255/2012

Samningur tókst með aðilum um að A ehf. tæki að sér að bora fyrir vatni á landspildu í eigu T ehf. en deilt var um hvaða endurgjald hafi átt að inna af hendi fyrir verkið. Hélt A ehf. því fram að um endurgjaldið hafi enginn bindandi samningur verið gerður og að tölvubréf sem fór milli aðila hafi einungis falið í sér grófa kostnaðarætlun sem bundin hafi verið fyrirvörum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að T ehf. hafi mátt líta á þær kostnaðartölur sem fram komu í fyrrnefndu tölvubréfi sem tilboð í verkið og að komist hafi á samningur milli aðila á grundvelli þess. A ehf. hefði ekki tekist sönnun þess að um annað hafi verið samið en í tilboðinu greindi. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu T ehf. af kröfu A ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. apríl 2012. Hann krefst þess að stefndi greiði sér 1.449.776 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 31. desember 2010 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I

Málavextir eru þeir helstir að sumarið 2010 mun fyrirsvarsmaður stefnda, B-kk-nf S-kk-nf, hafa sett sig í samband við fyrirvarsmann áfrýjanda, F-kk-þf K. D-kk-þf, vegna áforma stefnda um vatnsöflun fyrir landspildu í eigu hans í Lerkiholti í Reykjadal, Norðurþingi. Mun F-kk-nf, sem er verkfræðingur og hefur áratugareynslu á sviði jarðborana, hafa komið til fundar við B-kk-þf á umræddu landi til að kanna aðstæður. Í framhaldi af því sendi F-kk-nf tölvubréf 15. ágúst 2010 til B-kk-ef þar sem settar voru fram „kostnaðartölur“ vegna verksins. Var þar gert ráð fyrir að undirbúningur og flutningur til og frá borstað myndi kosta 200.000 krónur á föstu verði, borun með 6 tommu fóðringu 25.000 krónur á metra og borun neðan fóðringar með 125 millimetra krónu 10.000 krónur á metra. Síðan segir svo: „Ef við gefum okkur að heildardýpi verði 30 m og þar af 15 m fóðraðir verður heildarkostnaður skv ofansögðu 725.000,- Kr. Nú kann vel að vera að þessar ágiskanir um dýpi breytist eftir því hvað móðir jörð bíður okkur upp á, en ef þig langar til að kíkja niður fyrir 30 m. get ég haldið áfram á 8.000,- kr/m á meðan allt gengur vel. Fari hins vegar svo að við lendum í erfiðleikum neðan fóðringar vegna hruns er boltinn hjá þér, en það getur verið okurdýrt að grípa til steypinga til að berjast niður í gegn um laus og hrungjörn jarðlög. Væntanlega mundum við láta staðar numið ef svo færi.“

Verkið mun hafa hafist 10. september 2010 og því lokið 7. október sama ár. Þegar borað hafði verið niður á 30 metra dýpi stíflaðist hamar og króna borsins og varð að draga upp öll rörin, sem fóðrað höfðu holuna, til að bjarga borbúnaðinum. Eftir að sandur hafði verið hreinsaður úr búnaðinum var aftur hafist handa, en þegar að fóðringin var komin á um það bil 34 metra dýpi var henni ekki hnikað og verkinu hætt.

II

Ágreiningslaust er með aðilum að samningur tókst um það þeirra á milli að áfrýjandi tók að sér að bora fyrir vatni á fyrrnefndri landspildu. Þeir deila hins vegar um hvaða endurgjald hafi átt að inna af hendi fyrir verkið. Heldur áfrýjandi því fram að enginn bindandi samningur hafi verið gerður um það og hafi fyrrgreint tölvubréf einungis falið í sér grófa kostnaðaráætlun sem bundin hafi verið fyrirvörum. Allar forsendur fyrir verkinu hafi breyst meðan á því stóð og beri áfrýjanda því sanngjarnt endurgjald fyrir það, sbr. grunnreglu 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Stefndi reisir málatilbúnað sinn á hinn bóginn á því að samningur hafi tekist í upphafi um verð fyrir verkið á grundvelli tilboðs áfrýjanda í umræddu tölvubréfi hans og ekki liggi fyrir í málinu að þeim samningi hafi verið breytt.

Í tilvitnuðu tölvubréfi áfrýjanda til stefnda 15. ágúst 2010 kom fram hver væri kostnaður við undirbúning og flutning til og frá borstað og hvert væri einingarverð á hvern boraðan metra, ýmist með eða án fóðringar. Mátti stefndi líta á þær kostnaðartölur, er þar komu fram, sem tilboð í verkið og þar með að komist hafi á samningur milli aðila á grundvelli þess. Eins atvikum var háttað bar áfrýjanda að tryggja sér sönnun þess að um annað hafi verið samið en að framan greinir þar sem ekki var gerður skýr fyrirvari um að þau einingarverð, sem tilgreind voru í tölvubréfi hans, kynnu að breytast. Hefur áfrýjanda ekki tekist sú sönnun og verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Í hinum áfrýjaða dómi voru málavextir reifaðir eins og þeir horfðu við frá sjónarhóli beggja málsaðila. Þessi háttur á samningu dóms er í andstöðu við d. lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en þar segir að í dómi skuli greina stutt yfirlit um atvik að baki máli og ágreiningsefni í því. Er þetta aðfinnsluvert.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Alvarr ehf., greiði stefnda, Tröð ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.