arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
138/2008

Yfirlýsing G við dómsuppsögu sem gefin var að viðstöddum verjanda um að hann hefði unað héraðsóminum var talin bindandi. Þá var áfrýjunarstefna í málinu gefin út of seint. Var málinu vísað frá Hæstarétti af þeim sökum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 22. febrúar 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða og sviptingu ökuréttar, en að refsing verði þyngd.

Ákærði krefst þess nú að refsing verði milduð með því að hún verði öllu leyti skilorðsbundin.

Í héraði var farið með málið samkvæmt ákvæðum 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Málið var tekið til dóms á þingfestingardegi 20. desember 2007 að lokinni reifun sakflytjenda um lagaatriði og viðurlög og eftir að ákærði hafði reifað sjónarmið um persónulega hagi sína. Var kveðinn upp dómur í málinu í sama þinghaldi og síðan bókað: „Dómsorðið er lesið í réttinum í heyranda hljóði að viðstöddum fulltrúa ákæruvaldsins, dómfellda og verjanda hans. Dómfelldi unir dómi.“ Endurrit dómsins er staðfest sama dag.

Rúmlega mánuði eftir birtingu dómsins, eða 21. janúar 2008, barst ríkissaksóknara bréf núverandi verjanda ákærða þar sem lýst var yfir að ákærði óskaði áfrýjunar dómsins til mildunar á refsingu og að ökuréttarsviptingu yrði markaður skemmri tími en í héraðsdómi greinir. Áfrýjunarstefna var gefin út 22. febrúar 2008.

Af hálfu ákærða er því haldið fram að hann muni ekki eftir að hafa gefið framangreinda yfirlýsingu, sem bókuð var eftir honum við uppkvaðningu dómsins, og hann hafi vegna andlegra veikinda sinna ekki verið í stakk búinn til að gefa slíka yfirlýsingu. Hins vegar er ekki á því byggt að framburður ákærða og aðrar yfirlýsingar í þinghaldinu hafi verið ómarktækar. Þegar litið er til þess að verjandi ákærða var ásamt honum viðstaddur þinghaldið og uppkvaðningu dómsins verður að telja að ekki skipti máli þótt endurritið beri ekki með sér að ákærða hafi verið kynntur réttur til áfrýjunar og frestur til að lýsa henni yfir, sbr. 1. mgr. 151. gr. laga nr. 19/1991. Verður af þeim sökum að leggja til grundvallar að ákærði hafi fallið frá áfrýjun dómsins með bindandi hætti. Efni framangreinds bréfs 21. febrúar 2008 er ósamþýðanlegt þeirri afstöðu. Áfrýjunarstefna var gefin út að liðnum þeim átta vikna fresti sem mælt er fyrir um í 152. gr. laga nr. 19/1991. Verður málinu samkvæmt framansögðu vísað frá Hæstarétti.

Ákærði verður dæmdur til að greiða helming áfrýjunarkostnaðar málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Ákærði greiði helming áfrýjunarkostnaðar málsins, sem samtals nemur 161.952 krónum, þar sem með eru talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 149.400 krónur. Helmingur kostnaðarins greiðist úr ríkissjóði.
139/2008

G var sakfelldur fyrir tvö skjalabrot, umferðarlagabrot og nauðgun, með því að hafa haft samræði við A á heimili hennar og við það notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum veikinda. Fyrir Hæstarétti krafðist G sýknu af nauðguninni. Í héraðsdómi, sem staðfestur var um sakfellingu G var talið sannað með vísan til framburðar A, játningar G fyrir lögreglu og niðurstöðu DNA-rannsóknar að G hefði gerst brotlegur gegn 194. gr., sbr. áður 196. gr. sömu laga. Með brotunum rauf G skilorð reynslulausnar á 330 daga eftirstöðvum refsingar samkvæmt eldri dómum og var hún tekin upp og dæmd með. Þótti refsing G hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði auk þess sem hann var dæmdur til að greiða A miskabætur að fjárhæð 500.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 26. febrúar 2008 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd og honum gert að greiða A 1.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu af ákæru 24. apríl 2007 og að refsing verði að öðru leyti milduð. Hann krefst þess jafnframt að fyrrgreindri fjárkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hún sæti lækkun.

Í héraðsdómi var ákærði sakfelldur vegna þriggja ákæra, 24. apríl, 5. júní og 24. ágúst 2007. Hann unir sakfellingu héraðsdóms vegna tveggja síðasttöldu ákæranna.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða, refsingu hans og sakarkostnað. Að því er varðar kröfu A um bætur úr hendi ákærða verður að gæta að því að ekki liggja fyrir nein gögn um afleiðingar brotsins gagnvart henni. Að þessu virtu og atvikum málsins að öðru leyti eru bætur hæfilega ákveðnar 500.000 krónur og skulu þær bera vexti á þann hátt, sem dæmt var í héraði.

Ákærði verður dæmdur til að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en höfuðstól bóta úr hendi ákærða, G-kk-ef R-kk-ef G-kk-ef, til A, sem skal nema 500.000 krónum.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 436.746 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 373.500 krónur.
140/2008

M og K deildu um forsjá tveggja sona sinna. Talið var að báðir aðilar væru hæfir til að fara með forsjá sonanna og þeim liði vel hjá þeim báðum. Með hliðsjón af áliti sálfræðingsins V, sem dómkvaddur var í málinu eftir dómsuppsögu héraðsdóms, var ekki talið tilefni til að hagga mati héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, um að það væri sonunum fyrir bestu að lúta forsjá K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. mars 2008. Hann krefst þess að sér verði dæmd forsjá sona aðila, A og B, og staðfest niðurstaða héraðsdóms um tilhögun umgengni. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu deila aðilar um forsjá sona sinna A, sem fæddur er [...] 1998 og því nýlega orðinn tíu ára gamall, og B, sem fæddur er [...] 2001 og því tæplega sjö ára. Málavöxtum er lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Fyrir Hæstarétt hefur verið lögð matsgerð V-kvk-ef M-kvk-ef sálfræðings 22. apríl 2008, en hún var dómkvödd í Héraðsdómi Reykjavíkur að beiðni áfrýjanda eftir uppsögu héraðsdóms til að gefa „faglegt álit sitt á því hjá hvorum aðila málsins forsjá drengjanna ... verði best fyrirkomið til framtíðar.“ Eru niðurstöður matsmannsins svohljóðandi: „Niðurstöður lýsa jákvæðum tengslum A við foreldra sína, og þau eru mun sterkari í garð móður hans. Afstaða hans til búsetu er skýr og afdráttarlaus. Hann vill búa hjá móður sinni og fara í umgengni til föður síns. Afstaða hans byggir greinilega á sterku tilfinningasambandi við móður hans og er ástæða til að taka fullt mark á henni. Þegar svona skýr afstaða liggur fyrir er ekki ástæða til að ætla að nein neikvæð áhrif verði af breytingum á búsetu. Niðurstöður lýsa jákvæðum tengslum B við foreldra sína, jákvæðni í garð stjúpföður og neikvæðni í garð stjúpmóður. Hann gaf ekkert frekara upp sem hægt er að byggja á varðandi afstöðu hans til búsetu.“

Einnig hefur verið lagt fyrir Hæstarétt endurrit af skýrslu matsmannsins fyrir héraðsdómi 9. júní 2008. Þar lýsti matsmaðurinn meðal annars þeirri skoðun að eldri drengurinn hafi með óvenjulega skýrum hætti lýst vilja sínum til að vera hjá móður, en yngri drengurinn hafi ekki viljað taka neina afstöðu. Þá taldi matsmaðurinn drengina vera mjög mikið tengda.

Með hliðsjón af framangreindu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, verður hann staðfestur.

Rétt er að hvor aðilanna beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
141/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 13. mars 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Kærandi hefur borið að er hún rankaði við sér liggjandi í rúmi í umræddri íbúð hafi maður legið ofan á henni og verið með lim sinn í leggöngum hennar. Varnaraðili hefur skýrt svo frá að hann hafi lagt sig til svefns við hlið kæranda í rúminu og hafi kærandi þá opnað augun og farið að gráta. Samkvæmt þessu verður talið að rökstuddur grunur beinist að varnaraðila um að vera sá maður sem kærandi ber fyrrnefndum sökum. Verður því talið að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt til að staðfest verði niðurstaða hins kærða úrskurðar um gæsluvarðhald varnaraðila til klukkan 16 fimmtudaginn 13. mars 2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
142/2008

X hafði sætt farbanni í 11 mánuði vegna rannsóknar R á ætluðum nánar tilgreindum refsilagabrotum hans. Tekið var fram í dómi Hæstaréttar að því væru takmörk sett hversu lengi væri heimilt að beita farbanni sem rannsóknarúrræði. Þá yrði að halda rannsókn fram án tafa sem ekki yrðu réttlættar. Var talið að málið væri flókið og umfangsmikið og að þótt tafir hafi orðið á rannsókn þess þætti enn um sinn mega tryggja nærveru X hér á landi með farbanni. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. mars 2008, þar sem varnaraðila var áfram bönnuð för frá Íslandi allt til föstudagsins 9. maí 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði gert að setja tryggingu, en ella að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Því eru takmörk sett hversu lengi heimilt er að beita farbanni sem rannsóknarúrræði. Þá er það einnig skilyrði fyrir beitingu þess að rannsókn sé fram haldið án tafa sem ekki hafa verið réttlættar. Af gögnum málsins er ljóst að nokkur dráttur hefur orðið á rannsókn málsins og skiptir í því sambandi ekki máli hvort um er að kenna íslenskum eða erlendum lögregluyfirvöldum. Þrátt fyrir það verður ekki fram hjá því litið að málið er flókið og umfangsmikið, þykir því enn um sinn mega tryggja nærveru kærða hér á landi í þágu rannsóknar þess með farbanni. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna til hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
147/2008

E ehf. tók þátt í forvali vegna verks sem boðið var út af hálfu varnarliðsins á Keflavíkurflugvelli. E ehf. var samþykkt af forvalsnefnd utanríkisráðuneytisins og tilnefnt af utanríkisráðuneytinu sem hæfur aðili. E ehf. gerði tilboð í verkið sem samþykkt var af varnarliðinu. Varnarliðið tilkynnti E ehf. síðar að verksamningnum væri sagt upp til hægindaauka fyrir bandarísk stjórnvöld. Greiddi varnarliðið E ehf. vangildisbætur samkvæmt ákvæði samningsskilmála sem vísað var til í samningi aðila, en E ehf. hafði ekki verið afhent eintak skilmálanna. E ehf. hafnaði því að sættast á vangildisbætur og krafðist efndabóta vegna missis hagnaðar, ásamt bótum vegna kostnaðar af riftuninni. Var íslenska ríkið krafið um bætur á grundvelli laga um varnarsamning milli Íslands og Bandaríkjanna og um réttarstöðu liðs Bandaríkjanna og eignir þess nr. 110/1951 og laga um framkvæmd tiltekinna þátta í varnarsamstarfi Íslands og Bandaríkjanna nr. 82/2000. Talið var að í 2. tl. 12. gr. viðbætis um réttarstöðu liðs Bandaríkjanna og eignir þeirra, sbr. lög nr. 110/1951, væri skýrt kveðið á um að íslenska ríkinu væri ekki skylt að greiða skaðabætur innan samninga vegna samningsrofa varnarliðsins. Þá var ekki sýnt fram á að íslenska ríkið bæri, þrátt fyrir þetta ákvæði, ábyrgð á tjóni E ehf. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfum E ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 17. mars 2008 og krefst þess að viðurkenndur verði réttur hans til skaðabóta úr hendi stefnda vegna missis hagnaðar af verksamningi við varnarliðið á Keflavíkurflugvelli um verkið: „Contract N62470-01-C-5066, Blds 638, Repair/Alter, U.S. Naval Air Station, Keflavík, Iceland“, að frádregnum þeim skaðabótum sem varnarliðið á Keflavíkurflugvelli greiddi áfrýjanda 24. janúar 2005. Hann krefst einnig málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Eykt ehf., greiði stefnda, íslenska ríkinu, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
151/2008

A krafðist þess að ógilt yrði með dómi ákvörðun K um að áminna félagið opinberlega og beita það févíti, og að K yrði gert að birta dóm þess efnis á fréttavef sínum að viðlögðum dagsektum. Hafði K áminnt félagið fyrir brot á reglum K um birtingu á 6 mánaða uppgjöri félagsins sem K taldi ekki taka nægjanlega mið af samstæðuuppgjöri A heldur fyrst og fremst uppgjöri móðurfélagsins. Í málinu byggði A meðal annars á því að félagið hefði farið að öllum tilmælum K um úrbætur á tilkynningunni sem að endingu hefði uppfyllt reglur K. Talið var að þrátt fyrir að fyrirsögn tilkynningar A hefði eingöngu snúið að afkomu móðurfélagsins hefði afkoma samstæðunnar mátt vera ljós af lestri tilkynningarinnar. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms, þar sem meðal annars kom fram að óskýrleika orðalags reglna K yrði að túlka A í hag, var fallist á kröfu félagsins um ógildingu ákvörðunar K og K gert að birta dóminn á fréttavef sínum að viðlögðum dagsektum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. mars 2008 og krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsatvikum og málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Það er hvorki hlutverk áfrýjanda að gera athugasemdir við reikningsskil félaga sem skráð eru í Kauphöllinni né framsetningu eða efni árshlutauppgjörs þeirra. Þrátt fyrir að fyrirsögn tilkynningar stefnda sem birt var 26. september 2006 hafi eingöngu snúið að afkomu móðurfélagsins mátti afkoma samstæðunnar vera ljós af lestri tilkynningarinnar. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Eftir atvikum verður hvor aðili látinn bera sinn kostnað af málinu í héraði. Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Áfrýjandi, Kauphöll Íslands hf., greiði stefnda, Atorku Group hf., 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
154/2008

S krafðist þess í málinu að honum yrði veittur aðgangur að nánar tilgreindu geymslurými í sameign fjöleignarhússins H 38 með beinni aðfarargerð. Beindi hann kröfu sinni að húsfélögum fjöleignarhúsanna H 38 og H 16. Talið var að umrætt rými væri í óskiptri sameign eigenda fjöleignarhúsanna að H 14, H 16 og H 38 og þar sem fyrir lá að tveir nafngreindir menn höfðu umráð þess á grundvelli leigusamnings við húsfélögin, sem ekki lá annað fyrir um en að væri í gildi, var S ekki talinn geta leitað beinnar aðfarargerðar gagnvart húsfélögunum til að fá aðgang að því. Var kröfu hans því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. febrúar 2008, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að honum yrði heimilað að fá með beinni aðfarargerð aðgang að nánar tilteknu geymslurými undir fjöleignarhúsinu að Hamraborg 38 í Kópavogi til afnota í samræmi við hlutfallslegan eignarrétt hans að sameign þess húss. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að sér verði veitt heimild til framangreindrar aðfarargerðar og varnaraðilum gert í sameiningu að greiða málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar úr hendi sóknaraðila.

Eins og nánar er rakið í hinum kærða úrskurði mun húsnæðið, sem krafa sóknaraðila lýtur að, vera í óskiptri sameign eigenda fjöleignarhúsanna að Hamraborg 14, 16 og 38, en húsfélagið Hamraborg 14 mun samkvæmt málatilbúnaði aðilanna hafa ásamt varnaraðilum leigt út verulegan hluta þessa húsnæðis. Ekki liggur annað fyrir en að samningar um þetta við tvo nafngreinda leigutaka séu í gildi og hafi þeir umráð húsnæðisins í því skjóli. Við svo búið getur sóknaraðili ekki leitað beinnar aðfarargerðar á hendur varnaraðilum til að fá aðgang að húsnæðinu til afnota fyrir sig. Þegar af þeirri ástæðu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðilum, Hamraborg 38, húsfélagi og Hamraborg 16, húsfélagi, samtals 200.000 krónur í kærumálskostnað.
155/2008

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um frávísun máls vegna vanreifunar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. febrúar 2008, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að „málskostnaður er varnaraðila var úthlutað í uppboðsmálum á Rafstöðvarvegi 1A, Reykjavík, fnr. 225-8524, 225-8526, 225-8527 og 225-8528 vegna 1. veðréttar kr. 6.029.318,00 og vegna 2. veðréttar kr. 2.369.125,00 án virðisaukaskatts verði stórlega lækkaður.“ Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvik og málsástæður eru nægilega rakin í hinum kærða úrskurði. Með vísan til þess sem þar kemur fram um málatilbúnað sóknaraðila verður að telja að verulega skorti á að hann geri með fullnægjandi hætti grein fyrir þeim atvikum, röksemdum og sjónarmiðum, sem leiða ættu til þess að krafa hans yrði tekin til greina og þá með hvaða hætti. Er krafan því vanreifuð og ódómtæk og verður þegar af þeirri ástæðu að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Miðstöðin ehf., eignarhaldsfélag, greiði varnaraðila, VBS fjárfestingabanka hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
156/2008

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um frávísun máls vegna vanreifunar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. febrúar 2008, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um ógildingu nauðungarsölu fasteignahluta með fastanúmer 204-3313 og 225-8525 við Rafstöðvarveg 1A í Reykjavík. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr., sbr. 79. gr., laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar. Þá krefst hann þess að K-kk-nf B-kk-nf fyrirsvarsmaður sóknaraðila verði dæmdur persónulega til greiðslu kærumálskostnaðar vegna tilefnislausrar málsóknar.

Með vísan til röksemda héraðsdómara verður fallist á að krafa sóknaraðila sé vanreifuð þannig að í bága fari við meginreglur réttarfars um glöggan og skýran málatilbúnað og ákvæði 3. töluliðar 1. mgr. 81. gr. laga nr. 90/1991. Þegar af þessari ástæðu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði, en ekki er tilefni til að dæma fyrirsvarsmann sóknaraðila persónulega til greiðslu kærumálskostnaðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Miðstöðin ehf., eignarhaldsfélag, greiði varnaraðila, VBS fjárfestingabanka hf., 150.000 krónur í kærumálskostnað.
159/2008

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. mars 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 20. mars 2008, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 27. mars 2008 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.