744/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú A ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu Í hf. Bankinn hafði með vísan til 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. skorað á A ehf. að lýsa því yfir með skriflegum hætti innan 21 dags frá móttöku bréfsins að félagið væri fært um að greiða tiltekna gjaldfallna skuld innan skamms tíma. Í svarbréfi A ehf. mótmælti félagið öllum kröfum bankans og taldi sig ekki vera í skuld við hann. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt framangreint bréf A ehf. hefði ekki verið svo glöggt sem skyldi þótti A ehf. þó hafa brugðist við áskorun Í hf. á þann veg að ekki væri fullnægt skilyrðum 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 til töku bús félagsins til gjaldþrotaskipta. Var kröfu Í hf. um gjaldþrotaskipti hafnað og hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. nóvember 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. nóvember 2013, þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með bréfi 29. janúar 2013, sem birt var fyrirsvarsmanni sóknaraðila 25. febrúar sama ár, skoraði varnaraðili á sóknaraðila, með vísan til 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991, að lýsa því með skriflegum hætti innan 21 dags frá móttöku bréfsins að hann væri fær um að greiða tiltekna gjaldfallna skuld við sig innan skamms tíma. Þá var þess einnig óskað að tiltekið yrði hvenær félagið yrði fært um að greiða skuldina. Tekið var fram að yrði sóknaraðili ekki við þessari áskorun myndi varnaraðili krefjast gjaldþrotaskipta á búi sóknaraðila. Með bréfi sóknaraðila 13. mars 2013 sendi lögmaður sóknaraðila bréf til varnaraðila þar sem sagði meðal annars: „Alnus mótmælir öllum kröfum bankans. Forsvarsmenn Alnusar telja skuld félagsins við Íslandsbanka enga vera. Alnus byggir á því að bankinn [hafi] valdið félaginu tjóni sem leiðir til verulegrar lækkunar á kröfum bankans. Jafnframt hafi þær eignir sem bankinn hefur tekið til tryggingar skuldbindingum félagsins að fullu staðið undir þeim.“

Þegar krafa varnaraðila um gjaldþrotaskipti var fyrst tekin fyrir í héraðsdómi 4. september 2013 var mætt af hálfu beggja aðila og bókað að sóknaraðili mótmælti ekki framkominni kröfu og óskaði eftir fresti. Því næst var bókað að málinu væri frestað til 2. október 2013. Verður helst ráðið að það hafi verið gert á grundvelli 3. mgr. 70. gr. laga nr. 21/1991. Við fyrirtöku þann dag var málinu enn frestað og það var ekki fyrr en við þriðju fyrirtöku 7. október 2013 sem málið virðist hafa verið fært til meðferðar samkvæmt 168. gr. laganna, sbr. 4. mgr. 70. gr. þeirra. Framangreind ákvæði laganna verða skilin þannig að koma verði með mótmæli við kröfu gjaldþrotaskiptabeiðanda strax við þingfestingu máls annars verði mótmæli skuldara talin vera of seint fram borin. Þrátt fyrir það verður dómari að gæta að sjálfsdáðum hvort lagaskilyrði hafi verið fyrir gjaldþrotaskiptum.

Þótt framangreint bréf sóknaraðila 13. mars 2013 í tilefni af áskorun varnaraðila hafi ekki verið svo glöggt sem skyldi þykir sóknaraðili þó hafa brugðist við henni á þann veg að ekki sé fullnægt skilyrðum 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 til töku bús hans til gjaldþrotaskipta. Verður því hafnað kröfu varnaraðila um skiptin og hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Eins og atvikum er háttað þykir rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu varnaraðila, Íslandsbanka hf., um að bú sóknaraðila, Alnusar ehf., verði tekið til gjaldþrotaskipta.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.