446/2007

B var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft samræði við A á meðan hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Í héraðsdómi, sem staðfestur var um sakfellingu ákærða, var talið sannað með vísan til trúverðugs framburðar A, áverka þeirra sem hún bar á kynfærum og endaþarmi og framburðar læknis um að þeir gætu samrýmst harkalegum eða óundirbúnum samförum, framburðar vitnisins C, framburða annarra vitna um ástand A og þeirra sálrænu einkenna sem hrjáðu hana eftir atburðinn að B hefði framið verknað þann sem ákært var fyrir. Var hann dæmdur í 2 ára fangelsi og til að greiða A 833.207 krónur í miskabætur.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 2. ágúst 2007 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst þyngingar á refsingu og að ákærði verði dæmdur til að greiða A 1.233.207 krónur með vöxtum eins og í ákæru greinir.

Ákærði krefst aðallega sýknu og að bótakröfu A verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að refsing verði milduð og bætur lækkaðar.

Í ákæru er ætlað brot ákærða heimfært undir 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 40/1992. Eftir útgáfu ákæru var þessum ákvæðum breytt með lögum nr. 61/2007. Ber því að heimfæra ætlað brot til 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 2. gr. þeirra. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður niðurstaða hans um sakfellingu ákærða staðfest.

Ákærði var dæmdur 20. febrúar 2007 til greiðslu 70.000 króna sektar og sviptingar ökuréttar í átta mánuði vegna brots á 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Þótt refsing ákærða verði nú ákveðin sem hegningarauki við það brot, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga, hefur það ekki áhrif á hana. Með vísan til þeirra atriða, sem greinir í hinum áfrýjaða dómi varðandi ákvörðun refsingar, er hæfilegt að ákærði sæti fangelsi í tvö ár.

Ákvörðun héraðsdóms um bætur til handa A verður staðfest að öðru leyti en því að krafan ber dráttarvexti frá 22. mars 2007.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað, framlögðum ferðakostnaðarreikningi réttargæslumanns brotaþola að fjárhæð 28.680 krónur og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf T-kk-nf, sæti fangelsi í tvö ár.

Ákærði greiði A 833.207 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 800.000 krónum frá 15. október 2006 til 22. mars 2007 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af 833.207 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 703.597 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 435.750 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, H-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.

Sératkvæði

Á-kk-ef K-kk-ef og

G-kk-ef C-kk-nf

Við erum sammála meirihluta dómara um annað en refsingu ákærða. Varðandi það er rétt að líta til þess að refsingar fyrir kynferðisbrot hafa almennt verið að þyngjast í dómum Hæstaréttar á síðustu árum. Það á einnig við um brot gegn 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sem ákærði er sakfelldur fyrir að hafa brotið, sbr. nú 2. mgr. 194. gr. laganna eins og henni var breytt með 3. gr. laga nr. 61/2007. Refsingar fyrir slík brot hafa í dómum réttarins á rúmum áratug hækkað frá því að vera almennt 6 til 9 mánaða fangelsi í fangelsi í 12 til 15 mánuði og í einstaka alvarlegum tilvikum 18 mánaða fangelsi. Brotið sem ákærði er nú sakfelldur fyrir var framið fyrir gildistöku laga nr. 61/2007, en með þeim var kveðið á um lágmark fangelsisrefsingar fyrir slík brot og hámarksrefsing fyrir þau þyngd til muna. Getur sú lagabreyting engin áhrif haft á refsingu ákærða í þessu máli, sbr. til hliðsjónar 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga. Í ljósi framanritaðs og með vísan til forsendna héraðsdóms að öðru leyti teljum við að staðfesta beri ákvörðun hans um refsingu ákærða.