arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
380/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 29. júní 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 4. maí 2012 var varnaraðili sakfelldur fyrir þjófnað, fjársvik, skjalafals, nytjastuld, hylmingu, eignaspjöll, umferðarlagabrot og fíkniefnalagabrot. Um var að ræða mikinn fjölda brota sem framin voru á tímabilinu frá apríl 2011 til mars 2012. Varnaraðili hafði með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 24. nóvember 2011 verið sakfelldur fyrir brot gegn almennum hegningarlögum, umferðarlögum og lögum um ávana- og fíkniefni og dæmdur í 12 mánaða fangelsi skilorðsbundið til þriggja ára. Þá var hann með dómi Héraðsdóms Suðurlands 10. janúar 2012 dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi fyrir þjófnað. Í dóminum 4. maí 2012 voru skilorðsdómarnir teknir upp og varnaraðili dæmdur í einu lagi til að sæta tveggja ára fangelsi vegna málanna allra.

Varnaraðila var með úrskurðum Héraðsdóms Reykjavíkur 3. og 4. maí 2012 gert að sæta gæsluvarðhaldi, í fyrra tilvikinu á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 en í hinu síðara á grundvelli 3. mgr. 97. gr. sömu laga eftir að áðurgreindur dómur Héraðsdóms Reykjavíkur gekk hinn 4. maí 2012. Samkvæmt gögnum málsins er nú langt komin rannsókn á fjórum ætluðum brotum varnaraðila, en þar er um að ræða fjársvik 27. og 28. apríl 2012 og þjófnaðarbrot 4. apríl og 3. maí 2012.

Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
381/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M1 um að kötturinn A yrði tekinn úr vörslum M2 og fenginn lögmanni M1. Var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti þar sem ekkert lá fyrir um verðgildi kattarins og hafði því ekki verið sýnt fram á að lagaskilyrðum um áfrýjunarfjárhæð væri fullnægt í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. maí 2012, sem barst héraðsdómi 23. sama mánaðar og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 4. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 10. maí 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að kötturinn A með örmerki [...] verði tekinn úr vörslum varnaraðila og fenginn í hendur lögmanni sóknaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og áðurgreind krafa hans tekin til greina. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar. Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti. Kemur krafa hans um greiðslu málskostnaðar í héraði þegar af þeirri ástæðu ekki til álita.

Samkvæmt 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 sæta úrskurðir héraðsdómara samkvæmt 13. kafla laganna kæru til Hæstaréttar. Um kærufresti, kæruna sjálfa og meðferð hennar í héraði og fyrir Hæstarétti gilda sömu reglur og um kæru í almennu einkamáli. Skilyrði um áfrýjunarfjárhæð í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður því samkvæmt 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 beitt um kæru sem þessa. Þegar málið var kært til Hæstaréttar var áfrýjunarfjárhæð 705.325 krónur. Ekkert liggur fyrir um verðgildi kattar þess er mál þetta varðar og hefur því ekki verið sýnt fram á að þessu skilyrði sé fullnægt. Brestur samkvæmt því heimild til kæru í málinu og ber að vísa því sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, M1, greiði varnaraðila, M2, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
386/2011

H krafði VÍ hf., G og V hf. um bætur vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir við hífingu járngrindar. Í niðurstöðu héraðsdóms sem staðfest var í Hæstarétti með vísan til forsendna, sagði að ekki yrði annað ráðið en að verklag tiltekið sinn hefði verið með venjulegum hætti. Þótti H ekki hafa sýnt fram á að slys hans yrði rakið til ófullnægjandi verkstjórnar eða skorts á leiðbeiningum um framkvæmd verksins á vinnustað, saknæmra mistaka stjórnanda krana eða meints réttindaleysis hans eða þess að brotið hefði verið gegn ákvæðum laga nr. 46/1980 á vinnusvæðinu að því er varðaði öryggisatriði við verkframkvæmdir eða starfsöryggi starfsmanna. Voru VÍ hf., G og V hf. því sýknaðir af kröfu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. júní 2011. Hann krefst þess að stefndu verði óskipt gert að greiða honum 5.071.379 krónur með 4,5% vöxtum, af 1.681.018 krónum frá 7. apríl 2006 til 7. apríl 2007, en af 5.071.379 krónum frá þeim degi til 1. desember 2009, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af þeirri fjárhæð til greiðsludags, allt að frádreginni greiðslu 17. september 2010 að fjárhæð 562.615 krónur og greiðslu 28. júlí 2009 að fjárhæð 1.092.555 krónur gagnvart stefnda Verði tryggingum hf. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Stefndu, Vátryggingafélag Íslands og G-kk-nf V-kk-nf J-kk-nf, krefjast aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Stefndi Vörður tryggingar hf. krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, sbr. 3. mgr. 130. gr., sbr. og 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 500.000 krónur.
391/2011

A, B og G höfðuðu mál gegn sveitarfélaginu R og gerðu ýmiss konar kröfur er lutu að því að R greiddi A, B og G nánar tilgreindar fjárhæðir gegn því að A, B og G skiluðu lóð undir íbúðarhúsnæði sem R hafði úthlutað. Hvorki var fallist á að brotið hefði verið gegn jafnræðisreglu á grundvelli mismunandi aðferða við sölu byggingarréttar né mismunandi fjármögnunarleiða eða vanefnda lóðarhafa. Þá var ekki talið að viðbrögð R við úrskurði samgöngu- og sveitarstjórnarráðuneytisins hefðu verið ómálefnaleg eða að R hefði sýnt af sér valdníðslu í kjölfar hans. Loks var ekki fallist á að R hefði vanefnt skyldur sínar um uppbygginu í hverfi lóðar A, B og G. Var R því sýknað af kröfum A, B og G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 22. júní 2011. Þau krefjast þess aðallega að stefnda verði gert að greiða þeim 29.776.057 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 24.330.901 krónu frá 26. janúar 2009 til 29. júní 2010, en frá þeim degi af 29.776.057 krónum til greiðsludags gegn því að áfrýjendur skili til stefnda lóð að Lofnarbrunni 6 og 8 í Reykjavík „og þeim byggingarrétti sem henni fylgir“. Til vara krefjast áfrýjendur að sölu byggingarréttar á lóðinni 6. apríl 2006 „verði rift með dómi“ og stefndi dæmdur til greiðslu eins og í aðalkröfu greinir. Þá krefjast áfrýjendur málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendum verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, A-kk-nf M-kk-nf E-kk-nf, B-kvk-nf H-kvk-nf og G-kk-nf F-kk-nf F-kk-nf, greiði í sameiningu stefnda, Reykjavíkurborg, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
391/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 18. júní 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
392/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X, Y, Z og Þ um að þeim yrði afhent eintak svonefndrar atburðaskrár um tengingar milli símtala eða sambærileg gögn og afrit allra tölvubréfa sem fóru um netföng þeirra og hald var lagt á undir rannsókn málsins. Á hinn bóginn var fallist á kröfu þeirra um framlengingu frests til að skila greinargerð í málinu. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð meðal annars að virtri meginreglu sakamálaréttarfars um að hver sá sem sökum sé borinn um refsiverða háttsemi fái nægan tíma og aðstöðu til að undirbúa vörn sína.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júní 2012 sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. maí 2012, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að þeim verði afhent eintak svonefndrar atburðaskrár (log-skrár) um tengingar milli símtala eða önnur sambærileg gögn sem hafa að geyma yfirlit símtala sem hleruð voru með heimild í dómsúrskurðum og kröfu varnaraðila um að þeim verði afhent afrit allra tölvubréfa sem fóru um netföng þeirra og embætti sérstaks saksókna lagði hald á undir rannsókn málsins. Þá var frestur verjenda varnaraðila til að skila greinargerð í málinu framlengdur til mánudagsins 1. október 2012. Kæruheimild í s. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi að því er varðar áðurgreinda framlengingu á fresti, en til vara að frestinum verði markaður skemmri tími.

Varnaraðilar kærðu úrskurðinn fyrir sitt leyti 1. júní 2012. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008. Varnaraðilar krefjast þess að kröfur þeirra um að sóknaraðila verði gert skylt að afhenda þeim eintak atburðaskrár eða önnur gögn, sem hafa að geyma yfirlit símtala sem hleruð voru og afrit allra tölvubréfa, sem sóknaraðili lagði hald á, verði teknar til greina.

Samkvæmt b. lið 3. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, skal hver sá, sem borinn er sökum um refsiverða háttsemi, fá nægan tíma og aðstöðu til að undirbúa vörn sína. Að virtri þeirri meginreglu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur, þó með þeirri athugasemd að rétt hefði verið að vísa til 110. gr. laga nr. 88/2008 í heild sinni í stað 2. mgr. hennar við úrlausn á kröfum varnaraðila um afhendingu þeirra gagna sem að framan greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
393/2012

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem þóknun til handa Þ og K, vegna vinnu þeirra við matsgerð sem lögð var fram í tveimur einkamálum, var ákveðin 56.000.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 31. maí 2012, sem barst héraðsdómi sama dag og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 7. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. maí 2012, þar sem þóknun til handa sóknaraðilum vegna vinnu þeirra við matsgerð, sem lögð var fram í máli þessu og öðru einkamáli, var ákveðin 56.000.000 krónur. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að fallist verði á kröfu þeirra um „fulla greiðslu samkvæmt fyrirliggjandi reikningum vegna matsvinnu.“ Þá krefjast þeir málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
394/2012

Fjármálaeftirlitið afturkallaði starfsleyfi fjármálafyrirtækisins S hf. en í kjölfarið var S hf. tekið til slita með úrskurði héraðsdóms, sbr. 2. mgr. 10. gr., sbr. 1. tölul. 2. mgr. 101. gr., laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til þeirrar meginreglu að málskot til dómstóla fresti ekki réttaráhrifum stjórnvaldsákvörðunar, sbr. 60. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944 og 1. mgr. 18. gr. laga nr. 87/1998 um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 30. maí 2012 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 7. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 16. maí 2012 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sóknaraðili yrði tekinn til slita. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreindri kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Svo sem greinir í hinum kærða úrskurði var starfsleyfi sóknaraðila afturkallað með ákvörðun varnaraðila 28. september 2011, sem tilkynnt var sóknaraðila með bréfi 3. október sama ár. Sóknaraðili höfðaði mál til ógildingar þessari ákvörðun fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur í nóvember sama ár og féll dómur 5. mars 2012 þar sem kröfu hans var hafnað. Hann hefur áfrýjað dómnum til Hæstaréttar.

Af 60. gr. stjórnarskrárinnar er leidd sú meginregla að réttaráhrif stjórnvaldsákvörðunar frestist ekki þótt henni sé skotið til dómstóla. Ákvæði 1. mgr. 18. gr. laga nr. 87/1998 um opinbert eftirlit með fjármálastarfsemi er í samræmi við þessa meginreglu, en í lokamálslið greinarinnar er tekið fram að málshöfðun fresti ekki réttaráhrifum ákvörðunar varnaraðila.

Fjármálafyrirtæki skal slitið ef starfsleyfi þess er afturkallað, sbr. 2. mgr. 10. gr. og 1. tölulið 2. mgr. 101. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Þessu til samræmis hefur varnaraðili krafist slita sóknaraðila. Ber því að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Saga Capital hf., greiði varnaraðila, Fjármálaeftirlitinu, 200.000 krónur í kærumálskostnað.
395/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 18. júní 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
396/2012

Y var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. júní 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 18. júní 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreind krafa hans verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili ásamt fjórum öðrum verið ákærður fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, rán, nauðgun og þátttöku í skipulagðri brotastarfsemi. Hann sætti gæsluvarðhaldi frá 13. janúar til 6. júní 2012, fyrst sökum rannsóknarnauðsynja samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, en síðar vegna almannahagsmuna eftir 2. mgr. sömu greinar. Á grundvelli síðarnefnda ákvæðisins var varnaraðila með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 9. maí 2012, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar 11. sama mánaðar í máli nr. 324/2012, gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 6. júní 2012. Þann dag krafðist sóknaraðili þess að varnaraðila yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, svo sem að framan greinir, en héraðsdómur hafnaði þeirri kröfu, sér í lagi með þeim rökum að fyrir lægi að hann hafi ekki verið á brotavettvangi þegar brot þau, sem ákært er fyrir, voru framin.

Þegar varnaraðili var úrskurðaður í áframhaldandi gæsluvarðhald 9. maí 2012 var það gert á grundvelli þess að skilyrði þau, sem sett eru fyrir gæsluvarðhaldi samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, væru öll fyrir hendi. Í hinum kærða úrskurði er ekki vísað til þess að nýjar upplýsingar hafi komið fram í málinu sem breyti þeirri niðurstöðu, þar á meðal hefur legið fyrir frá því að rannsókn þess hófst að varnaraðili var ekki staddur á vettvangi þegar ætluð brot voru framin. Með skírskotun til þessa er fallist á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi vegna almannahagsmuna samkvæmt tilvitnuðu lagaákvæði allt til mánudagsins 18. júní 2012 klukkan 16.

Dómsorð:

Varnaraðili, Y, sæti gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 18. júní 2012 klukkan 16.
397/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Z skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 18. júní 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
39/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. janúar 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 12. janúar 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 19. sama mánaðar klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
402/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júní 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júní 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 6. júlí 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að úrskurðurinn verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.