305/2016

LB slf. höfðaði mál til greiðslu reikninga vegna nánar tilgreindrar þjónustu sem félagið kvaðst hafa látið L í té á árunum 2012 og 2013. L bar því við að LB slf. væri ekki réttur aðili að málinu þar sem hann hefði leitað til LL til að sinna þjónustunni. Með vísan til tölvubréfa milli L og LL og að það hefði staðið L nær að hlutast til um gerð skriflegs samnings var málsástæðu L um aðildarskort LB slf. hafnað. Þá var talið að L hefði hvorki hnekkt staðhæfingu LB sfl. um fjölda vinnustunda né að endurgjaldið sem félagið krafðist hafi talist sanngjarnt miðað við atvik, sbr. þá meginreglu fjármunaréttar sem fram kæmi í 1. mgr. 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Var því fallist á kröfu LB slf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf og D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 20. apríl 2016, en áfrýjunarstefna barst réttinum 19. sama mánaðar. Áfrýjanda hefur verið veitt áfrýjunarleyfi, sbr. 3. mgr. 142. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi sækir stefndi með máli þessu áfrýjanda til greiðslu reikninga, sem voru dagsettir 12. apríl og 4. júní 2013 og gerðir vegna nánar tilgreindrar þjónustu, sem stefndi kveðst hafa látið áfrýjanda í té á árunum 2012 og 2013. Áfrýjandi ber meðal annars fyrir sig að stefndi sé ekki réttur aðili til að hafa uppi kröfu á hendur sér um greiðslu fyrir þessa þjónustu, því um hana hafi hann leitað til L-kvk-ef L-kvk-ef H-kvk-ef, en ekki til stefnda. Eftir gögnum málsins verður að leggja til grundvallar að L-kvk-nf L-kvk-nf hafi verið starfsmaður stefnda, svo og að áfrýjanda hafi ekki getað dulist, meðal annars í ljósi tölvubréfa sem fóru milli þeirra, að hún hafi komið fram sem slík gagnvart honum. Fyrir dómi bar L-kvk-nf L-kvk-nf að hún hafi ítrekað gengið eftir því við áfrýjanda að gerður yrði skriflegur samningur um þessa þjónustu, sem hann hafi ekki orðið við. Fær þetta jafnframt stuðning í vitnisburði manns, sem á umræddum tíma var einn af eigendum áfrýjanda og hafði komið fram á fyrstu stigum af hans hálfu í samskiptum við L-kvk-þf L-kvk-þf. Með því að áfrýjanda hafi að þessu virtu mátt standa nær að hlutast til um gerð skriflegs samnings verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að hafna málsástæðu áfrýjanda um aðildarskort stefnda.

Gögn málsins bera ekki annað með sér en að L-kvk-nf L-kvk-nf hafi lagt af mörkum talsverða vinnu til að veita áfrýjanda þá þjónustu, sem deilt er um í málinu, en aðilarnir eru ekki á einu máli um hvort eða hvernig samið hafi verið munnlega um hvað greiða ætti fyrir slík störf. Áfrýjandi lét sem áður segir hjá líða að verða við ósk um að gera skriflegan samning, þar sem taka hefði mátt af tvímæli um þetta. Hann hefur hvorki hnekkt staðhæfingum stefnda um fjölda vinnustunda, sem varið hafi verið í þessu skyni, né að endurgjaldið, sem stefndi krefst fyrir þær, megi teljast sanngjarnt miðað við atvik, sbr. þá meginreglu fjármunaréttar sem fram kemur í 1. mgr. 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Hinn áfrýjaði dómur verður að þessu virtu staðfestur.

Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Liberty International Scandinavia ApS, greiði stefnda, LB ferðum slf., 750.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.