arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
117/2016

T ehf. höfðaði mál gegn L hf. og krafðist endurgreiðslu fjár sem fyrrnefnda félagið taldi sig hafa ofgreitt á grundvelli tveggja lánssamninga aðila. Greindi aðila á um hvort um væri að ræða lán í íslenskum krónum bundið ólögmætri gengistryggingu eða erlend lán. Annar lánssamningurinn fól í sér reikningslánalínu og var litið til þess að T ehf. hafði óskað eftir láni á grundvelli samningsins í tilgreindum erlendum myntum í ádráttarbeiðni. Þá hafði andvirði lánsins verið ráðstafað til greiðslu á eldri skuldbindingum T ehf. í erlendum gjaldmiðlum auk þess sem kvittanir vegna afborgana af láninu og vextir af því báru með sér að um erlent lán hafði verið að ræða. Hvað varðaði hinn lánssamninginn, sem hafði að geyma svokallað jafnvirðisorðalag, var aðallega litið til þess að lánsfjárhæðin hafði verið tilgreind í erlendum myntum í viðauka sem gerður hafði verið við samninginn. Var því litið svo á að báðir lánssamningarnir hefðu falið í sér lán í erlendum myntum og var L hf. sýknað af kröfu T ehf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. febrúar 2016. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 45.125.497 krónur, aðallega með vöxtum samkvæmt 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, en til vara samkvæmt 1. mgr. 8. gr. sömu laga af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. október 2011 til 13. júní 2014, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laganna frá þeim degi til greiðsludags. Að því frágengnu krefst áfrýjandi þess að stefnda verði gert að greiða sér 12.167.406 krónur með sömu dráttarvöxtum og áður greinir. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem greinir í hinum áfrýjaða dómi var gerður viðauki 27. október 2011 við lánssamning nr. 11911 en þar var fjárhæð lánsins tilgreind í erlendum myntum. Þegar af þeirri ástæðu verður það lán talið í erlendum gjaldmiðlum. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Tölvulistinn ehf., greiði stefnda, Landsbankanum hf., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
122/2016

Hæstiréttur taldi að uppfyllt væru skilyrði b. liðar 1. mgr. 59. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála til að tekin yrði skýrsla af A fyrir dómi. Var ekki talið skipta máli þótt hún hefði áður gefið skýrslu hjá lögreglu, enda færi sönnunarfærslan fram fyrir dómi, sbr. 1. og 2. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 12. febrúar 2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að tekin yrði skýrsla fyrir dómi af A. Kæruheimild er í f. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að umbeðin skýrslutaka verði heimiluð.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði eru til rannsóknar hjá lögreglu ætluð ofbeldisbrot varnaraðila gegn eiginkonu sinni. Með tölvupósti 11. febrúar 2016 óskaði verjandi varnaraðila eftir afriti af gögnum málsins og þá sérstaklega skýrslutökum, en brotaþoli gaf skýrslu hjá lögreglu 9. sama mánaðar. Þeirri beiðni hafnaði sóknaraðili að svo stöddu með tölvupósti sama dag á þeim grundvelli að það gæti skaðað rannsókn málsins, sbr. 1. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt þessu er fullnægt skilyrðum b. liðar 1. mgr. 59. gr. laganna til að leiða brotaþola fyrir dóm til skýrslugjafar. Skiptir þá engu þótt hún hafi áður gefið skýrslu hjá lögreglu, enda fer sönnunarfærslan fram fyrir dómi, sbr. 1. og 2. mgr. 111. gr. laganna. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka skýrslu af brotaþola.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og er lagt fyrir héraðsdóm að taka skýrslu af A.
123/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. febrúar 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. febrúar 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 14. mars 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
125/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. febrúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram farbanni allt til þriðjudagsins 15. mars 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að hann haldi frelsi sínu gegn því að hann setji tryggingu.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
126/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. febrúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram farbanni allt til þriðjudagsins 15. mars 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
127/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. febrúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram farbanni allt til þriðjudagsins 15. mars 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
128/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 95. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. febrúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram farbanni allt til þriðjudagsins 15. mars 2016 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
139/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í tvö ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. febrúar 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. febrúar 2016 þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í tvö ár. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum fyrir Hæstarétti.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun verjanda sóknaraðila, O-kk-ef E-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 148.800 krónur greiðist úr ríkissjóði.
13/2016

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Eftir að málið barst Hæstarétti var rétturinn upplýstur um að X hefði þegar verið afhentur frönskum yfirvöldum. Var málinu því vísað frá Hæstarétti

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma H-kk-nf I. J-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. janúar 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. janúar 2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta nánar tilgreindu gæsluvarðhaldi. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 4. mgr. 33. gr. a. laga nr. 96/2002 um útlendinga. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa nái fram að ganga.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Hæstarétti hefur borist tölvubréf sóknaraðila þar sem upplýst er að varnaraðili hafi verið afhentur frönskum yfirvöldum fyrr í dag. Samkvæmt því er ljóst að það ástand, sem leitt hefur af hinum kærða úrskurði, er þegar um garð gengið. Málinu verður því vísað frá Hæstarétti, sbr. 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
142/2016

K lést árið 2012 og fengu erfingjar hans leyfi sýslumanns til einkaskipta á dánarbúi hans. Í málinu kröfðust erfingjarnir þess að viðurkennt yrði að fasteignamatsvirði lóðar í Þýskalandi yrði ekki talið með skattstofni til erfðafjárskatts við skipti á búinu eins og sýslumaður hafði ákvarðað. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt meginreglu 1. mgr. 1. gr. laga nr. 14/2004 skyldi greiða skatt eftir lögunum af öllum fjárverðmætum er við skipti á dánarbúi manns hyrfu til erfingja hans, sbr. þó 18. gr. laganna. Í þeirri grein væri mælt fyrir um að ríkisstjórninni væri heimilt að gera samning við stjórnir annarra ríkja um gagnkvæmar ívilnanir á erfðafjárskatti erlendra og íslenskra skattaðila sem eftir gildandi löggjöf ríkjanna ættu að greiða skatt af sömu eignum bæði á Íslandi og erlendis. Var ekki talið að tvísköttunarsamningur Íslands og Þýskalands stæði því í vegi að áðurgreindri meginreglu yrði beitt um þau fjárverðmæti er málið varðaði. Þá var ekki fallist á að lögskýringargögn leiddu til þrengri skýringar á meginreglunni en samkvæmt orðanna hljóðan. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur um að lóðina skyldi telja með skattstofni til erfðafjárskatts við skipti á búinu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf og H-kvk-nf H-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 17. febrúar 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 1. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. febrúar 2016, þar sem leyst var úr ágreiningi um álagningu erfðafjárskatts vegna einkaskipta sóknaraðila á dánarbúi G. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl.

Sóknaraðilar krefjast þess að viðurkennt verði að fasteignamatsvirði lóðar að [...], [...], Þýskalandi, að fjárhæð 40.660.620 krónur, skuli ekki talið með skattstofni til erfðafjárskatts í dánarbúi G. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í 1. mgr. 1. gr. laga nr. 14/2004 um erfðafjárskatt er kveðið á um þá meginreglu að greiða skuli skatt eftir lögunum af öllum fjárverðmætum er við skipti á dánarbúi manns hverfa til erfingja hans, sbr. þó 18. gr. laganna. Í þeirri grein er mælt fyrir um að ríkisstjórninni sé heimilt að gera samning við stjórnir annarra ríkja um gagnkvæmar ívilnanir á erfðafjárskatti erlendra og íslenskra skattaðila sem eftir gildandi löggjöf ríkjanna ættu að greiða skatt af sömu eignum bæði á Íslandi og erlendis. Fallist er á með héraðsdómi að tvísköttunarsamningur Íslands og Þýskalands standi því ekki í vegi að meginreglu 1. mgr. 1. gr. laga nr. 14/2004 verði beitt um þau fjárverðmæti er málið varðar. Þá verður einnig fallist á að lögskýringargögn leiði ekki til þrengri skýringar á meginreglunni en skýring hennar samkvæmt orðanna hljóðan felur í sér. Samkvæmt framansögðu, en að öðru leyti með vísan til forsenda hins kærða úrskurðar, verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
143/2016

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur en gæsluvarðhaldinu markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 19. febrúar 2016, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. mars 2016 klukkan 13 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími og að hann sæti ekki einangrun á meðan á því stendur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur að öðru leyti en því að gæsluvarðhaldinu verður markaður sá tími sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 4. mars 2016 klukkan 16.
146/2016

Með vísan til forsendna staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um að A skyldi svipt forsjá þriggja dætra sinna á grundvelli a. og d. liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í forsjárhæfnismati sem lá fyrir í málinu kom meðal annars fram að A var ekki talin hæf til að fara með forsjá dætra sinna og að ótvírætt var að öryggi og þroska þeirra yrði ekki borgið á heimili hennar. Þá var talið einsýnt að þær leiðir sem líklegastar voru taldar til að skila árangri hefðu verið notaðar og tæmdar, sbr. 2. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 23. febrúar 2016. Hún krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður ekki dæmdur, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar, 700.000 krónur.
147/2016

Kærumál. Gæsluvarðhald. A. liður 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Gæsluvarðhaldskröfu hafnað.

Hafnað var kröfu ákæruvaldsins um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. febrúar 2016 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. febrúar 2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 2. mars 2016 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími og að honum verði ekki gert að sæta einangrun meðan á því stendur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
148/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert skylt að sæta nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma B-kk-nf B-kk-nf hæstaréttardómari og G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settir hæstaréttardómarar.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. febrúar 2016, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 25. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 23. febrúar 2016 þar sem varnaraðila var gert að sæta brottvísun af heimili og nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að honum verði ekki gert að sæta brottvísun af heimili sínu, en að því frágengnu að brottvísun af heimili og nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Hæstaréttar 23. febrúar 2016 í máli nr. 143/2016 var varnaraðila gert að sæta gæsluvarðhaldi til 4. mars sama ár. Varðhald yfir varnaraðila getur engu breytt um þá ákvörðun lögreglustjóra að honum verði gert að sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni. Með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans á þann veg sem í dómsorði greinir.

Þóknun verjanda varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Staðfest er ákvörðun lögreglustjórans á Suðurlandi 10. febrúar 2016 um að varnaraðili, X, skuli sæta brottvísun af heimili og nálgunarbanni í fjórar vikur, þannig að lagt er bann við því að hann komi á eða í námunda við heimili sitt og eiginkonu sinnar, A, að [...] í [...]. Jafnframt er lagt bann við því að varnaraðili veiti eftirför, heimsæki eða með nokkru öðru móti setji sig í samband við eiginkonu sína.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um þóknun verjanda varnaraðila og réttargæslumanns brotaþola eru staðfest.

Þóknun verjanda varnaraðila, T-kk-ef R-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, fyrir Hæstarétti, 186.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
151/2016

S var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa tvisvar sinnum ekið bifreið án ökuréttinda. Að virtum sakaferli S og með hliðsjón af 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing hans ákveðin fangelsi í 30 daga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf og I-kvk-nf E-x-x settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. febrúar 2016 að fengnu áfrýjunarleyfi. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst staðfestingar héraðsdóms.

Með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota hans til refsiákvæða.

Samkvæmt sakarvottorði ákærða hefur hann fimm sinnum áður sætt refsingu vegna umferðarlagabrota. Hinn 3. apríl 2009 var honum gerð sekt og hann sviptur ökurétti tímabundið vegna aksturs undir áhrifum áfengis og fíkniefna. Þá var ákærða með sátt 30. mars 2012 gerð sekt vegna aksturs undir áhrifum áfengis og hann á ný sviptur ökurétti tímabundið. Með sátt 2. ágúst 2013 var ákærða gerð sekt vegna aksturs sviptur ökurétti. Með dómi 2. mars 2015 var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi og til greiðslu sektar vegna aksturs undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti en þau brot voru framin 22. nóvember 2014. Þá var hann sviptur ökurétti ævilangt. Var sá dómur birtur ákærða 12. maí 2015 og þann sama dag var ákærða gerð sekt vegna aksturs sviptur ökurétti 29. desember 2014.

Brot þau sem ákærði er nú sakfelldur fyrir voru framin annars vegar 6. janúar 2015 og hins vegar 14. júlí sama ár. Fyrra brotið var framið fyrir uppkvaðningu dómsins 2. mars 2015 og er því hegningarauki við hann, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Samkvæmt þessu er brot það sem ákærði framdi 14. júlí 2015 þriðja brot hans gegn 1. mgr. 48. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Að þessu virtu er refsing ákærða ákveðin fangelsi í 30 daga.

Ákærði verður dæmdur til greiðslu alls sakarkostnaðar fyrir Hæstarétti, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, S-kk-nf H-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 381.408 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef Þ-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur.