180/2017

Í málinu krafðist W viðurkenningar á bótaskyldu V ehf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann slasaðist við vinnu sína í kerskála álvers Alcoa Fjarðaráls. Einnig krafðist hann viðurkenningar á óskertum rétti sínum til bóta úr slysatryggingu launþega hjá S hf. Tildrög slyssins voru þau að W var að vinna við opið álker þegar hann steig upp á rist við kerið en við það hrasaði hann og lenti fótur hans í bráðinni raflausn með þeim afleiðingum að hann hlaut brunaáverka á fætinum. Kröfðust V ehf. og S hf. aðallega sýknu af kröfum W en til vara að skaðabótaskylda V ehf. yrði aðeins viðurkennd að hluta. Með hinum áfrýjaða dómi var skaðabótaskylda V ehf. viðurkennd en aftur á móti var hvorki dæmt um hvort eigin sök W hefði verið fyrir hendi né í hvaða mæli reyndist hún til staðar af þeirri ástæðu að ekki hefði verið gerð sérstök krafa um það í stefnu. Féllst Hæstiréttur ekki á það með héraðsdómi að W hefði haft forræði yfir því hvort dómurinn fjallað um eigin sök W. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 20. mars 2017. Þeir krefjast aðallega sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefjast þeir þess að verða aðeins dæmdir skaðabótaskyldir að hluta og að málskostnaður falli niður á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi slasaðist stefndi 16. ágúst 2012 við vinnu sína hjá áfrýjandanum VHE ehf. í kerskála álvers Alcoa Fjarðaáls á Reyðarfirði. Tildrög slyssins voru þau að stefndi var við opið álker þegar hann steig upp á rist við kerið. Við það mun hann hafa hrasað og vinstri fótur hans lent í bráðinni raflausn með þeim afleiðingum að hann hlaut brunaáverka á fætinum.

Stefndi höfðaði málið til viðurkenningar á skaðabótaskyldu áfrýjandans VHE ehf. vegna líkamstjónsins sem hann hlaut við slysið. Einnig krafðist hann þess að viðurkenndur yrði óskertur réttur sinn til bóta úr slysatryggingu launþega hjá áfrýjandanum Sjóvá-Almennum tryggingum hf. Áfrýjendur tóku til varna og kröfðust aðallega sýknu af kröfum stefnda en til vara að skaðabótaskylda áfrýjandans VHE ehf. yrði aðeins viðurkennd að hluta.

Með hinum áfrýjaða dómi var viðurkennd skaðabótaskylda áfrýjandans VHE ehf. vegna ófullnægjandi verkstjórnar og leiðbeiningar til stefnda. Aftur á móti var hvorki dæmt um hvort eigin sök stefnda væri fyrir hendi né í hvaða mæli, reyndist hún á annað borð til staðar, af þeirri ástæðu að ekki væri sérstök krafa gerð í stefnu um að kveðið yrði á um skerta bótaskyldu ef skilyrði þess reyndust vera fyrir hendi. Á það verður ekki fallist með héraðsdómi að stefndi hafi haft forræði yfir því hvort dómurinn fjallaði um sök stefnda þannig að réttur hans til bóta á hendur áfrýjandanum VHE ehf. yrði skertur. Því bar dóminum að leggja mat á þetta en við það reyndi á sérfræðileg álitaefni, sem hinir sérfróðu meðdómsmenn þurftu að leysa úr með dómara málsins, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í þessu tilliti skiptir ekki máli þótt dómurinn hafi komist að þeirri niðurstöðu að réttur til bóta úr slysatryggingu launþega hjá áfrýjandanum Sjóvá-Almennum tryggingum hf. yrði ekki skertur vegna stórfellds gáleysis stefnda, enda ekki sjálfgefið að eigin sök hans yrði virt með sama móti gagnvart áfrýjendum eftir reglum skaðabótaréttar annars vegar og vátryggingaréttar hins vegar. Samkvæmt þessu verður að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað stefnda fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður stefnda, W-x-x R-x-x, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, 800.000 krónur.