arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
645/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. október 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. október 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 30. október 2013 kl. 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
649/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. október 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. október 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 30. október 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili er undir sterkum grun um aðild að brotum gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en brot gegn þeirri lagagrein getur varðað fangelsi allt að 16 árum. Eru brot varnaraðila þess eðlis að fullnægt er því skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 að ætla megi varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 30. október 2013 klukkan 16.
64/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. janúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum daginn eftir. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. janúar 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til „fimmtudagsins 8. febrúar 2013“ klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar, þó þannig að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi og einangrun til fimmtudagsins 7. febrúar 2013 klukkan 16.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 7. febrúar 2013 klukkan 16.
651/2012

Mál MT B.V. gegn MH ehf. var fellt niður fyrir Hæstarétti að kröfu þess fyrrnefnda en félagið dæmt til greiðslu málskostnaðar að kröfu MH ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. október 2012. Með bréfi til réttarins 8. apríl 2013 tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá áfrýjun málsins. Af hálfu stefnda var með bréfi degi síðar gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti. Með bréfi 10. apríl 2013 krafðist áfrýjandi þess að málskostnaður yrði felldur niður eða lækkaður.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði segir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, Mango Tree B.V., greiði stefnda, Mogul Holding ehf., 450.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
652/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi ákæru á hendur X. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæra ákæruvaldsins var ekki talin uppfylla áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála um að í kæru skuli greina frá því á hvaða ástæðum hún sé reist.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. október 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. október 2013, þar sem vísað var frá dómi ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 21. janúar 2013 á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í skriflegri kæru sóknaraðila til héraðsdómara voru þær kröfur gerðar, sem áður greinir, án þess að gerð væri nokkur grein fyrir þeim ástæðum, sem kæran væri reist á. Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 skal í skriflegri kæru til héraðsdómara greint frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæran er reist á. Kæra sóknaraðila uppfyllir ekki síðastnefnt skilyrði. Er málinu af þeim sökum vísað frá Hæstarétti, sbr. dóm réttarins 17. febrúar 2009 í máli nr. 74/2009.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
653/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni K ehf. um dómkvaðningu matmanna til að leggja mat á hvert dagslokagengi hlutabréfa í bankanum L hf. hefði verið tilgreindan dag ef ekki hefði komið til fjárfestinga bankans í eigin hlutabréfum á tilgreindu tímabili. K ehf. bar því við að fyrir lægi að sakamál hefði verið höfðað gegn fyrrum starfsmönnum L hf. sem væri gefin að sök markaðsmisnotkun með því að láta bankann kaupa hlutabréf í sjálfum sér og að þannig hefði verðmyndun á skipulegum verðbréfamarkaði verið raskað. Kvað K ehf. tilgang matsgerðar um fyrrgreind atriði þann að færa sönnur á fjárhæð skaðabótakröfu K ehf. á hendur L hf. vegna viðskipta þeirra í millum og fjárhæð til lækkunar á dómkröfu L hf. á hendur sér vegna máls sem L hf. hafði höfðað gegn K ehf. Talið var að öflun matsgerðarinnar væri fyrirsjáanlega tilgangslaus til sönnunar í málinu, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. október 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. september 2013, þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila 21. júní 2013 um dómkvaðningu matsmanna. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm „að skipa matsmenn til þess að framkvæma umbeðið mat í samræmi við beiðni [sóknaraðila], sem lögð var fram við fyrirtöku málsins 21. júní 2013“. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar héraðsdóms og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, KG Fiskverkun ehf., greiði stefnda, LBI hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
654/2012

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að K, sem um árabil hafði glímt við vímuefnavanda, skyldi svipt forsjá barns síns á grundvelli a. og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Hæstiréttur vísaði til þess að mál til forsjársviptingar ættu að sæta flýtimeðferð fyrir dómi samkvæmt fyrirmælum laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og laga nr. 80/2002 og fann að því að við rekstur og meðferð málsins í héraði hefði ekki verið gætt þeirra fyrirmæla.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. október 2012. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður ekki dæmdur. Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og greinir í dómsorði.

Það athugist að eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi eiga mál til forsjársviptingar að sæta flýtimeðferð fyrir dómi samkvæmt XIX. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 53. gr. b. barnaverndarlaga nr. 80/2002, svo sem þeim var breytt með 26. gr. laga nr. 80/2011. Hvorki fór stefndi eftir 2. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 þegar stefna var gefin út í málinu né gætti héraðsdómur að sérreglum 1. mgr. 124. gr. sömu laga fyrr en því hafði verið úthlutað dómara að fram kominni greinargerð um varnir áfrýjanda. Ekki verður komist hjá að finna að þessum annmörkum á rekstri málsins.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 500.000 krónur.
666/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. október 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. október sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. október 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 22. október 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að beitt verði vægari úrræðum. Að því frágengnu er þess krafist að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili hefur setið í gæsluvarðhaldi frá 4. október 2013. Í kröfugerð sóknaraðila fyrir héraðsdómi sagði að hann og menn tengdir honum væru viðriðnir mansal eða smygl á fólki og byðu því til Íslands á fölskum forsendum með því að útvega vegabréfsáritanir hér á landi, en fólk það sem kæmi hingað á vegum varnaraðila færi til Evrópu og þá aðallega Ítalíu, Frakklands og Spánar. Í kröfugerðinni var rakið að umtalsvert peningastreymi væri um bankareikninga varnaraðila og hafi sjö einstaklingar lagt umtalsverðar fjárhæðir inn á þá á árunum 2010 til 2012. Einnig hafi komið fram við rannsókn málsins að varnaraðili hafi frá árinu 2009 keypt flugmiða fyrir verulegar fjárhæðir. Í kröfugerð sóknaraðila sagði að ,,af framburði aðila virðist þó sem flestum beri saman um að [varnaraðili] sé svokallaður skipuleggjandi hinna ætluðu brota hér á landi en [þau] virðast teygja sig til Evrópu og þá aðallega til Danmerkur og Ítalíu.“ Þessar fullyrðingar virðast ekki styðjast við önnur gögn en óundirritað og ódagsett bréf, stílað á ,,whom it may concern“, auk tölvusamskipta nafngreinds manns við lögreglumann á Suðurnesjum. Í gögnum málsins kemur þó ekkert frekar fram um hver sá maður sé eða hver séu tengsl hans við málið.

Krafa sóknaraðila er byggð á ætluðum brotum varnaraðila gegn ákvæðum 227. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 57. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga. Grunur um þessi brot styðst samkvæmt gögnum málsins við þau óformlegu bréf sem að ofan eru rakin auk skýrslna hjá lögreglu um að hann hafi útvegað tilgreindum mönnum vegabréfsáritanir hér á landi og útvegað og keypt farmiða fyrir þá. Þá er ekki rökstutt af hálfu sóknaraðila hvernig færa megi þá háttsemi hans undir 227. gr. a. almennra hegningarlaga. Ekki verður heldur ráðið undir hvaða ákvæði 57. gr. laga nr. 96/2002 háttsemi varnaraðila verði færð. Þannig hefur sóknaraðili ekki fært fram viðhlítandi rök fyrir því að uppfyllt séu skilyrði 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 fyrir gæsluvarðhaldi yfir varnaraðila. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
667/2013

G ehf. var gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli félagsins á hendur F ehf. um gildi nauðungarsölu á tveimur eignarhlutum G ehf. í nánar tilgreindri fasteign.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. október 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. september 2013, þar sem sóknaraðila var gert skylt innan tveggja vikna frá uppkvaðningu úrskurðarins að setja tryggingu í formi peningagreiðslu eða bankaábyrgðar að fjárhæð 500.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur varnaraðila til ógildingar á nauðungarsölu tveggja eignarhluta sóknaraðila í nánar tilgreindri fasteign. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fallist er á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að heimilt sé að setja fram kröfu um málskostnaðartryggingu í málum af þeim toga, sem hér um ræðir.

Krafa varnaraðila um að sóknaraðila verði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar er reist á b. lið 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt því lagaákvæði getur varnaraðili krafist þess við þingfestingu máls að sóknaraðili setji tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar ef leiða má líkur að því að sóknaraðili sé ófær um greiðslu kostnaðarins. Rök varnaraðila lúta að því að málið varði kröfu sóknaraðila um ógildingu nauðungarsölu. Sóknaraðili hafi vanrækt að greiða ýmsar tilgreindar smáskuldir og á þær hafi bæst dráttarvextir og kostnaður. Eina eign sóknaraðila hafi verið þeir tveir eignarhlutar í húsinu að Hvaleyrarbraut 22, Hafnarfirði, sem seldir hafi verið nauðungarsölu. Þá kemur fram í hinum kærða úrskurði að sóknaraðili hafi ekki skilað ársreikningi fyrir árið 2012.

Sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt yfirlit frá ríkisskattstjóra 4. október 2013 þar sem fram kemur að hann hafi skilað ársreikningi fyrir árið 2012 til embættisins 3. október 2013.

Ekki liggur fyrir að gerð hafi verið árangurslaus aðför á hendur sóknaraðila.

Af þeim röksemdum sem varnaraðili hefur sett fram fyrir kröfu sinni um málskostnaðartryggingu verða ekki dregnar þær ályktanir að nægar líkur séu til þess að sóknaraðili sé ófær um greiðslu málskostnaðar, sem á hann kynni að vera felldur í máli þessu. Samkvæmt því og með vísan til 2. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 verður kröfu varnaraðila um að sóknaraðila verði gert að setja málskostnaðartryggingu hafnað.

Varnaraðili greiði sóknaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðili, Fagfólk ehf., greiði sóknaraðila, Gljúfraseli ehf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
674/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu A um að dánarbú F yrði tekið til opinberra skipta. Börn F töldu A ekki lögerfingja föður síns þar sem þau hafi verið skilin að skiptum og F hafi átt rétt á leyfi til skilnaðar að borði og sæng er hann lést. Í málinu lá fyrir að skilnaðarleyfi hafði ekki verið gefið út við andlát F. Í dómi Hæstaréttar sagði meðal annars að samkvæmt hjúskaparlögum nr. 31/1993 yrði hjúskap annað hvort slitið með ákvörðun stjórnvalds eða dómi að undangenginni málshöfðun samkvæmt XI. kafla laganna. Þar sem sýslumaður hafði ekki gefið út leyfi til skilnaðar að borði og sæng eða dómur gengið um hjúskaparslit F og A hafi þau að lögum enn verið í hjúskap við andlát hans. Samkvæmt því væri A eftirlifandi maki F og þar með lögerfingi hans samkvæmt 4. tölulið 1. gr. erfðalaga nr. 8/1962. Væri hún því bær til að krefjast opinberra skipta á dánarbúi hans samkvæmt 1. mgr. 38. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 9. október 2013 sem barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. september 2013 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að dánarbú F, sem lést [...] október 2012, verði tekið til opinberra skipta. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um opinber skipti á áðurnefndu dánarbúi. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvikum er skilmerkilega lýst í hinum kærða úrskurði.

Samkvæmt hjúskaparlögum nr. 31/1993 verður hjúskap annað hvort slitið með ákvörðun stjórnvalds eða dómi að undangenginni málshöfðun samkvæmt XV. kafla laganna. Þar sem sýslumaður hafði ekki gefið út leyfi til skilnaðar að borði og sæng eða dómur gengið um slit hjúskapar F og varnaraðila voru þau að lögum enn í hjúskap við andlát hans. Samkvæmt því er varnaraðili eftirlifandi maki F og þar með lögerfingi hans samkvæmt 4. tölulið 1. gr. erfðalaga nr. 8/1962. Er hún því bær til að krefjast opinberra skipta á dánarbúi hans samkvæmt 1. mgr. 38. gr. laga nr. 20/1991. Þegar af þeirri ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmd til að greiða óskipt varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, B, C og D, greiði óskipt varnaraðila, A, 250.000 krónur í kærumálskostnað.
679/2013

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af innanríkisráðuneytinu

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. október 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. október 2013 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 11. október 2013 um að sóknaraðili skyldi vistast á sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og þess að þóknun skipaðs talsmanns síns fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, D-kk-ef P-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 100.400 krónur til hvors þeirra um sig, greiðist úr ríkissjóði.
67/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni I ehf. um endurupptöku úrskurðar þess efnis að félagið skyldi tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu S. Hinn kærði úrskurður var staðfestur, enda var í beiðni I ehf. um endurupptöku ekki að finna neinar varnir sem kynnu að hafa leitt til höfnunar á upphaflegri kröfu S hefðu þær komið fram áður en I ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta. Þá var beiðnin sett fram eftir að liðinn var mánuður frá því að I ehf. varð kunnugt um að félagið hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. janúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 16. janúar 2013, þar sem beiðni sóknaraðila um endurupptöku máls aðila var hafnað. Kæruheimild er í q. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og krafa hans um endurupptöku málsins G 25/2012 verði tekin greina og héraðsdómi verði gert að ,,fella úr gildi úrskurð sinn frá 2. október 2012 um að bú [sóknaraðila] verði tekið til gjaldþrotaskipta.“ Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
681/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og einangrun meðan á því stæði en gæsluvarðhaldi markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. október 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. október 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 8. nóvember 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stæði. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að varnaraðila verði ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt 3. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 skal sá sem hefur atvinnu eða viðurværi sitt af vændi annarra sæta fangelsi allt að fjórum árum. Þá segir í 6. mgr. ákvæðisins að hver sem stuðli að því með ginningum, hvatningum eða milligöngu að aðrir hafi samræði eða önnur kynferðismök gegn greiðslu eða hefur tekjur af vændi annarra, svo sem með útleigu húsnæðis eða öðru, skuli sæta fangelsi allt að fjórum árum en sektum eða fangelsi allt að einu ári ef málsbætur eru. Varnaraðili er undir rökstuddum grun um brot gegn framangreindum lagaákvæðum. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest sú niðurstaða hans að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi, þó þannig að því verður markaður skemmri tími eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 1. nóvember 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur.