418/2015

Í hf. krafðist þess að staðfestur yrði veðréttur hans samkvæmt tilteknu veðtryggingarbréfi í fasteign í eigu H til tryggingar skuld O ehf. við sig samkvæmt nánar tilgreindum lánssamningi. Talið var að lánssamningurinn sem Í hf. byggði kröfu sína á væri sjálfstæður lánssamningur og að ekki væri þörf á að fjalla sérstaklega um heildarskuld O ehf. við Í hf. við mat á því hvort Í hf. yrði heimilað að gera fjárnám í fasteigninni á grundvelli veðtryggingarbréfsins. Þá var ekki fallist á það með H að skiptastjóri þrotabús O ehf. hefði ekki úthlutað rétt úr búi félagsins, enda hefði þurft að leysa úr slíkum ágreiningi á grundvelli laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þar sem Í hf. hafði leitt nægjanlega í ljós að skuld O ehf. væri ógreidd var Í hf. heimilað að gera fjárnám í fasteign H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. júní 2015. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess að staðfestur verði veðréttur hans í fasteign áfrýjanda að Spóaási 22 í Hafnarfirði samkvæmt tryggingarbréfi útgefnu 7. mars 2000, allsherjarveði tryggðu með 1. veðrétti í eigninni, að höfuðstól 6.000.000 krónur, til tryggingar skuld Ocean Direct ehf. við stefnda að fjárhæð 94.629.863 krónur.

Eins og rakið er í héraðsdómi setti eiginmaður áfrýjanda, A-kk-nf B-kk-nf A-kk-nf, með tryggingarbréfi 7. mars 2000 fasteignina að Spóaási 22 í Hafnarfirði að veði til tryggingar greiðslu skulda sinna við Sparisjóð Hafnarfjarðar, samtals að fjárhæð 6.000.000 krónur. Ritaði áfrýjandi samþykki sitt undir tryggingarbréfið sem þinglýstur eigandi fasteignarinnar. Þá rituðu áfrýjandi og A-kk-nf undir yfirlýsingu 3. febrúar 2005 um að tryggingarbréfið skyldi framvegis einnig standa til tryggingar skuldum Ocean Direct ehf. gagnvart sparisjóðnum.

Af hálfu áfrýjanda er á því byggt að greiðslufall hafi ekki orðið fyrr en 3. desember 2009 á skuld Ocean Direct ehf. við BYR sparisjóð samkvæmt lánssamningi milli þeirra frá 18. september 2007, að jafnvirði allt að 118.057.799 krónur sem greiðast skyldu út í erlendum myntum. Því til samræmis hefur stefndi í málatilbúnaði sínum fyrir Hæstarétti lækkað skuld Ocean Direct ehf. samkvæmt lánssamningnum úr 102.481.096 krónum, eins og krafist var í héraði, í 94.629.863 krónur og miðar þann útreikning við að almennir vextir samkvæmt 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu reiknist frá þeim degi er síðast voru greiddir vextir af skuldinni, 12. maí 2009, til 3. desember sama ár, en þá hafi skuldin numið 115.728.517 krónum. Á eftirstöðvar skuldarinnar hafi síðan verið reiknaðir dráttarvextir fram til útgáfudags stefnu 2. maí 2014. Samkvæmt því hafi skuldin þann dag numið 94.629.863 krónum að teknu tilliti til úthlutunar úr þrotabúi Ocean Direct ehf. upp í kröfuna, 57.051.534 krónur 26. janúar 2012 og 30.461.532 krónur 26. júlí sama ár. Í útreikningnum hefur stefndi jafnframt lagt til grundvallar að lánið hafi frá upphafi verið í íslenskum krónum og gerir heldur ekki viðbótarkröfu um mismun vaxta samkvæmt 4. gr. laga nr. 38/2001 og samningsvaxta fyrir þann tíma sem Ocean Direct ehf. greiddi vexti af láninu.

Stefndi hefur leitt nægjanlega í ljós að framangreind fjárkrafa hans sé ógreidd. Að því gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Stefndi hefur ekki gert kröfu um málskostnað fyrir Hæstarétti og verður hann því ekki dæmdur.

Dómsorð:

Stefnda, Íslandsbanka hf., er heimilt að gera fjárnám í fasteign áfrýjanda, H-kvk-ef L-kvk-ef G-kvk-ef, að Spóaási 22 í Hafnarfirði, fastanúmer 224-5260, á grundvelli tryggingarbréfs að fjárhæð 6.000.000 krónur, útgefnu 7. mars 2000, allsherjarveði tryggðu með 1. veðrétti í eigninni, til tryggingar skuld Ocean Direct ehf. við stefnda að fjárhæð 94.629.863 krónur.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.