arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
624/2014

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn tveimur dætrum sínum. Brot X gegn A, fyrst er hún var 11 ára og á ný þegar hún var 15 ára, voru talin varða við 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 2. mgr. 200. gr. sömu laga, en brot hans gegn B, sem þá var 19 ára, var talið varða við síðastgreinda ákvæðið. Við ákvörðun refsingar X var litið til þess að hann hefði ekki áður hlotið dóm sem áhrif hefði á ákvörðun refsingar hans. Var refsing X ákveðin fangelsi í 3 ár og honum gert að greiða skaðabætur til handa A að fjárhæð 900.000 krónur og B að fjárhæð 600.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. apríl 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af ákæru 27. desember 2013 og refsimildunar. Einnig krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfum verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að þær verði lækkaðar.

A krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 2.000.000 krónur með sömu vöxtum og dæmdir voru í héraði, en til vara að héraðsdómur verði staðfestur um einkaréttarkröfu sína.

B krefst þess aðallega að ákærða verði gert að greiða sér 1.500.000 krónur með sömu vöxtum og dæmdir voru í héraði, en til vara að héraðsdómur verði staðfestur um einkaréttarkröfu sína.

Ákærði hefur ekki áður hlotið dóm sem áhrif hefur á ákvörðun refsingar hans. Með þeirri athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur, þar á meðal um einkaréttarkröfur, enda hafa engin gögn verið lögð fram um afleiðingar brota ákærða á brotaþola.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun skipaðs réttargæslumanns beggja brotaþola sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Það athugist að samkvæmt gögnum málsins liðu 9 mánuðir frá útgáfu áfrýjunarstefnu og þar til málsgögn voru afhent Hæstarétti. Hefur engin haldbær skýring verið gefin á þeim óhæfilegu töfum sem urðu hjá embætti ríkissaksóknara við meðferð málsins.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 844.272 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 620.000 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, M-kvk-ef G-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.000 krónur.
631/2015

Kærumál. Afhending gagna. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms, þar sem vísað var frá dómi máli á hendur A, meðal annars með skírskotun til þess að krafa sóknaraðila hafi verið nægjanlega skýr og afmörkuð til þess að héraðsdómara hafi verið unnt að taka afstöðu til hennar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. september 2015 sem barst héraðsdómi samdægurs og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 17. september 2015, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og að umbeðin rannsóknaraðgerð verði heimiluð en til vara að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Samkvæmt hinum kærða úrskurði var krafa sóknaraðila ekki talin eiga sér lagastoð í þeim lagaákvæðum sem sóknaraðili vísaði til kröfu sinni til stuðnings auk þess sem krafan þótti ekki svo skýr og afmörkuð sem vera skyldi. Var kröfunni af þessum sökum vísað frá héraðsdómi.

Í kröfugerð sóknaraðila kom skýrlega fram hver krafan væri, að hverjum hún beindist og á hvaða grunni hún væri reist. Þá getur ekki varðað frávísun ef krafan á sér ekki lagastoð heldur kemur það til úrlausnar þegar tekin er efnisleg afstaða til hennar. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
635/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Fjölskyldunefndar B um að dóttir A skyldi vistuð utan heimilis í þrjá mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst héraðsdómi 10. september 2015 og Hæstarétti 23. sama mánaðar en kærumálsgögn bárust degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. september 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að úrskurður Fjölskyldunefndar B 9. júlí 2015 yrði felldur úr gildi en jafnframt fallist á kröfu varnaraðila um að barnið C yrði vistuð utan heimilis síns í þrjá mánuði. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess að felldur verði úr gildi úrskurður héraðsdóms og að kröfu varnaraðila um vistun barnsins utan heimilis verði hafnað. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og að kröfu sóknaraðila um málskostnað verði hafnað.

Haldlaus er sú viðbára sóknaraðila að fella beri úr gildi hinn kærða úrskurð þar sem í úrskurðarorði hans sé vísað til dóms en ekki úrskurðar eins og rétt hefði verið.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður fellur niður en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðila, Fjölskyldunefnd B, er heimilt að vista dóttur sóknaraðila, A, C utan heimilis í þrjá mánuði frá 7. september 2015 að telja.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað er staðfest.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 250.000 krónur.
636/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M ehf. um að því yrði heimilað að fá nánar tiltekna muni tekna með beinni aðfaragerð úr umráðum H ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. september 2015 en kærumálsgögn bárust réttinum 5. október sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. september 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að sér yrði heimilað að fá nánar tiltekna muni tekna með beinni aðfaragerð úr umráðum varnaraðila og fengna sér. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að sér verði heimiluð fyrrgreind aðfarargerð. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Fyrir héraðsdómi féll sóknaraðili frá kröfu um að honum yrðu fengin umráð þeirra muna sem greinir kröfuliðum nr. 11, 13 til 16 og 28. Fyrir Hæstarétti hefur hann því til viðbótar fallið frá kröfuliðum nr. 29 til 31. Eftir stendur því að sóknaraðili krefst umráða þeirra muna sem taldir eru í kröfuliðum nr. 1 til 10, 12, 17 til 27 og 32 til 50. Að þessu gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Marella ehf., greiði varnaraðila, Hótel Valhöll ehf., 400.000 krónur í kærumálskostnað.
63/2015

hafnað var kröfu ákæruvaldsins um að X yrði gert að víkja úr þinghaldi á meðan þrjú vitni gæfu skýrslu við aðalmeðferð málsins. Var ekki talið að sýnt hefði verið fram á að skýrslutakan væri vitnunum sérstaklega til íþyngingar og kynni að hafa áhrif á framburð þeirra

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. janúar 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 19. janúar 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að víkja úr þinghaldi á meðan þrjú nafngreind vitni gæfu skýrslu við aðalmeðferð málsins. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
640/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. september 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. september 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 7. október 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að hún verði einungis látin sæta farbanni, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og henni ekki gert að sæta einangrun.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
642/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. september 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 23. september 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 7. október 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og honum ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
643/2014

Einkahlutafélagið X var sem rekstraraðili tilgreindrar hópbifreiðar ákært fyrir að hafa haft bifreiðina í akstri án þess að ökumaður hennar hefði tiltæka til framvísunar lögbundna tímaáætlun eða vaktaskrá er eftirlitsmenn Vegagerðarinnar höfðu afskipti af bifreiðinni. Í dómi héraðsdóms var talið að ekkert lægi fyrir um það, og hefði ekki verið rökstutt af hálfu ákæruvaldsins, með hvaða hætti það hefði verið X til hagsbóta að fyrrgreint brot var framið. Var félagið því sýknað af kröfum ákæruvaldsins. Í dómi Hæstaréttar var sú niðurstaða staðfest með skírskotun til þess að samkvæmt 3. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 væri það skilyrði þess að refsað yrði fyrir það brot, sem X var gefið að sök, að brotið hefði orðið eða getað orðið félaginu til hagsbóta. Af hálfu ákæruvaldsins hefði ekki verið sýnt fram á að þessu skilyrði væri fullnægt. Var héraðsdómur því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 23. júlí 2014. Af hálfu ákæruvaldsins er þess aðallega krafist að hinu ákærða félagi verð gerð refsing, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað.

Hið ákærða félag krefst staðfestingar héraðsdóms.

Samkvæmt 3. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 er það skilyrði þess að refsað verði fyrir það brot, sem hinu ákærða félagi er gefið að sök, að brotið hafi orðið eða getað orðið því til hagsbóta. Af hálfu ákæruvaldsins hefur ekki verið sýnt fram á að þessu skilyrði sé fullnægt. Verður hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Allur sakarkostnaður fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 248.000 krónur.
646/2015

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi, sem ákveðin hafði verið af innanríkisráðuneytinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. september 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. september 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi ákvörðun innanríkisráðuneytisins 17. sama mánaðar um nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsenda hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun verjanda sóknaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 148.800 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
647/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að aflétta haldi á fjármunum á nánar tilgreindum bankareikningum. Var í dómi Hæstaréttar vísað til þess að rannsókn málsins væri umfangsmikil í ljósi fjölda sakborninga sem og fjölda þeirra gagna sem nauðsynlegt hefði verið að afla. Ekki var talið að sá tími sem ákærandi hefði haft til meðferðar málsins væri óhæfilega langur þannig að í bága færi við 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar eða 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. september 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. september 2015, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að fella úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að leggja hald á fjármuni á nánar tilgreindum bankareikningum varnaraðila. Kæruheimild er í g. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að haldi umræddra bankareikninga verði aflétt. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og að hafnað verði kröfu varnaraðila um málskostnað á báðum dómstigum.

Við úrlausn á því hvort rannsókn máls hafi dregist verður að líta til umfangs hennar með tilliti til sakarefnisins. Verður fallist á með sóknaraðila að málið sé umfangsmikið í ljósi fjölda sakborninga sem og fjölda þeirra gagna sem nauðsynlegt hefur verið að afla, meðal annars erlendis frá, til að varpa ljósi á ætluð brot. Rannsókn málsins lauk í febrúar 2015 og voru rannsóknargögn við svo búið send ákæranda, sbr. 1. mgr. 57. gr. laga nr. 88/2008. Verður ekki talið að sá tími, sem ákærandi hefur haft til meðferðar málsins sé óhæfilega langur, þannig að í bága fari við 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar eða 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, en samkvæmt 3. mgr. 18. gr. laga nr. 88/2008 ber ákærendum að hraða meðferð máls eftir því sem kostur er. Verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
64/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun B, lögráðamanns hans, um að hann skyldi vistast á stofnun, sbr. 2. mgr. 58. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. janúar 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. janúar 2015, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun lögráðamanns hans um að hann skyldi vistast á stofnun. Kæruheimild er í 3. mgr. 59. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. og 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess aðallega að áðurgreind krafa sín verði tekin til greina, til vara að honum verði gert að „mæta reglulega í eftirlit á [...] í tiltekinn tíma“ í stað vistunar á stofnun, en að því frágengnu að honum verði gert að „mæta reglulega í eftirlit og lyfjagjöf í formi forðasprauta“ í stað vistunar á stofnun. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 3. mgr. 59. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. og 17. gr. lögræðislaga, greiðist kærumálskostnaður úr ríkissjóði, þar með talin þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og talsmanns varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknanir skipaðs verjanda sóknaraðila, K-kvk-ef E-kvk-ef H-kvk-ef héraðsdómslögmanns, og talsmanns varnaraðila, T-kk-ef H-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur handa hvoru, greiðist úr ríkissjóði.
651/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. september 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. september 2015, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 2. október 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á með héraðsdómi að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa framið brot sem fangelsisrefsing liggur við og að fullnægt sé skilyrðum a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að hann sæti gæsluvarðhaldi svo og einangrun meðan á því stendur, sbr. 2. mgr. 98. gr. sömu laga. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
652/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Á um að X yrði gert að víkja úr þinghaldi á meðan vitni gæfi skýrslu. Var í dómi Hæstaréttar vísað til þess að af vottorði sálfræðings yrði skýrlega ráðið að nærvera X gæti orðið vitninu sérstaklega íþyngjandi þegar hún gæfi skýrslu fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. september 2015, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 23. september 2015, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að víkja úr þinghaldi á meðan tiltekið vitni gefur skýrslu við aðalmeðferð málsins. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Af vottorði sálfræðings, sem liggur fyrir í málinu og rakið er í hinum kærða úrskurði, verður skýrlega ráðið að nærvera varnaraðila geti orðið brotaþola sérstaklega íþyngjandi þegar hún gefur skýrslu fyrir dómi, sbr. 1. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008. Með þessari athugasemd, en að að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
654/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem því var hafnað að staðfesta ákvörðun L um nálgunarbann og brottvísun X.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. september 2015 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. september 2015 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að staðfesta ákvörðun hans 23. september sama ár um að varnaraðili sætti brottvísun af heimili og nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að staðfest verði fyrrgreind ákvörðun hans.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá er krafist þóknunar vegna málsins fyrir Hæstarétti.

Að virtum gögnum málsins er fallist á það með héraðsdómi að ekki sé fullnægt skilyrðum 4. gr. og 1. mgr. 5. gr. laga nr. 85/2011 til að varnaraðila verði gert að sæta brottvísun af heimili eða nálgunarbanni. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila í Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda varnaraðila, S-kk-ef F-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti 186.000 krónur greiðist úr ríkissjóði.
656/2015

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst réttinum 1. október 2015. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. september 2015 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 6. október 2015 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.