260/2013

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms þar sem barnaverndarnefnd var heimilað að vista dóttur A utan heimilis hennar frá 27. janúar 2013 til 6. júní sama ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 12. apríl 2013 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. apríl 2013, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að dóttir sóknaraðila, B, verði vistuð utan heimilis sóknaraðila frá 27. janúar 2013 til 6. júní sama ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í kæru sóknaraðila til Hæstaréttar er tekið fram að samskipti fjölskyldu hans við dóttur hans, B, hafi batnað mikið. Sóknaraðili og sambúðarkona hans hafi nú mjög jákvæða afstöðu til stúlkunnar og hún sé „fullgildur meðlimur“ fjölskyldunnar. Með kærunni fylgdi áætlun fjölskyldu- og félagsþjónustu Reykjanesbæjar 11. apríl 2013 um meðferð máls samkvæmt 23. gr. barnaverndarlaga. Þar kemur fram að markmið með vistun B sé að hún nái að vinna á líðan sinni í öðru umhverfi en því sem henni hafi ekki liðið vel í. Bæta þurfi samskipti hennar og stjúpmóður hennar sem lengi hafi verið stirð. B muni fara í listmeðferð í allt að 10 skipti og starfsmaður barnaverndar muni hitta hana reglulega. Í áætluninni var gert ráð fyrir að sóknaraðili og sambúðarkona hans færu í fjölskyldumeðferð reglulega og myndu meðal annars mæta á fund fjölskyldu- og félagsþjónustunnar 18. apríl 2013. Meðal gagna sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt er bréf ráðgjafa fjölskyldu- og félagsþjónustunnar um þennan fund. Segir þar meðal annars að sambúðarkona sóknaraðila sé reiðubúin að taka B á ný inn á heimilið. Aðspurð um hvort starfsmenn barnaverndar væru velkomnir að skoða aðstæður stúlkunnar á heimilinu hafi hún neitað því. Sambúðarkonan hafi einnig neitað að fara í foreldrahæfnismat þar sem hún taldi það tilgangslaust og niðurlægjandi.

Í forsendum hins kærða úrskurðar segir meðal annars að sóknaraðili hafi tekið sig á og sótt sér fræðslu um uppeldismál og saman hafi hann og sambúðarkona hans sótt tíma hjá sálfræðingi í þeim tilgangi að efla foreldrahæfni sína. Hins vegar hafi sambúðarkonan ekki verið samstarfsfús við varnaraðila og ekkert liggi fyrir um hvort viðhorfsbreyting hafi orðið hjá henni gagnvart líðan og tilfinningum stúlkunnar. Þau gögn sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt styðja ekki þá fullyrðingu sóknaraðila að breyting hafi orðið á þessu viðhorfi sambúðarkonu hans. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 180.000 krónur.