464/2004

S var sakfelldur fyrir að hafa hrint A með þeim afleiðingum að hann féll aftur fyrir sig og lenti með höfuðið á gangstéttarbrún, en ósannað þótti að S hefði greitt A hnefahögg í andlitið. Talið var að þó brot S yrði ekki metið sérstaklega hættulegt í skilningi 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 væri það réttilega heimfært til þess ákvæðis vegna þeirra alvarlegu afleiðinga sem það hafði fyrir heilsu A. Var S dæmdur í fimm mánaða fangelsi og var refsingin skilorðsbundin til þriggja ára.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. nóvember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms og að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, til vara ómerkingar héraðsdóms og heimvísunar málsins en að því frágengnu að refsing hans verði milduð.

Óumdeilt er að A varð fyrir líkamstjóni er hann féll aftur fyrir sig og lenti á gangstéttarbrún fyrir utan Hótel Borgarnes við Egilsgötu í Borgarnesi aðfaranótt laugardagsins 20. mars 2004. Þrátt fyrir að kröfugerð ákærða sé hagað með framangreindum hætti verður fyrst að fjalla um kröfu hans um ómerkingu héraðsdóms og heimvísun málsins. Sú krafa er á því reist að vettvangur hafi ekki verið kannaður við meðferð málsins í héraði og skorti á upplýsingar um aðstæður á vettvangi umrætt sinn. Þá hafi lögregla ekki reynt nægilega að hafa uppi á hugsanlegum vitnum að atvikum. Ekki verður séð að sakflytjendur í héraði hafi óskað eftir að vettvangur yrði skoðaður, en fram er komið að bæði þeir og dómari, sem og ákærði og vitni voru staðkunnug. Ekki verður heldur ráðið af gögnum málsins að fleiri vitnum hafi verið til að dreifa en þeim er gáfu skýrslur við málsmeðferðina. Að þessu virtu sem og framburði ákærða og vitna telst meðferð málsins í héraði ekki hafa verið haldin slíkum annmörkum að heimvísun varði.

Einungis eitt vitni, B, gestur á dansleiknum á hótelinu, bar að hann hafi séð ákærða slá A högg í andlit með þeim afleiðingum að hann féll aftur fyrir sig. Þrátt fyrir að fram sé komið að A hafi hlotið áverka í andliti þykir, vegna eindreginnar neitunar ákærða, varhugavert að telja sannað að ákærði hafi veitt A högg í andlit umrætt sinn, sbr. 45. gr. og 46. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Ákærði telur einnig ósannað að hann hafi hrint A í götuna með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Í því sambandi beri að hafa sérstaklega í huga ölvunarástand A umrætt sinn og að A hafi fyrst ráðist að sér og eiginkonu sinni við leigubifreið þar fyrir utan hótelið. Ákærði viðurkenndi þó fyrir dómi að hafa ýtt A með báðum höndum, en kvaðst eigi að síður ekki hafa fylgst með því hvort A féll við það í götuna þar sem ákærði hafi strax farið í leigubifreiðina. Af framburði vitna, sem rakin eru í héraðsdómi, verður hins vegar ekki ráðið að A hafi ráðist á ákærða eða eignkonu hans þótt fram sé komið að A, sem var verulega undir áhrifum áfengis, hafi „danglast“ utan í ákærða, eins og segir í héraðsdómi. Af framburði vitnanna B og C leigubifreiðarstjóra, og að nokkru leyti vitnisins D dyravarðar, er í ljós leitt að þetta varð tilefni þess að ákærði, sem var æstur í garð A, vatt sér að A og hrinti honum svo harkalega að hann missti fótanna og féll í götuna svo illa að hann missti meðvitund. Gerðist ákærði þannig sekur um líkamsárás. Þá er sannað, með framburði framangreindra vitna og framburði lækna, sem raktir eru í héraðsdómi, að A hlaut við það þá áverka sem getið er um í ákæru og framlögðum áverkavottorðum.

Fallist er á með héraðsdómi að brot ákærða verði ekki metið sérstaklega hættulegt í skilningi 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum, en þegar virtar eru afleiðingar af háttsemi hans fyrir heilsu A, sem varð bæði fyrir mari á heila og heyrnarskerðingu, er hún réttilega heimfærð undir það lagaákvæði. Ekki er fallist á með ákærða að það breyti nokkru í því sambandi þótt ekki verði á þessu stigi fullyrt hversu mikinn bata A muni fá í framtíðinni. Sakarferill ákærða er rakinn í hinum áfrýjaða dómi, en brot hans er framið áður en dómur Héraðsdóms Vesturlands 10. ágúst 2004 gekk. Refsingu ákærða ber að ákveða að teknu tilliti til ákvæða 60. gr., og 78. gr., sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, eins og gert er í hinum áfrýjaða dómi. Að því virtu og atvikum öllum er refsing ákærða ákveðin í einu lagi fangelsi í fimm mánuði, en rétt þykir að fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf E-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi hann almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað. Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, L-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 150.000 krónur.