608/2006

Hvorki var fallist á með A að krafa hans í málinu yrði talin til kostnaðar við útburðargerðina né var talið að A hefði sýnt fram á að um væri að ræða kostnað sem reistur yrði á samningi aðila 6. júlí 2004, um leigu á tilgreindum húsum á jörðinni. Var R því sýknað af kröfu A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 29. nóvember 2006. Hann krefst þess að gagnáfrýjanda verði gert að greiða sér 3.503.025 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 1.704.000 krónum frá 15. júní 2005 til 19. júlí sama ár, en af 3.503.025 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Gagnáfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 11. janúar 2007. Hann krefst þess að verða sýknaður af kröfu aðaláfrýjanda og að aðaláfrýjanda verði gert að greiða sér málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í héraðsdómi er krafa aðaláfrýjanda byggð á reikningi dagsettum 8. júní 2005 að fjárhæð 1.704.000 krónur vegna geymslu á ýmsu lausafé og þremur reikningum dagsettum 30. júní 2005, að fjárhæð 568.218 krónur vegna umsjónar aðaláfrýjanda með verktökum, að fjárhæð 1.101.327 krónur vegna vinnu við hreinsun á húsum þeim á jörðinni sem gagnáfrýjandi hafði haft til leigu með samningi 6. júlí 2004 og að fjárhæð 129.480 krónur vegna förgunar á heyrúllum. Aðaláfrýjandi fékk með dómi Héraðsdóms Suðurlands 21. apríl 2006 dæmda kröfu á hendur gagnáfrýjanda samkvæmt sjö öðrum reikningum vegna ýmiss kostnaðar við umráðatöku jarðarinnar. Þeim dómi var ekki áfrýjað.

Aðaláfrýjandi reisir kröfu sína annars vegar á því að 2. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989 um aðför taki til þess kostnaðar sem hér um ræðir og að ákvæðið feli í sér sjálfstæða heimild til að krefja gagnáfrýjanda um hann. Hins vegar byggir hann á samningnum 6. júlí 2004, sem gerð er grein fyrir í hinum áfrýjaða dómi. Hann hefur einkum vísað til 5. og 8. gr. samningsins til stuðnings kröfunni. Gagnáfrýjandi telur að ekki sé um að ræða kostnað við framkvæmd gerðar sem leiði af 2. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989. Þá telur hann að viðskilnaður sinn hafi verið samkvæmt samningnum og að krafan verði ekki reist á honum. Loks hafi aðaláfrýjandi ekki heimild til að gefa út reikninga fyrir útseldri vinnu sinni.

Samningurinn 6. júlí 2004 nær ekki til jarðarinnar allrar heldur einungis tilgreindra húsa á henni, en tekið er fram í 1. gr. hans að „eftirgreind afnot eða leiga ... nær til nýja ungahússins, nýja hænsnahússins og eggjahússins á Auðsholtsjörðinni.“ Í 5. gr. samningsins kemur fram að gagnáfrýjandi skuli „vera búinn að fjarlægja af jörðinni Auðsholti allt rusl og annað lausadót, þ.m.t. bílhræ og vinnuvélar sínar, fyrir kl. 12 þriðjudaginn 17. ágúst 2004. Gangi það ekki eftir, fellur framangreind leiga þegar úr gildi, og verður fyrirframgreiðsla hennar þá látin ganga upp í kostnað við að fjarlægja framangreint.“ Í 8. gr. segir svo að við lok leigutíma skuli gagnáfrýjandi „vera örugglega búinn að fjarlægja öll húsdýr, hænur og unga. Einnig skulu allir lausafjármunir og allt rusl úr hinum leigðu húsum vera fjarlægt. Húsum skal skila snyrtilegum og þrifnum í lok leigutíma. Það, sem kann að verða skilið eftir af þeim verður litið á sem verðlaust og því fargað án ábyrgðar Auðsholts ehf. og þeirra, sem að því standa, og á kostnað“ gagnáfrýjanda. Samkvæmt þessu verður ekki fallist á með héraðsdómara að 8. gr., sem er lokagrein samnings aðila, hafi falið í sér skyldu fyrir gagnáfrýjanda til að hreinsa af jörðinni rusl og lausadót. Sú grein fjallar einungis um þau hús sem gagnáfrýjandi tók á leigu. Hins vegar er þess getið í 5. gr. samningsins að aðaláfrýjandi skuli standa að hreinsun á jörðinni, en þá að viðlögðum tilgreindum vanefndaúrræðum er lúta einungis að leigugjaldi og leigutíma.

Aðaláfrýjandi reisir tilkall sitt til jarðarinnar á uppboðsafsali 21. desember 2003, sem hann fékk eftir að hafa keypt jörðina á nauðungarsölu 22. september það ár. Krafa hans til útburðar gagnáfrýjanda fór fram á þessum grundvelli. Krafa sú sem aðaláfrýjandi gerir í þessu máli og fyrr er lýst verður ekki talin til kostnaðar við útburðargerðina og verður því ekki studd við 2. mgr. 1. gr. laga nr. 90/1989. Þá hefur aðaláfrýjandi samkvæmt framanrituðu heldur ekki sýnt fram á að um sé að ræða kostnað sem reistur verði á nefnum samningi um leigu á tilgreindum húsum á jörðinni. Verður gagnáfrýjandi því sýknaður af kröfu aðaláfrýjanda og aðaláfrýjandi dæmdur til að greiða g-kk-þgf málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Gagnáfrýjandi, R-kk-nf B-kk-nf G-kk-nf, er sýkn af kröfu aðaláfrýjanda, Auðsholts ehf.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda samtals 600.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.