156/2000

Hjúkrunarfræðingurinn Ó hafði verið fastráðin hjá R frá árinu 1973 samkvæmt 2. gr. reglna um réttindi og skyldur starfsmanna R og naut biðlaunaréttar samkvæmt 14. gr. reglnanna. Á árinu 1996 var ákveðið að starfsemi á deild þeirri, sem Ó var deildarstjóri á, yrði hætt og hluti sjúklinga flyttist á hjúkrunarheimilið S, sem er sjálfseignarstofnun. Ó ákvað að fylgja sjúklingunum er S opnaði í júní 1997 og varð hún deildarstjóri þar. Ó sagði upp starfi sínu á S í júní 1999 og starfar nú sem deildarstjóri hjá Félagsþjónustu R. Taldi hún að biðlaunaréttur sinn hefði orðið virkur þegar starfsemi deildarinnar hefði verið flutt og krafðist hún biðlauna í 12 mánuði. Í samkomulagi milli heilbrigðis- og tryggingamálaráðuneytis og borgarstjórans í Reykjavík, sem gert var í tilefni þessara flutninga, var tekið fram, að réttindi starfsfólks skyldu tryggð og ekki rýrð, þótt skipt væri um vinnuveitanda. Talið var að Ó hefði átt að njóta allra þeirra réttinda í starfi hjá S, sem hún hefði notið í fyrra starfi sínu hjá R, þar á meðal biðlaunaréttar og hafi réttarstaða Ó því verið óbreytt frá því sem áður var. Hafi hún því ekki átt rétt á biðlaunum. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sýkna R af kröfum Ó.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og P-kk-nf K-x-x H-kk-nf og A-kk-nf B-kk-nf fyrrverandi hæstaréttardómari.

Áfrýjandi skaut máli þessu til Hæstaréttar með stefnu 19. apríl 2000. Hún krefst þess, að stefnda verði dæmd til að greiða sér 2.001.235 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 1. júní 1997 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

I.

Eins og lýst er í héraðsdómi hafði áfrýjandi, sem er hjúkrunarfræðingur að mennt, starfað hjá stefnda frá árinu 1969. Hún var fastráðin 1. janúar 1973 samkvæmt 2. gr. reglna um réttindi og skyldur starfsmanna Reykjavíkurborgar frá 7. desember 1967 og naut biðlaunaréttar samkvæmt 14. gr. þeirra.

Á grundvelli samkomulags heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra, fjármálaráðherra og borgarstjórans í Reykjavík 28. ágúst 1996 um „aðgerðir í rekstri Sjúkrahúss Reykjavíkur og Ríkisspítala“ var ákveðið, að sjúklingar á legudeild Heilsuverndarstöðvar Sjúkrahúss Reykjavíkur, en áfrýjandi var þar deildarstjóri, yrðu fluttir þaðan, eldri sjúklingar á Sjúkrahús Reykjavíkur-Landakot og yngri sjúklingar til Skógarbæjar. Síðastnefnda stofnunin er hjúkrunarheimili í þágu aldraðra og sjúkra, en skipulagsskrá fyrir þessa sjálfseignarstofnun er frá 30. apríl 1997. Fyrir liggur, að áfrýjandi ákvað að fylgja þeim sjúklingum, sem fluttir voru í Skógarbæ, er hjúkrunarheimilið tók til starfa í byrjun júní 1997, og varð hún deildarstjóri þar. Áfrýjandi sagði upp starfi sínu í Skógarbæ 1. júní 1999 og vinnur nú hjá Félagsþjónustunni í Reykjavík sem deildarstjóri dagdeildar við þjónustuíbúðir aldraðra á Dalbraut.

Áfrýjandi telur, að biðlaunaréttur sinn hafi orðið virkur er starfsemi langlegudeildar heilsuverndarstöðvarinnar var hætt og flutt meðal annars til Skógarbæjar. Í máli þessu krefur hún stefnda um 12 mánaða biðlaunagreiðslur.

II.

Í 12. gr. framangreinds samkomulags frá 28. ágúst 1996 segir: „Réttindi starfsfólks verði tryggð og ekki rýrð þó svo þeir skipti um vinnuveitanda sbr. meðferð mála við sameiningu Borgarspítala og Landakotsspítala 1995.“ Ljóst þykir að grein þessa verði að skýra á þann veg, að áfrýjandi átti að njóta allra þeirra réttinda í starfi í Skógarbæ og hún naut áður í starfi sínu á Heilsuverndarstöð Sjúkrahúss Reykjavíkur, þar á meðal biðlaunaréttar. Stefndi lýsti réttilega þessari sömu afstöðu við áfrýjanda, meðal annars í bréfi 13. október 1998, þar sem jafnframt var boðið að Sjúkrahús Reykjavíkur ábyrgðist greiðslu biðlauna hjá Skógarbæ til áfrýjanda, ef á þau reyndi. Réttarstaða áfrýjanda var því óbreytt frá því sem áður var. Þegar af þessari ástæðu ber að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms.

Áfrýjandi greiði stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ó-kvk-nf B-kvk-nf E-kvk-nf, greiði stefnda, Reykjavíkurborg, 100.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.