592/2016

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að Ó skyldi með beinni aðfarargerð borin út úr nánar tilgreindri fasteign í eigu E. Talið var að E hefði verið heimilt að rifta leigusamningi aðila þar sem Ó hefði ekki innt af hendi leigugreiðslu og að greiðsluáskorun og riftunaryfirlýsing hefði verið send Ó með sannanlegum hætti. Var útburðargerðin því heimiluð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. ágúst 2016, en kærumálsgögn bárust réttinum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. ágúst 2016 þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá sóknaraðila borna með beinni aðfarargerð út úr fasteigninni Hátúni 8, íbúð 504, í Reykjavík. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað og felldir úr gildi allir löggerningar hans „varðandi leigusamning og kaup hans á téðri fasteign“. Þá krefst hún þess að varnaraðili verði sviptur leyfi til að starfa sem löggiltur fasteignasali og leigumiðlari, auk þess sem sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu og nafngreindur starfsmaður hans, svo og nafngreindir starfsmenn Héraðsdóms Reykjavíkur, verði „vítt og lýst vanhæf í máli þessu“.

Varnaraðili krefst aðallega frávísunar málsins frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

I

Krafa varnaraðila um frávísun málsins frá Hæstarétti er reist á því að kæra sóknaraðila uppfylli ekki almenn skilyrði um skýrleika. Þá hafi við gerð kærumálsgagna verið brotið gegn reglum nr. 677/2015 um kærumálsgögn í einkamálum, meðal annars með framlagningu skjala sem óþörf séu til úrlausnar á deilu aðila þvert á það sem áskilið sé í 3. gr. reglnanna. Jafnframt hafi sóknaraðili hvorki haft samráð við sig um framlagningu kærumálsgagna né afhent sér afrit þeirra, sbr. 2. gr. reglnanna.

Í 3. gr. reglna nr. 677/2015, sem settar voru með stoð í 6. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 13. gr. laga nr. 78/2015, er mælt fyrir um að sóknaraðili kærumáls skuli gæta þess að meðal kærumálsgagna séu einungis þau skjöl sem sérstaklega er þörf á til úrlausnar þeim ágreiningi sem kærumálið varðar. Jafnframt er kveðið á um í 1. mgr. 2. gr. reglnanna að hann skuli, sé þess kostur, hafa samráð við varnaraðila um hvaða skjöl málsins skuli vera meðal kærumálsgagna. Samkvæmt 2. mgr. 149. gr. laganna getur Hæstiréttur, sé kæra eða málatilbúnaður kæranda að öðru leyti ófullkominn, lagt fyrir hann að bæta úr því sem er ábótavant innan tiltekins frests. Verði kærandi ekki við því getur rétturinn vísað kærumálinu frá sér. Eftir að sóknaraðili hafði afhent Hæstarétti kærumálsgögn var henni bent á galla á málatilbúnaði og kærumálsgögnum og henni veittur frestur til að bæta úr þeim göllum innan tiltekins frests. Úr þessu hefur verið bætt af hálfu sóknaraðila þannig að ekkert er því lengur til fyrirstöðu að dómur verði lagður á málið. Er því ekki fallist á kröfu varnaraðila um að vísa beri málinu í heild frá Hæstarétti.

II

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði krafðist varnaraðili þess með aðfararbeiðni 19. maí 2016 að sóknaraðili yrði borin út úr framangreindri fasteign. Í greinargerð sóknaraðila í héraði krafðist hún þess að þeirri kröfu varnaraðila yrði hafnað. Reisti hún málatilbúnað sinn á því að ekki hafi verið forsendur til þess að rifta leigusamningi aðila þar sem gjaldfallin leiga hefði þegar verið greidd. Þá hélt hún því fram að greiðsluáskorun og yfirlýsing um riftun samningsins hefði ekki verið birt henni með fullnægjandi hætti. Fyrir Hæstarétti virðist sóknaraðili á hinn bóginn byggja einkum á því að ógilda beri leigusamninginn og afsal fasteignarinnar til varnaraðila á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, sbr. 11. gr. laga nr. 36/1996, þar sem ósanngjarnt sé fyrir hann að bera löggerningana fyrir sig. Einnig vísar sóknaraðili til þess hér fyrir dómi að ekki hafi réttilega verið staðið að nauðungarsölu fasteignarinnar 14. ágúst 2015, en hún neytti ekki þeirra úrræða, sem lög nr. 90/1991 um nauðungarsölu kveða á um, til að bera ágreining um nauðungarsöluna undir dómstóla í tæka tíð.

Aðrar kröfur sóknaraðila hér fyrir dómi en sú að kröfu varnaraðila um útburð verði hafnað eru þess eðlis að úr þeim verður ekki leyst í kærumáli þessu. Þegar af þeim sökum er þeim vísað frá Hæstarétti og koma þær málsástæður hennar, sem að framan greinir og fyrst voru hafðar uppi af hennar hálfu hér fyrir dómi, því ekki til álita við úrlausn málsins.

Að framansögðu gættu verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Vísað er frá Hæstarétti öðrum kröfum sóknaraðila, Ó-kvk-ef Ó-kvk-ef, en þeirri að kröfu varnaraðila, E-kk-ef Ó-kk-ef, um útburð verði hafnað.

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.