arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
589/2017

S höfðaði mál á hendur Í og gerði þá kröfu að felldir yrðu úr gildi úrskurðir ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar þar sem kveðið hafði verið á um að tilteknar greiðslur til erlends félags, sem sýnt þótti að S og viðskiptafélagi hans nytu ávinnings af, skyldu virtar sem skattskyld laun S. Þá krafðist S þess að Í yrði gert að endurgreiða sér þá fjárhæð sem honum hafði verið gert að greiða í kjölfar endurákvörðunar á opinberum gjöldum hans af þessum sökum. Í niðurstöðu sinni vísaði héraðsdómur meðal annars til þess að afla hefði þurft upplýsinga frá endurskoðanda hins erlenda félags og breskum skattyfirvöldum áður en jafn íþyngjandi ákvörðun hefði verið tekin. Með því að það hefði ekki verið gert yrði að fallast á að skattyfirvöld hefðu ekki séð til þess að málið hefði verið nægilega upplýst áður en hinar umþrættu ákvarðanir voru teknar og þar með brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 við meðferð þess. Tók héraðsdómur því kröfur S til greina og staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Á-kk-nf M-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. september 2017. Hann krefst aðallega sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að fjárkrafa stefnda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, S-kk-þgf S-kk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
590/2017

G höfðaði mál á hendur Í og gerði þá kröfu að felldir yrðu úr gildi úrskurðir ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar þar sem kveðið hafði verið á um að tilteknar greiðslur til erlends félags, sem sýnt þótti að G og viðskiptafélagi hans nytu ávinnings af, skyldu virtar sem skattskyld laun G. Þá krafðist G þess að Í yrði gert að endurgreiða sér þá fjárhæð sem honum hafði verið gert að greiða í kjölfar endurákvörðunar á opinberum gjöldum hans af þessum sökum. Í niðurstöðu sinni vísaði héraðsdómur meðal annars til þess að afla hefði þurft upplýsinga frá endurskoðanda hins erlenda félags og breskum skattyfirvöldum áður en jafn íþyngjandi ákvörðun hefði verið tekin. Með því að það hefði ekki verið gert yrði að fallast á að skattyfirvöld hefðu ekki séð til þess að málið hefði verið nægilega upplýst áður en hinar umþrættu ákvarðanir voru teknar og þar með brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 við meðferð þess. Tók héraðsdómur því kröfur G til greina og staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Á-kk-nf M-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 19. september 2017. Hann krefst aðallega sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að fjárkrafa stefnda verði lækkuð og málskostnaður felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, íslenska ríkið, greiði stefnda, G-kk-þgf E-kk-þgf K-kk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
597/2017

Í hf. krafði R um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar samkvæmt lánssamningi útgefnum af R til forvera Í hf. á árinu 2008. Þá krafðist Í hf. þess jafnframt að honum yrði dæmdur réttur til að gera fjárnám í tiltekinni fasteign S ehf. á grundvelli tryggingarbréfs sem tryggt var með veði í fasteigninni. R byggði sýknukröfu sína á því að lánið samkvæmt lánssamningnum hefði verið tekið til uppgreiðslu á eldra láni, samkvæmt samningi hans við SV frá 2005 og bæri að líta á síðara lánið sem skilmálabreytingu hins eldra og því væru þau einn gerningur sem fæli í sér lán í íslenskum krónum sem bundið væri við gengi erlendra gjaldmiðla í andstöðu við þágildandi 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Talið var að lánssamningurinn frá 2005 hefði verið í erlendum myntum og að síðari lánssamningurinn yrði ekki skilinn öðruvísi en svo að hann mælti fyrir um lán til R í íslenskum krónum til að greiða upp lán í erlendum gjaldmiðlum sem væri lögmætt. Þá var hvorki fallist á með R að lækka bæri kröfu Í hf. á grundvelli bráðabirgðaákvæðis X í lögum nr. 38/2001 né að vísa bæri lánssamningunum til hliðar á grundvelli tiltekinna ógildingarreglna laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Voru kröfur Í hf. því teknar til greina.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og G-kk-nf A-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 21. september 2017. Þeir krefjast aðallega sýknu af kröfum stefnda en til vara að kröfur hans verði lækkaðar. Í báðum tilvikum krefjast þeir málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Áfrýjendur verða dæmdir til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði fellur niður.

Áfrýjendur, R-kk-nf Þ. B-kk-nf og Skandinavíska háskólastofnunin ehf., greiði óskipt stefnda, Íslandsbanka hf., 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
600/2017

Z höfðaði mál gegn F ehf. til heimtu launa sem hún taldi sig eiga inni hjá félaginu. Í ráðningarsamningi milli Z og F ehf. var kveðið á um tiltekið tímakaup og var útreikningur kröfu Z byggður á tímaskráningum hennar sjálfrar. F ehf. hélt því fram í málinu að skráningin væri röng og vinnuframlag Z samkvæmt skráningunni ósannað. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var af Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að tímaskráningar Z væru handskráðar samtímaheimildir. Hefði F ehf. ekki lagt fram neina aðra tímaskráningu en honum hefði verið í lófa lagið að tryggja sér sönnun um vinnuframlag Z með því að skrá vinnu hennar með stimpilklukku eða yfirfara tímaskráningu hennar jafnóðum. Yrði því að leggja tímaskráningu Z til grundvallar við úrlausn málsins enda ekki við annað að styðjast og ekkert fram komið sem rýrði trúverðugleika þeirrar skráningar. Var F ehf. því gert að greiða Z umkrafða fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari, G-kk-nf G-kk-nf settur hæstaréttardómari og I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. september 2017. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefndu, en til vara að fjárhæð kröfunnar verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að mál þetta hefur verið rekið samhliða öðru samkynja máli.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ferðaþjónusta og sumarhús ehf., greiði stefndu, Z-x-x A-x-x, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
601/2017

G höfðaði mál gegn F ehf. til heimtu launa sem hann taldi sig eiga inni hjá félaginu. Í ráðningarsamningi milli G og F ehf. var kveðið á um tiltekið tímakaup og var útreikningur kröfu G byggður á tímaskráningum hans sjálfs. F ehf. hélt því fram í málinu að skráningin væri röng og vinnuframlag G samkvæmt henni ósannað. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var af Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að tímaskráningar G væru handskráðar samtímaheimildir. Hefði F ehf. ekki lagt fram neina aðra tímaskráningu en honum hefði verið í lófa lagið að tryggja sér sönnun um vinnuframlag G með því að skrá vinnu hans með stimpilklukku eða yfirfara tímaskráningu hans jafnóðum. Yrði því að leggja tímaskráningu G til grundvallar við úrlausn málsins enda ekki við annað að styðjast og ekkert fram komið sem rýrði trúverðugleika þeirrar skráningar. Var F ehf. því gert að greiða G umkrafða fjárhæð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari, G-kk-nf G-kk-nf settur hæstaréttardómari og I-kk-nf E-kk-nf héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. september 2017. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir, en við ákvörðun hans er tekið tillit til þess að mál þetta hefur verið rekið samhliða öðru samkynja máli.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ferðaþjónusta og sumarhús ehf., greiði stefnda, G-x-x E-x-x, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
604/2017

Aðilar deildu um það hvort A gæti krafið V hf. um frekari bætur úr slysatryggingu sem hún hafði hjá félaginu. Óumdeilt var að A átti rétt til bóta samkvæmt skilmálum tryggingarinnar, en V hf. byggði á því að mat dómkvadds manns, sem A reisti kröfu sína á, hefði farið fram eftir að þrjú ár hefðu verið liðin frá slysdegi og væri A því bundin við mat sem aðilar öfluðu sameiginlega á grundvelli skilmála tryggingarinnar. Var talið að orðalag skilmála slysatryggingar A hjá V hf. væri fortakslaust um að framkvæma bæri örorkumat innan þriggja ára frá tjónsatburði og gilti þá einu þótt afleiðingar slyss væru ekki að fullu komnar fram innan þess tíma. Þá var ekki fallist á með A að hún væri óbundin af ákvæðum slysatryggingarinnar á grundvelli 36. gr. og 36. gr. b. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Loks yrði fyrirvari sem A gerði við bótauppgjör á grundvelli matsgerðar sem aðilar öfluðu sameiginlega ekki túlkaður á þann veg að samkomulag hefði legið fyrir um að víkja frá tímamarki slysatryggingarinnar samkvæmt framangreindu. Var V hf. því sýknað af kröfu A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. september 2017. Hún krefst þess að stefndi greiði sér 2.312.339 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 18. júní 2014 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í héraðsdómi var áfrýjandi á slysdegi 14. nóvember 2010 með slysatryggingu hjá stefnda og giltu um hana skilmálar stefnda um almennar slysatryggingar. Í vátryggingarskírteini sagði að vátryggingartaki og vátryggðir væru „hvattir til þess að kynna sér efni vátryggingarskilmálans í heild sinni. Sérstaklega hvað varðar varúðarreglur sem vátryggðum ber að fylgja, afleiðingar vanskila á iðgjaldi og ábyrgðartakmarkanir þær, sem um vátrygginguna gilda.“ Jafnframt var tekið fram að alla skilmála mætti skoða á heimasíðu stefnda.

Án tillits til þess hvort ákvæði 36. gr. og 36. gr. b. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, sem áfrýjandi vísar til í málatilbúnaði sínum, geti eftir efni sínu átt við í málinu er til þess að líta að áfrýjanda var í lófa lagið að kynna sér framangreinda skilmála en með þeim var markað nánar inntak þess réttar sem hún naut á grundvelli slysatryggingarinnar. Þau ákvæði skilmálanna sem um ræðir í málinu geta hvorki talist óeðlileg né óvenjuleg á sínu sviði, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 27. maí 2004 í máli nr. 22/2004, og hafa ekki verið færð fyrir því haldbær rök af hálfu áfrýjanda að hún sé óbundin af þeim ákvæðum. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur, þar með talið um málskostnað og gjafsóknarkostnað.

Eftir atvikum er rétt að hvor aðili beri sinn kostnað af rekstri málsins fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
615/2017

S ehf. féll frá áfrýjun máls á hendur T og SU ehf., en hinir síðarnefndu höfðu með gagnáfrýjun krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti sem kom til úrlausnar Hæstaréttar. Var niðurstaða héraðsdóms um að málskostnaður félli niður milli aðila staðfest, en S ehf. gert að greiða T og SU ehf. málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og A-kk-nf Í-kk-nf héraðsdómari.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. september 2017. Með bréfi til réttarins 7. júní 2018 tilkynnti aðaláfrýjandi að hann félli frá áfrýjun málsins.

Gagnáfrýjendur áfrýjuðu héraðsdómi fyrir sitt leyti 13. desember 2017. Þeir krefjast þess að héraðsdómur verði staðfestur um annað en málskostnað, sem þeir krefjast í héraði og fyrir Hæstarétti. Með tölvubréfi til réttarins 13. júní 2018 í tilefni af framangreindu bréfi aðaláfrýjanda tilkynntu gagnáfrýjendur að þeir héldu sig við kröfu sína. Í kjölfarið var málið dómtekið án sérstaks málflutnings um kröfu gagnáfrýjenda í samræmi við óskir aðila, sbr. 3. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, eins og það ákvæði hljóðaði fyrir gildistöku laga nr. 49/2016, sbr. 1. mgr. 78. gr. þeirra laga, sbr. 4. gr. laga nr. 53/2017.

Í ljósi atvika málsins verður ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað staðfest en aðaláfrýjanda gert að greiða gagnáfrýjendum málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað skal vera óraskað.

Aðaláfrýjandi, Straumhvarf ehf., greiði gagnáfrýjendum, T-kk-þgf G. Y-kk-þgf og Sumardal ehf., hvorum fyrir sig 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
620/2017

Í byrjun mars 2015 réði A sig tímabundið til starfa sem flugmaður hjá B ehf. og hóf í kjölfarið þjálfun sína. Í nóvember sama ár var A sagt upp störfum eftir að hún hafði mælst með of lágan blóðþrýsting og ekki fengið gefið út heilbrigðisvottorð. Höfðaði A í kjölfarið mál á hendur B ehf. og krafðist annars vegar greiðslu launa í veikindaforföllum og hins vegar skaðabóta er næmu ígildi svokallaðrar skírteinistryggingar flugmanna samkvæmt kjarasamningi. Í héraðsdómi var fallist á að A ætti rétt til launa í veikindaforföllum og undu báðir aðilar þeirri niðurstöðu. B ehf. var á hinn bóginn sýknað af skaðabótakröfu hennar í héraði og fyrir Hæstarétti. Ástæðan var fyrst og fremst sú að A hefði ekki uppfyllt það skilyrði fyrir skírteinistryggingunni að hafa öðlast „full starfsréttindi“, en það hefði falið í sér að flugmenn, sem kjarasamningurinn tók til, hefðu lokið svonefndu leiðarflugsprófi á vegum B ehf. sem A hafði sannanlega ekki gert þegar hún lét af störfum. Þá hefðu yfirlýsingar flugrekstrarstjóra B ehf. um að allir flugmenn félagsins myndu halda vinnu sinni yfir vetrarmánuðina og að þeir allir væru vátryggðir gegn skírteinismissi verið bundnar þeirri óorðuðu forsendu að þeir uppfylltu þetta tiltekna skilyrði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. september 2017. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 436.000 bandaríkjadali með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 13. október 2016 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst sýknu af kröfu áfrýjanda og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Hér fyrir dómi greinir málsaðila eingöngu á um það hvort áfrýjandi eigi rétt til greiðslu skaðabóta úr hendi stefnda sem nemi ígildi vátryggingarfjárhæðar vegna missis flugmannsskírteinis á grundvelli kjarasamnings 29. október 2014 milli stefnda og Íslenska flugmannafélagsins.

Með vísan til forsendna héraðsdóms er staðfest sú niðurstaða að túlka beri ákvæðið í viðauka kjarasamningsins um skírteinistryggingu á þann hátt að skilyrði fyrir þeirri tryggingu hafi verið að þeir flugmenn, sem samningurinn tók til, hefðu „öðlast full starfsréttindi“ hjá stefnda sem hafi falið í sér að þeir hefðu lokið svonefndu leiðarflugsprófi á hans vegum að undangenginni fullnægjandi þjálfun. Óumdeilt er að áfrýjandi hafði ekki lokið því prófi þegar hún lauk störfum hjá stefnda. Leggja verður til grundvallar að yfirlýsing flugrekstrarstjóra stefnda á fundi 12. ágúst 2015 um að allir flugmenn hans væru vátryggðir gegn skírteinismissi hafi verið reist á þeirri forsendu að þeir fullnægðu því skilyrði kjarasamningsins, sem að framan greinir, eins og færð eru rök fyrir í forsendum héraðsdóms.

Að þessu gættu, en að öðru leyti með skírskotun til forsendna hins áfrýjaða dóms verður stefndi sýknaður af kröfu áfrýjanda hér fyrir dómi.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Stefndi, B ehf., er sýkn af kröfu áfrýjanda, A.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
647/2017

E og dánarbú HS kröfðust þess að felldir yrðu úr gildi tveir samningar milli E annars vegar og H og B hins vegar um leigu hinna síðarnefndu á hluta úr jörðinni Kálfaströnd 1 í Skútustaðahreppi. Meðal þess sem kom fram í samningunum var að H og B yrðu ábúendur á jörðinni og þótti ljóst af málatilbúnaði þeirra að þau miðuðu við að þau hefðu réttarstöðu ábúenda í skilningi ábúðarlaga nr. 80/2004. Héraðsdómur taldi að það væri ósanngjarnt í skilningi 36. gr. laga nr. 7/1936 að bera framangreind ákvæði samninganna fyrir sig gagnvart E og var krafa um niðurfellingu þeirra tekin til greina. Vísaði héraðsdómur meðal annars til þess að ákvæði samninganna um að H og B yrðu ábúendur á Kálfaströnd væru þeim mjög hagfelld en skertu verulega möguleika E til að ráðstafa eign sinni sem og þess að ákveðinn aðstöðumunur hefði verið á milli aðila. Þá var jafnframt fallist á að breyta skyldi ákvæði síðari leigusamningsins, sem kom í stað ákvæðis fyrra samningsins, um leigugjald þannig að leiga skyldi miðuð við niðurstöðu matsmanns sem lá fyrir í málinu. Að öðru leyti sýknaði héraðsdómur H og B af kröfu E og dánarbús HS. H og B áfrýjuðu niðurstöðu héraðsdóms hvað framangreind atriði varðaði til Hæstaréttar sem staðfesti dóminn með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf landsréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 10. október 2017. Þau krefjast aðallega sýknu af kröfu stefndu en til vara að leigusamningi milli stefndu E-kvk-ef og áfrýjenda „frá 16. mars 2012, um Kálfaströnd 1, ... , og lóðarleigusamningi milli sömu aðila, frá 25. janúar 2013, um Kálfaströnd 1, ... , verði, ýmist öðrum eða báðum, einungis vikið til hliðar að hluta eða breytt á þann hátt að þeir teljist ekki, samkvæmt mati Hæstaréttar, ósanngjarnir eða andstæðir góðri viðskiptavenju í skilningi 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga.“ Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendum verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, B-kvk-nf J-kvk-nf og H-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, greiði stefndu, dánarbúi H-kvk-ef G. S-kvk-ef og E-kvk-þgf E-kvk-þgf, óskipt 1.200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
6/2017

S ehf. krafðist þess að S yrði gert að greiða sér eftirstöðvar láns sem félagið hafði veitt S til kaupa á bifreið, en S hafði verið starfsmaður félagsins þegar lánið var veitt. S hafnaði greiðsluskyldu og byggði á því að við starfslok sín hefðu aðilar gert með sér samkomulag um að fallið yrði frá því að innheimta eftirstöðvar lánsins. Í dómi sínum rakti héraðsdómur framburð þeirra vitna sem höfðu verið viðstödd fund þar sem starfslok S voru til umræðu, en þau báru að gert hefði verið munnlegt samkomulag milli aðila um eftirgjöf á eftirstöðvum lánsins. Þá vísaði dómurinn til þess að við launauppgjör eftir fundinn hefði engu verið haldið eftir af launum S til greiðslu lánsins þrátt fyrir ótvíræða heimild til þess, auk þess sem þrjú ár hefðu liðið frá því að S hefði hafnað greiðsluskyldu og þar til S ehf. höfðaði málið. Með vísan til þessa taldi héraðsdómur að leggja bæri til grundvallar að S ehf. hefði gefið eftir kröfu sína um greiðslu eftirstöðva lánsins við starfslok S og sýknaði hana af kröfum félagsins. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóm með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og E-kk-nf Ó-kk-nf fyrrverandi héraðsdómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 4. janúar 2017. Hann krefst þess að stefndu verði gert að greiða sér 3.000.000 krónur með nánar tilgreindum ársvöxtum frá 19. ágúst 2010 til 1. júlí 2012, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 1.080.000 krónum, sem greiddar hafi verið með 18 jöfnum innborgunum fyrsta hvers mánaðar á tímabilinu frá 1. október 2010 til 1. mars 2012. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, SAB ehf. greiði stefndu, S-kvk-þgf V-kvk-þgf, 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
6/2018

Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem hafnað var kröfu X um að tveir landsréttardómarar vikju sæti í máli ákæruvaldsins gegn honum.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf og M-kk-nf S-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. mars 2018, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Landsréttar 6. mars 2018, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að landsréttardómararnir Á-kk-nf H-kk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf víki sæti í máli sóknaraðila gegn honum. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 211. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að fyrrnefnd krafa sín verði tekin til greina.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
713/2017

Eftir kröfu A ehf. var mál hans á hendur M fellt niður fyrir Hæstarétti. Var A ehf. dæmt til greiðslu málskostnaðar fyrir réttinum að kröfu M.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf S-kk-nf fyrrverandi ríkissaksóknari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. nóvember 2017. Með bréfi til réttarins 1. júní 2018 tilkynnti áfrýjandi að hann félli frá áfrýjun málsins fyrir Hæstarétti. Af hálfu stefnda er gerð krafa um málskostnað fyrir Hæstarétti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 190. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málið fellt niður fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt 2. mgr. 130. gr., sbr. 190. gr. laga nr. 91/1991 verður áfrýjandi dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Áfrýjandi, ACE Handling ehf., greiði stefnda, M-kk-þgf J-kk-þgf L-kk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.