425/2005

M varð fyrir vinnuslysi 1991 og greiddi réttargæslustefndi honum bætur vegna þess í kjölfar dóms Hæstaréttar 16. september 1999 í samræmi við yfirmatsgerð, sem aðilar voru sammála um að leggja til grundvallar. Taldi M að ófyrirséðar breytingar hefðu orðið á heilsu sinni frá því dómur gekk í málinu og varanlegar afleiðingar slyssins orðið meiri en komist var að í yfirmatsgerðinni. Í dómi Hæstaréttar sagði að þó að þessar aðstæður gætu leitt til þess að skilyrði væru til að taka ákvörðun skaðabóta upp á ný, sbr. nú 11. gr. laga nr. 50/1993, breytti það engu um hvenær fyrningartími á kröfu hans yrði talinn hafa byrjað að líða. Yrði að miða við hann hefði byrjað að líða á slysdegi og hefði málsókn hans, sem lauk með dómi Hæstaréttar 1999, ekki rofið fyrningu kröfunnar. Málsókn hans 2001, sem síðar féll niður, rauf heldur ekki fyrningu hennar, sbr. 11. gr. laga nr. 14/1905. Var krafan því talin fyrnd og B ehf. sýknað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. september 2005 og krefst þess að viðurkennt verði að krafa hans um skaðabætur úr hendi stefnda að fjárhæð 10.805.986 krónur sé ekki fyrnd og að hún verði að öðru leyti tekin til efnislegrar úrlausnar í héraði. Hann krefst og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt fyrir réttinum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Vátryggingafélagi Íslands hf. hefur verið stefnt til réttargæslu.

Svo sem nánar er rakið í héraðsdómi slasaðist áfrýjandi við vinnu sína 27. nóvember 1991 og var þá ljóst að hann hafði orðið fyrir líkamstjóni. Hann höfðaði mál til greiðslu skaðabóta og lauk því með dómi Hæstaréttar 16. september 1999. Greiddi réttargæslustefndi bætur samkvæmt dóminum 20. sama mánaðar. Áfrýjandi telur örorku sína hafa reynst mun meiri en lagt hafði verið til grundvallar í dómi Hæstaréttar í samræmi við samhljóða yfirlýsingar aðilanna í málinu um að byggt skyldi í þeim efnum á yfirmatsgerð, sem aflað hafði verið undir rekstri þess. Hann höfðaði nýtt mál til heimtu frekari skaðabóta með stefnu 27. nóvember 2001, þar sem tekið var fram að honum bæri nauðsyn til að höfða það til þess að rjúfa lögbundinn fyrningarfrest. Það mál var fellt niður en nýtt ekki höfðað innan sex mánaða.

Áfrýjandi höfðaði mál þetta 25. janúar 2005 til heimtu áðurgreindri kröfu. Í málflutningi fyrir Hæstarétti kom fram að hann reisi hana á því að varanlegar afleiðingar slyssins 27. nóvember 1991 hafi orðið miklu meiri en metnar hafi verið í fyrrnefndri yfirmatsgerð. Hér sé um að ræða „ófyrirséða versnun“ frá því, sem þar hafi verið reiknað með, en ekki sé á því byggt að áður óþekktir áverkar hafi komið í ljós, sem rekja mætti til slyssins. Þótt ófyrirséðar breytingar kunni að hafa orðið á heilsu áfrýjanda frá því að dómur gekk í fyrra máli hans á árinu 1999 og þær kynnu út af fyrir sig að geta leitt til þess að skilyrði væru til að taka ákvörðun skaðabóta upp á ný, sbr. nú 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, getur það engu breytt um hvenær fyrningartími á kröfu hans verður talinn hafa byrjað að líða. Vegna þessa og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, M-kk-ef J-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 250.000 krónur.