497/2011

K ehf. taldi að notkun N ehf. á orðinu „kvikk“ í atvinnustarfsemi þess síðarnefnda bryti í bága við óskráð vörumerki sitt. Ekki var fallist á það með K ehf. að fyrrgreint orð teldist svo einkennandi fyrir starfsemi félagsins að með því væri gefið skýrt til kynna að það ætti uppruna sinn hjá K ehf. og vörumerkið greindi þannig vöru þess frá vörum annarra. Var því ekki talið að vörumerkjaréttur hefði skapast með notkun orðsins í starfsemi K ehf. Var N ehf. því sýknað af kröfum K ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. ágúst 2011. Hann krefst þess aðallega að stefnda verði bönnuð notkun á auðkennunum „Kvikkfix“, „KvikkFix“ og „Gallerí KvikkFix“ í atvinnustarfsemi sinni, hvort sem er í kynningum, á heimasíðu, í símaskrá eða á annan sambærilegan hátt. Jafnframt krefst áfrýjandi þess að stefnda verði gert að fjarlægja skilti með nafninu „KvikkFix“ af verkstæðishúsi sínu að Vesturvör 30c í Kópavogi og að hann verði dæmdur til að láta fella úr gildi vörumerkjaskráninguna „KvikkFix“, orð- og myndmerki með lykilhluta á dropalöguðum fleti, allt að viðlögðum dagsektum að fjárhæð 100.000 krónur frá dómsbirtingu. Til vara er þess krafist að stefnda verði gert skylt að breyta auðkennum sínum „Kvikkfix“, „KvikkFix“ og „Gallerí KvikkFix“ þannig að orðið „Kvikk“ verði ekki notað í þeim. Jafnframt að stefnda verði gert skylt að breyta skráningu vörumerkis síns „KvikkFix“, orð- og myndmerki með lykilhluta á dropalöguðum fleti, þannig að orðið „Kvikk“ verði ekki notað í því, allt að viðlögðum dagsektum að fjárhæð 100.000 krónur frá dómsbirtingu. Þá krefst áfrýjandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.000.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og vertryggingu frá 16. janúar 2010 til greiðsludags. Að lokum er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi fallið frá málsástæðum sem reistar voru á að stefndi hafi með vörumerkjanotkun sinni brotið gegn 5. gr. og 13. gr. laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu.

Ágreiningur í máli þessu lýtur einkum að því hvort orðið „kvikk“ sé það almennt lýsandi orð að það hafi ekki nægjanleg sérkenni til skráningar sem vörumerki, heldur sé öllum heimilt að nota það orð í vörumerki sínu, en því heldur stefndi fram. Þá er deilt um hvort óskráð vörumerki áfrýjanda hafi öðlast sérkenni við notkun hans, jafnvel þótt nafnið kunni að vera almenns eðlis, sbr. 2. mgr. 3. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki, og hvort firmanafn áfrýjanda sé það frábrugðið vörumerki stefnda að ekki sé fyrir hendi ruglingshætta í skilningi 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 14. gr. laganna.

Samkvæmt fyrri málslið 2. mgr. 3. gr. laga nr. 45/1997 er meginregla laganna sú að vörumerki, sem ekki telst uppfylla skilyrði laganna um skráningu, geti ekki skapað vörumerkjarétt með notkun. Í síðari málslið ákvæðisins er sú undantekningarregla að vörumerki, sem ekki telst uppfylla skilyrði laganna um sérkenni við upphaf notkunar, geti skapað vörumerkjarétt ef merkið öðlast sérkenni við notkun. Af fyrirliggjandi gögnum verður ekki ráðið að vörumerki áfrýjanda teljist svo einkennandi fyrir starfsemi hans að með því sé gefið skýrt til kynna að það eigi uppruna sinn hjá honum og vörumerkið greini þannig vöru hans frá vörum annarra. Er þannig ekki fullnægt skilyrðum fyrrnefndrar undantekningarreglu laganna. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti eins og greinir dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Kvikk þjónustan ehf., greiði stefnda, Nýjum tímum ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.