131/2004

L höfðaði mál á hendur F og H til greiðslu nánar tiltekinnar skuldar og staðfestingar á kyrrsetningu, sem hann fékk gerða í tilteknum eignum þeirra. Aðalágreiningsefni málsaðila var, hvort skuldaraskipti hafi orðið á yfirdráttarskuld fyrirtækisins Í með þeim hætti að F hafi orðið skuldari og stefndi H samþykkt sjálfskuldarábyrgð á skuld F gagnvart L. L lagði fram veðsamning aðila, þar sem sagði að aðilar hans væru sammála um að dómstólar í Englandi skyldu einir hafa lögsögu til að fjalla um mál sem upp kæmu vegna samningsins. Engin efni voru til að fallast á það með F og H að þetta ákvæði gæti staðið því í vegi að L gæti fyrir íslenskum dómstólum borið efni skjalsins fyrir sig til sönnunar um atriði, sem mál þetta varðaði. Þá þótti L hafa fært að því fullnægjandi rök að H hafi, sem fyrirsvarsmaður F, samþykkt yfirfærslu á skuld Í til félagsins, auk þess sem önnur skilyrði skuldskeytingar væru uppfyllt. Var því fallist á að F skuldaði L stefnufjárhæðina. Þótti og ljóst að H hefði tekist á hendur sjálfskuldarábyrgð á greiðslu skuldar F. Þá var umdeild kyrrsetningargerð staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 1. apríl 2004 og krefjast báðir sýknu af kröfum stefnda. Að auki krefst áfrýjandinn Fónn ehf. þess að stefnda verði að viðlögðum dagsektum að fjárhæð 30.000 krónur gert að afmá skuld áfrýjandans á tékkareikningi nr. 8990 hjá stefnda, hafnað verði að staðfesta kyrrsetningu sýslumannsins í Reykjavík 14. mars 2003 fyrir kröfu stefnda í bifreið áfrýjandans með skráningarnúmerinu PB 562 og stefndi dæmdur til að greiða honum „bætur að mati dómsins“ vegna kyrrsetningarinnar. Þá krefst áfrýjandinn H-kk-nf þess enn fremur að hafnað verði að staðfesta umrædda kyrrsetningu að því er varðar eignarhluta hans í fasteigninni Mímisvegi 6 í Reykjavík og fasteignina Haga við Selfell 4 í Rangárþingi ytra, svo og að stefndi verði dæmdur til að greiða sér bætur á sama hátt og áður greinir. Áfrýjendur krefjast þess báðir að þeim verði dæmdur málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og áfrýjendum gert að greiða sér málskostnað fyrir Hæstarétti.

Stefndi höfðaði mál þetta á hendur áfrýjendum til greiðslu nánar tiltekinnar skuldar og staðfestingar á kyrrsetningu, sem hann fékk gerða 14. mars 2003 í fyrrnefndum eignum þeirra. Fyrir héraðsdómi gerði áfrýjandinn Fónn ehf. meðal annars sömu kröfu og áður greinir um að stefnda yrði að viðlögðum dagsektum gert að afmá skuld á bankareikningi hans. Þá gerðu báðir áfrýjendurnir kröfu um að stefndi yrði dæmdur til að greiða þeim bætur vegna kyrrsetningarinnar. Kröfur þessar voru ekki hafðar uppi með gagnsök, heldur eingöngu í greinargerðum, sem áfrýjendur lögðu fram í héraði til varna gegn kröfum stefnda. Þegar af þessum sökum voru þessar kröfur áfrýjenda ekki tækar til efnisdóms.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi lagði stefndi fram undir rekstri málsins í héraði veðsamning frá 25. apríl 2001. Í samningnum var meðal annars ákvæði um að aðilar hans væru sammála um að dómstólar í Englandi skyldu einir hafa lögsögu til að fjalla um og dæma í málum, sem upp kynnu að koma vegna samningsins eða í tengslum við hann. Engin efni eru til að fallast á það með áfrýjendum að þetta ákvæði geti staðið því í vegi að stefndi geti fyrir íslenskum dómstólum borið efni þessa skjals fyrir sig til sönnunar um atriði, sem mál þetta varðar. Með þessari athugasemd verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest með vísan til forsendna hans um önnur atriði málsins.

Áfrýjendur verða dæmdir sameiginlega til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, Fónn ehf. og H-kk-nf M-kk-nf, greiði í sameiningu stefnda, Landsbanka Íslands hf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.