238/2015

V krafðist ómerkingar ummælanna „Sakar [V] um að hafa dregið sér fé frá Actavis Group hf.“, sem birtust á forsíðu Viðskiptablaðsins í ágúst 2014, og að B, sem ritstjóri blaðsins, yrði dæmdur til refsingar vegna þeirra og gert að greiða sér miskabætur. B reisti kröfu sína um sýknu á því að ummælin hefðu verið rétt og sannleiksgildi þeirra ótvírætt enda um að ræða beina tilvísun í stefnu og kæru nafngreinds manns á hendur V. Í dómi Hæstaréttar kom fram að V stundaði umfangsmikil viðskipti hérlendis sem erlendis og hefði þátttaka hans í þeim oft hlotið mikla umfjöllun fjölmiðla. Umfjöllun um slík viðskiptamálefni ætti erindi við almenning og væri hluti mikilvægrar þjóðfélagsumræðu. Frétt Viðskiptablaðsins bæri glögglega með sér að stefnandinn í hinu umrædda dómsmáli teldi í stefnu og kæru á hendur V þá tilfærslu fjármuna, sem þar væri greint frá, hafa verið ólögmæta og saknæma og að augljóslega væri þar átt við fjárdrátt. Samkvæmt þessu hefði í hinum umstefndu ummælum falist staðhæfing um staðreynd sem væri efnislega rétt. Ekki hefði hvílt skylda á blaðamanni þeim sem ritaði fréttina að ganga úr skugga um réttmæti þeirrar staðhæfingar sem í ummælunum hefði falist. Var B því sýknaður af kröfum V.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. mars 2015. Hann krefst þess að nánar tilgreind fyrirsögn sem birtist á forsíðu Viðskiptablaðsins 28. ágúst 2014 verði ómerkt og stefndi dæmdur til refsingar vegna hennar samkvæmt 234., 235. og 236. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá krefst hann þess að stefnda verði gert að greiða sér 3.391.183 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 2.000.000 krónum frá 28. ágúst 2014 til 2. október sama ár, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Atvikum málsins er réttilega lýst í hinum áfrýjaða dómi að öðru leyti en því að afrit tölvubréfs þess sem blaðamaður Viðskiptablaðsins sendi starfsmanni áfrýjanda degi áður en umrædd frétt birtist í blaðinu var sent stefnda en ekki B-kk-þgf T-kk-þgf B-kk-þgf.

Eins og greinir í héraðsdómi stundar áfrýjandi umfangsmikil viðskipti hérlendis sem erlendis og hefur þátttaka hans í þeim oft hlotið mikla umfjöllun fjölmiðla. Umfjöllun um slík viðskiptamálefni á erindi við almenning og er hluti mikilvægrar þjóðfélagsumræðu. Fallist er á með hinum áfrýjaða dómi að frétt sú í Viðskiptablaðinu, sem um ræðir í málinu, beri glögglega með sér að B-kk-nf T-kk-nf B-kk-nf telji í stefnu og kæru á hendur áfrýjanda þá tilfærslu fjármuna, sem þar er frá greint, hafa verið ólögmæta og saknæma og að augljóslega sé þar átt við fjárdrátt. Samkvæmt þessu fólst í hinum umstefndu ummælum í fyrirsögn blaðsins staðhæfing um staðreynd sem var efnislega rétt. Á blaðamanni þeim sem ritaði fréttina hvíldi ekki skylda til að ganga úr skugga um réttmæti þeirrar staðhæfingar sem í ummælunum fólst. Þegar af þessum ástæðum verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Eftir framangreindum úrslitum verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, V-kk-nf R-kk-nf W-kk-nf, greiði stefnda, B-kk-þgf Ó-kk-þgf, 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.