444/2005

Í máli sem H hafði höfðað gegn Í var farið fram á ráðgefandi álit EFTA-dómstólsins. Krafðist H þess að teknar yrðu skýrslur af tveimur nafngreindum vitnum fyrir héraðsdómi til framlagningar fyrir EFTA-dómstólinn, með heimild í 2. mgr. 76. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem sönnunarfærsla þessi þótti bersýnilega þýðingarlaus var kröfu H hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. október 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. október 2005 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um heimild til að leiða tvö nafngreind vitni fyrir dóminn, með vísan til 2. mgr. 76. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, til sönnunarfærslu fyrir EFTA-dómstólnum. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði kröfu varnaraðila um að skýrsla verði tekin af umræddum vitnum.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málavöxtum og málsástæðum aðila er lýst í hinum kærða úrskurði. Þá er og réttilega gerð grein fyrir þeim lagareglum sem á reynir við úrlausn málsins. Fallist er á skýringu héraðsdóms á 2. mgr. 76. gr. laga nr. 91/1991 og þá niðurstöðu að aðila máls sé heimilt að fara fram á skýrslutöku fyrir dómi á grundvelli ákvæðisins vegna meðferðar máls fyrir EFTA-dómstólnum, án þess að sá dómstóll hafi sjálfur óskað hennar, svo fremi að sönnunarfærslan teljist ekki bersýnilega tilgangslaus fyrir þá meðferð.

Í samræmi við niðurstöðu dóms Hæstaréttar 7. júní 2005 í máli nr. 212/2005 hefur verið óskað ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins á því hvort 11. gr. og 16. gr. samningsins um Evrópska efnahagssvæðið standi því í vegi að ríkisfyrirtæki, sem hafi einkaleyfi til smásölu á áfengi, krefjist þess af birgjum sínum, að þeir afhendi fyrirtækinu áfengi til smásölu á sérstakri gerð vörubretta (EUR-vörubrettum) og jafnframt að verð vörubrettis sé innifalið í vöruverði svo og hvort 59. gr. samningsins standi í vegi skilyrðum af þessu tagi. Spurningarnar voru settar fram í því augnamiði að fá álit EFTA-dómstólsins á því hvernig grein 4.9 í reglum nr. 351/2004 um innkaup og sölu áfengis og skilmálum í viðskiptum við birgja, samræmdist samningnum um Evrópska efnahagssvæðið. Reglur þessar og skilmálar eru sett af stjórn ÁTVR og hlutu staðfestingu fjármálaráðherra.

Af beiðni varnaraðila um hina umdeildu vitnaleiðslu má ráða að með henni hyggist hann sýna fram á að í einhverjum tilvikum hafi framangreindu ákvæði reglna nr. 351/2004 ekki verið framfylgt gagnvart einstökum birgjum í tiltekinni verslun ÁTVR. Ekki verður séð hvernig sönnunarfærsla um frávik frá reglunum í einstaka tilvikum getur haft þýðingu fyrir meðferð EFTA-dómstólsins á því erindi sem samkvæmt framansögðu hefur verið beint til hans. Skýrslur vitnanna varða atvik í tilteknum viðskiptum hér innanlands, sem ástæða kann að verða til að leiða í ljós við aðalmeðferð málsins, allt eftir því sem málsástæður aðila gefa tilefni til. Er hin umbeðna sönnunarfærsla bersýnilega þarflaus fyrir ráðgefandi álit EFTA-dómstólsins um þau atriði, sem beint var til hans í samræmi við dóm Hæstaréttar 7. júní 2005. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Sóknaraðili hefur ekki krafist kærumálskostnaðar og verður hann því ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hafnað er kröfu varnaraðila, HOB víns ehf., um að teknar verði vitnaskýrslur af A-kk-þgf E-kk-þgf A-kk-þgf og V-kk-þgf O. Þ-kk-þgf með heimild í 2. mgr. 76. gr. laga nr. 91/1991.