238/2014

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli sem SM, SÍ, ST og FH beindu að S hf. til að fá hnekkt ákvörðun sýslumanns um að hafna kröfu þeirra um lögbann. Hæstiréttur staðfesti hinn kærða úrskurð með skírskotun til þess að ekki væru uppfyllt skilyrði 1. mgr. 33. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. fyrir því að bera ágreining um ákvörðun sýslumanns undir héraðsdóm.

Dómur Hæstaréttar

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kk-nf I. J-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 1. apríl 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 19. mars 2014, þar sem vísað var frá dómi máli, sem sóknaraðilar beindu að varnaraðila til að fá hnekkt ákvörðun sýslumanns um að hafna kröfu þeirra um lögbann. Kæruheimild er í 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi, aðallega gagnvart öllum sóknaraðilum en til vara gagnvart sóknaraðilanum Sambandi tónskálda og eigenda flutningsréttar, og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Í báðum tilvikum krefjast sóknaraðilar málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði beiddust sóknaraðilar þess 6. september 2013 að lagt yrði lögbann við því að varnaraðili veitti viðskiptamönnum sínum aðgang að nánar tilgreindum vefsíðum, lagt yrði fyrir varnaraðila að grípa til nauðsynlegra ráðstafana til að hindra að viðskiptamenn hans gætu farið inn á sömu vefsíður og lagt yrði fyrir varnaraðila að hindra allan gagnaflutning að og frá svonefndum IP-tölum sem vísuðu á vefsíðurnar. Samkvæmt endurriti úr gerðabók sýslumannsins í Reykjavík var beiðni sóknaraðila tekin fyrir 11. október 2013 að viðstöddum umboðsmönnum allra aðila og greindi hann þar frá því að hann hafi með nánar tilgreindum rökum ákveðið að hafna henni. Í bókuninni var síðan tekið fram að sýslumaður hafi kynnt hana þeim, sem mættir voru, og hafi ekki verið gerðar við hana athugasemdir, en við svo búið lauk þeirri fyrirtöku. Með bréfi, sem barst Héraðsdómi Reykjavíkur 23. október 2013, kröfðust sóknaraðilar úrlausnar héraðsdómara um þessa ákvörðun sýslumanns.

Samkvæmt 1. mgr. 33. gr. laga nr. 31/1990 getur gerðarbeiðandi krafist úrlausnar héraðsdómara um ákvörðun sýslumanns um synjun lögbannsgerðar með því að tilkynna það sýslumanni innan viku frá því honum verður sú ákvörðun kunn. Svo sem áður greinir var ákvörðun sýslumanns um synjun lögbannsgerðar tekin 11. október 2013, en ekki var tilkynnt um að krafist væri úrlausnar héraðsdómara um þá ákvörðun fyrr en 23. sama mánaðar og tilkynningunni þá að auki beint til héraðsdóms. Með því að ekki eru uppfyllt skilyrði 1. mgr. 33. gr. laga nr. 31/1990 fyrir því að bera ágreining um ákvörðun sýslumanns undir héraðsdóm verður að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Samtök myndréttarhafa á Íslandi, Samband íslenskra kvikmyndaframleiðenda, Samband tónskálda og eigenda flutningsréttar og Félag hljómplötuframleiðenda, greiði óskipt varnaraðila, Símanum hf., 350.000 krónur í kærumálskostnað.