656/2016

B höfðaði mál gegn L ehf. til heimtu vangoldinna launa en hún hafði starfað hjá félaginu við mjaltir. Deildu aðilar um hvort samið hefði verið um rofinn vinnutíma. Fyrir lá að ekki var gerður skriflegur ráðningarsamningur milli aðila í samræmi við ákvæði kjarasamnings um kaup og kjör starfsmanna sem vinna almenn landbúnaðarstörf á bændabýlum sem gilti um starfskjör B. Í kjarasamningnum var kveðið á um að í ráðningarsamningi skyldi koma fram ef sérstaklega væri samið um vinnutíma, meðal annars rofinn vinnutíma. Talið var að sönnunarbyrði um það hvort samið hefði verið um rofinn vinnutíma hvíldi á L ehf. og hefði sú sönnun ekki tekist. Var því fallist á kröfu B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. september 2016. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað, til vara að hann verði sýknaður af kröfu stefndu, en að því frágengnu að krafa stefndu verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms með þeirri breytingu að til frádráttar tildæmdri kröfu hennar komi innborgun áfrýjanda 11. desember 2014 að fjárhæð 37.045 krónur. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi var ekki gerður skriflegur ráðningarsamningur milli aðila í samræmi við 1. mgr. 12. gr. kjarasamnings Starfsgreinasambands Íslands og Bændasamtaka Íslands um kaup og kjör starfsmanna sem vinna almenn landbúnaðarstörf á bændabýlum, er gilti frá 1. júní 2011 til 31. janúar 2014. Samsvarandi ákvæði er í 1. mgr. 11. gr. kjarasamnings sömu aðila er gilti frá 1. febrúar 2014 til 28. febrúar 2015. Hvílir því sönnunarbyrði um inntak ráðningarsambands aðila á áfrýjanda. Í hinum áfrýjaða dómi var tekin rökstudd afstaða til þeirrar málsástæðu aðila hvort samið hafi verið sérstaklega um rofinn vinnutíma líkt og heimilt var samkvæmt 7. mgr. 2. gr. fyrstnefnds kjarasamnings og samsvarandi ákvæði í 2. mgr. 11. gr. síðarnefnds kjarasamnings. Héraðsdómur taldi ósannað að svo hafi um samist milli aðila og er fallist á þá niðurstöðu. Í rökstuðningi dómsins fyrir þeirri niðurstöðu fólst afstaða til þess álitaefnis hvort stefnda ætti rétt til greiðslu yfirvinnu frá og með apríl 2014 og þar til ráðningarsambandi aðila lauk. Samkvæmt framangreindu verður kröfu áfrýjanda um ómerkingu héraðsdóms hafnað.

Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað, sem ákveðinn verður í einu lagi á báðum dómstigum eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, Ljósaborg ehf., greiði stefndu, B-kvk-þgf S-kvk-þgf, 1.684.913 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 134.362 krónum frá 30. september 2013 til 31. október 2013, af 201.839 krónum frá þeim degi til 30. nóvember 2013, af 399.129 krónum frá þeim degi til 5. desember 2013, af 398.272 krónum frá þeim degi til 31. desember 2013, af 437.050 krónum frá þeim degi til 31. janúar 2014, af 602.675 krónum frá þeim degi til 28. febrúar 2014, af 840.031 krónu frá þeim degi til 31. mars 2014, af 966.123 krónum frá þeim degi til 30. apríl 2014, af 1.398.620 krónum frá þeim degi til 31. maí 2014, af 1.510.612 krónum frá þeim degi til 2. júní 2014, af 1.501.575 krónum frá þeim degi til 30. júní 2014, af 1.657.206 krónum frá þeim degi til 31. júlí 2014 og af 1.684.913 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun 11. desember 2014 að fjárhæð 37.045 krónur.

Áfrýjandi greiði stefndu 1.500.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.