arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
632/2007

V krafðist þess að viðurkennt yrði að Æ væri bótaskyldur gagnvart honum fyrir það að ekki varð af kaupum V á öllum hlutum í Ú ehf. Æ krafðist frávísunar málsins. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti sagði, að það lægi fyrir að í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur í máli nr. 6280/2005 hefði verið fjallað um sömu atvik og hér væru til úrlausnar. Í því máli hefði verið gerð krafa um greiðslu tiltekinnar fjárgreiðslu en í þessu máli um viðurkenningu á bótaskyldu. Hefði í ofangreindum dómi héraðsdóms falist bindandi úrlausn um sakarefni á milli aðila í skilningi 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Yrði krafan því ekki borin aftur undir hliðsettan dómstól og yrði því að vísa henni frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. nóvember 2007, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila og Útgerðarfélaginu Báru ehf. var vísað frá dómi að því er varnaraðila varðar. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og lagt fyrir hann að taka kröfu á hendur varnaraðila til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
633/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt þar til dómur fellur í málum hans í Hæstarétti, þó eigi lengur en til föstudagsins 29. febrúar 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 23. febrúar 2007 í máli nr. S-1570/2006 var varnaraðili dæmdur til að sæta 15 mánaða fangelsi en til frádráttar refsingunni kom að fullri dagatölu gæsluvarðhald sem hann hafði sætt frá 14. til 16. ágúst og 21. september til 10. nóvember 2006. Varnaraðili hefur áfrýjað dóminum, sbr. hæstaréttarmál nr. 343/2007. Með dómi Héraðsdóms Reykjaness 12. júlí 2007 í máli nr. S-64/2007 var varnaraðili dæmdur til að sæta 19 mánaða fangelsi en til frádráttar refsingunni kom að fullri dagatölu gæsluvarðhald sem hann hafði sætt frá 12. janúar til 2. júlí 2007. Varnaraðili hefur áfrýjað dóminum, sbr. hæstaréttarmál nr. 511/2007.

Varnaraðili lauk afplánun fangelsisrefsingar samkvæmt dómi í enn öðru máli nr. S-1378/2007 28. nóvember 2007 kl. 8. Samkvæmt þingbók var hann leiddur fyrir dómara sama dag kl. 8. Áður en afplánun hófst sætti hann gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 eins og að ofan greinir. Samkvæmt 106. gr. laga nr. 19/1991 getur dómari úrskurðað að gæsluvarðhald skuli haldast meðan á áfrýjunarfresti stendur, sbr. 2. mgr. 151. gr. laganna. Að þessu athuguðu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
635/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 10. janúar 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldið verði stytt verulega.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
636/2007

Hæstiréttur felldi úr gildi úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Hins vegar var honum gert að sæta farbanni samkvæmt 110. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 30. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til föstudagsins 7. desember 2007 kl. 14. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af gögnum málsins má sjá að varnaraðili mun hafa breytt eftirnafni sínu með samþykki yfirvalda í heimalandi sínu, en hann mun áður hafa heitið Y. Gáfu hin erlendu yfirvöld út ný skilríki honum til handa.

Krafa sóknaraðila um gæsluvarðhald er studd við b. lið 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Sóknaraðili hefur ekki sýnt nægilega fram á að þörf sé gæsluvarðhalds varnaraðila til þess eins að tryggja návist hans í þágu meðferðar máls. Samkvæmt framansögðu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi, en varnaraðila verður bönnuð brottför af landinu samkvæmt 110. gr. laga nr. 19/1991, eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðila, X, er bönnuð brottför frá Íslandi þar til dómur gengur í máli hans, en þó ekki lengur en til 7. desember 2007 klukkan 14.
638/2006

G krafðist úrskurðar um að tveir matsmenn, sem dómkvaddir höfðu verið til að meta tiltekin atriði um afleiðingar umferðarslyss fyrir heilsufar G, hefðu verið vanhæfir til að framkvæma hið umrædda mat svo og að mat þeirra væri haldið nánar tilgreindum annmörkum. Þar sem matsmennirnir höfðu lokið störfum var ekki talið að G hefði lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr þessum kröfum í sérstöku máli.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. desember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. nóvember 2006, þar sem hafnað var nánar tilgreindum kröfum sóknaraðila varðandi hæfi tveggja manna, sem dómkvaddir voru samkvæmt beiðni varnaraðila til að leggja mat á tiltekin atriði um afleiðingar umferðarslyss 8. desember 1999 fyrir heilsufar sóknaraðila, svo og um framkvæmd matsstarfa þeirra, en sóknaraðili kveðst fyrst hafa fengið vitneskju um úrskurðinn 27. nóvember 2006. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur, en til vara að dæmt verði að dómkvöddu matsmennirnir B-kk-nf Y. J-kk-nf og S-kk-nf M-kk-nf S-kk-nf hafi verið vanhæfir til matsstarfa og að „það hafi verið ólögmætt“ að styðjast í þeim störfum við álitsgerð nafngreinds læknis frá 14. júní 2005, en „að því leyti hafi matsgerð þeirra frá 21. janúar 2006 ekki verið nægilega rökstudd.“ Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og ráðið verður af framansögðu leitar sóknaraðili með máli þessu úrlausnar dómstóla um hæfi tveggja manna, sem dómkvaddir voru til matsstarfa 4. nóvember 2005 og luku þeim með matsgerð 21. janúar 2006, svo og hvort matsmönnunum hafi verið heimilt að byggja þar á nánar tiltekinni álitsgerð. Með vísan til þeirra röksemda, sem héraðsdómari færir fyrir niðurstöðu hins kærða úrskurðar, brestur sóknaraðila lögvarða hagsmuni til að fá leyst í sérstöku máli úr kröfum sínum, sem þetta varða. Verður máli þessu því vísað af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Sóknaraðili, G-kk-nf I-kk-nf K-kk-nf, greiði varnaraðila, Vátryggingafélagi Íslands hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
63/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur. Kröfu hans um að takmörkunum í gæsluvarðhaldinu yrði aflétt var vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 1. febrúar 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 6. febrúar 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Að því frágengnu krefst hann þess að aflétt verði þeim takmörkunum, sem honum sé gert að sæta í gæsluvarðhaldsvistinni. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Ekki verður séð að varnaraðili hafi borið atriði er varða framkvæmd gæsluvarðhaldsins undir héraðsdóm og verður ákvörðun um það atriði því ekki kærð til Hæstaréttar að svo stöddu.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði fundust 107,72 grömm af kókaíni í póstsendingu, sem varnaraðili var skráður viðtakandi að. Bróðir hans var handtekinn er hann vitjaði póstsendingarinnar en fram er komið að þeir búi á sama stað. Er fram kominn rökstuddur grunur um aðild varnaraðila að þessum innflutningi, sem varðar fangelsisrefsingu ef sök sannast. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Kröfu um að takmörkunum á gæsluvarðhaldi varnaraðila, X, verði aflétt er vísað frá Hæstarétti.

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
641/2007

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um opinber skipti á dánarbúi B. Fallist var á með héraðsdómara að kröfu A skorti nauðsynleg skilyrði að lögum til að hún yrði tekin til meðferðar og var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. nóvember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 12. nóvember 2007, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um opinber skipti á dánarbúi B. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á kröfu hans um opinber skipti á nefndu dánarbúi.

Krafa sóknaraðila uppfyllir ekki skilyrði um að gerð sé skýr grein fyrir því hvort skiptum á dánarbúi B sé lokið og þá eftir atvikum hvort erfingjum hafi verið veitt leyfi til einkaskipta, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 42. gr. laga nr. 20/1991. Þá er þar ekki vikið að eignum og skuldum búsins, sbr. 4. tölulið greinarinnar. Loks eru ekki lögð fram gögn úr bókum sýslumanns er upplýst geta um hvernig staðið hafi verið að skiptum umrædds dánarbús og hvenær skiptum lauk, sbr. 2. mgr. 42. gr. sömu laga. Þegar af þessum ástæðum getur krafa sóknaraðila ekki hlotið þá meðferð sem mælt er fyrir um í síðari málsliðum 1. mgr. 43. gr. laga nr. 20/1991. Því var rétt hjá héraðsdómara að hafna kröfu sóknaraðila í samræmi við 1. málslið 1. mgr. greinarinnar án þess að boða til sérstaks þinghalds til meðferðar á kröfunni í því skyni að fá afstöðu annarra en sóknaraðila til hennar. Með þessum athugasemdum verður fallist á með héraðsdómara að krafa sóknaraðila skorti nauðsynleg skilyrði að lögum til að hún verði tekin til meðferðar og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
645/2007

Á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var X gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 14. desember 2007

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. desember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 30. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 21. desember 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um gæsluvarðhald yfir varnaraðila. Að virtum gögnum málsins er þó ekki ástæða til að það standi lengur en í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 14. desember 2007 kl. 16.
646/2007

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að uppfyllt væru skilyrði b. liðar 1. mgr. 103. gr., sbr. 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og X því gert að sæta farbanni á meðan máli hans væri ólokið, þó eigi lengur en til föstudagsins 18. janúar 2007, kl. 16.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. desember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 30. nóvember 2007, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi á meðan máli hans er ólokið, þó eigi lengur en til miðvikudagsins 30. janúar 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í lögregluskýrslum liggur fyrir að varnaraðili hefur viðurkennt að hafa hitt konu í anddyri skemmtistaðar í Vestmannaeyjum aðfaranótt laugardagsins 22. september 2007 og hafa síðan átt kynmök við hana utandyra skammt frá. Í ljósi þess að kærandi virðist ekki gefa glögga lýsingu á geranda hjá lögreglu og í kæru varnaraðila er því borið við að hann hafi haft „samfarir við einhverja konu“, verður ekki hjá því komist að bíða eftir niðurstöðu úr greiningu lífsýna svo hægt verði að taka ákvörðun um framhald málsins.

Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að uppfyllt séu skilyrði b. liðar 1. mgr. 103. gr., sbr. 110. gr. laga nr. 19/1991 til að varnaraðili verði látinn sæta farbanni þann tíma sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för frá Íslandi á meðan máli hans er ólokið, þó eigi lengur en til föstudagsins 18. janúar 2008 kl. 16.
648/2006

X var ákærður fyrir áfengislagabrot með því að hafa sem starfandi stjórnarformaður A hf. látið birta auglýsingu á léttvíni í tímariti. Fyrir Hæstarétti tók ákæruvaldið undir þá niðurstöðu héraðsdóms að umrædd auglýsing bryti í bága við bann 20. gr. áfengislaga nr. 75/1998, en krafðist ekki lengur sakfellingar X þar sem engin auðkenni vísuðu til hans eða A hf. og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar í máli nr. 165/2006. Talið var að birting auglýsingarinnar væri andstæð 20. gr. áfengislaga, en þar sem hvorki X né A hf. voru nafngreind í auglýsingunni í merkingu 2. mgr. 15. gr. laga nr. 57/1956 um prentrétt var ekki talið að X bæri refsiábyrgð og var hann því sýknaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 1. desember 2006 að fengnu áfrýjunarleyfi ákærða og í samræmi við yfirlýsingu hans um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú að ákærði verði sýknaður.

Ákærði krefst jafnframt sýknu.

Ákæruvaldið tekur undir þá niðurstöðu héraðsdóms að auglýsingin, sem lýst er í ákæru, sé áfengisauglýsing sem brjóti í bága við bann 20. gr. áfengislaga nr. 75/1998. Hins vegar séu engin auðkenni sem beint eða óbeint vísi til ákærða eða þess félags sem hann er stjórnarformaður fyrir, sbr. 15. gr. laga nr. 57/1956 um prentrétt. Með hliðsjón af dómi Hæstaréttar 8. febrúar 2007 í máli nr. 165/2006 sé á þeim grunni ekki lengur krafist sakfellingar ákærða fyrir að hafa brotið gegn banni 20. gr. áfengislaga með því að láta birta þessa auglýsingu.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms er fram komið að birting auglýsingar þeirrar sem um getur í ákæru var andstæð ákvæðum 20. gr. áfengislaga. Hins vegar var hvorki ákærði né fyrirtækið sem hann veitir forstöðu nafngreint í auglýsingunni í merkingu 2. mgr. 15. gr. laga nr. 57/1956 og ber hann því ekki refsiábyrgð á efni hennar. Ber samkvæmt kröfu ákæruvaldsins að sýkna ákærða.

Allur sakarkostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða á báðum dómstigum, sem ákveðin eru í einu lagi að meðtöldum virðisaukaskatti á þann hátt er í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfu ákæruvaldsins.

Allur sakarkostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða á báðum dómstigum, S-kk-ef G-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 498.000 krónur.
649/2006

H krafðist viðurkenningar á því að ákvörðun S-bæjar um að segja henni upp störfum hefði verið ólögmæt. Eftir að hún höfðaði málið fékk hún sams konar starf hjá S-bæ. Var talið að krafa í þessum búningi væri í andstöðu við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 og staðfest niðurstaða héraðsdóms um að vísa málinu frá. Þá var hafnað kröfu H um málskostnað í héraði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. desember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 6. desember 2006, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún kærumálskostnaðar. Til vara krefst hún málskostnaðar í héraði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar að öðru leyti en um málskostnað, sem sóknaraðili verði dæmdur til að greiða ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur krafa hans um málskostnað í héraði því ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði höfðaði sóknaraðili mál á hendur varnaraðila til viðurkenningar á að ákvörðun varnaraðila um að segja henni upp störfum 28. júní 2006 „hafi verið ólögmæt“. Krafa í þessum búningi er í andstöðu við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um frávísun málsins.

Sóknaraðili reisir varakröfu sína um málskostnað í héraði á því að hún hafi haft lögvarða hagsmuni af kröfu sinni þegar málið var höfðað, en þá hafi varnaraðili ekki verið búinn að ráða hana á ný til starfa. Frávísun málsins hafi verið reist á atvikum sem síðar gerðust. Með vísan til fyrrgreindra forsendna fyrir staðfestingu hins kærða úrskurðar eru ekki efni til að taka þessa kröfu til greina.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kvk-nf R-kvk-nf K-kvk-nf, greiði varnaraðila, Snæfellsbæ, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
649/2007

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni samkvæmt b. lið 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. desember 2007, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. desember 2007, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi allt til þriðjudagsins 8. janúar 2008, kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 8. janúar 2008 kl. 16, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 12. desember 2007. Hann krefst þess að hafnað verði kröfu sóknaraðila um gæsluvarðhald og einnig að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurður verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
651/2006

E krafðist þess að D og vátryggingafélagið V, ábyrgðartryggjandi D, yrðu dæmd in solidum til að greiða honum nánar tilgreindar skaðabætur vegna vinnuslyss um borð í skipi D. V krafðist þess að kröfum á hendur sér yrði vísað frá dómi. Talið var að ekki yrði með skýrum hætti ráðið af ákvæðum 146. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga að málsóknarreglur 44. gr. þeirra laga skyldu gilda vegna tjónsatvika sem urðu fyrir gildistöku laganna. Yrði því að leysa úr málinu samkvæmt reglum eldri laga um vátryggingarsamninga nr. 20/1954. Samkvæmt 95. gr. þeirra laga eignaðist tjónþoli kröfu á hendur ábyrgðartryggjanda tjónvalds þegar bótaskylda hefði verið staðreynd og bótafjárhæð ákveðin. Þar sem bótakrafa E á hendur D hafði hvorki verið viðurkennd né dæmd varð að vísa kröfum E á hendur vátryggingafélaginu V frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. desember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. desember 2006, þar sem kröfum sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka framangreindar kröfur til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ekki er fallist á með sóknaraðila að ráðið verði með skýrum hætti af ákvæðum 146. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga að málsóknarreglur 44. gr. þeirra laga skuli gilda vegna tjónsatvika sem urðu fyrir gildistöku laganna. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, E-kk-nf M. E-kk-nf, greiði varnaraðila, Vátryggingafélagi Íslands hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.