arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
143/2004

S var dæmdur til tveggja mánaða skilorðsbundinnar fangelsisvistar fyrir líkamsárás, með því að hafa veist að J og slegið hann í andlitið og sparkað í hann í átökum sem urðu milli þeirra. Við ákvörðun refsingar var litið til ákvæðis 3. mgr. 218. gr. a almennra hegningarlaga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 2. apríl 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu ákærða og þyngingar refsingar. Þá krefst hann þess, að ákærði verði dæmdur til greiðslu skaðabóta að fjárhæð 240.767 krónur með dráttarvöxtum frá 27. júlí 2003 til greiðsludags.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins en til vara að refsing verði milduð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um annað en dráttarvexti af bótakröfu, sem dæmdir verða frá 10. október 2003, er mánuður var liðinn frá því að ákærða var birt krafan.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en dráttarvexti af bótakröfu, sem dæmdir verða frá 10. október 2003 til greiðsludags.

Ákærði, S-kk-nf Þ-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef Ó-kk-ef héraðsdómslögmanns, 150.000 krónur.
146/2004

Með vísan til 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var máli J vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 25. mars 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. apríl sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. mars 2004, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Skilja verður málatilbúnað sóknaraðila svo að hann krefjist þess að úrskurður héraðsdómara verði felldur úr gildi og honum gert að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
150/2004

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn 13 ára stúlku, A, með því að hafa annars vegar farið með fingur inn í leggöng hennar og hins vegar fengið hana til að eiga við sig munnmök þar til honum varð sáðfall. X var sjálfur rúmum þremur árum eldri en A. Talið var að X hafi hlotið að vera ljóst, er hann átti við A umrædd kynferðismök, að hún var einungis 13 ára gömul. Taldist því nægjanlega sannað að ákærði hafi brotið gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga í báðum þeim tilvikum sem ákæran tók til. Var refsing X ákveðin 6 mánaða skilorðsbundið fangelsi. Þar sem X var ófjárráða vegna æsku þegar málið var til meðferðar í héraði, var talið að bótakröfu hefði átt að beina að lögráðamanni hans fyrir hans hönd. Ekki varð séð að þess hafi verið gætt og var þeirri kröfu því vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi ásamt kröfu um þóknun réttargæslumanns brotaþola.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 13. apríl 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en einnig af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að héraðsdómur verði staðfestur.

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins og að kröfu um miskabætur verði vísað frá héraðsdómi. Til vara krefst hann þess að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur, en að því frágengnu að refsing verði milduð og dæmdar miskabætur lækkaðar.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og refsingu, svo og um sakarkostnað að öðru leyti en varðar þóknun réttargæslumanns brotaþola.

Í hinum áfrýjaða dómi var ákærða gert að greiða brotaþola 300.000 krónur í miskabætur ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Eftir gögnum málsins var krafa brotaþolans um bætur fyrst kynnt ákærða við þingfestingu þess fyrir héraðsdómi 16. desember 2003. Ákærði var ófjárráða vegna æsku þegar málið var til meðferðar í héraði. Hefði því borið að beina bótakröfunni að lögráðamanni ákærða fyrir hans hönd. Ekki verður séð að þess hafi verið gætt og ber af þeim sökum að vísa kröfu þessari sjálfkrafa frá héraðsdómi ásamt kröfu um þóknun réttargæslumanns brotaþola.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en kröfu um miskabætur, sem vísað er frá héraðsdómi ásamt kröfu um þóknun réttargæslumanns brotaþola.

Ákærði, X, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Þ-kvk-ef I. J-kvk-ef hæstaréttarlögmanns, 200.000 krónur.
152/2004

X var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli c. og d. liða 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. apríl 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. apríl 2004, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 19. maí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ætla verður að varnaraðili kæri úrskurðinn í þeim tilgangi að hann verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
153/2004

M kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans og K, hvors um sig, um forsjá barns þeirra til bráðabirgða, skorið úr um að lögheimili barnsins yrði hjá K, umgengni M við það og um greiðslu hans á meðlagi með því. Fyrir Hæstarétti krafðist M aðallega að lögheimili barnsins yrði hjá sér og að K yrði gert að greiða meðlag með því en til vara að umgengni yrði óbreytt frá því að aðilar slitu sambúð. Var úrskurður héraðsdóms staðfestur í Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. apríl 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. mars 2004, þar sem hafnað var kröfu hvors aðilanna um sig um forsjá barns þeirra til bráðabirgða, skorið úr um lögheimili barnsins, umgengni sóknaraðila við það og um greiðslu sóknaraðila á meðlagi með því. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess aðallega að lögheimili barnsins verði hjá honum og að varnaraðila verði gert að greiða honum meðlag sem sé jafnhátt og barnalífeyrir frá Tryggingastofnun ríkisins. Til vara krefst hann þess að umgengni verði óbreytt frá því að aðilar slitu sambúð þannig að barnið dvelji viku í senn hjá hvorum aðila, frá mánudegi til mánudags. Loks krefst sóknaraðili málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt bréfi dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 10. mars 2004 var gjafsókn varnaraðila bundin við rekstur forsjármáls aðila í héraði. Kemur því ekki til þess að mæla fyrir um gjafsóknarkostnað í kærumáli þessu, sbr. 5. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
156/2004

B var ákærður fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis og sviptur ökurétti og svo óvarlega að hann ók aftan á aðra bifreið sem var kyrrstæð við rautt umferðarljós. B játaði brot sitt. Hafði B 15 sinnum verið dæmdur fyrir ölvun við akstur og jafnframt 14 sinnum fyrir akstur sviptur ökurétti. Var refsing B ákveðin fangelsi í sex mánuði, sbr. 72. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 13. apríl 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst þess nú að refsing ákærða verði staðfest.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur hann 15 sinnum verið dæmdur fyrir ölvun við akstur og jafnframt 14 sinnum fyrir akstur sviptur ökurétti. Verður því vísað til 72. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 við ákvörðun refsingar hans svo og 77. gr. sömu laga. Að þessu athuguðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur.
161/2004

X var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. apríl 2004 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. apríl 2004, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sætti áfram gæsluvarðhaldi allt til þess að dómur gengur í máli hans en þó eigi lengur en til miðvikudagsins 5. maí nk. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
164/2004

Þ leitaði dóms um bótaskyldu vegna slyss, sem hann kvaðst hafa orðið fyrir í starfi sínu hjá Í. Voru kröfur hans fyrir Hæstarétti reistar á málsástæðu, sem fól í sér að honum hafi verið gert að vinna með mun þyngri byrði en haldið var fram í málatilbúnaði hans í héraði. Var sú málsástæða of seint fram borin. Ósannað var að bakmeiðsli Þ hafi borið að með bótaskyldum hætti og var Í því sýknað af kröfum hans. Þá var S ekki talið bótaskylt gagnvart Þ á grundvelli slysatryggingar launþega sem Í hafði keypt hjá tryggingafélaginu.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. apríl 2004. Hann krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda Ístaks hf. vegna slyss, sem hann varð fyrir í starfi 12. október 1998. Hann krefst einnig viðurkenningar á bótaskyldu stefnda Sjóvá-Almennra trygginga hf. samkvæmt slysatryggingu launþega, sem stefndi Ístak hf. keypti hjá félaginu. Jafnframt krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem honum hefur verið veitt á báðum dómstigum.

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Stefndi Ístak hf. krefst þess til vara að sök verði skipt og málskostnaður falli í því tilviki niður.

Sjóvá-Almennum tryggingum hf. er jafnframt stefnt til réttargæslu í þeim þætti málsins, sem veit að frjálsri ábyrgðartryggingu, sem stefndi Ístak hf. keypti hjá félaginu.

Í málinu leitar áfrýjandi dóms um bótaskyldu stefndu vegna slyss, sem hann kveðst hafa orðið fyrir 12. október 1998 í starfi sínu hjá stefnda Ístaki hf. Hefur hann lagt fyrir Hæstarétt ný gögn, sem meðal annars hafa að geyma útreikninga á þyngd þeirra líparítsteina, sem hann var að vinna við í umrætt sinn. Er þar miðað við að þeir hafi verið allt að 140 cm langir og þyngd hinna stærstu 220 kg. Í stefnu til héraðsdóms var hins vegar lagt til grundvallar að steinarnir hafi verið 70 til 100 cm langir og þyngd hvers þeirra „um og yfir“ 100 kg. Eru kröfur áfrýjanda fyrir Hæstarétti þannig reistar á málsástæðu, sem felur í sér að honum hafi verið gert að vinna með mun þyngri byrði en haldið var fram í málatilbúnaði hans í héraði. Er sú málsástæða of seint fram borin og kemur ekki til álita í málinu. Að þessu virtu og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður niðurstaða hans um annað en gjafsóknarlaun staðfest með þeim hætti, sem greinir í dómsorði.

Rétt er að hver aðilanna beri sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda á báðum dómstigum greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, sem verður ákveðin eins og nánar segir í dómsorði.

Dómsorð:

Stefndu, Ístak hf. og Sjóvá-Almennar tryggingar hf., eru sýknir af kröfum áfrýjanda, Þ-kk-ef D-kk-ef E-kk-ef.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda í héraði og fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans á báðum dómstigum, samtals 1.000.000 krónur.
168/2004

K ehf. krafðist þess að hnekkt yrði ákvörðun sýslumanns um að breyta frumvarpi sínu til úthlutunar á söluverði bifreiðar við nauðungarsölu. Þar sem ekki var fullnægt skilyrðum í 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um áfrýjunarfjárhæð var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. apríl 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. maí sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. apríl 2004, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að hnekkt yrði ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 3. febrúar sama árs um að breyta frumvarpi sínu til úthlutunar á söluverði bifreiðarinnar OZ 414 við nauðungarsölu á þann veg að kröfu sóknaraðila um úthlutun á 328.795 krónum til greiðslu kröfu í skjóli haldsréttar var hafnað. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að fyrrnefnd ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi og að honum verði gert að leggja frumvarpið óbreytt til grundvallar úthlutun á söluverði bifreiðarinnar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í máli þessu er deilt um hvort krafa sóknaraðila að fjárhæð 328.795 krónur eigi að njóta forgangs í skjóli haldsréttar fyrir kröfum varnaraðila, sem eru tryggðar með veði í bifreiðinni OZ 414. Samkvæmt 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 verður úrskurði, sem felur í sér lokaákvörðun um ágreiningsefni, ekki skotið til Hæstaréttar, nema fullnægt sé almennum skilyrðum til áfrýjunar dómi í einkamáli. Áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 6. gr. laga nr. 38/1994, er nú 420.000 krónur. Er því ekki fullnægt skilyrðum 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 fyrir kæru úrskurðar í máli þessu, en sóknaraðili hefur ekki aflað leyfis Hæstaréttar til málskots. Verður málinu þannig sjálfkrafa vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.
170/2004

A var sakfelldur fyrir að slá Ó með glerflösku í höfuðið með þeim afleiðingum að hann hlaut 7 sentimetra langan skurð á höfði. Var brotið talið sérlega hættulegt þar sem A beitti við árásina glerflösku sem splundraðist við höggið. Var brotið heimfært til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing A ákveðin sex mánaða skilorðsbundið fangelsi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf prófessor.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 26. apríl 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu ákærða og að refsing verði þyngd. Þá krefst hann staðfestingar héraðsdóms um skaðabætur úr hendi ákærða að öðru leyti en því að honum verði gert að greiða Ó-kk-þgf D-kk-þgf miskabætur að fjárhæð 500.000 krónur.

Ákærði krefst aðallega ómerkingar héraðsdóms, til vara sýknu en að því frágengnu að refsing verði milduð. Jafnframt krefst hann þess aðallega að skaðabótakröfu Ó-kk-ef D-kk-ef verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að hún verði lækkuð.

Með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 120.000 krónur.
171/2004

GH o.fl., sem eru eigendur fasteigna við Skrúðás í G, kröfðust þess að staðfesting umhverfisráðherra á breyttu aðalskipulagi fyrir G, tilteknar samþykktir bæjarstjórnar um breytingar á deiliskipulagi fyrir svæðið Sjáland, sem er skammt norðan við lóðir sem hús þeirra standa við, og leyfi til BGG ehf. og B ehf. til að reisa hús þar, yrði fellt úr gildi. Í Hæstarétti var tekið fram að eins og málið lægi fyrir yrði að telja að GH o.fl. hefðu ekki sýnt nægilega fram á, að þeir hefðu þá lögvörðu hagsmuni, sem gætu leitt til þess að efnisdómur gengi um kröfur þeirra. Var úrskurður héraðsdóms staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 28. apríl 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum 3. maí sama árs. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. apríl 2004, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnislegrar meðferðar. Þeir krefjast einnig málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn íslenska ríkið krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og að sóknaraðilar verði dæmdir til greiðslu kærumálskostnaðar.

Varnaraðilinn Garðabær krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og að sóknaraðilum verði gert að greiða honum kærumálskostnað.

Varnaraðilarnir Byggingafélag Gylfa og Gunnars ehf. og Björgun ehf. krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Eins og mál þetta liggur fyrir verður að telja að sóknaraðilar hafi ekki sýnt nægilega fram á, að þeir hafi þá lögvörðu hagsmuni, sem gætu leitt til þess að efnisdómur gengi um kröfur þeirra. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt þykir að aðilarnir beri hver sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
173/2004

Með vísan til e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var máli J, S og J ehf. vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 19. apríl 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. maí sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 15. apríl 2004 um frávísun máls sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að úrskurður héraðsdóms verði felldur úr gildi og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar gagnkærðu 26. apríl 2004 og krefjast staðfestingar úrskurðar héraðsdóms, en þó þannig að dæmdur málskostnaður í héraði verði verulega hækkaður. Einnig krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Staðfest er sú niðurstaða héraðsdóms að vísa beri málinu sjálfkrafa frá dómi á grundvelli e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Sóknaraðilar greiði varnaraðilum málskostnað í héraði og kærumálskostnað, svo sem í dómsorði greinir.
175/2004

X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti stæði, sbr. c. lið 1. mgr. 103. gr. og 106. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Þar sem dómurinn var birtur X 5. maí 2004 var gæsluvarðhaldinu ekki markaður lengri tími en til dagsloka 2. júní 2004.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. maí 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. maí 2004, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðili sætti áfram gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti stendur en þó eigi lengur en til fimmtudagsins 3. júní 2004 kl. 12. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur.

Samkvæmt 106. gr. laga nr. 19/1991 getur dómari úrskurðað að gæsluvarðhald skuli haldast meðan á áfrýjunarfresti stendur, sbr. 2. mgr. 151 gr. laganna. Samkvæmt þeirri grein skal ákærði lýsa yfir áfrýjun dóms innan fjögurra vikna frá birtingu hans. Varnaraðila var birtur dómur í máli ákæruvaldsins á hendur honum og öðrum manni 5. maí 2004. Samkvæmt því verður gæsluvarðhaldi yfir varnaraðila ekki markaður lengri tími en til dagsloka 2. júní 2004. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur með þeim hætti er í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, sæti gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 2. júní 2004 kl. 24.