10/2007

X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa skallað A með enninu í andlitið svo að fjórar framtennur brotnuðu auk þess sem A hlaut skurð í neðri vör. Við skýrslutöku hjá lögreglu í tilefni af kæru A, þar sem hann kvað X hafa skallað sig, viðurkenndi X að hafa verið þar að verki. Fyrir dómi kannaðist X hins vegar ekki við að hafa skallað A auk þess sem A kvaðst ekki geta verið viss um að X hafi valdið honum áverkanum. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að þeir hefðu báðir staðfest fyrir dómi að hafa gefið skýrslur hjá lögreglu þess efnis að X hefði framið það brot sem hann var sakaður um. Ekkert væri fram komið sem rýrði sönnunargildi játningar X og skýrslu A fyrir lögreglu og var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu X. Með brotinu rauf hann skilorð dóms frá 21. október 2003. Í samræmi við 60. gr. almennra hegningarlaga var 10 mánaða fangelsi samkvæmt þeim dómi tekið upp og dæmt með og var refsing hans ákveðin fangelsi í 14 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 14. desember 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð.

Í framburði sínum fyrir dómi staðfestu bæði ákærði og kærandi sérstaklega að hafa gefið skýrslur hjá lögreglu þess efnis að ákærði hafi framið það brot sem hann er sakaður um, en skýrslur þeirra hjá lögreglu voru teknar upp á myndband. Ekkert er fram komið í málinu sem rýrir sönnunargildi játningar ákærða og skýrslu kæranda fyrir lögreglu. Að þessu sérstaklega gættu er staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða með vísan til forsendna.

Í hinum áfrýjaða dómi er sakaferill ákærða réttilega rakinn að öðru leyti en því að tiltekið er að ákærði hafi hlotið dóm á árinu 1996 fyrir líkamsárás. Það sakavottorð sem lá fyrir í héraði kvað hins vegar á um að ákærði hefði á því ári gengist undir dómsátt vegna slíks brots. Fyrir Hæstarétti lýsti sækjandi yfir því að líklega hefði ákærði hvorki hlotið dóm né gengist undir sátt á árinu 1996. Eins og nánar er rakið í héraðsdómi var ákærði 21. október 2003 dæmdur í 10 mánaða fangelsi skilorðsbundið í þrjú ár fyrir meiri háttar líkamsárás. Héraðsdómari tók þann dóm réttilega upp og dæmdi í einu lagi fyrir brotið sem ákærði var þar sakfelldur fyrir og það brot sem nú er til meðferðar, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þegar litið er til þess og afleiðinga brots ákærða sem hann er nú sakfelldur fyrir, sbr. og 77. gr. almennra hegningarlaga, er refsing hans ákveðin fangelsi í 14 mánuði. Fallist er á með héraðsdómara að sakaferill ákærða gefi ekki tilefni til að skilorðsbinda refsingu hans nú.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 14 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 244.316 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.