arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
422/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 106. gr. sömu laga. var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. júlí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 30. júlí 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 27. ágúst 2008 kl. 15. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
423/2008

Ekki var fallist á að skilyrði væru fyrir hendi til að X yrði gert að sæta nálgunarbanni samkvæmt 110. gr. a. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 31. júlí 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. ágúst sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. júlí 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta áfram nálgunarbanni. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta áfram nálgunarbanni í þrjá mánuði þannig að lagt verði bann við því að hann komi á eða í námunda við dvalarstað A að [...] á svæði sem afmarkast af 50 metra radíus umhverfis húsið, mælt frá miðju þess. Jafnframt að lagt verði bann við því að varnaraðili veiti A eftirför, nálgist hana á almannafæri, hringi í heima-, vinnu- og farsíma hennar eða setji sig á annan hátt í beint samband við hana.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og að sakarkostnaður vegna kæru málsins til Hæstaréttar greiðist úr ríkissjóði.

Fallist er á með héraðsdómi að ekki liggi fyrir rökstudd ástæða til að ætla að varnaraðili muni fremja afbrot gagnvart fyrrverandi sambýliskonu sinni eða raska á annan hátt friði hennar. Eru því ekki uppfyllt skilyrði 110. gr. a. laga nr. 19/1991 til að taka megi kröfu sóknaraðila til greina. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Allur kostnaður af kærumáli þessu greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda varnaraðila sem ákveðin er að metöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Allur kostnaður af kærumáli þessu greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, skipaðs verjanda varnaraðila, 124.500 krónur.
424/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. ágúst 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. ágúst 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 22. ágúst 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að hann verði látinn sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
427/2008

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 5. ágúst 2008. Hann krefst þess að ný varakrafa stefnda, sem hann hafi fyrst sett fram þegar komið var að aðalmeðferð, komist ekki að í málinu. Þá krefst áfrýjandi sýknu af öllum kröfum stefnda og greiðslu málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur. Til vara er þess krafist að felld verði úr gildi niðurstaða úrskurðar skattstjórans í Reykjanesumdæmi 13. desember 2005 um að stefnda beri að greiða staðgreiðslu skatta og tryggingagjald vegna launa portúgalskra starfsmanna starfsmannaleigunnar Momnor-Montagem e Manutençao do Norte, Lda. og starfsmannaleigunnar Epalmo vegna áranna 2002 til 2004 og janúar til júlí 2005, og staðgreiðslu á þóknanir til nefndrar starfsmannaleigu vegna áranna 2003 til 2004 og janúar til júlí 2005 og að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað. Til þrautavara krefst stefndi þess að fellt verði niður álag samkvæmt sama úrskurði, samtals að fjárhæð 3.999.344 krónur, vegna áranna 2002 til 2005 og að staðfest verði ákvörðun hins áfrýjaða dóms um málskostnað. Í öllum tilvikum krefst stefndi málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málið var tekið til dóms við lok aðalmeðferðar 3. apríl 2008. Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 6. maí sama ár. Samkvæmt þessu leið lengri tími en fjórar vikur frá því að málið var dómtekið þar til dómur var kveðinn upp. Samkvæmt síðari málslið 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála bar vegna þessa dráttar að flytja málið á ný, nema dómari og aðilar teldu það óþarft. Málið var ekki flutt að nýju. Við uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms var sótt þing af hálfu lögmanns áfrýjanda, en eftir uppkvaðningu dómsins var fært til bókar að dómari hafi haft símasamband við lögmann stefnda og hafi báðir lögmenn lýst yfir fyrir dómsuppkvaðningu að þeir teldu ekki þörf á endurflutningi málsins. Af gögnum málsins verður ekki séð að lögmaður stefnda hafi bréflega lýst afstöðu sinni í þessum efnum og getur ofangreind þingbókarfærsla ekki að lögum komið í stað slíkrar yfirlýsingar. Vegna þessa verður ekki komist hjá því að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að aðilarnir beri hvor um sig kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
429/2008

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 19. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum og b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. ágúst 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. ágúst 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 26. ágúst 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að hann verði látinn sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
431/2007

M og K deildu um forsjá tveggja dætra sinna. Talið var að báðir aðilar væru hæfir til að fara með forsjá dætranna og þeim liði vel hjá þeim báðum. Með hliðsjón af áliti tveggja sálfræðinga sem dómkvaddir voru í málinu og öðrum gögnum var ekki talið tilefni til að hagga mati héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, um að það væri dætrunum fyrir bestu að lúta forsjá K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. ágúst 2007. Hann krefst þess að sér verði dæmd forsjá dætra aðila, A og B, og að stefndu verði gert að greiða einfalt meðlag með þeim frá dómsuppsögu til 18 ára aldurs þeirra. Jafnframt krefst áfrýjandi þess að með dómi verði kveðið á um inntak umgengnisréttar stefndu við dæturnar. Hann krefst og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt.

Fyrir Hæstarétt hafa verið lögð nokkur ný gögn og eru þeirra á meðal matsgerðir G-kk-ef H-kk-ef B-kk-ef sálfræðings 25. og 27. nóvember 2007, sem dómkvaddur var í Héraðsdómi Reykjavíkur að beiðni áfrýjanda eftir uppsögu héraðsdóms til að kanna afstöðu dætra aðilanna til framtíðarbúsetu, meðal annars með því að leggja fyrir þær nauðsynleg próf. Einnig hefur verið lagt fyrir Hæstarétt endurrit af skýrslu matsmannsins fyrir héraðsdómi, svo og vottorð I-kk-ef K-kk-ef læknis varðandi stefndu og endurrit af skýrslu hans fyrir héraðsdómi. Þá hafa verið lögð fram bréf og umsagnir frá kennurum og íþróttaþjálfurum stúlknanna.

Fram er komið, að báðir aðilar eru hæfir til að fara með forsjá dætra sinna og að þeim líður vel hjá þeim báðum. Af gögnum málsins er ljóst að dæturnar standa vel að vígi og eru í góðu jafnvægi. Það var niðurstaða héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, að það væri stúlkunum fyrir bestu að lúta forsjá stefndu. Með hliðsjón af áliti þeirra tveggja sálfræðinga, sem dómkvaddir hafa verið til matsstarfa í málinu, og öðrum gögnum þess er ekki tilefni til að hagga þessu mati héraðsdóms. Samkvæmt þessu og með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður. Gjafsóknarkostnaður stefndu greiðist úr ríkissjóði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu, K, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 400.000 krónur.
431/2008

M var ákærður fyrir líkamsárás skv. 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa ráðist á V á heimili hennar og gripið í hár hennar, hárreytt hana og fellt í gólfið og eftir að hún hafi staðið upp tekið hana kverkataki og ýtt upp við vegg. M játaði verknaðinn fyrir héraðsdómi. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að M hafði áður verið dæmdur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. hegningarlaga og hafði sá dómur ítrekunaráhrif á brot M, skv. 71. gr., sbr. 1. mgr. 218. gr. hegningarlaga. Þá var litið til þess að um skilorðsrof var að ræða og að M réðst á V þó börn hennar væru á heimilinu og yrðu að einhverju leyti vitni að átökunum. Hins vegar var einnig litið til 2. málsliðar 3. mgr. 218. gr. b. laganna þar sem aðdragandi árásarinnar voru erfiðleikar í samskiptum M og V og hún hafði ögrað og hótað honum. Var refsing M ákveðin fangelsi í fimm mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 23. júní 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst þess aðallega að refsing verði felld niður en til vara mildunar refsingar.

Eins og fram kemur í héraðsdómi var ákærði dæmdur 19. maí 2003 í þriggja mánaða fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hefur dómurinn ítrekunaráhrif á brot ákærða samkvæmt 71. gr., sbr. 1. mgr. 218. gr. b. laganna og verður það metið honum til refsiþyngingar. Af hálfu ákæruvalds hefur verið fallist á þá málsvörn ákærða að aðdragandi árásarinnar hafi verið erfiðleikar í samskiptum hans og konunnar og hafi hún ögrað sér og hótað. Við ákvörðun refsingar hans er því einnig litið til 2. málsliðar 3. mgr. 218. gr. b. laganna. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er refsing ákærða ákveðin fangelsi í fimm mánuði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, M-kk-nf B-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi í fimm mánuði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 237.241 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 224.100 krónur.
434/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. ágúst 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. ágúst 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 11. ágúst 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar kemur fram að varnaraðili sé grunaður um að hafa tekið þátt í þeirri árás, sem frá er greint í hinum kærða úrskurði, og hafi þáttur hans ekki verið nægilega upplýstur þrátt fyrir að annar maður hafi nú játað að hafa beitt hnífi við hana. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
435/2007

X og Y voru ákærðir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot framið í ágóðaskyni. Var X gefið að sök að hafa flutt til landsins 3.778,50 g af kókaíni ætlað til söludreifingar, falið í bifreið sem kom til landsins með flutningaskipi í nóvember 2006. Þá var X og Y gefið að sök að hafa í sameiningu fjarlægt ætlað fíkniefni úr bifreiðinni og Y að hafa tekið við vörslum þess í því skyni að afhenda það til söludreifingar, en lögregla hafði þá lagt hald á efnið og komið fyrir gerviefni í þess stað. X og Y neituðu báðir sök. Talið var að þrátt fyrir að framburður X og Y væri með nokkrum ólíkindablæ hefði ákæruvaldinu ekki tekist að færa sönnur fyrir sakargiftum á hendur þeim. Voru X og Y því sýknaðir af refsikröfu ákæruvaldsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 3. ágúst 2007 af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst sakfellingar samkvæmt ákæru, refsiákvörðunar og upptöku á bifreiðinni [...].

Ákærðu krefjast staðfestingar héraðsdóms.

Í hinum áfrýjaða dómi eru raktar skýrslur ákærðu. Þótt þær séu í ýmsu með ólíkindablæ verður ekki komist hjá að fallast á forsendur héraðsdómara fyrir því að ákæruvaldinu hafi ekki tekist að færa sönnur fyrir sakargiftum á hendur ákærðu. Hinn áfrýjaði dómur verður því staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðra verjenda ákærðu, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðra verjenda ákærðu fyrir Hæstarétti, hæstaréttarlögmannanna Þ-kk-ef E-kk-ef og S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef, 373.500 krónur til hvors.
435/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. ágúst 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. ágúst 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 11. ágúst 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar kemur fram að varnaraðili sé grunaður um að hafa tekið þátt í þeirri árás, sem frá er greint í hinum kærða úrskurði, og hafi þáttur hans ekki verið nægilega upplýstur þrátt fyrir að annar maður hafi nú játað að hafa beitt hnífi við hana. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
436/2007

Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur var S ehf. dæmt til að greiða SV hf. 73.400.000 krónur í skaðabætur vegna bruna sem varð í frystihúsi SV hf. við tökur á kvikmyndinni Hafið. Í kjölfarið greiddi S ehf. SV hf. 14.000.000 krónur en lýsti því yfir að það ætti engar frekari eignir. SV hf. krafði vátryggingafélagið SA hf. um greiðslu eftirstöðva tjónsins þar sem S ehf. var með frjálsa ábyrgðartryggingu hjá félaginu á þeim tíma er tjónið varð. Talið var að tjón það sem varð við brunann hafi fallið utan gildissviðs ábyrgðartryggingarinnar samkvæmt stöðluðum skilmálum hennar. Þá var ekki fallist á að skilmálunum bæri að víkja til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. ágúst 2007. Hann krefst þess að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 62.900.000 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 73.400.000 krónum frá 8. desember 2001 til 5. mars 2002, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga af þeirri fjárhæð frá þeim degi til 1. desember 2004, af 76.900.000 krónum frá þeim degi til 3. mars 2005 og af 62.900.000 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 25. október 2007. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um annað en málskostnað, sem aðaláfrýjanda verði gert að greiða í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa aðaláfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Aðaláfrýjanda verður gert að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, Síldarvinnslan hf., greiði gagnáfrýjanda, Sjóvá-Almennum tryggingum hf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
437/2007

Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur var S ehf. dæmt til að greiða SV hf. 73.400.000 krónur í skaðabætur vegna bruna sem varð í frystihúsi SV hf. við tökur á kvikmyndinni Hafið. Í kjölfarið greiddi S ehf. SV hf. 14.000.000 krónur en lýsti því yfir að það ætti engar frekari eignir. S ehf. krafði vátryggingafélagið SA hf. um greiðslu þessarar fjárhæðar, að frádreginni eigin ábyrgð, á grundvelli frjálsrar ábyrgðartryggingar sem S ehf. hafði hjá félaginu á þeim tíma er tjónið varð. Talið var að tjón það sem varð við brunann hafi fallið utan gildissviðs ábyrgðartryggingarinnar samkvæmt stöðluðum skilmálum hennar. Þá var ekki fallist á að skilmálunum bæri að víkja til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. ágúst 2007. Hann krefst þess að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 13.760.000 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. desember 2005 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 25. október 2007. Hann krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um annað en málskostnað, sem aðaláfrýjanda verði gert að greiða í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa aðaláfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Aðaláfrýjanda verður gert að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, Sögn ehf., greiði gagnáfrýjanda, Sjóvá-Almennum tryggingum hf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
43/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X sætti gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. janúar 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. janúar 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 1. febrúar 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með sóknaraðila að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa framið afbrot sem fangelsisrefsing er lögð við og að rannsóknarhagsmunir standi til þess að hann sæti gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.