45/2003

S var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft samræði við X á meðan hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Tekið var fram að skilja yrði niðurstöðu héraðsdóms svo að framburður stúlkunnar væri trúverðugur og framburður S ótrúverðugur. Væri því fram komin nægileg sönnun sem ekki yrði vefengd með skynsamlegum rökum, um að S hefði haft samræði við stúlkuna er ástand hennar var með þeim hætti að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga, sbr. 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing S ákveðin fangelsi í 12 mánuði en 9 mánuðir af refsingunni voru skilorðsbundnir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 20. janúar 2003 að tilhlutan ákærða en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til nýrrar meðferðar. Til vara krefst hann sýknu.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi varðar mál þetta verknað sem X, þá ný orðin átján ára, kærði hjá lögreglu kvöldið 14. júlí 2000. Lýsti hún atburði sem gerst hafði nóttina áður, í kjölfar talsverðrar áfengisneyslu þeirra sem hlut áttu að máli. Bera frásagnir þeirra keim af því.

Svo sem rakið er í héraðsdómi hefur frásögn stúlkunnar frá upphafi verið á þá leið að tveir piltar hafi verið viðriðnir kynferðisbrotið og að það hafi verið framið í öðru rúmi í öðru herbergi en hún var í með húsráðanda, sem sofið hafi þar áfengisdauða. Eftir að niðurstaða DNA rannsóknar á lífefnum lá fyrir játaði ákærði loks að hafa haft við hana samræði, en segir það hafa verið með vilja hennar. Annar gerandi fannst ekki, en hinir fjórir, sem þarna komu um nóttina, lágu undir grun.

Skilja verður niðurstöðu héraðsdóms svo að framburður stúlkunnar sé talinn trúverðugur. Jafnframt liggur fyrir að framburður ákærða tók breytingum og að héraðsdómur hefur ekki metið skýringar hans á því trúverðugar.

Þótt sannanir skorti um að stúlkan hafi verið flutt milli herbergja og að fleiri en ákærði hafi haft við hana samræði, eins og hún hefur greint frá, er fram komin nægileg sönnun, sem ekki verður vefengd með skynsamlegum rökum, um að hann hafi haft samræði við hana er ástand hennar var eins og í ákæru greinir, og að hún hafi ekki sökum ölvunar og svefndrunga getað spornað við verknaðinum. Er því fallist á sakfellingu héraðsdóms að þessu leyti.

Með rökum þeim er í héraðsdómi greinir er fallist á að refsing hans sé þar hæfilega ákvörðuð fangelsi 12 mánuði. Með vísan til þeirra atriða er rakin eru í forsendum héraðsdóms þykir mega fresta fullnustu 9 mánaða af refsingunni í 3 ár frá birtingu dómsins að telja og falli sá hluti refsingar niður að þeim tíma liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest.

Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf Í-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi 12 mánuði, en fresta skal fullnustu 9 mánaða af refsingunni í 3 ár frá birtingu dóms þessa og falli sá hluti hennar niður að þeim tíma liðnum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.