283/2006

Í máli vegna ágreinings um opinber skipti til fjárslita milli sambúðarfólks var talið að M hefði ekki með kröfugerð sinni farið útfyrir ágreiningsefni málsins eins og þau komu fram í bréfi skiptastjóra, sem vísaði málinu til úrlausnar héraðsdóms. Var frávísunarúrskurður héraðsdóms því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. maí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. maí 2006, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var að hluta vísað frá dómi. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o. fl., sbr. j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur krafa hennar um málskostnað í héraði því ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Eins og greint er frá í hinum kærða úrskurði er mál þetta sprottið af ágreiningi við opinber skipti til fjárslita milli sambúðarfólks. Var í hinum kærða úrskurði vísað frá dómi vara- og þrautavarakröfum sóknaraðila í 1. tölulið kröfugerðar hans er lutu að ágreiningi um skiptingu söluandvirðis tiltekinnar fasteignar, sem var skráð eign varnaraðila. Beindi skiptastjóri ágreiningnum til úrlausnar héraðsdóms með bréfi 15. desember 2005. Kemur fram í bréfi skiptastjóra að á skiptafundi 2. desember það ár hafi komið fram ágreiningur með málsaðilum, meðal annars um hvernig skipta skyldi söluandvirði nefndrar fasteignar. Er frá því greint að sóknaraðili telji sig eiga tilkall til helmings söluandvirðis hennar en þeirri kröfu sé mótmælt af varnaraðila og telji hún sig hafa átt fasteignina að fullu.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði er umrædd krafa þannig gerð að sóknaraðili krefst aðallega staðfestingar þess að málsaðilar hafi átt fasteignina í jöfnum eignarhlutföllum og að varnaraðila verði samkvæmt því gert að greiða sér af söluandvirði hennar 6.750.000 krónur. Þá krefst hann af söluandvirði eignarinnar til vara greiðslu á 4.000.000 krónum og til þrautavara greiðslu á 2.505.600 krónum, í öllum tilvikum með nánar tilgreindum vöxtum.

Ekki verður fallist á með héraðsdómara að framangreind kröfugerð rúmist ekki innan þess ágreiningsefnis sem samkvæmt framansögðu var borið upp við héraðsdóm samkvæmt 112. gr., sbr. 122. gr. laga nr. 20/1991, enda ganga vara- og þrautavarakröfur sóknaraðila skemmra en aðalkrafa hans og felast þar af leiðandi í henni. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið að fullu til efnismeðferðar.

Það athugast að ekki verður betur séð en að staðfestingarkrafa sóknaraðila, sem fram kemur í fyrri hluta aðalkröfu hans, feli aðeins í sér málsástæðu fyrir fjárkröfunni.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið að fullu til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.