arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
669/2006

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði áfram bönnuð för úr landi á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. b. lið 1. mgr. 103. gr. sömu laga.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. desember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 27. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 20. desember 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta farbanni meðan áfrýjunarfrestur líður í máli hans, þó ekki lengur en til föstudagsins 18. janúar 2007 kl. 13. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með dómi Héraðsdóms Suðurlands 19. desember 2006 var varnaraðili dæmdur í 18 mánaða fangelsi fyrir brot gegn 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar með áfrýjunarstefnu útgefinni í dag í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Fallist er á að skilyrðum b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 sé fullnægt til þess að varnaraðila verði bönnuð för úr landi samkvæmt 110. gr. laganna. Með þessum athugasemdum svo og með vísan til 106. gr. sömu laga verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
66/2006

H krafðist þess að fellt yrði úr gildi fjárnám, sem gert var í fasteign hennar til tryggingar skattaskuldum sambýlismanns hennar. Talið var að þar sem H og sambýlismaðurinn hefðu talið fram sameiginlega til skatts allt frá árinu 1994 og notið þess hagræðis sem samsköttun fylgdi væru fyrir hendi þær aðstæður sem veittu T heimild til að krefja H um skattaskuld sambýlismanns hennar, sbr. 1. mgr. 116. gr. laga nr. 90/1993. Var hin umdeilda fjárnámsgerð því staðfest.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 24. janúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. janúar 2006, þar sem staðfest var fjárnám, sem gert var að kröfu varnaraðili 22. júní 2005, í eignarhluta sóknaraðila í Garðsstöðum 3, Reykjavík. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að fjárnámið verði fellt úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur krafa hans um málskostnað í héraði því ekki til álita fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kvk-nf Á. V-kvk-nf, greiði varnaraðila, Tollstjóranum í Reykjavík, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
69/2006

Talið var að ekki væri lagaheimild til áframhaldandi gæsluvarðhaldsvistar X á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála þar sem fyrir lá að X átti óafplánaða refsingu samkvæmt fullnustuhæfum dómi. Átti því samkvæmt 3. mgr. 10. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga að láta hann þegar hefja afplánun. Var úrskurður héraðsdóms um áframhaldandi gæsluvarðhald yfir X því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 3. febrúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. febrúar 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 17. mars 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði var varnaraðili dæmdur til tveggja ára fangelsisvistar með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 9. desember 2005 og hefur þeim dómi verið áfrýjað til Hæstaréttar. Varnaraðili var þar meðal annars dæmdur fyrir brot framin 2. september 2005, en þann sama dag var hann dæmdur í 16 mánaða fangelsi, þar sem frestað var fullnustu 13 mánaða skilorðsbundið í þrjú ár. Með dóminum 9. desember 2005 var skilorðshluti refsingarinnar dæmdur með. Fyrir liggur að frá þeirri fangelsisrefsingu skyldi draga 47 daga gæsluvarðhaldsvist, sem varnaraðili sætti frá 22. júlí 2005 til dómsuppsögudags á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Eftir stendur að varnaraðili hefur ekki afplánað 43 daga fangelsisrefsingar samkvæmt óskilorðsbundna hluta dómsins 2. september 2005. Í málinu liggur fyrir bréf fangelsismálastofnunar til varnaraðila 21. desember 2005 þar sem hann er boðaður til afplánunar fyrrgreindrar fangelsisrefsingar í kjölfar þess að gæsluvarðhaldsvist hans ljúki, en varnaraðili hefur sætt gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. síðastnefndrar lagagreinar óslitið frá 3. september 2005. Með hinum kærða úrskurði var honum gert að sæta gæsluvarðhaldinu áfram uns dómur gengi í Hæstarétti, þó eigi lengur en til 17. mars 2006 kl. 16.

Í 3. mgr. 10. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga er kveðið á um að sé dómþoli í gæsluvarðhaldi skuli hann þegar hefja afplánun refsingar nema rannsóknarhagsmunir bjóði annað. Þar sem ekki er byggt á því í máli þessu að rannsóknarhagsmunir styðji áframhaldandi gæsluvarðhaldsvist varnaraðila og hann átti óafplánaða 43 daga af refsingu samkvæmt dómi 2. september 2005, sem mun samkvæmt framansögðu hefjast um leið og gæsluvarðhaldsvist hans lýkur, eru ekki lagaskilyrði fyrir áframhaldandi gæsluvarðhaldsvist hans á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
70/2006

A keypti fiskafurðir af J á grundvelli samnings. T krafði A um greiðslu hluta andvirðis afurðanna þar sem T hefði átt hráefnið og A hefði borið skylda til að greiða tiltekinn hluta verðsins til T en ekki J. Talið var að A hefði borið að standa skil á skuldbindingum sínum gagnvart J og ekkert hafi komið fram í málinu um að svo hafi ekki verið. Var því hafnað að T ætti kröfu á hendur A vegna viðskipta þess síðarnefnda við J.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 6. febrúar 2006. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 3.430.020 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 9. júlí 2004 til greiðsludags. Þá krefst hann aðallega málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að málskostnaður verði felldur niður.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eftir uppkvaðningu héraðsdóms var nafni stefnda breytt úr SÍF hf. í Alfesca hf.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað í Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Tjaldanes ehf., greiði stefnda, Alfesca hf., 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
74/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar  1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála  var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. febrúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. febrúar 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 17. febrúar 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Fallist er á með sóknaraðila að varnaraðili sé undir rökstuddum grun um að hafa brotið gegn 173. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
76/2006

M og K höfðu búið um nokkurt skeið í óskráðri sambúð. K stefndi M í almennu skuldamáli til endurgreiðslu tiltekinna fjárhæða, sem hún taldi sig hafa innt af hendi í hans þágu og til greiðslu áætlaðra launa vegna vinnuframlags hennar í þágu atvinnurekstrar M. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að K hefði kosið máli sínu þann farveg að um almennt skuldamál væri að ræða, en hefði þó ekki farið þá leið að færa sönnur fyrir kröfum sínum eftir þeim hefðbundnu leiðum, sem í slíkum málum væru færar. Hefði K rökstutt kröfur sínar að verulegu leyti með vísan til sjónarmiða um sameiginlegt framlag til eignamyndunar á sambúðartíma hennar og M. Var þetta talið fela í sér þverstæðu í málsgrundvelli, sem ekki væri unnt að bæta úr, og var málinu því vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 7. febrúar 2006. Hún krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér skuld að fjárhæð 1.709.979 krónur, ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðbætur, af 100.000 krónum frá 14. september 2001 til 18. mars 2002, af 300.000 krónum frá þeim degi til 8. maí sama ár, af 343.779 krónum frá þeim degi til 17. júlí sama ár, af 593.779 krónum frá þeim degi til 1. september sama ár, af 809.979 krónum frá þeim degi til dómsuppsögudags en af 1.709.979 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi bjuggu málsaðilar í óskráðri sambúð um að minnsta kosti þriggja ára skeið. Þau eru sammála um að ekki hafi myndast með þeim fjárhagsleg samstaða á sambúðartímanum. Í máli þessu, sem höfðað er sem almennt skuldamál, krefur áfrýjandi stefnda annars vegar um endurgreiðslu nánar tilgreinds kostnaðar, sem hún kveðst hafa greitt í þágu hans, en hins vegar um greiðslu vegna vinnuframlags í hans þágu um nánar tilgreint tímabil. Meginröksemdir hennar lúta að því að um framlög til sameiginlegs heimilis þeirra hafi átt að vera að ræða og við sambúðarslit hafi brostið veruleg forsenda fyrir slíkum framlögum og því beri stefnda að endurgreiða henni þau. Þá beri henni einnig, að því er virðist á svipuðum forsendum, greiðsla fyrir vinnu sína í þágu atvinnurekstrar stefnda. Áfrýjandi hefur samkvæmt framansögðu kosið máli sínu þann farveg að um almennt skuldamál sé að ræða. Hún hefur hins vegar ekki farið þá leið að færa sönnur fyrir kröfum sínum eftir þeim hefðbundnu leiðum sem í slíkum málum eru færar, en rökstutt kröfur sínar að verulegu leyti með vísan til sjónarmiða um sameiginlegt framlag til eignamyndunar á sambúðartíma þeirra. Felur þetta í sér þverstæðu í málsgrundvelli, sem ekki þykir unnt að bæta úr og er því óhjákvæmilegt að vísa máli þessu sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Rétt þykir að málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
79/2006

Hafnað var kröfu þrotabús B um afendingu eigna í vörslum R ehf. á grundvelli 3. mgr. 82. gr. laga nr. 20/1991 um gjaldþrotaskipti o. fl., þar sem R gæti hvorki talist þrotamaður né forráðamaður félags eða stofnunar í skilningi hins tilvitnaða ákvæðis.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 27. janúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. febrúar sl. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. janúar 2006, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að afhenda sóknaraðila „umráð yfir eignum þrotabúsins sem staðsettar eru að Laugavegi 40a Reykjavík.“ Kæruheimild er í 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðila verði gert að afhenda sér áðurnefndar eignir.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdóms verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði leitar sóknaraðili í máli þessu eftir því að varnaraðila verði gert að láta af hendi muni, sem sóknaraðili telur sig eiganda að. Reisir sóknaraðili kröfu sína á 3. mgr. 82. gr. laga nr. 21/1991. Samkvæmt hljóðan ákvæðisins tekur það aðeins til þess þegar þrotamaður eða forráðamaður félags eða stofnunar, sem er til gjaldþrotaskipta, neitar að láta af hendi til þrotabús eign þess eða veita því aðgang að húsnæði, þar sem eignir þess eða gögn er að finna. Heimild þessari verður ekki beitt gagnvart varnaraðila, sem telur sig vera eiganda þeirra muna, sem krafa sóknaraðila tekur til, á grundvelli kaupsamnings 29. desember 2004. Þegar af þessari ástæðu verður hinn kærði úrskurður staðfestur um annað en málskostnað, en rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
80/2006

J, sem búsettur er á Englandi, stefndi H fyrir dóm þar og krafðist bóta vegna ummæla sem H hafði viðhaft á heimasíðu sinni, en J byggði á að ummælin, sem birt voru á ensku, hefðu valdið sér tjóni. H sótti ekki þing þegar krafan var tekin fyrir og var kveðinn upp útivistardómur þar sem honum var gert að greiða J skaðabætur. J krafðist þess fyrir íslenskum dómstólum að dómur þessi yrði áritaður um að aðför mætti gera samkvæmt honum á Íslandi og var fallist á þá beiðni og var í kjölfarið gert fjárnám í tilteknum eignum H. H krafðist þá endurupptöku framangreindrar ákvörðunar héraðsdóms á grundvelli 36. gr. Lúganósamningsins, sbr. lög nr. 68/1995. Krafðist hann þess jafnframt að héraðsdómari frestaði meðferð málsins með heimild í 38. gr. Lúganósamningsins, á meðan endurupptökubeiðni hans væri til meðferðar fyrir hinum enska dómstól. Féllst héraðsdómari á þessa kröfu og var sú úrlausn til endurskoðunar í máli þessu. Fallist var á að þar sem sýnt væri að H hefði krafist endurupptöku málsins fyrir hinum enska dómstól og boðað hefði verið til þinghalds þar um þá kröfu á tilteknum degi væru efni til að fresta meðferð málsins eins og héraðsdómari hafði ákveðið.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 31. janúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. febrúar sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 23. janúar 2006, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um frestun máls um kröfu hans um endurupptöku máls þar sem heimiluð hafði verið með áritun aðför samkvæmt dómi High Court of Justice á Englandi 13. júlí 2005 á grundvelli laga nr. 68/1995 um Lúganósamninginn um dómsvald og um fullnustu dóma í einkamálum, sbr. 11. tl. 1. mgr. 1. gr. laga um aðför nr. 90/1989 með áorðnum breytingum. Kæruheimild er í h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og hafnað verði kröfu varnaraðila um að fresta málinu. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Auk þeirra gagna sem lágu fyrir héraðsdómi hefur verið lagt fyrir Hæstarétt skjal sem ber með sér að vera gefið út af hinum enska dómstól 25. janúar 2006 þar sem boðað var til þinghalds 3. mars 2006 um kröfu varnaraðila 12. janúar sama ár um endurupptöku hins enska dóms. Þykir því engum vafa undirorpið að krafa þessa efnis er nú til meðferðar fyrir enskum dómstólum. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, J-kk-nf Ó-kk-nf, greiði varnaraðila, H-kk-þgf H-kk-þgf G-kk-þgf, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
83/2006

S varð fyrir slysi þegar stálbiti sveiflaðist í hann. Þegar slysið átti sér stað var S að vinna við að flytja stálbitann ásamt öðrum manni og ók sá síðarnefndi lyftara, sem til verksins var notaður. Þótti slysið mega rekja til óhappatilviljunar og eigin sakar S en ekki var fallist á að skaðabótaábyrgð yrði lögð á F vegna þess.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. febrúar 2006. Hann krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 22.739.247 krónur með 4,5% ársvöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af 3.308.522 krónum frá 11. október 2003 til 11. október 2004 og af 22.539.247 krónum frá þeim degi til 11. nóvember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 22.739.247 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hann þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 10.825.321 krónu með 4,5% ársvöxtum samkvæmt 16. gr. laga nr. 50/1993 af 3.308.522 krónum frá 11. október 2003 til 11. október 2004 og af 10.625.321 krónu frá þeim degi til 11. nóvember sama ár, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af 10.825.321 krónu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti, en til vara að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
85/2006

Deilt var um hvort K væri heimilt að skattleggja húsnæði S og Á samkvæmt b. lið 3. mgr. 3. gr. laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga eða hvort skattleggja bæri húsnæðið samkvæmt a. lið sama ákvæðis. Fallist var á að raunveruleg notkun fasteignar ráði flokkun hennar með tilliti til fasteignaskatts og var talið sannað að umrætt húnæði hefði verið nýtt sem íbúð. Ekki var talið að sjónarmið K, sem byggðust m.a. á skipulagi sveitarfélagsins og skráningu fasteignarinnar, girtu fyrir rétt S og Á til að greiða fasteignaskatt í sama gjaldflokki og eigendur annars íbúðarhúsnæðis í sveitarfélaginu. Var því talið að skattleggja bæri húsnæði S og Á samkvæmt a. lið 3. mgr. 3. gr. laganna og K gert að endurgreiða þeim þá fjárhæð sem hafði verið ofgreidd.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. febrúar 2006 og krefst sýknu af kröfum stefndu. Hann krefst þess einnig að úrskurður yfirfasteignamatsnefndar 2. febrúar 2005 í máli nr. 13/2004 verði felldur úr gildi. Jafnframt að viðurkennt verði að honum sé heimilt að skattleggja húsnæði stefndu að Hafnarbraut 6 í Kópavogi samkvæmt b. lið 3. mgr. 3. gr. laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga með áorðnum breytingum. Þá krefst hann þess að málskostnaður í héraði falli niður og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Stefndu krefjast staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur með þeim hætti sem í dómsorði greinir.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði segir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður, þó þannig að áfrýjandi, Kópavogsbær, greiði stefndu, S-kk-þgf H-kk-þgf og Á-kvk-þgf G-kvk-þgf, vexti samkvæmt 1. mgr. 2. gr. laga nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda af 105.191 krónu frá 1. ágúst 2001 til 1. ágúst 2002, af 256.924 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2003, en samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti um verðtryggingu af sömu fjárhæð frá þeim degi til 1. ágúst 2003, af 480.078 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2004, af 710.994 krónum frá þeim degi til 28. september 2004, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Áfrýjandi greiði stefndu 400.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
86/2006

C, sem kvaðst vera 25 ára nígerískur ríkisborgari, játaði að hafa við komu til Íslands haft meðferðis falsað breskt vegabréf og að hafa framvísað því við innritun á farfuglaheimili. Var hann dæmdur til 30 daga óskilorðsbundinnar fangelsisrefsingar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og H-kk-nf H-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 19. janúar 2006 að ósk ákærða, sem kveðst heita C-x-x B-x-x, og í samræmi við yfirlýsingu hans um áfrýjun, en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu héraðsdóms en þyngingar á refsingu ákærða.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin.

Ákærði, sem kveðst vera 25 ára nígerískur ríkisborgari, hefur játað að hafa við komu til Íslands 19. nóvember 2005 haft meðferðis falsað breskt vegabréf með nafninu M-x-x H-x-x og að hafa framvísað því við innritun á Farfuglaheimilinu í Laugardal 27. sama mánaðar.

Ákærði hefur játað brot sín og hlaut málið meðferð fyrir héraðsdómi samkvæmt 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Ákærða verður gert að greiða málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði. Af hálfu ákæruvalds hefur ekki verið gerð krafa um að hann greiði annan kostnað af áfrýjun málsins.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, C-x-x B-x-x, greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti, S-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 186.750 krónur.