508/2005

Með hinum áfrýjaða dómi var S fundinn sekur um brot á 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa á veitingahúsi í Keflavík slegið F hnefahöggi með þeim afleiðingum að hann hlaut bana af. S játaði sök. Við ákvörðun refsingar varð ekki litið fram hjá hversu alvarlegar afleiðingar hlutust af broti S. Ekki var talið að framkoma hins látna hafi gefið tilefni til árásarinnar, en S kvaðst hafa talið að F hafi gerst nærgöngull við unnustu sína. Á hinn bóginn varð ekki talið að S hafi beitt sérlega hættulegri aðferð við atlöguna og var ljóst að afleiðingar af hnefahöggi hans urðu mun alvarlegri en við mátti búast. Talið var að S hafi framið brotið í skammvinnri geðshræringu. Hann hafði frá upphafi játað brot sitt og verið samvinnufús. Gögn málsins báru með sér að brotið hafði verið honum þungbært og hann hafði gert það sem í hans valdi stóð til að bæta fyrir það. Hann hafði ekki fyrr hlotið refsingu. Var staðfest refsiákvörðun héraðsdóms um átján mánaða fangelsi, þar af fimmtán mánuðir skilorðsbundnir.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 11. nóvember 2005. Hann krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin. Til vara krefst hann staðfestingar héraðsdóms um refsingu. Ákærði hefur ekki áfrýjað héraðsdómi fyrir sitt leyti og kemur aðalkrafa hans því ekki til álita umfram það sem kveðið er á um í 2. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994.

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði fundinn sekur um brot á 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981, með því að hafa aðfaranótt 13. nóvember 2004 á veitingahúsi í Keflavík slegið A hnefahöggi með þeim afleiðingum að hann hlaut bana af. Ákærði játar sök. Kvaðst hann fyrir héraðsdómi hafa talið að A hafi gerst nærgöngull við unnustu sína. Hafi hann orðið mjög reiður og slegið A einu hnefahöggi þar sem hann stóð við barinn á veitingastaðnum. Ákærði mun 10. nóvember 2005 hafa greitt bætur til foreldra hins látna samkvæmt niðurstöðu héraðsdóms.

Við ákvörðun refsingar verður ekki litið fram hjá hversu alvarlegar afleiðingar hlutust af broti ákærða. Ekki verður talið að framkoma hins látna hafi gefið tilefni til árásarinnar sem var óvænt og virðist hann ekkert ráðrúm hafa haft til að verjast henni. Á hinn bóginn verður ekki talið að ákærði hafi beitt sérlega hættulegri aðferð við atlöguna og ljóst er að afleiðingar af hnefahöggi hans urðu mun alvarlegri en við mátti búast. Þannig bar Þ-kvk-nf S-kvk-nf réttarmeinafræðingur fyrir héraðsdómi, en hún gerði krufningarskýrslu vegna hins látna, að við hverjar 2.500 krufningar vegna áverka sem hljótast af líkamsárásum megi búast við einu slíku tilviki og í heildina miðað við aðra áverka sem hljótast af líkamsárásum þá sé „þetta óskaplega sjaldgæft.“ Ákærði framdi brotið í skammvinnri geðshræringu. Hann hefur frá upphafi játað brot sitt og verið samvinnufús. Gögn málsins bera með sér að brotið hefur verið honum þungbært og hann hefur gert það sem í hans valdi hefur staðið til að bæta fyrir það. Hann hefur ekki fyrr hlotið refsingu. Verður við ákvörðun hennar vísað til 1., 2., 3., 5., 6., 7. og 8. tölulið 70. gr. almennra hegningarlaga og sjónarmiða að baki 8. og 9. tölulið 74. gr. sömu laga. Með hliðsjón af framansögðu og vísan til 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 19. gr. laga nr. 37/1994, þykir mega staðfesta refsiákvörðun héraðsdóms.

Ákærði sat einn sólarhring í gæsluvarðhaldi vegna rannsóknar málsins sem kemur til frádráttar refsingu hans. Verður héraðsdómur staðfestur með þeirri breytingu.

Með vísan til 2. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 38. gr. laga nr. 36/1999, greiðist úr ríkissjóði allur sakarkostnaður málsins fyrir Hæstarétti samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður að öðru leyti en því að til frádráttar refsingu ákærða, S-x-x M-x-x R-x-x, komi gæsluvarðhald er hann sætti frá 13. nóvember 2004 til 14. sama mánaðar.

Ríkissjóður greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, Á-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 311.250 krónur.