arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
365/2011

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu T ehf. um að dómari viki sæti í máli sem G hf. hafði höfðað gegn T ehf. vegna afleiðu- og gjaldeyrisviðskipta sem aðilar höfðu átt í. Héraðsdómarinn í málinu hafði ritað tvær álitsgerðir að beiðni G hf. á tímabilinu frá júlí til september 2010 en hann var þá starfandi hæstaréttarlögmaður og forseti lagadeildar Háskólans í Reykjavík. Í dómi Hæstaréttar kemur m.a. fram að efni álitsgerðanna væri óskylt sakarefninu í máli því sem G hf. hafði höfðað gegn T ehf. og snerti þann síðarnefnda ekki. Þá væru ekki fyrir hendi atvik eða aðstæður sem fallin væru til þess að draga óhlutdrægni dómarans með réttu í efa. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins kærða úrskurðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 30. maí 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 6. júní sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 17. maí 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að dómari málsins viki sæti í máli varnaraðila gegn sóknaraðila. Kæruheimild er í a. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að Þ-kk-þgf S. G-kk-þgf, settum héraðsdómara, verði gert að víkja sæti. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði ritaði héraðsdómarinn, sem þá var hæstaréttarlögmaður og forseti lagadeildar Háskólans í Reykjavík, tvær álitsgerðir að beiðni varnaraðila á tímabilinu frá júlí til september 2010. Lauk þar með samningsbundnum skyldum sem hann hafði gengist undir við varnaraðila. Efni álitsgerðanna er óskylt sakarefninu í máli því sem varnaraðili hefur höfðað gegn sóknaraðila og snerti þann síðarnefnda ekki. Með vísan til þessa og annars, sem fram kemur í hinum kærða úrskurði, eru ekki fyrir hendi atvik eða aðstæður sem fallin eru til þess að draga óhlutdrægni dómarans með réttu í efa. Niðurstaða hins kærða úrskurðar verður því staðfest.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
366/2011

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli d. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og P-kk-nf H-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar 27. maí 2011, og bárust málsgögn réttinum 6. júní 2011. Kærði hann úrskurð Héraðsdóms Austurlands 25. maí 2011, þar sem honum hafði verið gert að sæta gæsluvarðhaldi allt til miðvikudagsins 22. júní 2011 klukkan 14. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Við uppkvaðningu úrskurðar Héraðsdóms Austurlands um gæsluvarðhald yfir varnaraðila var bókað eftir honum að hann myndi taka sér lögmæltan frest til ákvörðunar um kæru. Gögn málsins bera með sér að verjandi varnaraðila sendi dómstjóra Héraðsdóms Austurlands tölvupóst 27. maí 2011 þar sem lýst var yfir kæru á úrskurðinum. Vegna utanlandsferðar dómstjórans mun honum á hinn bóginn ekki hafa borist vitneskja um kæruna fyrr en nokkrum dögum síðar. Þegar litið er til dóms Hæstaréttar 19. janúar 2009 í málinu nr. 4/2009 verður talið að kæran hafi borist með fullnægjandi hætti og nægilega snemma, enda var hún send á opinbert tölvupóstfang dómstjóra Héraðsdóms Austurlands sem kvað upp hinn kærða úrskurð.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
36/2011

X var gert  að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf, P-kk-nf H-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 14. janúar 2011 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 14. janúar 2011, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 11. febrúar 2011 klukkan 16. Kæruheimild er í l. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að hann verði látinn sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds. Að þessu slepptu krefst hann þess að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Atvikum málsins er lýst í hinum kærða úrskurði. Fallist verður á með sóknaraðila að fram sé kominn sterkur grunur um að varnaraðili hafi gerst sekur um brot sem samkvæmt 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 getur varðað allt að 16 ára fangelsi. Hið ætlaða brot felst í að hafa fylgt konu sem var ofurölvi inn á salerni veitingastaðar og haft þar kynmök við hana án þess að hún hefði vegna ölvunarinnar möguleika á að sporna við verknaðinum. Talið verður að þetta ætlaða brot feli í sér svo grófa árás á persónu brotaþola og frelsi til líkama síns að ætla megi varðhald nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna.

Samkvæmt þessu eru skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 uppfyllt fyrir áframhaldandi gæsluvarðhaldi varnaraðila og verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.
373/2011

B var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og sviptur ökuréttindum ævilangt með því að hafa ekið bifreið án þess að hafa til þess gild ökuréttindi og undir áhrifum áfengis og ávana- og fíkniefna. Með brotum sínum rauf B skilorð dóms frá árinu 2008. Í Hæstarétti var refsing samkvæmt þeim dómi tekin upp og dæmd með þeirri refsingu sem honum var nú gerð samkvæmt 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga og jafnframt var refsing ákveðin eftir reglum 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og Þ-kk-nf Ö-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 8. júní 2011 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd og staðfest ævilöng svipting ökuréttar hans.

Ákærði krefst þess að refsing hans verði milduð og hún skilorðsbundin.

Fyrir héraðsdómi var farið með mál ákærða sem játningarmál, sbr. 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Er hin refsiverða háttsemi hans réttilega færð til refsiákvæða í ákæru. Sakarferli ákærða er rétt lýst í héraðsdómi.

Með brotum sínum samkvæmt I. kafla ákærunnar rauf ákærði skilorð dóms Héraðsdóms Reykjaness 12. desember 2008. Verður refsing samkvæmt þeim dómi tekin upp og dæmd með þeirri refsingu sem honum verður nú gerð samkvæmt 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Jafnframt verður refsing ákærða ákveðin eftir reglum 77. gr. almennra hegningarlaga. Fallist er á með héraðsdómi að taka skuli upp þá skilorðsbundnu reynslulausn á eftirstöðvum 190 daga refsingar sem ákærða var veitt 27. nóvember 2009. Að þessu öllu virtu, sakarferli ákærða og með hliðsjón af 3. og 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Með hliðsjón af sakarferli ákærða verður refsing hans ekki skilorðsbundin.

Ekki er ágreiningur með aðilum um ákvörðun héraðsdóms um sviptingu ökuréttar. Verða staðfest ákvæði hans um ökuréttarsviptingu og sakarkostnað.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað fyrir Hæstarétti, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, B-kk-nf B-kk-nf, sæti fangelsi í 15 mánuði.

Ákvæði héraðsdóms um ökuréttarsviptingu og sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 264.524 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef H-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 251.000 krónur.
375/2011

S lést árið 1966 og skipti á dánarbúi hans hófust árið 1967. Í málinu deildu erfingjar S um það hvort opinberum skiptum á dánarbúi S hafi verið lokið með lögformlegum hætti. Erfingjarnir SKH, KLH, SH og MÍH kröfðust þess að skipaður yrði skiptastjóri til að ljúka opinberum skiptum á dánarbúi S, sem lést árið 1966. Í héraði var kröfu sóknaraðila hafnað með vísan til þess að þeim hefði ekki tekist sönnun um það að skiptum á dánarbúi S væri ólokið. Hæstiréttur féllst hins vegar á með sóknaraðilum að ekki hefði verið sýnt fram á að skiptum á dánarbúi S, sem hófust árið 1967, hefði verið lokið með formlegum hætti svo sem skylt var að lögum. Var krafa um skipun skiptastjóra til að ljúka skiptum því tekin til greina. Var það ekki talið hafa þýðingu í þessu sambandi þótt jörðin V væri ekki lengur meðal eigna búsins, en elsta syni S var afhent jörðin á skiptafundi árið 1968.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Á-kk-nf K-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Reykjaness 8. júní 2011 en Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 14. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 26. maí 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að skipaður yrði skiptastjóri til þess að ljúka opinberum skiptum á dánarbúi S-kk-ef K-kk-ef H-kk-ef sem lést 13. nóvember 1966. Kæruheimild er í 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Sóknaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að skipa skiptastjóra til að ljúka skiptum á dánarbúinu. Þá krefjast þau málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðilar krefjast þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefjast þau kærumálskostnaðar.

Fallist verður á með sóknaraðilum að ekki hafi verið sýnt fram á að skiptum á dánarbúi S-kk-ef K-kk-ef H-kk-ef, sem hófust í skiptarétti Kópavogs 25. nóvember 1967, hafi verið lokið með formlegum hætti svo sem skylt var að lögum. Leiðir þetta til þess að taka ber kröfu þeirra um skipun skiptastjóra til að ljúka skiptunum til greina. Skiptir í því efni ekki máli þótt fyrir liggi að jörðin Vatnsendi er ekki lengur meðal eigna búsins, þar sem M-kk-þgf S-kk-þgf H-kk-þgf, elsta syni S-kk-ef K-kk-ef H-kk-ef, var afhent jörðin á skiptafundi í dánarbúi S-kk-ef 7. maí 1968 svo sem fram kemur og staðfest er í dómi Hæstaréttar 30. maí 1969, sem birtur er á blaðsíðu 780 í dómasafni réttarins það ár.

Samkvæmt þessu verður krafa sóknaraðila tekin til greina en rétt þykir að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Lagt er fyrir Héraðsdóm Reykjaness að skipa skiptastjóra til að ljúka skiptum á dánarbúi S-kk-ef K-kk-ef H-kk-ef sem andaðist 13. nóvember 1966.

Málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður fellur niður.
376/2011

H kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að tiltekin fjárhæð yrði viðurkennd sem forgangskrafa við slitameðferð K hf., en H byggði á því að slíka kröfu mætti rekja til samkomulags aðila um orlofsgreiðslur. Í dómi Hæstaréttar sagði að í niðurstöðum hins kærða úrskurðar væri vísað til þess að samkomulag hefði tekist milli aðilanna um uppgjör á orlofi H, sem hafi samsvarað 348 klukkustundum. Ekki yrði ráðið af gögnum málsins að nokkurt slíkt samkomulag hefði verið gert, en fyrir lægi á hinn bóginn að H hefði í nóvember 2008 fengið greiðslu fyrir 384,5 orlofsstundir vegna orlofsársins 2007 til 2008. Þetta fengi því þó ekki breytt að með þessari athugasemd yrði hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, E-kk-nf T-kk-nf og G-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 6. júní 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 24. maí 2011, þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sóknaraðila að fjárhæð 1.925.962 krónur við slit varnaraðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sóknaraðili krefst þess að fyrrgreind krafa verði viðurkennd og njóti stöðu í réttindaröð við slit varnaraðila, aðallega samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991, en til vara 113. gr. sömu laga. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í niðurstöðum hins kærða úrskurðar er vísað til þess að samkomulag hafi tekist milli aðilanna um uppgjör á orlofi sóknaraðila, sem hafi samsvarað 348 klukkustundum. Ekki verður ráðið af gögnum málsins að nokkurt slíkt samkomulag hafi verið gert, en fyrir liggur á hinn bóginn að sóknaraðili hafi í nóvember 2008 fengið greiðslu fyrir 384,5 orlofsstundir vegna orlofsársins 2007 til 2008. Þetta fær því þó ekki breytt að með þessari athugasemd verður hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kk-nf Þ-kk-nf G-kk-nf, greiði varnaraðila, Kaupþingi banka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
377/2011

P ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli félagsins á hendur Í hf. var vísað frá dómi. Í dómi Hæstaréttar sagði meðal annars að samkvæmt c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála skyldi í kæru meðal annars greina ástæður, sem hún væri reist á. Þessa hefði P ehf. í engu gætt. Úr þeim annmarka hefði ekki verið bætt þótt málsástæðum P ehf. hefðu stuttlega verið gerð skil í greinargerð fyrir Hæstarétti. Varð því ekki hjá því komist að vísa málinu frá Hæstarétti, sbr. meðal annars dóm réttarins 7. desember 2010 í máli nr. 656/2010.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf B-kvk-nf og M-kk-nf S-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. júní 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 16. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. maí 2011, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Í báðum tilvikum krefst hann kærumálskostnaðar.

Í kæru sóknaraðila var því lýst að með henni væri kærður til Hæstaréttar úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. maí 2011, þar sem nánar tilteknu máli sóknaraðila á hendur varnaraðila hafi verið vísað frá dómi, ásamt því að vísað var til áðurgreinds lagaákvæðis sem heimildar fyrir málskoti. Þar var einnig tekið fram hvers sóknaraðili krefðist fyrir Hæstarétti. Að öðru leyti var meginmál þessa skjals svohljóðandi: „Sóknaraðili mun skila greinargerð til hæstaréttar þegar gögn málsins hafa verið send réttinum og mun leggja sem nýtt gagn fyrir dóminn bréf lögmanns skilanefndar Glitnis banka hf. dags. 10. maí 2011 þar sem fram kemur að skilanefndin hafi innleyst inneignir kæranda á reikningum hjá varnaraðila. Kærugjald kr. 50.000 fylgir.“ Samkvæmt c. lið 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 skal í kæru meðal annars greina ástæður, sem hún er reist á. Þessa gætti sóknaraðili í engu. Úr þeim annmarka var ekki bætt þótt málsástæðum hans hafi stuttlega verið gerð skil í greinargerð hér fyrir dómi og verður því ekki komist hjá að vísa málinu frá Hæstarétti, sbr. meðal annars dóm réttarins 7. desember 2010 í máli nr. 656/2010.

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Sóknaraðili, Perú ehf., greiði varnaraðila, Íslandsbanka hf., 250.000 krónur í kærumálskostnað.
37/2011

var niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu A, um að felld yrði niður nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi, sem ákveðin var af innanríkisráðuneytinu 7. janúar 2011.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf C-kk-nf, Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. janúar 2011, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Vesturlands 11. janúar 2011, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að felld yrði niður nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi, sem samþykkt var af innanríkisráðuneytinu 7. janúar 2011. Kæruheimild er í 4. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 16. gr., lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi auk kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og að þóknun skipaðs talsmanns hans fyrir Hæstarétti verði greidd úr ríkissjóði.

Að beiðni varnaraðila samþykkti innanríkisráðuneytið 7. janúar 2011 nauðungarvistun sóknaraðila samkvæmt 3. mgr., sbr. 2. mgr. 19. gr., lögræðislaga og var sú ákvörðun staðfest með hinum kærða úrskurði. Í honum er greint frá vottorði geðlæknis um andlega hagi sóknaraðila og þeim atvikum, sem lágu að baki vistun á sjúkrahúsi gegn vilja hans. Sóknaraðili reisir kröfu sína á því að þrátt fyrir að hann sé haldinn geðsjúkdómi hafi ekki verið næg ástæða til að vista hann nauðugan og svipta hann frelsi, sem sé mjög íþyngjandi. Hann þekki sjúkdóm sinn og hafi góða innsýn í almenna heilsu sína.

Með vísan til forsendna úrskurðar héraðsdóms verður hann staðfestur.

Samkvæmt 4. mgr. 31. gr., sbr. 1. mgr. 17. gr., lögræðislaga greiðist úr ríkissjóði þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila og skipaðs talsmanns varnaraðila fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, P-kk-ef K-kk-ef héraðsdómslögmanns, og skipaðs talsmanns varnaraðila, J-kk-ef H-kk-ef H-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 125.500 krónur til hvors, greiðist úr ríkissjóði.
383/2011

Hæstiréttur ómerkti héraðsdóm og vísaði málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar vegna þess annmarka á hinum áfrýjaða dómi að ekkert var fjallað um kröfu Þ um málskostnað úr hendi D hf.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf og E-kk-nf T-kk-nf og B-kk-nf B-kk-nf settur hæstaréttardómari.

Áfrýjendur skutu málinu til Hæstaréttar 16. júní 2011. Áfrýjandinn Fasteignasölusérleyfi ehf. krefst aðallega sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Til vara krefst hann þess að upphafstími dráttarvaxta verði ákveðinn 16. september 2010 og að málskostnaður á báðum dómstigum verði felldur niður. Áfrýjandinn Þ-kvk-nf G-kvk-nf krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms að því er varðar áfrýjandann Fasteignasölusérleyfi ehf. að öðru leyti en því að dráttarvextir reiknist frá 16. september 2010. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi áfrýjenda.

Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu áfrýjandans Þ-kvk-ef um sýknu af kröfu stefnda. Aftur á móti er í héraðsdómi ekkert fjallað um kröfu þessa áfrýjanda um málskostnað úr hendi stefnda. Er þetta slíkur annmarki á dóminum að óhjákvæmilegt er að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar, sbr. til dæmis dóm Hæstaréttar frá 9. nóvember 1995, sem birtur er í dómasafni réttarins það ár, bls. 2580.

Rétt þykir að málskostnaður fyrir Hæstarétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.
385/2010

H var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa í september 2009, í nokkur skipti tælt stúlkuna A, sem þá var 17 ára gömul, til samræðis og gagnkvæmra munnmaka. Voru brotin talin varða við 3. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. H játaði fyrir héraðsdómi að hafa haft samfarir við A og gagnkvæm munnmök, greitt fyrir hana  flugfar, ekið með hana á gististað á landsbyggðinni, veitt henni áfengi og amfetamín, vitað um aldur hennar og bágar aðstæður. H, sem á umræddum tíma var 33 ára, neitaði á hinn bóginn að hafa tælt A til samræðis og nýtt sér yfirburði sína gagnvart henni sökum aldurs- og þroskamunar. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti, var talið sannað að í framferði H gagnvart A hefði falist tæling í skilningi 3. mgr. 202. gr. laga nr. 19/1940. Var H gert að sæta fangelsi í 12 mánuði og miskabætur til A  ákveðnar 800.000 krónur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 28. maí 2010 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 3.000.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Ákærði krefst aðallega sýknu og að einkaréttarkröfu verði vísað frá héraðsdómi, en til vara að refsing verði milduð og krafan lækkuð.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanna brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, H-kk-nf F-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 474.403 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 313.750 krónur, og þóknun skipaðra réttargæslumanna brotaþola, hæstaréttarlögmannanna Þ-kvk-ef B-kvk-ef og B-kvk-ef S-kvk-ef, 62.750 krónur til hvorrar.
385/2011

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að A yrði sviptur sjálfræði í sex mánuði á grundvelli a. liðar 4. gr., sbr. 1. mgr. 5. gr. lögræðislaga nr. 71/1997.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og V-kk-nf M-kk-nf M-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru sem barst Héraðsdómi Norðurlands eystra 15. júní 2011 og Hæstarétti ásamt kærumálsgögnum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 11. júní 2011, þar sem sóknaraðili var sviptur sjálfræði í sex mánuði frá og með úrskurðardegi. Kæruheimild er í 1. mgr. 16. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar úr ríkissjóði.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar að öðru leyti en því að tímabil sjálfræðissviptingar sóknaraðila verði 12 mánuðir.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kemur krafa hans um lengingu á tímabili sjálfræðissviptingar sóknaraðila því ekki til meðferðar fyrir Hæstarétti.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Samkvæmt 1. mgr. 17. gr. lögræðislaga greiðist þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila úr ríkissjóði og ákveðst hún að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda sóknaraðila, I-kk-ef Þ-kk-ef héraðsdómslögmanns, vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti, 94.150 krónur, greiðist úr ríkissjóði.