21/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu F um að fá endurgreiddan kostnað sem F innti af hendi vegna starfa skilanefndar L hf. frá skipun nefndarinnar þar til í apríl 2009. Í dómi Hæstaréttar kom fram að það leiddi af lögum nr. 44/2009, sem breyttu ákvæðum laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, að kostnaðar af störfum skilanefnda og slitastjórna skyldi frá gildistöku laganna greiddur af viðkomandi fjármálafyrirtæki. Lögin tóku gildi 22. apríl 2009 og var því ekki lagaheimild fram að þeim degi fyrir kröfu F gagnvart L ehf. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. desember 2010, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. janúar 2011. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. desember 2010, þar sem hafnað var kröfum sóknaraðila við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að kröfur hans verði teknar til greina við slit varnaraðila, aðallega að krafa að fjárhæð 117.302.401 krónur, auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. nóvember 2009 til greiðsludags, verði viðurkennd sem búskrafa samkvæmt 2. tölulið 110. gr. laga nr. 21/1991, en til vara að krafa að fjárhæð 81.911.452 krónur, með dráttarvöxtum svo sem í aðalkröfu greinir, verði viðurkennd sem búskrafa samkvæmt 4. tölulið 110. gr. laganna og þá jafnframt að krafa að fjárhæð 35.390.949 krónur, með dráttarvöxtum svo sem í aðalkröfu greinir, verði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991, en til vara sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. sömu laga. Að þessu frágengnu krefst sóknaraðili þess að krafa hans að fjárhæð 65.043.744 krónur, með dráttarvöxtum svo sem í aðalkröfu greinir, verði viðurkennd sem búskrafa samkvæmt 4. tölulið 110. gr. laga nr. 21/1991 og þá jafnframt að krafa að fjárhæð 52.258.657 krónur, með dráttarvöxtum svo sem í aðalkröfu greinir, verði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 1. tölulið 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991, en til vara sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. sömu laga. Að öllu þessu frágengnu krefst sóknaraðili þess að krafa hans að fjárhæð 117.302.401 krónur, með dráttarvöxtum svo sem í aðalkröfu greinir, verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991. Í öllum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Kröfur og málsástæður aðila eru raktar í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram skipaði sóknaraðili varnaraðila fimm manna skilanefnd 7. október 2008 á grundvelli 4. mgr. 5. gr. laga nr. 125/2008 um heimild til fjárveitingar úr ríkissjóði vegna sérstakra aðstæðna á fjármálamarkaði o.fl., sem tóku gildi sama dag. Sóknaraðili hefur greitt laun skilanefndarmanna frá október 2008 til og með mars 2009, samtals 116.864.161 krónu, og krefst þess að varnaraðili endurgreiði honum þessa fjárhæð að viðbættum kröfulýsingarkostnaði. Fallast ber á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að ekki hafi verið kveðið á um slíka greiðsluskyldu í lögum nr. 125/2008. Af ákvæðum laga nr. 44/2009 um breyting á lögum nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, sem tóku gildi 22. apríl 2009, leiddi að kostnaður af störfum skilanefnda og slitastjórna skyldi framvegis greiddur af viðkomandi fjármálafyrirtæki. Fram að gildistöku þessara laga var ekki lagaheimild fyrir kröfu sóknaraðila og verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Fjármálaeftirlitið, greiði varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.