77/2011

A kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem leyst var úr ágreiningi um viðurkenningu lýstra krafna L við slit A. Aðila greindi á um gjalddaga sjö peningamarkaðslána sem L veitti A og var niðurstaða héraðsdóms um hverja þessara krafna fyrir sig staðfest með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar. Þá deildu aðilar um hvort A hefði verið heimilt að rifta 25 samningum um afleiðuviðskipti 16. október 2008. Fallist var á með A að þar sem engin ákvæði væru í „Almennum skilmálum B fyrir markaðsviðskipti hjá Landsbanka Íslands hf.“ um heimildir viðskiptamanns til gjaldfellingar eða riftunar afleiðusamninga vegna aðstæðna er vörðuðu L hefðu ákvæði 3. gr. og 9. gr. svonefndra SFF-skilmála gilt um heimild A til riftunar afleiðusamninga milli aðila. Lögð voru fyrir Hæstarétt gögn er sýndu að allmargir viðskiptamenn L hefðu rift samningum sínum við hann eða gjaldfellt þá á tímabilinu 7. til 16. október 2008. Þegar af þessari ástæðu var talið að L hefði verið heimilt á grundvelli ákvæða í SFF-skilmálunum að rifta öllum afleiðusamningum aðila. Var talið að uppgjör afleiðusamninga aðila miðaðist við stöðu samninganna 17. október 2008, degi eftir riftun þeirra af hálfu A, og í samræmi við 4. gr. almennra skilmála L skyldu þeir jafnast hver á móti öðrum. Þá deildu aðilar um rétt A til skuldajöfnuðar við kröfur L. Fallist var á með L að A hefði ekki haft ráðstöfunarrétt yfir skuldabréfum vegna þriggja þeirra krafna sem hann notaði til skuldajöfnuðar, þar sem bréfin hefðu verið veðsett Seðlabanka Íslands og skriflegt leyfi bankans til ráðstöfunar bréfanna hefði ekki legið fyrir. Þá mótmælti L kröfu A um skuldajöfnuð vegna stundarviðskipta aðila með gjaldeyri 3. október 2008. Í staðfestingu L fyrir viðskiptunum var vísað til þess að um viðskiptin giltu almennir skilmálar fyrir markaðsviðskipti hjá L. Samkvæmt skilmálunum skyldu samningar um afleiður jafnast hver á móti öðrum með skuldajöfnuði. Talið var að þar sem hvorki væri í lögum kveðið á um lágmarkstíma sem samningar um afleiður gætu tekið til né hefði L fært fram sönnur í málinu á að viðskiptavenja gilti um slíkan lámarkstíma teldist samningurinn til afleiða, enda hefðu aðilar tekið með honum áhættu á þróun gengis krónu og evru frá viðskiptadegi til uppgjörsdags. Var því fallist á með A að 100. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. ætti ekki við og því hefði honum verið heimilt að skuldajafna kröfu sinni við kröfu L.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. janúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. janúar 2011, þar sem leyst var úr ágreiningi um viðurkenningu lýstra krafna varnaraðila við slit sóknaraðila. Hann laut að dráttarvöxtum af svonefndum peningamarkaðslánum sem varnaraðili veitti sóknaraðila, uppgjöri krafna vegna afleiðuviðskipta aðila og kröfu sóknaraðila til skuldajafnaðar. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess í fyrsta lagi að hafnað verði kröfum varnaraðila um dráttarvexti til 22. apríl 2009 af peningamarkaðslánum samkvæmt 2. tölulið lýstrar kröfu hans 17. júlí 2009 við slit sóknaraðila. Í öðru lagi krefst sóknaraðili þess að hafnað verði kröfum varnaraðila vegna afleiðuviðskipta samkvæmt 1. tölulið lýstrar kröfu hans 17. júlí 2009. Í þriðja lagi krefst sóknaraðili þess að viðurkennd verði krafa hans á hendur varnaraðila að fjárhæð 1.527.706.761 króna vegna uppgjörs afleiðuviðskipta aðila. Í fjórða lagi krefst sóknaraðili þess að viðurkenndur verði réttur hans „til að skuldajafna eftirgreindum fjárhæðum á móti kröfum varnaraðila: 7.585.116.303 krónum miðað við 27. janúar 2009, 587.899.958 krónum miðað við 9. febrúar 2009 og 17.019.027.973 krónum miðað við 18. september 2009.“ Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Samkvæmt ákvörðun Hæstaréttar var málið munnlega flutt fyrir réttinum 11. maí 2011.

I

Málavextir eru skipulega raktir í hinum kærða úrskurði sem og málsástæður aðila. Eins og þar greinir lýsti varnaraðili 17. júlí 2009 kröfu í sex liðum í bú sóknaraðila, sem þá hét Straumur-Burðarás Fjárfestingabanki hf. Slitastjórn hafnaði kröfunni sem forgangskröfu og gerði fyrirvara um fjárhæðir lýstra krafna og rétt sóknaraðila til skuldajöfnuðar. Slitastjórn beindi ágreiningi aðila til úrlausnar Héraðsdóms Reykjavíkur 2. september 2009. Ágreiningur aðila er margþættur. Sakarefni málsins var skipt samkvæmt heimild í 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var fyrst leyst úr ágreiningi aðila um þá kröfu varnaraðila að krafa hans vegna peningamarkaðslána samkvæmt 2. lið kröfulýsingar nyti forgangs samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991. Þeirri kröfu varnaraðila var hafnað með dómi Hæstaréttar 2. júní 2010 í máli nr. 184/2010. Þau ágreiningsefni sem eftir standa eru þríþætt. Í fyrsta lagi greinir aðila á um gjalddaga peningamarkaðslána sem varnaraðili veitti sóknaraðila og þar með upphafstíma dráttarvaxta. Í annan stað lýtur ágreiningurinn að uppgjöri krafna vegna afleiðuviðskipta og loks deila aðilar um rétt sóknaraðila til skuldajöfnuðar við kröfur varnaraðila.

II

Varnaraðili hefur uppi kröfur vegna sjö samninga um peningamarkaðslán sem hann veitti sóknaraðila. Ekki er ágreiningur um fjárhæð krafnanna en aðila greinir á um gjalddaga þeirra. Af gögnum sem lögð hafa verið fyrir Hæstarétt verður ráðið að lán að fjárhæð 1.000.000.000 krónur, sem varnaraðili veitti sóknaraðila 1. október 2008 með gjalddaga 9. sama mánaðar, hafi verið sjálfstætt lán og ekki veitt á grundvelli samnings aðila 30. september 2008, eins og talið var í hinum kærða úrskurði. Þetta breytir þó ekki niðurstöðu málsins að því er þetta lán varðar. Héraðsdómur leysti úr ágreiningi aðila um hverja þessara krafna fyrir sig og verður niðurstaða hans staðfest með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar með framangreindri athugasemd.

Í 2. lið kröfulýsingar varnaraðila 17. júlí 2009 var gerð krafa um ákveðna fjárhæð dráttarvaxta fram til 22. apríl 2009 af höfuðstól krafna vegna peningamarkaðslána í hverri mynt fyrir sig. Þannig var krafist dráttarvaxta að fjárhæð 3.742.680.213 krónur vegna lána í íslenskum krónum, dráttarvaxta að fjárhæð 1.797.551 bandaríkjadalur vegna lána í þeirri mynt og dráttarvaxta að fjárhæð 797.120 kanadadalir vegna lána í þeirri mynt. Fyrir Hæstarétti hafa báðir aðilar lýst yfir að ágreiningslaust sé að ekki skuli dæmdir hærri dráttarvextir af kröfum vegna peningamarkaðslána en nemur þessum fjárhæðum í kröfulýsingunni.

Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að krafa varnaraðila að fjárhæð 45.081.123,29 bresk pund hafi ekki verið fallin í gjalddaga við upphaf slitameðferðar sóknaraðila 22. apríl 2009, en að hún skyldi bera 9,4% ársvexti frá 8. október 2008 til 22. apríl 2009. Í greinargerð sóknaraðila til Hæstaréttar er því haldið fram að varnaraðili hafi ekki haft uppi slíka varakröfu í héraði, en ágreiningslaust sé með aðilum að krafan beri á þessu tímabili LIBOR-vexti til mánaðar í senn að viðbættu 3,95% álagi. Ekki verður séð að varnaraðili hafi haft uppi varakröfu í héraði um 9,4% ársvexti af þessari kröfu og fyrir Hæstarétt hefur verið lagður samningur aðila 5. mars 2011 þar sem meðal annars er kveðið á um að aðilar séu sammála um framangreind vaxtakjör af peningamarkaðslánum í breskum pundum. Verður lagður dómur á þennan þátt málsins því til samræmis, enda stendur 11. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu því ekki í vegi þar sem varnaraðili leitar í málinu viðurkenningardóms um kröfur við slit sóknaraðila.

III

Aðilar áttu í margs konar afleiðviðskiptum og voru 25 samningar af því tagi óuppgerðir við innköllun krafna vegna slita sóknaraðila. Ágreiningur varðandi afleiðusamningana er tvíþættur. Annars vegar greinir aðila á um hvort sóknaraðila hafi verið heimilt að rifta þessum samningum 16. október 2008 og hins vegar hvernig beita skuli þeim skilmálum og réttarreglum sem gilda um uppgjör samninganna. Enginn ágreiningur er um efni þessara samninga og ekki er tölulegur ágreiningur með aðilum.

Þann 23. febrúar 2005 undirrituðu aðilar skjal sem ber heitið: „Almennir skilmálar B fyrir markaðsviðskipti hjá Landsbanka Íslands hf.“ Skilmálarnir eru í tíu greinum. Í 1. gr. er fjallað um gildissvið þeirra og segir þar meðal annars að þeir gildi um afleiðuviðskipti milli Landsbanka Íslands hf. og viðskiptamanns. Fyrirsögn 4. gr. er „Skuldajöfnun (nettun) samninga.“ Þar segir í 1. mgr. að séu skuldbindingar viðskiptamanns gjaldfelldar samkvæmt 7. gr. sé varnaraðila heimilt en ekki skylt að beita skuldajöfnuði milli allra samninga sem undir skilmálana falla þannig að hagnaður og tap hvors aðila sé gert upp í einu lagi. Í 2. mgr. 4. gr. er svohljóðandi ákvæði: „Með undirritun sinni á skilmála þessa samþykkir viðskiptamaður einnig að kominn sé á skriflegur samningur við LÍ í samræmi við III. kafla laga um verðbréfaviðskipti nr. 33/2003 með síðari breytingum, um að skyldur viðskiptavinar og bankans, samkvæmt samningum um afleiður sbr. 17. gr. laga um verðbréfaviðskipti, skuli jafnast hver á móti annarri með skuldajöfnun, við endurnýjun, vanefnd, greiðslustöðvun, nauðasamninga eða gjaldþrotaskipti og að samningurinn skuli halda gildi sínu að fullu, þrátt fyrir ákvæði 91. og 100. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.“ Ákvæði hliðstætt 17. gr. þágildandi laga um verðbréfaviðskipti, sem til er vísað, er nú að finna í 40. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti. Í 7. gr. skilmálanna er fjallað um vanefndir og heimildir varnaraðila til að gjaldfella skuldbindingar viðskiptamanns. Skilmálarnir hafa hins vegar ekki að geyma hliðstæð ákvæði um úrræði viðskiptamanns vegna vanefnda varnaraðila. Loks er í 10. gr. skilmálanna kveðið á um að ákvæði almennra skilmála fyrir framvirk gjaldmiðlaviðskipti og skiptasamninga, sem útgefnir hafi verið í febrúar 1998 af Sambandi íslenskra viðskiptabanka og Sambandi íslenskra sparisjóða, gildi einnig um öll markaðsviðskipti varnaraðila eftir því sem við eigi, þar á meðal vanefndaákvæði. Sé misræmi milli skilmálanna „gilda ákvæði þeirra skilmála sem hér eru undirritaðir.“

Þeir skilmálar sem til er vitnað í 10. gr. almennra skilmála B fyrir markaðsviðskipti varnaraðila eru víða í gögnum málsins nefndir SFF-skilmálar. Efnisskipan SFF-skilmálanna er þannig háttað að annars vegar er kveðið á um almenna skilmála um framvirk gjaldmiðlaviðskipti í sex greinum og hins vegar um almenna skilmála fyrir skiptasamninga í 12 greinum. Ákvæði um vanefndir eru í 3. gr. fyrri þáttar þessara skilmála en í 9. gr. síðari þáttar þeirra og eru ákvæðin efnislega samhljóða. Þar eru í gr. 3.2 í fyrri hlutanum og gr. 9.2 í þeim síðari ákvæði um heimildir vegna vanefnda samningsaðila á öðrum samningum. Samkvæmt því er öðrum samningsaðila heimilt að rifta öllum afleiðusamningum við gagnaðila sem ekki innir af hendi greiðslu samkvæmt einhverjum samningi sem leggur á hann greiðsluskyldu hafi sá samningur verið gjaldfelldur vegna þess eða hafi slíkum samningi verið rift eða hann gjaldfelldur vegna annarra vanefnda. Þá eru í gr. 3.3 og gr. 9.3 ákvæði um heimild til riftunar allra afleiðusamninga milli aðila, meðal annars ef árangurslaust fjárnám er gert hjá öðrum samningsaðila, hann leitar nauðasamninga eða honum er skipt í tvö eða fleiri félög.

Með bréfi 16. október 2008 lýsti sóknaraðili yfir riftun afleiðusamninga milli aðila. Þar var meðal annars vísað til þess að Fjármáleftirlitið hefði 7. þess mánaðar tekið yfir vald hluthafafundar varnaraðila og vikið félagsstjórn bankans frá störfum. Jafnframt hefði eftirlitið skipað félaginu skilanefnd sem tekið hefði við öllum heimildum stjórnar bankans. Þá hefði með ákvörðun Fjármálaeftirlitsins 9. sama mánaðar tilteknum eignum, réttindum, skuldum og skuldbindingum varnaraðila verið ráðstafað til Nýja Landsbanka Íslands hf., en með þessu hefði bankanum í raun verið skipt í tvö félög. Samkvæmt upplýsingum sóknaraðila hefðu ýmsir samningar sem legðu greiðsluskyldu á varnaraðila verið felldir í gjalddaga eða þeim rift í kjölfar þessara atvika. Með vísan til alls þessa og samkvæmt heimild í 3. gr. og 9. gr. fyrrnefndra SFF-skilmála og 10. gr. almennra skilmála fyrir markaðsviðskipti hjá varnaraðila væri öllum samningum milli sóknaraðila og varnaraðila um framvirk gjaldmiðlaviðskipti og öllum skiptasamningum milli þeirra rift þegar í stað.

Þar sem engin ákvæði eru í almennum skilmálum B fyrir markaðsviðskipti hjá varnaraðila um heimildir viðskiptamanns til gjaldfellingar eða rifturnar afleiðsamninga vegna aðstæðna er varða varnaraðila er fallist á með sóknaraðila, með vísan til 10. gr. þeirra skilmála, að ákvæði 3. gr. og 9. gr. svonefndra SFF-skilmála hafi gilt um heimild hans til riftunar afleiðusamninga milli aðila. Vegna áskorunar lögmanns sóknaraðila hefur varnaraðili lagt fyrir Hæstarétt gögn er sýna að allmargir viðskiptamenn varnaraðila riftu samningum sínum við hann eða gjaldfelldu þá á tímabilinu 7. til 16. október 2008. Þegar af þessari ástæðu var sóknaraðila heimilt á grundvelli ákvæða gr. 3.2 og gr. 9.2 í SFF-skilmálunum að rifta öllum afleiðusamningum aðila.

Að framan er rakið ákvæði 2. mgr. 4. gr. almennra skilmála B fyrir markaðsviðskipti varnaraðila. Það kveður á um að skyldur viðskiptavinar og varnaraðila vegna afleiðusamninga skuli jafnast hver á móti annarri meðal annars við vanefndir. Eru ekki efni til að túlka þetta ákvæði þrengra en af orðalagi þess leiðir með vísan til 1. mgr. 4. gr. Ákvæðið gengur framar SFF-skilmálunum um þetta efni, sbr. 10. gr. fyrrnefndu skilmálanna, og skiptir þar engu þótt að framan sé komist að þeirri niðurstöðu að sóknaraðila hafi verið heimil riftun á grundvelli ákvæða SFF-skilmálanna. Samkvæmt þessu miðast uppgjör afleiðusamninga aðila við stöðu samninganna 17. október 2008, degi eftir riftun þeirra af hálfu sóknaraðila. Verður varakrafa varnaraðila í þessum þætti málsins að fjárhæð 3.454.166.369 krónur því tekin til greina, en um hana er ekki tölulegur ágreiningur.

IV

Eins og nánar er rakið í hinum kærða úrskurði lýsti sóknaraðili með þremur yfirlýsingum 27. janúar, 9. febrúar og 18. september 2009 yfir skuldajöfnuði á samtals 25.192.044.234 krónum á móti tilteknum kröfum varnaraðila, sem samtals voru nokkru lægri. Að því er þennan skuldajöfnuð varðar er ágreiningur aðila tvíþættur. Annars vegar telur varnaraðili að sóknaraðili hafi ekki haft ráðstöfunarrétt yfir skuldabréfum vegna þriggja þeirra krafna sem hann notaði til skuldajöfnuðar, samtals að nafnverði 18.550.000.000 krónur. Hins vegar deila aðilar um uppgjör svonefndra stundarviðskipta með gjaldeyri 3. október 2008.

Að því er fyrrnefnda deiluefnið varðar eru atvik þau að með yfirlýsingu 19. mars 2008 veðsetti sóknaraðili Seðlabanka Íslands VS-reikning sinn nr. 61103 við Seðlabanka Íslands ásamt allri þeirri verðbréfaeign sem á hverjum tíma væri skráð á reikninginn, en óumdeilt er að þar voru skráð umrædd þrjú skuldabréf. Í fyrrnefndri yfirlýsingu, sem nánar er lýst í hinum kærða úrskurði, er meðal annars kveðið á um að veðsala sé óheimilt að ráðstafa veðandlaginu með hvaða hætti sem er nema hann hafi áður fengið til þess skriflegt samþykki Seðlabankans. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að hafna beri skuldajöfnuði þessara krafna á móti kröfum sóknaraðila. Fær því hvorki breytt skýrsla yfirlögfræðings sóknaraðila fyrir héraðsdómi né bréf Seðlabanka Íslands 10. febrúar 2011, sem lagt hefur verið fyrir Hæstarétt, þar sem staðfest er að sóknaraðili hefði haft heimild til að nýta þessi skuldabréf til skuldajöfnunar móti kröfum varnaraðila gegn því að lögð voru fram önnur sambærileg veð. Hafi skipti á veðum komið til framkvæmda í maí 2010.

Eins og nánar er rakið í hinum kærða úrskurði áttu aðilar í viðskiptum með gjaldeyri 3. október 2008. Samkvæmt staðfestingu varnaraðila fyrir viðskiptum þessum þann dag skyldi varnaraðili 7. sama mánaðar kaupa af sóknaraðila 171.000.000 krónur og selja sóknaraðila á móti 1.000.000 evrur. Í staðfestingu þessari er sérstaklega vísað til þess að um þessi viðskipti gildi almennir skilmálar fyrir markaðsviðskipti hjá varnaraðila, sem aðilar undirrituðu 23. febrúar 2006. Sóknaraðili greiddi varnaraðila umsamda fjárhæð í íslenskum krónum á umsömdum tíma, en varnaraðili greiddi sóknaraðila ekki evrurnar. Í kafla III hér að framan er rakið efni gr. 4.2 í skilmálum þeim sem vísað er til í staðfestingunni. Þar er kveðið á um að á sé kominn með aðilum skriflegur samningur um að skyldur þeirra samkvæmt samningum um afleiður skuli jafnast hver á móti annarri með skuldajöfnuði, sbr. 17. gr. þágildandi laga um verðbréfaviðskipti, nú 40. gr. laga nr. 108/2007, við endurnýjun, vanefnd, greiðslustöðvun, nauðasamninga eða gjaldþrotaskipti og að samningurinn haldi gildi sínu að fullu þrátt fyrir ákvæði 91. gr. og 100. gr. laga nr. 21/1991. Með framangreindum viðskiptum komst á samningur með aðilum þar sem kveðið var á um að uppgjör byggðist á þróun gengis íslenskrar krónu og evru. Í d. lið 2. töluliðar 1. mgr. 2. gr. laga nr. 108/2007 felst að afleiðusamningar séu framvirkir samningar, en hvorki þar né annars staðar í settum lögum er kveðið á um lágmarkstíma sem samningar um afleiður geti tekið til. Sóknaraðili hefur heldur ekki fært fram í málinu sönnur á að viðskiptavenja gildi um slíkan lágmarkstíma. Þótt samningurinn væri til skamms tíma tóku aðilar með honum áhættu á þróun gengis krónu og evru frá viðskiptadegi til uppgjörsdags. Samningurinn telst því til afleiða og verður með vísan til 40. gr. síðastnefndra laga fallist á með sóknaraðila að 100. gr. laga nr. 21/1991 eigi ekki við og hafi honum því verið heimilt að skuldajafna kröfu sinni við kröfu varnaraðila. Að öðru leyti verða niðurstöður hins kærða úrskurðar um kröfur sóknaraðila um skuldajöfnuð og önnur þau atriði sem um er fjallað í C. kafla úrskurðarins staðfest með vísan til forsendna hans.

Með vísan til 3. mgr. 99. gr. laga nr. 21/1991 skulu kröfur á hendur sóknaraðila í erlendum gjaldmiðli færðar til íslensks gjaldmiðils eftir skráðu sölugengi 22. apríl 2009, þegar sóknaraðili var tekinn til slita.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað verður staðfest. Samkvæmt framansögðu hefur sóknaraðili ekki náð fram nema litlum hluta krafna sinna fyrir Hæstarétti. Sóknaraðili verður því dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Krafa varnaraðila, Landsbanka Íslands hf., við slit sóknaraðila, ALMC hf., er viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. þannig:

Að fjárhæð 40.509.962.122 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 20.062.222.222 krónum frá 9. október 2008 til 6. nóvember sama ár, en af 27.365.762.222 krónum frá þeim degi til 22. apríl 2009. Þó skulu dráttarvextir að hámarki nema 3.742.680.213 krónum.

Að fjárhæð 45.081.123,29 bresk pund með LIBOR-vöxtum til mánaðar í senn að viðbættu 3,95% álagi fá 8. október 2008 til 22. apríl 2009.

Að fjárhæð 21.100.240 kanadadalir með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá 3. nóvember 2008 til 22. apríl 2009. Þó skulu dráttarvextir að hámarki nema 797.120 kanadadölum.

Að fjárhæð 45.226.444,44 bandaríkjadalir með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 20.024.222,22 bandaríkjadölum frá 14. október 2008 til 13. nóvember sama ár en af 45.226.444,44 bandaríkjadölum frá þeim degi til 22. apríl 2009. Þó skulu dráttarvextir að hámarki nema 1.797.551 bandaríkjadal.

Viðurkenndur er réttur sóknaraðila til að skuldajafna 1.039.062.038 krónum og 1.000.000 evrum á móti kröfum varnaraðila. Miðast skuldajöfnuðurinn við 18. september 2009.

Gengi framangreindra erlendra gjaldmiðla miðast við sölugengi þeirra 22. apríl 2009.

Ákvæði hins kærða úrskurðar um málskostnað er staðfest.

Sóknaraðili greiði varnaraðila 2.000.000 krónur í kærumálskostnað.