308/2004

H sem átti helming hlutafjár í Í ehf. á móti S gekk að tilboði hins síðarnefnda um kaup á hlut hans í félaginu. Varð að samkomulagi að H gerði reikning á hendur Í ehf. fyrir 7.000.000 krónur á móti viðskiptaskuld hans við félagið að viðbættum virðisaukaskatti, 1.715.000 krónum, en heildarupphæð reikningsins yrði 8.715.000 krónur. Í samkomulaginu var tekið fram að eftir að það hafi tekið gildi ætti H engar frekari kröfur á hendur Í ehf. eða S. H framseldi heimild sína til reikningsútgáfu til V ehf., sem gaf út reikning fyrir 8.715.000 krónum. Í ehf. nýtti sér 7.000.000 krónur af umræddri fjárhæð til skuldajafnaðar við skuldir H við félagið, en nýtti sér einnig virðisaukaskattinn sem innskatt. Í máli V ehf. á hendur Í ehf. var deilt um hvort Í ehf. væri skylt að greiða V ehf. virðisaukaskattinn. Talið var að í framangreindum samningi væri ekki með skýrum hætti kveðið á um það hvernig fara skyldi með virðisaukaskatt af reikningsfjárhæðinni. Ekki væri minnst á það, að Í ehf. ætti að greiða V ehf. skattinn, ef hann nýtti sér hann til innskatts. Líta yrði svo á, að það hafi ekki síður hvílt á V ehf. en Í ehf. að sjá til þess að sett væri í samninginn ákvæði um greiðslu skattsins, ef um það átti að vera að ræða. Var Í ehf. því sýknað af kröfu V ehf. um greiðslu virðisaukaskattsfjárhæðarinnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 23. júlí 2004. Hann krefst þess, að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.715.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. janúar 2003 til greiðsludags, auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í héraðsdómi stofnuðu H-kk-nf I-kk-nf, eigandi áfrýjanda, og S-kk-nf S. G-kk-nf, eigandi stefnda, hið stefnda félag árið 2000 og ráku það saman um tíma. Hinn 27. nóvember 2002 gerði S-kk-nf tilboð í hlut H-kk-ef í félaginu. Í tilboðinu var tekið fram hvernig greiða skyldi fyrir hlut H-kk-ef, auk þess sem sagt var að S-kk-nf samþykki „að H-kk-nf geri reikning á hendur félaginu að upphæð kr. 7.000.000,- á móti viðskiptaskuld hans við félagið, að viðbættum virðisaukaskatti að fjárhæð kr. 1.715.000,- þannig að heildarupphæð reiknings sé kr. 8.715.000,-”. Var tekið fram, að samningurinn gengi í gildi við staðfestingu aðila eftir að fengist hefði samþykki ábyrgðaraðila félagsins, viðskiptabanka og verkkaupa þess. Að því uppfylltu sagði, að H-kk-nf ætti engar frekari kröfur á hendur S-kk-þgf eða hinu stefnda félagi. Undir þetta samkomulag rituðu þeir báðir. H-kk-nf framseldi síðan heimild til reikningsútgáfu til áfrýjanda, sem gaf út reikning í samræmi við samkomulagið.

Fram er komið, að stefndi nýtti sér 7.000.000 krónur af reikningsfjárhæðinni til skuldajafnaðar við skuldir H-kk-ef við stefnda og nýtti sér einnig virðisaukaskattinn sem innskatt. Snýst ágreiningur aðila um það, hvort stefnda beri skylda til að greiða áfrýjanda virðisaukaskattinn.

Reikningur sá, sem áfrýjandi gaf út til stefnda var vegna verkfræðiráðgjafar og bókhaldsþjónustu, og var virðisaukaskattur sérstaklega tiltekinn, eins og kveðið var á um í samkomulagi aðila.

Í framangreindum samningi var ekki með skýrum hætti kveðið á um það, hvernig fara skyldi með virðisaukaskatt af reikningsfjárhæðinni. Ekki var minnst á það, að stefndi ætti að greiða áfrýjanda skattinn, ef hann nýtti sér hann til innskatts. Líta verður svo á, að það hafi ekki síður hvílt á áfrýjanda en stefnda að sjá til þess að sett væri í samninginn ákvæði um greiðslu skattsins, ef um það átti að vera að ræða. Samkvæmt framansögðu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms ber að staðfesta hann.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Verktakafélagið Glaumur ehf., greiði stefnda, Ísari ehf., 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.