505/2015

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem viðurkennt var að kröfu A ehf. yrði skipað í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Aðilar höfðu gert með sér þjónustusamning í febrúar 2012 þar sem I ehf. skuldbatt sig til þess að greiða A ehf. samningsbundnar skaðabætur ef kæmi til slita á samningnum innan 30 mánaða frá stofnun hans. Í tengslum við þjónustusamninginn gerðu aðilar með sér handveðssamning þar sem I ehf. skuldbatt sig til þess að leggja að veði með 1. veðrétti tiltekinn bankareikning og innstæðu á honum til tryggingar á ákvæðum fyrrnefnds þjónustusamnings. A ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði að krafa hans á grundvelli handveðssamningsins nyti stöðu sem veðkrafa, sbr. 111. gr. laga nr. 21/1991. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að I ehf. hefði hætt flugrekstri í október 2012 og hefðu forsendur því brostið fyrir áframhaldandi samstarfi á grundvelli þjónustusamningsins. Var A ehf. því talinn hafa með réttu gert tilkall til hinna samningsbundnu skaðabóta þegar ljóst var að samningssambandi aðila væri lokið. Héraðsdómur hafnaði því aftur á móti að krafan nyti stöðu sem veðkrafa. Taldi dómurinn að handveðréttur A ehf. samkvæmt handveðssamningnum hefði aldrei öðlast réttarvernd í skilningi 3. mgr. 22. gr. laga nr. 75/1997 um samningsveð þar sem umráðamaður veðsins, L hf., neitaði því frá upphafi að hafa umráð hins veðsetta þegar honum var tilkynnt um veðsetninguna. Krafan var því viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 við skipti I ehf. Úrskurður héraðsdóms var staðfestur með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, en í dómi Hæstaréttar var tekið fram að ekki yrði ráðið með óyggjandi hætti að næg ástæða hafi verið af hálfu héraðsdómara til þeirra athugasemda í garð lögmanns A ehf. sem um ræðir í hinum kærða úrskurði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júlí 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 31. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júlí 2015, þar sem viðurkennt var að kröfu, er sóknaraðili lýsti í þrotabú varnaraðila að fjárhæð 15.404.300 krónur, skyldi skipað í réttindaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. sömu laga. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreindri kröfu hans verði skipað í réttindaröð sem veðkröfu samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 og „að sá hluti kröfunnar sem ekki fæst greiddur af veðinu verði viðurkenndur sem almenn krafa með stöðu í skuldaröð samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991.“ Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um rétthæð framangreindrar kröfu sóknaraðila.

Af gögnum málsins verður ekki ráðið með óyggjandi hætti að næg ástæða hafi verið af hálfu héraðsdómara til þeirra athugasemda í garð lögmanns sóknaraðila sem um ræðir í hinum kærða úrskurði.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, APA ehf., greiði varnaraðila, þrotabúi IEMI ehf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.