356/2014

H var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið hafnaboltakylfu í hliðarrúðu bifreiðar, sem A sat í, með þeim afleiðingum að rúðan brotnaði og glerbrot þeyttust í andlit A, sem hlaut alvarlega áverka á augum. Þá var H talinn hafa brotið gegn sama ákvæði með því að slá til A með hafnaboltakylfunni eftir að hinn síðarnefndi hafði stigið út úr bifreiðinni. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að ásetningur H til verksins hefði verið einbeittur og árásin fólskuleg. Þá ætti hann sér engar málsbætur. Var refsing hans ákveðin fangelsi í 18 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 12. maí 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, en til vara að sök verði skipt.

Brotaþolinn A hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti og verður því litið svo á að hann krefjist þess að ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru, einkaréttarkröfu brotaþola og sakarkostnað.

Ákærði veittist með vísvitandi ofbeldi að brotaþola með því að slá með hafnaboltakylfu í hliðarrúðu bifreiðar, sem hann sat í, með þeim afleiðingum að rúðan mölbrotnaði og glerbrot þeyttust á brotaþola og í bæði augu hans, sem leiddi til þess að hann hlaut alvarlega áverka á þeim. Stóð ásetningur ákærða til ofbeldisbrots gagnvart brotaþola, en virða verður hinar alvarlegu afleiðingar þess honum til gáleysis. Varðar brot hans við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Einnig verður heimfærð undir sömu lagagrein sú háttsemi ákærða að hafa, eftir að brotaþoli var kominn út úr bifreiðinni, slegið til hans með hafnaboltakylfunni, sem verður að teljast hættulegt vopn, þannig að hún lenti í öxl brotaþola.

Ásetningur ákærða til verksins var styrkur og einbeittur og árásin fólskuleg. Hann olli brotaþola alvarlegum augnskaða og er alls óvíst hvort hann muni endurheimta sjón og ef svo verður að hve miklu leyti. Eins og rakið er í héraðsdómi varð veruleg töf á meðferð málsins, bæði hjá lögreglu og ákæruvaldi, sem ákærða verður ekki um kennt. Er málsmeðferðin í andstöðu við ákvæði 3. mgr. 18. gr. og 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008, 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Þegar litið er til þess hve brot ákærða var alvarlegt og að því virtu hvaða refsing er lögð við því er ekki fært að skilorðsbinda hana. Samkvæmt þessu og með vísan til 1., 2., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga er refsing ákærða, sem á sér engar málsbætur, ákveðin fangelsi í 18 mánuði og hefur þá verið tekið tillit til þess óhæfilega dráttar, sem orðið hefur á meðferð málsins.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, H-kk-nf S-kk-nf, sæti fangelsi í 18 mánuði, en að öðru leyti skal hinn áfrýjaði dómur vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 527.649 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 496.000 krónur.