arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
15/2018

Kærður var úrskurður Landsréttar sem staðfesti dóm héraðsdóms þar sem máli K hf. gegn A hf., B hf., Í hf., L hf. og V hf. var vísað frá dómi. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom fram að skýra yrði kæruheimild í a. lið 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála á þann hátt að úrskurður Landsréttar gæti sætt kæru til Hæstaréttar ef þar hefði verið tekin ákvörðun um að vísa máli frá héraðsdómi, sem ekki hefði fyrr verið gert, en ekki ef þar hefði verið staðfestur úrskurður héraðsdóms um frávísun. Brast því heimild til að kæra úrskurð Landsréttar í málinu og var því vísað frá Hæstarétti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 23. maí 2018, en kærumálsgögn bárust réttinum 4. júní sama ár. Kærður er úrskurður Landsréttar 9. maí 2018, þar sem staðfestur var úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. mars sama ár, en með honum var máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum vísað frá dómi. Um kæruheimild vísar sóknaraðili til a. liðar 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Jafnframt krefst hann þess að ákvæði í úrskurði Landsréttar um málskostnað verði fellt úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Varnaraðilar krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefjast þeir kærumálskostnaðar.

Samkvæmt a. lið 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 er heimilt að kæra til Hæstaréttar úrskurði Landsréttar ef þar hefur verið mælt fyrir um „frávísun frá héraðsdómi eða Landsrétti eða niðurfellingu máls að hluta eða að öllu leyti fyrir héraðsdómi eða Landsrétti“. Eins og rakið er í dómi Hæstaréttar 5. júní 2018 í máli nr. 8/2018 verður að skoða þessar heimildir í ljósi þeirrar meginreglu að baki ákvæðum 6. þáttar laga nr. 91/1991 að úrlausnaratriði, hvort sem það varðar efni máls eða form, geti ekki komið til meðferðar á þremur dómstigum nema í því tilviki að Hæstiréttur hafi veitt leyfi til slíkrar meðferðar, sbr. 2. mgr. 167. gr. og 175. gr. sömu laga. Að þessu gættu verður að skýra áðurnefndan a. lið 1. mgr. 167. gr. laganna eftir orðanna hljóðan og þá á þann hátt að úrskurður Landsréttar geti sætt kæru til Hæstaréttar ef þar hefur verið tekin ákvörðun um að vísa máli frá héraðsdómi, sem ekki hefur fyrr verið gert, en á hinn bóginn ekki ef þar hefur verið staðfestur úrskurður héraðsdóms um frávísun, svo sem hér er um að ræða. Samkvæmt þessu brestur heimild til að kæra úrskurð Landsréttar í máli þessu og verður því vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Kortaþjónustan hf., greiði varnaraðilum, Arion banka hf., Borgun hf., Íslandsbanka hf., Landsbankanum hf. og Valitor hf., hverjum um sig 500.000 krónur í kærumálskostnað.
16/2018

Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem S var gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli hans á hendur L hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 8. júní 2018, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 12. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Landsréttar 30. maí 2018, en með honum var tekin til greina krafa varnaraðila um að sóknaraðila yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sínu á hendur honum þar fyrir dómi. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að kröfu varnaraðila um málskostnaðartryggingu verði hafnað, en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, S-kk-nf E-kk-nf, greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.
172/2017

Í málinu krafðist L eftirstöðva kaupverðs samkvæmt kaupsamningi við A og P um nánar tilgreinda fasteign. A og P höfðu haldið eftir hluta af kaupverði fasteignarinnar og kröfðust skaðabóta vegna galla á henni. Í dómi héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, var fallist á að A og P ættu rétt til skaðabóta vegna nánar tilgreindra galla þar sem upplýsingar í söluyfirliti um að búið væri að endurnýja alla glugga fasteignarinnar hefðu að mati dómsins reynst misvísandi. Þá var fallist á kröfu A og P um bætur vegna leka- og rakaskemmda, sem dómurinn taldi að rekja mætti til vanbúnaðar á gluggunum. Loks var fallist á kröfur þeirra um bætur vegna þess að viðgerð, sem framkvæmd hafði verið á svölum fasteignarinnar skömmu áður en hún var seld og upplýst var um, reyndist ekki eins vönduð og varanleg og þau máttu gera kröfu til. Kröfum A og P var að öðru leyti hafnað. Var talið að réttmæt krafa A og P næmi mun lægri fjárhæð en þau hefðu haldið eftir og var þeim gert að greiða L mismuninn. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf og H-kvk-nf G-kvk-nf héraðsdómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 16. mars 2017. Þau krefjast þess aðallega að stefndu verði gert að greiða sér 15.686.832 krónur, en til vara 12.023.700 krónur, í báðum tilvikum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 10. desember 2015 til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefnda krefst aðallega staðfestingar héraðsdóms, en til vara að kröfur áfrýjenda verði lækkaðar. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með hinum áfrýjaða dómi, sem skipaður var tveimur sérfróðum meðdómsmönnum, var fallist á að áfrýjendur ættu rétt til skaðabóta vegna galla þar sem upplýsingar í söluyfirliti um að búið væri að endurnýja alla glugga í húsinu að Sæbraut 21 á Seltjarnarnesi hefðu að mati dómsins reynst misvísandi. Þá var fallist á kröfu áfrýjenda um bætur vegna leka- og rakaskemmda, sem dómurinn taldi að rekja mætti til vanbúnaðar á gluggunum. Loks var fallist á kröfur þeirra um bætur vegna þess að viðgerð, sem framkvæmd hafði verið á svölum hússins skömmu áður en það var selt og upplýst var um, reyndist ekki eins vönduð og varanleg og þau máttu gera kröfu til. Kröfum áfrýjenda var að öðru leyti hafnað.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjendur greiði stefndu málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjendur, A-kvk-nf Þ-kvk-nf J-kvk-nf og P-kk-nf Ó-kk-nf G-kk-nf, greiði stefndu, L-kvk-þgf S-kvk-þgf, 1.000.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
17/2018

Staðfestur var úrskurður Félagsdóms þar sem máli S gegn Í var vísað frá dómi. Í málinu krafðist S þess að viðurkenndur yrði sá skilningur félagsins að Í væri bundið af tiltekinni bókun við kjarasamning milli aðila og niðurstöðu starfshóps um að meðallaun almennra hljóðfæraleikara SÍ skyldu ekki vera undir meðallaunum aðildarfélaga BHM frá tilteknu tímamarki. Var talið að kröfugerð S lyti að hagsmunaágreiningi og atriðum varðandi gerð kjarasamnings, en ekki að réttarágreiningi um skilning á kjarasamningi eða gildi hans. Ætti úrlausn um viðurkenningarkröfu S því ekki undir Félagsdóm. Þá væri kröfugerð S ekki í samræmi við ákvæði d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 69. gr. laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 28. júní 2018 en kærumálsgögn bárust réttinum 10. júlí sama ár. Kærður er úrskurður Félagsdóms 22. júní 2018 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá Félagsdómi. Kæruheimild er í 1. tölulið 67. gr. laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir Félagsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Orðalag bókunar 2 við samkomulag fjármálaráðherra fyrir hönd ríkissjóðs og Starfsmannafélags Sinfóníuhljómsveitar Íslands 2. nóvember 2011 um breytingar og framlengingu á kjarasamningi aðila ber með sér að vera stefnuyfirlýsing og markmiðssetning en ekki ákvæði kjarasamnings um tiltekin réttindi eða skyldur aðila að samningnum. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Starfsmannafélag Sinfóníuhljómsveitar Íslands, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 350.000 krónur í kærumálskostnað.
200/2017

I og S kröfðust skaðabóta úr hendi M vegna tjóns sem þau töldu sig hafa orðið fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi sem birt var í Stjórnartíðindum 11. september 2008. Kröfu sína studdu þau við yfirmatsgerð frá 19. júní 2012 en málið höfðuðu þau með birtingu stefnu 14. júní 2016. Héraðsdómur vísaði til þess að I og S hefðu staðið að öflun sérfræðiálits um ætlað tjón sitt 28. apríl 2010. Þann dag hefði þeim því strax mátt vera ljóst að þau gætu átt kröfu til skaðabóta úr hendi M. Með því að þau hefðu ekki höfðað málið fyrr en 14. júní 2016 væri fjögurra ára fyrningarfrestur kröfu þeirra liðinn og var M því sýknaður. Í dómi sínum tók Hæstiréttur fram að fyrningarfrestur kröfunnar hefði byrjað að líða við birtingu auglýsingarinnar 11. september 2008 og vísaði í þeim efnum til dóms réttarins í máli nr. 549/2015. Með þeirri áréttingu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og G-kk-nf C-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 28. mars 2017. Þau krefjast þess að stefnda verði gert að greiða sér 3.300.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. ágúst 2012 til greiðsludags. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi keyptu áfrýjendur íbúð í fjöleignarhúsi að Stórakrika 1 í Mosfellsbæ með samningi 2. október 2007. Eftir kaupin kynnti stefndi tillögu um breytingu á deiliskipulagi á þessu svæði, sem fól meðal annars í sér að skólahús, sem fyrirhugað var að reisa skammt frá fjöleignarhúsinu, yrði stærra en ráðgert var í skipulagi, sem gilti þegar kaupin voru gerð, ásamt því að lóð skólans skyldi stækkuð og bílastæðum og aðkomu að húsinu breytt. Breyting þessi á skipulagi náði fram að ganga og var auglýsing um hana birt í Stjórnartíðindum 11. september 2008. Áfrýjendur telja þessa skipulagsbreytingu hafa leitt til lækkunar á verðmæti íbúðarinnar og höfðuðu þau mál þetta 14. júní 2016 til heimtu skaðabóta vegna þessa að fjárhæð 3.300.000 krónur, en þá kröfu styðja þau við niðurstöðu dómkvaddra yfirmatsmanna í matsgerð 19. júní 2012. Stefndi krefst sýknu af þeirri kröfu, einkum á þeim grundvelli að hún hafi verið fyrnd við höfðun málsins, sbr. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda.

Eins og atvikum er hér háttað mátti áfrýjendum þegar vera ljóst við birtingu auglýsingar um breytingu á deiliskipulaginu að hún myndi leiða til verðrýrnunar á íbúð þeirra. Verður því að líta svo á að fyrningarfrestur kröfunnar hafi byrjað að líða við birtingu auglýsingarinnar 11. september 2008, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 14. apríl 2016 í máli nr. 549/2015. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms verður því staðfest.

Rétt er að aðilarnir beri hvert sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
201/2017

S krafðist skaðabóta úr hendi M vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna breytinga á deiliskipulagi sem birt var í Stjórnartíðindum 11. september 2008. Kröfu sína studdi hann við yfirmatsgerð frá 19. júní 2012 en málið höfðaði hann með birtingu stefnu 14. júní 2016. Héraðsdómur vísaði til þess að S hefði staðið að öflun sérfræðiálits um ætlað tjón sitt 28. apríl 2010. Þann dag hefði honum því strax mátt vera ljóst að hann gæti átt kröfu til skaðabóta úr hendi M. Með því að hann hefði ekki höfðað málið fyrr en 14. júní 2016 væri fjögurra ára fyrningarfrestur kröfu hans liðinn og var M því sýknaður. Í dómi sínum tók Hæstiréttur fram að fyrningarfrestur kröfunnar hefði byrjað að líða við birtingu auglýsingarinnar 11. september 2008 og vísaði í þeim efnum til dóms réttarins í máli nr. 549/2015. Með þeirri áréttingu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og G-kk-nf C-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 28. mars 2017. Hann krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 3.432.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. ágúst 2012 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi keypti áfrýjandi íbúð í fjöleignarhúsi að Stórakrika 1 í Mosfellsbæ með samningi 22. október 2007. Eftir kaupin kynnti stefndi tillögu um breytingu á deiliskipulagi á þessu svæði, sem fól meðal annars í sér að skólahús, sem fyrirhugað var að reisa skammt frá fjöleignarhúsinu, yrði stærra en ráðgert var í skipulagi, sem gilti þegar kaupin voru gerð, ásamt því að lóð skólans skyldi stækkuð og bílastæðum og aðkomu að húsinu breytt. Breyting þessi á skipulagi náði fram að ganga og var auglýsing um hana birt í Stjórnartíðindum 11. september 2008. Áfrýjandi telur þessa skipulagsbreytingu hafa leitt til lækkunar á verðmæti íbúðarinnar og höfðaði hann mál þetta 14. júní 2016 til heimtu skaðabóta vegna þessa að fjárhæð 3.432.000 krónur, en þá kröfu styður hann við niðurstöðu dómkvaddra yfirmatsmanna í matsgerð 19. júní 2012. Stefndi krefst sýknu af þeirri kröfu, einkum á þeim grundvelli að hún hafi verið fyrnd við höfðun málsins, sbr. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda.

Eins og atvikum er hér háttað mátti áfrýjanda þegar vera ljóst við birtingu auglýsingar um breytingu á deiliskipulaginu að hún myndi leiða til verðrýrnunar á íbúð hans. Verður því að líta svo á að fyrningarfrestur kröfunnar hafi byrjað að líða við birtingu auglýsingarinnar 11. september 2008, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 14. apríl 2016 í máli nr. 549/2015. Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn málskostnað fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
20/2018

Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem máli D á hendur L hf. var vísað frá Landsrétti sökum þess að kæra barst ekki fyrr en að liðnum kærufresti.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf, K-kk-nf A-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 10. september 2018 en kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Landsréttar 29. ágúst 2018 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá Landsrétti. Kæruheimild er í 5. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. a. lið 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnismeðferðar, en til vara að úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. júní 2018 „verði endurskoðaður og uppboðið verði lýst ógilt eins og allar þær afleiðingar og aðgerðir sem á eftir fylgdu. Að kröfur Landsbankans sé hafnað í heild sinni þar sem kröfurnar eru fyrndar. Að skulda kröfur Landsbankans ef þær eru til, verði skuldajafnað með reikningum Pelkó ehf. sem voru í vörslu Landsbankans, sem bankinn skilaði ekki, og leiddi til gjaldþrots á því sama. Að viðurkenna skaðabætur, og tjón eins og vátryggingafélagsskuldbinding. Eða gera dóminn ógildan samkvæmt lög 151/2010 gr. 2/mgr.e (XIV) sem breyta lögum 38/2001 kafla XIV (mál eins og þetta verður að vera lokið 16. júní 2018).“

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
218/2017

Ú gerði tímabundinn ráðningarsamning við B til þriggja mánaða sem rann út 6. júlí 2015. Eftir það tímamark starfaði B áfram hjá Ú, en lét af störfum 5. nóvember 2015 í kjölfar þess að ekki náðist samkomulag um launakjör. Gerði B kröfu um skaðabætur fyrir ólögmæta uppsögn auk greiðslu fjárhæðar sem nam launum í uppsagnarfresti og leiðréttingu launa fyrir það tímabil sem hún starfaði hjá Ú. Greindi aðila á um það hvort ótímabundinn ráðningarsamningur hefði komist á sem og um það hvort Ú eða B hefði slitið ráðningarsambandinu. Var ekki talið að B hefði sýnt fram á að ótímabundið ráðningarsamband hefði komist á milli hennar og Ú á því tímabili sem hún starfaði hjá Ú. Var m.a. vísað til þess að fyrir B hefðu verið lagðir tímabundnir ráðningarsamningar en hún neitað að undirrita þá vegna athugasemda við launalið þeirra. Þá yrði að túlka endanlega neitun hennar um að undirrita fyrirliggjandi ráðningarsamning sem rof á ráðningarsambandinu af hennar hendi. Loks hefði B ekki sýnt fram á að hún ætti rétt á hærri launum fyrir það tímabil sem hún starfaði hjá Ú, en einhliða drög B að starfslýsingu gátu ekki orðið grundvöllur að slíkri kröfu. Var Í því sýknað af kröfu B.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma M-kk-nf S-kk-nf hæstaréttardómari og landsréttardómararnir V-kk-nf H. V-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 5. apríl 2017. Hún krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér aðallega 20.901.477 krónur, til vara 18.380.100 krónur, að því frágengnu 5.084.727 krónur, en að öðrum kosti 2.563.350 krónur, í öllum tilvikum með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 21. júní 2016 til greiðsludags en að frádreginni innborgun 1. október 2016 að fjárhæð 487.355 krónur. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af málinu fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
22/2017

V ehf. höfðaði mál á hendur L hf. og krafðist þess aðallega að viðurkennt yrði að lánssamningur sem félagið hafði gert við S hf., sem síðar sameinaðist L hf., vegna kaupa á bryggjukrana frá Þýskalandi, hefði verið bundinn ólögmætri gengistryggingu í skilningi 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001. Til vara krafðist félagið þess að viðurkennt yrði að samningurinn hefði verið bundinn ólögmætri gengistryggingu sem næmi útgreiðslu vörugjalda, tollafgreiðslu og aðflutningsgjalda. Héraðsdómur sýknaði L hf. með vísan til þess að lánveitingin hefði verið bundin við fjármögnun á krana sem fyrir lá að keyptur yrði frá Þýskalandi og greitt yrði fyrir í evrum. Hefði S hf. tekið að sér að millifæra fjárhæðina til Þýskalands í evrum og með því efnt samningsskuldbindingu sína í erlendum gjaldmiðli. Hefði því verið um erlent lán að ræða. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóm með þeirri athugasemd að þótt nokkrum hluta lánsfjárhæðarinnar hefði verið ráðstafað til að greiða lögboðin gjöld í íslenskum krónum vegna innflutnings kranans fengið það ekki breytt því að um erlent lán hefði verið að ræða.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Þ-kk-nf Ö-kk-nf, B-kk-nf B-kk-nf og K-kk-nf A-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 13. janúar 2017. Hann krefst þess aðallega að viðurkennt verði að lánssamningur sem áfrýjandi gerði 6. september 2007 upphaflega við SP-Fjármögnun hf. og bar heitið „fjármögnunarleigusamningur“ sé bundinn ólögmætri gengistryggingu í skilningi 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, en til vara að viðurkennt verði að lánssamningurinn sé á sama veg bundinn ólögmætri gengistryggingu sem nemur útgreiðslu annars vegar 21. desember 2007 að fjárhæð 232.807 krónur vegna vörugjalda og hins vegar 30. júní 2008 að fjárhæð 5.976 krónur vegna tollafgreiðslu og 81.656.839 krónur vegna aðflutningsgjalda, eða samtals 81.895.622 krónum. Í báðum tilvikum krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Svo sem nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi tók áfrýjandi umrætt lán hjá SP-Fjármögnun hf. til að fjármagna kaup í evrum á krana frá seljanda í Þýskalandi. Þótt nokkrum hluta lánsfjárhæðarinnar hafi verið ráðstafað til að greiða lögboðin gjöld í íslenskum krónum vegna innflutnings kranans fær það ekki breytt því að um erlent lán var að ræða. Að þessu gættu og með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, VHE ehf., greiði stefnda, Landsbankanum hf., 600.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
23/2018

Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem hafnað var kröfu Ó um að landsréttardómari viki sæti í máli Ó á hendur R og Í.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og G-kk-nf G-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómarar.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. október 2018 en kærumálsgögn bárust réttinum 18. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Landsréttar 4. október 2018, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að V-kk-nf H. V-kk-nf landsréttardómari viki sæti í máli sóknaraðila gegn varnaraðilum. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að fyrrnefnd krafa hans verði tekin til greina.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Samkvæmt g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 veldur það eitt ekki vanhæfi dómara til meðferðar einkamáls þótt hann hafi áður dæmt um annað sakarefni í máli, sem aðili fyrrnefnda málsins hefur átt aðild að, sbr. til dæmis dóma Hæstaréttar 30. ágúst 2000 í máli nr. 305/2000, sem birtur er í dómasafni það ár, bls. 2619, 8. maí 2008 í máli nr. 445/2007 og 10. júní 2009 í máli nr. 263/2009. Því síður leiðir það eitt og sér til vanhæfis dómara til meðferðar máls þótt einhver honum nákominn hafi áður komið að rannsókn eða úrlausn annars sakarefnis sem tengst hefur aðila að málinu. Að þessu virtu verður staðfest sú niðurstaða hins kærða úrskurðar að vinna F-kk-ef V-kk-ef við rannsókn á vegum rannsóknarnefndar Alþingis, sem fjallaði um þátttöku þýska bankans Hauck & Aufhäuser Privatbankiers KGaA í einkavæðingu Búnaðarbanka Íslands hf., og skýrslu nefndarinnar um rannsóknina leiði ekki til þess að V-x-x H. V-kk-þgf beri að víkja sæti sem dómari í máli því sem til úrlausnar er fyrir Landsrétti.

Með þessari athugasemd, en að öðru leyti með vísan til forsendna, verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.