123/2014

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að samkvæmt 3. mgr. 97. gr. laganna væri ekkert því til fyrirstöðu að ákærandi geti krafist þess í einu lagi að sakborningur verði úrskurðaður í gæsluvarðhald meðan á áfrýjunarfresti stendur og meðal mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti komi til þess að héraðsdómi yrði áfrýjað í tæka tíð. Að öðrum kosti félli gæsluvarðhaldið sjálfkrafa niður við lok lögboðins áfrýjunarfrests.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. febrúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. febrúar 2014 þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi meðan áfrýjunarfrestur í máli nr. S-[...]/2013 varir og eftir atvikum þangað til dómur gengur í máli hans í Hæstarétti, en þó ekki lengur en til föstudagsins 27. júní 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara „að á gæsluvarðhaldstímanum skuli varnaraðili njóta sömu reglna og gilda um afplánunarfanga.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili krafðist þess fyrir héraðsdómi að varnaraðila yrði gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi „á meðan áfrýjunarfrestur í máli hans varir og eftir atvikum þangað til dómur gengur í máli hans fyrir Hæstarétti ... en þó ekki lengur en til föstudagsins 27. júní 2014, kl. 16.00.“ Var fallist á þessa kröfu sóknaraðila í hinum kærða úrskurði. Samkvæmt síðari málslið 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 getur dómari, eftir kröfu ákæranda, úrskurðað að gæsluvarðhald skuli haldast meðan á áfrýjunarfresti samkvæmt 199. gr. laganna stendur, svo og meðan mál er til meðferðar fyrir Hæstarétti uns dómur er þar upp kveðinn. Eftir orðanna hljóðan er ekkert því til fyrirstöðu að ákærandi geti krafist þess í einu lagi að sakborningur verði úrskurðaður í gæsluvarðhald meðan á áfrýjunarfresti stendur og meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti komi til þess að héraðsdómi verði áfrýjað í tæka tíð. Að öðrum kosti félli gæsluvarðhaldið sjálfkrafa niður við lok hins lögboðna áfrýjunarfrests, sbr. fyrri málslið 3. mgr. 97. gr. og 5. mgr. 199. gr. laga nr. 88/2008.

Að þessu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á með sóknaraðila að uppfyllt séu skilyrði til að úrskurða varnaraðila í gæsluvarðhald á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 á þann veg sem í úrskurðarorði greinir. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Lagaskilyrði skortir til að kærumálskostnaður verði dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008, og er krafa varnaraðila þess efnis að ófyrirsynju.

Það athugist að í niðurstöðu hins kærða úrskurðar er komist svo að orði að varnaraðila verði „gert að sæta gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti stendur í máli hans, í samræmi við kröfu [sóknaraðila], eins og nánar greinir í úrskurðarorði.“ Þessi ályktun héraðsdómara er sem fyrr greinir ekki í samræmi við kröfu sóknaraðila, auk þess sem hún er ekki sú sama og fram kemur í úrskurðarorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.