187/2010

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A hf. gegn G var vísað frá dómi. G krafðist frávísunar málsins frá Hæstarétti þar sem lögmaður sem hafi undirritað kæru í málinu hafi ekki haft heimild til að reka kærumálið fyrir Hæstarétti. Talið var að kæran færi ekki að efni til í bága við 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991. Þá hafi ekki verið skilað greinargerð til Hæstaréttar af hálfu A hf. Hafi þessi framkvæmd ekki sætt athugasemdum af hálfu Hæstaréttar. Var kröfu um að vísa málinu frá Hæstarétti hafnað. Þá var talið að þótt finna mætti að málatilbúnaði A hf. hafi þeir annmarkar ekki lotið að málsgrundvellinum heldur fremur að sönnun þess að hann ætti þá kröfu sem hann gerði í málinu. Hafi varnaraðila ekki geta dulist hver krafan hafi verið, hvernig hún hafi verið tilkomin og hvernig A hf. hugðist rökstyðja hana. Aðilar hafi ekki lýst gagnaöflun lokið þegar málið hafi verið flutt um frávísunarkröfuna. Var því talið að A hf. hafi lagt nægilega skýran grundvöll að máli sínu á hendur G og ekki væru efni til að vísa málinu frá héraðsdómi vegna vanreifunar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf og Á-kk-nf K-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. mars 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. mars 2010, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

I

Kröfu sína um frávísun málsins frá Hæstarétti reisir varnaraðili á því að lögmaður sá, er undirritar kæru í málinu fyrir hönd sóknaraðila, hafi ekki heimild til að reka kærumálið fyrir Hæstarétti. Hann hafi hvorki flutt málið fyrir sóknaraðila í héraði né hafi hann málflutningsleyfi fyrir Hæstarétti. Vísar varnaraðili í þessu sambandi til 3. mgr. 8. gr. og 3. mgr. 10. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn og til dóms Hæstaréttar 11. desember 2002 í máli nr. 543/2002.

Í dómi Hæstaréttar í máli því, sem varnaraðili telur styðja kröfu sína um frávísun málsins frá Hæstarétti, kemur fram að kæra á úrskurði héraðsdóms í því máli hafi verið haldin verulegum annmörkum, sem héraðsdómari hafi gefið sóknaraðila málsins færi á að ráða bóta á. Sóknaraðilinn brást við þeirri ábendingu með því að afhenda héraðsdómara greinargerð sína til Hæstaréttar. Í dómi Hæstaréttar í málinu segir um þetta: ,,Samkvæmt greinargerðinni er hagsmuna sóknaraðila gætt af héraðsdómslögmanni, sem brestur heimild til að flytja mál annarra fyrir Hæstarétti, sbr. 3. mgr. 8. gr. og 3. mgr. 10. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn. Er því ekki unnt að taka tillit til hennar við meðferð þessa kærumáls. Að því gættu eru slíkir annmarkar á kæru sóknaraðila sem slíkri og málatilbúnaði hans öllum fyrir Hæstarétti að máli þessu verður vísað sjálfkrafa héðan frá dómi.“

Í máli því, sem hér er til úrlausnar, beindi sóknaraðili kæru sinni til héraðsdóms. Kæran, sem undirrituð er af héraðsdómslögmanni, fer að efni til ekki í bága við 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991. Af hálfu sóknaraðila hefur ekki verið skilað greinargerð til Hæstaréttar. Hefur þessi framkvæmd ekki sætt athugasemdum af hálfu Hæstaréttar og verður því hafnað kröfu um að vísa málinu frá Hæstarétti.

II

Í stefnu til héraðsdóms kemur fram að krafan sé vegna yfirdráttarskuldar á tilgreindum tékkareikningi varnaraðila í einu útibúa sóknaraðila. Hafi reikningnum verið lokað og nemi uppsöfnuð skuld varnaraðila stefnufjárhæðinni. Við þingfestingu málsins lagði sóknaraðili fram, auk stefnu og skrár um framlögð skjöl, ,,reikningaskrá“, innheimtubréf og tilkynningu um lokun veltureiknings vegna vanskila. Eftir að varnaraðili hafði lagt fram greinargerð sína í héraði lagði sóknaraðili fram bókun, þar sem leiðrétt var sú dagsetning, er reikningi varnaraðila var lokað, yfirlýsingu vegna stofnunar veltureiknings, tilkynningu um óheimilan yfirdrátt og ákvörðun Fjármálaeftirlitsins.

Þótt finna megi að málatilbúnaði sóknaraðila lúta þeir annmarkar ekki að málsgrundvellinum heldur fremur að sönnun þess að hann eigi þá kröfu, sem hann gerir í málinu. Gat varnaraðila ekki dulist hver krafan var, hvernig hún var til komin og hvernig sóknaraðili hugðist rökstyðja hana. Fyrir Hæstarétti hefur sóknaraðili lagt fram yfirlit um yfirdráttarheimild varnaraðila á reikningnum og reglur og skilmála um debetkort. Aðilar höfðu ekki lýst gagnaöflun lokið þegar málið var flutt um frávísunarkröfu varnaraðila.

Samkvæmt þessu má fallast á að sóknaraðili hafi lagt nægilega skýran grundvöll að máli sínu á hendur varnaraðila og eru ekki efni til að vísa málinu frá héraðsdómi vegna vanreifunar, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 2003, bls. 997 í dómasafni það ár í máli nr. 57/2003 og dóm réttarins 17. apríl 2008 í máli nr. 169/2008. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili greiði sóknaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili, G-kk-nf R-kk-nf, greiði sóknaraðila, Arion banka hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.