arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
677/2011

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem synjað var kröfu B um að A yrði svipt fjárræði á grundvelli a. liðar 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. desember 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. desember 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðili yrði svipt fjárræði. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að varnaraðili verði svipt fjárræði ótímabundið. Þá er þess krafist að skipuðum talsmanni sóknaraðila „verði dæmd þóknun í héraði og fyrir Hæstarétti, auk þess sem allur annar kærumálskostnaður verði greiddur af ríkissjóði.“

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. laga nr. 71/1997 greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila og skipaðs verjanda varnaraðila vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, en þóknunin er ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs talsmanns sóknaraðila, H-kk-ef B-kk-ef héraðsdómslögmanns, og skipaðs verjanda varnaraðila, J-kvk-ef S-kvk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur til hvors þeirra, greiðist úr ríkissjóði.
679/2011

S hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á ósk þrotabús B hf. um frestun máls þeirra á milli til 12. janúar 2012 í því skyni að þrotabúið gæti lagt fram matsgerð í málinu. Í dómi Hæstaréttar sagði að af 177. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. yrði ráðið að hraða bæri sérstaklega meðferð mála sem rekin væru samkvæmt 5. þætti laganna. Ef mál væri hins vegar þannig vaxið að eðli þess væri ekki frábrugðið venjulegu einkamáli, eins og ætti við um ágreiningsmál aðila, giltu hliðstæð sjónarmið um málshraða og fresti og um væri að ræða mál, sem farið væri með samkvæmt lögum um meðferð einkamála, sbr. og 2. mgr. 178. gr. laga nr. 21/1991. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma E-kk-nf T-kk-nf hæstaréttardómari og B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf settir hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með ódagsettri kæru sem barst héraðsdómi 6. desember 2011 og réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. desember 2011, þar sem málinu var að beiðni varnaraðila frestað til 12. janúar 2012. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka málið til aðalmeðferðar hið fyrsta og eigi síðar en 31. desember 2011. Þá er krafist kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Mál þetta var þingfest 26. október 2010. Er gerð grein fyrir meðferð málsins upp frá því í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram hefur aðalmeðferð þess verið frestað til 18. þessa mánaðar, auk þess sem boðað hefur verið til þinghalds til undirbúnings henni, svo sem að framan greinir.

Af 177. gr. laga nr. 21/1991 verður ráðið að hraða beri sérstaklega meðferð mála sem rekin eru samkvæmt 5. þætti laganna. Ef mál er hins vegar þannig vaxið að eðli þess er ekki frábrugðið venjulegu einkamáli, eins og á við um ágreiningsmál aðila, gilda hliðstæð sjónarmið um málshraða og fresti og um væri að ræða mál, sem farið væri með samkvæmt lögum um meðferð einkamála, sbr. og 2. mgr. 178. gr. laga nr. 21/1991.

Með vísan til þess, sem að framan greinir, verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Sparisjóður Reykjavíkur og nágrennis hf., greiði varnaraðila, þrotabúi Baugs Group hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
683/2012

X var gert að sæta farbanni þar til dómur gengi í máli hans á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. nóvember 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 9. nóvember 2012, þar sem varnaraðila var bönnuð för frá Íslandi „á meðan mál hans er til meðferðar“ en þó eigi lengur en til föstudagsins 21. desember 2012 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að farbanninu verði markaður skemmri tími og eigi lengur en til 1. desember 2012. Þá er krafist kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð för frá Íslandi þar til dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til föstudagsins 21. desember n.k. kl. 16.00.
685/2012

Kærður var úrskurður héraðsdóms vegna ágreinings K og M um forsjá barna þeirra til bráðabirgða þar til dómur gengi í forsjármáli þeirra, lögheimili barnanna og meðlagsgreiðslur. Ekki þóttu efni til að hagga við þeirri skipan sem kveðið var á um í hinum kærða úrskurði þar sem hafnað var kröfum beggja aðila um að fella niður sameiginlega forsjá og veita öðru þeirra forsjá til bráðabirgða. Þá var staðfest niðurstaða úrskurðarins um að lögheimili barnanna yrði áfram skráð hjá K, hvernig umgengni M við börnin skyldi háttað og meðlagsgreiðslur hans til K.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. nóvember 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vestfjarða 29. október 2012, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða, lögheimili barnanna, umgengni við þau og greiðslu meðlags. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess aðallega að honum verði falin forsjá barnanna til bráðabirgða þar til dómur gengur í forsjármáli aðila, en til vara að lögheimili þeirra verði ákveðið hjá honum til sama tíma. Í báðum tilvikum krefst hann þess að varnaraðila verði gert að greiða einfalt meðlag með börnunum frá uppsögu dóms Hæstaréttar í kærumáli þessu og að kveðið verði á um inntak umgengnisréttar barnanna við varnaraðila. Þá krefst hann kærumálskostnaðar „eins og málið sé ekki rekið sem gjafsóknarmál.“

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærð úrskurður verði staðfestur. Til vara krefst hún þess að sér verði falin forsjá barnanna til bráðabirgða þar til dómur liggur fyrir í forsjármáli aðila og að sóknaraðila verði á sama tíma gert að greiða einfalt meðlag með börnunum. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Samkvæmt ákvæðum gjafsóknarleyfis, sem innanríkisráðuneytið veitti sóknaraðila 26. september 2012, er gjafsóknin takmörkuð við rekstur málsins fyrir héraðsdómi. Gjafsóknarleyfið tekur því ekki til kostnaðar af meðferð kærumáls þessa fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
686/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta nálgunarbanni var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. nóvember 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. nóvember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta nálgunarbanni eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili, sbr. 1. gr. laga nr. 39/2012. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Brotaþoli, A, hefur ekki látið málið til sína taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, X, fyrir Hæstarétti, B-kk-ef E-kk-ef héraðsdómslögmanns, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
688/2011

Aðilar deildu um forsjá barns síns en gerðu með sér samkomulag um að fella málið niður fyrir Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 22. desember 2011. Með bréfum 1. og 4. júní 2012 lýstu aðilarnir því yfir að samkomulag hefði tekist um að fella málið niður fyrir Hæstarétti að öðru leyti en því að það gengi til dóms um málskostnað og gjafsóknarkostnað. Áfrýjandi krefst málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt. Stefndi krefst þess sama fyrir sitt leyti.

Með vísan til c. liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með áorðnum breytingum er málið fellt niður.

Rétt er að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður, en um gjafsóknarkostnað aðilanna fer samkvæmt því, sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Mál þetta er fellt niður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K, og stefnda, M, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hvors þeirra, 400.000 krónur.
689/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. nóvember 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. nóvember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 22. nóvember 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að beitt verði vægari úrræðum, en að því frágengnu að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðefstur.
690/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli húsfélagsins G á hendur GG ehf. var vísað frá dómi. G höfðaði mál þetta til heimtu greiðslna í hússjóð úr hendi GG ehf., þinglýsts eiganda tveggja íbúða í fjöleignarhúsi að Grettisgötu 64 í Reykjavík. Í málinu lágu fyrir upplýsingar frá fyrirtækjaskrá um að GG ehf. hefði verið afskráður þar síðla árs 2010 að frumkvæði fyrirtækjaskrár, sbr. 83. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með vísan til þess óskráð einkahlutafélag gæti ekki verið aðili að dómsmáli, sbr. 1. mgr. 10. gr. laga nr. 138/1994.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. desember 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. desember 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði höfðaði sóknaraðili mál þetta 28. desember 2010 til heimtu greiðslna í hússjóð úr hendi varnaraðila, sem samkvæmt gögnum málsins er þinglýstur eigandi tveggja íbúða í fjöleignarhúsinu Grettisgötu 64 í Reykjavík, svo og til staðfestingar á lögveðrétti. Í málinu liggur fyrir vottorð úr fyrirtækjaskrá, þar sem fram kemur að varnaraðili hafi þar verið afskráður 18. nóvember 2010, svo og staðfesting ríkisskattstjóra 3. desember sama ár á því að þetta hafi verið gert að frumkvæði fyrirtækjaskrár á grundvelli heimildar í 83. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög, sbr. 7. gr. laga nr. 52/2003, sökum þess að varnaraðili hafi ekki skilað ársreikningum fyrir félagið „í eh ár.”

Samkvæmt 1. mgr. 10. gr. laga nr. 138/1994 getur óskráð einkahlutafélag ekki verið aðili að dómsmáli. Í lögum er ekki gerð undantekning frá þessari reglu vegna einkahlutafélaga, sem afskráð hafa verið samkvæmt fyrrnefndri 83. gr. laganna, en þar greind heimild fyrirtækjaskrár til afskráningar félags er hvorki háð því að það eigi engar eignir né að skuldbindingar þess færist þá á herðar annarra. Ekki er á færi dómstóla að veita óskráðu einkahlutafélagi hæfi til að eiga aðild að dómsmáli gegn skýlausu skilyrði 1. mgr. 10. gr. laga nr. 138/1994, þótt 83. gr. laganna geti leitt til slíkrar aðstöðu, sem uppi er í málinu. Verður því ekki komist hjá að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
690/2012

Úrskurður héraðsdóms um að Y skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. nóvember 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 17. nóvember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 22. nóvember 2012 klukkan 16 og einangrun meðan á gæsluvarðhaldi stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Að því frágengnu krefst hann þess að sér verði ekki gert að sæta einangrun meðan á gæsluvarðhaldinu stendur.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
691/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. nóvember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 16. nóvember 2012, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 23. nóvember klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verður markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurðurinn verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
692/2012

Kærður var úrskurður þar sem hafnað var kröfu X og Y um að ákæruvaldinu yrði gert að láta taka lögregluskýrslur af vitnum ákæruvaldsins í þeim tilvikum þar sem slíkar skýrslur höfðu ekki verið teknar. Þá hafði einnig verið hafnað kröfu um að tekin yrði saman skrá um tölvupóstssamskipti og símtöl X og Y og vitna frá tilteknu tímamarki. Kæru X og Y var vísað frá Hæstarétti þar sem úrskurðurinn sætti ekki kæru samkvæmt 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kærum 19. nóvember 2012 sem bárust réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. nóvember 2012 þar sem hafnað var kröfum varnaraðila um að héraðsdómur legði fyrir sóknaraðila að láta taka lögregluskýrslur af tilteknum vitnum og taka saman nánar tilgreindar skrár. Um kæruheimild vísa varnaraðilar til p. liðar 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðilar krefjast þess að framangreind kröfur verði teknar til greina.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Samkvæmt p. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 sætir kæru til Hæstaréttar úrskurður héraðsdómara um heimild til að leggja fram sönnunargagn, skyldu til að láta það af hendi til framlagningar í máli eða hald til að fylgja þeirri skyldu eftir. Hinn kærði úrskurður fól hvorki í sér úrlausn um þessi atriði né sætir hann kæru samkvæmt öðrum stafliðum sömu málsgreinar. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
698/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem frestað var aðalmeðferð máls A hf. á hendur KA og KJ, þar til krafa KA um endurupptöku á gjaldþrotaskiptum bús hennar hefði verið endanlega til lykta leidd. Hæstiréttur felldi hinn kærða úrskurð úr gildi með vísan til þess að hugsanleg endurupptaka á úrskurði, þar sem bú KA var tekið til gjaldþrotaskipta, gæti ekki raskað ráðstöfunum eigna úr þrotabúinu sem þegar hefði átt sér stað, en A hf. hefði þegar fengið afsal fyrir fasteign úr þrotabúi KA. Beiðni KA um endurupptöku úrskurðarins væri því ekki til þess fallin að hafa áhrif á úrslit þessa máls, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. desember 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. desember 2011, þar sem frestað var aðalmeðferð máls sóknaraðila á hendur varnaraðilum, þar til krafa varnaraðilans K-kvk-ef A-kvk-ef, í máli nr. G-392/2010, um endurupptöku á gjaldþrotaskiptum bús hennar hefði verið endanlega leidd til lykta. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili fékk afsal fyrir fasteigninni að Hesthömrum 8 í Reykjavík úr hendi þrotabús varnaraðila K-kvk-ef A-kvk-ef 18. janúar 2011, svo sem getið er í hinum kærða úrskurði. Bú þessa varnaraðila mun hafa verið tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði 13. september 2010. Hugsanleg endurupptaka á þeim úrskurði samkvæmt heimild í ákvæði XIII til bráðabirgða í lögum nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. lög nr. 151/2010 um breytingu á þeim lögum o. fl., getur ekki raskað ráðstöfunum eigna úr þrotabúinu sem þegar hafa átt sér stað. Beiðni varnaraðila K-kvk-ef um endurupptöku á úrskurðinum er því ekki til þess fallin að hafa áhrif á úrslit þess máls sem frestað var með hinum kærða úrskurði, svo sem tilskilið er í lokaákvæði 3. mgr. 102. gr. laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður verður því felldur úr gildi.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Kærumálskostnaður fellur niður.
699/2012

Með úrskurði héraðsdóms var mál L og J á hendur K hf. fellt niður, svo og málskostnaður milli aðilanna. Í málinu krafðist K hf. þess að L og J yrði gert að greiða sér málskostnað. Í málinu lá fyrir að 49 önnur sambærileg mál höfðu verið þingfest sama dag og mál L og J.  Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, kom m.a. fram að lögmenn aðila hefðu litið svo á að nægilegt hefði verið að leita úrlausna dómstóla í þremur málum af 50 til að skýra réttarstöðu L og J og fleiri kröfuhafa. K hf. hefði engu að síður sent umrædd 50 mál til meðferðar dómsins til að tefja ekki fyrir fyrirhugaðri nauðasamningameðferð félagsins. Þá lá fyrir að L og J höfðu afturkallað andmæli sín við afstöðu slitastjórnar K hf. um kröfu þeirra, eftir að úrskurðir höfðu verið kveðnir upp í tveimur málanna. Að öllu þessu virtu var málskostnaður milli aðila látinn niður falla.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. nóvember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. október 2012, þar sem mál varnaraðila á hendur sóknaraðila var fellt niður, en málskostnaður milli þeirra ekki dæmdur. Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðilum verði gert að greiða sér málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Kaupþing hf., greiði hvorum varnaraðila, L-x-x L-x-x T-x-x og J-x-x H-x-x A-x-x, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
700/2012

Í málinu krafðist K þess að aðfarargerð sýslumannsins í X, sem fram fór á heimili hennar í júní 2012, yrði felld úr gildi. Með aðfarargerðinni voru þrjár dætur K teknar úr umsjá hennar og afhentar barnaverndarnefnd sem síðan kom þeim í hendur M. Talið var að K hefði ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn um gildi aðfarargerðarinnar þar sem innsetningargerðin hafði þegar farið fram. Var máli K því vísað frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. nóvember 2012 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Frekari gögn bárust réttinum síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 5. nóvember 2012, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um frávísun málsins frá dómi og um málskostnað. Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um frávísun málsins frá héraðsdómi og um málskostnað.

Sóknaraðili, K, greiði varnaraðila, M, kærumálskostnað, 250.000 krónur.