167/2006

Að beiðni SG og SE tók H að sér byggingu sökkuls á lóð hans. H krafðist greiðslu að fjárhæð 1.349.365 króna fyrir verkið. SG og SE héldu því fram að samið hefði verið um einingarverð en ekki tímagjald fyrir verkið, eins og reikningur H miðaðist við, og töldu reikninginn vera of háan. SG og SE tókst ekki sönnun þess að samið hefði verið um fast verð fyrir verkið og varð því að dæma málið eftir þeirri grunnreglu sem meðal annars kemur fram í 45. gr. laga nr. 50/2000 og felur það í sér, að greiða skuli það verð sem seljandi setur upp, enda sé verðið ekki ósanngjarnt. Í niðurstöðu Hæstaréttar segir að sönnunarbyrði fyrir því að umkrafið verð sé ósanngjarnt hvíli á þeim sem slíku heldur fram. Fallist er á með héraðsdómi að yfirmatsgerð 5. júlí 2005 verði lögð til grundvallar við úrlausn málsins. Samkvæmt yfirmatsgerðinni var reikningur H 12% hærri en kostnaðarmat yfirmatsmanna. Var ekki talið að hér munaði meiru en svo að ekki væri sannað með matsgerðinni að reikningur H teldist ósanngjarn. Voru SG og SE því dæmd til að greiða kröfu H að fullu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Aðaláfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 22. mars 2006. Þau krefjast sýknu af kröfu gagnáfrýjanda og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 31. maí 2006. Hann krefst þess aðallega að aðaláfrýjendur verði dæmd til að greiða sér óskipt 997.369 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. febrúar 2003 til greiðsludags. Til vara krefst hann staðfestingar á héraðsdómi. Í báðum tilvikum er þess krafist að málskostnaðarákvörðun héraðsdóms verði staðfest og aðaláfrýjendur verði dæmd til að greiða honum málskostnað fyrir Hæstarétti.

Aðaláfrýjendur hafa ekki sannað að málsaðilar hafi samið um fast verð fyrir verk það sem gagnáfrýjandi vann í þágu þeirra. Er því fallist á með héraðsdómi að málið verði dæmt eftir grunnreglu þeirri sem meðal annars kemur fram í 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og felur það í sér, að greiða skuli það verð sem seljandi setur upp, enda sé verðið ekki ósanngjarnt. Sönnunarbyrði fyrir því að umkrafið verð sé ósanngjarnt hvílir á þeim sem slíku heldur fram. Með þeim rökum sem greinir í héraðsdóminum verður fallist á að yfirmatsgerð 5. júlí 2005 verði lögð til grundvallar við úrlausn málsins. Í yfirmatsgerðinni er komist að þeirri niðurstöðu, að reikningur gagnáfrýjanda sé 12% hærri en kostnaðarmat yfirmatsmanna. Hér munar ekki meiru en svo að ekki er sannað með þessari matsgerð að reikningur gagnáfrýjanda teljist ósanngjarn í skilningi fyrrgreindrar meginreglu. Aðaláfrýjendur verða því dæmd til að greiða kröfu gagnáfrýjanda að fullu. Sérstök andmæli aðaláfrýjenda við upphafstíma dráttarvaxta í kröfu gagnáfrýjanda komu fyrst fram við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti. Voru þau þá of seint fram komin og verður þess vegna ekki sinnt frekar. Verða dráttarvextir dæmdir í samræmi við kröfu gagnáfrýjanda svo sem nánar greinir í dómsorði.

Málskostnaðarákvæði hins áfrýjaða dóms verður staðfest.

Aðaláfrýjendur verða dæmd til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Aðaláfrýjendur, S-kk-nf G-kk-nf og S-kvk-nf E-kvk-nf, greiði gagnáfrýjanda, Húsbyggingum ehf., óskipt 997.369 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 28. febrúar 2003 til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað er staðfest.

Aðaláfrýjendur greiði gagnáfrýjanda 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.