546/2007

V krafði S um bætur vegna slyss sem hann hafði orðið fyrir er hann vann sem skipverji á fiskiskipinu A. Hélt V því fram að hann hefði orðið fyrir líkamstjóni þegar hann var ásamt vélstjóra að taka niður nót skipsins en rann til á þilfarinu og datt á styttu sem staðsett var aftan við lúgu á bátapallinum. Byggði V málatilbúnað sinn meðal annars á því að þilfar skipsins hefði verið vanbúið og af þeim sökum hættulega hált. Hafi S því borið að grípa til sérstakra ráðstafana sökum þessa vanbúnaðar, sbr. 2. mgr. 57. gr. siglingarlaga nr. 35/1985, og bæri hann ábyrgð á tjóni hans. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom fram að nauðsynlegt hefði verið fyrir héraðsdómara að kveðja til sérfróða meðdómsmenn til að leggja mat á þessi álitaefni og dæma málið með honum, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem það hafði ekki verið gert var ekki hjá því komist að ómerkja héraðsdóminn og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsuppsögu að nýju.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 18. október 2007. Hann krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 10.097.391 krónu með 4,5% ársvöxtum af 1.996.450 krónum frá 5. maí 1999 til 8. maí 2000, en af 10.097.391 krónu frá þeim degi til 8. júní 2006, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar sem hann nýtur á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur stefnt Tryggingamiðstöðinni hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi byggir málatilbúnað sinn meðal annars á því að þilfar skipsins Egils SH 195 hafi verið vanbúið og af þeim sökum hættulega hált. Sé orsök slyssins að rekja til þess að yfirborð þilfarsins hafi verið óforsvaranlegt annars vegar þar sem það sé úr áli og hins vegar þar sem það sé slétt í stað þess að vera rifflað eða búið sérstökum listum eða bólum. Stefndi mótmælir þessu og bendir meðal annars á að við breytingar á þilfari skipsins hafi Siglingamálastofnun ríkisins staðfest teikningar á því þar sem fyrir hafi legið að það yrði meðal annars gert úr áli. Þá hafi skipið haft gilt haffærisskírteini á þeim tíma sem haldið er fram að slysið hafi orðið. Telur stefndi að þilfarið uppfylli áskilnað allra settra öryggisreglna sem um það gildi.

Eins og að framan er rakið deila aðilar um það sérfræðilega álitaefni hvort þilfar skipsins Egils SH 195 hafi verið svo hált vegna vanbúnaðar að stefnda hafi borið að grípa til sérstakra ráðstafana samkvæmt 2. mgr. 57. gr. siglingalaga nr. 35/1985 og beri hann fébótaábyrgð á tjóni áfrýjanda. Því var nauðsynlegt að héraðsdómari kveddi til sérfróða meðdómsmenn til að leggja mat á þessi álitaefni og dæma málið með sér, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem það var ekki gert verður ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og meðferð málsins í héraði frá og með aðalmeðferð 26. júní 2007 og vísa málinu heim til löglegrar meðferðar og dómsuppsögu að nýju.

Rétt er að aðilar beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar á ný.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, V-kk-ef Þ. R-kk-ef, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði þar með talin þóknun lögmanns hans 800.000 krónur.