arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
20/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur, en gæsluvarðhaldi var markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. janúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. janúar 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 25. janúar 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 11. janúar 2008 og krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 1. febrúar 2008 kl. 16.

Þegar litið er til áverka á kæranda sem fram koma á ljósmyndum sem varnaraðili tók og sóknaraðili hefur lagt fram, verður fallist á að fram sé kominn rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi framið brot sem varðað getur fangelsisrefsingu. Sóknaraðili lagði hald á nokkurt magn mynda og tölvugagna á heimili varnaraðila þegar hann var handtekinn. Má ætla að varnaraðili kunni að torvelda rannsókn á málsatvikum sem gögnin geyma upplýsingar um ef hann gengur laus. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðahaldi allt til þriðjudagsins 22. janúar 2008 kl. 16.
213/2008

Fallist var á að skilyrði 1. mgr. 92. gr., sbr. 1. mgr. 93. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála væru uppfyllt til að L væri heimilt að taka munnvatnssýni frá X í þágu lögreglurannsóknar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. apríl 2008, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um heimild til að taka munnvatnssýni frá varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Lögregla hefur til rannsóknar ætlað brot varnaraðila í félagi við annan mann gegn 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, eins og nánar er lýst í hinum kærða úrskurði. Telja verður, með vísan til þess sem þar greinir um stöðu rannsóknarinnar og tilgang kröfu sóknaraðila, að uppfyllt séu skilyrði 1. mgr. 92. gr., sbr. 1. mgr. 93. gr. laga nr. 19/1991 til að fallast á kröfu sóknaraðila. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
215/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. apríl 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. maí 2008 kl. 16, en þó ekki lengur en þar til dómur gengur í máli hans. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með dómi Hæstaréttar 13. mars sl. í máli nr. 136/2008 var því slegið föstu að varnaraðili væri undir sterkum grun um að hafa framið afbrot sem að lögum geti varðað allt að 12 ára fangelsi samkvæmt 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var og talið að brotið væri þess eðlis að gæsluvarðhald teldist nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Heimild til gæsluvarðhalds samkvæmt 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 er eðli máls samkvæmt háð því að ekki verði óhæfilegur dráttur á rannsókn máls og það sé síðan rekið með viðhlítandi hraða. Fram kemur í málinu að sóknaraðili bíður nú gagna sem hann hefur óskað eftir erlendis frá. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 30. maí 2008 kl. 16.
216/2007

S höfðaði mál gegn hlutafélaginu B til greiðslu skaðabóta vegna slyss sem hann varð fyrir á vinnustað sínum í versluninni Bónus, Spönginni. Í greinargerð í héraði upplýsti stefndi að hann væri ekki hlutafélag heldur einstaklingsfyrirtæki og lagði fram útprentun úr fyrirtækjaskrá því til staðfestingar. Stefndi B var sýknaður af kröfu S í héraði og áfrýjaði hann dóminum. Ekki var talið að gerð hefði verið grein fyrir því við rekstur málsins hvernig B gæti haft aðildarhæfi samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Málinu var því sjálfkrafa vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 26. febrúar 2007, en ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 11. apríl sama ár. Með heimild í 4. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála áfrýjaði hann héraðsdómi öðru sinni 23. apríl 2007. Hann krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda vegna líkamstjóns, sem áfrýjandi varð fyrir í vinnuslysi 21. desember 2000, er hann féll á gólf vinnustaðar síns í versluninni Bónus, Spönginni, Grafarvogi og slasaðist á hægri fæti. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti en til vara að hann verði aðeins talinn skaðabótaskyldur að hluta vegna slyssins og að málskostnaður falli niður.

Áfrýjandi hefur stefnt Sjóvá-Almennum tryggingum hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt stefnu í héraði var mál þetta höfðað á hendur „Bónus hf. kt. 450199-3389, Skútuvogi 13, 104 Reykjavík“. Í greinargerð stefnda í héraði var sérstakur kafli um aðild þar sem segir: „Í upphafi skal tekið fram að stefndi er ekki hlutafélag eins og sagt er í stefnu heldur er stefndi einstaklingsfyrirtæki. Heiti stefnda er því Bónus en ekki Bónus hf.” Í greinargerðinni var vísað til útprentunar úr fyrirtækjaskrá Lánstrausts hf., þar sem segir að um sé að ræða „einstaklingsfyrirtæki með kennitölu (skráð fyrir 1. júlí 2003).“ Samkvæmt málflutningi fyrir Hæstarétti mun Bónus vera heiti í eigu Haga hf.

Ekki hefur verið gerð grein fyrir því við rekstur málsins hvernig stefndi Bónus geti haft aðildarhæfi samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Af því leiðir að máli þessu verður vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi. Málskostnaður verður ekki dæmdur en niðurstaða héraðsdóms um gjafsóknarkostnað verður staðfest.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.

Ákvæði héraðsdóms um gjafsóknarkostnað skal vera óraskað.
216/2008

Æ var sakfelldur fyrir að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti. Með broti sínu rauf hann skilorð reynslulausnar sem honum hafði verið veitt á 105 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar og var honum því gerð refsing í einu lagi. Refsing Æ var ákveðin fangelsi í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 3. apríl 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst aðallega að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi verði milduð en til vara að refsiákvörðun héraðsdóms verði staðfest.

Ákærða er gefið að sök að hafa ekið bifreið 1. september 2007, sviptur ökurétti. Farið var með málið í héraði samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Sakarferill ákærða er nokkur. Hann hefur meðal annars oft hlotið refsingu vegna aksturs sviptur ökurétti. Fyrst hlaut hann refsingu fyrir slíkt brot með dómi í nóvember 2004, þá með dómi í janúar 2005 og var sú refsing hegningarauki við fyrrnefnda dóminn. Í október 2005 gekkst ákærði undir viðurlagaákvörðun vegna sams konar brots og var enn á ný dæmdur fyrir sömu sakir í lok desember það ár. Í september 2006 gekkst hann svo undir lögreglustjórasátt og í sama mánuði hlaut hann að auki tvisvar sinnum dóm fyrir slík brot en þessi þrjú brot voru framin í febrúar og júní það ár og hefði því mátt dæma um þau í einu lagi. Fallist er á með héraðsdómi að ákærði hafi með broti sínu nú rofið skilorð reynslulausnar sem honum var veitt 17. apríl 2007 á 105 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar sem hann hafði hlotið meðal annars vegna aksturs sviptur ökurétti. Ber því að ákveða refsingu í einu lagi með hliðsjón af þeirri fangelsisrefsingu, sem óafplánuð er samkvæmt 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu virtu er refsing ákærða ákveðin fangelsi sex mánuði.

Eftir þessum úrslitum skal áfrýjunarkostnaður falla á ríkissjóð samkvæmt 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, Æ-kk-nf B-kk-nf Ó-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði.

Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.
219/2008

B var skipaður verjandi X við lögreglurannsókn sakamáls, en lét af þeim starfa áður en meðferð málsins lauk. Gerði hann kröfu um að héraðsdómari ákvarðaði honum þóknun vegna framangreindra starfa og var það gert. Kærði B ákvörðunina til Hæstaréttar og krafðist þess að þóknun hans yrði hækkuð. Talið var að ekki lægi fyrir að máli gegn X væri lokið í skilningi 1. og 2. ml. 1. mgr. 44. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og hafi því ekki verið tímabært að kveða á um þóknun B með þeim hætti sem gert hafi verið. Var hin kærða ákvörðun því ómerkt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærð er ákvörðun héraðsdómara 14. apríl 2008, sem barst varnaraðila 16. þess mánaðar, um þóknun hans vegna starfa sem skipaður verjandi X við lögreglurannsókn á ætluðu refsilagabroti. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hin kærða ákvörðun verði felld úr gildi og fallist verði á kröfu hans um greiðslu fyrir 145,3 vinnustundir sem farið hafi í vinnu við málið, aðallega á tímagjaldinu 14.600 krónur en til vara á tímagjaldinu 10.800 krónur, í báðum tilvikum að viðbættum virðisaukaskatti. Þá krefst hann staðfestingar á ákvörðun héraðsdómara um aksturskostnað.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Í 1. málslið 1. mgr. 44. gr. laga nr. 19/1991 segir að dómari ákveði þóknun verjanda í dómi eða úrskurði ef máli lýkur á þann hátt. Í 2. málslið sama lagaákvæðis er mælt fyrir um að ljúki máli ekki með þeim hætti ákveði dómari þóknun með bókun í þingbók, eða á annan skriflegan hátt. Ekki liggur fyrir að máli sóknaraðila gegn X hafi lokið í skilningi framangreindra lagareglna. Breytir þar engu um þótt varnaraðili hafi látið af störfum sem verjandi hans og nýr lögmaður verið skipaður í hans stað. Var því ekki tímabært að kveða á um þóknun varnaraðila með þeim hætti sem gert var með hinni kærðu ákvörðun, sbr. 1. mgr. 44. gr. laga nr. 19/1991. Er því óhjákvæmilegt að ómerkja hina kærðu ákvörðun.

Dómsorð:

Hin kærða ákvörðun er ómerkt.
220/2007

Þ-kk-nf fer í 12 mánaða launalaust leyfi frá og með 15. desember 2003. Allar samningsbundnar tryggingar í kjarasamningi FÍA og Flugleiða/Icelandair falla niður frá sama tíma og gilda ekki yfir launalausa tímabilið. Forsenda samkomulagsins er að Þ-kk-nf vinni í sínum málum og sýni fram á að hann hafi náð varanlegri lausn á áfengisvanda sínum. Verði mat forráðamanna fyrirtækisins að þessum tíma liðnum að Þ-kk-nf hafi ekki sýnt fram á að hann hafi náð varanlegri lausn á þessum vanda hefur hann fyrirgert starfi sínu hjá fyrirtækinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Hæstaréttar 9. febrúar 2007, en ekki varð af þingfestingu þess 28. mars 2007 og var áfrýjað öðru sinni 25. apríl sama ár. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér aðallega 144.284.213 krónur, til vara 55.615.275 krónur, en að því frágengnu aðra lægri fjárhæð, með vöxtum samkvæmt II. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. maí 2005 til 25. apríl 2006, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Hann krefst og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð. Hann krefst og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem nánar greinir í héraðsdómi var samkomulag aðila 12. desember 2003 um að áfrýjandi færi í 12 mánaða launalaust leyfi reist á þeirri forsendu að áfrýjandi „vinni í sínum málum og sýni fram á að hann hafi náð varanlegri lausn á áfengisvanda sínum.“ Ennfremur, að yrði mat forráðamanna stefnda að þessum tíma liðnum að áfrýjandi hefði ekki sýnt fram á að hann hefði náð varanlegri lausn á þessum vanda hefði hann fyrirgert starfi sínu sem flugmaður hjá félaginu. Þetta samkomulag verður að skoða í ljósi þess að áfrýjandi hafði samkvæmt bréfi stefnda 14. mars 2001 fengið áminningu í tilefni af áfengisvanda og gengist undir meðferð vegna hans, en tekið síðan aftur til starfa með því skilyrði stefnda að áfrýjandi hafi náð „fullum tökum á vandamálinu.“ Í bréfinu sagði einnig að kæmi annað á daginn myndi áfrýjandi fyrirgera starfi hjá stefnda og yrði litið á það sem tafarlausa uppsögn af hans hálfu. Þegar samkomulagið var gert 12. desember 2003 átti stefndi af þessum sökum völ á að segja áfrýjanda þegar upp störfum, en samþykkti með því þess í stað að fresta þeirri ráðstöfun og gefa áfrýjanda enn tækifæri til að bæta ráð sitt. Um leið áskildi stefndi að í hans höndum yrði að meta hvort áfrýjandi gæti sýnt fram á að hann hefði að liðnu ári náð varanlegum tökum á nefndum vanda. Þegar sá tími kom var það mat forráðamanna stefnda að þetta hafi áfrýjanda ekki tekist. Vegna þessa og með vísan til forsendna héraðsdóms að öðru leyti verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðila beri sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
220/2008

S krafðist úrskurðar um aðgang að upplýsingum um fjármál X. Þar sem krafan beindist ekki að tilteknum manni eða lögaðila sem bjó yfir eða kunni að búa yfir þeim upplýsingum sem óskað var aðgangs að var kröfunni hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 18. apríl 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að „úrskurðað verði að fjármálafyrirtækjum, fjármálastofnunum og öðrum stofnunum sem undir íslensk lög heyra, sem hafa í sínum vörslum upplýsingar um fjárhagsleg málefni einstaklinga, sé skylt að afhenda sýslumanninum í Borgarnesi upplýsingar um fjármál X, [kt.], hverju nafni sem nefnast, þar með talið upplýsingar um eignir og önnur fjárhagsleg réttindi, um skuldir, um bankareikninga, um gjaldeyrisviðskipti, og skattalegar upplýsingar, sem og aðrar upplýsingar um fjárhag hans.“ Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og framangreind krafa hans tekin til greina.

Krafa sóknaraðila beinist ekki að neinum tilteknum manni eða lögaðila, sem býr yfir, eða kann að búa yfir, þeim upplýsingum sem sóknaraðili óskar aðgangs að. Breytir hér engu þótt fyrir liggi hver sá maður er sem þær upplýsingar varða er sóst er eftir. Er krafa sóknaraðila þegar af þeirri ástæðu ótæk til efnismeðferðar og þarf þá ekki að taka afstöðu til þess hvort rétt hefði verið að gefa nefndum manni kost á að gæta hagsmuna sinna við meðferð málsins. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
221/2008

S krafðist úrskurðar um aðgang að upplýsingum um fjármál X. Þar sem krafan beindist ekki að tilteknum manni eða lögaðila sem bjó yfir eða kunni að búa yfir þeim upplýsingum sem óskað var aðgangs að var kröfunni hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 18. apríl 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að „úrskurðað verði að fjármálafyrirtækjum, fjármálastofnunum og öðrum stofnunum sem undir íslensk lög heyra, sem hafa í sínum vörslum upplýsingar um fjárhagsleg málefni einstaklinga, sé skylt að afhenda sýslumanninum í Borgarnesi upplýsingar um fjármál X, [kt.], hverju nafni sem nefnast, þar með talið upplýsingar um eignir og önnur fjárhagsleg réttindi, um skuldir, um bankareikninga, um gjaldeyrisviðskipti, og skattalegar upplýsingar, sem og aðrar upplýsingar um fjárhag hans.“ Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og framangreind krafa hans tekin til greina.

Krafa sóknaraðila beinist ekki að neinum tilteknum manni eða lögaðila, sem býr yfir, eða kann að búa yfir, þeim upplýsingum sem sóknaraðili óskar aðgangs að. Breytir hér engu þótt fyrir liggi hver sá maður er sem þær upplýsingar varða er sóst er eftir. Er krafa sóknaraðila þegar af þeirri ástæðu ótæk til efnismeðferðar og þarf þá ekki að taka afstöðu til þess hvort rétt hefði verið að gefa nefndum manni kost á að gæta hagsmuna sinna við meðferð málsins. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
225/2008

Þ höfðaði mál á hendur D og krafðist aflýsingar tiltekins tryggingabréfs og skaðabóta, en felldi málið niður, í kjölfar þess að D aflýsti tryggingabréfinu. Talið var með hliðsjón af framangreindu og með vísan til 2. og 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að rétt væri að D yrði gert að greiða hluta málskostnaðar Þ og þótti sú fjárhæð hæfilega ákveðin 300.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. apríl 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. apríl 2008, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um málskostnað í máli sóknaraðila á hendur varnaraðila, sem fellt var að öðru leyti niður. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að greiða sér 1.337.800 krónur í málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 21. apríl 2008 og krefst þess að sóknaraðila verði gert að greiða honum málskostnað í héraði. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, en þó þannig að með hliðsjón af eðli og umfangi málsins verður málskostnaður ákveðinn, að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Varnaraðila verður gert að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, DaPaCo ehf., greiði sóknaraðila, þrotabúi S-kk-ef T-kk-ef G-kk-ef, 300.000 krónur í málskostnað í héraði og 150.000 krónur í kærumálskostnað.
227/2008

G var sakfelldur fyrir kynferðisbrot og áfengislagabrot, með því að hafa lagst við hlið stúlkunnar B og káfað á brjóstum hennar innan klæða og niður eftir læri, auk þess að hafa veitt A og B áfengi meðan þær dvöldu á þáverandi dvalarstað G. Þá var G jafnframt sakfelldur fyrir umferðarlagabrot. G hafði hlotið samtals fjögurra mánaða fangelsisrefsingu samkvæmt tveimur dómum frá 3. nóvember 2005 og 1. febrúar 2006. Í samræmi við 60. gr. almennra hegningarlaga voru þessir dómar teknir upp og málin dæmd í einu lagi. Var niðurstaða héraðsdóms um að G skyldi sæta sex mánaða fangelsi staðfest. Þá var G jafnframt dæmdur til að greiða B miskabætur að fjárhæð 150.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 16. apríl 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ákærða en þyngingar á refsingu. Þá er þess krafist að ákærða verði gert að greiða B 350.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst sýknu af sakargiftum samkvæmt 2. og 3. lið ákæru 16. júlí 2007, svo og að refsing verði milduð. Hann krefst þess einnig að fyrrgreindri kröfu B verði aðallega vísað frá héraðsdómi, en til vara verði krafan lækkuð.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða samkvæmt ákæru 16. júlí 2007.

Eins og fram kemur í héraðsdómi játaði ákærði að hafa 4. desember 2006 ekið bifreiðinni PZ-820 sviptur ökurétti vestur Skipagötu og norður Pollgötu á Ísafirði uns lögregla stöðvaði akstur hans. Varðar það brot hans við 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með áorðnum breytingum, en ekki jafnframt við 5. gr. þeirra laga, eins og talið var í héraðsdómi. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða samkvæmt ákæru 10. september 2007.

Sakaferill ákærða er réttilega rakinn í hinum áfrýjaða dómi, þar á meðal að honum hafi 3. nóvember 2005 verið dæmd 30 daga fangelsisrefsing, skilorðsbundin í fjögur ár, og 1. febrúar 2006 í 90 daga fangelsi, jafnframt skilorðsbundið í fjögur ár. Samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ber að taka upp refsingu samkvæmt þessum dómum og gera ákærða nú refsingu í einu lagi. Með hliðsjón af 77. gr. og 78. gr. sömu laga er refsing hans hæfilega ákveðin í héraðsdómi.

Ákvæði héraðsdóms um miskabætur og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, G-kk-nf Þ-kk-nf T-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 353.279 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur.