687/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi hluta ákæru á hendur X á þeim grundvelli að ekki væri fullnægt skilyrðum c. liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í hinum umdeilda hluta ákærunnar var X gefið að sök brot gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa stofnað lífi og heilsu sonar síns í hættu á ófyrirleitinn hátt með því að aka ofurölvi með hann sem farþega í tiltekinni bifreið og kom einnig fram í ákærunni hvenær og hvar brotið var talið framið. Í dómi Hæstaréttar kom fram að uppfylltar væru þær kröfur sem gerðar yrðu til efnis ákæru og var því lagt fyrir héraðsdóm að taka sakarefnið til efnisúrlausnar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. nóvember 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kært er ákvæði dóms Héraðsdóms Reykjavíkur 8. nóvember 2012 um að vísa frá dómi hluta af ákæru á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í a. lið 2. mgr. 192. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008. Sóknaraðili krefst þess að frávísun þess atriðis í ákæru ríkissaksóknara 2. júlí 2012 á hendur varnaraðila, sem varðar brot hans gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, verði felld úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka ákæruatriðið til efnismeðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hinnar kærðu úrlausnar og kærumálskostnaðar.

Með fyrrgreindri ákæru var varnaraðili sakaður um „ölvunarakstur og hættubrot, með því að hafa þriðjudaginn 10. maí 2011 ekið bifreiðinni [...] undir áhrifum áfengis (vínandamagn í blóði 3,00‰), frá leikskólanum [...], [...] að [...] í [...] þar sem hann stöðvaði bifreiðina, en með akstrinum stofnaði ákærði lífi og heilsu sonar síns, A sem þá var þriggja ára og var farþegi í bifreiðinni, í hættu á ófyrirleitinn hátt. Telst þetta varða við 1., sbr. 3. mgr. 45. gr., sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 ... og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.“ Héraðsdómur vísaði frá dómi því ákæruatriði, sem lýtur að sakargiftum á hendur varnaraðila fyrir að hafa með akstrinum stofnað lífi og heilsu sonar síns í hættu á ófyrirleitinn hátt, með þeirri röksemd að því athæfi væri ekki nánar lýst í ákærunni en að ofan greinir.

Samkvæmt c. lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 skal meðal annars greina í ákæru hver sú háttsemi er sem ákært er út af, hvar og hvenær brot er talið framið, heiti þess að lögum og heimfærslu þess til laga. Af þessu leiðir að verknaðarlýsing í ákæru verður að vera það greinargóð og skýr að ákærði geti ráðið af henni hvaða refsiverð háttsemi honum er gefin að sök og hvaða lagaákvæði hann er talinn hafa brotið svo að honum sé fært að taka afstöðu til sakargifta og halda uppi vörnum gegn þeim, sbr. og a. lið 3. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Verður ákæra að leggja fullnægjandi grundvöll að máli þannig að fella megi dóm á það samkvæmt því, sem í henni segir, enda verður ákærði ekki dæmdur fyrir aðra hegðun en þá, sem í ákæru greinir, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008.

Skýrt kemur fram í ákærunni á hendur varnaraðila að honum sé meðal annars gefið að sök hættubrot samkvæmt 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga fyrir að hafa stofnað lífi og heilsu sonar síns í hættu á ófyrirleitinn hátt með því að aka ofurölvi með hann sem farþega í nefndri bifreið. Hafi brotið verið framið tiltekinn dag og með akstri frá einum stað til annars eins og nánar greinir í ákærunni. Af henni má varnaraðila vera ljóst, að því er þessar sakargiftir varðar, hvaða háttsemi það er sem ákært er út af, hvar og hvenær brotið er talið framið, hvert er heiti þess að lögum og við hvaða refsiákvæði það varðar. Þar með eru uppfylltar þær kröfur, sem gerðar eru til efnis ákæru í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008, sbr. einkum c. lið hennar, þannig að dómur verði lagður á sakarefnið, sbr. 1. mgr. 180. gr. sömu laga.

Með vísan til þess, sem að framan greinir, verður úr gildi fellt ákvæði dóms Héraðsdóms Reykjavíkur 8. nóvember 2012 um að vísa umræddum sakargiftum á hendur varnaraðila frá dómi. Jafnframt verður lagt fyrir héraðsdómara að taka þetta ákæruatriði til efnisúrlausnar.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Ákvæði dóms Héraðsdóms Reykjavíkur 8. nóvember 2012 um að vísa frá héraðsdómi hluta af ákæru á hendur varnaraðila, X, er fellt úr gildi. Lagt er fyrir héraðsdómara að taka sakarefnið til efnisúrlausnar.

Kærumálskostnaður dæmist ekki.