arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
397/2006

Skilyrðum var talið fullnægt til að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála meðan mál hans væri til meðferðar hjá ríkissaksóknara og fyrir æðra dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. júlí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. ágúst 2006 kl. 24. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurður.

Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 21. júlí 2006 var varnaraðili dæmdur til að sæta fangelsi í tvö ár og sex mánuði og til greiðslu sakarkostnaðar, en frá refsivistinni skyldi dragast gæsluvarðhald hans frá 12. febrúar 2006. Fyrir Hæstarétt hefur verið lögð tilkynning varnaraðila 24. júlí 2006 til ríkissaksóknara um áfrýjun dómsins. Skilyrðum 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 er fullnægt til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi samkvæmt 106. gr. laganna meðan mál hans er til meðferðar hjá ríkissaksóknara og fyrir æðra dómi, en yfirlýsing varnaraðila um áfrýjun héraðsdóms bindur ekki ein sér enda á gæsluvarðhald yfir honum. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
398/2006

Ekki var talið að skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991væru uppfyllt þannig að A yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. júlí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 1. september 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Málsatvikum er lýst í hinum kærða úrskurði. Af gögnum málsins verður ekki ráðið, að sterkur grunur leiki á, að brot varnaraðila sé þess eðlis að fyrir hendi séu skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 til að honum verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
39/2006

Mál H á hendur B var fellt niður fyrir Hæstarétti að kröfu þess fyrrnefnda og H dæmdur, að kröfu B,  til greiðslu málskostnaðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. janúar 2006. Með bréfi til réttarins 1. september 2006 tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá áfrýjun málsins. Með bréfi sama dag ítrekaði stefndi kröfu sína um málskostnað fyrir Hæstarétti. Aðilar óskuðu báðir eftir að málið yrði dómtekið án sérstaks málflutnings um þessa kröfu, sbr. 3. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Litið verður svo á að áfrýjandi mótmæli kröfunni.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 2. mgr. 164. gr. og 166. gr. laga nr. 91/1991 er málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Í samræmi við meginreglu 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991, ber að dæma áfrýjanda til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, Hvalfjörður ehf., greiði stefnda, Bókhaldsþjónustunni Hring ehf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
403/2006

J varð fyrir slysi og krafði S hf. um skaðabætur á grundvelli skaðabótalaga nr. 50/1993. Talið var að með því að J hefði ekki lagt fram gögn um mögulegan rétt sinn til greiðslna úr almannatryggingum væri krafa hans það óljós og málatilbúnaður hans svo óskýr að ekki væri unnt að leggja efnisdóm á málið. Bæri því að vísa því frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. júlí 2006, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að úrskurði héraðsdómara verði hrundið og lagt fyrir hann að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar var gætt ákvæðis síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, sbr. og dóm Hæstaréttar 30. ágúst 2005 í máli nr. 312/2005.

Rétt er að hvor aðili beri sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
406/2005

E höfðaði mál á hendur Í, K og fjórum húsfélögum, H, H1, H2 og H3, til greiðslu skaðabóta vegna slyss sem hún varð fyrir. Með héraðsdómi var kröfu á hendur H1, H2 og H3 vísað frá dómi þar sem ekki var talið að þau nytu aðildarhæfis, en Í, K og H voru sýknuð. E undi dómi að öðru leyti en að því er kröfu á hendur H varðaði. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að héraðsdómur hefði fjallað um kröfur og málsástæður H1, H2 og H3 eins og þeim væri einnig haldið fram af H, þó að húsfélagið hefði ekki skilað greinargerð í héraði. Vísað var til þess að samkvæmt 2. mgr. 99. gr. laga nr. 91/1991 skuli stefndi leggja fram skriflega greinargerð vilji hann halda uppi vörnum í máli. Varð samkvæmt framansögðu ekki komist hjá að ómerkja án kröfu hinn áfrýjaða dóm að því er H varðaði og vísa málinu heim í hérað til meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 8. september 2005. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 2.417.252 krónur með 4,5% ársvöxtum af 1.199.633 krónum frá 7. desember 1999 til 7. desember 2000 en af 2.417.252 krónum frá þeim degi til 9. mars 2005, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af sömu fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni var veitt í héraði.

Stefndi krefst aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður þá felldur niður.

Mál þetta var höfðað í héraði á hendur Kópavogsbæ, íslenska ríkinu, stefnda og þremur öðrum húsfélögum, Húsfélaginu Fannborg 3, Húsfélaginu Fannborg 5 og Húsfélaginu Fannborg 7-9 til greiðslu skaðabóta vegna slyss er áfrýjandi varð fyrir 7. desember 1999. Héraðsdómari vísaði frá dómi kröfu á hendur síðastnefndum þremur húsfélögum þar sem hann taldi þau ekki njóta aðildarhæfis, en sýknaði íslenska ríkið, Kópavogsbæ og stefnda af kröfu áfrýjanda á þeim grunni að þeir væru ekki skaðabótaskyldir vegna þess slyss sem áfrýjandi varð fyrir umrætt sinn. Áfrýjandi undi héraðsdómi að öðru leyti en að því er kröfu á hendur stefnda varðar.

Héraðsdómur fjallaði um kröfur og málsástæður framangreindra þriggja húsfélaga eins og þeim væri einnig haldið fram af stefnda þó að hann hafi ekki skilað greinargerð í héraði. Þrátt fyrir það var sótt dómþing af hans hálfu allt þar til málið var dómtekið. Samkvæmt 2. mgr. 99. gr. laga nr. 91/1991 skal stefndi leggja fram skriflega greinargerð vilji hann halda uppi vörnum í máli. Verður samkvæmt framansögðu ekki komist hjá að ómerkja án kröfu hinn áfrýjaða dóm að því er stefnda varðar og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera ómerkur að því er varðar stefnda, Húsfélagið Fannborg 3, 5, 7 og 9, og er málinu að því leyti vísað heim í hérað til meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
409/2005

Ágreiningur aðila stóð um hvort lagaheimild væri fyrir því að D greiddi til B-deildar L vegna sveitarstjóra D. Við úrlausn á þeim ágreiningi þurfti að skýra tiltekin ákvæði laga nr. 1/1997 um L, að teknu tilliti til eldri laga um sama efni. Til þessa ágreiningsefnis tók héraðsdómari afstöðu án þess að rökstyðja þá niðurstöðu með nokkrum hætti. Voru því ekki uppfyllt fyrirmæli f. liðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Óhjákvæmilegt var að ómerkja héraðsdóm og vísa málinu heim í hérað til málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 9. september 2005. Hann krefst þess að viðurkennd verði heimild sín til að greiða iðgjald til B-deildar Lífeyrissjóðs starfsmanna ríkisins vegna B-kk-ef H-kk-ef G-kk-ef, sveitarstjóra áfrýjanda, í samræmi við ákvæði 4. gr. laga nr. 1/1997 um Lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Ágreiningur aðila stendur um hvort lagaheimild sé fyrir því að áfrýjandi greiði til B-deildar stefnda vegna B-kk-ef H-kk-ef G-kk-ef, sveitarstjóra áfrýjanda. Við úrlausn á þeim ágreiningi þarf einkum að skýra 5. mgr. 4. gr. laga nr. 1/1997 og tengsl þeirrar málsgreinar við 3. mgr. sömu greinar að teknu tilliti til ákvæða eldri laga um Lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins. Til þessa ágreiningsefnis tók héraðsdómari afstöðu án þess að rökstyðja þá niðurstöðu með nokkrum hætti. Eru því ekki uppfyllt fyrirmæli f. liðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Vegna þessa annmarka á hinum áfrýjaða dómi er óhjákvæmilegt að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur. Málinu er vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
411/2006

Skilyrðum var talið fullnægt til að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr., sbr. 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála meðan mál hans var til meðferðar fyrir Hæstarétti, en gæsluvarðhaldi markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júlí 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. júlí 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti, en þó ekki lengur en til mánudagsins 18. desember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt gögnum málsins hefur varnaraðili setið í gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 frá 27. febrúar 2006 til 17. mars sama ár, en samkvæmt 2. mgr. 103. gr. frá þeim degi. Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 14. júlí 2006 var varnaraðili dæmdur í fangelsi í tvö og hálft ár vegna brots gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Fyrir liggur að Hæstiréttur hefur í dómi um gæsluvarðhald yfir varnaraðila 2. maí 2006 í máli nr. 228/2006 talið skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 uppfyllt. Ekki eru efni til að breyta því mati nú. Með hliðsjón af þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar þykir skilyrðum 2. mgr. 103. gr., sbr. 106. gr. laga nr. 19/1991 vera fullnægt til að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi, sem verður markaður sá tími sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áfram gæsluvarðhaldi á meðan mál hans er til meðferðar fyrir Hæstarétti, en þó ekki lengur en til fimmtudagsins 2. nóvember 2006 kl. 16.
419/2005

X var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft samræði við Y á meðan hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið sannað að X hefði haft samræði við Y gegn vilja hennar og þar með gerst brotlegur við 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hann dæmdur í 18 mánaða fangelsi og til að greiða Y 800.000 krónur í miskabætur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 5. september 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þyngingar á refsingu og að ákærði verði dæmdur til að greiða 1.000.000 krónur í miskabætur.

Ákærði krefst þess að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds og bótakröfu verði vísað frá dómi.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en sakarkostnað.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun og þóknun réttargæslumanna, sem verða að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en sakarkostnað.

Ákærði, X, greiði sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 1.148.352 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns í héraði og fyrir Hæstarétti, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, samtals 622.500 krónur, þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola í héraði, T-kk-ef G-kk-ef héraðsdómslögmanns, og fyrir Hæstarétti, B-kk-ef Ó-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 112.050 krónur handa hvorum.
41/2006

K játaði að hafa í félagi við annan mann framið rán í apóteki vopnaður hnífi og var dæmdur til tólf mánaða fangelsisvistar. Þegar litið var til þess hversu alvarlegt brot hans var þótti ekki koma til álita að skilorðsbinda refsinguna líkt og gert hafði verið í héraði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 23. nóvember 2005 að ósk ákærða og í samræmi við yfirlýsingu hans um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds sem krefst þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin.

Ekki er fyrir Hæstarétti krafist endurskoðunar á ákvæði héraðsdóms um skaðabætur.

Eftir að héraðsdómur gekk var ákærði dæmdur til sektargreiðslu fyrir fíkniefnalagabrot.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður niðurstaða hans um að ákærði skuli sæta fangelsi í 12 mánuði staðfest. Þegar litið er til þess hversu alvarlegt brot hans var þykir ekki koma til álita að skilorðsbinda refsinguna.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest að því er ákærða varðar. Ákærða verður gert að greiða málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði. Af hálfu ákæruvalds hefur ekki verið gerð krafa um að hann greiði annan kostnað af áfrýjun málsins.

Dómsorð:

Ákærði, K-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað skal vera óraskað að því er ákærða varðar.

Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 149.400 krónur.
420/2006

R var sakfelldur fyrir að hafa flutt til landsins verulegt magn af vökva, sem innihélt amfetamínbasa, og brennisteinssýru án tilskilinna leyfa. Samkvæmt fyrirliggjandi matsgerð hefði verið hægt að framleiða 17,49 kg af amfetamíni með 10% styrkleika úr efnunum. Með héraðsdómi var R gert að sæta fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Við ákvörðun refsingar í Hæstarétti var litið til þess hversu mikið magn mátti fá úr innfluttum efnum og til þess að R hefði tekið að sér innflutning efna sem hefði augljóslega verið vandlega skipulagður. Var brot hans talið stórfellt og átti hann sér engar málsbætur. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms þótti refsing R hæfilega ákveðin fangelsi í fjögur ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. júlí 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu en þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvalds, en til vara að refsing verði milduð og að gæsluvarðhaldsvist dragist frá dæmdri refsivist.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæða. Ákærði er með þessu sakfelldur fyrir að hafa flutt til landsins verulegt magn af vökva, sem innihélt amfetamínbasa, og brennisteinssýru án tilskilinna leyfa. Samkvæmt matsgerð Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði hefði verið unnt að framleiða 2383 g af hreinu amfetamínsúlfati úr efnunum eða 17,49 kg af amfetamíni með 10% styrkleika. Þótt af matsgerðinni og af gögnum, sem ákærði hefur lagt fyrir Hæstarétt, megi ráða að nokkur rýrnun geti orðið við framleiðsluna er við ákvörðun refsingar til þess að líta hversu mikið magn mátti fá úr innfluttum efnunum. Ákærði tók að sér innflutning efnanna en hann var augljóslega vandlega skipulagður. Brot hans er stórfellt og á hann sér engar málsbætur, en skýringar hans eru fráleitar. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fjögur ár. Til frádráttar henni kemur gæsluvarðhald sem hann hefur sætt frá 27. febrúar 2006.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku efna og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, R-x-x K-x-x, sæti fangelsi í fjögur ár. Frá refsingunni skal draga gæsluvarðhald sem hann hefur sætt frá 27. febrúar 2006.

Ákvæði héraðsdóms um upptöku efna og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 347.979 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur.
423/2005

F ehf. greiddi E hluta af kaupverði hlutabréfa hans í félaginu og tilkynnti honum að afganginum hefði verið skuldajafnað við kröfu þess á hendur honum. E kannaðist ekki við að hann skuldaði félaginu og krafði það um greiðslu eftirstöðvanna. Í héraðsdómi var fallist á einn kröfulið í gagnkröfum F ehf. á hendur E en þremur liðum var vísað frá dómi. Félagið kærði frávísunina ekki til Hæstaréttar og gat gagnkrafan að því leyti ekki komið til endurskoðunar. Þar sem sýknukrafa F ehf. studdist eingöngu við þá málsástæðu að skuld þess hefði mátt skuldajafna við umræddar kröfur var héraðsdómur staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 26. september 2005 og krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Málsaðilar sömdu um kaup á hlutabréfum í áfrýjanda. Skyldi stefndi selja áfrýjanda bréf sín fyrir 4.050.000 krónur og hann greiða kaupverðið 20. desember 2002. Greiðsla fór ekki fram þann dag, en 23. sama mánaðar greiddi áfrýjandi 1.571.286 krónur með tékka og sagði afganginum, 2.478.714 krónum, hafa verið skuldajafnað við kröfu sína á hendur stefnda. Stefndi kannaðist ekki við skuld við áfrýjanda og höfðaði mál þetta til greiðslu eftirstöðvanna. Svo sem í héraðsdómi greinir reisti áfrýjandi þar sýknukröfu sína á því að hann ætti gagnkröfu á hendur stefnda til skuldajafnaðar og væri sú krafa í fjórum liðum. Héraðsdómur tók einn kröfuliðinn til greina, skuld samkvæmt reikningi að fjárhæð 159.900 krónur vegna kaupa á tölvu, en vísaði öðrum liðum í gagnkröfu áfrýjanda af sjálfsdáðum frá dómi. Fyrir Hæstarétti reisir áfrýjandi sýknukröfu sína eingöngu á þeirri málsástæðu, sem hann hélt fram í héraði, að hann eigi gagnkröfu til skuldajafnaðar á hendur stefnda, sem nemi fjárhæð dómkröfu hans. Áfrýjandi kærði ekki til Hæstaréttar ákvæði héraðsdóms um frávísun þriggja liða í gagnkröfu hans. Getur það ekki komið til endurskoðunar við áfrýjun dómsins og verður því ekki felldur efnisdómur á gagnkröfu áfrýjanda að þessu leyti. Þar sem hann hefur ekki stutt sýknukröfu sína öðrum málsástæðum verður hinn áfrýjaði dómur að standa óraskaður.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Fjölnir ehf., greiði stefnda, E-kk-þgf H-kk-þgf, 350.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.