37/2006

Þ var sakfelldur fyrir líkamsárás, með því að hafa á skemmtistað í Hafnarfirði skallað T í andlitið og sparkað auk þess í andlit hans. Í greinargerð til Hæstaréttar krafðist Þ sýknu af refsikröfu ákæruvaldsins og endurskoðunar á viðurkenningu bótakröfu. Þessara krafna var hvorki getið í tilkynningu Þ um áfrýjun né í áfrýjunarstefnu. Voru þær því of seint fram komnar samkvæmt 2. mgr. 151. gr. laga nr. 19/1991 og komu ekki til álita við úrlausn málsins fyrir Hæstarétti. Þá var hrundið kröfum Þ um frávísun málsins frá héraðsdómi og um ómerkingu þess. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um tveggja mánaða skilorðsbundna fangelsisrefsingu Þ.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 12. janúar 2006 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst nú staðfestingar á sakfellingu ákærða og ákvörðun refsingar, en að ákærði verði dæmdur til að greiða T-kk-þgf Á-kk-þgf skaðabætur að fjárhæð 458.684 krónur með nánar tilgreindum vöxtum frá 22. janúar 2005 til greiðsludags.

Ákærði krefst aðallega frávísunar málsins frá héraðsdómi eða að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað. Í greinargerð til Hæstaréttar krefst hann til vara sýknu en vægustu refsingar ella, og að skaðabótakröfu verði vísað frá dómi eða að henni verði hafnað.

Hvorki í tilkynningu ákærða um áfrýjun né í áfrýjunarstefnu var þess getið að ákærði krefðist sýknu af refsikröfu ákæruvaldsins samkvæmt b. lið 1. mgr. 147. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 7. gr. laga nr. 37/1994, og endurskoðunar á viðurkenningu bótakröfu. Kröfur þessar eru of seint fram komnar samkvæmt 2. mgr. 151. gr. laga nr. 19/1991, sbr. 11. gr. laga nr. 37/1994, og koma ekki til álita við úrlausn málsins fyrir Hæstarétti.

Ákærði reisir frávísunarkröfu sína á því að rannsókn málsins hafi verið ábótavant að því er varði orsök meiðsla brotaþola og eðli þeirra. Af rannsóknargögnum er ljóst að lögregla yfirheyrði alla þá sem voru viðriðnir málið innan mánaðar frá atvikinu. Brotaþoli var fluttur af vettvangi á slysadeild og liggur fyrir áverkavottorð um komu hans þangað. Vitnin komu öll fyrir héraðsdóm, og einnig læknir sem annaðist brotaþola daginn eftir atburðinn. Að þessu virtu þykir rannsókn málsins ekki gefa tilefni til að málinu verði vísað frá héraðsdómi og er þeirri kröfu ákærða hafnað.

Krafa ákærða um ómerkingu hins áfrýjaða dóms er reist á sömu rökum og frávísunarkrafan, og einnig á því að héraðsdómur hefði átt að vera fjölskipaður samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 19/1991. Ákvæðið felur í sér heimild til að ákveða að þrír héraðsdómarar skipi dóm í máli ef sýnt þykir að niðurstaða kunni að verulegu leyti að ráðast af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi. Rakinn er í héraðsdómi framburður ákærða og vitna og tekin rökstudd afstaða til þeirra. Eins og sönnunargögnum í málinu er háttað verður ekki fallist á að tilefni hafi verið til að fjölskipa dóminn.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins samkvæmt yfirliti ríkissaksóknara um sakarkostnað og ákvörðun Hæstaréttar um málsvarnarlaun, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Þ-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 218.821 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, F-kk-ef A-kk-ef F-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.