329/2004

Lögreglumaðurinn J slasaðist í íþróttakappleik milli lögregluvakta. Í máli sem J höfðaði á hendur Í krafðist hann greiðslu skaðabóta á þeim grundvelli að hann hafi ekki fengið greiddar slysabætur samkvæmt lögum um almannatryggingar. Í málinu var óumdeilt að J hafi verið að störfum í þágu Í, enda þótt slysið hafi borið að með framangreindum hætti. Því var hins vegar hafnað að Í hafi með kjarasamningi fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs og Landssambands lögreglumanna skuldbundið sig til greiðslu slysabóta samkvæmt lögum um almannatryggingar. Þá var J ekki talinn hafa sýnt fram á samningsbundinn rétt sinn til frekari greiðslna frá Í en hann hafði fengið úr launþegatryggingu og tryggingu sem Landssamband lögreglumanna hafði tekið hjá vátryggingarfélaginu V hf., en íslenska ríkið greiddi helming iðgjalds hennar. Var Í því sýknað af kröfu J.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 5. ágúst 2004. Hann krefst greiðslu 430.324 króna með vöxtum samkvæmt 2. mgr. 8. gr., sbr. 1. málslið 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. mars 2003 til 22. maí sama ár, og dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður látinn falla niður.

Áfrýjandi slasaðist í íþróttakappleik milli lögregluvakta 14. janúar 1999. Fyrir Hæstarétti hefur stefndi fallist á að áfrýjandi hafi verið að störfum í hans þágu, enda þótt slysið hafi borið að með þessum hætti. Hafa honum verið greiddar bætur úr launþegatryggingu, sbr. grein 7.1.11 í kjarasamningi fjármálaráðherra f.h. ríkissjóðs og Landssambands lögreglumanna, svo og bætur úr tryggingu sem sambandið tók hjá Vátryggingafélagi Íslands hf., en stefndi greiddi helming iðgjalds hennar. Tryggingastofnun ríkisins hafnaði því hins vegar að greiða honum bætur vegna slyssins þar sem talið var að þátttaka í íþróttakappleik félli ekki undir almenn skilyrði 22. gr. laga nr. 117/1993 um almannatryggingar um að slys hafi orðið við vinnu eða í beinum tengslum við vinnu. Með dómi Hæstaréttar Íslands 20. febrúar 2003 í máli nr. 421/2002 var fallist á þennan skilning Tryggingastofnunar. Áfrýjandi heldur því fram að vegna þessarar höfnunar stofnunarinnar á greiðsluskyldu verði hann að sækja stefnda um efndir á áður tilvitnuðum kjarasamningi, en með grein 7.5.2 sé mælt fyrir um að lögreglumenn skuli teljast við vinnu þegar þeir slasast við þátttöku í íþróttum og kappleikum á vegum félaga lögreglumanna. Byggir hann rétt sinn á því að með kjarasamningnum hafi meðal annars verið samið um rétt til greiðslu slysabóta samkvæmt almannatryggingalögum.

Af hálfu stefnda er ekki fallist á skilning áfrýjanda á kjarasamningnum. Samningsaðilar hafi ekki verið að semja um hvað þriðji aðili ætti eða ætti ekki að greiða í slysatilvikum heldur einungis að ríkisjóður skuli greiða bætur fyrir það tjón, sem hinn slasaði hafi orðið fyrir. Er því haldið fram að það tjón hafi stefndi þegar bætt, sbr. það sem áður segir um greiðslur tryggingabóta.

Af þeim ákvæðum kjarasamninga, sem áfrýjandi vitnar til, verður ekki ráðið að stefndi hafi skuldbundið sig til greiðslu slysabóta samkvæmt lögum nr. 117/1993. Þá hefur áfrýjandi ekki með öðrum hætti sýnt fram á að hann eigi samningsbundinn rétt til frekari greiðslna frá stefnda en þegar hafa verið inntar af hendi. Verður héraðsdómur því staðfestur.

Hvor aðili beri sinn hluta kostnaðar af áfrýjun málsins.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.