372/2002

S ásamt tveimur öðrum mönnum var ákærður fyrir fjársvik og skjalafals sem og tilraun til slíkra brota með því að hafa notað falsaðar millifærslubeiðnir sem sendar voru bönkum í Englandi og á Norður Írlandi og með blekkingum fengið þá til að millifæra upphæðir af reikningum inn á reikninga í bönkum hér á landi. Í héraðsdómi þótti framburður vitna trúverðugur en framburður S lítt trúverðugur. Var talið hafið yfir allan skynsamlegan vafa að S hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Var honum gert að sæta fangelsi í tvö ár. Í Hæstarétti var niðurstaða héraðsdóms staðfest um annað en heimfærslu brota hans sem voru einvörðungu heimfærð til 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, H-kk-nf H-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 16. júlí 2002 samkvæmt yfirlýsingu ákærða um áfrýjun og einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða og greiðslu skaðabóta verði staðfest en refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst þess að málinu verði í heild vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Hann krefst þess og að öllum kröfum ákæruvaldsins um refsingar og skaðabætur til Northern Bank Ltd. verði vísað frá héraðsdómi en ella að hann verði sýknaður af þeim, en til vara að refsing verði ákveðin svo væg sem lög framast heimila og skaðabætur lækkaðar.

Mál þetta var höfðað gegn ákærða og tveimur öðrum mönnum með ákærum 12. apríl og 13. maí 2002. Í héraðsdómi voru allir sakfelldir. Tveir dómfelldu una dómi en ákærði neitaði sök með öllu. Engir þeir gallar voru á meðferð málsins í héraði eða á kröfugerð að varði heimvísun málsins eða frávísun krafna.

Svo sem í héraðsdómi greinir er það upphaf málsins að beiðni barst frá breskum lögregluyfirvöldum til efnahagsbrotadeildar ríkislögreglustjóra í júní 2001 um rannsókn á tveimur fölsuðum beiðnum um millifærslu af bankareikningum fyrirtækisins T í London. Eigandi fyrirtækisins, R, gaf vitnaskýrslu hjá lögreglu þar í landi 9. maí 2001. Í skýrslu hans, sem lögð var fram í héraði, kemur fram að föstudaginn 27. apríl 2001 hafi hann fengið símhringingu frá starfsmanni í Lloyds TSB banka, sem hefði tilkynnt sér að hann gæti ekki afgreitt beiðni um millifærslu á 18.947 sterlingspundum úr reikningi fyrirtækis hans í bankareikning á Íslandi á nafni Y, eins dómfelldu í máli þessu. Hann hafi svarað því til að hann kannaðist hvorki við þessa millifærslubeiðni né hr. Y. Hann hafi síðan fengið þessar beiðnir sendar til sín frá bankanum í símbréfi. Þá hafi hann séð að bankareikningur fyrirtækis hans hafi verið þar rétt tilgreindur og á bréfunum hafi verið nafn fyrirtækis hans, en bréfin hafi ekki verið á bréfsefni þess. Heimilisfang og símanúmer hafi einnig verið ranglega tilgreind. Bæði bréfin hafi borið með sér að vera undirrituð af honum sjálfum, en þetta hafi ekki verið hans undirskrift, en þó í líkingu við hana. Hann hafi sagt bankanum að hann vissi ekkert hver hefði gert þetta og hann sagði í skýrslu sinni til lögreglunnar að þetta hafi verið gert án hans vitundar og vilja. Í málavaxtalýsingu héraðsdóms er síðan rakið hvað fram kom hér á landi við rannsókn málsins og leiddi til handtöku dómfelldu í máli þessu.

Með vísan til röksemda héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða. Í I., II. og V. kafla ákæru eru brot hans talin varða við 248. gr., 248. gr., sbr. 20. gr., og 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Síðastgreinda ákvæðið tæmir sök gagnvart því fyrstnefnda og verða þessi brot því einvörðungu heimfærð til 1. mgr. 155. gr. laganna.

Við ákvörðun refsingar ákærða ber, auk þeirra atriða er í héraðsdómi greinir, að líta til 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, þar sem fleiri unnu verkið í sameiningu, svo og til 255. gr. laganna, þar sem um ítrekun er að ræða. Þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin í héraðsdómi.

Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-x-x M-x-x N-x-x, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef Ó-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.