G-kvk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi banka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
506/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem því var hafnað að kröfu M við slit fjármálafyrirtækisins L hf. yrði veitt staða sem forgangskrafa samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Krafan var til komin vegna tveggja samninga um svokölluð heildsöluinnlán og var því ekki mótmælt af hálfu L hf. að þau flokkuðust sem innstæður í skilningi 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Þar sem kröfunni hafði verið lýst sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 var ekki unnt að fallast á dómkröfu M og var henni því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júlí 2012, sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. júlí 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að tvær kröfur sem hann lýsti við slit varnaraðila skyldu njóta réttar sem forgangskröfur samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. þeirra laga. Sóknaraðili krefst þess að kröfum hans, annars vegar að fjárhæð 497.339.359 krónur og hins vegar að fjárhæð 201.655.886 krónur, verði skipað í réttindaröð við slit varnaraðila sem forgangskröfum samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Það athugist að úrlausn málsins getur ekki ráðist af túlkun á tilskipun Evrópuþingsins og ráðsins 2001/24/EB frá 4. apríl 2001 um endurskipulagningu og slit lánastofnana en vikið er að þessari tilskipun í forsendum hins kærða úrskurðar. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Motor Insurer's Bureau, greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 300.000 krónur í kærumálskostnað.
507/2011

K ehf. gerði verksamning við O en V ehf. var undirverktaki þess fyrrnefnda. Talið var að með samningi K ehf. og O um greiðslur beint til undirverktakans hefði K ehf. framselt kröfurétt sinn á hendur O til hans með samþykki O. V ehf. hefði með þessu eignast kröfu beint á O og var O bundinn af samþykki sínu gagnvart V ehf. Ekki var fallist á að O gæti notað kröfu sína á hendur K ehf. til skuldajafnaðar við kröfu V ehf. Staðfesti Hæstiréttur hinn áfrýjaða dóm um greiðsluskyldu O með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. september 2011. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fallist verður á þá niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að samningur sem komst á um að áfrýjandi greiddi stefnda beint án milligöngu aðalverktakans Klæðningar ehf. hafi verið forsenda þess að stefndi héldi vinnu sinni við verkið áfram. Telja verður að í skuldbindingu áfrýjanda um þetta hafi falist afsal, að því er varðar reikninga frá stefnda, á rétti sem áfrýjandi annars kynni að hafa átt til að greiða reikningana með skuldajöfnuði við kröfur sínar á hendur aðalverktakanum. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að við meðferð málsins í héraði var gætt ákvæðis 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Orkuveita Reykjavíkur, greiði stefnda, Vélsmiðjunni Altaki ehf., 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
507/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júlí 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. júlí 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, þó eigi lengur en til fimmtudagsins 8. nóvember 2012 klukkan 17. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurðar er staðfestur.