279/2017

Bankinn L hf. höfðaði mál á hendur Í ehf. og P og krafðist þess annars vegar að Í ehf. yrði gert að greiða sér skuld samkvæmt lánssamningi og hins vegar að sér yrði heimilað að gera fjárnám fyrir skuldinni á grundvelli tveggja tryggingarbréfa sem Í ehf. hafði gefið út og tryggð voru með veði í fasteign P. Héldu Í ehf. og P því meðal annars fram að undirritun E, sem skrifað hafði undir lánssamninginn fyrir hönd Í ehf. á grundvelli umboðs, hefði ekki verið formlega rétt í samræmi við umboðið en hún hafði skrifað undir samninginn með orðunum „pr. pr. Í-x-nf P.G.“. Héraðsdómur taldi að þótt E hefði ekki verið rétt að skrifa undir samninginn með þeim hætti sem hún gerði, þar sem henni hefði ekki verið veitt prókúra fyrir félagið, yrði ekki framhjá því litið að hún hefði haft skýrt umboð til undirritunar lánssamningsins. Taldi héraðsdómur því að komist hefði á bindandi lánssamningur á milli L hf. og Í ehf. og voru kröfur L hf. teknar til greina. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með þeirri breytingu að upphafsdagur dráttarvaxta var miðaður við málshöfðun.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf landsréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu upphaflega til Hæstaréttar 28. febrúar 2017 en ekki varð af þingfestingu þess 12. apríl sama ár og var því áfrýjað öðru sinni 8. maí 2017.

Áfrýjandi Ístraktor ehf. krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda, en til vara að krafan verði lækkuð og að hún beri ekki dráttarvexti fyrr en frá og með dómsuppsögu eða birtingu stefnu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi P-kk-nf G-kk-nf krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Fyrir Hæstarétti hafa áfrýjendur teflt fram þeirri málsástæðu að umboð áfrýjandans Ístraktors ehf. 5. nóvember 2004 til E-kvk-ef E-kvk-ef M-kvk-ef til að gera lánssamninga hafi ekki náð til þess að rita undir beiðni 16. þess mánaðar um útborgun eftir lánssamningi frá þeim degi milli áfrýjandans og Landsbanka Íslands hf. Þessi nýja málsástæða kemst ekki að hér fyrir dómi, enda standa ekki til þess lagaskilyrði samkvæmt 2. mgr. 187. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en upphafsdag dráttarvaxta. Gegn andmælum áfrýjenda er ósannað að áfrýjandanum Ístraktor ehf. hafi borist bréf stefnda 9. nóvember 2013 með endurútreikningi kröfunnar. Verða því dráttarvextir ekki reiknaðir mánuði eftir þann dag, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, heldur frá málshöfðun, sbr. 4. mgr. sömu greinar.

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en upphafsdag dráttarvaxta.

Dráttarvextir samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af fjárkröfu stefnda, Landsbankans hf., á hendur áfrýjandanum Ístraktor ehf. skulu reiknast frá 9. október 2014 og einnig við fjárnám fyrir kröfunni hjá áfrýjandanum P-kk-þgf G-kk-þgf í fasteign hans að Smiðsbúð 2 í Garðabæ.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.