441/2005

Á var ráðinn til starfa sem heilsugæslulæknir hjá H árið 2001. Var ráðningin ótímabundin en uppsagnarfrestur þrír mánuðir. Var honum sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara miðað við 1. apríl 2003 í kjölfar áminningar samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. H óskaði ekki eftir vinnuframlagi Á frá því honum var kynnt fyrirhuguð uppsögn til loka uppsagnarfrests. Á höfðaði mál á hendur H til heimtu skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar og miskabóta vegna ófjárhagslegs tjóns. Jafnframt krafðist hann greiðslu fyrir svonefndar gæsluvaktir vegna þess tíma sem H óskaði ekki eftir vinnuframlagi hans og meðan á uppsagnarfresti stóð, en H greiddi Á föst mánaðarlaun á þessu tímabili. Talið var að stjórn H hafi verið rétt, með vísan til 44. gr. laga nr. 70/1996, að segja Á upp störfum vegna óheimilla fjarvista og óstundvísi eftir að hafa áður veitt honum áminningu fyrir sams konar hegðun, og að löglega hafi verið staðið að töku þessara ákvarðana. Þá var Á ekki talinn hafa sýnt fram á að hann ætti fram til loka uppsagnarfrests rétt til frekari greiðslna úr hendi H en hann hafði þegar fengið. Var H því sýknað af kröfum Á.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. október 2005. Hann krefst aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 28.113.350 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 1.215.935 krónum frá 1. ágúst 2003 til 31. desember 2003, af 4.890.131 krónu frá þeim degi til 31. desember 2004, af 12.458.975 krónum frá þeim degi til 31. desember 2005, af 20.254.884 krónum frá þeim degi til uppsögu dóms Hæstaréttar, en af 28.113.350 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hann lægri fjárhæðar. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði eins og málið væri ekki gjafsóknarmál og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi var með samningi 9. október 2001 ráðinn til starfa hjá stefnda sem heilsugæslulæknir. Var ráðningin ótímabundin en uppsagnarfrestur þrír mánuðir. Honum var veitt áminning samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins 7. janúar 2003 og síðan sagt upp störfum 13. mars sama ár með þriggja mánaða fyrirvara miðað við 1. apríl. Fyrirhuguð uppsögn var kynnt áfrýjanda með bréfi 7. febrúar 2003 og óskaði stefndi ekki eftir vinnuframlagi áfrýjanda frá þeim tíma til loka uppsagnarfrests.

Áfrýjandi krefst í máli þessu skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar og miskabóta vegna ófjárhagslegs tjóns. Jafnframt krefst hann greiðslu fyrir svonefndar gæsluvaktir vegna þess tíma sem stefndi óskaði ekki eftir vinnuframlagi hans og meðan á uppsagnarfresti stóð, en stefndi greiddi áfrýjanda föst mánaðarlaun á þessu tímabili. Áfrýjandi hefur í máli þessu ekki sýnt fram á að hann eigi fram til loka uppsagnarfrests rétt til frekari greiðslna úr hendi stefnda en hann hefur þegar fengið. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Á-kk-nf J-kk-nf, greiði stefnda, Heilbrigðisstofnun Suðurlands, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.