arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
193/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. mars 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 6. apríl 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt sakavottorði varnaraðila hefur hann frá árinu 2008 til ársins 2015 verið dæmdur átta sinnum í samtals þriggja og hálfs árs fangelsi fyrir ýmis brot. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
194/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun L um að X skyldi sæta nálgunarbanni í sex mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. mars 2016, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að staðfesta ákvörðun hans 4. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind ákvörðun hans verði staðfest.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og þóknunar.

Varnaraðili hefur staðfastlega neitað því að hafa valdið skemmdum á þeim bifreiðum sem greinir í hinum kærða úrskurði. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, S-kk-ef F-kk-ef héraðsdómslögmanns, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
197/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sem P hafði lýst við slit L ehf. þar sem henni hafði ekki verið lýst fyrr en eftir að kröfulýsingarfrestur rann út og var P ekki talinn hafa sýnt fram á að uppfyllt væru skilyrði 2. töluliðar 118. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. mars 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. febrúar 2016, þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sem sóknaraðili lýsti við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að krafa sín að fjárhæð 10.330.975,82 evrur, sem lýst var sem almennri kröfu, fái komist að við slitin. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Public Investment Fund, greiði varnaraðila, LBI ehf., 500.000 krónur í kærumálskostnað.
198/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni í fjórar vikur á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. mars 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. mars 2016 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 7. sama mánaðar um að varnaraðili sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni og brottvísun af heimili. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur en til vara að hann verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Krafa varnaraðila um ómerkingu hins kærða úrskurðar er reist á því að héraðsdómur hafi ekki fjallað um þær varnir sem teflt hafi verið fram og að hvorki dómurinn né sóknaraðili hafi hlutast til um að rannsaka mikilsverð atriði sem styrkja málatilbúnað varnaraðila. Þannig hafi aðeins verið lögð fram sérstaklega valin smáskilaboð úr síma varnaraðila, sem lögregla lagði hald á. Ef varnaraðili taldi önnur smáskilaboð en liggja fyrir í málinu hafa þýðingu fyrir það var honum í lófa lagið að óska eftir að þeirra yrði aflað. Að öðru leyti er órökstudd krafa varnaraðila um ómerkingu hins kærða úrskurðar og verður henni hafnað.

Samkvæmt 2. mgr. 6. gr. laga nr. 85/2011 er heimilt að líta til þess hvort háttsemi sakbornings á fyrri stigum hafi verið þannig að hætta er talin á að hann muni hafa í frammi háttsemi sem lýst er í 4. gr. og 1. mgr. 5. gr. laganna. Þegar virt er forsaga málsins og frásögn varnaraðila sjálfs hjá lögreglu er nægjanlega leitt í ljós að hætta er á að hann muni áfram raska friði brotaþola eða brjóta gegn þeim. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem áveðin verður með virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, J-kk-ef B-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
199/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. mars 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. mars 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 11. apríl 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
19/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem mál K gegn S, V o.fl. var fellt niður og henni gert að greiða S og V málskostnað. Í dómi Hæstaréttar kom fram að K hafi mátt vera ljóst að krafa sú sem hún hefði uppi í málinu væri þegar greidd. Var því lagt til grundvallar að hún hefði höfðað málið að þarflausu og var henni því gert að greiða V og S málskostnað með álagi samkvæmt 2. mgr., sbr. a. lið 1. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 28. og 30. desember 2015, en kærumálsgögn bárust réttinum frá sóknaraðilanum S-kk-þgf E-kk-þgf síðarnefnda daginn og frá varnaraðilanum V-kk-þgf 4. janúar 2016. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 18. desember 2015 þar sem mál varnaraðila á hendur sóknaraðilum var fellt niður og henni gert að greiða sóknaraðilanum V-kk-þgf 300.000 krónur og sóknaraðilanum S-kk-þgf E-kk-þgf 550.000 krónur í málskostnað. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilinn S-kk-nf E-kk-nf krefst þess að varnaraðili greiði sér „fullan málskostnað í samræmi við tímaskýrslu og málskostnaðarreikning“ að teknu tilliti til virðisaukaskatts, ásamt álagi. Sóknaraðilinn V-kk-nf krefst þess að varnaraðili greiði sér 1.740.202 krónur í málskostnað, ásamt álagi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og að sóknaraðilar greiði sér kærumálskostnað.

Í tölvupósti 17. nóvember 2015 frá fyrrum lögmanni varnaraðila kom fram að þær kröfur sem hún hafði uppi í þessu máli hafi verið greiddar að fullu á árunum 2011 og 2012. Hafi félagið VOH ehf. greitt skuldina að undangengnum viðræðum um uppgjör. Samkvæmt þessu mátti varnaraðila vera ljóst að krafa sú sem hún hafði uppi í málinu var þegar greidd. Verður því lagt til grundvallar að hún hafi höfðað mál þetta að þarflausu og verður henni því gert að greiða sóknaraðilum málskostnað með álagi samkvæmt 2. mgr., sbr. a. lið 1. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991. Við ákvörðun málskostnaðar til handa sóknaraðilum er þó litið til þess að málið var ekki flókið auk þess sem ekki verður fallist á kröfu sóknaraðilans V-kk-ef vegna kostnaðar við rannsókn á bókhaldi VOH ehf. Samkvæmt framansögðu verður málskostnaður ákveðinn 800.000 krónur til handa sóknaraðilanum S-kk-þgf E-kk-þgf og 600.000 krónur til handa sóknaraðilanum V-kk-þgf.

Eftir þessum úrslitum og kröfugerð fyrir Hæstarétti verður varnaraðila gert að greiða sóknaraðilanum V-kk-þgf kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, K-kvk-nf S. R-kvk-nf, greiði sóknaraðilanum S-kk-þgf E-kk-þgf J-kk-þgf 800.000 krónur og sóknaraðilanum V-kk-þgf K-kk-þgf 600.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi.

Varnaraðili greiði sóknaraðilanum V-kk-þgf 200.000 krónur í kærumálskostnað. Kærumálskostnaður fellur að öðru leyti niður.
1/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að ógilda nauðungarsölu á nánar tiltekinni fasteign. Ekki var fallist á með G að formskilyrða laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu hafi ekki verið gætt við meðferð nauðungarsölubeiðninnar hjá sýslumanni. Þá var ekki talið að ágreiningur um hvaða vísitölu ætti að nota til útreiknings kröfu L hf. stæði nauðungarsölunni í vegi, enda væri ekki ágreiningur með aðilum um að G stæði í skuld við L hf. sem hafi numið 39.074.904 krónum í janúar 2013. Kröfu G um ógildingu nauðungarsölunnar var því hafnað.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2015, en kærumálsgögn bárust 5. janúar 2016. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. desember 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilda nauðungarsölu sem fram fór 31. ágúst 2015 á fasteigninni Fálkastíg 1, Garðabæ, fastanúmer 229-9918. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að áðurgreind krafa hennar verði tekin til greina. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði var 31. ágúst 2015 fram haldið nauðungarsölu á fasteigninni að Fálkastíg í Garðabæ, þinglýstri eign sóknaraðila, vegna skuldar sóknaraðila samkvæmt veðskuldabréfi, upphaflega að höfuðstól 28.500.000 krónur, útgefnu af sóknaraðila 25. júlí 2008, sem tryggt var með 1. veðrétti í framangreindri eign. Skyldi bréfið, sem greiðast átti með mánaðarlegum afborgunum á 40 árum, í fyrsta sinn 15. september 2008, bera 6,30% vexti og þá var bréfið verðtryggt miðað við grunnvísitöluna 304,4. Aðilar undirrituðu skilmálabreytingu á bréfinu 3. janúar 2013, þar sem vextir voru lækkaðir í 3,75% og svonefnd uppgjörsvísitala var tilgreind 400,7. Eftir skilmálabreytinguna nam fjárhæð skuldarinnar 39.074.904 krónum og skyldi greiða hana á 40 árum, í fyrsta sinn 15. janúar 2013. Á skilmálabreytinguna hefur verið handskrifuð í reit fyrir áðurnefnda uppgjörsvísitölu talan 365,3, en eftir sem áður stendur þar talan 400,7 auk þess sem þar er skráð grunnvísitalan 304,4. Ekki er ágreiningur með aðilum um að sóknaraðili sé í skuld við varnaraðila eftir skilmálabreytinguna, en skuldin nam sem fyrr segir 39.074.904 krónum í janúar 2013, án tillits til þess hvor framangreindra vísitalna ætti að gilda við útreikning skuldarinnar á tímabilinu frá 15. desember 2010 til 15. janúar 2013. Samkvæmt þessu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Eftir úrslitum málsins verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kvk-nf Ó-kvk-nf, greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
201/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um dómkvaðningu matsmanns í máli sem B höfðaði á hendur henni í því skyni að svipta hana forsjá þriggja barna sinna. Með vísan til þess að í málinu lágu fyrir nýleg sérfræðigögn um forsjárhæfni A var talið að matsgerð sú sem hún hygðist afla myndi vera tilgangslaus til sönnunar. Þá vísaði Hæstiréttur til þess að málið sætti flýtimeðferð samkvæmt 53. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 og að samkvæmt 1. mgr. 54. gr. sömu laga skyldi kveðja sérfróða meðdómsmenn til setu í dómi við meðferð málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. mars 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. febrúar 2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að dómkvaddur verði matsmaður til að veita svör við spurningum í matsbeiðni sóknaraðila. Þá krefst hann kærumálskostnaður úr hendi varnaraðila eins og málið væri ekki gjafsóknarmál en með gjafsóknarleyfi 17. mars 2016 var sóknaraðila veitt gjafsókn til þess að kæra úrskurðinn til Hæstaréttar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í málinu liggur fyrir ítarleg sálfræðileg álitsgerð 25. nóvember 2015 á forsjárhæfni sóknaraðila, en haft var samráð við hana við val á sálfræðingnum sem gerði rannsóknina. Álitsgerðin ber með sér að til grundvallar niðurstöðunni liggja fjölþætt próf og rannsóknir á heilsu sóknaraðila, stöðu hennar og högum. Þá ber að líta til þess að mál þetta sætir flýtimeðferð samkvæmt 53. gr. b. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Ennfremur liggur fyrir að samkvæmt 1. mgr. 54. gr. barnaverndarlaga skal kveðja sérfróða meðdómsmenn til setu í dómi við meðferð málsins og að heimild stendur til eftir reglum réttarfarslaga að taka skýrslur fyrir dómi og leggja þar fram frekari gögn. Að þessu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 200.000 krónur.
206/2016

Ó og J voru sakfelldir fyrir rán með því að hafa farið inn í banka í Reykjavík, vopnaðir eftirlíkingu af skammbyssu og hníf, ógnað þar starfsfólki og viðskiptavinum og haft á brott með sér nánar tilgreinda fjármuni. Var brotið talið varða við 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að margir hefðu verið í bankanum er ránið var framið, bæði starfsfólk og viðskiptavinir, sem hefðu ekki getað vitað hvort byssan hefði verið raunveruleg eða ekki. Þá hefði brotið verið skipulagt, beinst að mikilvægum hagsmunum, sbr. 1. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og framið í sameiningu, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Var refsing Ó og J ákveðin fangelsi í þrjú ár en refsing þess fyrrnefnda ákvörðuð sem hegningarauki við dóm sem hann hafði hlotið í janúar 2016, með vísan til 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 11. mars 2016 í samræmi við yfirlýsingar ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærðu verði þyngd.

Ákærði Ó-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf krefst þess að refsing hans verði milduð og bundin skilorði.

Ákærði J-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf krefst þess að refsing hans verði milduð.

Við ákvörðun refsingar ber sérstaklega að líta til þess að brot þeirra var skipulagt, þeirra hagsmuna sem brotið varðaði, sbr. 1. tl. 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sem og þess að brotið frömdu ákærðu í sameiningu, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, verður hann staðfestur.

Ákærðu verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðra verjenda sinna fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Af áfrýjunarkostnaði málsins greiði ákærðu, Ó-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf og J-kk-nf M-kk-nf H-kk-nf hvor fyrir sig 622.500 krónur, sem eru málsvarnarlaun verjenda þeirra, hæstaréttarlögmannanna S-kk-ef G. G-kk-ef og B-kk-ef H-kk-ef. Annan áfrýjunarkostnað, 91.406 krónur, greiði ákærðu óskipt.
207/2016

Á ehf. krafði Í, H og S hf. um greiðslu skaðabóta vegna ætlaðs galla á nýbyggingu sem Á ehf. hafði keypt af Í árið 2013. Var krafa Á ehf. á hendur Í byggð á grundvelli laga um fasteignakaup nr. 40/2002 en krafa á hendur H og S hf. laut að greiðslu úr starfsábyrgðartryggingu H, sem starfað hafði sem byggingarstjóri fasteignarinnar. Talið var að Á ehf. hefði vanrækti skoðunarskyldu sína á þaki og útveggjum á suðurhlið hússins og gæti því ekki borið fyrir sig meintan galla á því sem hann hefði mátt sjá við skoðun fasteignarinnar, sbr. 29. gr. laga nr. 40/2002. Þá var hvorki fallist á að Í hefði vanrækt upplýsingaskyldu sína um ástand þaksins, né frágangi svalahurða, sbr. 26. gr. laganna, eða veitt rangar upplýsingar um ástand fasteignarinnar að þessu leyti, sbr. 27. gr. sömu laga. Loks var ekki fallist á með Á ehf. að fasteignin hefði ekki staðist kröfur um gæði, búnað og annað sem leiða hafi mátt af kaupsamningi aðila, þ.m.t. sölu- og ástandslýsingu hennar, sbr. 18. gr. fyrrgreindra laga. Í málinu lá fyrir að Á ehf. hafði keypt eignina af Í eftir að hún hafði staðið ókláruð í rúm fjögur ár. Samkvæmt dómaframkvæmd gæti H ekki borið ábyrgð á þeim verkþáttum sem ekki hafði verið búið að ljúka þegar framkvæmdir við byggingu fasteignarinnar höfðu verið stöðvaðar árið 2009. Voru Í, H og S hf. samkvæmt þessu sýknaðir af kröfu Á ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. mars 2016. Hann krefst þess að stefndu verði óskipt gert að greiða sér 7.778.632 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. maí 2014 til greiðsludags. Þá krefst hann þess að stefnda Íbúðalánasjóði verði gert að greiða sér 1.803.895 krónur með sömu vöxtum. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, ÁÁ verktakar ehf., greiði stefnda, Íbúðalánasjóði, 800.000 krónur og stefndu, H-kk-þgf K-kk-þgf R-kk-þgf og Sjóvá-Almennum tryggingum hf., hvorum fyrir sig, 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
208/2016

Aðilar deildu um hvort lán sem R tók hjá Í hf. hefði verið lán í erlendum myntum eða í íslenskum krónum með ólögmætri gengistryggingu. Í dómi héraðsdóms var vísað til þess að yfirskrift veðskuldabréfsins hefði borið með sér að um væri að ræða veðskuldabréf í erlendum gjaldmiðlum, lánsfjárhæðin hefði fyrst verið tilgreind í erlendum gjaldmiðlum og síðan jafnvirðis í íslenskum krónum og vextir verið tilgreindir Libor og Euribor. Að þessu virtu var talið að um hefði verið að ræða lán í erlendum gjaldmiðlum. Í Hæstarétti var sú niðurstaða staðfest og tekið fram skuldbindingin hefði því ekki farið í bága við 13. og 14. gr., sbr. 2. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. mars 2016. Hún krefst þess að viðurkennt verði að skuld samkvæmt veðskuldabréfi 14. júlí 2005, hafi eftir greiðslu á gjalddaga þess 7. apríl 2015 staðið í 8.909.820 krónum. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna héraðsdóms verður fallist á það með stefnda að veðskuldabréfið, sem málið tekur til, hafi verið í erlendum gjaldmiðlum og því fór skuldbindingin ekki í bága við 13. og 14. gr., sbr. 2. gr., laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Af þessu leiðir að stefndi verður sýknaður af kröfu áfrýjanda.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað sem ákveðinn verður í einu lagi á báðum dómstigum eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur er óraskaður um annað en málskostnað.

Áfrýjandi, R-kvk-nf G-kvk-nf, greiði stefnda, Íslandsbanka hf., samtals 800.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.
209/2016

Eftir kröfu þrotabús H ehf. var mál þess á hendur R ehf. fellt niður fyrir Hæstarétti. Var þrotabú H ehf. dæmt til greiðslu málskostnaðar fyrir réttinum að kröfu R ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 15. mars 2016. Með bréfi til réttarins 30. ágúst sama ár tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá áfrýjun málsins. Af hálfu stefnda er gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 verður áfrýjanda gert að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, þrotabú Háfells ehf., greiði stefnda, Rafmönnum ehf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.