501/2016

J og VR höfðuðu mál á hendur A, T, V og Í til viðurkenningar á því að stytting á tímabili atvinnuleysisbóta úr 36 mánuðum í 30, sem gerð var með lögum nr. 125/2014 um ýmsar forsendur frumvarps til fjárlaga fyrir árið 2015, væri óheimil að því marki sem hún skerti bótarétt þeirra sem þáðu atvinnuleysisbætur 31. desember 2014 eða sóttu um slíkar bætur 1. janúar 2015 eða síðar og hefðu haldið áfram að nýta rétt sinn til bótanna samkvæmt 4. mgr. 29. gr. laga nr. 54/2006 um atvinnuleysistryggingar. Með hliðsjón af stöðu og verkefnum V við afgreiðslu atvinnuleysisbóta var kröfum J og VR á hendur honum vísað frá héraðsdómi. Þá var talið að VR hefði ekki gert grein fyrir því hvort innan vébanda hans væru einhverjir sem teldust sjálfstætt starfandi á vinnumarkaði. Væru einhverjir slíkir í félaginu hefði VR ekki gert grein fyrir því hvort einhver þeirra hefði á þeim tíma, sem máli skipti, átt virk réttindi til atvinnuleysisbóta úr hendi T. Var málinu gagnvart T því vísað frá héraðsdómi. Loks var talið að aðild Í að málinu væri vanreifuð og var málinu því einnig vísað frá héraðsdómi að því er hann varðaði. Í dómi Hæstaréttar kom fram að atvinnuleysisbætur væri greiðsla af félagslegum toga, fjárhagsaðstoð, sem í aðalatriðum væri þannig til komin að launamaður hefði áunnið sér rétt til bótanna með því að sinna í þágu launagreiðanda starfi sem tryggingagjald væri greitt af. Krafa um slíkar bætur væri peningakrafa sem fæli í sér fjárhagsleg verðmæti. Í ljósi þessa eðlis kröfunnar var talið að krafan nyti verndar 72. gr. stjórnarskrárinnar og 1. gr. viðauka nr. 1 við mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, og teldist því eignarréttindi í skilningi þessara fyrirmæla. Á hinn bóginn gæti löggjafinn samkvæmt 2. gr. stjórnarskrárinnar sett þessum réttindum takmörk án þess að bætur þyrftu að koma fyrir. Yrði slík skerðing að vera almenn í þeim skilningi að hún tæki til allra eignarréttinda af tilteknum toga og af ástæðum sem taldar yrðu almennar. Þá þyrfti að vera eðlilegt samræmi milli þess markmiðs með skerðingunni sem löggjafinn hefði stefnt að og þeirra leiða sem notaðar væru til þess að ná markmiðinu. Talið var að þótt markmið löggjafans með lögum nr. 125/2014 hefði verið málefnalegt hefði hann átt þess allan kost að gæta meðalhófs og taka sanngjarnt tillit til þeirra sem hefðu átt virkan rétt til atvinnuleysisbóta eða höfðu virkjað þann rétt fyrir gildistöku laganna þótt þeir hefðu ekki þegið bætur í árslok 2014. Að þessu gættu og með hliðsjón af aðstæðum J var talið að ekki hefði verið gætt meðalhófs gagnvart honum við lagasetninguna. Það sama ætti við um tilgreindan hóp félagsmanna innan VR sem þegar hefði notið bóta og missti þann rétt strax eða fljótlega í kjölfar gildistöku laganna. Löggjafinn hefði haft færi á því að gæta slíks meðalhófs og milda áhrif skerðingarinnar með áþekkum hætti og gert var við gildistöku laga nr. 54/2006 þegar tímabil atvinnuleysisbóta var stytt úr fimm árum í þrjú. Yrði A að bera hallann af því að þess hefði ekki verið gætt við setningu laga nr. 125/2014. Samkvæmt framansögðu var fallist á kröfur J og VR.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 7. júlí 2016. Þeir krefjast sýknu af kröfum stefndu og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast hvor fyrir sig staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti óskipt úr hendi áfrýjenda.

I

Stefndu höfðuðu málið gegn öllum áfrýjendum til viðurkenningar á því að þær skerðingar á rétti stefnda J-kk-ef H-kk-ef K-kk-ef og annarra félagsmanna stefnda VR, er féllu undir kröfugerð félagsins, til atvinnuleysisbóta sem mælt var fyrir um í 14. gr., sbr. e. lið 30. gr., laga nr. 125/2014 um ýmsar forsendur frumvarps til fjárlaga fyrir árið 2015, er breyttu 1. mgr. 29. gr. laga nr. 54/2006 um atvinnuleysistryggingar, væru óheimilar.

Áfrýjandinn Vinnumálastofnun annast framkvæmd laga nr. 55/2006 um vinnumarkaðsaðgerðir í umboði ráðherra, sbr. 1. mgr. 4. gr. laganna. Ráðherra skipar forstjóra stofnunarinnar til fimm ára í senn, auk þess sem hann skipar tíu menn í stjórn hennar til fjögurra ára í senn, þar af átta samkvæmt tilnefningu þriggja sambanda stéttarfélaga annars vegar og Sambands íslenskra sveitarfélaga, Samtaka atvinnulífsins og fjármála- og efnahagsráðuneytis hins vegar. Í lögunum er mælt fyrir um hlutverk og starfsemi Vinnumálastofnunar, en í 1. mgr. 4. gr. þeirra er jafnframt gert ráð fyrir að stofnuninni séu falin önnur verkefni með sérlögum. Í 2. mgr. 5. gr. laga nr. 54/2006 er kveðið á um að Vinnumálastofnun skuli annast fjárvörslu áfrýjandans Atvinnuleysistryggingasjóðs og framkvæmd laganna á grundvelli þjónustusamnings við stjórn sjóðsins. Ráðherra sé þó heimilt að ákveða annað fyrirkomulag að fenginni umsögn stjórnar sjóðsins. Samkvæmt 2. mgr. 7. gr. laga nr. 54/2006 gilda sömu reglur um fjárvörslu Vinnumálastofnunar fyrir áfrýjandann Tryggingasjóð sjálfstætt starfandi einstaklinga.

Af framangreindu og öðrum reglum laga nr. 54/2006 er ljóst að Vinnumálastofnun hefur það hlutverk að annast fjárvörslu sjóðanna tveggja og kemur fram fyrir þeirra hönd á þeim grundvelli sem lýst hefur verið. Í 1. mgr. 5. gr. og 1. mgr. 7. gr. laganna kemur fram að atvinnuleysisbætur eru greiddar úr sjóðunum tveimur eftir því sem við á, en af öðrum ákvæðum laganna leiðir að Vinnumálastofnun annast umsýsluna. Stefndu hafa ekki rökstutt hvers vegna viðurkenningarkröfum þeirra er beint að Vinnumálastofnun þrátt fyrir að staða stofnunarinnar sé sú sem lýst hefur verið. Verður kröfum stefndu á hendur þessum áfrýjanda því vísað frá héraðsdómi.

Stefndi J-kk-nf H-kk-nf kveðst vera félagi í stefnda VR, sem rekur málið fyrir hönd félagsmanna sinna. Samkvæmt 1. grein laga félagsins er það stéttarfélag verslunar-, þjónustu- og skrifstofufólks. Tilgangi félagsins er lýst svo í 1. mgr. 2. greinar laganna að hann sé að efla og styðja hag þeirra starfsstétta sem félagið tekur til á félagssvæði þess með því að vinna að framgangi allra þeirra mála er verða mega til aukinna réttinda, menningar og bættra kjara launafólks í landinu. Um félagsaðild segir í 3. grein laganna: ,,Félagið er opið öllu verslunar-, þjónustu- og skrifstofufólki. Félagar geta þeir orðið sem starfa á starfssviði félagsins sem launþegar eða eru sjálfstætt starfandi á vinnumarkaði ... Sjálfstætt starfandi á vinnumarkaði geta orðið félagsmenn með takmörkuðum réttindum skv. reglum einstakra sjóða auk þess sem þeir njóta ekki kjörgengis í félaginu. Sjálfstætt starfandi telst sá sem ber að áætla sér reiknað endurgjald samkvæmt ákvörðun skattayfirvalda, auk þeirra sem skráðir eru sem launamenn hjá eigin fyrirtæki, enda hafa þeir þannig ráðandi stöðu vegna eignar- eða stjórnunaraðildar.“ Þeir sem samkvæmt framansögðu teljast sjálfstætt starfandi á vinnumarkaði geta þannig orðið félagsmenn í stefnda VR en þó aðeins með takmörkuð réttindi og teljast því ekki fullgildir félagar. Þessi stefndi hefur ekki gert grein fyrir því hvort innan vébanda hans séu einhverjir sem teljast samkvæmt framansögðu sjálfstætt starfandi á vinnumarkaði. Séu einhverjir slíkir í félaginu, hefur félagið ekki gert grein fyrir því hvort einhver þeirra hafi á þeim tíma, sem máli skiptir, átt virk réttindi til atvinnuleysisbóta úr hendi Tryggingasjóðs sjálfstætt starfandi einstaklinga eða getað stofnað til þeirra eftir 1. janúar 2015 með því að hefja á ný áður byrjað tímabil töku atvinnuleysisbóta. Hafa þannig ekki verið færð haldbær rök fyrir aðild þessa áfrýjanda og verður málinu því vísað frá héraðsdómi að því er hann varðar.

Verði kröfur stefndu teknar til greina í heild eða að hluta liggur ekki annað fyrir en að við það muni stofnast réttur stefnda J-kk-ef H-kk-ef og eftir atvikum annarra félagsmanna í stefnda VR, sem kröfur félagsins taka til, eingöngu á hendur áfrýjandanum Atvinnuleysistryggingasjóði. Stefndu rökstyðja aðild íslenska ríkisins að málinu með því einu að löggjafinn hafi sett lög nr. 125/2014 sem urðu tilefni málsins og að nauðsynlegt sé að dómur bindi alla áfrýjendur. Þótt aðilar deili um stjórnskipulegt gildi 14. gr., sbr. e. lið 30. gr., laga nr. 125/2014, að því marki sem með þessum ákvæðum er skertur réttur þeirra sem kröfur stefndu taka til, leiðir það ekki til þess að stefna þurfi íslenska ríkinu í máli sem þessu. Er aðild þessa áfrýjanda vanreifuð og verður málinu vísað frá héraðsdómi að því er hann varðar.

Í ljósi framangreinds stendur Atvinnuleysistryggingasjóður einn áfrýjenda eftir og verður hann upp frá þessu nefndur áfrýjandi.

II

Í héraðsdómi er gerð grein fyrir þeirri skipan, sem mælt er fyrir um í lögum nr. 113/1990 um tryggingagjald, að þeir sem teljist launagreiðendur samkvæmt lögum nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda skuli inna af hendi sérstakt gjald, tryggingagjald, af greiddum vinnulaunum, reiknuðu endurgjaldi og öðrum tegundum greiðslna og launa eftir því sem nánar segir í lögunum. Tryggingagjald er samkvæmt 2. mgr. 1. gr. laga nr. 113/1990 samsett af tveimur gjöldum, annars vegar almennu tryggingagjaldi og hins vegar atvinnutryggingagjaldi, sem vera skal 1,35% af tilgreindum gjaldstofni. Í 2. mgr. 2. gr. laganna er kveðið á um að fyrir lok október ár hvert skuli áfrýjandi gefa ráðherra skýrslu um fjárhagslega stöðu sína þar sem gerð verði grein fyrir fyrirsjáanlegum útgjöldum á næsta fjárhagsári með hliðsjón af horfum um atvinnuleysi og öðrum atriðum sem áhrif hafi á stöðu sjóðsins. Gefi niðurstaða skýrslunnar tilefni til að breyta hundraðshluta atvinnutryggingagjalds skuli ráðherra flytja frumvarp þar að lútandi á Alþingi. Í 1. mgr. 5. gr. laga nr. 54/2006 segir: ,,Atvinnuleysisbætur skulu greiddar úr Atvinnuleysistryggingasjóði sem fjármagnaður er með atvinnutryggingagjaldi“, auk vaxta af innstæðufé sjóðsins. Samkvæmt þessu skal atvinnutryggingagjald auk vaxtatekna standa undir greiðslu atvinnuleysisbóta úr sjóðnum.

Launamaður, sem uppfyllir skilyrði 13. gr. laga nr. 54/2006, telst tryggður samkvæmt lögunum, nema annað leiði af einstökum ákvæðum þeirra. Samkvæmt a. lið 3. gr. laganna telst sá einn launamaður sem vinnur launað starf í þjónustu annars í að minnsta kosti 25% starfshlutfalli í hverjum mánuði, enda sé greitt tryggingagjald vegna starfsins í samræmi við fyrirmæli laga nr. 113/1990. Í 15. gr. laga nr. 54/2006 eru síðan fyrirmæli um það sem nefnt er ávinnslutímabil í yfirskrift greinarinnar. Segir í 1. mgr. hennar að launamaður teljist að fullu tryggður samkvæmt lögunum eftir að hafa starfað samfellt á síðustu tólf mánuðum á innlendum vinnumarkaði áður en hann sækir um atvinnuleysisbætur að öðrum skilyrðum uppfylltum. Í öðrum ákvæðum 15. gr. er mælt fyrir um rétt þeirra sem hafa skemmri starfstíma en tólf mánuði, um rétt launamanna sem stundað hafa nám og um ýmis önnur atriði sem þýðingu hafa við mat á ávinnslu réttar til atvinnuleysisbóta.

Samkvæmt framangreindu eru atvinnuleysisbætur greiðsla af félagslegum toga, fjárhagsaðstoð, sem í aðalatriðum er þannig til komin að launamaður hefur áunnið sér rétt til bótanna með því að sinna í þágu launagreiðanda starfi sem tryggingagjald er greitt af. Krafa launamanns til greiðslu atvinnuleysisbóta gat fyrir gildistöku laga nr. 125/2014 mest spannað 36 mánuði.

Áfrýjandi reisir sýknukröfu sína meðal annars á því að réttur til atvinnuleysisbóta samkvæmt lögum nr. 54/2006 falli utan gildissviðs 72. gr. stjórnarskrárinnar og 1. gr. viðauka nr. 1 við samning um verndun mannréttinda og mannfrelsis sem lögfestur var hér á landi með lögum nr. 62/1994, og teljist því ekki eignarréttindi í skilningi þessara fyrirmæla. Áfrýjandi heldur því einnig fram að hann sé ekki sjálfstæður sjóður heldur hluti af lögákveðinni starfsemi ríkisins. Áfrýjandi tilheyri A-hluta ríkissjóðs, sbr. nú lög nr. 123/2015 um opinber fjármál. Atvinnuleysisbætur séu ekki trygging ,,í neinum hefðbundnum skilningi.“ Rétturinn til bótanna sé ákvarðaður á félagslegum grunni ,,sem markast af pólitískum vilja hverju sinni. Uppfylli einstaklingur skilyrði laga nr. 54/2006 á hann rétt til greiðslu atvinnuleysisbóta óháð því hversu lengi eða hve mikið launagreiðandi hefur greitt í sjóðinn vegna viðkomandi starfsmanns.“

Loks bendir áfrýjandi á að réttur til atvinnuleysisbóta sé réttur til tímabundinnar fjárhagsaðstoðar á meðan sá er þeirra nýtur sé í atvinnuleit. Markmið laga nr. 54/2006 sé að þeir sem njóti atvinnuleysisbóta geri það í eins skamman tíma og unnt er. Bæturnar séu því ólíkar greiðslum ,,sem kunna eftir atvikum að teljast eign ... má þar nefna ... ellilífeyri og örorkulífeyri sem miðast við ástand sem er komið til að vera.“

Áður er gerð grein fyrir hvernig réttur launamanns til atvinnuleysisbóta ávinnst. Krafa um slíkar bætur er peningakrafa sem felur í sér fjárhagsleg verðmæti. Þótt krafan sé af félagslegum toga og teljist allsherjarréttarlegs eðlis er ljóst af framangreindu að starf launamanns í þágu launagreiðanda er grundvöllur þess að hann öðlist rétt til atvinnuleysisbóta. Krafan er um greiðslur sem koma í stað launa og er því undirstaða afkomu þeirra sem öðlast hafa rétt til bótanna. Í ljósi þessa eðlis kröfunnar og þess að hún stofnast fyrir tilverknað launamanns verður staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að krafan njóti verndar 72. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. til hliðsjónar ákvörðun Mannréttindadómstóls Evrópu í máli nr. 46125/06 frá 10. nóvember 2009. Þá verður einnig staðfest að rétturinn í heild njóti verndar en hann gat, sem áður greinir, fyrir 31. desember 2014 mestur orðið 36 mánuðir.

III

Þótt réttur til atvinnuleysisbóta teljist samkvæmt framansögðu til eignarréttinda sem njóta verndar 72. gr. stjórnarskrárinnar gat löggjafinn samkvæmt 2. gr. hennar sett þessum réttindum takmörk án þess að bætur þyrftu að koma fyrir. Í málinu er ágreiningslaust að í sjálfu sér hafi verið heimilt að stytta tímabil atvinnuleysisbóta úr 36 mánuðum í 30. Stefndu halda því á hinn bóginn fram að slík stytting eigi ekki að skerða réttindi þeirra sem dómkröfurnar taki til.

Þegar réttindi sem falla undir 72. gr. stjórnarskrárinnar eru skert með lögum, án þess að um eignarnám sé að ræða, verður sú skerðing að vera almenn í þeim skilningi að hún taki til allra eignarréttinda af tilteknum toga og af ástæðum sem taldar verða almennar. Þegar lög fela í sér þungbæra skerðingu á eignarréttindum, er falla undir 72. gr. stjórnarskrárinnar og felast í virkum rétti til greiðslna sem eru grundvöllur framfærslu rétthafans, verður að gera kröfur til þess að eðlilegt samræmi sé milli þess markmiðs með skerðingunni sem löggjafinn stefnir að og þeirra leiða sem notaðar eru til þess að ná markmiðinu. Í því felst að löggjafinn verður auk annars að gæta meðalhófs við slíka skerðingu eignarréttinda. Ágreiningslaust er að fjárhagur áfrýjanda var góður á árunum 2013, 2014 og 2015. Öll árin var verulegur tekjuafgangur hjá sjóðnum, 1.055.277.686 krónur fyrsta árið, þá 240.740.281 króna og 3.017.893.208 krónur árið 2015. Í árslok 2014 námu eignir sjóðsins 9.074.117.081 krónu.

Áfrýjandi kveður markmið styttingar tímabils atvinnuleysisbóta með lögum nr. 125/2014 hafa verið að spara í rekstri ríkisins og að koma á samræmi við bótatímabil atvinnuleysisbóta á öðrum Norðurlöndum, sem hafi verið styttra en hér á landi. Þá heldur áfrýjandi því einnig fram að ætlunin hafi verið að takmarka langtímaatvinnuleysi, sem verið hafi mikið. Þótt markmið löggjafans með skerðingunni hafi þannig verið málefnalegt átti hann þess allan kost að gæta meðalhófs og taka sanngjarnt tillit til þeirra sem áttu virkan rétt til atvinnuleysisbóta eða höfðu virkjað þann rétt fyrir gildistöku laga nr. 125/2014 þótt þeir þægju ekki bætur í árslok 2014.

IV

Stefndi J-kk-nf H-kk-nf hafði nýtt tæplega 32 mánuði af hámarks rétti til atvinnuleysisbóta 1. janúar 2015. Hann hóf fyrst töku atvinnuleysisbóta á árinu 2008 og hafði nýtt rétt sinn til þeirra með löngum hléum þegar hann starfaði sem launamaður. Samkvæmt gögnum málsins hóf hann töku atvinnuleysisbóta að nýju 16. október 2014. Lög nr. 125/2014 voru samþykkt á Alþingi 22. desember 2014 og tóku gildi 31. sama mánaðar að frátöldum tilgreindum ákvæðum þeirra sem tóku gildi 1. janúar 2015. Í 30. gr. laganna er mælt fyrir um gildistöku þeirra og segir svo í e. lið greinarinnar: ,,Ákvæði 14.–16. gr. öðlast gildi 1. janúar 2015 og eiga við um atvinnuleitendur sem eru þegar skráðir innan atvinnuleysistryggingakerfisins og hafa fengið greiddar atvinnuleysisbætur fyrir 1. janúar 2015, atvinnuleitendur sem skrá sig án atvinnu og sækja um atvinnuleysisbætur 1. janúar 2015 eða síðar, hvort sem það er í fyrsta skipti eða viðkomandi heldur áfram að nýta fyrra tímabil skv. 29. gr. laga um atvinnuleysistryggingar, sem og um þá atvinnuleitendur sem hafa áður verið skráðir án atvinnu en hefja nýtt tímabil innan atvinnuleysistryggingakerfisins skv. 30. eða 31. gr. sömu laga 1. janúar 2015 eða síðar.“

Í þessu felst að réttur stefnda J-kk-ef H-kk-ef til atvinnuleysisbóta féll niður 1. janúar 2015. Missir framfærslutekna, sem njóta verndar 72. gr. stjórnarskrárinnar, með svo skömmum fyrirvara er til þess fallinn að skapa óvissu og stofna velferð þeirra sem njóta bótanna í hættu. Verður í ljósi tilefnis skerðingarinnar fallist á það með þessum stefnda að ekki hafi við lagasetninguna verið gætt meðalhófs gagnvart honum.

Stefndi VR heldur því fram að 81 félagsmaður hans hafi misst rétt til atvinnuleysisbóta 1. janúar 2015 vegna skerðingarinnar og 138 félagsmenn hafi misst slíkan rétt á fyrstu fjórum mánuðum ársins 2015. Í ljósi framangreinds markmiðs skerðingar á rétti til atvinnuleysisbóta bar löggjafanum að gæta meðalhófs og tryggja að skerðingin kæmi ekki sérstaklega harkalega niður á þeim sem nutu bóta eða áttu virkan rétt til þeirra. Þegar tímabil atvinnuleysisbóta var stytt úr fimm árum í þrjú með lögum nr. 54/2006 voru í ákvæðum til bráðabirgða I, II og III með lögunum reglur sem ætlað var að milda skerðingar sem fólust í lögunum á rétti þeirra sem nutu bóta eða áttu rétt til þeirra. Þótt heimild löggjafans til að stytta tímabil atvinnuleysisbóta úr 36 mánuðum í 30 sé ekki vefengd í sjálfu sér og þótt una verði við að af því leiddi að einhverjir þeirra sem hafið hefðu töku atvinnuleysisbóta yrðu að sæta því að tímabilið yrði styttra en eftir eldri reglum, bar löggjafanum samkvæmt framansögðu að gæta meðalhófs. Ljóst er að það var ekki gert, að minnsta kosti gagnvart hópi þeirra sem þegar naut bóta og missti þann rétt strax eða fljótlega í kjölfar gildistöku laganna. Löggjafinn hafði færi á því að gæta slíks meðalhófs og milda áhrif skerðingarinnar með áþekkum hætti og gert var við gildistöku laga nr. 54/2006. Verður áfrýjandi að bera hallann af því að þess var ekki gætt.

Samkvæmt öllu framansögðu verður héraðsdómur staðfestur um kröfur beggja stefndu á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður gagnvart áfrýjendunum íslenska ríkinu, Tryggingasjóði sjálfstætt starfandi einstaklinga og Vinnumálastofnun.

Áfrýjandinn Atvinnuleysistryggingasjóður greiði stefndu hvorum um sig málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Málinu er vísað frá héraðsdómi að því er varðar áfrýjendurna íslenska ríkið, Tryggingasjóð sjálfstætt starfandi einstaklinga og Vinnumálastofnun.

Viðurkennt er að stytting á tímabili atvinnuleysisbóta úr 36 mánuðum í 30 sem gerð var með lögum nr. 125/2014 hafi verið óheimil að því marki sem hún skerti bótarétt stefnda J-kk-ef H-kk-ef K-kk-ef og félagsmanna í stefnda VR, sem þáðu atvinnuleysisbætur 31. desember 2014 eða sóttu um slíkar bætur 1. janúar 2015 eða síðar og hefðu haldið áfram að nýta rétt sinn til bótanna samkvæmt 4. mgr. 29. gr. laga nr. 54/2006 um atvinnuleysistryggingar.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti gagnvart áfrýjendunum íslenska ríkinu, Tryggingasjóði sjálfstætt starfandi einstaklinga og Vinnumálastofnun fellur niður.

Áfrýjandinn Atvinnuleysistryggingasjóður greiði stefndu málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, samtals 1.500.000 krónur til hvors um sig.