277/2003

R og SÁ voru sakfelldir fyrir hilmingu. Við ákvörðun refsinga beggja ákærðu var litið til 60. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing R var jafnframt ákvörðuð með hliðsjón af 255. gr. sömu laga. Var R gert að sæta fangelsi í 3 mánuði. SÁ var gert að sæta fangelsi í 45 daga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 4. júlí 2003 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að staðfest verði niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu og refsingu ákærðu.

Ákærðu krefjast sýknu.

I.

Í 2. lið ákæru 26. nóvember 2002 var ákærða R-kk-þgf gefin að sök hilming laugardaginn 15. júní 2002 með því að hafa tekið við munum, sem SH hafi stolið í innbroti aðfaranótt sama dags í verkstæði Orkuvirkis ehf. Funahöfða 5 í Reykjavík. Í 1. lið ákærunnar var SH ákærður fyrir innbrotið, en samkvæmt honum voru munir þessir fjórar tölvur og þrír tölvuskjáir „að óvissu verðmæti.“ Í niðurlagi 2. liðar ákæru var ákærða R-kk-þgf einnig gefið að sök að hafa selt meðákærða S-kk-þgf einn tölvuskjá og sá síðarnefndi jafnframt sakaður um að hafa keypt skjáinn af R-kk-þgf, þrátt fyrir að báðir hafi vitað að munirnir væru þýfi. Við framhald aðalmeðferðar málsins í héraði 14. maí 2003 féll ákæruvaldið frá þessum sakargiftum á hendur S-kk-þgf.

Fram kom í frumskýrslu lögreglu 18. júní 2002 að í innbrotinu að Funahöfða 5 hafi verið stolið tölvu og tölvuskjá af gerðinni Dell, tölvu og tölvuskjá af gerðinni Nec, tveimur Laser tölvum og Phillips tölvuskjá. Við rannsókn innbrotsins beindist grunur að SH, en hann dvaldi að [ .. . ]. Samkvæmt skýrslu lögreglu 18. júní 2002 um leit og hald á munum fannst N-x-x tölvuskjár við húsleit á dvalarstað hans. Játaði hann í skýrslum sínum 19. og 20. júní 2002 við rannsókn málsins og fyrir dómi að hann hafi stolið tölvunum og tölvuskjánum í innbrotinu. Kvaðst hann hafa farið heim með þýfið í kjölfar þess. Morguninn eftir hafi hann hringt í kunningja sinn, ákærða R-kk-þf, og spurt hvort hann gæti selt fyrir sig tölvubúnaðinn, sem hann hafi stolið nóttina áður, og hafi R-kk-nf játað því. Hann hafi afhent R-kk-þgf daginn eftir allan búnaðinn, að undanskildum einum tölvuskjá, og hjálpað honum að bera þýfið út í bifreið R-kk-ef, sem hafi komið til baka um hálfri klukkustund síðar og afhent sér 20-30 grömm af amfetamíni fyrir hluta þýfisins. Í skýrslu sinni hjá lögreglu 20. júní skýrði ákærði R-kk-nf svo frá að SH hafi hringt í sig snemma að morgni 15. júní og sagt að hann væri með verðmæti, sem hann þyrfti að selja. Hafi hann komið til SH að [ .. . ] um hádegisbil sama dags og séð þar mikið af tölvubúnaði. SH hafi tjáð honum að hann hafi brotist inn í fyrirtæki í næsta nágrenni og stolið þar búnaðinum. Hafi SH spurt hvort hann gæti selt þýfið og kvaðst R-kk-nf hafa svarað því að hann vissi það ekki. R-kk-nf sagðist hafa farið stuttu seinna til vina sinna í Kópavogi. Hann hafi svo hringt í tvo menn í þeim tilgangi að reyna að selja tölvubúnaðinn, en það hafi ekki gengið. Kannaðist hann ekki við að hafa séð um að selja þýfið og afhent SH amfetamín fyrir það, en sagðist vita hver hefði keypt það og sagðist myndu sjá um að því yrði skilað til lögreglu. Hann gaf þá skýringu á framburði SH að hann væri „hræddur við þann aðila sem hann seldi tölvurnar og vill þess vegna frekar mig við málið.” Í skýrslu sinni hjá lögreglu síðar sama dag er eftir honum haft að hann gæti „endurheimt tölvubúnað þann sem stolið var í innbrotinu í Orkuvirki ehf.” Hann hafi farið á heimili þess manns, sem hann taldi að hefði keypt tölvubúnaðinn, og hafi sá maður sagt að hann gæti ekki afhent þýfið þar sem það væri komið „út um allan bæ.” Kvaðst R-kk-nf því þurfa frest til að endurheimta og skila þýfinu. Fyrir dómi neitaði hann hins vegar sakargiftum. Kvaðst hann þó ráma í að SH hafi hringt í sig og beðið sig að hitta hann, en kvaðst ekki muna í hvaða tilgangi það var. Þeir SH hafi þekkst frá árinu 1996. Hafi SH verið meira og minna á götunni og sagðist R-kk-nf því stundum hafa skotið yfir hann skjólshúsi. Nánar spurður um þann framburð SH að hann hafi fengið R-kk-þf til að taka við tölvubúnaðinum og koma honum í verð kvaðst hann ekki vita „út af hverju hann væri að gera það og mér skilst nú að það hafi verið einhver misskilningur.” Er R-kk-nf var inntur eftir því hvers vegna hann hefði við yfirheyrslu hjá lögreglu boðist til að skila þýfinu kvað hann lögreglumennina, sem yfirheyrðu hann við rannsókn málsins, hafa hótað honum gæsluvarðhaldi „ef hann gerði ekki eitthvað svo ég bjó til þennan texta” og lögreglumaður hafi við annað tækifæri barið hann og hótað honum ofbeldi.

Í hinum áfrýjaða dómi var ákærði R-kk-nf sakfelldur fyrir að hafa tekið við „munum frá ákærða SH, sem hann vissi eða mátti vita að voru þýfi, og hefur því gerst sekur um brot það sem honum er gefið að sök í ákæru...“ Fyrir Hæstarétti var því haldið fram af hálfu ákærða R-kk-ef að með þessari niðurstöðu hafi hann verið sakfelldur fyrir alla þá háttsemi sem honum er gefin að sök í 2. lið ákæru, og þar með einnig fyrir að selja S-kk-þgf tölvuskjá, þótt fallið hafi verið frá ákæru á hendur þeim síðarnefnda fyrir að kaupa þann skjá af R-kk-þgf. Af hálfu ákæruvalds var við munnlegan málflutning fyrir Hæstarétti lýst yfir að litið væri svo á að ákæruvaldið hafi í héraði fallið frá ákæru að því er varðar þá háttsemi R-kk-ef að selja umræddan tölvuskjá. Í ljósi þessa verður því ekki um hana fjallað.

Eins og nánar er rakið hér að framan var framburður SH, bæði við rannsókn málsins og meðferð þess, staðfastur um að hann hafi afhent ákærða R-kk-þgf þýfið úr fyrrnefndu innbroti, að undanskildum einum tölvuskjá, í því skyni að koma því í verð. Var framburður SH og R-kk-ef hjá lögreglu á sama veg um aðdraganda afhendingar þýfisins. Við húsleit hjá SH fannst tölvuskjár, en ekki annað af þýfinu, sem fjallað er um í málinu. Ákærði R-kk-nf, sem er kunningi SH, viðurkenndi við rannsókn málsins að SH hafi beðið sig að selja þýfið. Hafi hann í því skyni farið heim til SH og þaðan til vina sinna og síðan hringt í tvo menn til að reyna að selja tölvubúnaðinn. Í báðum lögregluskýrslum sínum, sem teknar voru örfáum dögum eftir innbrotið, kvaðst hann vita hver keypti þýfið og bauðst til að sjá til þess að því yrði skilað til lögreglu. Bendir þessi framburður ákærða R-kk-ef eindregið til þess að þáttur hans hafi verið annar og meiri en hann hefur viljað vera láta í skýrslu sinni fyrir dómi. Afturhvarf hans þar frá fyrri framburði við rannsókn málsins er haldlaus og engum rökum stutt. Þegar allt framangreint er virt þykir ekki varhugavert að telja sannað að ákærði hafi gerst sekur um að hafa tekið við munum úr umræddu innbroti, sem hann vissi eða hlaut að vita að væri þýfi, þó ekki tölvuskjá af gerðinni Nec, sem fannst við húsleit á dvalarstað SH 18. júní 2002. Hefur hann með því gerst sekur um hilmingu samkvæmt 254. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um að sakfella ákærða S-kk-þf fyrir þá háttsemi, sem honum er að sök gefin í ákæru 25. mars 2003.

III.

Ákærði R-kk-nf hefur gengist 17 sinnum undir sáttir, þar af níu sinnum vegna fíkniefnalagabrots. Með dómi héraðsdóms Reykjavíkur 25. janúar 2001 var hann dæmdur í 60 daga fangelsi, skilorðsbundið í þrjú ár, fyrir fjársvik og sams konar brot, sbr. 261. gr. almennra hegningarlaga. Að öðru leyti er sakaferill hans réttilega reifaður í hinum áfrýjaða dómi.

Ákærði S-kk-nf var fyrst dæmdur 11. mars 1992 í varðhald í 30 daga, skilorðsbundið í tvö ár, auk sektar og sviptingar ökuréttar vegna nytjastuldar og umferðarlagabrota. Næst var hann dæmdur 17. maí 1994 í fangelsi í 2 mánuði, skilorðsbundið í þrjú ár, fyrir þjófnaðartilraun. Þá var hann dæmdur 24. september 2001 til greiðslu 160.000 króna sektar fyrir ýmis umferðar- og vopnalagabrot. Á árinu 2002 hlaut hann tvo refsidóma fyrir fíkniefnalagabrot, annars vegar 30.000 króna sekt 22. apríl og hins vegar hegningarauka 6. júní, 30 daga fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár. Eftir uppsögu hins áfrýjaða dóms var hann dæmdur 25. september síðastliðinn fyrir hilmingu, en ekki dæmd refsing. Auk þess gekkst hann tvívegis, árin 1997 og 2001, undir sátt vegna fíkniefnalagabrots, eignaspjalla og umferðarlagabrota.

Við ákvörðun refsingar beggja ákærðu verður vísað til 77. gr. almennra hegningarlaga og þess sem rakið er í héraðsdómi. Er ákvörðun héraðsdóms um refsingu ákærðu staðfest, enda er ekki krafist þyngingar hennar af hálfu ákæruvalds.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærðu greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, R-kk-nf G-kk-nf, greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.

Ákærði, S-kk-nf Á-kk-nf S-kk-nf, greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.

Annan áfrýjunarkostnað greiði ákærðu óskipt.