arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
7/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. janúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. janúar 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til fimmtudagsins 17. janúar 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
801/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákvörðun innanríkisráðherra um framsal X til Póllands var staðfest.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. desember 2013 þar sem staðfest var ákvörðun innanríkisráðuneytisins 19. september sama ár um að framselja varnaraðila til Póllands. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.
80/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur. Hafnað var kröfu X um að í stað gæsluvarðhalds skyldi hann vistaður á sjúkrahúsi eða viðeigandi stofnun.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. febrúar 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 1. mars 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá er þess krafist að varnaraðili verði í gæsluvarðhaldi á sjúkrahúsi eða viðeigandi stofnun, sbr. 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur. Engin efni eru til að mæla fyrir um vistun varnaraðila á sjúkrahúsi eða viðeigandi stofnun í stað gæsluvarðhalds vegna meltingarsjúkdóms eða þunglyndis, enda ber samkvæmt 22. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga að veita honum viðeigandi heilbrigðisþjónustu meðan á gæsluvarðhaldinu stendur, sbr. 2. mgr. 77. gr. sömu laga.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
815/2013

Hafnað var kröfu um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þess í stað var X látinn sæta farbanni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. desember 2013 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi, en honum þess í stað bönnuð brottför af landinu allt til mánudagsins 6. janúar 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í 24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til 6. janúar 2014 klukkan 16.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með úrskurði héraðsdóms 18. nóvember 2013 var hafnað kröfu lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi, en hann úrskurðaður þess í stað í farbann til 16. desember sama ár. Sá úrskurður var ekki kærður til Hæstaréttar. Að því virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti sem ákveðin verður eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun réttargæslumanns varnaraðila, G-kk-ef J-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.
819/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 20. desember 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 17. janúar 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
81/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um frávísun ákæru að hluta þar sem frestur, til að krefjast málshöfðunar samkvæmt 3. mgr. 144. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, var liðinn þegar refsi- og skaðabótakrafa var höfð uppi í málinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. febrúar 2013 þar sem vísað var frá hluta ákæru á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðili krefst þess að málinu verði vísað frá dómi, en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá er krafist málsvarnarlauna vegna meðferðar málsins í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti og getur því hvorki krafist breytingar á niðurstöðu hans né getur komið til álita krafa hans um málskostnað í héraði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur. Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
822/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 25. desember 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 2. janúar 2014 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verður markaður skemmri tími og honum ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er fallist á að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi og skilyrðum 2. mgr. 98. gr. sömu laga um einangrun meðan á því stendur. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
823/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. desember 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 30. desember 2013 klukkan 12 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að hann sæti farbanni.

Sóknaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að varnaraðila verði gert að sæta farbanni til sama tíma og markaður er í úrskurðinum.

Eftir að hinn kærði úrskurður var kveðinn upp var innihald flösku þeirrar, sem lögregla lagði hald á að kvöldi 22. desember 2013, rannsakað af hálfu lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu og samkvæmt niðurstöðu þeirrar rannsóknar hefur flaskan að geyma 500 millilítra af amfetamíni. Að þessu gættu er staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að uppfyllt séu skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sæti gæsluvarðhaldi. Þá er fullnægt skilyrðum 2. mgr. 98. gr. sömu laga til þess að hann sæti einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
84/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 3. febrúar 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 15. febrúar 2013 klukkan 13 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá er gerð krafa um kærumálskostnað.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og að kröfu um kærumálskostnað verði hafnað.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
86/2013

H varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi 25. júní 2001. Í málinu krafðist H viðurkenningar á að krafa hans á hendur E og V hf. um bætur hafi ekki verið fyrnd er málið var höfðað. V hf. hafði innt af hendi greiðslur til H 21. apríl 2004 og 17. mars 2011 á grundvelli matsgerða sem þá lágu fyrir. H aflaði álits örorkunefndar og gerði viðbótarkröfu á hendur E og V hf. á grundvelli þess. Héraðsdómur taldi tíu ára fyrningarfrest samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 hafa verið liðinn þegar H höfðaði málið á hendur V hf. 1. mars 2012 og á hendur E 4. september 2012. Féllst dómurinn ekki á að áðurnefndar greiðslur V hf. til H hefðu falið í sér viðurkenningu á kröfu H og rofið fyrningarfrest ákvæðisins. Breytti engu um þá niðurstöðu hvort álits örorkunefndar hafði verið aflað án mótmæla frá E og V hf. eða hvort sérstakur áskilnaður hafði verið gerður af þeirra hálfu vegna þess. Þá var heldur ekki talið að fyrirvari H í tjónskvittun vegna uppgjörs 17. mars 2011, um mat á varanlegum afleiðingum og frekari kröfu ef endurmat reyndist hærra, hefði áhrif á þessa niðurstöðu. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu E og V hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. febrúar 2013. Hann krefst þess að viðurkennt verði að krafa sín á hendur stefndu um bætur fyrir líkamstjón, sem hann hlaut í umferðarslysi 25. júní 2001, hafi ekki verið fyrnd er mál þetta var höfðað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að hver málsaðila beri sinn kostnað af rekstri málsins fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
8/2013

V var sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum 81,93 g af amfetamíni. Þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 4 mánuði auk þess sem fíkniefnin voru gerð upptæk.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 3. janúar 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst þess aðallega að honum verði gerð vægasta refsing í formi hæfilegrar sektar en til vara krefst hann mildunar á refsingu.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, V-kk-nf R-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 197.143 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
91/2013

M og K deildu um forsjá dóttur sinnar og umgengni við hana. Áður höfðu þau farið sameiginlega með forsjá stúlkunnar sem dvaldi eina viku í senn hjá hvoru foreldri. Héraðsdómur taldi að það væri stúlkunni fyrir bestu að K færi með forsjá hennar og byggði sú niðurstaða á heildstæðu mati. Vísaði héraðsdómur m.a. til þess að líklegt væri að fyrirkomulag umgengni við stúlkuna hefði ekki hentað svo ungu barni sem hefði brugðist við með því að sýna streituviðbrögð í návist þess foreldris sem það hefði myndað mestu tilfinningalegu tengslin við, það er K. Báðir foreldrar væru hæfir til að fara með forsjá barnsins, en meta yrði aðstæður þannig að aðferð K við að nálgast stúlkuna væri líklegri til þess að höfða til hennar og bera jákvæðan árangur. Þá væru tengsl stúlkunnar við hálfsystur sína móðurmegin sterk og verðmæti fólgin í því fengju þær að alast upp saman. Hefðu þau tengsl sem þegar væru fyrir hendi meiri þýðingu fyrir stúlkuna en sú staðreynd að flutningur hennar til K kallaði á annan leiksóla og flutning af heimili M þar sem stúlkan hefði að miklu leyti dvalist frá fæðingu. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest í Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. febrúar 2013. Hann krefst þess að sér verði falin forsjá dóttur aðila, A, og að kveðið verði á um inntak umgengni stefndu við stúlkuna. Einnig krefst hann þess að stefndu verði gert að greiða einfalt meðlag með stúlkunni frá dómsuppsögu til 18 ára aldurs hennar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað stefndu hér fyrir dómi fer samkvæmt því sem segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður stefndu, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 500.000 krónur.
93/2013

X var sakfelldur fyrir nauðgun með því að hafa að heimili sínu haft önnur kynferðismök en samræði við A með því að beita hann ofbeldi og hótunum. Var háttsemin talin varða við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var X einnig sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og líkamsárás með því að hafa ekið bifreið sviptur ökuréttindum og undir áhrifum áfengis til B þar sem hann kýldi C einu höggi með krepptum hnefa í andlit, með þeim afleiðingum að hann hlaut sprungu á efri vör. Var háttsemin talin varða við 1. mgr., sbr. 3. mgr. 45. gr. og 1. mgr. 48. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var m.a. litið til þess að brot X gegn A hefði verið hrottalegt og hefði hann beitt þar í senn ofbeldi og alvarlegum hótunum. Var refsing X ákveðin fangelsi í 3 ár og 6 mánuði og honum var gert að greiða A 800.000 krónur í miskabætur. Þá var hann að auki sviptur ökurétti ævilangt

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 14. janúar 2013 af hálfu ákæruvaldsins og krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur um annað en refsingu ákærða, sem verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð.

A krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 1.200.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði, en til vara að ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu sína verði staðfest.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður að gæta að því að brot hans samkvæmt ákæru 10. júlí 2012 var hrottalegt og beitti hann þar í senn ofbeldi og alvarlegum hótunum, en brotaþoli hlaut talsverða áverka af hans völdum. Að þessu virtu en jafnframt því, sem greinir í hinum áfrýjaða dómi, er refsing ákærða ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði.

Að því er varðar einkaréttarkröfu brotaþola verður að líta til þess að í málinu hafa ekki verið lögð fram sérfræðileg gögn um afleiðingar af broti ákærða. Verður því að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um kröfu brotaþola.

Ákvæði héraðsdóms um ökuréttarsviptingu og sakarkostnað verða staðfest.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin er að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í þrjú ár og sex mánuði.

Héraðsdómur skal að öðru leyti vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 739.409 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, J-kk-ef Á-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 502.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, B-kk-ef J-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 188.250 krónur.
94/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. febrúar 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 14. febrúar 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og einangrun aflétt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
95/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 8. febrúar 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 21. febrúar 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.