559/2014

L krafðist þess fyrir héraðsdómi að X yrði gert að sæta farbanni vegna rannsóknar á ætlaðri refsiverðri háttsemi hans hér á landi. Vísaði L í því sambandi til þess að X væri með lögheimili erlendis og að hætta væri á að hann færi af landi brott. Í úrskurði héraðsdóms var fallist á að ætla mætti að X reyndi að komast úr landi eða leynast og að skilyrðum b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála væri þar með fullnægt. Á hinn bóginn taldi héraðsdómur ekki þörf á að X sætti farbanni, meðal annars með vísan til þess að ekki lægi annað fyrir en að hann kæmi aftur til landsins þótt hann færi utan vegna vinnu sinnar. Var X gert að setja tryggingu fyrir því að hann mætti til skýrslugjafar hjá lögreglu innan þess tíma sem krafan um farbann gilti og honum bönnuð brottför af landinu þar til slík trygging yrði sett. Í dómi Hæstaréttar, sem felldi hinn kærða úrskurð úr gildi, kom fram að fyrir lægi rökstuddur grunur um að X hefði gerst sekur um refsiverða háttsemi sem varðað gæti fangelsisrefsingu, auk þess sem hann væri á reynslulausn vegna dóms sem hann hefði hlotið árið 2010. Því væri fyrir hendi hætta á að X reyndi að komast úr landi til að koma sér undan rannsókn eða fullnustu refsingar yrði honum ekki meinuð för af landi brott. Var honum því gert að sæta farbanni.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. ágúst 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. ágúst 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni þar til hann setti tryggingu að fjárhæð 4.000.000 krónur „fyrir því að hann mæti hjá lögreglu samkvæmt boðun vegna rannsóknar“ á ætlaðri refsiverðri háttsemi hans. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að fyrrgreind trygging verði lækkuð.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og varnaraðila gert að sæta farbanni til þriðjudagsins 16. september 2014 klukkan 16. Með vísan til 4. mgr. 199. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 4. mgr. 195. gr. laganna, verður krafa sóknaraðila tekin til úrlausnar fyrir Hæstarétti þótt hann hafi ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti, sbr. dóm Hæstaréttar 30. apríl 2010 í máli nr. 259/2010.

Varnaraðili er íslenskur ríkisborgari en með lögheimili í [...] og starfar þar. Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði leikur rökstuddur grunur á því að hann hafi gerst sekur um háttsemi sem lýst er refsiverð í 210. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og varðað getur allt að tveggja ára fangelsi. Ennfremur að varnaraðili hafi með dómi Hæstaréttar [...] í máli nr. [...] verið dæmdur í þriggja ára og sex mánaða fangelsi fyrir brot gegn 202. gr. almennra hegningarlaga og hafi honum 7. desember 2012 verið veitt reynslulausn í tvö ár á eftirstöðvum refsingar samkvæmt dóminum.

Í 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 er kveðið á um að séu skilyrði 1. mgr. 95. gr. laganna fyrir hendi megi í stað þess að úrskurða sakborning í gæsluvarðhald banna honum brottför af landinu. Samkvæmt b. lið 1. mgr. 95. gr. verður sakborningur úrskurðaður í gæsluvarðhald ef fram er kominn rökstuddur grunur um að hann hafi gerst sekur um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við og ætla megi að hann muni reyna að komast úr landi eða leynast ellegar koma sér með öðrum hætti undan málsókn eða fullnustu refsingar. Með skírskotun til þess sem að framan greinir er fallist á með sóknaraðila að hætta sé á að varnaraðili muni reyna að komast úr landi til að koma sér undan rannsókn eða fullnustu refsingar verði honum ekki meinuð för af landi brott. Samkvæmt því verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og varnaraðila gert að sæta farbanni á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð brottför af landinu allt til þriðjudagsins 16. september 2014 klukkan 16.