389/2003

Íbúð sem G og A keyptu af V reyndist vera 71 fermetri en ekki 84,7 fermetrar eins og tilgreint var í söluyfirliti vegna íbúðarinnar að fengnum upplýsingum frá Fasteignamati ríkisins. Hvorki var fallist á með kaupendum að sýnt hafi verið fram á að V hafi vitað að íbúðin væri minni en fram kom í söluyfirliti, né að V hafi ábyrgst nákvæma tilgreiningu á stærð íbúðarinnar. Ekki voru því skilyrði fyrir skaðabótaábyrgð V. Þá voru stærðarfrávik ekki talin svo veruleg að dæma bæri afslátt af umsömdu kaupverði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 7. október 2003. Þau krefjast þess að stefndu verði gert að gefa út afsal til sín fyrir íbúð á 1. hæð til hægri að Seljavegi 33 í Reykjavík í samræmi við kaupsamning málsaðila 29. ágúst 2001. Jafnframt verði stefnda dæmd til að greiða áfrýjendum 900.000 krónur og að viðurkenndur verði réttur áfrýjenda til að skuldajafna þeirri fjárhæð við kröfu stefndu á hendur þeim vegna ógreiddra eftirstöðva kaupverðs íbúðarinnar að fjárhæð 481.754 krónur, en stefnda verði dæmd til að greiða áfrýjendum mismuninn, 418.246 krónur, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. maí 2002 til greiðsludags. Þá krefjast áfrýjendur málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur og sér dæmdur málskostnaður fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi snýst mál þetta um hvort áfrýjendum beri skaðabætur eða afsláttur af kaupverði vegna þess að íbúð, sem þau keyptu af stefndu með kaupsamningi 29. ágúst 2001, reyndist vera 71 fermetri en ekki 84,7 fermetrar, eins og tilgreint var í söluyfirliti vegna íbúðarinnar að fengnum upplýsingum frá Fasteignamati ríkisins. Í kaupsamningi málsaðila var hins vegar tiltekið að eignaskiptayfirlýsing hefði ekki verið gerð. Fram er komið að áfrýjendur höfðu búið í íbúðinni í sex mánuði án þess að átta sig á að hún var minni en í söluyfirliti greindi. Urðu þau þess fyrst áskynja er þeim barst í hendur þinglýsingarvottorð þar sem getið var um stærð íbúðarinnar samkvæmt eignaskiptayfirlýsingu, er gerð var eftir kaupin. Þá kom fram fyrir dómi hjá þeim fasteignasala, sem skoðaði íbúðina fyrir gerð söluyfirlits, að honum hafi ekki þótt neitt athugavert við tilgreiningu á stærð íbúðarinnar. Samkvæmt þessu verður hvorki fallist á með áfrýjendum að sýnt hafi verið fram á að stefnda hafi vitað að íbúðin væri minni en fram kom í söluyfirliti, né að hún hafi ábyrgst nákvæma tilgreiningu á stærð íbúðarinnar. Er því fallist á með héraðsdómi að ekki séu skilyrði fyrir skaðabótaábyrgð stefndu. Þá verður heldur ekki talið að alveg nægileg efni séu til að telja stærðarfrávik á íbúðinni svo veruleg að dæma beri afslátt af umsömdu kaupverði, enda hafa áfrýjendur ekki sýnt fram á að til grundvallar kaupum þeirra á íbúðinni hafi legið slíkar einstaklingsbundnar forsendur sem leiða eigi til þeirrar niðurstöðu.

Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms, verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Rétt þykir hver aðili beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.