arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
545/2005

Talið var að D hafi verið heimilt sem eina eiganda jarðarinnar B að óska eftir nauðungarsölu hennar samkvæmt 8. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Þá var talið að sala jarðarinnar með þessum hætti hefði ekki áhrif á þau réttindi sem H taldi sig eiga í jörðinni, sbr. 4. mgr. 8. gr. sömu laga. Kröfu H um ógildingu nauðungarsölunnar var því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 30. nóvember 2005 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að uppboð sýslumannsins á Blönduósi á jörðinni Bálkastöðum ytri í Húnaþingi vestra, sem fram fór 12. apríl 2005, yrði fellt úr gildi ásamt öllum öðrum aðgerðum við nauðungarsölu á jörðinni frá 25. janúar 2005 til þess dags. Kæruheimild er í 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að framangreindar kröfur hans verði teknar til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn dánarbú J-kk-ef M-kk-ef J-kk-ef krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn S-kk-nf I-kk-nf B-kk-nf krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar að öðru leyti en því að sóknaraðila verði gert að greiða honum málskostnað í héraði. Þá krefst hann kærumálskostnaðar. Þessi varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti. Krafa hans um málskostnað í héraði kemur því ekki til álita.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðilum, dánarbúi J-kk-ef M-kk-ef J-kk-ef og S-kk-þgf I-kk-þgf B-kk-þgf, hvorum um sig 100.000 krónur í kærumálskostnað.
546/2005

Ekki var fallist á kröfu M um útburð á sumarhúsi E af landi í eigu M og fleiri þar sem sameigendur M áttu ekki aðild að málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 12. desember 2005, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að sumarhús varnaraðila yrði fjarlægt af jörðinni Ökrum í Borgarbyggð með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að framangreind aðfarargerð verði heimiluð og varnaraðila gert að greiða málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Niðurstaða dóms Hæstaréttar 3. febrúar 2005 í máli nr. 22/2005 var á því reist að I-kvk-þgf J-kvk-þgf og B-kvk-þgf P-kvk-þgf hafi skort heimild til að ráðstafa, án aðildar eða samþykkis annarra eigenda jarðarinnar Akra, spildu úr Ísleifsstaðatúni til varnaraðila með lóðarleigusamningi 31. ágúst 2002, en sumarhús það sem aðfararbeiðni sóknaraðila beinist að stendur á spildu þessari. Byggðist þetta á því að spildan væri í sameign landeigenda, þar sem einn þeirra, Ó-kk-nf Þ-kk-nf, sem sóknaraðili leiðir eignarheimild sína frá, hefði ekki verið bundinn af samningi um landskipti sem aðrir eigendur jarðarinnar höfðu gert sín í milli 26. júní 1955. Í þessu máli reynir hins vegar á, hvort sóknaraðili geti, án aðildar sameigenda sinna að landspildu þessari, fengið sumarhús varnaraðila borið af henni með beinni aðfarargerð.

Krafa sóknaraðila byggist á þeirri forsendu, að fyrrgreindur leigusamningur I-kvk-ef J-kvk-ef og B-kvk-ef P-kvk-ef við varnaraðila sé ógildur og varnaraðila sé skylt að fjarlægja sumarhús það sem hann hefur reist á spildunni. Hefur sóknaraðili kosið að beiðast útburðar á húsi varnaraðila, án undangenginnar málsóknar á hendur þeim sem aðild áttu að leigusamningnum og eftir atvikum annarra eigenda jarðarinnar Akra, sem kalla til eignarréttar ásamt honum að landspildunni. Með vísan til 2. málsliðar 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem hér á við samkvæmt 1. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989, sbr. 4. mgr. 150. gr. og 166. gr. laga nr. 91/1991, verður ekki dæmt um kröfu þessa án aðildar sameigendanna. Leiðir þetta til þess að staðfesta ber niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að hafna kröfu sóknaraðila.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, M-kk-nf T-kk-nf, greiði varnaraðila, E-kk-þgf O-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
547/2005

Þ, sem var refsifangi í fangelsinu L, varð fyrir líkamstjóni þegar annar fangi réðst á hann. Þ krafðist viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta úr hendi Í vegna árásarinnar og vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þar sem hann fékk ekki viðeigandi læknisþjónustu. Ekki var talið að öryggisgæslu hefði verið áfátt í fangelsinu þegar Þ varð fyrir hinni ólögmætu líkamsárás og var því ekki fallist á að Í bæri bótaábyrgð vegna árásarinnar. Í yfirmatsgerð kom fram að dráttur hefði verið á að Þ kæmist til tannlæknis vegna áverka er hann hlaut á tönnum í árásinni og hafi það valdið honum óþarfa þjáningum en ekki haft varanlegar afleiðingar. Fallist var á að Þ ætti rétt á þjáningabótum úr hendi Í vegna þess tímabils sem hann fékk ekki viðeigandi tannlæknaþjónustu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. desember 2005. Hann krefst þess að viðurkenndur verði réttur sinn til skaðabóta úr hendi gagnáfrýjanda vegna líkamsárásar sem hann varð fyrir 13. maí 2002. Einnig krefst hann að viðurkennt verði að hann eigi skaðabótarétt á hendur gagnáfrýjanda vegna líkamstjóns sem hann hafi orðið fyrir vegna þess að hann hafi ekki fengið viðeigandi læknisþjónustu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, án tillits til gjafsóknar, sem honum var veitt á báðum dómstigum.

Gagnáfrýjandi áfrýjaði héraðsdómi fyrir sitt leyti 20. febrúar 2006. Hann krefst sýknu af kröfum aðaláfrýjanda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Í yfirmatsgerð kemur fram að nokkur dráttur hafi orðið á að áfrýjandi fengi fullnægjandi læknisþjónustu vegna áverka á hljóðhimnu án þess þó að það hafi valdið honum viðbótarþjáningum eða varanlegu tjóni. Einnig hafi dregist að hann kæmist til tannlæknis og það valdið honum óþarfa þjáningum en ekki haft varanlegar afleiðingar. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er fallist á að aðaláfrýjandi eigi rétt á þjáningabótum úr hendi gagnáfrýjanda vegna þess að hann fékk ekki á tímabilinu 13. maí 2002 til 4. júní sama ár viðhlítandi tannlæknaþjónustu vegna áverka er hann hlaut á tönnum í líkamsárás 13. maí 2002. Verður héraðsdómur því staðfestur.

Aðaláfrýjandi hefur gjafsókn í málinu fyrir Hæstarétti og eru því ekki efni til að kveða sérstaklega á um greiðslu málskostnaðar af hálfu gagnáfrýjanda. Gjafsóknarkostnaður aðaláfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður aðaláfrýjanda, Þ-kk-ef Ö-kk-ef G-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 300.000 krónur.
549/2006

FK krafðist þess að A yrði sviptur forsjá dætra sinna og var S, sem var forstöðumaður félagsþjónustunnar í nágrannasveitarfélagi K, fenginn til að vera sérfróður meðdómsmaður í málinu. Ekki var fallist á að S væri vanhæfur til að fara með málið í ljósi þess hvaða starfi hann gegndi og var kröfu A um að hann viki sæti því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 13. október 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila að meðdómsmaðurinn S-kk-nf H-kk-nf viki sæti í máli, sem varnaraðili hefur höfðað gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að meðdómsmanninum verði gert að víkja sæti í málinu. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, Félagsmálaráði Kópavogs, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
552/2005

V lést af slysförum þegar hann var að vinna við þangskurð á pramma á vegum Þ hf. S, E og V kröfðust skaðabóta úr hendi félagsins vegna missi framfæranda. Ekki var talið að greiðsla Þ hf. á kostnaði vegna útfarar V hefði falið í sér viðurkenningu á skyldu þess til að greiða skaðabætur vegna andlátsins. Þá varð ekki ráðið af gögnum málsins að annmarki á öryggisbúnaði um borð í prammanum hefði leitt til slyssins. Þ hf. var því sýknað af kröfum S, E og V.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 29. desember 2005 og krefjast þess að stefnda verði gert að greiða áfrýjandanum S-kvk-þgf Þ-kvk-þgf 7.233.332 krónur, E-kvk-þgf I-kvk-þgf V-kvk-þgf 1.197.966 krónur og V-kvk-þgf K-kvk-þgf V-kvk-þgf 1.493.568 krónur, í öllum tilvikum með 4,5% ársvöxtum frá 30. maí 2003 til 30. júní 2005, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þær krefjast og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem þeim hefur verið veitt.

Stefndi krefst þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og að áfrýjendur greiði sér málskostnað fyrir Hæstarétti, en til vara að kröfur þeirra verði lækkaðar og málskostnaður felldur niður.

Í málinu krefjast áfrýjendur skaðabóta fyrir missi framfæranda vegna andláts V-kk-ef J-kk-ef, sem lést af slysförum við þangskurð af pramma á vegum stefnda 30. maí 2003. Fyrir liggur að stefndi greiddi kostnað af útför V-kk-ef, en af gögnum málsins verður hvorki ráðið að áfrýjendur hafi fyrir þann tíma borið því við að stefndi bæri skaðabótaábyrgð vegna andláts hans né að stefndi hafi í tengslum við greiðsluna lýst yfir að hann tæki slíka ábyrgð á sig. Af þessum sökum verður ekki fallist á með áfrýjendum að greiðsla þessi hafi falið í sér viðurkenningu stefnda á skyldu til að inna af hendi skaðabætur vegna missis framfæranda. Ítarleg rannsókn á atviki þessu leiddi ekki annað í ljós en að um hafi verið að ræða slys af óþekktum orsökum. Samkvæmt skýrslu rannsóknarnefndar sjóslysa var öryggisbúnaður um borð í prammanum í lágmarki, en af gögnum málsins verður ekki ráðið að annmarki á búnaði hans hafi leitt til slyssins. Þegar þessa er gætt verður fallist á með héraðsdómara að ósannað sé að andlát V-kk-ef verði rakið til einhvers þess, sem stefndi beri ábyrgð á. Samkvæmt því verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um sýknu stefnda af kröfum áfrýjenda.

Rétt er að málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti falli niður. Um gjafsóknarkostnað áfrýjenda í héraði og fyrir Hæstarétti fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir, þar á meðal um þóknun lögmanns þeirra á báðum dómstigum, sem ákveðin er í einu lagi.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en gjafsóknarkostnað áfrýjenda, S-kvk-ef Þ-kvk-ef, E-kvk-ef I-kvk-ef V-kvk-ef og V-kvk-ef K-kvk-ef V-kvk-ef.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjenda í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns þeirra, samtals 900.000 krónur.
553/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 10. nóvember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 17. nóvember 2006 en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 19. október 2006. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Í úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 21. september 2006, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 25. september 2006 í málinu nr. 508/2006, kemur fram að varnaraðili hafi verið handtekinn 19. sama mánaðar grunaður um að hafa átt aðild að þjófnaði í umdæmi lögreglustjórans á Selfossi. Þá er þess getið í úrskurðinum að varnaraðili hafi verið handtekinn á ný aðfaranótt 21. sama mánaðar þar sem hann og félagar hans voru á bifreið, sem tekin hafði verið í heimildarleysi. Ekki liggja fyrir upplýsingar um hvað líði rannsókn þessara mála. Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 21. september 2006. Af gögnum málsins verður ráðið að rökstuddur grunur sé um að varnaraðili hafi framið allmörg hegningarlagabrot, sem fangelsisrefsing er lögð við. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
554/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 10. nóvember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 17. nóvember 2006 en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Varnaraðili kærði úrskurðinn fyrir sitt leyti 19. október 2006. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Í greinargerð sóknaraðila kemur fram að varnaraðili sé grunaður um að hafa framið fjölda hegningarlagabrota á þessu ári og að málin séu til rannsóknar hjá lögreglunni í Keflavík og á Selfossi. Ekki liggja fyrir upplýsingar um hvað líði rannsókn þeirra mála sem lögreglan á Selfossi hefur til athugunar. Varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 21. september 2006. Af gögnum málsins verður ráðið að rökstuddur grunur sé um að hann hafi framið allmörg hegningarlagabrot, sem fangelsisrefsing er lögð við. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
557/2006

B ehf. höfðaði mál á hendur F ehf. og krafðist skaðabóta eða afsláttar af kaupverði bifreiðar, sem fyrrgreinda félagið hafði keypt af síðargreinda félaginu. Miðaði stór hluti kröfunnar að því að bæta tjón B ehf. vegna afnotamissi bifreiðarinnar. Fallist var á að þessi hluti kröfunnar væri svo vanreifaður að rétt væri að vísa honum frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 20. október 2006, sem barst réttinum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. október 2006 um að hluta stefnukröfu sóknaraðila skuli vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurðurinn verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið í heild til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísun til forsendna úrskurðar héraðsdóms verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, B.B. og synir ehf., greiði varnaraðila, Fljótavík ehf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
558/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 3. nóvember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
559/2006

Máli um gildi aðfarargerðar var vísað frá Hæstarétti þar sem ekki var fullnægt skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. október 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi aðfarargerð, sem sýslumaðurinn í Kópavogi gerði hjá honum 20. október 2005 og hún þess í stað staðfest að kröfu varnaraðila. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Hann krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til meðferðar á ný, en til vara að honum verði hrundið og aðfarargerðin felld úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Úrskurður héraðsdómara um aðfarargerð sem lokið er verður ekki kærður með heimild í 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 heldur 3. mgr. 95. gr. sömu laga. Sýslumaður gerði umrætt fjárnám hjá sóknaraðila fyrir kröfu varnaraðila að höfuðstól 96.000 krónur. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður beitt um kæru sem þessa, sbr. 4. mgr. 150. gr. laganna og 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989, svo sem slegið hefur verið föstu meðal annars í dómum Hæstaréttar í dómasafni 1994 bls. 1101 og 1999 bls. 4662. Áfrýjunarfjárhæð er nú 454.830 krónur. Samkvæmt þessu brestur skilyrði til kæru í málinu og ber að vísa því sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Ó-kk-nf M-kk-nf, greiði varnaraðila, Söfnunarsjóði lífeyrisréttinda, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
560/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 31. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
561/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 31. október 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
565/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. október 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. október 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til föstudagsins 8. desember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kröfugerð varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.