arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
764/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var fjárnám sem gert var vegna skuldar samkvæmt skuldabréfi.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. nóvember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 5. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. nóvember 2013, þar sem staðfest var fjárnám sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði hjá sóknaraðila 23. nóvember 2012. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að „felld verði úr gildi ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík um að ljúka gerðinni með árangurslausu fjárnámi“. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kk-nf Á-kk-nf, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
765/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf B-kvk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. desember 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 11. desember 2013 klukkan 16 og einangrun meðan á því stendur. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að varnaraðila verði gert að sæta úrræðum samkvæmt 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008. Að því frágengnu krefst hann þess að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
766/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 6. desember 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 3. janúar 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi frá 7. til 19. júlí 2013 á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 og aftur á sama lagagrundvelli frá 10. ágúst til 6. september sama ár, en frá þeim degi hefur hann sætt gæsluvarðhaldi samkvæmt c. lið áðurnefndrar lagagreinar. Með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 7. nóvember 2013 voru varnaraðila gefin að sök 28 auðgunarbrot auk nokkurra brota gegn sérrefsilögum. Málið var þingfest 21. nóvember 2013 og aðalmeðferð ákveðin 13. desember sama ár.

Með dómi Hæstaréttar 10. september 2013 í máli nr. 590/2013 var því slegið föstu að uppfyllt væru skilyrði c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sætti gæsluvarðhaldi. Er ekkert fram komið í málinu sem fær haggað þeirri niðurstöðu. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
767/2012

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána 260 daga eftirstöðvar fangelsisrefsinga, sem honum hafði verið veitt reynslulausn á, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Austurlands 20. desember 2012 þar sem varnaraðila var gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar sem honum var gerð samkvæmt þremur nánar tilgreindum dómum. Kæruheimild er í 2. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsingar. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
768/2012

Með úrskurði héraðsdóms var leyst úr ágreiningi K og M um forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða, meðlagsgreiðslur og umgengni. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að ekki væri grundvöllur til þess að fella niður sameiginlega forsjá K og M og taka kröfu K til greina um forsjá barnanna til bráðabirgða samkvæmt 35. gr. barnalaga nr. 76/2003 og að samkomulag þeirra um meðlagsgreiðslur og umgengni skyldi vera óbreytt.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2012, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. desember 2012, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að henni yrði falin forsjá tveggja barna sinna og varnaraðila til bráðabirgða. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess að sér verði falin forsjá barnanna til bráðabirgða, svo og að varnaraðila verði gert að greiða meðlag með þeim og kveðið verði á um umgengni hans við þau á nánar tiltekinn hátt. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði munu aðilarnir hafa verið í óvígðri sambúð á árabilinu frá 1999 til 2010 og eignast á þeim tíma tvær dætur, þá eldri 2003 og hina yngri 2005. Eftir sambúðarslit munu aðilarnir hafa samið um að fara sameiginlega með forsjá barnanna og að eldra barnið hefði lögheimili hjá varnaraðila en það yngra hjá sóknaraðila. Sóknaraðili höfðaði mál á hendur varnaraðila 2. nóvember 2012 og krafðist þess að sér yrði einni dæmd forsjá barnanna. Í framhaldi af því krafðist hún þess fyrir dómi að sér yrði falin forsjá barnanna til bráðabirgða og er sú krafa til úrlausnar í máli þessu.

Samkvæmt gögnum málsins komu málefni barna aðilanna til kasta barnaverndar Reykjavíkur á árunum 2010 og 2011, en málum í tilefni af þessu var lokið þar 20. ágúst 2010 og 20. febrúar 2012. Svo sem getið er í úrskurði héraðsdóms bárust barnavernd enn tilkynningar varðandi börnin eftir að síðara málinu var lokið, en eftir fyrirliggjandi gögnum voru þetta tilkynningar 2. apríl 2012 frá skólastjóra í grunnskóla, sem börnin sóttu, frá lögreglu 18. maí sama ár, frá lækni á heilsugæslustöð 17. apríl og 21. september sama ár og loks 9. október 2012 frá barnalækni og sálfræðingi á sama vettvangi. Samkvæmt tilkynningu, sem barnavernd Reykjavíkur lét frá sér fara 14. nóvember 2012, var máli af þessu tilefni lokið þar 2. sama mánaðar. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
76/2013

X var gefinn að sök ölvunarakstur en fyrir lá að X hafði keyrt bifreið sína tiltekna leið og á ljósastaur. Lögregla hafði ekki uppi á X á vettvangi heldur á heimili hans um 25 mínútum eftir að tilkynnt var um áreksturinn. Áfengi mældist í blóði og þvagi X en hann bar að hann hefði drukkið áfengi eftir að áreksturinn varð. Við rannsókn lögreglu hafði ekki verið leitast við að upplýsa hvenær akstur X hafði átt sér stað og var ekki talið að færð hefðu verið fram gögn eða framburður vitna sem hrakið gætu framburð X. Var X því sýknaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 18. janúar 2013 af hálfu ákæruvaldsins og krefst að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og hann dæmdur til refsingar auk sviptingar ökuréttar.

Ákærði krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Allur áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Allur áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.
770/2012

A og F voru sakfelldur fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni með því að hafa lagt á ráðin um og staðið saman að innflutningi á samtals 187 g af kókaíni, til Íslands frá Portúgal. Var refsing A ákveðin fangelsi í 8 mánuði og refsing F fangelsi í 9 mánuði. Þá voru fíkniefnin gerð upptæk.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og H-kk-nf I. J-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 20. desember 2012 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur.

Ákærðu krefjast aðallega ómerkingar hins áfrýjaða dóms, til vara sýknu, en að því frágengnu að refsing verði milduð og hún bundin skilorði.

Eftir að aðalmeðferð málsins hófst í héraði var henni frestað með úrskurði 22. október 2012 sökum þess að fram hefðu komið upplýsingar við skýrslutöku fyrir dómi sem gætu leitt til útgáfu framhaldsákæru. Þeim úrskurði var skotið til Hæstaréttar sem felldi hann úr gildi með dómi 26. sama mánaðar í máli nr. 655/2012. Ákærðu benda á að málinu hafi verið frestað gegn andmælum þeirra og með þeirri málsmeðferð hafi verið brotið gegn rétti þeirra. Af þeim sökum hafi þeir héraðsdómarar sem fóru með málið orðið vanhæfir til að dæma það, sbr. g. lið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í nefndum úrskurði héraðsdóms fólst engin slík afstaða til sakarefnisins að valdið gæti vanhæfi dómara. Kröfu um ómerkingu hins áfrýjaða dóms af þeirri ástæðu er því hafnað.

Ákærði A-x-x reisir kröfu sína um ómerkingu héraðsdóms jafnframt á því að einn þriggja dómara málsins hafi gert honum að sæta gæsluvarðhaldi í þágu rannsóknar málins og annar úrskurðað hann í farbann. Hafi þessir dómarar því verið vanhæfir til að fara með málið þar sem óhlutdrægni þeirra verði dregin í efa. Úrskurðir héraðsdómara á rannsóknarstigi valda almennt ekki vanhæfi hans til að leysa efnislega úr máli sakbornings nema fallist hafi verið á gæsluvarðhald samkvæmt 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 2. mgr. 6. gr. laganna. Að virtum þessum úrskurðum verður ekki fallist á með ákærða að ástæða sé til að draga hæfi umæddra dómara með réttu í efa. Kröfu um ómerkingu af þessum sökum er því einnig hafnað.

Samkvæmt því sem greinir í hinum áfrýjaða dómi verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærðu, refsingu þeirra, upptöku fíkniefna og sakarkostnað.

Ákærðu verður gert að greiða málsvarnarlaun verjenda sinna fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir. Einnig verður þeim gert að greiða óskipt annan áfrýjunarkostnað.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-x-x F-x-x M-x-x F-x-x, greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.

Ákærði, F-x-x J-x-x T. D-x-x, greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, M-kk-ef B-kk-ef B-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.

Ákærðu greiði óskipt annan áfrýjunarkostnað, 48.617 krónur.
772/2013

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X og Y ehf. um að ákæruvaldinu yrði gert að afla nánar tiltekinna upplýsinga. Kærunni var vísað frá Hæstarétti þar sem úrskurðurinn sætti ekki kæru samkvæmt 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 11. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 5. desember 2013, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að lagt yrði fyrir sóknaraðila að afla nánar tiltekinna tölulegra upplýsinga. Í kærunni er ekki vísað til kæruheimildar. Varnaraðili krefst þess að úrskurðinum verði hrundið og lagt fyrir sóknaraðila að afla greindra upplýsinga.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Samkvæmt p. lið 1. mgr. 192. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála sætir kæru til Hæstaréttar úrskurður héraðsdómara um skyldu til að láta af hendi sönnunargagn til framlagningar í máli eða hald til að fylgja þeirri skyldu eftir. Þetta ákvæði tekur samkvæmt orðanna hljóðan til gagna sem þegar eru fyrir hendi. Krafa varnaraðila lýtur á hinn bóginn að því að lögregla eða ákæruvald taki saman tilteknar upplýsingar í þágu meðferðar sakamálsins sem höfðað hefur verið gegn honum. Úrskurður þess efnis sætir ekki kæru eftir fyrrgreindri heimild eða öðrum stafliðum 1. mgr. 192. gr. laganna, sbr. dóma Hæstaréttar 21. nóvember 2012 í máli nr. 692/2012 og 4. apríl 2013 í máli nr. 220/2013. Kæruheimild er því ekki fyrir hendi og verður málinu vísað frá Hæstarétti.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.
775/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta nálgunarbanni var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 9. desember 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta nálgunarbanni eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann „málsvarnarlauna“ úr ríkissjóði.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði segir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, Þ. S-kk-ef S-kk-ef héraðsdómslögmanns, fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur, greiðist úr ríkissjóði.
776/2013

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. desember 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi áfram allt til miðvikudagsins 8. janúar 2014 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími, en að því frágengnu að vægari úrræðum verði beitt.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði leikur rökstuddur grunur á að varnaraðili hafi gerst sekur um refsiverða háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við. Varnaraðili er erlendur ríkisborgari og virðist hann samkvæmt gögnum málsins ekki hafa nein tengsl við Ísland eða þá sem hér eru búsettir. Samkvæmt því má ætla að hann muni reyna að komast úr landi eða koma sér með öðrum hætti undan málsókn ef hann verður látinn laus. Af þessum sökum er fullnægt skilyrðum til að úrskurða varnaraðila áfram í gæsluvarðhald á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, en eins og atvikum er háttað verður ekki talið að nærvera hans verði tryggð með öðrum og vægari úrræðum. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
779/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu J um flýtimeðferð á máli sem hann hugðist höfða á hendur landlækni og synjað um útgáfu stefnu í málinu.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 7. desember 2013 sem barst héraðsdómi tveimur dögum síðar og réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 6. desember 2013 þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um flýtimeðferð á máli sem hann hyggst höfða til ógildingar á ákvörðun landlæknis. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að fallist verði á beiðni hans um flýtimeðferð málsins.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrár og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, ber öllum réttur til að fá úrlausn um réttindi sín fyrir dómstóli innan hæfilegs tíma. Þau fyrirmæli verða ekki skýrð á þann hátt að við vissar aðstæður skuli máli sérstaklega flýtt, umfram önnur, þótt unnt sé að kveða svo á með lögum. Með þessum athugasemdum verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
77/2013

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þess í stað var X látinn sæta farbanni.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. febrúar 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 1. febrúar 2013, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til fimmtudagsins 28. febrúar 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá er krafist „málsvarnarlauna“.

Sóknaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar. Til vara krefst hann áframhaldandi gæsluvarðhalds vegna rannsóknarhagsmuna, en að því frágengnu að varnaraðili verði látinn sæta farbanni til sama tíma og gæsluvarðhalds er krafist.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar er staðfest sú niðurstaða hans að ekki séu uppfyllt skilyrði a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sæti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli rannsóknarhagsmuna.

Samkvæmt 2. mgr. 95. gr. fyrrgreindra laga er það frumskilyrði fyrir gæsluvarðhaldi í þágu almannahagsmuna að fyrir hendi sé sterkur grunur um að sakborningur hafi framið brot sem honum er gefið að sök. Í máli þessu bera tvær systur, hvor fyrir sig, varnaraðila sökum um margendurtekin kynferðisbrot gagnvart sér um nokkurra ára skeið. Af hálfu varnaraðila er sök eindregið neitað. Standa þannig orð varnaraðila gegn orðum brotaþola. Þótt framburður brotaþola kunni að undangenginni ákæru og sönnunarfærslu fyrir dómi að leiða til sakfellingar er á þessu stigi máls varhugavert að telja fram kominn svo sterkan grun að uppfyllt sé fyrrgreint skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til gæsluvarðhalds.

Varnaraðili, sem er erlendur ríkisborgari og hefur takmörkuð tengsl við landið, er undir rökstuddum grun um háttsemi sem fangelsisrefsing er lögð við. Samkvæmt því og með vísan til b. liðar 1. mgr. 95. gr. og 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 verður varnaraðila bönnuð brottför af landinu þann tíma sem gæsluvarðhaldi var ætlað að standa eins og í dómsorði greinir.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Varnaraðila, X, er bönnuð brottför af landinu allt til fimmtudagsins 28. febrúar 2013 klukkan 16.
781/2013

Fallist var á kröfu ríkislögreglustjóra um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 5. mgr. 33. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir E-kk-nf T-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. desember 2013 þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi uns framkvæmd frávísunar hans til Sviss færi fram, þó ekki lengur en til föstudagsins 20. desember 2013 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 5. mgr. 33. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að sér verði gert að sæta farbanni, en að því frágengnu að sér verði gert að halda sér á ákveðnum stað eða innan ákveðins svæðis.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Í 33. gr. laga nr. 96/2002 er kveðið á um þau úrræði sem beita má þegar nauðsynlegt er að framkvæma ákvörðun um að útlendingur skuli yfirgefa landið. Til að tryggja framkvæmd slíkrar ákvörðunar er, ef nauðsyn ber til, heimilt samkvæmt 5. mgr. sömu lagagreinar að handtaka útlendinginn og úrskurða í gæsluvarðhald samkvæmt reglum laga um meðferð sakamála eftir því sem við á. Tilvísun þessarar málsgreinar til laga um meðferð sakamála felur það eitt í sér að um meðferð máls fer samkvæmt þeim lögum eftir því sem við á. Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur á grundvelli 5. mgr. 33. gr. laga nr. 96/2002 með vísan til forsendna hans.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
798/2013

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að þrjú börn A yrðu vistuð utan heimilis hennar í allt að fjóra mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf I. J-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og I-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. desember 2013 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 3. desember 2013 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að börn sóknaraðila, C, D og E, yrðu vistuð utan heimilis sóknaraðila í allt að fjóra mánuði frá 3. október 2013 að telja. Kæruheimild er í 1. mgr. 64. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, til vara að krafa sóknaraðila taki einungis til D og að vistun hennar verði ákveðin skemmri en fjórir mánuðir, en að því frágengnu að vistun allra barnanna verði ákveðin til skemmri tíma. Þá krefst hún kærumálskostnaðar án tillits til gjafsóknar sem henni hefur verið veitt.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að kærumálskostnaður falli niður, en um gjafsóknarkostnað sóknaraðila fyrir Hæstarétti fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður sóknaraðila, A, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 100.000 krónur.