336/2014

G var sakfelldur fyrir kynferðisbrot, sem talin voru varða við 199. gr., 2. mgr. 202. gr. og 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og brot gegn barnaverndarlögum gagnvart fimm stúlkum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að G hefði ekki áður sætt refsingu, en jafnframt haft í huga að brot hans beindust að stúlkum á viðkvæmum unglingsaldri sem hann hafði afskipti af í félags- og ungmennastarfi. Með því hefði G brugðist trúnaðartrausti þeirra. Var refsing G ákveðin fangelsi í níu mánuði. Að virtum drætti á rannsókn málsins og meðferð þess í héraði svo og undir áfrýjun málsins var fullnustu refsingarinnar frestað og félli hún niður að liðnum tveimur árum héldi G almennt skilorð samkvæmt 57. gr. almennra hegningarlaga. Þá var G gert að greiða brotaþolum skaðabætur, að fjárhæð 250.000 krónur til fjögurra þeirra en 150.000 krónur til þess fimmta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf og G-kvk-nf E-kvk-nf settur hæstaréttardómari.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 15. apríl 2014 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, til vara ómerkingar héraðsdóms en að því frágengnu refsimildunar. Einnig krefst ákærði þess aðallega að einkaréttarkröfum verði vísað frá héraðsdómi en til vara lækkunar þeirra.

A, B, C, D og E krefjast þess, hver fyrir sitt leyti, að ákærða verði gert að greiða sér 900.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en þóknun skipaðs réttargæslumanns allra brotaþola í héraði sem ákveðin verður með virðisaukaskatti vegna hvers brotaþola fyrir sig 188.250 krónur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun skipaðs réttargæslumanns allra brotaþola, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Eins og fram kemur í héraðsdómi dróst meðferð máls þessa úr hömlu af ástæðum sem ákærða verður ekki um kennt. Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp 21. mars 2014 en þá voru liðin rúm þrjú ár frá því brotum ákærða lauk. Hann tilkynnti um áfrýjun héraðsdóms með bréfi sem barst ríkissaksóknara 8. apríl 2014 og fékk ríkissaksóknari sama dag sendar dómsgerðir í málinu frá héraðsdómi með endurritum af skýrslum sem gefnar voru fyrir dómi. Málsgögn bárust á hinn bóginn ekki Hæstarétti fyrr en 16. október 2014. Þegar virt er sú töf sem hafði orðið við meðferð málsins áður en dómur gekk í héraði var enn brýnni ástæða en ella til að rekstur þess færi ekki frekar úr skorðum hvað málshraða varðar. Sá dráttur sem varð á meðferð málsins frá því tilkynnt var um áfrýjun og þar til málsgögn bárust Hæstarétti hefur ekki verið skýrður með haldbærum rökum. Er hann aðfinnsluverður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en þóknun skipaðs réttargæslumanns allra brotaþola í héraði sem skal samtals vera 941.250 krónur.

Ákærði, G-kk-nf F-kk-nf J-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 1.310.468 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 868.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, P-kk-ef A-kk-ef P-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 372.000 krónur.