arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
155/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdómar þar sem vísað var frá dómi máli ákæruvaldsins á hendur X, en með ákæru voru X gefin að sök brot gegn 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sökum þess að ákæra uppfyllti ekki áskilnað c. liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. febrúar 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 18. febrúar 2016 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili er ákærður fyrir fjárdrátt í starfi sínu sem stjórnarmaður, framkvæmdastjóri og prókúruhafi A ehf., en þeirri stöðu gegndi hann samkvæmt gögnum málsins frá 14. apríl 2011. Samkvæmt því og þar sem félagið var með starfsstöð á Selfossi á því tímabili sem ákæra tekur til var heimilt að höfða málið á brotavarnarþingi, sbr. 2. mgr. 50. gr. laga nr. 88/2008.

Ekki er fallist á með héraðsdómi að sú tilgreining í ákæru að ákærði hafi ,,dregið sjálfum sér eða einkahlutafélaginu“ fé varði því að málið sæti frávísun vegna óskýrleika ákæru. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, Þ-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 248.000 krónur.
157/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. febrúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 2. mars 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að honum verði gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
158/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli E á hendur A var vísað frá dómi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að upphafleg tilvísun E og G ehf. til 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála hafi verið í samræmi við málatilbúnað þeirra. Þar sem G ehf. ætti ekki lengur aðild að málinu var því vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. febrúar 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 10. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 12. febrúar 2016, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði höfðuðu sóknaraðili og Grand ehf. mál þetta á hendur varnaraðila með þeirri dómkröfu að „stefndi verði dæmdur til að greiða stefnanda kr. 3.000.000“ með tilgreindum dráttarvöxtum. Í héraðsdómsstefnu er það rakið að sóknaraðili og Grand ehf. hafi 1. júní 2015 gert kaupsamning við varnaraðila um „fasteignina Brekkugötu 5 ... Akureyri, nánar tiltekið, Brekka Hrísey fastanr: 215-6263, íbúð kr. 14.000.000 og Brekka Hrísey, fastanr: 215-6264, veitingahús.“ Í umræddum kaupsamningi, sem gerður var 1. maí 2015, voru seljendur báðir tilgreindir 100% eigendur beggja hluta fasteignarinnar. Þá er því jafnframt lýst í stefnunni að fasteignin hafi verið afhent á kaupsamningsdegi og hafi varnaraðili „þegar greitt umsamda greiðslu utan stefnufjárhæðar þessa máls kr. 3.000.000“. Varnaraðili hafi ekki greitt stefnendum síðastgreinda fjárhæð, þrátt fyrir innheimtutilraunir þeirra beggja og af þeim sökum hafi þeim verið nauðsynlegt að höfða málið. Er um þetta vísað til áðurnefnds kaupsamnings og innheimtubréfs, þar sem stefnendur voru sameiginlega tilgreindir kröfuhafar. Samkvæmt þessu var upphafleg tilvísun sóknaraðila og Grands ehf. til 18. gr. laga nr. 91/1991 í samræmi við framangreindan málatilbúnað þeirra, þótt sóknaraðili haldi því nú fram að aðild þeirra hafi frá upphafi verið reist á 19. gr. laganna. Með þessari athugasemd og að virtum e. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 er fallist á niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, E-kk-nf Á-kk-nf, greiði varnaraðila, A-kk-þgf G-kk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
159/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. febrúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. mars 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
15/2016

O ehf. krafði S um greiðslu tveggja reikninga vegna lögmannsþjónustu sem O ehf. veitti S í tengslum við sölu hans á fasteign. Var hvorki talið að S hefði sýnt fram á að lögmaður O ehf. hefði með ráðgjöf sinni bakað honum tjón né að krafa O ehf. væri reist á óeðlilegum eða ósanngjörnum fjölda vinnustunda. Var krafa O ehf. því tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. janúar 2016. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Mál þetta var skriflega flutt á grundvelli 2. málsliðar 3. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir úrslitum málsins verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, S-kk-nf F-kk-nf A-kk-nf, greiði stefnda, Opus lögmönnum ehf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
160/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. febrúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. mars 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
161/2016

M1 kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans á hendur M2 var vísað frá dómi á þeirri forsendu að málið heyrði ekki undir lögsögu íslenskra dómstóla. M1 hafði höfðað mál gegn M2 og krafist þess að honum yrði veittur lögskilnaður frá M2. Málsaðilar voru báðir erlendir ríkisborgarar sem höfðu gengið í hjónaband á Íslandi árið 2011 en voru hins vegar ekki búsettir hér á landi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að M1 og M2 féllu ekki undir neitt það tilvik sem gerð væri grein fyrir í 114. gr. laga nr. 31/1993 um lögsögu íslenskra dómstóla í hjúskaparmálum. Þá yrði af þeirra hálfu ekki byggt á lögsögu hér á landi á grundvelli undantekningarreglu 4. mgr. 141. gr. sömu laga, enda tæki sú regla samkvæmt efni sínu aðeins til staðfestrar samvistar. Þar sem málsaðilar lytu hvorugur lögsögu íslenskra dómstóla yrði mál til hjónaskilnaðar þeirra í milli ekki höfðað hér á landi. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. febrúar 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 1. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. febrúar 2016 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili gerir sömu kröfu og sóknaraðili, en krefst að auki kærumálskostnaðar.

Málsaðilar sem eru erlendir ríkisborgarar gengu í hjónaband á Íslandi 5. desember 2011. Þeir eru ekki búsettir hér á landi og falla að öðru leyti ekki undir neitt það tilvik sem gerð er grein fyrir í 114. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 um lögsögu íslenskra dómstóla í hjúskaparmálum. Þá verður af þeirra hálfu ekki byggt á lögsögu hér á landi á undantekningarreglu 4. mgr. 141. gr. sömu laga, enda tekur sú regla samkvæmt efni sínu aðeins til staðfestrar samvistar. Málsaðilar lúta því hvorugur lögsögu íslenskra dómstóla og mál til hjónaskilnaðar þeirra í milli verður ekki höfðað hér á landi. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Eftir atvikum þykir rétt að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
162/2016

GSI kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á að dómkveðja matsmann til þess að svara 29 af 30 spurningum í matsbeiðni K hf. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að aðilum hefði verið játaður víðtækur réttur til að afla matsgerðar undir rekstri máls til að færa sönnur á staðhæfingar sínar, enda bæru þeir áhættu af sönnunargildi hennar og stæðu straum af kostnaði við öflun hennar. Þá yrði matsbeiðni ekki hafnað af þeirri ástæðu að torvelt kynni að vera fyrir matsmann að svara einstökum spurningum, heldur væri það hans að taka afstöðu til þess hvort svo háttaði til. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. febrúar 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 8. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. febrúar 2016, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns til þess að svara matsspurningum númer 1 til 18 og 20 til 30 í matsbeiðni hans. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreindri beiðni varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar og málskostnaðar í héraði „af þessum hluta málsins.“

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt 1. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 hafa aðilar máls forræði á sönnunarfærslu í einkamálum. Því til samrýmis hefur aðilum verið játaður víðtækur réttur til að afla matsgerðar undir rekstri máls til að færa sönnur á staðhæfingar sínar, enda bera þeir áhættu af sönnunargildi matsgerðar og standa straum af kostnaði við öflun hennar. Þá verður matsbeiðni ekki hafnað af þeirri ástæðu að torvelt kunni að vera fyrir matsmann að svara einstökum spurningum, heldur er það matsmanns að taka afstöðu til þess hvort svo hátti til. Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að samhliða máli þessu er rekið annað mál um samkynja ágreining.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Goldman Sachs International, greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
163/2016

M LLC og M PLC kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á að dómkveðja matsmann til þess að svara 29 af 30 spurningum í matsbeiðni K hf. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að aðilum hefði verið játaður víðtækur réttur til að afla matsgerðar undir rekstri máls til að færa sönnur á staðhæfingar sínar, enda bæru þeir áhættu af sönnunargildi hennar og stæðu straum af kostnaði við öflun hennar. Þá yrði matsbeiðni ekki hafnað af þeirri ástæðu að torvelt kynni að vera fyrir matsmann að svara einstökum spurningum, heldur væri það hans að taka afstöðu til þess hvort svo háttaði til. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 24. febrúar 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 8. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. febrúar 2016, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns til þess að svara matsspurningum númer 1 til 18 og 20 til 30 í matsbeiðni hans. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að áðurgreindri beiðni varnaraðila verði hafnað. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar og málskostnaðar í héraði „af þessum hluta málsins.“

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt 1. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 hafa aðilar máls forræði á sönnunarfærslu í einkamálum. Því til samrýmis hefur aðilum verið játaður víðtækur réttur til að afla matsgerðar undir rekstri máls til að færa sönnur á staðhæfingar sínar, enda bera þeir áhættu af sönnunargildi matsgerðar og standa straum af kostnaði við öflun hennar. Þá verður matsbeiðni ekki hafnað af þeirri ástæðu að torvelt kunni að vera fyrir matsmann að svara einstökum spurningum, heldur er það matsmanns að taka afstöðu til þess hvort svo hátti til. Með þessum athugasemdum, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að samhliða máli þessu er rekið annað mál um samkynja ágreining.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Morgan Stanley Capital Services LLC og Morgan Stanley & Co. International PLC, greiði varnaraðila, Kaupþingi hf., sameiginlega 350.000 krónur í kærumálskostnað.
165/2016

E krafðist viðurkenningar á því að hann ætti rétt til skaðabóta úr hendi A vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er ekið hafði verið á hann af óþekktu vélknúnu ökutæki með vísan til 94. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 3. mgr. 18. gr. og 20. gr. reglugerðar nr. 424/2008. Var horft til þess samræmis sem hefði verið í frásögn E af slysinu og að ekkert hefði komið fram sem veikt gæti trúverðugleika hans. Talið var að hann hefði leitt nægar líkur að því að hann hefði slasast af völdum skráningarskylds ökutækis og var því bótaskylda A viðurkennd.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 2. mars 2016. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð. Fer um þann málskostnað og gjafsóknarkostnað stefnda samkvæmt því sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Alþjóðlegar bifreiðatryggingar á Íslandi sf., greiði 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður stefnda, E-kk-ef I-kk-ef J-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 500.000 krónur.
167/2016

E var sakfelldur fyrir kynferðisbrot samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brot gegn 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa haft önnur kynferðismök en samræði við A, er hún var 17 ára, sem ekki gat spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Var refsing E ákveðin fangelsi í tvö ár auk þess sem honum var gert að greiða A 1.000.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og G-kk-nf G-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. febrúar 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður, til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað, en að því frágengnu að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð.

Brotaþoli, A, krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði fundinn sekur um að hafa aðfaranótt laugardagsins 19. apríl 2014 haft samræði eða önnur kynferðismök við brotaþola, sem þá var 17 ára, með því að notfæra sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar. Var sú niðurstaða reist á rökstuddu mati á framburði ákærða og vitna og er ekkert fram komið í málinu sem styður að þetta mat héraðsdóms sé rangt svo einhverju skipti við úrlausn málsins, sbr. 3. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Verður því hafnað ómerkingarkröfu ákærða sem reist er á þessum grunni.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi hefur ákærði lýst því að hann hafi ætlað að hafa samræði við brotaþola, en af því hafi ekki orðið þar sem sér hafi ekki risið hold. Er sú frásögn í samræmi við framburð vitnis, sem rakinn er í héraðsdómi, en það vitni kom að ákærða þar sem hann var að nýta sér ölvun og svefndrunga brotaþola til kynferðisathafna. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur, þó þannig að ákærði verður aðeins sakfelldur fyrir að hafa haft önnur kynferðismök við brotaþola en samræði. Er sú háttsemi ákærða í héraðsdómi réttilega færð til 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Þá verður héraðsdómur staðfestur um önnur atriði með vísan til forsendna hans.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, E-kk-nf I-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 840.694 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur.
170/2016

Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem krafa S náði ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. febrúar 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 9. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 17. febrúar 2016, þar sem aðfarargerð sýslumannsins á Suðurlandi sem fram fór hjá varnaraðila 24. ágúst 2015 fyrir kröfu að fjárhæð 578.498 krónur var felld úr gildi að því er varðaði 528.052 krónur en staðfest að hún næði til 50.446 króna. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að fyrrgreind aðfarargerð verði staðfest en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 sæta úrskurðir héraðsdómara samkvæmt 15. kafla laganna kæru til Hæstaréttar. Um kærufresti, kæruna sjálfa og meðferð hennar í héraði og fyrir Hæstarétti gilda sömu reglur og um kæru í almennu einkamáli. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr., sbr. 4. mgr. 150. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður samkvæmt þessu beitt í málinu, sbr. til hliðsjónar dóma Hæstaréttar 6. nóvember 2006 í máli nr. 559/2006 og 12. júní 2012 í máli nr. 381/2012. Samkvæmt auglýsingu innanríkisráðuneytisins 14. desember 2015 um breytingu á áfrýjunarfjárhæð er hún 790.214 krónur vegna ársins 2016. Höfuðstóll kröfu sóknaraðila í héraði var 578.498 krónur og þar af féllst héraðsdómur á kröfu hans að fjárhæð 50.446 krónur. Þar sem hagsmunir sóknaraðila af þessu kærumáli ná ekki áfrýjunarfjárhæð verður máli þessu sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, sýslumaðurinn á Suðurlandi, greiði varnaraðila, H-kvk-þgf H-kvk-þgf, 250.000 krónur í kærumálskostnað.