arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
118/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á því stæði.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2017 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. febrúar 2017 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 2. mars sama ár klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og verði „án takmarkana“, en að því frágengnu að óheimilt verði „að skerða áskilin réttindi í c-e. liðum 1. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008“.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir rökstuddum grun um að hafa annars vegar ráðið ungri konu bana og hins vegar stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 211. gr. og 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Rannsókn málsins er mjög umfangsmikil og beðið er eftir niðurstöðum frá erlendum vísindastofnunum vegna rannsókna á lífsýnum sem geta haft mikla þýðingu fyrir rannsókn málsins. Þá hafa ekki verið teknar skýrslur af öllu því fólki sem varnaraðili átti samskipti við eftir að konan andaðist að morgni 14. janúar 2017 þar til hann var handtekinn 18. sama mánaðar, en þetta fólk mun vera statt á [...]. Loks er hætta á því að varnaraðili geti torveldað rannsókn á ætluðu fíkniefnalagabroti, ef hann fær að vera frjáls ferða sinna, með því að hafa áhrif á samseka eða vitni. Að öllu þessu virtu verður fallist á það með héraðsdómi að enn séu nægjanlegir rannsóknarhagsmunir í húfi til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Jafnframt eru ekki efni til með hliðsjón af umfangi málsins að marka varðhaldinu skemmri tíma en gert var með hinum kærða úrskurði.

Varnaraðili hefur setið í gæsluvarðhaldi og sætt einangrun frá 19. janúar 2017. Samkvæmt 2. mgr. 98. gr. laga nr. 88/2008 má einangrun í gæsluvarðhaldi ekki standa samfleytt lengur en í fjórar vikur nema sá sem henni sætir sé sakaður um brot sem varðað getur að lögum 10 ára fangelsi. Brot þau sem varnaraðili er grunaður um fullnægja þessu skilyrði. Þá er enn nauðsynlegt vegna rannsóknarhagsmuna að varnaraðili sæti einangrun. Verður sú niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Eftir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar var bókað í þingbók að sækjandi kynnti varnaraðila tilhögun gæsluvarðhaldsins og að dómari hefði bent honum á að hann gæti borið undir dóminn þau atriði sem það varða, sbr. 5. mgr. 99. gr. laga nr. 88/2008. Krafa þar um hefur ekki verið borin undir héraðsdóm og verður henni því vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
11/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa Á um að yfirmatsmennirnir A og B gæfu skýrslu fyrir dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. janúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. janúar 2017, þar sem tekin var til greina krafa sóknaraðila um að yfirmatsmennirnir A og B gefi skýrslu fyrir dómi. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
122/2017

Úrskurður héraðsdóms, þar sem A var sviptur sjálfræði í tólf mánuði, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. febrúar 2017, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í tólf mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að sjálfræðissviptingunni verði markaður styttri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
128/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. febrúar 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 17. febrúar 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 17. mars 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að honum verði gert að sæta vægara úrræði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili undir sterkum grun um kynferðisbrot gagnvart tveimur konum með stuttu millibili að morgni 13. febrúar 2017. Getur brot hans í báðum tilvikum varðað allt að 16 ára fangelsi samkvæmt 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá eru brotin þess eðlis að ætla má gæsluvarðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Að þessu virtu er fullnægt skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi eins og krafist er. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
130/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa B um að fá son sinn og A tekinn úr umráðum A og afhentan sér með beinni aðfarargerð þannig að umgengni gæti farið fram samkvæmt úrskurði sýslumanns.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. febrúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 31. janúar 2017 þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að fá son sinn og sóknaraðila, C, tekinn úr umráðum sóknaraðila og afhentan sér með beinni aðfarargerð þannig að umgengni geti farið fram samkvæmt úrskurði sýslumannsins á Norðurlandi eystra 21. desember 2015. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að kröfu varnaraðila verði hafnað. Að því frágengnu krefst hún þess að ,,aðfararheimild varnaraðila muni aðeins eiga við í eitt skipti“ en að öðrum kosti að ,,aðfararheimildinni verði markaður styttri tími.“ Þá krefst sóknaraðili aðallega málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar, til vara að málskostnaður falli niður og að því frágengnu að málskostnaður í héraði verði lækkaður.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Meðal gagna málsins er matsgerð D sálfræðings 25. janúar 2017, sem lögð hefur verið fram í forsjármáli varnaraðila á hendur sóknaraðila. Í henni kemur meðal annars fram að varnaraðili sé vel hæfur til þess að fara með umönnun og umsjá barnsins og að mikilvægt sé að það njóti ríkulegrar umgengni við báða foreldra sína. Að þessu virtu, og þar sem sóknaraðili hefur ekki uppfyllt þá skyldu sína að koma á umgengni barnsins við varnaraðila í samræmi við úrskurð sýslumanns, verður fallist á það með héraðsdómi að skilyrði séu fyrir hendi til þess að umgengni varnaraðila við barnið verði komið á með aðför eftir 50. gr. barnalaga nr. 76/2003, enda verður ekki séð að regluleg umgengni verði tryggð með öðru og vægara móti. Af þeirri niðurstöðu leiðir enn fremur að hafna ber þeirri kröfu sóknaraðila að málinu verði vísað frá dómi á þeim forsendum að samkomulag hafi náðst með aðilum, enda ekkert fram komið um að slíkar sættir hafi náðst. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, B, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
133/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi aðila við opinber skipti á dánarbúi foreldra þeirra, F og G. Snerist deila aðila um hvort spilda úr landi jarðarinnar H, sem F og G afsöluðu til I ehf. og félagið afsalaði síðar til E, tilheyrði E eða dánarbúinu. Héldu A, B, C og D því fram að afsal spildunnar til I ehf. hefði verið bundið fyrirvara um virkjunarframkvæmdir sem ekki hefði orðið af og hefði gildi þess því fallið niður, sbr. 8. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Talið var að samkvæmt skýru orðalagi ákvæðisins og tilgangi með setningu þess væri ljóst að það tæki eingöngu til kaupsamninga. Hefði í afsali F og G til I ehf. falist einhliða yfirlýsing þeirra um fyrirvaralausa yfirfærslu beins eignaréttar yfir spildunni til I ehf. Hefði I ehf. því verið heimilt að ráðstafa henni til E. Þá var ekki talið að það skipti máli að vatnsréttindi á spildunni hefðu ekki verið aðskilin frá henni. Loks var ekki talið að það stæði gildi afsalsins í vegi að spildunni hefði ekki verið skipt út úr landi jarðarinnar H, sbr. 12 og 13. gr. jarðalaga nr. 81/2004. Var því felld úr gildi ákvörðun skiptastjóra þess efnis að spildan væri eign dánarbúsins og viðurkennt að hún væri eign E.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 20. febrúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 6. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 8. febrúar 2017, þar sem leyst var úr nánar tilteknum ágreiningi aðila við opinber skipti á dánarbúi F og G. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að 14 hektara spilda úr landi H í [...] verði talin eign dánarbúsins „og þannig hluti þeirra efnislegu eigna dánarbúsins sem koma til útlagningar til kærenda.“ Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði staðfestur, en til vara að viðurkennt verði að leggja skuli áðurnefnda spildu honum út við skipti á dánarbúinu. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, A, B, C og D, greiði óskipt varnaraðila, E, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
143/2017

Með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var hafnað kröfu B um að A skyldi sviptur lögræði þar sem B var ekki bær til að bera fram kröfuna, sbr. d. lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. febrúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 9. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. febrúar 2017, þar sem sóknaraðili var sviptur lögræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að „hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og máli þessu vísað frá dómi“. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Kröfugerð sína fyrir Hæstarétti reisir sóknaraðili meðal annars á því að varnaraðili geti ekki átt aðild að kröfu um lögræðissviptingu hans. Aðild sína að málinu byggir varnaraðili á d. lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga, en samkvæmt ákvæðinu getur félagsþjónusta sveitarfélags eða samsvarandi fulltrúi sveitarstjórnar á dvalarstað þess sem krafa beinist að verið sóknaraðili lögræðissviptingarmáls í héraði. Fyrir liggur að sóknaraðili er með skráð lögheimili á B en fastan dvalarstað á öryggisgeðdeild Landspítalans í Reykjavík. Með vísan til þessa og hins afdráttarlausa orðalags umrædds ákvæðis lögræðislaga var varnaraðili ekki bær til þess að bera fram kröfu um lögræðissviptingu sóknaraðila og verður henni því hafnað á grundvelli meginreglu 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 10. gr. lögræðislaga.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað verður staðfest.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Í málinu liggja fyrir vottorð E og C geðlækna um heilsuhagi sóknaraðila. Það athugast að héraðsdómara hefði verið rétt, samkvæmt 2. mgr., sbr. 1. mgr. 11. gr. lögræðislaga, að kveðja læknana fyrir dóm til staðfestingar á vottorðunum.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu varnaraðila, B, um að sóknaraðili, A, skuli sviptur lögræði.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Þóknun verjanda sóknaraðila, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef hæstaréttarlögmanns, og talsmanns varnaraðila, H-kk-ef B-kk-ef Á-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 148.800 krónur til hvors þeirra, greiðist úr ríkissjóði.
146/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa S um að S hf. yrði með beinni aðfarargerð borinn út með iðnaðarhúsnæði sitt af lóð S.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og I-kvk-nf E-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. febrúar 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 8. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. febrúar 2017, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sóknaraðili skyldi með beinni aðfarargerð borinn út ,,með iðnaðarhúsnæði sitt, eignarhluta með fastanúmerin 206-7106 og 206-7107 og öllu því sem eignarhlutunum tilheyrir af lóð varnaraðila nr. 5 við Bygggarða á Seltjarnarnesi.“ Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framgreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sjávarströnd hf., greiði varnaraðila, Seltjarnarnesbæ, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
14/2017

Þ var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið yfir löglegum hámarkshraða og undir áhrifum áfengis og fíkniefna. Með vísan til sakarferils Þ var refsing hans ákveðin 30 daga fangelsi auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf héraðsdómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 30. desember 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og ökuréttarsvipting tímabundin.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Þ-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 257.509 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 248.000 krónur.
150/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stendur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. mars 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 10. mars 2017 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
156/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli H á hendur S, þar sem hún krafðist þess að S yrði vikið úr starfi skiptastjóra í þrotabúi H, var vísað frá dómi og í því sambandi vísað til þess að samkvæmt 76. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. gæti þrotamaður ekki haft uppi kröfu um úrskurð þess efnis að skiptastjóra yrði vikið úr starfi sínu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. mars 2017, en kærumálsgögn bárust réttinum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. febrúar 2017 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og ,,að héraðsdómi verði gert að boða aðila til dómþings í því skyni að taka málið fyrir“.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 25. janúar 2017. Var sá úrskurður staðfestur í dómi Hæstaréttar 6. mars sama ár í máli nr. 69/2017. Sama dag og úrskurðurinn var kveðinn upp var varnaraðili, sem er hæstaréttarlögmaður, skipaður skiptastjóri í þrotabúinu. Sóknaraðili ritaði héraðsdómi bréf 1. febrúar 2017 og hafði þar uppi ýmsar aðfinnslur við störf skiptastjórans og taldi hann einnig vanhæfan til að gegna starfanum. Í bréfinu gerði hún þá kröfu að úrskurðað yrði að varnaraðili ,,víki þegar í stað úr hlutverki skiptastjóra.“

Í 1. mgr. 76. gr. laga nr. 21/1991 er mælt fyrir um að þeim, sem eigi kröfu á hendur þrotabúi, sé, meðan á gjaldþrotaskiptum stendur, heimilt að bera upp skriflegar aðfinnslur um störf skiptastjóra við héraðsdómara sem hafi skipað hann. Komi slíkar aðfinnslur fram eða berist héraðsdómara með öðrum hætti vitneskja um að framferði skiptastjóra í starfi kunni að vera aðfinnsluvert skuli hann kveðja skiptastjóra og þann, sem kunni að hafa haft aðfinnslur uppi, á sinn fund til að tjá sig um málefnið. Í 2. og 3. mgr. 76. gr. laganna er síðan að finna reglur um hver framvinda slíkra mála getur orðið eftir því hvaða afstöðu héraðsdómari tekur. Samkvæmt framansögðu getur þrotamaður ekki haft uppi kröfu um úrskurð þess efnis að skiptastjóra verið vikið úr starfi sínu. Þegar af þessari ástæðu verður staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að vísa málinu frá héraðsdómi.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
157/2017

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. og 2. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 7. mars 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti, þó eigi lengur en til þriðjudagsins 30. maí 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með héraðsdómi [...]. september 2016 var varnaraðili dæmdur í fimm ára fangelsi fyrir brot gegn 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Málinu hefur verið áfrýjað til Hæstaréttar og er á dagskrá réttarins [...]. maí 2017. Er samkvæmt þessu fullnægt skilyrðum 1. og 2. mgr. 100. gr., sbr. 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðili sæti áframhaldandi farbanni. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
161/2017

Hafnað var kröfu X um dómkvaðningu yfirmatsmanna til að endurmeta tilgreind atriði þar sem þau höfðu þegar verið metin yfirmati.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. mars 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. mars 2017, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um dómkvaðningu yfirmatsmanna. Kæruheimild er í o. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Svo sem rakið er í hinum kærða úrskurði varðar mál þetta kröfu varnaraðila um dómkvaðningu yfirmatsmanna til að endurmeta tilgreind atriði sem þegar hafa verið metin yfirmati, en þess var aflað að beiðni sóknaraðila í tengslum við sakamál sem rekið er á hendur varnaraðila fyrir Hæstarétti. Er á því byggt af hálfu varnaraðila að slíkir gallar séu á matinu að það sé ekki tækt sem sönnunargagn í skilningi XIX. kafla laga nr. 88/2008. Eru sjónarmið hans sem að þessu lúta rakin í úrskurði héraðsdóms.

Samkvæmt 131. gr. laga nr. 88/2008 getur aðili krafist yfirmats þar sem tekin verði til endurmats þau atriði sem áður hafa verið metin. Svo sem fram er komið liggur slíkt endurmat fyrir í málinu. Kemur sönnunargildi matsgerðanna til skoðunar þegar leyst verður úr framangreindu sakamáli á hendur varnaraðila, sbr. 2. mgr. 133. gr. laganna. Að þessu gættu eru engin efni til að fallast á það með varnaraðila að umrædd matsatriði verði að nýju tekin til endurmats. Samkvæmt þessu verður kröfu hans um dómkvaðningu yfirmatsmanna hafnað.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu varnaraðila, X, um dómkvaðningu yfirmatsmanna.