379/2001

S hf. leitaði eftir því að fjárnám sem T fékk gert hjá honum yrði fellt úr gildi. Í kröfugerð S hf. og greinargerð fyrir héraðsdómi var af hálfu S hf. vísað til eldri laga um meðferð einkamála nr. 85/1936 og ekki nefnd lög um aðför nr. 90/1989, sem krafa hans var í raun byggð á. Með vísan til f. liðar 1. mgr. 80. gr. laga um meðferð einkamála nr. 91/1991 var kröfu S hf. vísað frá héraðsdómi. Í kæru til Hæstaréttar var því ómótmælt haldið fram af hálfu S hf., að við munnlegan flutning málsins í héraði hafi að nokkru verið úr þessu bætt, m.a. með tilvísun til 15. kafla laga nr. 90/1989, svo ekki hafi átt að fara á milli mála á hvaða ákvæðum laganna málsóknin væri reist. Með hliðsjón af þessu og málatilbúnaði S hf. að öðru leyti þótti ekki næg ástæða til að láta framangreindan ágalla varða því að máli S hf. yrði vísað frá dómi. Gilti þá einu þótt ekki hefði verið leiðréttur sá fingurbrjótur að vísa til brottfallinna laga nr. 85/1936 í stað laga nr. 91/1991. Frávísunarúrskurður héraðsdóms var því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands vestra 27. september 2001, þar sem vísað var frá dómi máli sóknaraðila á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sóknaraðili dæmdur til að greiða kærumálskostnað.

Í máli þessu leitar sóknaraðili eftir því að fá fjárnám, sem varnaraðili fékk gert hjá honum 23. janúar 2001, fellt úr gildi. Sendi sóknaraðili Héraðsdómi Norðurlands vestra tilkynningu 16. febrúar 2001 um að hann krefðist úrlausnar um aðfarargerðina. Er þar greint frá þeim atriðum, sem skulu koma fram í slíkri tilkynningu, sbr. 1. mgr. 93. gr. laga nr. 90/1989. Kröfugerð sóknaraðila er ótvíræð og málsástæður nægilega fram komnar svo unnt sé að taka afstöðu til krafna hans. Annmarki er hins vegar á hinum skriflega málatilbúnaði sóknaraðila um það atriði að geta helstu lagaákvæða eða réttarreglna, sem hann telur eiga við um ágreiningsefnið.

Í kæru til Hæstaréttar er því ómótmælt haldið fram að við munnlegan flutning málsins í héraði hafi að nokkru verið úr þessu bætt. Hafi það verið gert með því að lesa orðrétt hluta athugasemda er fylgdu 3. tl. 1. mgr. 1. gr. frumvarps, er varð að lögum nr. 90/1989. Í þeirri reifun hafi komið fram tilvísun til 15. kafla sömu laga, svo ekki hafi átt að fara neitt á milli mála um það á hvaða ákvæðum laganna málsóknin væri reist. Þegar litið er til þessa og málatilbúnaðar sóknaraðila að öðru leyti er ekki næg ástæða til að láta framangreindan ágalla varða því að máli sóknaraðila verði vísað frá dómi. Gildir þá einu þótt ekki hafi verið leiðréttur sá fingurbrjótur að vísa til brottfallinna laga nr. 85/1936 um meðferð einkamála í héraði í stað laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Verður hinn kærði úrskurður samkvæmt því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Rétt þykir að hvor aðili beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi. Lagt er fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.