198/2011

G var ákærður fyrir manndráp með því að hafa veist að A á heimili hans og banað honum með því að stinga hann ítrekað með hnífi í brjóst, bak, háls, andlit, handleggi og hendur. G játaði sakargiftir en fyrir dómi var deilt um hvort hann hefði verið ósakhæfur samkvæmt 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þegar hann vann verkið. Í málinu lá fyrir matsgerð og yfirmat þriggja dómkvaddra geðlækna sem allir komust að þeirri niðurstöðu að G hefði á verknaðarstundu verið haldinn geðveiki í merkingu 15. gr. laga nr. 19/1940. Í dómi Hæstaréttar kom meðal annars fram að þau sjónarmið sem byggju að baki refsilögum mæltu með því að umrætt lagaákvæði yrði fremur skýrt þröngt en rúmt, enda hefði það að geyma undantekningu frá þeirri meginreglu að mönnum væri refsað fyrir afbrot er þeir hefðu framið. Ekki yrði hróflað við mati hinna dómkvöddu geðlækna en það álitaefni hvort G hefði sökum geðsjúkdómsins verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum umrætt sinn, sbr. áskilnað 15. gr. laga nr. 19/1940, lyti endanlegri úrlausn dómstóla og þeir í því efni ekki bundnir af áliti matsmannanna. Við þá úrlausn bæri einkum að horfa til aðdraganda brots ákærða, hvernig hann stóð að því og framferði hans í kjölfar þess. Í þessu samhengi var rakið að G hafði skipulagt verknaðinn í þaula með það fyrir augum að ekki kæmist upp um hann, gengið ákveðið og skipulega til verks og síðan gert allt sem í hans valdi stóð til að aftra því að upp um hann kæmist. Einnig var bent á að G hefði sjálfur borið að hann hefði að einhverju leyti gert sér grein fyrir því að hann hefði verið að gera eitthvað sem væri rangt. Að þessu virtu var talið í ljós leitt að G hefði borið skynbragð á eðli þess afbrots sem hann var ákærður fyrir og að hann hefði verið að því marki fær um að stjórna gerðum sínum þegar hann réðst að A að hann teldist sakhæfur. Var G því dæmdur í 16 ára fangelsi fyrir brot gegn 211. gr. laga nr. 19/1940 að frádregnu gæsluvarðhaldi og öryggisgæslu sem hann hafði sætt. Á grundvelli 2. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 var G gert að greiða foreldrum A, hvoru um sig, 1.000.000 króna miskabætur. G var jafnframt gert að greiða sambýliskonu A 1.200.000 krónur í miskabætur en þau höfðu búið saman í eitt og hálft ár þrátt fyrir að vera ekki í skráðri sambúð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 3. mars 2011. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og hann dæmdur til refsingar.

Ákærði krefst staðfestingar á ákvæði hins áfrýjaða dóms um sýknu hans af refsikröfu og að hann sæti öryggisgæslu á viðeigandi stofnun samkvæmt 62. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Einnig gerir hann kröfu um að miskabætur til B og C verði lækkaðar. Loks krefst hann aðallega sýknu af kröfu D um bætur, en til vara að krafan verði lækkuð.

B og C krefjast þess aðallega að ákærða verði gert að greiða hvoru þeirra 2.500.000 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. ágúst 2010 til 19. desember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefjast þau þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um bótakröfur þeirra. Ennfremur krefjast þau staðfestingar á ákvæði héraðsdóms um skaðabætur þeim til handa vegna útfararkostnaðar. Þá krefjast þau málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

D krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 2.500.000 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 15. ágúst 2010 til 21. nóvember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hún þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um bótakröfu hennar. Í báðum tilvikum krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Í málinu er ákærða gefið að sök manndráp „með því að hafa að morgni sunnudagsins 15. ágúst 2010, veist að A ... á heimili hans ... og banað honum með því að stinga hann ítrekað með hnífi í brjóst, bak, háls, andlit, handleggi og hendur.“ Ákærði játaði sakargiftir skýlaust fyrir héraðsdómi og er staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að hann hafi framið þann verknað sem greinir í ákæru.

Ákærði var hins vegar sýknaður af kröfu um refsingu þar sem hann var talinn ósakhæfur á verknaðarstundu. Er fyrst og fremst til úrlausnar hér fyrir dómi hvort ákærði hafi, sökum geðveiki, verið alls ófær til að stjórna gerðum sínum, svo sem áskilið er í 15. gr. almennra hegningarlaga, þegar hann varð A að bana.

II

Fyrir Hæstarétt hefur meðal annars verið lagt vottorð H, geðlæknis og yfirlæknis Réttar- og öryggisdeildarinnar á Sogni, 25. september 2011 þar sem lýst er núverandi ástandi ákærða, framtíðarhorfum hans og þeirri meðferð sem hann hefur hlotið á Sogni.

Í vottorðinu kemur fram mat H sjálfs, auk þess sem þar er vitnað til mats sálfræðings og annars geðlæknis sem átt hafa viðtöl við ákærða. Í lok vottorðsins er að finna samantekt á ástandi ákærða og segir þar meðal annars: „Eftir 9½ mánuð á Sogni hefur ekki tekist að fá fram nokkru sinni ranghugmyndir, ofskynjanir, hugsanatruflanir eða merki um brenglaða raunveruleikaskynjun. Einkenni ástarsýki finnast ekki nú. G-kk-nf R-kk-nf hefur sterk merki persónuleikaröskunar. G-kk-nf R-kk-nf er með vissa þráhyggjuþætti, stífur á sinni meiningu og á erfitt með að aðlagast vissum reglum. Hann er rökviss og vel meðvitaður um hvað hann vill og hvað hann ætlar sér. Athygli vekur hversu fljótt ást hans til D hvarf, en slíkt er yfirleitt á skjön við raunverulega ástarsýki (erotomaniu), slíkt hverfur yfirleitt aldrei nema með lyfjameðferð eða annarri mjög langvarandi meðferð ... Ekki er hægt að sjá enn þörf á neinum geðlyfjum ... Erfitt er að meta framtíðarhorfur G-kk-ef R-kk-ef. Hann er eins og að ofan getur ekki með nú formlegan geðsjúkdóm í þess orðs vanalegu merkingu. Hann hefur hins vegar greinilega persónuleikaveilu og á erfitt með ýmsar hugsanir (þráhyggju, óskhyggju, forboðnar hugsanir) sem þegar hafa leitt hann í mikla ógæfu ... Framtíðarspá hans er ... bjartari en margra annarra sakamanna vegna þess að hann hefur ekki sögu um misnotkun áfengis, eða eiturlyfja. Hann er ágætlega gefinn og hafði áður en atburðurinn átti sér stað verið kominn í þokkalega góða stöðu félagslega og atvinnulega. Hann á góða fjölskyldu sem styður hann dyggilega.“

III

Upphaf máls þessa má rekja til þess kringum áramótin 2008-2009 mun ákærði hafa hitt D, [...], að því er virðist fyrir tilviljun. Þau höfðu verið saman í grunnskóla og þekktust því fyrir, enda þótt þau hefðu ekki hist árum saman. Fljótlega eftir að kynni tókust með þeim að nýju hafi D, að sögn ákærða, haft frumkvæði að því að fá hann til að fara út að skemmta sér þar sem hann hafi hitt fjölda fólks sem hún umgekkst. Þetta hafi gerbreytt högum hans því að áður hafi hann lifað einangruðu lífi. Kvaðst ákærði hafa orðið ástfanginn af D sem varð til þess að í lok mars 2009 setti hann á netið myndskeið af sjálfum sér þar sem hann játaði henni ást sína. Hún brást illa við því og mun ekki í kjölfarið hafa talað við ákærða um nokkurra vikna skeið. Skömmu eftir að fundum þeirra ákærða bar saman hafði D kynnst A. Fluttist hún síðar á heimili hans að [...] og bar fyrir dómi að þau hafi byrjað að búa þar saman í apríl 2009.

Einhvern tíma vors 2009 munu þau ákærði og D hafa aftur byrjað að fara saman út að skemmta sér, en ávallt með öðru fólki. Að sögn ákærða gerðist það oft þannig að D bauð honum heim til þeirra A, þau fengu sér þar í glas og tóku síðan leigubíl í miðbæinn. Þá kom það nokkrum sinnum fyrir að ákærði svaf í gestaherbergi heima hjá þeim D og A eftir að þau höfðu verið úti að skemmta sér. Ákærði sagðist ekki hafa gert sér vonir um að ná ástum D eftir að hann birti fyrrgreint myndskeið á netinu og hún byrjaði að búa með A. Þó hafi honum fundist að samband þeirra D og A væri ekki ástríðufullt eða hamingjusamt.

Að kvöldi þess dags þegar A var ráðinn bani var tekin skýrsla af ákærða hjá lögreglu. Daginn eftir, 16. ágúst 2010, var hann svo handtekinn, grunaður um að hafa orðið A að bana. Við skýrslutöku þann dag og síðar 17. ágúst neitaði hann að hafa framið brotið. Þegar ákærði var tekinn höndum á ný 26. ágúst hélt hann fast við fyrri framburð sinn og var það ekki fyrr en í skýrslutöku 3. september að hann fór að greina óljóst frá því sem gerst hafði að kvöldi 14. og að morgni 15. ágúst. Í lok skýrslutöku 4. september játaði hann síðan að hafa orðið A að bana og staðfesti það við skýrslutöku 7. sama mánaðar.

Við aðalmeðferð málsins kvaðst ákærði aðspurður staðfesta þær skýrslur sem hann hafði gefið hjá lögreglu við rannsókn þess. Samkvæmt því, sem þar kom fram, fór sú hugsun að sækja á ákærða þegar vorið 2009 að hann þyrfti að drepa A til þess að fá D til sín. Kvaðst hann þá þegar hafa verið „byrjaður að plana þetta“ með sjálfum sér og smátt og smátt orðið sér úti um hluti, sem hann ætlaði að nota í þessu skyni, og komið þeim fyrir í farangursgeymslu bifreiðar sinnar. Meðal þeirra var hnífurinn sem hann hafi síðar notað þegar hann réðist á A. Að sögn ákærða ók hann frá heimili sínu að [...] að kvöldi 14. ágúst 2010 og lagði leið sína í [...] þar sem hann gekk um og skoðaði aðstæður, en einbýlishúsið að [...], sem var á þessum tíma heimili þeirra A og D, er í því hverfi. Síðan sagðist hann hafa haldið í miðbæ Reykjavíkur þar sem hann hitti D, eftir að hún hafði hringt til hans, aðfaranótt 15. ágúst. Hafa þau bæði borið hjá lögreglu að þau hafi litið við á nokkrum veitingastöðum í miðbænum og drukkið mikið af áfengi, ekki síst D sem varð dauðadrukkin þegar leið á nóttina. Í stað þess að aka henni heim að [...] þar sem ákærði taldi sig vita að A væri sofandi kvaðst hann hafa ákveðið að aka henni heim til ákærða að [...] þar sem hann kom henni fyrir í herbergi sínu. Á þeirri stundu hafi það runnið upp fyrir sér „að þetta væri besta tækifærið sem [hann] myndi hafa til þess að ... drepa A“. Hafi hann verið „með allt tilbúið ... allt sem [hann] þurfti var í skottinu á bílnum ... hafði verið þar mjög lengi.“

Ákærði sagðist því næst hafa skipt um föt og haldið af stað áleiðis að [...]. Hafi hann lagt bifreið sinni við leikskólann [...], sem er þar skammt frá, og síðan gengið eftir göngustíg að [...]. Áður hafi hann farið í úlpu, brugðið yfir sig lambhúshettu og loks tekið fram hnífinn. Hafi hann gætt þess að fela hann í hendi sér svo að hann sæist ekki. Einhvers staðar á leiðinni að [...] kvaðst ákærði hafa fest innkaupapoka um fætur sér með límbandi og sett á sig hanska. Þegar hann hafi komið að húsinu hafi framdyr þess verið læstar, en hann þá munað eftir hurðinni á bílskúrnum, sem aldrei hafi verið læst, og hann því farið þar inn. Hafi hann gengið upp stigann og inn í svefnherbergi A sem legið hafi þar sofandi. Síðan lýsti ákærði því, sem hafi gerst næst, á þessa leið: „Ég stóð þar í smá stund, ég held að ég hafi staðið þarna í nokkrar mínútur og svo ... stakk ég hann beint í bringuna. Ég stakk hann tvisvar og svo rauk hann upp, byrjaði að hlaupa ... og svo stakk ég hann í hálsinn og hann datt fram fyrir sig og ég stakk hann síðan í bakið.“ Að svo búnu kvaðst ákærði hafa hlaupið út og til baka að bifreið sinni. Á leiðinni hafi hann sett „allt dótið“ í innkaupapoka og síðan ekið að [...] þar sem hann hafi hent pokanum undir bryggju. Síðan hafi hann haldið heim til sín, skipt um föt og sett þau í annan poka sem hann hafi hent í ruslatunnu við hús í næstu götu.

Ofangreind lýsing ákærða á því, sem gerst hafi, er í samræmi við annað sem fram kom við yfirgripsmikla rannsókn málsins. Spurður við skýrslutöku hjá lögreglu hvort hann hafi ekki gert sér grein fyrir að hann væri að drepa A svaraði ákærði að hann héldi það. Ástæðan fyrir því að hann hafi ráðið A bana hafi verið sú að hann hafi elskað D og hún hafi átt að vera hjá sér, en ekki hjá honum. Aðspurður kvaðst ákærði hafa ætlað að reyna að komast upp með þann glæp að drepa mann og hafi hann þess vegna reynt að fela slóð sína. Sér hafi þó liðið mjög illa eftir á.

IV

Á meðan rannsókn málsins stóð var E geðlæknir dómkvaddur á grundvelli 128. gr., sbr. 86. gr., laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála til að framkvæma geðrannsókn á ákærða samkvæmt 2. mgr. 77. gr. laganna. Í matsgerð læknisins kemur fram að hann hafi í september og október 2010 rætt þrívegis við ákærða, auk móður hans og tveggja föðursystkina. Er því meðal annars lýst að ákærði hafi aðeins níu ára að aldri orðið fyrir hörmulegu áfalli þegar faðir hans svipti sig lífi og hafi það áfall markað upphaf djúps rofs í huga hans og persónuleika. Í niðurstöðu matsgerðarinnar er meðal annars komist svo að orði: „G-kk-nf R-kk-nf lýsir því eftir á, að á þeirri stundu er nær dró atlögunni hafi hann upplifað annarlegan óraunveruleika líkt og milli svefns og vöku. Hið sérkennilega langa hik og vafi endurspeglar átök andstæðra persónuleikaþátta þar til geðrofið verður ráðandi og nær sínu fram ... Hann var á vélrænan hátt knúinn af kenndum, sem hvorki rökhugsun, dómgreind eða vilji hans gat með neinu móti hindrað ... Niðurstaðan er sú að G-kk-nf R-kk-nf hafi sökum svæsins geðrofs verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum, er hann framdi verknað þennan, og 15. gr. almennra hegningarlaga eigi hér við.“

Geðlæknarnir F og G voru síðar dómkvaddir samkvæmt 131. gr. laga nr. 88/2008 sem yfirmatsmenn til að endurmeta fyrrgreinda niðurstöðu matsmannsins. Í yfirmatsgerð er meðal annars greint frá tveimur viðtölum yfirmatsmanna við ákærða í nóvember og desember 2010, svo og viðtölum við móður hans og aðra sem átt höfðu samskipti við hann. Yfirmatsmenn lýsa miklum áhyggjum af því að ákærði hafi „ofbeldishugsanir gagnvart öðrum“. Illgerlegt sé að meta í hvaða átt ofsafengin reiði hans gæti beinst þar sem mikil duld sé yfir ranghugmyndaheimi hans sem hafi gert það að verkum að flestir telji hann meinlausan. Að þeirra áliti hafi samband ákærða við D verið „af þeirri tegund sem kallað er „erotomania“ á íslensku þýtt sem ástaræði“. Hann hafi verið sannfærður um að ást hans á D hafi verið endurgoldin þótt hún hafi ekki gefið honum neitt tilefni til þess. Á grundvelli þeirrar ranghugmyndar hafi hann undirbúið morðið á A. Tekið er fram í yfirmatsgerðinni að ákærði sé lokaður og ranghugmyndakerfi hans á þröngu sviði. Þess utan virki hann eðlilegur og mjög yfirvegaður. Þess vegna sé skiljanlegt að margir telji hann ábyrgan gerða sinna. Sjúkdómsgreining yfirmatsmanna var að ákærði sé haldinn hugvilluröskun. Voru þeir sammála ofangreindu undirmati að ákærði hafi sökum svæsins geðrofs verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum er hann framdi verknaðinn.

Matsmennirnir þrír komu fyrir dóm við aðalmeðferð málsins í héraði og staðfestu matsgerðir sínar. Fram kom hjá E að ákærði hafi verið harmi sleginn yfir atburðunum og með „mjög djúpstæða sektarkennd“. Innra með honum hafi tekist á tvö tilfinningaleg öfl sem ekki hafi náð að samþættast. Spurður hvort ákærði hafi ekki vitað að það, sem hann gerði, hafi verið rangt og aðeins verið tvístígandi hvort hann ætti að framkvæma það eða ekki, svaraði E að ákærði hafi að hluta vitað að þetta væri rangt, en að hluta hafi sálarlíf hans verið svo vanþroskað að hann hafi ekki ráðið við að halda aftur af hinni „djúpstætt aggresívu drápstilfinningu“ sem komið hafi upp. E lýsti sig sammála fyrrgreindri niðurstöðu yfirmatsmanna, en sagði aðspurður að í raun og veru hafi ekkert mælanlegt komið fram við sálfræðipróf og mats- og skimunarlista, sem lagðir voru fyrir ákærða, að hann væri haldinn geðrofi. G bar meðal annars fyrir dómi að ákærði hafi orðið „gjörsamlega hamslaus og stjórnlaus þegar hann kemur inn í hús A eftir að vera búinn að undirbúa þetta af nákvæmni“. Þegar ákærði hafi gengið að húsinu hafi hann verið „eins og í öðrum heimi“. Hann hafi lýst því með óhugnanlegum hætti fyrir yfirmatsmönnum að honum hafi liðið vel þótt hann væri að fara að drepa mann. Í framburði F kom fram að ákærði hafi myndað „sér einhvers konar ástríðukennda hugsun til“ D. Hugmyndaheimur hans, sem einkennist af ranghugmyndum, feli í sér ógnarviðbrögð gagnvart öðru fólki, en vegna þess hve dulur hann sé eigi aðrir, þar á meðal læknar, erfitt með að átta sig á umfangi veikinda hans.

V

Í 15. gr. almennra hegningarlaga er svo fyrir mælt að þeim mönnum skuli eigi refsað, sem sökum geðveiki, andlegs vanþroska eða hrörnunar, rænuskerðingar eða annars samsvarandi ástands voru alls ófærir á þeim tíma, er þeir unnu verkið, til að stjórna gerðum sínum. Með þessu ákvæði eru sett ströng skilyrði fyrir sakhæfisskorti í íslenskum rétti, þar á meðal verður andlegur annmarki, svo sem geðveiki, að vera á háu stigi til þess að hann leiði til refsileysis af þeim sökum. Það nægir þó ekki til skorts á sakhæfi, heldur verður maður að hafa verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum vegna hins andlega annmarka þegar hann framdi verknað sem lýstur er refsiverður að lögum. Í greinargerð með frumvarpi til almennra hegningarlaga segir: „Markmið refsingar er fyrst og fremst verndun almenns réttaröryggis og viðhald lögbundins þjóðskipulags. En auk þess fullnægir refsing réttlætistilfinningu almennings, er ekki sættir sig við það, að menn skerði órefsað mikilvæg réttindi annarra.“ Þessi sjónarmið, sem búa að baki refsilögum, mæla með því að umrætt ákvæði sé fremur skýrt þröngt en rúmt, enda hefur það að geyma undantekningu frá þeirri meginreglu að mönnum sé refsað fyrir afbrot er þeir hafa framið. Samkvæmt því leiðir það ekki til sakhæfisskorts þótt sá, sem uppvís hefur orðið að refsiverðum verknaði, hafi brenglað raunveruleikaskyn eða sé haldinn ranghugmyndum af völdum geðsjúkdóms nema hann hafi alls ekki verið fær um að hafa stjórn á gerðum sínum þegar hann vann verkið.

Fyrir liggur í málinu samdóma niðurstaða þriggja dómkvaddra matsmanna um að ákærði hafi verið haldinn geðveiki í merkingu 15. gr. almennra hegningarlaga þegar hann varð A að bana 15. ágúst 2010. Verður ekki hróflað við þessu mati hinna læknisfróðu manna af dómstólum. Það álitaefni hvort ákærði hafi sökum geðsjúkdómsins verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum umrætt sinn lýtur á hinn bóginn endanlegri úrlausn dómstóla og eru þeir ekki í því efni bundnir af áliti hinna sérfróðu matsmanna, sbr. 2. mgr. 133. gr. laga nr. 88/2008.

Við þá úrlausn ber einkum að horfa til aðdraganda þess voðaverks, sem ákærði vann, hvernig hann stóð að því og framferði hans í kjölfar þess. Verður þar fyrst og fremst stuðst við framburð ákærða sjálfs hjá lögreglu, sem hann hefur, eins og áður segir, staðfest fyrir dómi. Eins og rakið hefur verið fór sú hugsun að sækja á ákærða þegar vorið 2009 að hann þyrfti að ryðja A úr vegi. Verður ekki annað ráðið af framburði ákærða en að hann hafi skipulagt verknaðinn í þaula með það fyrir augum að ekki kæmist upp um hann og í samræmi við það tók hann smátt og smátt að verða sér úti um hluti sem hann ætlaði að nota til verksins. Þegar á hólminn var komið gekk hann svo ákveðið og skipulega til verks. Einnig virðist ákærði eftir á hafa gert allt, sem í hans valdi stóð, til að aftra því að upp um hann kæmist, þar á meðal neitaði hann staðfastlega að hafa orðið A að bana þar til böndin fóru æ meira að berast að honum við rannsókn málsins. Spurður hvort hann hafi ekki gert sér grein fyrir eðli verknaðarins kvaðst ákærði halda að svo hafi verið. Þá bar matsmaðurinn E fyrir dómi að ákærði hafi að hluta vitað að það væri rangt sem hann hefði gert.

Að virtu öllu því, sem að framan greinir, verður að telja í ljós leitt að ákærði hafi borið skynbragð á eðli þess afbrots, sem hann er ákærður fyrir, og að hann hafi verið að því marki fær um að stjórna gerðum sínum þegar hann stakk A til ólífis að hann teljist sakhæfur. Var ásetningur ákærða til að svipta A lífi einbeittur og á hann sér engar málsbætur. Brot hans er í ákæru réttilega fært undir 211. gr. almennra hegningarlaga og er refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 16 ár. Samkvæmt 76. gr. laganna skal gæsluvarðhald, sem hann sætti frá 27. ágúst 2010 til 1. mars 2011 þegar hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp, koma til frádráttar refsingunni. Vegna þess að leggja verður þá frelsissviptingu, sem er fólgin í öryggisgæslu samkvæmt 62. gr. almennra hegningarlaga, að jöfnu við gæsluvarðhald í þessu tilliti kemur sú öryggisgæsla, sem ákærði hefur sætt frá uppkvaðningu héraðsdóms, einnig til frádráttar refsingunni.

Samkvæmt 2. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 13. gr. laga nr. 37/1999, skal ákærði greiða miskabætur til foreldra hins látna, B og C, og er fjárhæð þeirra hæfileg 1.000.000 krónur til hvors þeirra, að viðbættum vöxtum eins og kveðið er á um í dómsorði. Ákvörðun hins áfrýjaða dóms um bætur þeim til handa úr hendi ákærða vegna útfararkostnaðar skal vera óröskuð, enda hefur henni ekki verið mótmælt. Samkvæmt 2. mgr. 26. gr. skaðabótalaga og að öðru leyti með vísan til forsendna dómsins er staðfest ákvörðun hans um bætur til handa D ásamt vöxtum, en í samræmi við kröfugerð hennar í héraði ber að miða upphafsdag dráttarvaxta við 19. desember 2010. Sömuleiðis verður staðfest ákvörðun héraðsdóms um málskostnað til kröfuhafa vegna meðferðar málsins í héraði, en rétt er að ákærði greiði þeim málskostnað fyrir Hæstarétti eins og kveðið er á um í dómsorði.

Eftir þessum málsúrslitum skal ákærði greiða sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti, allt eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, G-kk-nf R-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 16 ár. Frá refsingunni dregst gæsluvarðhaldsvist ákærða frá 27. ágúst 2010, svo og öryggisgæsla sem hann hefur sætt frá 1. mars 2011.

Ákærði greiði B og C, hvoru um sig, 1.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. ágúst 2010 til 19. desember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um bætur til þeirra úr hendi ákærða vegna útfararkostnaðar og bætur úr hans hendi til D, svo og um málskostnað til þeirra allra, skal standa óröskuð. Ákærði greiði þeim, hverju um sig, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, 2.331.196 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns á báðum dómstigum, G-kvk-ef S-kvk-ef A-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 2.114.675 krónur.