arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
587/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 10. nóvember 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 8. desember 2006 kl 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldi verði markaður skemmri tími. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
592/2006

K, sem var búsett í Svíþjóð, krafðist þess að henni yrði heimilað að fá barn hennar og M tekið úr umráðum hans með beinni aðfarargerð þar sem því væri haldið hér á landi með ólögmætum hætti, sbr. 11. gr. laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl. Talið var að með því að synja um að senda barnið aftur til dvalar á lögheimili sínu hjá K væri því haldið hér á landi á ólögmætan hátt í skilningi ákvæðisins. Þá voru undanþágur í 2. eða 3. tölul. 12. gr. laganna ekki taldar eiga við í málinu. Var því fallist á að aðfarargerðin færi fram að liðnum tveimur mánuðum frá uppkvaðningu héraðsdóms ef M hefði ekki áður fært barnið til Svíþjóðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. október 2006, þar sem varnaraðila var heimilað að fá nafngreinda dóttur aðilanna tekna úr umráðum sóknaraðila og afhenta sér með beinni aðfarargerð. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar að öðru leyti en því að tími til afhendingar barnsins verði styttur verulega. Þá krefst hún kærumálskostnaðar, en til vara að kærumálskostnaður falli niður.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti. Kemst krafa hennar um breytingu á ákvæði hans um frest sóknaraðila til afhendingar barnsins því ekki að fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur. Ber að líta svo á að upphaf frests sem sóknaraðili hefur til að skila barninu til Svíþjóðar miðist við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
593/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 16. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. nóvember 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur gengur í máli hennar, þó ekki lengur en til fimmtudagsins 18. janúar 2007 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að hún verði látin sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds eða henni gert að leggja fram tryggingu samkvæmt 109. gr. laga nr. 19/1991. Að því frágengnu krefst hún að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

if !supportEmptyParas endif

if !supportEmptyParas endif
596/2006

Úrskurður héraðsdóms um að ekki væru efni til að skipa X verjanda á grundvelli 35. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, þrátt fyrir ósk hans um það, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 17. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. nóvember 2006, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að honum yrði skipaður verjandi við rannsókn á ætlaðri refsiverðri háttsemi varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að skipa honum verjanda á rannsóknarstigi málsins.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Í tilvikum þar sem dómara er ekki skylt samkvæmt 34. gr. laga nr. 19/1991 að skipa sakborningi verjanda á rannsóknarstigi, ber honum engu að síður að meta með tilliti til eðlis brots og allra aðstæðna, samkvæmt 35. gr. sömu laga, hvort verða skuli við ósk sakbornings um skipun verjanda á þessu stigi. Héraðsdómari hefur metið það svo að ekki séu efni til að skipa varnaraðila verjanda þrátt fyrir ósk hans um það. Í ljósi eðlis þess brots, sem varnaraðili er grunaður um, og aðstæðna að öðru leyti þykir ekki tilefni til að hnekkja því mati. Ákvæði c. liðar 3. mgr. 6. gr. samnings um verndun mannréttinda og mannfrelsis, sbr. lög nr. 62/1994 um mannréttindasáttmála Evrópu breyta ekki þessari niðurstöðu.

Það athugast að varnaraðili nýtur heimildar til að ráða á sinn kostnað lögmann til að gæta réttar síns við rannsókn málsins, sbr. 1. mgr. 37. gr. laga nr. 19/1991, auk þess sem hann á rétt á að fá skipaðan verjanda ef til málshöfðunar kemur, sbr. b. lið 1. mgr. 34. gr. sömu laga. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
597/2006

Úrskurður héraðsdóms um að ekki væri fullnægt skilyrðum 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til útgáfu stefnu til flýtimeðferðar á máli, sem D hugðist höfða á hendur Landspítala-háskólasjúkrahúsi, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 20. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 21. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. nóvember 2006, þar sem synjað var beiðni sóknaraðila um útgáfu stefnu til flýtimeðferðar á máli, sem hún hyggst höfða á hendur Landspítala-háskólasjúkrahúsi. Kæruheimild er í n. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að gefa út stefnu til flýtimeðferðar á málinu.

Eins og rakið er í héraðsdómi hyggst sóknaraðili, sem er hjúkrunarfræðingur á Landspítala-háskólasjúkrahúsi, höfða mál til ógildingar á tilfærslu milli deilda á geðsviði sjúkrahússins, sem henni hefur verið gert að hlíta. Ráða má af rökstuðningi fyrir þeirri ákvörðun að hún sé ekki byggð á því að ávirðingar, sem á sóknaraðila hafa verið bornar af samstarfsmanni hennar, séu á rökum reistar, heldur hafi verið talið að ágreiningur þeirra myndi valda röskun á starfsemi viðkomandi deildar og að við því hafi þurft að bregðast. Ákvörðunin felur ekki í sér starfslok sóknaraðila á geðsviði sjúkrahússins. Hins vegar er það háð viðbrögðum hennar hvort tilfærslan geti leitt til þess að hún hætti þar störfum. Með þessum athugasemdum og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur um synjun á útgáfu stefnu til flýtimeðferðar á máli sem sóknaraðili, D-kvk-nf D-kvk-nf S-kvk-nf, hyggst höfða á hendur Landspítala-háskólasjúkrahúsi.
5/2006

S ehf. gaf út skuldabréf til KB ehf. með sjálfskuldarábyrgð G. KB ehf. framseldi bréfið til SK en við það tók félagið á sig sjálfskuldarábyrgð á skuldinni. Það greiddi síðan skuldina sem ábyrgðaraðili og krafði S ehf. og G um greiðslu hennar. Ekki var talið að áritanir á skuldabréfið um greiðslu KB ehf. hefðu leitt til þess að krafa á hendur S ehf. og G yrði talin fallin niður. Varð að líta svo á að KB ehf. hefði fengið kröfuna framselda með áritunum og afhendingu skuldabréfsins og var því fallist á kröfu þess um greiðslu bréfsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir H-kk-nf B-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar 4. janúar 2006. Hann krefst sýknu af kröfu stefnda, en til vara að málinu verði vísað frá héraðsdómi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Sæsmíð ehf., sem í upphafi stóð einnig að áfrýjun máls þessa, var tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 25. apríl 2006. Með bréfi 8. maí sama ár hefur skiptastjóri tilkynnt Hæstarétti að þrotabúið standi ekki lengur að áfrýjun málsins.

Með vísun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Áfrýjandi skal greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti, svo sem greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, G-kk-nf B-kk-nf, greiði stefnda, KB rafverktökum ehf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.
600/2006

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 var staðfestur en gæsluvarðhaldinu markaður skemmri tími.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. nóvember 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi til föstudagsins 8. desember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Samkvæmt lögregluskýrslu, sem er meðal gagna málsins, var varnaraðili handtekinn eftir að hafa tekið við pakka erlendis frá, en lögreglan hafði þá komið fyrir í pakkanum gerviefnum í stað fíkniefna og búnaði sem tekur upp hljóð.

Af gögnum málsins má ráða að rökstuddur grunur leiki á að varnaraðili eigi aðild að tilraun til að flytja 300 grömm af MDMA til landsins. Fram kemur af hálfu sóknaraðila að nú sé meðal annars unnið að því að afla símagagna í málinu og yfirfara þau. Varnaraðili hefur neitað að hafa vitað að fíkniefni væru í póstsendingunni og gefið skýringar á því af hverju hann var skráður móttakandi hennar. Kann rannsókn málsins á næstu dögum að varpa ljósi á hvort frásögn hans af málsatvikum teljist trúverðug. Í ljósi þess þykir rétt að marka gæsluvarðhaldi varnaraðila þann tíma sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Varnaraðili, X, skal sæta gæsluvarðhaldi til mánudagsins 4. desember 2006 kl. 16.
601/2006

Úrskurður héraðsdóms um að A væri skylt að veita dómkvöddum matsmanni aðgang að bílskúr í hans eigu, svo unnt væri að meta hann til verðs í samræmi við matsbeiðni H, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 22. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. október 2006, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að sóknaraðila yrði gert skylt að veita dómkvöddum matsmanni aðgang að bílskúr að Mávahlíð 43 í Reykjavík til þess að meta hann til verðs. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að framangreindri kröfu varnaraðila verði hafnað og honum gert að greiða málskostnað í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Á-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðila, H-kk-þgf J. I-kk-þgf, 150.000 krónur í kærumálskostnað.
609/2006

Héraðsdómari úrskurðaði að X skyldi greiða sekt í ríkissjóð fyrir brot á 2. mgr. 9. gr. laga nr. 91/1991 vegna nánar tilgreindra ummæla, sem hún viðhafði í fjölmiðlum um einkamál, sem rekið var fyrir luktum dyrum. Talið var að dómaranum hefði ekki verið það heimilt, sbr. 135. gr. sömu laga, og var úrskurðurinn því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, I-kvk-nf B-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 15. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. nóvember 2006, þar sem sóknaraðila var gert að greiða 80.000 krónur í sekt í ríkissjóð. Kæruheimild er í p. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi.

Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Ekki er heimild til þess að dómari í einkamáli ákveði sekt vegna brots á 2. mgr. 9. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 135. gr. sömu laga. Ætluð brot sóknaraðila sæta rannsókn og ákæru samkvæmt almennum reglum laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Ber því að fella hinn kærða úrskurð úr gildi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
610/2006

Úrskurður héraðsdóms var staðfestur um að A væri heimilt að leiða tiltekið vitni fyrir dóminn til að gefa vitnaskýrslu í tengslum við kröfu hans um að gerð yrði mannerfðafræðileg rannsókn á lífsýnum úr móður hans og föður B og C í máli A á hendur þeim til viðurkenningar á því að faðir þeirra væri einnig faðir A.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, M-kk-nf S-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðilar skutu málinu til Hæstaréttar með kæru 15. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. nóvember 2006, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að leiða F og G fyrir dóm til að gefa vitnaskýrslu í tengslum við kröfu varnaraðila um að gerð verði mannerfðafræðileg rannsókn á lífsýnum úr móður hans, E, og föður sóknaraðila, D, í máli varnaraðila á hendur sóknaraðilum til viðurkenningar á því að D sé faðir hans. Kæruheimild er í b. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðilar krefjast þess að kröfu varnaraðila um vitnaleiðslu verði hafnað og honum gert að greiða kærumálskostnað.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærðar úrskurðar að því er varðar heimild hans til að leiða fyrir dóminn vitnið F. Þá krefst hann þess aðallega að sóknaraðilar greiði kærumálskostnað án tillits til 11. gr. barnalaga nr. 76/2003, en til vara að þóknun til lögmanns hans greiðist úr ríkissjóði.

Fyrir Hæstarétti er fram komið að G, sem varnaraðili hugðist leiða fyrir dóm, lést 29. október 2006. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur að því er varðar heimild varnaraðila til að leiða F fyrir dóm til að gefa vitnaskýrslu.

Sóknaraðilar verða dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur að því er varðar heimild varnaraðila, A, til að leiða F fyrir dóm til að gefa vitnaskýrslu í máli varnaraðila á hendur sóknaraðilum, B og C.

Sóknaraðilar greiði í sameiningu varnaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.
613/2006

H var sagt upp starfi forstjóra S hf. og var um leið gert að láta af störfum hjá félaginu. Á uppsagnarfrestinum var hann ráðinn framkvæmdastjóri hjá A hf., sem var í samkeppni við S hf. Síðargreinda félagið krafðist þess þá að bifreið, sem H hafði til umráða í samræmi við ráðningarsamning milli aðila, yrði tekin af honum með beinni aðfarargerð. Talið var að það hefði ekki samrýmst trúnaðarskyldum H við S hf. að taka að sér starf framkvæmdastjóra hjá félagi, sem væri í samkeppni við S hf. Var félaginu því rétt að rifta samningi aðila um framangreinda bifreið og krefjast þess að hún yrði afhent félaginu með beinni aðfarargerð.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, H-kk-nf B-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 29. nóvember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 1. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 27. nóvember 2006 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum væri með beinni aðfarargerð heimilt „að fá umráð bifreiðarinnar TR 812 ... úr vörslum“ sóknaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvik eru rakin í hinum kærða úrskurði. Sóknaraðili gegndi starfi forstjóra varnaraðila þegar honum var sagt upp störfum. Þó að honum hafi verið gert að láta strax af störfum hvíldu áfram á honum ákveðnar trúnaðarskyldur gagnvart varnaraðila á uppsagnarfresti. Samrýmdist það ekki þeim skyldum að taka að sér starf framkvæmdastjóra hjá félagi, sem óumdeilt er að starfi í samkeppni við varnaraðila. Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kk-nf J-kk-nf, greiði varnaraðila, Skýrr hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.
617/2006

X kærði úrskurð héraðsdóm, þar sem honum var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1996. S lét ekki málið til sín taka fyrir Hæstarétti og lágu því ekki fyrir réttinum upplýsingar um stöðu rannsóknarinnar þannig að unnt væri með öruggum hætti að taka ákvörðun um að svipta X frelsi sínu. Úrskurður héraðsdóms var því felldur úr gildi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. desember 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. desember 2006, þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til mánudagsins 11. desember 2006 kl. 16. Kæruheimild er í 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili hefur ekki látið málið til sín taka.

Samkvæmt gögnum málsins var lögreglu tilkynnt um slagsmál margra manna fyrir utan veitingastað í Kópavogi aðfaranótt laugardagsins 2. desember 2006. Lögregla handtók kærða á vettvangi og er hann grunaður um að hafa veitt öðrum manni alvarlega áverka með hnífi. Mun kærði þá hafa verið handtekinn og gaf hann skýrslu hjá lögreglu eftir hádegi sama dag. Eftir það var hann látin laus en handtekinn aftur degi síðar að lokinni skýrslugjöf hjá lögreglu. Hefur hann verið í gæslu lögreglu síðan þá. Af fyrirliggjandi gögnum má fallast á með héraðsdómara að skilyrði fyrir gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 hafi verið fyrir hendi er hinn kærði úrskurður gekk. Af sömu gögnum sést að rannsókn málsins er á frumstigi enda kemur fram í kröfu sóknaraðila fyrir héraðsdómi 4. desember að lögregla muni meðal annars „halda áfram yfirheyrslum yfir fjölda vitna“. Verður að ætla að rannsókn lögreglu hafi haldið áfram líkt og boðað var og að yfirheyrslur hafi að einhverju leyti farið fram frá því að hinn kærði úrskurður gekk. Hins vegar hefur sóknaraðili ekki látið réttinum í té þau gögn sem ætla verður að hann hafi aflað á þeim tíma. Er ekki loku fyrir það skotið að þau gögn hafi þýðingu við meðferð málsins fyrir Hæstarétti. Sóknaraðili hefur í engu sinnt máli þessu fyrir réttinum og þar með ekki upplýst réttinn um stöðu rannsóknarinnar á þessu stigi þannig að unnt sé með öruggum hætti að taka ákvörðun um þá frelsissviptingu sem gæsluvarðhald felur í sér. Verður hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.
61/2006

Aðilar deildu um hvort K bæri bótaábyrgð á slysi sem B varð fyrir við framleiðslu kotasælu fyrir K. Við úrlausn málsins var lagt til grundvallar að slys B hafi atvikast þannig að hann hafi verið að koma 18,2 kg hræriverki upp í lás á drifbúnaði yfir kotasælukari, hallað sér fram og verið að teygja sig áfram með handleggina beint út frá líkamanum, þegar hann hafi runnið til í bleytu og fengið hnykk á bakið. Talið var að gólfbleyta væri óhjákvæmilegur fylgifiskur ostavinnslu og var hún ekki ein og sér metin K til sakar. Hins vegar hafi K borið að horfa sérstaklega til þess að halda í lágmarki hættu á að starfsmenn rynnu til í bleytunni. Þegar horft var til gólfbleytunnar, þyngdar hræriverksins, laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglna sem settar voru með stoð í þeim, og þess að B þurfti að beygja sig mikið í baki og síðan lyfta hræriverkinu með útréttum höndum til að koma því fyrir, þótti umrætt vinnufyrirkomulag ekki hafa verið forsvaranlegt, þrátt fyrir að K legði starfsmönnum til stígvél með stömum sóla. Vegna þessa var K talið bera bótaábyrgð á því tjóni B sem af slysinu hlaust. Þá var ekki talið að B hafi sýnt af sér gáleysi, sem leiddi til lækkunar bóta.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 31. janúar 2006. Hann krefst aðallega sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti, en til vara að skaðabótaskylda hans verði viðurkennd að hluta og málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti eins og málið væri ekki gjafsóknarmál.

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Gjafsókn stefnda í héraði var takmörkuð við rekstur málsins fyrir héraðsdómi samkvæmt gjafsóknarleyfi 8. nóvember 2004. Stefndi nýtur ekki gjafsóknar fyrir Hæstarétti.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða málskostnað fyrir Hæstarétti eins og í dómsorði greinir.

Það athugist að þann 4. janúar 2006 var málið endurupptekið í héraði og lagðar fram yfirlýsingar málsaðila um samþykki við dómtöku á ný án munnlegs málflutnings, sbr. 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Kaupfélag Eyfirðinga, greiði stefnda, B-kk-þgf B-kk-þgf, 500.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.