60/2011

Þ varð fyrir líkamstjóni í vinnuslysi við störf hjá H. Fyrir Hæstarétti laut ágreiningur aðila að því hvort tjón Þ vegna varanlegrar örorku hefði verið bætt að fullu. Taldi Þ að miða ætti við tekjur hans hjá H fyrir slysið en ekki við meðaltekjur verkamanna svo sem gert hafði verið við uppgjör bóta. Féllst Hæstiréttur á það með héraðsdómi að ekki væru efni til að miða útreikning bóta við hærri árslaun en gert hafði verið af hálfu tryggingarfélags H, jafnvel þótt fallist yrði á það með Þ að skilyrði væru til að meta árslaun hans sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þyrfti því ekki að leysa úr því hvort skilyrði ákvæðisins um að meta árslaun sérstaklega væru uppfyllt. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu H.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf dómstjóri.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. janúar 2011. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 1.930.015 krónur með 4,5% ársvöxtum frá 13. ágúst 2007 til 28. apríl 2008 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti úr hendi stefnda eins og málið væri ekki gjafsóknarmál en áfrýjandi nýtur gjafsóknar á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi hefur stefnt Sjóvá-Almennum tryggingum hf. til réttargæslu fyrir Hæstarétti.

Fyrir munnlegan flutning málsins í Hæstarétti féll áfrýjandi frá kröfu um endurskoðun á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um tímabundið atvinnutjón sitt í kjölfar slyss 8. desember 2006. Gerir hann því nú aðeins kröfu um það sem hann telur á vanta bætur til sín vegna varanlegrar örorku.

Óumdeilt er að greiðsla á bótum fyrir varanlega örorku áfrýjanda var miðuð við meðaltekjur verkamanna en ekki atvinnutekjur hans þrjú síðustu almanaksárin fyrir slysið, sbr. 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þetta var gert á grundvelli 2. mgr. 7. gr. laganna, en stefndi kveðst hafa gert fyrirvara um að lagaákvæðið ætti við. Áfrýjandi byggir kröfu sína á því að miða beri við tekjur þær sem hann hafði í vinnu hjá stefnda fyrir slysið þar sem leggja megi til grundvallar að hann hefði lagt sjómennsku fyrir sig sem frambúðarstarf ef slysið hefði ekki orðið. Hann hóf starf hjá stefnda sem sjómaður í ágúst 2005 og starfaði hjá honum fram á árið 2007. Telur hann sig hafa orðið að hætta því starfi vegna slyssins.

Með vísan til þess sem fram kemur í forsendum héraðsdóms verður fallist á með stefnda að ekki væru efni til að miða útreikning bóta við hærri árslaun en réttargæslustefndi miðaði við, jafnvel þótt fallist yrði á það með áfrýjanda að skilyrði væru til að meta árslaun hans sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Ber því ekki nauðsyn til þess í málinu að leysa úr því hvort síðast greint lagaákvæði eigi við um hagi áfrýjanda. Samkvæmt þessu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti verður felldur niður, sbr. 3. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans sem ákveðst eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hans 350.000 krónur.