arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
241/2005

E varð fyrir slysi utan dyra á vinnustað sínum í nóvember 2001, er hún féll um stein sem þar var staðsettur. Krafðist hún bóta úr hendi vinnuveitanda síns, O, vegna þess tjóns sem af hlaust. Ekkert lá fyrir um að vinnueftirlitið, eða aðrir opinberir aðilar, hefðu áður en slysið varð gert athugasemdir við staðsetningu steinsins, en staðsetning hans var í samræmi við teikningu af húsnæðinu. Varð ekki litið svo á að tjón E yrði rakið til annmarka á húsnæði O, sem fyrirtækinu yrði metinn til sakar og var O sýknað af kröfu E.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. júní 2005. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 1.608.918 krónur, með 4,5 % ársvöxtum af 265.645 krónum frá 2. nóvember 2001 til 30. apríl 2002, en af 1.608.918 krónum frá þeim degi til 24. október 2003, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni greiðslu að fjárhæð 412.235 krónur 30. október 2003. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara lækkunar á stefnukröfu og að málskostnaður verði felldur niður.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður ekki litið svo á að tjón áfrýjanda verði rakið til annmarka á húsnæði stefnda sem honum verði metinn til sakar. Verður héraðsdómur því staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, E-kvk-ef S-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningslaun lögmanns hennar, 300.000 krónur.
242/2005

G var ákærður fyrir fiskveiðibrot með því að hafa, sem skipstjóri á tilteknu skipi, haldið því til botnvörpu- og netaveiða í 19 veiðiferðir frá 3. september 2001 til 27. mars 2002 án lögboðinna aflaheimilda. Talið var að G hefði ekki getað dulist að ekki væru fyrir hendi aflaheimildir, sem líklegt væri að myndu duga fyrir aflanum í umræddum veiðiferðum. Á því bæri hann refsiábyrgð samkvæmt 2. mgr. 3. gr. laga nr. 57/1996 um umgengni um nytjastofna sjávar, sbr. 23. gr. sömu laga. Með þessari háttsemi var einnig talið að hann hefði gerst brotlegur við tiltekin ákvæði laga nr. 38/1990 um stjórn fiskveiða og laga nr. 79/1997 um veiðar í fiskveiðilandhelgi Íslands. Refsing hans var ákveðin skilorðsbundið fangelsi í einn mánuð og 800.000 kr. sekt í ríkissjóð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 17. maí 2005 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð. Hann krefst þess jafnframt að allur sakarkostnaður og til vara hluti hans verði felldur á ríkissjóð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota hans til refsiákvæða. Brotin voru stórfelld og verður staðfest niðurstaða héraðsdóms um að ákærði skuli sæta fangelsi í einn mánuð og að sú refsing skuli vera skilorðsbundin. Verður ákærði jafnframt dæmdur til að greiða sekt í ríkissjóð, sem er hæfilega ákveðin 800.000 krónur.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um fangelsisrefsingu ákærða, G-kk-ef H-kk-ef.

Ákærði greiði 800.000 krónur í sekt í ríkissjóð og komi fangelsi í 80 daga í stað sektarinnar verði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá uppsögu dóms þessa.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti, 550.987 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns í héraði, J-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 186.750 krónur, og málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, J-kk-ef R-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 311.250 krónur.
244/2005

D krafði F hf. um greiðslu bóta á grundvelli 13. gr. laga nr. 80/1994 um alferðir vegna áverka í andliti er hún hlaut árið 1999 í alferð, sem hafði verið keypt hjá félaginu. Hlaut D áverkana er hún rakst í kafi í stiga við sundlaug gistihússins þar sem hún dvaldist. Ekki var talið að viðhlítandi gögn lægju fyrir um tildrög slyssins og aðstæður í sundlauginni. Þótti því ósannað að slysið yrði rakið til vanbúnaðar á stiganum og var F hf. því sýknað af kröfu D.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. júní 2005. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 5.787.375 krónur með 4,5% ársvöxtum af 1.281.560 krónum frá 24. júlí 1999 til 24. september sama ár og af 5.787.375 krónum frá þeim degi til 14. júní 2004, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af síðastgreindri fjárhæð frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndi krefst þess aðallega að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að krafa áfrýjanda verði lækkuð og beri 4,5% ársvexti frá 16. september 2000 til þess dags, sem dómur er kveðinn upp í Hæstarétti, en dráttarvexti frá þeim degi til greiðsludags. Að því frágengnu beri dæmd fjárhæð 4,5% ársvexti frá 16. september 2000 til 16. september 2004, en dráttarvexti frá þeim degi til greiðsludags. Í báðum síðastnefndu tilvikunum krefst stefndi þess að málskostnaður falli niður.

Áfrýjandi hefur stefnt Tryggingamiðstöðinni hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi hlaut áfrýjandi verulega áverka í andliti 24. júlí 1999 þegar hún var stödd ásamt fjölskyldu sinni í Portúgal í svokallaðri alferð, sem keypt hafði verið hjá stefnda. Áfrýjandi, sem þá var tæplega 13 ára að aldri, var í sundlaug við gistihús, sem fjölskyldan dvaldist á, þegar hún rakst í kafi utan í stiga upp úr lauginni. Skarst hún mjög í andliti og sködduðust í henni tennur. Af þessum áverkum hlaut áfrýjandi varanlega örorku og varanlegan miska, sem hún krefst skaðabóta fyrir ásamt bótum fyrir þjáningar, en óumdeilt er að hún njóti vegna þessa atviks réttar til greiðslu úr hendi stefnda samkvæmt ákvæðum 13. gr. laga nr. 80/1994 um alferðir ef skilyrðum er fullnægt fyrir bótaskyldu.

Í málinu liggja ekki fyrir viðhlítandi gögn um nánari tildrög að slysi áfrýjanda og aðstæður í sundlauginni, þar sem atvik gerðust. Er þannig ósannað að slysið verði rakið til vanbúnaðar á áðurnefndum stiga. Samkvæmt þessu verður að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti. Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda hér fyrir dómi fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, D-kvk-ef B-kvk-ef H-kvk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 350.000 krónur.
245/2005

Aðilar deildu um einhliða yfirlýsingu S þar sem hann skuldbatt sig til þess að greiða Ó nánar tilgreinda fjárhæð. Í yfirlýsingunni var vísað til þess að greiðslan væri „skv. samkomulagi milli aðila og fyrirvörum í því“. S hafði áður gert samstarfssamning við P, sem sonur Ó veitti forstöðu, og voru forsendur samningsins að Ó losnaði undan ábyrgðum sem hún var í fyrir P. S hafði ekki lagt fram haldbær gögn sem sýndu fram á svo ekki yrði um villst til hvaða samkomulags og fyrirvara í því væri vitnað til, eða milli hvaða aðila, og varð hann að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Miðað við kröfugerð Ó, þar sem hún gerði kröfu um greiðslu á fyrstu afborgun samkvæmt yfirlýsingunni, varð hún tekin til greina eins og hún var fram sett og voru engin rök fyrir lækkun kröfunnar. Þá var sýknukrafa S vegna aðildarskorts ekki tekin til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. júní 2005. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefndu en til vara að krafa hennar verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Safalinn ehf., greiði stefndu, Ó-kvk-þgf H-kvk-þgf, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
24/2005

Sóknaraðilar kröfðust þess að varnaraðilum yrði gert að fjarlægja hús, sem stóðu á eignarhluta sóknaraðila á jörðinni H. Var málið talið svo vanreifað af hálfu sóknaraðila að óhjákvæmilegt væri að vísa því frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 29. desember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. janúar 2005. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 17. desember 2004 þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þeir krefjast og málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og þeim verði dæmdur kærumálskostnaður.

Í héraðsdómsstefnu kröfðust sóknaraðilar þess að varnaraðilum yrði gert skylt með dómi að fjarlægja sumarhús, þ.m.t. útihús, sem standi á eignarhluta sóknaraðila á jörðinni Horni í Sléttuhreppi, Ísafjarðarbæ, án þess að umrædd hús væru nánar tilgreind í stefnu svo sem nauðsynlegt var sbr. d. lið 80. gr. laga nr. 91/1991. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til þeirra forsendna hins kærða úrskurðar sem lúta að reifun stefnukröfunnar verður hann staðfestur.

Sóknaraðilar verða dæmd til að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, R-kvk-nf R-kvk-nf F-kvk-nf, J-kk-nf I-kk-nf Ó-kk-nf, Þ-kk-nf F-kk-nf Ó-kk-nf, Á-kvk-nf G-kvk-nf, H-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf G-kvk-nf, F-kk-nf B-kk-nf og K-kvk-nf S. B-kvk-nf, greiði varnaraðilum, Þ-kk-þgf S-kk-þgf, K-kk-þgf S-kk-þgf, B-kvk-þgf G. Þ-kvk-þgf og dánarbúi P-kk-ef S-kk-ef, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
257/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. júní 2005. Kærumálsgögn bárust réttinum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. júní 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hans, en þó ekki lengur en til miðvikudagsins 13. júlí 2005 kl. 16.00. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili sætt gæsluvarðhaldi allt frá því hann var handtekinn 27. október 2004, fyrst á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr 19/1991, en frá 9. desember 2004 á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laganna samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur þann dag, sem staðfestur var í Hæstarétti 13. desember 2004 í máli nr. 489/2004. Gekk síðast um þetta dómur Hæstaréttar 9. maí 2005 í máli nr. 190/2005, þar sem staðfestur var úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. maí 2005 um gæsluvarðhald varnaraðila til 15. júní 2005. Ákæra var gefin út á hendur honum 9. maí 2005 og var málið dómtekið 1. júní sl. að loknum aðalflutningi. Dóms er að vænta í málinu á næstu dögum, sbr. 2. mgr. 133. gr. laga nr. 19/1991.

Fyrir liggur að Hæstiréttur hefur í fyrri dómum sínum um gæsluvarðhald varnaraðila talið skilyrði 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 uppfyllt. Ekki eru efni til þess að breyta því mati nú. Með hliðsjón af þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um gæsluvarðhaldsvist varnaraðila, þó þannig að gæsluvarðhaldinu verði markaður sá tími, sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur, þó þannig að gæsluvarðhald yfir varnaraðila, X, standi eigi lengur en til föstudagsins 1. júlí 2005 kl. 16.00.
262/2005

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem kröfu hans um að R væri skylt að afhenda verjanda hans endurrit allra gagna, sem R hefði aflað eða honum hefðu borist vegna rannsóknar opinbers máls, sem beindist að X og hefðu verið í vörslum R í meira en þrjár vikur, var vísað frá dómi. Upplýst var að R hafði eftir að X kærði úrskurð héraðsdómara til Hæstaréttar afhent verjanda hans endurrit allra gagna sem vörðuðu það sakarefni sem þegar hefði verið beint að skjólstæðingi hans. Var málinu því vísað frá Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. júní 2005, þar sem kröfu varnaraðila um að sóknaraðila sé skylt að afhenda verjanda hans endurrit allra gagna, sem sóknaraðili hefur aflað eða honum hafa borist vegna rannsóknar opinbers máls, sem beinist að varnaraðila, og hafa verið í vörslum sóknaraðila í meira en þrjár vikur, var vísað frá héraðsdómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka efnislega afstöðu til kröfu hans.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Samkvæmt meginreglu 1. mgr. 43. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 12. gr. laga nr. 36/1999 og 1. gr. laga nr. 86/2004, skal verjandi fá jafnskjótt og unnt er endurrit af öllum skjölum sem mál varða. Frá þessari meginreglu er sú undantekning í 2. málslið ákvæðisins að lögregla getur neitað að veita verjanda aðgang að einstökum skjölum eða öðrum gögnum í allt að þrjár vikur frá því að þau urðu til eða komust í vörslu hennar ef hún telur að það geti skaðað rannsókn málsins. Af fyrri dómum Hæstaréttar þar sem reynt hefur á skýringu 1. mgr. 43. gr. laga nr. 19/1991 er ljóst að aðgangur verjanda að gögnum getur takmarkast enn frekar vegna hagsmuna annarra af friðhelgi upplýsinga um persónuleg málefni þeirra. Þá á verjandi aðeins rétt til skjala, sem varða það sakarefni sem beint er að skjólstæðingi hans, sbr. dóm Hæstaréttar 27. nóvember 2002 í máli nr. 500/2002.

Í greinargerð sóknaraðila fyrir Hæstarétti kemur fram að hann hafi 20. júní sl. afhent verjanda varnaraðila endurrit allra gagna sem varða það sakarefni sem þegar hefur verið beint að skjólstæðingi hans. Samkvæmt því er ljóst að ástand, sem leiddi af atvikum þeim, sem fjallað er um í hinum kærða úrskurði, er þegar um garð gengið. Skal málinu þá vísað frá Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991.

Dómsorð:

Málinu er vísað frá Hæstarétti.
263/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili, sem kveðst vera X, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. júní 2005. Kærumálsgögn bárust réttinum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. júní 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 23. júní 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að hún sæti farbanni í stað gæsluvarðhalds.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa framið brot, sem geta varðað hana fangelsisrefsingu samkvæmt 155. gr. og 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif
266/2005

Kröfu F um útburð I úr leiguhúsnæði var hafnað þar sem félaginu hefði ekki tekist að sýna fram á að skilyrði hefðu verið fyrir riftun húsaleigusamnings aðila.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 8. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. maí 2005 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að heimila að varnaraðili yrði með beinni aðfarargerð borin út úr húsnæði sóknaraðila að Réttarholtsvegi 59 í Reykjavík. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess, að fallist verði á kröfu hans um, að varnaraðili verði með beinni aðfarargerð borin út úr húsnæði sóknaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar úr hendi varnaraðila í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili skaut málinu af sinni hálfu til Hæstaréttar 15. júní 2005 og krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar um annað en málskostnað. Krefst hún málskostnaðar úr hendi sóknaraðila. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar, sem henni var veitt vegna kærumáls þessa.

Gegn andmælum varnaraðila hefur sóknaraðili ekki sýnt fram á, að skilyrði hafi verið fyrir riftun húsaleigusamnings aðila frá 15. júlí 1998. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest um annað en málskostnað.

Sóknaraðili greiði málskostnað í héraði og kærumálskostnað, svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Sóknaraðili, Félagsbústaðir hf., greiði varnaraðila, I-kvk-þgf Ö-kvk-þgf, 100.000 krónur í málskostnað í héraði.

Sóknaraðili greiði 100.000 krónur í kærumálskostnað, sem renni í ríkissjóð.

Allur gjafsóknarkostnaður varnaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 100.000 krónur.
269/2005

V krafðist þess í máli sem félagið hafði höfðað gegn K að héraðsdómari viki sæti þar sem dómarinn og framkvæmdastjóri K væru báðir í Frímúrarareglunni á Íslandi. Ekki var fallist á að þau tengsl væru milli þeirra að með réttu mætti draga óhlutdrægni dómarans í efa og var kröfu V því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 12. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur frá 2. júní 2005 þar sem kröfu sóknaraðila um að dómari málsins víki sæti var hafnað. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess, að héraðsdómari víki sæti í málinu.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fallist er á það með héraðsdómi, að ekki séu þau tengsl milli dómara málsins og framkvæmdastjóra varnaraðila að með réttu sé unnt að draga óhlutdrægni dómarans í efa. Samkvæmt því verður niðurstaða héraðsdóms staðfest.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
275/2004

X var ákærður fyrir hegningar- og umferðarlagabrot með því að hafa á leið austur Eiðisgranda í Reykjavík ekið bifreið sinni í veg fyrir bifreið, sem ekið var vestur sömu götu, með þeim afleiðingum að bifreiðarnar rákust á og ökumaður hinnar síðarnefndu slasaðist alvarlega og farþegi úlnliðsbrotnaði. Í málinu var upplýst að skömmu fyrir áreksturinn hafði X keypt sér hamborgara og gosdrykk í söluturni og fengið sér bita af hamborgaranum á sama stað. Talið var að þótt sú skýring væri nærtæk að X hafi misst stjórn á bifreiðinni við að teygja sig eftir hamborgaranum, lægi ekkert fyrir um það. Hafi rannsókn málsins ekki verið sem skyldi, en eins og á stóð hafi borið að rannsaka bifreið X einkum með tilliti til stýrisbúnaðar hennar og hvort rekja mætti sprunginn hjólbarða hennar til árekstursins, eða hvort hjólbarðinn hafi sprungið áður og rekja mætti orsök slyssins til þess. Með vísan til þessa var ekki talin fram komin lögfull sönnun þess að slysið yrði rakið til gáleysis X. Var X því sýknaður af kröfu ákæruvaldsins í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 10. júní 2004 og krefst þess að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og dæmdur til refsingar og sviptingar ökuréttar.

Ákærði krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur.

Í hinum áfrýjaða dómi er rakinn í stuttu máli framburður ákærða og vitna fyrir dómi. Þar er meðal annars haft eftir ákærða að hann hafi verið byrjaður að borða hamborgarann og hafi lagt hann í farþegasætið eftir hvern munnbita. Þetta er ekki allskostar rétt því að í bókuðum framburði ákærða fyrir dómi kemur fram að hann hafi fengið sér bita af hamborgaranum inni í búðinni, þar sem hann var keyptur, og væri það síðasti bitinn sem hann myndi eftir.

Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, B-kk-ef N-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.
278/2005

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili, sem kveðst vera X, skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. júní 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. júní 2005, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 30. júní 2005 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Skilja verður kæru varnaraðila svo að hann krefjist þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Samkvæmt gögnum málsins er varnaraðili undir rökstuddum grun um að hafa framið brot, sem geta varðað hann fangelsisrefsingu samkvæmt 155. gr. og 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt. Verður úrskurðurinn því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.