207/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. apríl 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. apríl 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til þriðjudagsins 3. maí 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Í gögnum málsins kemur fram að félagsmálayfirvöldum hafa árum saman borist ýmsar kvartanir vegna aðstæðna stúlkunnar A. Kvartanir lúta fyrst og fremst að aðbúnaði hennar á heimili og hegðan í skóla. Þá hafa komið fram grunsemdir um að hún hafi sætt ofbeldi á heimili sínu, bæði af hendi stjúpföður og móður, en þau hafa bæði neitað. Í eitt skipti á árinu 2003 kom upp grunur um að stúlkan hefði sætt kynferðislegu ofbeldi og var það rakið til hegðunar hennar. Leiddi sá grunur ekki til þess að málið væri rannsakað frekar. Mál það sem hér er til meðferðar kom upp með þeim hætti að stúlkan tjáði vinkonu sinni að hún hefði sætt kynferðislegu ofbeldi og misneytingu af hálfu stjúpföður síns. Vinkona hennar ræddi það í hópi fleiri stúlkna, sem ákváðu að gera skólahjúkrunarfræðingi grein fyrir málinu. Skólahjúkrunarfræðingurinn tilkynnti málið til barnaverndarnefndar Reykjavíkur 2. mars 2011, sem kærði málið til lögreglu með bréfi 4. sama mánaðar. Þar kemur meðal annars fram, að auk framangreinds hafi nefndinni borist nafnlaus tilkynning um að stúlkan væri beitt ofbeldi á heimili sínu ,, [...].“

Stúlkan hefur nú verið flutt til dvalar tímabundið hjá föður sínum.

Varnaraðili neitaði í skýrslu sinni að hafa beitt stúlkuna nokkurs konar kynferðislegu ofbeldi eða misnotkun. Hann viðurkenndi að hafa beitt hana tilteknu líkamlegu ofbeldi í refsiskyni fyrir óhlýðni hennar og fyrir að koma of seint heim. Móðir stúlkunnar neitaði einnig í skýrslu hjá lögreglu að hafa beitt hana ofbeldi.

Í málinu liggja ekki fyrir nein gögn til stuðnings því að stúlkan hafi verið beitt kynferðislegu ofbeldi eins og krafa um gæsluvarðhald er reist á. Meðal gagna málsins er ekki að finna læknisvottorð eða vottorð sérfræðinga um líkamsskoðun eða sálfræðiathugun á stúlkunni sem stutt gætu kröfuna. Ekki er heldur gerð grein fyrir upplýsingum sem kunna að hafa verið í tölvu á heimili stúlkunnar en tölvan hefur verið tekin til rannsóknar hjá lögreglu.

Krafa um gæsluvarðhald er eingöngu reist á 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Skilyrði þess að hneppa megi mann í gæsluvarðhald á grundvelli þessa ákvæðis er að ,,sterkur grunur“ leiki á því að hann hafi framið þau afbrot sem tilgreind eru í hinum kærða úrskurði. Eins og mál þetta liggur fyrir er framangreint skilyrði ekki uppfyllt og verður því kröfunni hafnað og hinn kærði úrskurður úr gildi felldur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.