55/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um kröfu þb. H ehf. við slit V hf. Í málinu krafðist þrotabúið riftunar á þremur greiðslum sem inntar höfðu verið af hendi með millifærslum af bankareikningi þess inn á bankareikning V hf. Greiðslurnar áttu sér stað eftir að bú V hf. hafði verið tekið til slita. Í samræmi við það lýsti þb. H ehf. kröfu í bú V hf. með vísan til heimildar í 5. tölulið 118. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og um rétthæð hennar var vísað til 3. töluliðar 110. gr. laganna. V hf. hafnaði ekki kröfunni sem of seint fram kominni þótt kröfulýsingarfrestur væri liðinn og vefengdi ekki þá heimild sem þb. H ehf. reisti kröfulýsinguna á. Hæstiréttur taldi V hf. því bundið við þá afstöðu og gæti það ekki við úrlausn dómstóla um ágreining aðila um hvort viðurkenna bæri kröfu þb. H ehf. borið fyrir sig að krafan nyti ekki rétthæðar samkvæmt 3. tölulið 110. gr. laga nr. 91/1991. Að þessu gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. janúar 2014 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. janúar 2014 þar sem leyst var úr ágreiningi um kröfu varnaraðila við slit sóknaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og kröfu varnaraðila hafnað en til vara að kröfu varnaraðila að fjárhæð 12.186.722 krónur verði skipað í réttindaröð sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 við slit sóknaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Mál þetta er ágreiningsmál við slit sóknaraðila. Bú hans var tekið til slita 9. apríl 2010 og honum skipuð slitastjórn samkvæmt heimild í 4. mgr. 101. gr. laga nr. 161/2002. Kröfulýsingarfresti í bú hans lauk 12. nóvember 2010.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var bú varnaraðila, sem var dótturfélag sóknaraðila, tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 18. mars 2011 og var frestdagur við gjaldþrotaskiptin 1. desember 2010. Af hálfu varnaraðila var lýst kröfu í bú sóknaraðila 15. desember 2011, eða meira en ári eftir að kröfulýsingarfresti lauk. Í kröfulýsingu kom fram að kröfunni væri lýst með heimild í 5. tölulið 118. gr. laga nr. 21/1991, en um rétthæð hennar var vísað til 3. töluliðar 110. gr. laganna. Samkvæmt gögnum málsins var krafan tekin á kröfuskrá. Var henni hafnað með bréfi slitastjórnar 20. nóvember 2012 á grundvelli málsástæðna sem raktar eru í hinum kærða úrskurði, en meðal þeirra er ekki sú málsástæða að hún hafi borist eftir lok kröfulýsingarfrests. Í máli þessu krafðist varnaraðili þess í héraði að rift yrði þremur greiðslum, sem inntar höfðu verið af hendi með millifærslum af bankareikningi hans inn á bankareikning sóknaraðila 7. júlí 2010, 18. ágúst 2010 og 11. mars 2011, samtals að fjárhæð 17.586.722 krónur og að sóknaraðili yrði dæmdur til að greiða sér þá fjárhæð með tilteknum vöxtum. Reisti hann kröfur sínar á nánar tilgreindum ákvæðum XX. kafla laga nr. 21/1991. Með hinum kærða úrskurði var kröfu varnaraðila um riftun tveggja fyrstnefndu greiðslnanna hafnað en fallist á kröfu hans um riftun síðastnefndu greiðslunnar að fjárhæð 12.186.722 krónur, sem fram fór eftir frestdag, á grundvelli 139. gr. laga nr. 21/1991. Þá var krafa varnaraðila að sömu fjárhæð ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum viðurkennd við slit sóknaraðila og skyldi henni skipað í réttindaröð samkvæmt 3. tölulið 110. gr. laga nr. 21/1991.

Eins og að framan greinir áttu þær greiðslur, sem varnaraðili krefst riftunar á, sér stað eftir að bú sóknaraðila hafði verið tekið til slita. Því til samræmis lýsti varnaraðili kröfu sinni með vísan til heimildar í 5. tölulið 118. gr. laga nr. 21/1991 og um rétthæð hennar vísaði hann til 3. töluliðar 110. gr. laganna. Sóknaraðili hafnaði ekki kröfunni sem of seint fram kominni þótt kröfulýsingarfrestur væri liðinn og vefengdi ekki þá heimild sem varnaraðili reisti kröfulýsinguna á. Við þá afstöðu er hann bundinn og getur ekki við úrlausn dómstóla um ágreining aðila hvort viðurkenna beri kröfu varnaraðila borið fyrir sig að krafan njóti ekki rétthæðar samkvæmt 3. tölulið 110. gr. laga nr. 91/1991. Að þessu gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, VBS eignasafn hf., greiði varnaraðila, þrotabúi HK húseigna ehf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.