116/2004

G höfðaði mál á hendur B til greiðslu skaðabóta eða afsláttar vegna galla sem hann taldi vera á steinflísum á gólfi íbúðar sem hann hafði keypt af B. Hafði G gengið frá kaupunum án þess að skoða íbúðina. Í málinu hélt G því fram að allar flísarnar væru lausar, en þess hefði hann fyrst orðið var eftir að hann fékk íbúðina afhenta. Talið var að galli hafi verið á íbúðinni þar sem umræddar flísar hafi í einhverjum mæli verið lausar frá gólfi. Aftur á móti var G í engu talinn hafa sinnt aðgæslu við kaupin, en í kaupsamningi aðilanna og afsali var allt að einu tekið fram að hann hafi skoðað íbúðina og sætt sig við hana að öllu leyti. Var G því látinn bera sönnunarbyrðina fyrir því að hann hefði ekki mátt verða fyrrgreinds annmarka var ef hann hefði skoðað íbúðina af þeirri kostgæfni sem ætlast yrði til meðal annars að teknu tilliti til þess að talsverður hluti hennar var lagður steinflísum. Var B því sýknuð af kröfu G.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. mars 2004. Hann krefst þess að stefndu verði gert að greiða sér aðallega 780.260 krónur, en til vara aðra lægri fjárhæð, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. maí 2002 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í héraðsdómi keypti áfrýjandi af stefndu með samningi 12. maí 2000 tvær íbúðir í fjöleignarhúsinu nr. 4 við Lækjargötu samtals á 24.000.000 krónur. Ekki kom fram kaupverð hvorrar íbúðar um sig. Var önnur þeirra 43,7 fermetrar að stærð en hin 117 fermetrar. Í máli þessu krefst áfrýjandi skaðabóta eða afsláttar vegna galla á gólfflísum í stærri íbúðinni. Ýmis önnur ágreiningsefni höfðu risið milli málsaðila vegna kaupanna, meðal annars vegna ætlaðra galla á báðum íbúðunum. Í gögnum málsins er að finna fjögur bréf lögmanna aðila um þau atriði, rituð á tímabilinu frá 19. september til 5. október 2000, en ekkert þeirra bréfa lýtur að þeim annmarka sem hér er um deilt. Með bréfi lögmanns áfrýjanda 2. október 2000 var því lýst yfir að þrátt fyrir þá galla, sem hann hefði kvartað undan, myndi hann inna af hendi kaupsamningsgreiðslur sínar, en jafnframt var óskað eftir að fundur yrði með málsaðilum og lögmönnum þeirra áður en afsal skyldi gefið út. Afsöl fyrir íbúðunum voru gefin út 27. október 2000 og innti áfrýjandi án frekari fyrirvara af hendi kaupsamningsgreiðslur samkvæmt uppgjöri gerðu í framhaldi af því. Með bréfi 27. nóvember 2000 ítrekaði áfrýjandi athugasemdir sínar og gerði jafnframt í fyrsta sinn athugasemdir vegna galla á flísum á gólfi íbúðarinnar, með þeim orðum að þær væru „allar“ lausar. Með bréfi lögmanns stefndu 12. desember 2000 var kröfu áfrýjanda mótmælt. Þessu bréfi svaraði lögmaður áfrýjanda 18. sama mánaðar og gat þess að áfrýjandi hefði ekki orðið gallans var fyrr en eftir að hann hafði „tekið við“ íbúðinni. Aðilar skiptust bréflega á tillögum um að láta hlutlausan mann annast skoðun svo sættir mættu nást, en án árangurs og höfðaði áfrýjandi mál á hendur stefndu 30. október 2001. Afdrif þeirra málaferla og málavextir að öðru leyti eru raktir í hinum áfrýjaða dómi.

Með kaupsamningi 6. febrúar 2004 seldi áfrýjandi umrædda íbúð og var henni afsalað 14. júní sama árs. Er ekkert komið fram um að hagsmunir þeir sem deilt er um í málinu hafi fylgt með í kaupunum. Verður því ekki fallist á kröfu stefndu um sýknu á grundvelli aðildarskorts áfrýjanda.

Fallist er á það með héraðsdómi að galli hafi verið á umræddri íbúð er áfrýjandi fékk hana afhenta þar sem steinflísar hafi í einhverjum mæli verið lausar frá gólfi. Áfrýjandi mun hafa búið í annarri íbúð í umræddu húsi áður en kaup voru gerð og komið í einhver skipti í íbúð stefndu. Bar áfrýjandi að hann hafi uppgötvað gallann er hann var að flytja inn í íbúðina og þungur hlutur féll á gólfið. Í beiðni áfrýjanda um dómkvaðningu matsmanns 26. nóvember 2001 var fullyrt að flísarnar væru „meira og minna allar lausar og byrjaðar að springa.“ Í matsgerð sagði hins vegar að nánast allar flísarnar hafi verið lausar frá gólfi, en engar sprungur sést. Þá sagði jafnframt í matsgerðinni: „Ein flís í stofu var losuð frá gólfi og reyndist auðvelt að losa flísina og kom þá í ljós að nægjanlegt múrlím var undir flísinni en múrlímið hafði hins vegar enga viðloðun við steingólfið. Þegar flísinni var lyft upp fylgdi límið flísinni þannig að ekki varð snefill af lími eftir á gólfinu. Gólfið bar það með sér að hafa verið yfirborðsmeðhöndlað áður en flísarnar voru lagðar.“ Töldu matsmenn „yfirgnæfandi líkur á því að ástæða þess að múrlímið hafi ekki náð að binda sig við gólfið megi rekja til þess að mistök hafi verið gerð við undirvinnu flísalagnarinnar, þ.e. að gólfflöturinn hafi ekki verið meðhöndlaður á fullnægjandi hátt vegna yfirborðsmeðhöndlunar sem gólfið hafði fengið áður en það var flísalagt.“

Óumdeilt er að áfrýjandi lét hjá líða að skoða íbúðina sem mál þetta varðar áður en kaup voru gerð um hana. Hann sinnti því í engu skyldu sinni til aðgæslu við kaupin, en í kaupsamningi aðilanna og afsali var allt að einu tekið fram að hann hafi skoðað íbúðina og sætt sig við hana að öllu leyti. Verður að þessu gættu að fella á áfrýjanda sönnunarbyrði fyrir því að hann hefði ekki mátt verða fyrrgreinds annmarka var ef hann hefði skoðað íbúðina af þeirri kostgæfni sem ætlast verður til meðal annars að teknu tilliti til þess að talsverður hluti hennar var lagður steinflísum. Þá sönnun hefur áfrýjandi ekki fært. Af þessari ástæðu verður niðurstaða héraðsdóms staðfest.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, G-kk-nf H-kk-nf, greiði stefndu, B-kvk-þgf E-kvk-þgf, 250.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.