682/2008

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að dóttir A skyldu vistuð utan heimilis með heimild í 1. mgr. 28. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. desember 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. desember 2008 þar sem varnaraðila var heimilað að vista barn sóknaraðila, B, utan heimilis síns frá 6. október 2008 til 1. júní 2009. Kæruheimild er í 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að úrskurður varnaraðila 6. október 2008 um að vista barnið utan heimilis í allt að tvo mánuði frá og með 6. október 2008 verði ógiltur og að kröfu varnaraðila um að barnið verði vistað utan heimili síns í 12 mánuði frá 6. október 2008 að telja verði hafnað. Til vara er þess krafist að sá tími sem vistun utan heimilis er markaður í hinum kærða úrskurði verði styttur. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila án tillits til gjafsóknar sem hún nýtur fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst þess aðallega að fyrrgreindur úrskurður hans frá 6. október 2008 verði staðfestur og dæmt að barnið verði vistað utan heimilis sóknaraðila í tólf mánuði frá 6. október 2008 að telja. Til vara krefst varnaraðili staðfestingar hins kærða úrskurðar. Hann tekur fram að ekki sé krafist kærumálskostnaðar.

Samkvæmt hljóðan aðalkröfu varnaraðila er þess krafist í senn að úrskurður hans um vistun barnsins utan heimilis í tvo mánuði verði staðfestur og dæmt að barn sóknaraðila verði vistað utan heimilis þeirrar síðastnefndu í tólf mánuði frá 6. október 2008 að telja. Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur því ekki til álita krafa hans um að vistun barnsins utan heimilis standi lengur en greinir í úrskurðinum. Verður litið svo á að krafa varnaraðila sé sú ein að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Ágreiningsefni málsaðila hefur áður verið borið undir Hæstarétt í máli nr. 619/2008 og var dæmt í máli þeirra 21. nóvember 2008. Úrskurður héraðsdóms í því máli var ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka það til löglegrar meðferðar á ný. Sú niðurstaða var á því reist að ekki hafi verið gætt ákvæðis 3. mgr. 55. gr. barnaverndarlaga um að gefa barninu kost á að tjá sig um málið áður en úr því yrði leyst. Í báðum úrskurðum héraðsdóms varð niðurstaðan á þann veg að fallist var á kröfu varnaraðila um að barnið skyldi vistað utan heimilis sóknaraðila, en samkvæmt hinum fyrri skyldi sú vistun standa í 12 mánuði frá 6. október 2008 að telja, en til 1. júní 2009 í þeim síðari. Var það gert með þeirri athugasemd að þá ljúki skólum í vor.

Skýrsla var tekin af dóttur sóknaraðila í Barnahúsi 27. nóvember 2008, þar sem fram kom sú afstaða hennar að vilja búa áfram hjá sóknaraðila. Þrátt fyrir það verður að fallast á með varnaraðila að gögn málsins beri með sér að brýnir hagsmunir barnsins mæli með vistun þess utan heimilis sóknaraðila og getur afstaða stúlkunnar ein og sér ekki leitt til þeirrar niðurstöðu að kröfu varnaraðila verði hafnað. Að því virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 200.000 krónur.