241/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni annarra varnaraðila en S og H um dómkvaðningu tveggja matsmanna. L hf. hafði höfðað mál á hendur S og H til heimtu bóta vegna ætlaðs gáleysis þeirra við gerð nánar tiltekins lánssamnings í störfum þeirra sem bankastjórar L hf. og stefnt öðrum varnaraðilum á grundvelli samninga um svokallaðar stjórnendatryggingar. Hinir síðarnefndu héldu því fram að S, H og aðrir starfsmenn bankans hefðu brotið gegn upplýsingaskyldu vátryggðs samkvæmt lögum nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga við gerð umræddra samninga og þannig veitt varnaraðilum öðrum en S og H, sem vátryggjendum samkvæmt samningunum, rangar eða ófullnægjandi upplýsingar um atriði sem haft hefðu þýðingu við mat á áhættu þeirra. Bæri því að sýkna þá af kröfum L hf. Vegna þessa lögðu þeir fram beiðni um dómkvaðningu matsmanna til þess að svara 11 matsspurningum, m.a. um fjárhagslega stöðu Landsbanka Íslands hf. við gerð umræddra samninga um stjórnendatryggingar. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, kom fram að það leiddi af 1. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að málsaðilar nytu víðtæks réttar til öflunar matsgerðar til að færa sönnur á staðhæfingar sínar, enda væri sönnunarfærslan hvorki bersýnilega þýðingarlaus né leiddi til óhóflegra tafa við meðferð málsins. Þótt sumar matsspurninganna væru þess eðlis að vera kynni að nauðsynlegar upplýsingar skorti til þess að matsmenn gætu tekið til þeirra afstöðu stæði það ekki í vegi fyrir dómkvaðningu matsmanna eins og málum væri háttað. Væri aðilum og unnt að bera undir dóm ágreiningsatriði er varði framkvæmd matsgerðarinnar, sbr. 1. mgr. 66. gr. laga nr. 91/1991. Að þessu virtu var fallist á beiðni varnaraðila um dómkvaðningu matsmanna. Á hinn bóginn var talið að ein matsspurningin tengdist ekki málsástæðum varnaraðila með nokkrum hætti og því hafnað beiðni þeirra að því leyti.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. mars 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. mars 2014, þar sem tekin var til greina beiðni um dómkvaðningu matsmanna, sem aðrir fyrrgreindir varnaraðilar en S-kk-nf Þ-kk-nf Á-kk-nf og H-kk-nf J-kk-nf K-kk-nf gerðu 26. nóvember 2013, að öðru leyti en um tíundu spurninguna, sem matsbeiðni laut að. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að beiðni um dómkvaðningu matsmanna verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilarnir S-kk-nf Þ-kk-nf Á-kk-nf og H-kk-nf J-kk-nf K-kk-nf hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Aðrir varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, LBI hf., greiði varnaraðilum, Brit Insurance Ltd., Liberty Mutual Insurance Europe Ltd., QBE International Insurance Ltd., Allianz Global Corporate & Speciality AG, QBE Corporate Ltd., Alterra Corporate Capital 2 Ltd., Alterra Corporate Capital 3 Ltd., Kelvin Underwriting Ltd., Nameco (No 11) Ltd., Nameco (No 231) Ltd., Novae Corporate Underwriting Ltd., SCOR Underwriting Ltd., Sorbietrees Underwriting Ltd., B-x-x J-x-x T-x-x, B-x-x A-x-x C-e-x, C-x-x J-x-x H-x-x, David J-x-x D-x-x M-x-x C-x-x, E-x-x E-x-x H-x-x, G-x-x F-x-x S-x-x, I-x-x R-x-x P-x-x, J-x-x E-x-x, J-x-x L-x-x G-x-x, J-x-x M-x-x W-x-x, R-x-x M-x-x H-x-x R-x-x og N-x-x T-x-x R-x-x, samtals 250.000 krónur í kærumálskostnað.