108/2004

Þ kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hennar á hendur ríkinu til greiðslu skaðabóta var með vísan e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. mars 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. febrúar 2004, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða kærumálskostnað.

I.

Sóknaraðili höfðaði mál þetta á hendur varnaraðila til greiðslu bóta vegna rofa varnaraðila á vinnusamningi og ráðningar þriðja manns í starf það, sem hún kveðst hafa gegnt við Garðyrkjuskóla ríkisins. Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði rökstyður varnaraðili frávísunarkröfu sína með því að máltilbúnaður sóknaraðila sé óskýr og samhengislaus. Þá sé dómkrafa hennar óljós. Telur hann málatilbúnað sóknaraðila andstæðan ákvæðum 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Sóknaraðili telur enga þá galla vera á málatilbúnaði sínum að réttlæti frávísun máls. Sóknaraðili kveður skýrt í stefnu að hún krefjist fébóta úr hendi varnaraðila vegna rofa hans á ígildi samnings sem komist hafi á milli málsaðila. Miði hún fjárhæð bóta við tilgreind laun náttúrufræðings með hennar menntun og starfsreynslu í tiltekinn fjölda mánaða. Sóknaraðili kveður málsástæður sínar koma fram í stefnu og gögnum málsins.

II.

Í hinum kærða úrskurði er kröfugerð sóknaraðila tekin orðrétt upp. Er fallist á það með héraðsdómara að kröfugerðin sé ekki skýr og blandist inn í hana málsástæður sóknaraðila. Hins vegar tilgreinir sóknaraðili að hún telji sig eiga rétt á bótum úr hendi varnaraðila að fjárhæð 6.304.144 krónur, með dráttarvöxtum frá 1. nóvember 2003 til greiðsludags samkvæmt III. og IV. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar. Sóknaraðili er ekki löglærð og sækir hún mál sitt sjálf, en ekki verður séð að henni hafi verið leiðbeint um lagfæringar á orðalagi dómkrafna. Sóknaraðili hefur lýst málavöxtum eins og þeir horfa við henni og öðrum atvikum, er hún telur að leiða eigi til skaðabótaskyldu varnaraðila. Virðist hún reisa kröfur sínar á því að af hálfu varnaraðila hafi ekki verið að fullu staðið við loforð um að hún fengi að stunda vinnu og rannsóknir hjá varnaraðila, sem meðal annars hefðu nýst henni til öflunar doktorsgráðu. Hafi varnaraðili að lokum sagt upp samningi aðila á ólögmætan hátt. Vegna þess beri henni bætur að fjárhæð 4.953.256 krónur. Jafnframt þessu hafi varnaraðili ráðið karlmann til starfa í stöðu hennar og þannig gengið fram hjá rétti hennar til stöðunnar er byggja megi á fyrri samskiptum málsaðila. Fyrir það eigi hún rétt á bótum að fjárhæð 1.350.888 krónur. Þá hefur sóknaraðili í stefnu gert grein fyrir þeim grundvelli sem hún miðar fjárhæð bóta við. Auk þess vísar sóknaraðili til þeirra lagaákvæða er hún telur að við eigi. Að öllu þessu virtu verður að telja að héraðsdómsstefnan uppfylli skilyrði, sem greinir í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, með þeim hætti að ekki séu alveg næg efni til að vísa málinu frá dómi. Verður hinn kærði úrskurður samkvæmt því felldur úr gildi.

Rétt er að hvor aðilanna beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og er lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.