521/2011

S krafði J ehf. um skaðabætur vegna glerhandriðs og tjóns af völdum glerskífu sem brotnaði í handriði á heimili hans en J ehf. hafði séð um hönnun, smíði og uppsetningu handriðsins. Með vísan til niðurstöðu matsgerðar, sem ekki hafði verið hnekkt, var í Hæstarétti talið að söluhluturinn hafi ekki haft þá eiginleika til að bera sem S hafi mátt vænta við kaup á honum sbr. b. lið 15. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Var hann því talinn gallaður samkvæmt a. lið 1. mgr. 16. gr. sömu laga og á því bæri J ehf. bótaábyrgð gagnvart S í lögskiptum þeirra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. september 2011. Hann krefst sýknu af kröfum gagnáfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði fyrir sitt leyti 25. nóvember 2011. Hann krefst þess aðallega að aðaláfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 3.034.161 krónu með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. desember 2009 til 12. janúar 2011, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags. Til vara krefst gagnáfrýjandi að aðaláfrýjandi verði dæmdur til að greiða sér 2.344.643 krónur með vöxtum og dráttarvöxtum eins og í aðalkröfu greinir, en að því frágengnu krefst hann staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Í öllum tilvikum krefst gagnáfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í héraðsdómi sá aðaláfrýjandi um hönnun, smíði og uppsetningu á stiga þeim og handriðum sem mál þetta tekur til. Af gögnum málsins verður ekki ráðið með vissu hvað olli því að glerskífa í handriði á efri hæð fasteignar gagnáfrýjanda brotnaði. Verður að miða við að það hafi gerst án utanaðkomandi álags, eins og gagnáfrýjandi heldur fram, enda hefur aðaláfrýjandi ekki sýnt fram á að önnur hafi verið raunin.

Í málinu liggur fyrir matsgerð dómkvadds manns þar sem komist er að þeirri niðurstöðu að fyrrnefndur söluhlutur hafi ekki haft þá eiginleika til að bera sem gagnáfrýjandi mátti vænta við kaup á honum, sbr. b. lið 15. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, staðfesti þessa niðurstöðu. Aðaláfrýjandi hefur ekki lagt fyrir dóminn sönnunargögn sem fá henni hnekkt. Söluhluturinn var því gallaður samkvæmt a. lið 1. mgr. 16. gr. áðurnefndra laga, en á því ber aðaláfrýjandi bótaábyrgð gagnvart gagnáfrýjanda í lögskiptum þeirra.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um bótafjárhæð, en andmæli við einstökum bótaliðum og fjárhæð þeirra komu ekki fram af hálfu aðaláfrýjanda fyrr en við flutning málsins fyrir Hæstarétti og koma því ekki til úrlausnar í málinu, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Samkvæmt framansögðu er niðurstaða hins áfrýjaða dóms, þar með talið ákvæði hans um málskostnað, staðfest um annað en vexti sem ákveðnir verða eins og í dómsorði greinir, en í dómsorði hins áfrýjaða dóms er ritvilla um upphafsdag dráttarvaxta.

Eftir þessum úrslitum verður aðaláfrýjandi dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og segir í dómorði.

Dómsorð:

Aðaláfrýjandi, Járnsmiðja Óðins ehf., greiði gagnáfrýjanda, S-kk-þgf S-kk-þgf, 2.166.120 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. desember 2009 til 12. janúar 2011, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Málskostnaðarákvæði hins áfrýjaða dóms er óraskað.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.