410/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli B, sem leitaði úrlausnar um gildi nauðungarsölu, var vísað frá héraðsdómi, en tilkynning B til héraðsdóms var ekki talin uppfylla áskilnað 2. tölul. 1. mgr. 81. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. júní 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 24. maí 2013, þar sem máli sóknaraðila var vísað frá dómi. Sóknaraðili kveður kæruheimild vera í j. lið 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar á grundvelli kröfu sóknaraðila í máli E-109, merkt nr. K5, og sem héraðsdómur breytti í svokallað Z-mál, nú númer Z-1/2013 en hún hljóðar svo: „Að dómari felli úr gildi nauðungarsölubeiðni og eða ógildi nauðungarsölu gerðarbeiðenda hjá Sýslumanninum í Hafnarfirði, á eign stefnanda að Vesturvangi 8 í Hafnarfirði, stefnanda að skaðlausu, og með tilvísun í K4, enda ljóst að eitt lánanna (V3) er ólöglegt skv. úrskurði Hæstaréttar, og endanlegur og löglegur útreikningur hefur ekki enn fengist frá stefndu, sem og að réttmætur vafi og réttaróvissa ríkir um lögmæti útreikninga hinna þriggja lánanna (V1, V2 og V4), en skv. áliti lögfróðra manna og sérfræðings í Evrópurétti, teljast þeir ólöglegir og okur. Einnig er vísað til annarra krafna, fari svo að hinir stefndu nái fullnustugjörð á eign stefnanda.“ Þá gerir sóknaraðili kröfu um að honum verði dæmdur málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður. Til vara „og ef Hæstiréttur vill fjalla efnislega um málið“, er þess krafist að „fullnustuaðgerð embættis Sýslumannsins í Hafnarfirði verði dæmd ólögmæt, sóknaraðila að skaðlausu.“ Að því frágengnu krefst sóknaraðili þess að „fullnustuaðgerð embættis Sýslumannsins í Hafnarfirði verði dæmd ógild með öllu, sóknaraðila að skaðlausu.“

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Málavöxtum er lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram barst héraðsdómi bréf sóknaraðila 28. mars 2013 vegna nauðungarsölu 1. mars 2013 á fasteign sem þá var í eigu sóknaraðila. Í bréfinu var vísað til 81. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu og tekið fram að eftirfarandi væri krafist fyrir héraðsdómara: „Vísað er til kröfulýsingar nr. K5 í fyrirliggjandi Stefnu, auk Varakröfu-1, auk viðeigandi tilvísana í aðrar kröfur, lagarök og áskilnað.“ Með bréfinu fylgdi meðal annars skjal sem bar yfirskriftina „Stefna“ en það mun hafa verið lagt fram við fyrirtöku málsins hjá sýslumanninum í Hafnarfirði. Í skjalinu eru fjölmargar kröfur gerðar og eru tvær þeirra tilgreindar sem „K5“ og „Varakrafa-1“.

Í 2. tölulið 1. mgr. 81. gr. laga nr. 90/1991 kemur fram að í tilkynningu til héraðsdóms um að leitað sé úrlausnar um gildi nauðungarsölu skuli koma fram hvers sé krafist fyrir héraðsdómara. Tilkynning sóknaraðila til héraðsdóms fullnægði ekki þessum áskilnaði. Með bréfi héraðsdómara 14. júní 2013 til réttarins var upplýst að áður en sóknaraðili lagði fram erindi það sem um er fjallað í úrskurðinum, hafi honum sem ólöglærðum verið leiðbeint um formhlið máls, sbr. 4. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1991. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna til hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.