126/2014

A höfðaði skaðabótamál á hendur Í og S hf. til réttargæslu vegna líkamstjóns sem hún taldi mega rekja til afleiðinga skurðaðgerðar. Með héraðsdómi, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, var meðal annars að virtum matsgerðum dómkvaddra manna komist að niðurstöðu um að efni hefðu verið til að ráðleggja A að gangast undir áðurgreinda aðgerð, að A hefði í aðdraganda aðgerðarinnar fengið fullnægjandi upplýsingar um hugsanlega áhættu af henni og að ekki hefðu verið gerð mistök við framkvæmd hennar eða í tengslum við síðari aðgerðir á A. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sýkna Í af kröfu A.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. febrúar 2014. Hún krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný. Til vara krefst hún þess að stefnda verði gert að greiða sér 22.731.117 krónur með 2% ársvöxtum frá 27. júlí 2008 til 27. ágúst 2012, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem hún naut í héraði, en til vara að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Réttargæslustefndi hefur látið málið til sín taka, en gerir engar kröfur.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi leitar áfrýjandi með máli þessu skaðabóta úr hendi stefnda vegna líkamstjóns, sem hún telur mega rekja til afleiðinga skurðaðgerðar á Sjúkrahúsi Reykjavíkur 29. maí 1996. Við þessa aðgerð voru numin brott bæði brjóst áfrýjanda vegna hættu á krabbameini, sem hún þótti búa við, en við aðgerðina tókst ekki sem skyldi að koma á blóðflæði í vef, sem var fluttur í vinstra brjóst hennar. Leitast var án árangurs við að bæta úr því með frekari aðgerðum sumarið 1996 og fór svo að aðfluttur vefur í vinstra brjósti var tekinn, en í staðinn settur svonefndur vefþenslupoki í janúar 1997, sem var aftur fjarlægður með aðgerð í nóvember 1998. Áfrýjandi telur að mistök hafi verið gerð við þessa læknismeðferð, sem leiði til skaðabótaskyldu stefnda, en óumdeilt er að hann beri nú ábyrgð á starfsemi Sjúkrahúss Reykjavíkur á þeim tíma, sem hér um ræðir.

Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi borið fyrir sig að mistök við fyrrnefnda læknismeðferð hafi meðal annars verið fólgin í því að vefur, sem fluttur var í vinstra brjóst hennar við aðgerðina 29. maí 1996, hafi ekki verið kældur eftir að komið hafi í ljós að blóð hafi ekki flætt um hann. Jafnframt hafi verið gerð mistök með því að ekki hafi verið notast við svonefndan blóðflæðimæli til að gæta að þessu meðan á aðgerðinni stóð. Áfrýjandi telur héraðsdóm ekki hafa tekið afstöðu til þessara málsástæðna, sem fyrst hafi gefist tilefni til að hafa uppi eftir skýrslugjöf hlutaðeigandi lækna við aðalmeðferð málsins, og er krafa hennar um ómerkingu hins áfrýjaða dóms einkum á þessu reist. Um þetta verður að gæta að því að þótt að þessu hafi ekki sérstaklega verið vikið í dóminum var því slegið föstu í niðurstöðum hans að tæknilega hafi verið staðið rétt að allri framkvæmd skurðaðgerðanna, sem áður var getið, svo og að ekkert bendi til að þar hafi verið gerð mistök. Að því virtu eru ekki efni til að verða við aðalkröfu áfrýjanda.

Héraðsdómur, sem var skipaður sérfróðum meðdómsmönnum, komst í hinum áfrýjaða dómi að rökstuddri niðurstöðu um að efni hafi verið til að ráðleggja áfrýjanda að gangast undir aðgerðina 29. maí 1996, hún hafi í aðdragandanum fengið fullnægjandi upplýsingar um hugsanlega áhættu af aðgerðinni og ekki hafi verið gerð mistök við framkvæmd hennar eða í tengslum við notkun fyrrnefnds vefþenslupoka, sem settur var í áfrýjanda við síðari aðgerð. Þessum niðurstöðum, sem eru í samræmi við matsgerðir dómkvaddra manna, hefur í engu verið hnekkt. Samkvæmt því verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.