arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
348/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júní 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum sama dag. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 1. júní 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi meðan á áfrýjunarfresti í máli ákæruvaldsins á hendur honum stendur, þó eigi lengur en til miðvikudagsins 29. júní 2011, klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Svo sem fram kemur í hinum kærða úrskurði hefur varnaraðili sætt gæsluvarðhaldi frá 4. febrúar 2011, fyrst á grundvelli rannsóknarhagsmuna samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, sbr. dóma Hæstaréttar 8. febrúar 2011 í máli nr. 80/2011 og 15. febrúar 2011 í máli nr. 94/2011, en síðan vegna þess að ætla hafi mátt að hann héldi áfram brotum meðan máli hans væri ólokið sbr. c. lið 1. mgr. 95. gr. laganna. Gengu dómar um þetta í Hæstarétti 28. febrúar 2011 í máli nr. 113/2011 og 21. mars 2011 í máli nr. 164/2011 og síðan í Héraðsdómi Reykjaness 14. apríl og 12. og 27. maí 2011.

Með dómi, sem upp var kveðinn í Héraðsdómi Reykjaness 1. júní 2011, var varnaraðili dæmdur í 15 mánaða fangelsi vegna fjölmargra brota sem meðal annars urðu tilefni til gæsluvarðhalds hans samkvæmt því sem að framan er rakið. Svo sem fram kemur í dóminum hefur varnaraðili ekki áður sætt refsingu. Í hinum kærða úrskurði er vísað til 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008, þar sem segir meðal annars að dómari geti eftir kröfu ákæranda úrskurðað að gæsluvarðhald skuli haldast meðan á áfrýjunarfresti stendur svo og meðan mál er til meðferðar fyrir Hæstarétti. Liggur ekki fyrir hvort varnaraðili áfrýi dóminum 1. júní 2011.

Samkvæmt framanrituðu hefur varnaraðili nú þegar sætt gæsluvarðhaldi í um fjóra mánuði og verða þeir nær fimm verði hinn kærði úrskurður staðfestur. Kjósi varnaraðili að nýta rétt sinn til áfrýjunar er ennfremur ljóst að dómur í máli hans mun ekki ganga í Hæstarétti fyrr en í fyrsta lagi í september 2011.

Þegar litið er til þess langa tíma sem liðinn er frá því varnaraðili var sviptur frelsi sínu, og með hliðsjón af framangreindum atvikum, verður ekki fullyrt á sama hátt og áður að ætla megi að hann muni halda áfram brotum, meðan máli hans er ekki lokið, þannig að nauðsyn sé á að hann sæti áfram gæsluvarðhaldi, sbr. c. lið 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
349/2011

Úrskurður héraðsdóms, þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 1. júní 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. maí 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi uns dómur gengur í máli hans, en þó eigi lengur en til þriðjudagsins 28. júní 2011 kl. 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
34/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. janúar 2011 og bárust réttinum kærumálsgögn 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. janúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til þriðjudagsins 25. sama mánaðar kl. 16 og „vera í einrúmi á meðan á gæsluvarðhaldi stendur.“ Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
353/2011

J kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans gegn A hf. var vísað frá dómi. Í málinu krafði J A hf. um skaðabætur í tengslum við vörslur A verðbréfavörslu hf. á skuldabréfum í eigu J. Í úrskurði héraðsdóms sagði m.a. að lýsing á málsástæðum væri takmörkuð og óljós í stefnu. Ekki væri útskýrt með nægjanlega skýrum hætti á hvaða forsendum J teldi að A hf. ætti að bera skaðabótaábyrgð á ætlaðri vangeymslu A verðbréfavörslu hf., dótturfélags A hf., en því félagi væri ekki stefnt. Þá væri rökstuðningi fyrir fjárhæð bótakröfunnar ábótavant. Taldi héraðsdómur að þegar á heildina væri litið væri samhengi málsatvika, málsástæðna og lagaröksemda í stefnunni óskýrt auk þess sem á það skorti að viðhlítandi rök hefðu verið færð fyrir kröfugerð J og hvers vegna henni væri beint að A hf. Stangaðist málatilbúnaður J á við fyrirmæli e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Staðfesti Hæstaréttur úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. maí 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði, en við ákvörðun hans er litið til þess að samhliða þessu máli eru rekin fjögur önnur samkynja kærumál, sem beinast að varnaraðila.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf G-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
354/2011

Ú kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans gegn A hf. var vísað frá dómi. Í málinu krafði Ú A hf. um skaðabætur í tengslum við vörslur A verðbréfavörslu hf. á skuldabréfum í eigu Ú. Í úrskurði héraðsdóms sagði m.a. að lýsing á málsástæðum væri takmörkuð og óljós í stefnu. Ekki væri útskýrt með nægjanlega skýrum hætti á hvaða forsendum Ú teldi að A hf. ætti að bera skaðabótaábyrgð á ætlaðri vangeymslu A verðbréfavörslu hf., dótturfélags A hf., en því félagi væri ekki stefnt. Þá væri rökstuðningi fyrir fjárhæð bótakröfunnar ábótavant. Taldi héraðsdómur að þegar á heildina væri litið væri samhengi málsatvika, málsástæðna og lagaröksemda í stefnunni óskýrt auk þess sem á það skorti að viðhlítandi rök hefðu verið færð fyrir kröfugerð Ú og hvers vegna henni væri beint að A hf. Stangaðist málatilbúnaður Ú á við fyrirmæli e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Staðfesti Hæstarétti úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. maí 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði, en við ákvörðun hans er litið til þess að samhliða þessu máli eru rekin fjögur önnur samkynja kærumál, sem beinast að varnaraðila.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Ú-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
355/2011

E kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans gegn A hf. var vísað frá dómi. Í málinu krafði E A hf. um skaðabætur í tengslum við vörslur A verðbréfavörslu hf. á skuldabréfum í eigu E. Í úrskurði héraðsdóms sagði m.a. að lýsing á málsástæðum væri takmörkuð og óljós í stefnu. Ekki væri útskýrt með nægjanlega skýrum hætti á hvaða forsendum E teldi að A hf. ætti að bera skaðabótaábyrgð á ætlaðri vangeymslu A verðbréfavörslu hf., dótturfélags A hf., en því félagi væri ekki stefnt. Þá væri rökstuðningi fyrir fjárhæð bótakröfunnar ábótavant. Taldi héraðsdómur að þegar á heildina væri litið væri samhengi málsatvika, málsástæðna og lagaröksemda í stefnunni óskýrt auk þess sem á það skorti að viðhlítandi rök hefðu verið færð fyrir kröfugerð E og hvers vegna henni væri beint að A hf. Stangaðist málatilbúnaður E á við fyrirmæli e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Staðfesti Hæstaréttur úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. maí 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði, en við ákvörðun hans er litið til þess að samhliða þessu máli eru rekin fjögur önnur samkynja kærumál, sem beinast að varnaraðila.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, E-kk-nf S-kk-nf, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
356/2011

K kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans gegn A hf. var vísað frá dómi. Í málinu krafði K A hf. um skaðabætur í tengslum við vörslur A verðbréfavörslu hf. á skuldabréfum í eigu K. Í úrskurði héraðsdóms sagði m.a. að lýsing á málsástæðum væri takmörkuð og óljós í stefnu. Ekki væri útskýrt með nægjanlega skýrum hætti á hvaða forsendum K teldi að A hf. ætti að bera skaðabótaábyrgð á ætlaðri vangeymslu A verðbréfavörslu hf., dótturfélags A hf., en því félagi væri ekki stefnt. Þá væri rökstuðningi fyrir fjárhæð bótakröfunnar ábótavant. Taldi héraðsdómur að þegar á heildina væri litið væri samhengi málsatvika, málsástæðna og lagaröksemda í stefnunni óskýrt auk þess sem á það skorti að viðhlítandi rök hefðu verið færð fyrir kröfugerð K og hvers vegna henni væri beint að A hf.  Stangaðist málatilbúnaður K á við fyrirmæli e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Staðfesti Hæstaréttur úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. maí 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði, en við ákvörðun hans er litið til þess að samhliða þessu máli eru rekin fjögur önnur samkynja kærumál, sem beinast að varnaraðila.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, K-kk-nf O-kk-nf, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
357/2011

G kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hennar gegn A hf. var vísað frá dómi. Í málinu krafði G A hf. um skaðabætur í tengslum við vörslur A verðbréfavörslu hf. á skuldabréfum í eigu G. Í úrskurði héraðsdóms sagði m.a. að lýsing á málsástæðum væri takmörkuð og óljós í stefnu. Ekki væri útskýrt með nægjanlega skýrum hætti á hvaða forsendum G teldi að A hf. ætti að bera skaðabótaábyrgð á ætlaðri vangeymslu A verðbréfavörslu hf., dótturfélags A hf., en því félagi væri ekki stefnt. Þá væri rökstuðningi fyrir fjárhæð bótakröfunnar ábótavant. Taldi héraðsdómur að þegar á heildina væri litið væri samhengi málsatvika, málsástæðna og lagaröksemda í stefnunni óskýrt auk þess sem á það skorti að viðhlítandi rök hefðu verið færð fyrir kröfugerð G og hvers vegna henni væri beint að A hf. Stangaðist málatilbúnaður G á við fyrirmæli e. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Staðfesti Hæstaréttur úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 13. maí 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði, en við ákvörðun hans er litið til þess að samhliða þessu máli eru rekin fjögur önnur samkynja kærumál, sem beinast að varnaraðila.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, G-kvk-nf S-kvk-nf, greiði varnaraðila, Arion banka hf., 100.000 krónur í kærumálskostnað.
360/2011

B var sakfelldur fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa brotist inn í þjónustumiðstöð á H og 1. mgr. 106. gr. sömu laga með því að hafa hótað tveimur lögreglumönnum við skyldustörf á H lífláti og líkamsmeiðingum. B játaði brot sitt samkvæmt 244. gr. laganna, krafðist sýknu fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. laganna en að öðru leyti að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi yrði milduð. Í Hæstarétti var, með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, staðfest niðurstaða hans um sakfellingu B vegna framangreindra brota. Við ákvörðun refsingar var einkum litið til ákvæða 3. mgr. 106. gr. og 255. gr. laga nr. 19/1940 og refsing hans ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 27. maí 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er þess krafist að refsing verði þyngd.

Ákærði krefst sýknu af ákæru fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en að öðru leyti að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi verði milduð.

Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti kom fram að farið er rangt með nafn annars af þeim lögreglumönnum sem getið er í ákæru 5. janúar 2011 og tekið er upp í hinum áfrýjaða dómi. Hann heitir [...].

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærum.

Eftir að hinn áfrýjaði dómur gekk var ákærði hinn 17. ágúst 2011 dæmdur í Héraðsdómi Austurlands í 18 mánaða fangelsi fyrir umferðar- og hegningarlagabrot, þar á meðal fyrir brot gegn valdstjórninni sem beindust gegn fjórum lögreglumönnum og tilraun til meiriháttar líkamsárásar gegn einum þeirra. Voru brotin talin varða við 1. mgr. 106. gr. og 2. mgr. 218. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga. Þessum dómi var ekki áfrýjað.

Ákærði hefur unnið sér til refsingar samkvæmt 1. mgr. 106. gr. og 244. gr. almennra hegningarlaga. Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi hafði ákærði áður en hann framdi þau brot sem um ræðir í þessu máli margoft hlotið dóma fyrir auðgunarbrot, einkum þjófnað, auk þess sem hann var tvisvar á árinu 2009 dæmdur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga.

Við ákvörðun refsingar ákærða verður einkum litið til ákvæða 3. mgr. 106. gr. og 255. gr. almennra hegningarlaga og ákveðst refsing hans fangelsi í 12 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf Þ-kk-nf K-kk-nf, sæti fangelsi í 12 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 343.737 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, K-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur.
363/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi, á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. júní 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. júní 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi „meðan á áfrýjunarfresti stendur“, þó eigi lengur en til föstudagsins 1. júlí 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Hinn 3. júní 2011 var varnaraðili dæmdur í Héraðsdómi Reykjavíkur í fimm mánaða óskilorðsbundið fangelsi fyrir auðgunarbrot. Varnaraðili var viðstaddur uppkvaðningu dómsins ásamt verjanda sínum. Bókað var þá eftir honum að hann yndi dóminum. Eru því ekki uppfyllt skilyrði 3. mgr. 97. gr. laga nr. 88/2008 til að framlengja gæsluvarðhald hans. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
364/2011

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans gegn B var vísað frá dómi með vísan til þess að dómkröfur hans væru óskýrar og í andstöðu við d. lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og málatilbúnaðar hans í andstöðu við e. lið 1. mgr. sömu greinar. Í málinu gerði A þá kröfu að viðurkenndur yrði eignarréttur hans að tiltekinni fasteign og ógilt yrði kaupsamningur/afsal sem einhliða hefði verið gefið út til B og afmáð úr þingbók sýslumannsins á S. Taldi Hæstiréttur að af orðalagi kröfunnar yrði ekki ráðið að hvaða skjali krafan beindist auk þess sem hvorki væri ljóst við hvað væri átt með orðinu ”þingbók” né kæmi fram hvert væri efnislegt innihald kröfunnar um að afmá skjalið úr þeirri bók. Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úskurðar, var hann staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem mun hafa borist Héraðsdómi Suðurlands 1. júní 2011 og barst Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 20. maí 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og „kröfur hans fyrir héraðsdómi verði teknar til greina.“ Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Framangreind heimild til að skjóta máli þessu til Hæstaréttar er bundin við niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að vísa málinu frá dómi. Í málinu verða því ekki gerðar kröfur um efnisþátt málsins.

Í stefnu til héraðsdóms gerir sóknaraðili meðal annars kröfu um að „ógilt verði kaupsamningur/afsal einhliða gefið út til handa stefnda og það verði afmáð úr þingbók sýslumannsins á Selfossi.“ Af orðalagi kröfunnar verður ekki ráðið að hvaða skjali krafan beinist, auk þess sem hvorki er ljóst hvað átt er við með orðinu „þingbók“ né kemur fram hvert sé efnislegt innihald kröfunnar um að afmá skjalið úr bók þessari.

Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.