657/2012

B var sakfelldur fyrir líkamsárás á A, fíkniefnalagabrot með því að hafa í félagi við Y haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni tiltekið magn kannabislaufa, kannabisstöngla og kannabisplantna auk ræktunar fyrrgreindra plantna, fjölmörg umferðarlagabrot með því að hafa ekið undir áhrifum áfengis og fíkniefna og í eitt skipti valdið stórfelldum eignaspjöllum, auk fleiri fíkniefnalagabrota. Við ákvörðun refsingar leit Hæstiréttur til sakarferils B, þess að líkamsárás hans á A var ófyrirleitin auk þess sem hann hafði áður verið dæmdur fyrir slíkt brot og að hann hafði framið fyrrgreint fíkniefnalagabrot í félagi við annan mann. Þyngdi Hæstiréttur refsingu B og var honum gert að sæta fangelsi í 18 mánuði og hann sviptur ökurétti í þrjú ár. Þá var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um upptöku fíkniefna og tiltekinna muna en miskabætur til handa A lækkaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. október 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu og upptöku fíkniefna og muna, en að refsing ákærða verði þyngd og hann sviptur ökurétti til lengri tíma.

Ákærði krefst aðallega refsimildunar og að einkaréttarkröfu A verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður af kröfunni en að því frágengnu að hún verði lækkuð.

Brotaþoli hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti. Verður því litið svo á að hún krefjist þess að staðfest verði ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína, sbr. 1. mgr. 208 gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

I

Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 skal dómur reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Ef ákærði eða vitni ber á annan hátt fyrir dómi en hjá lögreglu er dómara heimilt, samkvæmt 1. mgr. og 2. mgr. 109. gr. þeirra laga, að taka tillit til þess, sem fram kemur í lögregluskýrslu, ef hann telur breyttan framburð fyrir dómi ótrúverðugan, en sakfelling verður hins vegar ekki reist á skýrslugjöf hjá lögreglu, einni og sér.

Í skýrslu sinni hjá lögreglu 12. október 2010 neitaði ákærði í fyrstu sök að því er varðar ákærulið I í ákæru 15. maí 2012 en þar er honum gefið að sök að hafa í félagi við Y haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni tilgreint magn kannabislaufa, kannabisstöngla og kannabisplantna auk þess að hafa um nokkurt skeið ræktað greindar plöntur að [...] í Reykjavík. Þá neitaði hann því einnig framan af í skýrslutökunni að hafa komið á staðinn eftir að ræktunin fór af stað. Síðar í skýrslunni játaði hann þátt sinn í ræktuninni og aðkomu sína að henni, svo og að þeir Y væru eigendur hennar og hafi örugglega ætlað að skipta ágóðanum jafnt á milli sín. Framburð sinn að þessu leyti dró ákærði síðan til baka í skýrslu sinni fyrir héraðsdómi en viðurkenndi þó að hann hafi komið í fyrrgreint húsnæði eftir að ræktun plantnanna var hafin.

Í málinu liggur fyrir reikningur frá F vegna kaupa á munum sem notaðir voru til ræktunarinnar og ákærði lagði út fyrir og upptökur úr eftirlitsmyndavél sem teknar voru af ákærða og Y þegar þau kaup áttu sér stað. Þá er meðal málsgagna skriflegur húsaleigusamningur milli ákærða og eiganda húsnæðisins þar sem ræktunin fór fram. Héraðsdómari mat skýringar ákærða á þessum tengslum sínum við ræktunina ótrúverðugar sem og þá skýringu sem hann gaf á breyttum framburði sínum. Verður sönnunarmat héraðsdómara á sakargiftum á hendur ákærða samkvæmt þessum ákærukafla ekki vefengt. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða, upptöku og sakarkostnað.

II

Háttsemi ákærða er rétt heimfærð til refsiákvæða í ákæru. Einn dómenda, E-kk-nf T-kk-nf, gerir þá athugasemd að hann telji að ákærða verði ekki refsað fyrir brot á 1. mgr. 4. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 þar sem það ákvæði sé svo almennt orðað að það geti ekki, að teknu tilliti til fyrirmæla 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar, talist viðhlítandi refsiheimild, sbr. dóm Hæstaréttar 24. maí 2012 í máli nr. 33/2012.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi á ákærði að baki nokkurn sakaferil. Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 6. febrúar 2007 var hann dæmdur í 12 mánaða fangelsi, þar af 9 mánuði skilorðsbundið í 3 ár, fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr., 2. mgr. 218. gr. og 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með dómi sama dómstóls 5. nóvember 2010 var ákærði dæmdur í 11 mánaða fangelsi, þar af 8 mánuði skilorðsbundið í 3 ár, meðal annars fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og var skilorðsdómurinn frá 6. febrúar 2007 þá dæmdur upp. Brot þau sem ákærði er nú sakfelldur fyrir voru að hluta framin áður en dómur Héraðsdóms Reykjaness 5. nóvember 2010 var kveðinn upp og að hluta eftir það. Með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga verður skilorðshluti þess dóms tekinn upp og ákærða gerð refsing fyrir bæði málin í einu lagi eftir reglum 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga. Líkamsárás ákærða var ófyrirleitin og þá hefur hann áður verið dæmdur fyrir líkamsárás. Verður því við mat á refsingu hans höfð hliðsjón af 1. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga. Þá er til þess að líta að fíkniefnabrot það, sem greinir í kafla I í ákæru 15. maí 2012 og hann er nú sakfelldur fyrir, framdi hann í félagi við annan mann, sbr. 2. mgr. 70. gr. laganna. Að því virtu sem nú hefur verið rakið þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 18 mánuði.

Ákærði er í máli þessu dæmdur fyrir brot gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr., 45. gr. og 45. gr. a. umferðarlaga en hann hefur áður gerst sekur um um sams konar brot og var sviptur ökurétti í tvö ár frá 25. febrúar 2009 samkvæmt viðurlagaákvörðun Héraðsdóms Reykjavíkur 25. febrúar 2009. Samkvæmt því og með vísan til 6. mgr. 102. gr. umferðarlaga verður ákærði sviptur ökurétti í 3 ár frá uppsögu dóms að telja.

Brotaþoli hefur krafist miskabóta að fjárhæð 400.000 krónur. Miðað við þær afleiðingar líkamsárásarinnar sem sannaðar eru í málinu verður krafa hennar tekin til greina með 250.000 krónum ásamt vöxtum eins og greinir í dómsorði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf Á-kk-nf, sæti fangelsi í 18 mánuði.

Ákærði er sviptur ökurétti í 3 ár frá uppsögu dóms þessa að telja.

Ákærði greiði brotaþola, A, 250.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. september 2010 til 9. maí 2012 en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað eru staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins samtals, 294.016 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.