145/2017

Ágreiningur aðila laut að því hvort að krafa G á hendur S til heimtu bóta vegna varanlegs líkamstjóns, sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna ónógs eftirlits lækna á nánar tilgreindum sjúkrastofnunum, hefði verið fyrnd þegar málið var höfðað. Talið var að leggja yrði til grundvallar að G hefði haft vitneskju um ætlað tjón sitt þegar hann sótti um bætur til S með umsókn 25. október 2010 og hefði fyrningarfrestur hugsanlegrar bótakröfu samkvæmt 2. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu þá tekið að líða, sbr. 19. gr. laganna. S hafnaði kröfu G 12. apríl 2011 og var fyrningu þá slitið, sbr. 16. gr. og 21. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda, og nýr fyrningarfrestur hófst vegna dómkröfu hans. G höfðaði málið 16. desember 2015 og voru þá liðin meira en fjögur ár frá því að fyrningu var slitið. Var því talið að sú krafa, sem G kynni að eiga á hendur S, hefði verið fallin niður fyrir fyrningu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma Þ-kk-nf Ö-kk-nf hæstaréttardómari, G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari og Á-kvk-nf Ó-kvk-nf lögmaður.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 1. mars 2017. Hann krefst þess að „hinum áfrýjaða dómi verði hrundið og krafa hans um að stjórnvaldsákvörðun Sjúkratrygginga Íslands frá 12. apríl 2011, verði tekin til efnismeðferðar.“ Þá krefst hann þess að „viðurkennd verði skaðabótaábyrgð Sjúkratrygginga Íslands með vísan til laga nr. 111/2000, á líkamstjóni áfrýjanda sem hann varð fyrir vegna læknismeðferðar á tímabilinu 1. janúar 2009 til 1. janúar 2011 á Landspítala háskólasjúkrahúsi, Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri og Heilbrigðisstofnuninni á Sauðárkróki.“ Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Sakarefni málsins var skipt samkvæmt heimild í 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Þann skilning verður að leggja í málatilbúnað áfrýjanda að með kröfugerð sinni leiti hann viðurkenningar á því að krafa sem hann kann að eiga á hendur stefnda á grundvelli 2. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu sé ekki fyrnd.

Eins og nánar er lýst í hinum áfrýjaða dómi byggir áfrýjandi dómkröfur sínar á ákvæðum laga nr. 111/2000. Hann hafi orðið fyrir sjúklingatryggingaratburði sem rekja megi til ónógs eftirlits lækna á tímabilinu 1. janúar 2009 til 1. janúar 2011 með þeim afleiðingum að hann hafi orðið fyrir varanlegu líkamstjóni. Bætur eigi því að greiða án tillits til þess hvort einhver beri skaðabótaábyrgð samkvæmt reglum skaðabótaréttarins, sbr. 1. og 2. gr. laganna.

Um upphaf og lengd fyrningarfrests bótakrafna samkvæmt lögum nr. 111/2000 gilda ákvæði 19. gr. laganna. Þar kemur fram að upphaf frestsins miðast við það tímamark þegar tjónþoli fékk eða mátti fá vitneskju um tjón sitt og er fresturinn fjögur ár frá því tímamarki. Um slit fyrningar á slíkum kröfum fer samkvæmt lögskýringargögnum með lögum nr. 111/2000 eftir almennum reglum um fyrningu, sbr. nú lög nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda.

Fallist er á með héraðsdómi að leggja verði til grundvallar að áfrýjandi hafi haft vitneskju um ætlað tjón sitt þegar hann sótti um bætur til stefnda með umsókn 25. október 2010 og tók fyrningarfrestur hugsanlegrar bótakröfu samkvæmt 2. gr. laga nr. 111/2000 þá að líða, sbr. 19. gr. laganna. Stefndi hafnaði bótakröfu áfrýjanda 12. apríl 2011 og var fyrningu þá slitið, sbr. 16. og 21. gr. laga nr. 150/2007, og nýr fyrningarfrestur hófst vegna dómkröfu áfrýjanda. Áfrýjandi höfðaði mál þetta 16. desember 2015 og voru þá liðin meira en fjögur ár frá því að fyrningu var slitið. Samkvæmt þessu var krafa sú, sem áfrýjandi kann að eiga á hendur stefnda, fallin niður fyrir fyrningu.

Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af rekstri máls þessa fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.