50/2002

H ehf. áfrýjaði útivistardómi til endurskoðunar á niðurstöðu héraðsdóms um dráttarvexti. Málatilbúnaður H ehf. þótti slíkum annmörkum háður að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 30. janúar 2002. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 5.978.022 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt „III. kafla laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001“ frá 15. september 1999 til 5. janúar 2000, af 4.216.705 krónum frá þeim degi til 18. apríl sama árs, af 2.970.726 krónum frá þeim degi til 2. júní sama árs, en af 2.152.618 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi hefur ekki látið málið til sín taka.

Málið hefur verið flutt skriflega samkvæmt 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 12. gr. laga nr. 38/1994.

Í héraðsdómsstefnu krafðist áfrýjandi 5.978.022 króna úr hendi stefnda, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af þeirri fjárhæð frá 15. september 1999 til greiðsludags, allt að frádregnum innborgunum að fjárhæð 4.889.720 krónur. Útivist varð af hálfu stefnda í héraði. Með hinum áfrýjaða dómi var honum gert að greiða mismuninn á höfuðstól umkrafinnar skuldar og áðurgreindum innborgunum, 1.088.302 krónur, ásamt dráttarvöxtum af nánar tilgreindum fjárhæðum. Í þeim efnum var lagt til grundvallar að allar innborganirnar kæmu óskertar til lækkunar á höfuðstól skuldarinnar. Fyrir Hæstarétti kveðst áfrýjandi telja þessa niðurstöðu andstæða langvarandi venju um að innborganir á kröfu skuli fyrst ganga til greiðslu á kostnaði, því næst á dráttarvöxtum en síðast á höfuðstól.

Eins og ráðið verður af framangreindu hefur áfrýjandi breytt kröfu sinni fyrir Hæstarétti þannig að nú er þar meðal annars tíundað í einstökum atriðum af hvaða fjárhæð hann krefst dráttarvaxta eftir hverja innborgun stefnda á skuldina. Þessar breytingar á kröfugerð eru ekki skýrðar sérstaklega í greinargerð áfrýjanda, en með henni hefur hann lagt fram þrjár kvittanir fyrir innborgunum stefnda. Er sú fyrsta fyrir 2.489.720 krónum, sem greiddust 5. janúar 2000, sú næsta frá 18. apríl sama árs fyrir 1.500.000 krónum, en sú þriðja fyrir greiðslu að fjárhæð 900.000 krónur 2. júní sama árs. Dómkrafa áfrýjanda fyrir Hæstarétti miðar að því er varðar dráttarvexti við stöðu skuldarinnar samkvæmt þessum kvittunum eftir að innborgun hefur hverju sinni verið dregin frá henni. Til þess verður hins vegar að líta að í öllum þessum kvittunum er höfuðstóll skuldarinnar tilgreindur óskertur, dráttarvextir eru reiknaðir af honum til dagsetningar hverrar kvittunar og áfallinn kostnaður sundurliðaður, en í síðustu kvittununum tveimur er fyrri innborgun dregin frá samtölunni. Samkvæmt þessum tveimur kvittunum hefur innborgunum stefnda ekki verið ráðstafað til greiðslu kostnaðar og dráttarvaxta og til að lækka höfuðstól skuldarinnar, svo sem áfrýjandi telur rétt að gera samkvæmt áðurgreindum málatilbúnaði hans fyrir Hæstarétti, heldur hafa verið reiknaðir áfram dráttarvextir af óskertum höfuðstól skuldarinnar og fjárhæð áfallins kostnaðar. Þá er þess að gæta að eins og áfrýjandi hefur nú gert kröfu sína úr garði gerir hann ekki lengur ráð fyrir að innborganir á kröfu hans komi til frádráttar skuld stefnda í öðru tilliti en við útreikning dráttarvaxta. Að öllu þessu athuguðu eru slíkir annmarkar á málatilbúnaði áfrýjanda að óhjákvæmilegt er að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Málskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.