445/2012

K krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu Í vegna líkamstjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir af völdum lögreglu á vinnusvæði hans tiltekið sinn. Reisti K kröfu sína annars vegar á ákvæði 176. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og hins vegar á reglunni um vinnuveitendaábyrgð. Féllst Hæstiréttur á það með héraðsdómi að krafa K, að því leyti sem hún væri reist á 176. gr. laga nr. 19/1991 hefði verið fyrnd er málið hefði verið höfðað. Þá var einnig fallist á það að K hefði ekki sannað að líkamstjón hans yrði rakið til þess að lögreglumenn sem stóðu að handtöku hans hefðu farið offari miðað við aðstæður sem og að lögreglumennirnir hefðu haft heimild til að athafna sig á vinnusvæði K umrætt sinn. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. júní 2012. Hann krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda íslenska ríkisins vegna nánar tilgreinds líkamstjóns sem hann kveðst hafa orðið fyrir 27. september 2005 af völdum lögreglu á vinnusvæði áfrýjanda að Lyngási, Hellu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi reisir kröfu sína um viðurkenningu á skaðabótaskyldu stefnda annars vegar á 176. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sem giltu er atvik málsins áttu sér stað, og hins vegar á reglunni um vinnuveitandaábyrgð þar sem lögreglumenn þeir, er líkamstjóni hans ollu, hafi verið starfsmenn stefnda og sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi við handtökuna. Hann telur handtökuna hafa verið tilefnislausa og framgöngu lögreglumannanna umfram það sem þörf var á og heimildir þeirra samkvæmt 14. gr., sbr. 13. gr., lögreglulaga nr. 90/1996 til valdbeitingar hafi réttlætt.

Fallist er á með héraðsdómi að krafa áfrýjanda, að því leyti sem hún er reist á 176. gr. laga nr. 19/1991, hafi verið fyrnd, sbr. 181. gr. laganna, er mál þetta var höfðað. Tilvitnuð ákvæði gilda um atvik máls þessa, þótt málið sé höfðað eftir gildistöku laga nr. 88/2008, sbr. 2. mgr. ákvæðis VI. til bráðabirgða með þeim lögum.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi hefur dómur Hæstaréttar 16. maí 2007 í máli nr. 21/2007 fullt sönnunargildi um þau málsatvik, sem þar eru lögð til grundvallar, sbr. 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður fallist á að áfrýjandi hafi ekki sannað að líkamstjón hans verði rakið til þess að lögreglumennirnir, sem stóðu að handtökunni, hafi farið offari miðað við aðstæður, sem þar er lýst. Þá er einnig fallist á röksemdir dómsins fyrir því að lögreglumennirnir hafi haft heimild til að athafna sig á kartöfluakri, sem áfrýjandi hafði forræði á, eftir að einn lögreglumannanna hafði veitt syni áfrýjanda eftirför í beinu framhaldi af ætluðu umferðarlagabroti hans, sbr. 2. mgr. 90. gr. laga nr. 19/1991.

Samkvæmt þessu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður hvor málsaðila látinn bera sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.