451/2005

Aðilar deildu um hvort I bæri á grundvelli samninga þeirra að greiða G leigu vegna krana í þann tíma sem hann var ónothæfur, en kraninn hafði skemmst verulega þegar verið var að hífa hann um borð í skip í eigu S þann 3. maí 2004. Talið var að skilja yrði samninga aðila með þeim hætti að I hefði skuldbundið sig til að útvega og greiða fyrir flutning kranans, auk þess að tryggja hann með nánar tilgreindum hætti. Að virtu eðli og orðalagi samninganna var ekki talið að vörslur kranans hefðu verið hjá I þann 3. maí 2004 þannig að hann gæti borið ábyrgð á því tjóni sem krafa G laut að. Var I því sýknaður af kröfu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 21. október 2005. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 41.003.513 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 12. nóvember 2004 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í héraðsdómi er greint frá málsatvikum og málsástæðum aðila. Eins og þar kemur fram féll krani í eigu áfrýjanda til jarðar og skemmdist verulega þegar verið var að hífa hann um borð í skip í eigu Samskipa hf. 3. maí 2004. Kraninn var fluttur til Hollands til viðgerðar og kom hann aftur til landsins 6. október 2004. Ágreiningur aðila snýst um hvort stefnda beri á grundvelli samninga aðila að greiða áfrýjanda leigu vegna kranans í þá 127 daga sem hann var ónothæfur.

Fyrir liggja í málinu tveir samningar sem gerðir voru á milli stefnda og Grænafells ehf. frá 12. júlí 2003 og 29. apríl 2004, en áfrýjandi hefur fengið kröfur þess síðarnefnda á hendur stefnda framseldar. Með fyrri samningnum leigði stefndi ýmsa færanlega krana ásamt stjórnendum af Grænafelli ehf. til vinnu við framkvæmdir sínar við Kárahnjúkavirkjun. Voru vinnutækin sem slík ekki afhent stefnda, heldur gert ráð fyrir að stjórnun og umsjón þeirra væri í höndum Grænafells ehf. Í grein 2.11 í samningnum er vikið að flutningi tækjanna til og frá vinnusvæði stefnda og segir þar: ,,Mobilization/demobilzation of the equipment/machinery shall be arranged and paid by the Contractor up to the site.“ Síðari samningur aðila laut að leigu stefnda á þeim krana sem skemmdist 3. maí 2004 og segir þar meðal annars: ,,Transport for crane will be provided by Impregilo“ og ,,Impregilo is obligated to insure the crane in transport from shipside in Rvk to Reyðarfjörður shipside and back, lifting to and from ship included.“ Skilja verður grein 2.11 í fyrri samningnum og orðalag síðara samningsins með þeim hætti að stefndi hafi skuldbundið sig til að útvega og greiða fyrir flutning kranans, auk þess að tryggja hann með nánar tilgreindum hætti. Fram er komið að samið var á þennan veg vegna þess að stefndi hafði gert sérstakan flutningssamning við Samskip hf. og taldi í ljósi umfangs viðskipta sinna við flutningsfyrirtækið ódýrara að flytja tækin samkvæmt þeim samningi en ef Grænafell ehf. semdi við flutningsaðila. Að virtu eðli og orðalagi fyrrgreindra samninga stefnda og Grænafells ehf. verður ekki talið að vörslur kranans hafi verið hjá stefnda 3. maí 2004 þannig að hann geti borið ábyrgð á því tjóni sem krafa áfrýjanda lýtur að. Verður stefndi samkvæmt því sýknaður af kröfu áfrýjanda.

Samkvæmt framansögðu skal héraðsdómur vera óraskaður um annað en málskostnað. Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðst í einu lagi eins og greinir í dómsorði.

Áfrýjandi lagði fram í málinu fjölda skjala á ensku, þar á meðal ofangreinda tvo samninga, en eins og fram er komið laut ágreiningur aðila að túlkun tiltekinna ákvæða þeirra. Bar áfrýjanda því að leggja samningana fram í íslenskri þýðingu, sbr. 3. mgr. 10. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, G.P. Kranar ehf., greiði stefnda, Impregilo SpA Ísland, útibú, samtals 800.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.