36/2020

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem krafa S að fjárhæð 14.345.323 krónur var viðurkennd með stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við gjaldþrotaskipti á þb. W hf. S hafði verið framkvæmdastjóri fjármálasviðs W hf. frá júlí 2015 og þar til bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipa í mars 2019. Ágreiningur aðila laut að því hvort S hefði verið nákominn W hf. í skilningi 4. töluliðar 3. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 3. mgr. 112. gr. laganna. Taldi Hæstiréttur með vísan til gagna málsins að S hefði talist til lykilstjórnenda W hf. og hefði sem framkvæmdastjóri fjármálasviðs haft yfirsýn yfir fjármál þess á hverjum tíma. Þá taldi rétturinn meðal annars í ljósi stöðu S í skipuriti félagsins, stærðar þess og eðlis rekstrarins, heimilda S til að skuldbinda félagið, yfirsýnar hans yfir fjárhagsstöð þess auk stjórnunarheimilda yfir starfsfólki að S hefði stýrt daglegum rekstri félagsins og teldist nákominn í skilningi fyrrnefndra ákvæða. Jafnframt taldi rétturinn engu breyta um þá niðurstöðu þótt eigandi félagsins og á tímabili aðstoðarforstjóri hefði jafnframt stýrt daglegum rekstri þess né að launakröfur annarra framkvæmdastjóra hefðu verið viðurkenndar sem forgangskröfur við gjaldþrotaskiptin. Var því kröfu S um viðurkenningu á að krafa hans nyti stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 við gjaldþrotaskipti á þb. W hf. hafnað.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir B-kk-nf B-kk-nf, Á-kvk-nf Ó-kvk-nf, I-kvk-nf E-kvk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 19. október 2020 en kærumálsgögn bárust réttinum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Landsréttar 7. október 2020 þar sem krafa varnaraðila að fjárhæð 14.345.323 krónur var viðurkennd með stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að hafnað verði að skipa kröfunni á þennan hátt í réttindaröð. Þá krefst hann málskostnaðar á öllum dómstigum.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt ákvörðun Hæstaréttar var mál þetta munnlega flutt 11. janúar 2021.

I

Samkvæmt gögnum málsins var varnaraðili ráðinn ,,framkvæmdastjóri fjármálasviðs/fjármálastjóri“ WOW air, sem þá var einkahlutafélag, með ráðningarsamningi 21. júlí 2015. Í samningnum kom fram að varnaraðili sæti einnig í framkvæmdastjórn félagsins. Hann hóf störf 14. ágúst 2015 og starfaði hjá félaginu þar til bú þess var tekið til gjaldþrotaskipta 28. mars 2019. Með bréfi til skiptastjóra 7. apríl 2019 lýsti varnaraðili kröfu við gjaldþrotaskiptin og krafðist þess að henni yrði skipað í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991. Skiptastjóri hafnaði því 8. ágúst 2019 að krafan fengi notið slíks forgangsréttar. Afstaða skiptastjóra var reist á því að varnaraðili hefði haft stöðu nákomins í skilningi 4. töluliðar 3. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 3. mgr. 112. gr. laganna. Ekki tókst að jafna ágreining aðila og með bréfi 10. september 2019 krafðist skiptastjóri úrlausnar Héraðsdóms Reykjavíkur um ágreininginn samkvæmt 2. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 171. gr. laganna. Í úrskurði héraðsdóms 19. júní 2020 var fallist á að krafa varnaraðila nyti forgangs við gjaldþrotaskiptin. Með hinum kærða úrskurði Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest.

Kæruleyfi til Hæstaréttar var veitt 11. nóvember 2020 á grundvelli 2. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 2. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, þar sem úrlausn málsins um skýringu á hugtakinu nákomnir í skilningi 4. töluliðar 3. gr. laga nr. 21/1991 var talin hafa fordæmisgildi.

Upphafleg krafa varnaraðila var 39.901.424 krónur en varnaraðili féll frá hluta hennar fyrir héraðsdómi. Í héraðsdómi var fallist á kröfu varnaraðila að fjárhæð 15.594.304 krónur en frá henni var dregin 1.248.981 króna vegna atvinnuleysisbóta sem varnaraðili þáði á uppsagnarfresti. Samtals var krafa varnaraðila samþykkt að fjárhæð 14.345.323 krónur. Ekki er tölulegur ágreiningur milli aðila.

II

Mál þetta lýtur samkvæmt framansögðu að kröfu varnaraðila um að viðurkennt verði að krafa sem hann lýsti við gjaldþrotaskipti WOW air hf. njóti stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991. Sóknaraðili hafnar því að krafan njóti slíks forgangs þar sem varnaraðili sé nákominn WOW air hf. í skilningi 4. töluliðar 3. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 3. mgr. 112. gr. laganna. Hann hafi verið framkvæmdastjóri fjármálasviðs og átt sæti í framkvæmdastjórn félagsins frá 14. ágúst 2015 til 28. mars 2019 þar sem næsti yfirmaður hans hafi verið forstjóri. Hann hafi jafnframt þegið laun í samræmi við ábyrgð sína sem einn æðsti yfirmaður félagsins og stýrt daglegum rekstri þess.

Sóknaraðili bendir á að varnaraðili hafi meðal annars stýrt fjármálum, fjárhagsáætlanagerð og samþykkt reikninga auk þess sem hann hafi skuldbundið félagið á grundvelli prókúruumboðs sem og á grundvelli reglna stjórnar. Hann hafi stýrt bókhaldsdeild félagsins, hagdeild, lögfræðisviði og innkaupasviði auk þess að vera yfirmaður sjóðsstýringar. Hafi hann sem æðsti yfirmaður fjármálasviðs haft bestu yfirsýnina yfir fjármál og fjárhagsstöðu félagsins. Auk þess mótmælir sóknaraðili því sem röngu og ósönnuðu að varnaraðili hafi einungis notið umboðs til skuldbindingar félagsins í fjarveru forstjóra þess og að hann hafi einungis skrifað undir skuldbindingar eftir samþykki forstjóra. Varnaraðili hafi þvert á móti nýtt prókúruumboðið við daglegan rekstur félagsins.

Af hálfu varnaraðila er byggt á því að við mat á hvort hann telst nákominn í skilningi 4. töluliðar 3. gr. laga nr. 21/1991 verði að líta til eðlis rekstrar flugfélaga. Hjá WOW air hf. hafi verið tvö meginsvið, flugrekstrarsvið og þjónustusvið. Á flugrekstrarsviði hafi verið teknar ákvarðanir um flugflota en stjórn ákveðið flugleiðir og flugáætlun. Varnaraðili hafi enga aðkomu átt að þeim ákvörðunum sem hafi tekið til um 90% af öllum rekstrarkostnaði. Þjónustusvið hafi tekið allar ákvarðanir um tekjur félagsins, svo sem um verð á flugmiðum og annarri þjónustu og hafi varnaraðili ekki heldur komið að þeim.

Varnaraðili vísar til þess að forstjóri félagsins, sem jafnframt var eigandi þess, hafi stýrt daglegum rekstri auk þess að stýra þjónustusviði. Þann tíma sem aðstoðarforstjóri starfaði hjá félaginu hafi daglegur rekstur jafnframt fallið undir starfssvið hans. Starf varnaraðila hafi einkum falist í ráðgjöf, uppbyggingu innviða í rekstri og eftirliti með ákvörðunum. Hann hafi ekki tekið ákvarðanir um daglegan rekstur, hvorki um tekjur né útgjöld. Auk þess hafi varnaraðili enga heimild haft til að draga úr útgjöldum eða auka tekjur með eigin ákvörðunum. Heimildir varnaraðila til að skuldbinda félagið hafi einungis verið formlegs eðlis og til komnar vegna tíðra fjarvista forstjóra. Varnaraðili hafi því ekki haft raunverulegar heimildir til að taka ákvarðanir um daglegan rekstur félagsins.

Þá hafi varnaraðili verið einn fimm framkvæmdastjóra stoðdeilda sem heyrðu undir forstjóra og aðstoðarforstjóra. Kjör þeirra hafi verið sambærileg og allir nema varnaraðili fengið kröfur sínar viðurkenndar sem forgangskröfur. Með því væri viðurkennt að framkvæmdastjórar stoðdeilda hafi ekki tekið ákvarðanir sem vörðuðu daglegan rekstur félagsins.

III

1

Í 112. gr. laga nr. 21/1991 er kveðið á um forgangsrétt fyrir tilteknum kröfum við gjaldþrotaskipti að frágengnum kröfum samkvæmt 109. til 111. gr. laganna. Þar á meðal eru kröfur um laun og annað endurgjald fyrir vinnu í þjónustu þrotamanns sem hafa fallið í gjalddaga á síðustu átján mánuðum fyrir frestdag og bætur vegna slita á vinnusamningi á sama tímabili eða eftir frestdag, sbr. 1. og 2. tölulið ákvæðisins. Hinu sama gegnir um kröfu um orlofsfé eða orlofslaun sem réttur hefur unnist til á fyrrgreindu tímabili, sbr. 3. tölulið ákvæðisins. Ákvæðið skipar vissum kröfum framar öðrum í réttindaröð og víkur frá grundvallarreglu laga nr. 21/1991 um jafnræði kröfuhafa við gjaldþrotaskipti.

Samkvæmt 3. mgr. 112. gr. laganna njóta þeir sem eru nákomnir þrotamanni eða félagi eða stofnun sem er til gjaldþrotaskipta ekki réttar eftir 1. til 3. tölulið 1. mgr. fyrir kröfum sínum. Hefur löggjafinn ekki talið ástæðu til að víkja frá meginreglunni um jafnræði kröfuhafa þegar svo háttar til. Því geta einstaklingar sem eru í slíkri stöðu ekki haldið áfram daglegum rekstri félags eða stofnunar í trausti þess að launakröfur þeirra njóti forgangs umfram almennar kröfur við gjaldþrotaskipti.

2

Ákvæði sambærilegt 112. gr. laga nr. 21/1991 var áður að finna í 84. gr. laga nr. 3/1878 um skipti á dánarbúum og félagsbúum, eins og þeim var breytt með lögum nr. 32/1974. Þar var ekki að finna takmörkun á forgangsrétti krafna, en í athugasemdum með frumvarpi til laganna kom fram að á hinum Norðurlöndunum væri forgangur miðaður við að launakröfur manna ,,sem hafa stjórnað fyrirtækjum, er verða gjaldþrota“ væru ekki forgangskröfur. Hið sama gilti um ,,launakröfur þeirra, sem eru í nánum fjölskyldutengslum við stjórnendur fyrirtækjanna eða eru sjálfir eigendur.“ Ekki hefðu verið ákvæði af þessu tagi í íslenskum rétti og ekki lagt til að þau yrðu tekin upp.

Við setningu laga nr. 21/1991 var lagt til að í 3. mgr. 112. gr. væri tekin upp regla að danskri fyrirmynd til að ,,fyrirbyggja að forráðamenn gjaldþrota félaga og menn nákomnir þrotamanni geti notið forgangsréttar fyrir kröfum sínum um vinnulaun, laun í uppsagnarfresti og orlofsfé.“ Í greinargerð með frumvarpi til laganna kom fram að sambærilegrar takmörkunar gætti ekki í þágildandi 84. gr. laga nr. 3/1878 og hefði það ,,stundum leitt til mjög óeðlilegra niðurstaðna í framkvæmd.“ Forgangsréttur krafna samkvæmt 1., 2., og 3. tölulið 1. mgr. 112. gr. var takmarkaður við þá sem ekki töldust nákomnir þrotamanni eða höfðu átt sæti í stjórn félags eða haft með höndum framkvæmdastjórn.

Ákvæði 3. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 var breytt með lögum nr. 95/2010. Með þeim var rýmkuð skilgreining hugtaksins nákomnir í 3. gr. laganna þannig að hún tók jafnframt til stjórnarmanna og þeirra sem stýrðu daglegum rekstri. Var þar af leiðandi talið óþarft að hafa fyrrgreinda upptalningu í 3. mgr. 112. gr. laganna en í staðinn lagt til að nákomnir nytu ekki forgangsréttar fyrir kröfum sínum. Eftir fyrrgreinda breytingu þarf því að meta hvort einstaklingur hefur stýrt daglegum rekstri félags eða stofnunar sem tekin er til gjaldþrotaskipta og fellur þar með undir nákomna í skilningi 4. töluliðar 3. gr. laga nr. 21/1991.

3

Í dómaframkvæmd Hæstaréttar um 3. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991, eins og ákvæðið var orðað fram til gildistöku laga nr. 95/2010, var litið til ýmissa þátta við mat þess hvort einstaklingur hefði haft með höndum framkvæmdastjórn félags, svo sem möguleika til áhrifa innan þess, stjórnunarheimilda, verksviðs og launakjara. Matið miðaði að því að leiða í ljós hvort viðkomandi færi með raunverulega yfirmannsstöðu, sbr. dóma Hæstaréttar 13. ágúst 2010 í máli nr. 440/2010 og 15. apríl 2011 í máli nr. 177/2011. Ekki væri eingöngu átt við þann sem að forminu til væri titlaður framkvæmdastjóri í samræmi við 68. gr. hlutafélagalaga nr. 2/1995 og tilkynntur sem slíkur til hlutafélagaskrár, sbr. dóm Hæstaréttar 21. mars 2011 í máli nr. 114/2011. Þar var talið að ákvæði 3. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 bæri ekki að skýra á þann veg að hlutverk viðkomandi þyrfti að verulegu leyti að samræmast heimildum, skyldum og ábyrgð framkvæmdastjóra í skilningi hlutafélagalaga. Í dómi Hæstaréttar 1. febrúar 2011 í máli nr. 709/2010 var ekki fallist á forgangsrétt launakröfu framkvæmdastjóra fjármálasviðs og til þess litið að starfsmaðurinn hefði haft upplýsingar um rekstrarafkomu félags og setið í framkvæmdastjórn. Þóttu launakjör hans styðja þá niðurstöðu.

4

Sóknaraðili hafnaði forgangsrétti kröfu varnaraðila við gjaldþrotaskipti sóknaraðila á þeim grundvelli að hann væri nákominn í skilningi 4. töluliðar 3. gr., sbr. 3. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991. Samkvæmt framansögðu verður að leysa úr því hvort varnaraðili hafi stýrt daglegum rekstri WOW air hf.

Samkvæmt samþykktum WOW air hf. var tilgangur þess flugrekstur og annar tengdur rekstur, ferðaþjónusta, lánastarfsemi tengd rekstrinum og annar skyldur rekstur. Árið 2018 var velta félagsins 620 milljónir bandaríkjadala og var það með um 1.200 starfsmenn. Tvö meginsvið voru í félaginu, flugrekstrarsvið og þjónustusvið auk fimm stoðsviða, þar á meðal fjármálasvið undir stjórn varnaraðila.

Samkvæmt 1. mgr. 18. gr. samþykkta félagsins gat stjórn ráðið framkvæmdastjóra og ákveðið starfskjör hans. Nýtti stjórnin sér þá heimild og réð eiganda félagsins til starfa sem forstjóra. Var hann einn skráður sem framkvæmdastjóri í hlutafélagaskrá. Í 2. mgr. 18. gr. samþykktanna sagði að framkvæmdastjóri hefði með höndum stjórn á daglegum rekstri og kæmi fram fyrir hönd félagsins í öllum málum, sæi um reikningshald og ráðningu starfsliðs. Ekki var gefin út lýsing fyrir starf forstjóra þótt gert væri ráð fyrir því í 6. gr. starfsreglna stjórnar 2. nóvember 2017.

Varnaraðili var ráðinn til starfa sem framkvæmdastjóri fjármálasviðs/fjármálastjóri með ráðningarsamningi 21. júlí 2015 með gagnkvæmum sex mánaða uppsagnarfresti og hóf störf 14. ágúst sama ár. Voru laun hans við úrskurð um gjaldþrotaskipti 2.400.000 krónur á mánuði auk 100.000 króna bifreiðastyrks og farmiðahlunninda. Í ráðningarsamningnum kom fram að gefin yrði út starfslýsing auk þess sem stöðunni fylgdi sæti í framkvæmdastjórn. Óumdeilt er að starfslýsing var aldrei gefin út og þá voru engar skráðar reglur um samsetningu og hlutverk framkvæmdastjórnar félagsins. Af skjölum málsins og framburði varnaraðila fyrir héraðsdómi má ráða að framkvæmdastjórn hafi ekki farið með formlegt ákvörðunarvald innan félagsins heldur fyrst og fremst verið til ráðgjafar fyrir stjórn þess og forstjóra.

Samkvæmt skipuriti félagsins fór varnaraðili með forstöðu fjármálasviðs, sem var eitt fimm stoðsviða félagsins. Undir það féll sjóðsstýring, innkaupadeild, bókhaldsdeild, hagdeild og lögfræðideild. Staða hans heyrði undir forstjóra félagsins og aðstoðarforstjóra á þeim tíma sem hann starfaði í félaginu.

Fyrir héraðsdómi bar varnaraðili að 22 starfsmenn hefðu starfað á fjármálasviði. Á fyrri hluta starfstíma hans hefði forstjóri samþykkt allar mannaráðningar. Þegar félagið var komið í hefðbundnara áætlanakerfi hefði varnaraðili haft tiltekinn ramma sem hann gat unnið eftir og gengið frá ráðningum þótt hann hefði alltaf þurft að upplýsa um allar breytingar. Starf hans hefði einkum falist í að stýra mánaðarlegu uppgjöri og bókun reikninga sem hefðu verið um þrjú til fjögur þúsund í hverjum mánuði. Hann hefði séð til að stofnuð væri hagdeild til að sjá um uppbyggingu á innra skipulagi félagsins, gert áætlanir, komið á kostnaðaraðhaldi og unnið að hagræðingu, einkum í innkaupum. Allar veigameiri ákvarðanir um útgjöld og tekjur hefðu þó ekki verið í höndum hans, heldur flugrekstrarsviðs og þjónustusviðs.

Með bréfi 1. september 2015 til ríkisskattstjóra var tilkynnt um prókúru varnaraðila fyrir félagið, sbr. 25. gr. laga nr. 42/1903 um verslanaskrár, firmu og prókúruumboð, en á þeim tíma voru prókúruhafar félagsins tveir, varnaraðili og forstjóri. Aðstoðarforstjóri fór einnig með prókúruumboð frá ágúst 2017 til ársbyrjunar 2019 þegar hann starfaði hjá félaginu. Í ódagsettum reglum stjórnar félagsins, ,,Agreement Approval Policy WOW air ehf.“, var jafnframt fjallað um heimildir starfsmanna til að skuldbinda það. Samkvæmt þeim hafði forstjóri félagsins einn svokallaða A-heimild til að skuldbinda það. Varnaraðili naut B-heimildar samkvæmt sömu reglum og gat gert skuldbindandi samninga fyrir allt að 500.000 bandaríkjadali án aðkomu forstjóra eða annarra starfsmanna. Féllu þar undir viðskiptasamningar, lántökur, samningar um ábyrgðir og aðrir samningar. Sömu heimild hafði einungis aðstoðarforstjóri félagsins. Auk þess veittu reglurnar varnaraðila heimild til að skuldbinda félagið ásamt aðstoðarforstjóra fyrir allt að 1.000.000 bandaríkjadala.

Meðal gagna málsins eru skjöl undirrituð af varnaraðila í skjóli umboðs hans, en aðila greinir á um hvort hann hafi haft raunverulega heimild til að taka sjálfstæðar ákvarðanir fyrir hönd félagsins. Hefur varnaraðili haldið því fram að hann hafi einungis nýtt heimildina að undangengnu samþykki forstjóra en ástæða þess að honum var veitt umboð til að skuldbinda félagið hafi einkum verið tíð fjarvera forstjórans.

Þótt varnaraðili hafi haft samráð við forstjóra félagsins um einstakar ákvarðanir og jafnvel þótt honum hafi verið falin samningsgerð á grundvelli ákvarðana annarra innan þess verður ekki fram hjá því litið að varnaraðili fór með ríkar heimildir til að skuldbinda félagið sem voru án annarra takmarkana en þeirra sem leiddu af lögum nr. 42/1903 og reglum stjórnar, en félagið hafði á þeim tíma með höndum umfangsmikinn alþjóðlegan rekstur. Hefur ekki verið sýnt fram á það af hálfu varnaraðila að heimild hans til að skuldbinda félagið hafi í öllum tilvikum verið háð samþykki forstjóra félagsins. Þvert á móti var varnaraðili í stöðu til að hafa áhrif á stefnumótun félagsins og hafði raunverulegt vald til mikilsverðra ákvarðana á grundvelli fyrrgreindra heimilda.

Af gögnum málsins verður ráðið að varnaraðili hafi sem framkvæmdastjóri fjármálasviðs setið fundi stjórnar og veitt henni upplýsingar um fjárhagslega stöðu félagsins. Í skýrslu formanns stjórnar hjá skiptastjóra kom fram að stjórnarformaður hafi haft aukna viðveru tímabundið í janúar 2019, eftir að aðstoðarforstjóri hafi hætt hjá félaginu, til að ,,aðstoða við að halda öllu á floti og til að ... tryggja tengslin á milli félagsins og stjórnar eftir brotthvarf hennar“ en aðstoðarforstjórinn hefði verið mikilvægur tengiliður á milli félagsins og stjórnarinnar ,,ásamt S-kk-þgf og oft B-kk-þgf líka.“ Stjórnin hefði verið í góðum tengslum við ,,lykilstjórnendur félagsins, s.s. aðstoðarforstjóra, fjármálastjóra og yfirlögfræðing, en þessir starfsmenn undirbjuggu og sátu flesta stjórnarfundi.“ Jafnframt hefðu fjármálastjóri og aðstoðarforstjóri verið með sjóðsstreymisskjal sem stjórnin hefði farið vel yfir.

Viðbót við ráðningarsamning varnaraðila var gerð 1. október 2018 þar sem uppsagnarfrestur var lengdur í 12 mánuði og tekið fram að laun sem unnið væri til hjá öðrum vinnuveitanda kæmu ekki til frádráttar uppgjöri launa á uppsagnarfresti. Fyrir héraðsdómi kom fram að um hefði verið að ræða hóp starfsmanna sem hefði verið í ströngum viðræðum við hugsanlegan kaupanda félagsins. Hugsunin hefði verið sú að tryggja þyrfti gagnvart nýjum eiganda að stjórnendateymið myndi ekki allt hverfa frá við sölu félagsins.

Af öllu framansögðu verður ráðið að varnaraðili hafi talist til lykilstjórnenda félagsins og hafi sem framkvæmdastjóri fjármálasviðs haft yfirsýn yfir fjármál þess á hverjum tíma. Samkvæmt því sem hér hefur verið rakið, meðal annars í ljósi stöðu varnaraðila í skipuriti félagsins, stærðar þess og eðlis rekstrarins, heimilda varnaraðila til að skuldbinda það, yfirsýnar hans yfir fjárhagsstöðuna auk stjórnunarheimilda yfir starfsfólki er fallist á með sóknaraðila að varnaraðili hafi stýrt daglegum rekstri félagsins og teljist nákominn í skilningi 4. töluliðar 3. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 3. mgr. 112. gr. laganna. Breytir engu um þá niðurstöðu þótt eigandi félagsins og á tímabili aðstoðarforstjóri hafi jafnframt stýrt daglegum rekstri þess eða hvort launakröfur framkvæmdastjóra annarra stoðsviða hafi verið viðurkenndar sem forgangskröfur við gjaldþrotaskiptin. Samkvæmt öllu framangreindu verður ekki fallist á að krafa varnaraðila njóti forgangsréttar við skipti á sóknaraðila.

Rétt er að hvor aðili beri sinn málskostnað vegna reksturs málsins á öllum dómstigum.

Dómsorð:

Kröfu varnaraðila, S-kk-ef E-kk-ef S-kk-ef, um viðurkenningu á að krafa hans að fjárhæð 14.345.323 krónur njóti stöðu í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. við gjaldþrotaskipti á sóknaraðila, þrotabúi WOW air hf., er hafnað.

Málskostnaður í héraði, fyrir Landsrétti og Hæstarétti fellur niður.