182/2001

H varð fyrir líkamstjóni er hún og S rákust saman í skíðabrekku með þeim afleiðingum að hún hlaut 25% varanlega örorku. Krafði hún S um skaðabætur vegna þessa. Engin vitni voru að slysinu, en með tilliti til áverka S og H, framburðar þeirra sjálfra og vitnis sem komið hafði að þeim eftir slysið, var ekki talið, að H hefði tekist að sanna, að S bæri einn alla sök á því, hvernig fór. Þótti því eðlilegt að skipta sök til helminga og var S dæmdur til greiðslu skaðabóta í samræmi við þá niðurstöðu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. maí 2001. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst áfrýjandi lækkunar dómkröfu á grundvelli sakarskiptingar og verði málskostnaður þá felldur niður.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, þó þannig að dráttarvextir frá 1. júlí 2001 verði ákveðnir á grundvelli 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Atvikum málsins og málsástæðum aðila auk sönnunargagna er skilmerkilega lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar greinir varð stefnda fyrir líkamstjóni 5. febrúar 1996, þegar hún og áfrýjandi rákust saman í skíðabrekku við bæinn Kitzbühel í Austurríki með þeim afleiðingum, að hún hlaut af 25% varanlega örorku. Samkvæmt gögnum málsins fékk hún slæmt brot á hægra sköflungi við hnéð og marðist mjög á vinstri handlegg auk þess sem hún hlaut áverka í andliti. Engra læknisfræðilegra gagna nýtur um meiðsl áfrýjanda, en hann kveðst hafa marist allur á vinstri hlið og bólgnað á vinstri vanga. Enginn sjónarvottur var að slysinu sjálfu, engin rannsókn fór fram á vettvangi og engin gögn gefa til kynna, hvernig aðstæðum var í raun háttað, hvorki ljósmyndir né teikningar.

Skilja verður málflutning lögmanns áfrýjanda fyrir Hæstarétti svo, að áfrýjandi telji ekki lengur varúðarreglu umferðarlaga nr. 50/1987 eða 13. kapítula Mannhelgisbálks Jónsbókar um váðaverk eiga við í málinu, en hann leggur áherslu á, að ákveðin áhætta fylgi ævinlega þátttöku í íþróttum. Eftir því sem við getur átt er réttmætt og eðlilegt, eins og héraðsdómur segir, að hafa í huga við sakarmat leiðbeiningarreglur Alþjóða skíðasambandsins F.I.S., en þær hafa ekki lagagildi.

Fallist er á það sönnunarmat héraðsdóms, að áfrýjandi hafi rennt sér nokkru síðar af stað niður hólinn en stefnda, en um óverulegan tímamun virðist þó vera að ræða. Af því leiðir ekki sjálfkrafa, að áfrýjandi hafi rennt sér hraðar en hún, svo að einhverju skipti, eða hann hafi valið skíðaleið sína þannig, að þeim, sem á undan fóru, væri hætta búin, sbr. 3. gr. F.I.S. reglnanna. Eins og mál þetta liggur fyrir er ósannað, að áfrýjandi hafi skollið aftan á stefndu, eins og haldið er fram. Verður það bæði ráðið af lýsingu á meiðslum þeirra beggja og framburði vitnis um það, hvernig þau lágu samsíða í brekkunni, þegar að var komið eftir slysið, hann á vinstri hlið en hún á bakinu og snéri þó ívið að honum. Fyrir héraðsdómi kvaðst stefnda heldur ekki hafa gert sér grein fyrir því, hvar áfrýjandi lenti á henni. Ekki var um bratta brekku að ræða og verður að leggja til grundvallar, að þau hafi hvort um sig rennt sér í sveig frá hólnum og leiðir þeirra skorist þannig um það bil 100 metrum neðar, að áfrýjandi hafi verið á hægri hönd stefndu. Með tilliti til áverkanna er langlíklegast, að þau hafi bæði verið komin langleiðina úr aflíðandi beygju og þá rekist saman en þó ekki alveg beint hvort framan á annað. Þau hafa bæði borið, að þau hafi ekki veitt för hins athygli, þótt aðstæður í brekkunni virðist hafa verið með besta móti, veður gott og fátt fólk á ferð. Er óhjákvæmilegt að líta svo á, að þar hafi verið um að kenna stundar aðgæsluleysi af hálfu beggja. Stefndu hefur því ekki tekist að sanna, að áfrýjandi beri einn alla sök á því, hvernig fór. Eins og hér háttar til þykir eðlilegt að skipta sök til helminga.

Við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti lýsti lögmaður áfrýjanda því yfir, að ekki væru gerðar sérstakar athugasemdir við ákvörðun fjárhæða í héraðsdómi, en upphafstíma dráttarvaxta var mótmælt. Verður áfrýjandi því dæmdur til að greiða stefndu helming þeirrar fjárhæðar, sem héraðsdómari ákvað, eða 1.284.934 krónur. Með hliðsjón af því, að Vátryggingafélag Íslands hf., ábyrgðartryggjandi áfrýjanda, hafði jafnan boðið stefndu til sátta að greiða helming tjóns hennar þykir rétt, að bótafjárhæðin beri ekki dráttarvexti fyrr en frá uppsögu héraðsdóms en 2% ársvexti frá slysdegi til þess dags.

Áfrýjandi skal greiða stefndu hluta málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Áfrýjandi, S-kk-nf J-kk-nf, greiði stefndu, H-kvk-þgf H-kvk-þgf, 1.284.934 krónur með 2% ársvöxtum frá 5. febrúar 1996 til 29. mars 2001, dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 frá þeim degi til 1. júlí sama ár en samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefndu samtals 400.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.