249/2015

H var sakfelldur fyrir kynferðisbrot samkvæmt 199. og 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa farið óboðinn inn í svefnherbergi þar sem A lá í rúmi sínu, lagst upp í rúm til hennar nakinn og strokið handleggi hennar, bak, brjóst, læri og rass utan- og innanklæða og snert getnaðarlim sinn á meðan. Var refsing H ákveðin fangelsi í níu mánuði en fullnustu sex mánaða hennar var frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var honum gert að greiða A 600.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 26. mars 2015 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð hennar, ásamt þóknun réttargæslumanns í héraði, verði lækkuð.

Brotaþoli, A, krefst staðfestingar héraðsdóms um einkaréttarkröfu sína.

Í hinum áfrýjaða dómi var frásögn brotaþola af málsatvikum metin einkar trúverðug og jafnframt vísað til framburðar vitna og annarra gagna sem styddu að hún hafi orðið fyrir slæmri lífsreynslu að morgni 21. ágúst 2013 að [...], [...]. Einnig var þar tilgreint að skýringar og skynjun ákærða á aðstæðum umrætt sinn fengju á engan hátt staðist og var framburður hans um það atriði metinn með miklum óraunveruleikablæ. Til viðbótar þessu staðfesti ákærði framburð brotaþola um að hún hafi orðið ofsahrædd, en taldi það mega rekja til misskilnings hennar eða ímyndunar. Loks var frásögn ákærða varðandi tímasetningar ekki í innbyrðis samræmi. Að þessu virtu og öðru því sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi verða ekki vefengdar forsendur héraðsdóms fyrir mati á trúverðugleika framburðar þar fyrir dómi, sbr. 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, um að ákærði hafi brotið gegn brotaþola umrætt sinn.

Við úrlausn máls þessa verður þó ekki framhjá því litið að brotaþoli og ákærði eru ein til frásagnar um það í hverju brot ákærða gegn henni var nákvæmlega fólgið. Hefur hann staðfastlega neitað sök. Að virtum ákvæðum 108. gr. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 verður ekki fullyrt að atvik hafi verið með þeim hætti að fella beri háttsemi ákærða undir 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Verður því fallist á varakröfu ákæruvaldsins um sakfellingu eftir ákvæðum 199. gr. og 209. gr. laganna. Brot ákærða voru alvarleg og er refsing hans samkvæmt því ákveðin fangelsi í 9 mánuði, en rétt er að binda hana skilorði að hluta eins og í dómsorði greinir.

Brot þau sem ákærði er sakfelldur fyrir eru til þess fallin að valda brotaþola miska. Á hinn bóginn skortir mjög á gögn til stuðnings bótakröfu hennar. Samkvæmt þessu verða miskabætur ákveðnar 600.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða sakarkostnað í héraði, eins og í dómsorði greinir, en fyrir Hæstarétt hafa verið lögð fram frekari gögn um þann kostnað. Verður þó ekki fallist á að ákærði greiði 46.048 krónur vegna ferðar vitnis á þingstað 23. október 2014, þar sem þinghald féll niður. Fellur sá kostnaður á ríkissjóð.

Með vísan til 1. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 verður sakarkostnaður fyrir Hæstarétti felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, H-x-x M-x-x, sæti fangelsi í 9 mánuði, en fresta skal fullnustu 6 mánaða refsingarinnar og sá hluti hennar falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 600.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði greiði sakarkostnað í héraði, samtals 1.288.160 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns eins og þau voru þar ákveðin og þóknun réttargæslumanns brotaþola, 620.000 krónur. Ferðakostnaður vitnis, 46.048 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, J-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 744.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur.