arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
445/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. júní 2014 þar sem sóknaraðili var svipt sjálfræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að sjálfræðissviptingu verði markaður skemmri tími. Í báðum tilvikum krefst hún þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og þóknunar úr ríkissjóði vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Með bréfi sýslumannsins í Reykjavík 30. júlí 2013 var varnaraðili skipaður lögráðamaður sóknaraðila að því er tekur til sjálfræðis hennar. Samkvæmt 1. mgr. 17. gr., sbr. b. lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og þóknun varnaraðila vegna flutnings málsins fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Það athugist að við framlagningu skjala í máli þessu var ekki að öllu leyti gætt ákvæða 1. mgr. 13. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 10. gr. lögræðislaga.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun H-kvk-ef H-kvk-ef H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, skipaðs verjanda sóknaraðila A, og þóknun varnaraðila, B héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur til hvors um sig, greiðist úr ríkissjóði.
446/2014

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að A skyldi svipt forsjá B á grundvelli a., b. og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Var talið að öll vægari úrræði til úrbóta, stuðnings og aðstoðar við A hefðu verið reynd, sbr. 2. mgr. ákvæðisins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 27. júní 2014. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti dæmist ekki, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar 700.000 krónur.
449/2013

J og B voru ákærðir fyrir að hafa veist að manni og konu í miðbæ Reykjavíkur með því að taka annað þeirra hálstaki og sparka í þau bæði. J og B voru sýknaðir af ákæru að hluta en brot J var að öðru leyti talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en brot B við 1. mgr. 217. gr. sömu laga. Refsing J var ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en refsing B fangelsi í einn mánuð. Refsing beggja var skilorðsbundin til tveggja ára. J var dæmdur til að greiða öðrum brotaþola 560.004 krónur í skaðabætur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 19. júní og 1. júlí 2013 í samræmi við yfirlýsingar ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærðu verði þyngd.

Ákærði J-kk-nf F-kk-nf krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Ákærði B-kk-nf Ö-kk-nf krefst sýknu.

Brotaþolinn A hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti og verður því litið svo á að hann krefjist staðfestingar á einkaréttarkröfu sinni, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ekkert er fram komið í málinu sem bendir til þess að aðrir en ákærðu hafi veitt brotaþolum þá áverka sem þau hlutu sannanlega aðfaranótt 7. apríl 2012. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærðu verða dæmdir til greiðslu alls áfrýjunarkostnaðar málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjenda sinna, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærðu, J-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf og B-kk-nf Ö-kk-nf R-kk-nf, greiði hvor fyrir sig 251.000 krónur í málsvarnarlaun til skipaðra verjenda sinna fyrir Hæstarétti, Á-kk-ef J-kk-ef og S-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanna, en óskipt annan áfrýjunarkostnað málsins, 21.516 krónur.
44/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni Á ehf. um dómkvaðningu matsmanns til að meta tiltekin atriði vegna útreiknings á kaupverði hlutafjár samkvæmt samningi málsaðila. Ekki var talið að sönnunarfærslan væri bersýnilega óþörf sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. janúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. desember 2013 þar sem fallist var á beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og umbeðinni dómkvaðningu matsmanns hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði eru í lögum nr. 91/1991 ekki lagðar sérstakar hömlur við því að aflað sé nýrrar matsgerðar til sönnunar um önnur atriði en fyrri matsgerð tók til enda sé ekki svo ástatt sem um ræðir í 3. mgr. 46. gr. laganna. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, L-kvk-nf J-kvk-nf, greiði varnaraðila, Árnasyni Faktor ehf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
451/2013

B var ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa slegið A einu hnefahöggi í andlitið með þeim afleiðingum að A hlaut ýmiss konar beinbrot. Var B fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og dæmdur í fimm mánaða skilorðsbundið fangelsi. Þá var honum gert að greiða A 600.000 krónur í skaðabætur auk vaxta.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf hæstaréttardómari, I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari og H-kvk-nf H-kvk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. júní 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af kröfu ákæruvaldsins. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hún verði lækkuð.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 900.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. júlí 2012 til 25. apríl 2013 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Framburður ákærða og vitna er réttilega rakinn í hinum áfrýjaða dómi að öðru leyti en því að samkvæmt vætti C og D höfðu þeir hitt ákærða fyrr um kvöldið og heyrt þá að hann héti B-kk-nf. Með þá vitneskju hafi þeir leitað að honum á fésbókinni og fundið frekari upplýsingar um hann þar. Einnig leiðrétti E sérfræðingur á slysa- og bráðadeild Landspítalans áverkavottorð sitt þannig að rispa hafi verið vinstra megin við augnkrók brotaþola en ekki hægra megin eins og segir í vottorðinu og ákæru. Að þessu gættu og að virtri 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur. Einn dómenda, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, telur með tilliti til brots ákærða og afleiðinga sem það hefur haft fyrir brotaþola rétt að ákveða bætur til hans úr hendi ákærða 800.000 krónur.

Með vísan til 3. mgr. 176. gr., sbr. 210. gr., laga nr. 88/2008 verður ákærða gert að greiða málskostnað brotaþola fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, B-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, greiði A 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 264.968 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, G-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
451/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli S o.fl. á hendur V. Hæstiréttur ómerkti hinn kærða úrskurð og vísaði málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar, með skírskotun til þess að úrskurðurinn uppfyllti ekki áskilnað fyrri máliðar 4. mgr. 112. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og e. liðar 1. mgr. 114. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 18. júní 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 4. júní 2014, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðilar höfðuðu mál þetta gegn varnaraðila með stefnu 10. júní 2013 og var það þingfest 18. sama mánaðar. Í greinargerð varnaraðila, sem var lögð fram á dómþingi 17. september 2013, var þess aðallega krafist að málinu yrði vísað frá dómi, en til vara að hann yrði sýknaður af kröfum sóknaraðila. Málið var flutt um aðalkröfu varnaraðila 11. apríl 2014 og var hún tekin til greina með hinum kærða úrskurði.

Í fyrri málslið 4. mgr. 112. gr. laga nr. 91/1991 er mælt svo fyrir að feli úrskurður í sér lokaniðurstöðu máls skuli forsendur fylgja úrskurðarorði með sama hætti og ef um dóm væri að ræða, en samkvæmt síðari málslið sömu málsgreinar má þó víkja frá þessu sé máli vísað frá dómi án kröfu stefnda, sem ekki á hér við eftir áðursögðu. Í hinum kærða úrskurði er í engu greint frá atvikum málsins, ágreiningsefnum eða málsástæðum aðilanna, svo sem ber að gera í dómi samkvæmt d. og e. lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991. Að því virtu verður ekki komist hjá því að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Í ljósi þessara úrslita málsins er rétt að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.
452/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu P ehf. um að fá V borna út úr tiltekinni geymslu með beinni aðfarargerð. Var ekki talið að P ehf. hefði fært sönnur á það að réttur hans til geymslunnar væri svo skýr og ótvíræður að hann yrði knúinn fram með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 30. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. júní 2014 þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að fá varnaraðila borna út úr geymslu sem tilheyri íbúð sóknaraðila að Dalalandi 9 í Reykjavík með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og fyrrgreind krafa hans tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og „að sóknaraðili verði dæmdur til að greiða varnaraðila málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti“.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur því ekki til álita krafa hans um málskostnað í héraði.

Í þinglýstum eignaskiptasamningi 24. nóvember 1967 fyrir Dalaland 9 segir að geymslur tilheyri íbúðum í samræmi við meðfylgjandi teikningu, þar sem geymslur séu merktar íbúðum með tilliti til staðsetningar íbúðar í húsinu. Ágreiningslaust er að engin teikning fylgdi eignaskiptasamningnum til þinglýsingar. Á hinn bóginn liggur fyrir yfirlýsing frá tveimur af sex upphaflegum eigendum íbúða í húsinu um að geymslum hafi verið skipt milli eigenda íbúðanna með öðrum hætti en framangreind teikning gerði ráð fyrir og geymslurnar gengið kaupum og sölum í samræmi við þá skiptingu. Að virtu því sem að framan greinir, verður ekki talið að sóknaraðili hafi fært sönnur á það með þeim gögnum sem lögð hafa verið fram í málinu að réttur hans til umþrættrar geymslu sé svo skýr og ótvíræður að hann verði knúinn fram með beinni aðfarargerð. Því er fallist á með héraðsdómi að hafna beri kröfu sóknaraðila þess efnis, sbr. síðari málslið 3. mgr. 83. gr. laga nr. 90/1989. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Patio ehf., greiði varnaraðila, V-kvk-þgf G-kvk-þgf, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
457/2013

X var ákærður fyrir lyfjalagabrot með því að hafa átt 462 stykki af Ritalin Uno, 115 stykki af Ritaline og 105 stykki af Mogadon að hluta til í sölu- og dreifingarskyni, án þess að hafa markaðsleyfi og lyfsöluleyfi Lyfjastofnunar. Einnig að hafa selt og afhent ótilgreindum fjölda einstaklingum sömu lyf án þess að hafa slík leyfi. Þá var X ákærður fyrir vopnlagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum sverð, hljóðdeyfa og riffil. Loks var X ákærður fyrir peningaþvætti með því að hafa aflað sér ávinnings með sölu og dreifingu ótiltekins magns af lyfseðilsskyldum lyfjum. Brot J voru talin sönnuð en þó var lagt til grundvallar að ávinningur hans af sölu og dreifingu lyfseðilsskyldra lyfja hefði aðeins verið hluti af því sem honum var gefið að sök í ákæru. Þá varðaði það J ekki refsingu samkvæmt þeim refsiákvæðum sem vísað var til í ákæru að afla sér hljóðdeyfa án leyfis lögreglu. Var X gert að sæta fangelsi í sex mánuði en refsingin var skilorðsbundin til fimm ára.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og F-kk-nf B-kk-nf fyrrverandi dómstjóri.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 1. júlí 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu og upptöku verði staðfest en að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð.

Eins og greinir í héraðsdómi hefur ákærði allt frá árinu 1980 hlotið 20 refsidóma, síðast árið 2006. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur með þeirri breytingu að fullnustu refsingar ákærða skal frestað og hún falla niður að liðnum fimm árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Það athugast að með lögum nr. 20/2013 um breytingu á lyfjalögum nr. 93/1994, sem tóku gildi 11. mars 2013, var sú breyting meðal annars gerð á ákvæðum laganna að 48. gr. varð að 49. gr. án efnisbreytinga.

Dómsorð:

Hin áfrýjaði dómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að fullnustu refsingar ákærða, X, skal frestað og falla niður að liðnum fimm árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 275.772 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
460/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L hf. á hendur F var vísað frá dómi þar sem málið hafði ekki verið höfðað innan lögbundins málshöfðunarfrests.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júlí sama ár. Kærður er úrskurður héraðsdóms Reykjavíkur 13. júní 2014 þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Lýsing hf., greiði varnaraðila, Fjármálaeftirlitinu, 450.000 krónur í kærumálskostnað.
462/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um kröfu L við slit G hf. Í málinu hafði G hf. samþykkt höfuðstól lýstrar kröfu L samkvæmt skuldabréfi sem almenna kröfu, en hafnað þeim hluta kröfunnar sem lýst var sem ávöxtunarkröfu. Fyrir lá að L hafði ekki mótmælt afstöðunni innan lögbundins frests 1. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. L lýsti síðan yfir skuldajöfnun vegna þess hluta kröfunnar sem hann hafði lýst sem ávöxtunarkröfu á móti kröfu G hf. á hendur honum. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, kom fram að samkvæmt 3. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991 teldist afstaða skiptastjóra til kröfu endanlega samþykkt við gjaldþrotaskipti af því leyti sem mótmæli kæmu ekki fram samkvæmt 1. mgr. ákvæðisins gegn afstöðu hans til viðurkenningar hennar. Þar sem engar undantekningar væru gerðar frá þessu í lögunum yrði að líta svo á að bæði L og G hf. væru bundnir af þeirri afstöðu slitastjórnar að hafna ávöxtunarhluta umræddrar kröfu. Með hliðsjón af þessu gæti L ekki skuldajafnað þeim hluta kröfunnar við kröfu G hf.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júlí sama ár. Kærður er úrskurður héraðsdóms Reykjavíkur 11. júní 2014 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að viðurkenndur verði réttur hans til að skuldajafna kröfu sinni á hendur varnaraðila að fjárhæð 12.300.000 krónur vegna verðbóta samkvæmt ákvæðum skuldabréfs útgefnu af varnaraðila 10. febrúar 2006 við kröfu varnaraðila á hendur sóknaraðila samkvæmt gjaldmiðlaskiptasamningi þeirra á milli 27. júní 2006. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Hinn kærði úrskurður verður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Lífeyrissjóður verkfræðinga, greiði varnaraðila, Glitni hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
468/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var synjað um skipun réttargæslumanns.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Brotaþoli, A, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. júlí 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. júlí 2014 þar sem brotaþola var synjað um skipun réttargæslumanns. Kæruheimild er í e. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þess er krafist að lagt verði fyrir héraðsdómara að skipa tiltekinn lögmann réttargæslumann brotaþola.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
471/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stæði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júlí 2014 sem barst réttinum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. júlí 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. júlí 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann þess að kröfu um einangrun verði hafnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
472/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi M og K er risið hafði við opinber skipti til fjárslita þeirra vegna slita á óvígðri sambúð. Deildu aðilar um eignarhald á 14 nánar tilgreindum hrossum. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var tekin til greina krafa K um að 9 nánar tilgreind hross skyldu teljast sameign M og K að jöfnu, kröfu M um að tilgreint hross yrði talið eign hans og tvö önnur sameign hans og K var hafnað, en tekin til greina krafa hans um að tvö nánar tilgreind hross til viðbótar skyldu teljast sameign hans og K í jöfnum hlutföllum.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. júní 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. júní 2014, þar sem leyst var úr ágreiningi aðila við opinber skipti til fjárslita þeirra vegna slita á óvígðri sambúð. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að viðurkennt verði að tíu nánar tilgreindir hestar teljist eign sín, en tveir aðrir nánar tilgreindir hestar sameign sín og varnaraðila. „Fari svo að viðurkennt verði að sameign hafi myndast milli aðila“ vegna níu af fyrsttöldu hestunum, krefst sóknaraðili þess að beita skuli 4. mgr., sbr. 3. mgr., 105. gr. laga nr. 20/1991 við opinber skipti til fjárslita milli aðila svo hestarnir komi ekki til útlagningar. Þá krefst sóknaraðili staðfestingar hins kærða úrskurðar um að tveir nánar tilgreindir hestar til viðbótar séu sameign málsaðila í jöfnum hlutföllum. Í öllum tilvikum krefst hann „málskostnaðar“ í héraði og fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M, greiði varnaraðila, K, 350.000 krónur í kærumálskostnað.