383/2002

ÓL og G keyptu íbúðarhúsnæði í byggingu af ÓÞ, en S ehf. tók síðar við réttindum og skyldum ÓÞ vegna framkvæmdanna. Verulegar vanefndir urðu á framkvæmd verksins og héldu ÓL og G að sér höndum með nánar tilteknar kaupsamningsgreiðslur. Fór svo að S ehf. höfðaði mál gegn ÓL og G til greiðslu eftirstöðva kaupverðsins auk ýmiss  kostnaðar í tengslum við viðskiptin. Var ÓL og G gert að greiða S ehf. stærstan hluta af kröfunni, en frá henni dregin gagnkrafa sem aðilar höfðu orðið sammála um að ÓL og G ætti á hendur S ehf. Var upphafstími dráttarvaxta miðaður við þann dag sem S ehf. aflétti tryggingabréfi að fjárhæð 10.000.000 krónur af íbúð ÓL og G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 19. ágúst 2002. Þau krefjast sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms, en þó þannig að til frádráttar kröfu hans, sem þar var tekin til greina, komi samtals 1.365.000 krónur. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Mál þetta varðar uppgjör vegna kaupa áfrýjenda á nánar tilgreindri íbúð af stefnda í fjöleignarhúsinu Lækjarsmára 13, Kópavogi, en kaupsamningur var gerður 28. maí 1993. Húsið var þá enn í byggingu og var íbúðin afhent áfrýjendum í maí 1995. Óumdeilt er að ýmsar vanefndir urðu af hálfu stefnda og héldu áfrýjendur vegna þessa að sér höndum með tilteknar greiðslur samkvæmt kaupsamningnum. Í málinu krefur stefndi áfrýjendur um greiðslu eftirstöðva kaupverðsins.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um einstaka liði í kröfu stefnda, sem þar var fallist á og áfrýjendur leita sýknu af, en þeir námu samtals 3.725.739 krónum.

Svo sem nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi tókst samkomulag við aðalmeðferð málsins milli aðila um að áfrýjendur ættu gagnkröfu á hendur stefnda, sem í þremur liðum var talin nema alls 1.365.000 krónum samkvæmt bókun í þingbók, sem aðilarnir eru sammála um fyrir Hæstarétti að réttilega hafi verið færð. Héraðsdómur tók mið af þessu samkomulagi við úrlausn málsins, en þó þannig að gagnkrafa áfrýjenda er í hinum áfrýjaða dómi sögð vera 1.295.000 krónur eða 70.000 krónum lægri en samkomulagið laut að. Með fyrrgreindri dómkröfu fyrir Hæstarétti leitar stefndi leiðréttingar á þessu.

Fyrir Hæstarétti gera áfrýjendur meðal annars gagnkröfu um skaðabætur að fjárhæð 360.000 krónur fyrir drátt á afhendingu bílageymslu. Þessi krafa var ekki höfð uppi fyrir héraðsdómi og er því of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eins og henni var breytt með 17. gr. laga nr. 38/1994. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður staðfest niðurstaða hans um gagnkröfu áfrýjenda að öðru leyti. Samkvæmt öllu framansögðu á stefndi þannig kröfu á áfrýjendur að fjárhæð 2.360.739 krónur.

Eins og getið er um í héraðsdómi hvíldi á íbúð áfrýjenda lán að fjárhæð 10.000.000 krónur samkvæmt tryggingarbréfi, sem seljandi íbúðarinnar hafði gefið út skömmu eftir gerð áðurnefnds kaupsamnings um hana við áfrýjendur. Veði samkvæmt bréfinu var fyrst létt af íbúðinni 6. febrúar 2002. Svo sem getið er í héraðsdómi gátu áfrýjendur átt á hættu fram að þeim tíma að fullnustu yrði leitað í íbúðinni fyrir þeirri kröfu, er tryggingarbréfið tók til. Samkvæmt meginreglum kröfuréttar höfðu þau heimild til að halda eftir öllum greiðslum sínum, sem vörðuðu kaupin, meðan svo stóð á, enda námu þær stórum lægri fjárhæð en tryggingarbréfið. Samkvæmt 13. gr. áðurgildandi vaxtalaga nr. 25/1987, sbr. nú 7. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu geta dráttarvextir ekki fallið á kröfu stefnda fyrr en 6. febrúar 2002, þegar veðinu var létt af íbúðinni. Verða áfrýjendur dæmd í sameiningu til að greiða stefnda áðurgreinda skuld ásamt dráttarvöxtum, eins og nánar segir í dómsorði.

Rétt er að hver aðili beri sinn kostnað af málinu á báðum dómstigum.

Það athugast að héraðsdómari kvaddi til sérfróða meðdómsmenn án þess að séð verði að tilefni hafi verið til þess.

Dómsorð:

Áfrýjendur, Ó-kk-nf L-kk-nf og G-kvk-nf K-kvk-nf, greiði óskipt stefnda, Byggingafélaginu Sólhofi ehf., 2.360.739 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 6. febrúar 2002 til greiðsludags.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.