184/2002

I ehf. höfðaði mál á hendur Þ, H og Í ehf. til heimtu skuldar samkvæmt víxli. Héraðsdómari vísaði málinu frá á þeirri forsendu að samþykkjandi og greiðandi víxilsins væri ekki sami aðili og samþykkið þannig ógilt að víxilrétti, en af þeim sökum yrði málið ekki rekið sem víxilmál. Hæstiréttur felldi úrskurð héraðsdóms úr gildi með vísan til þess að I ehf. hefði lagt fram gögn sem sönnuðu að samþykkjandi víxilsins væri sami lögaðili og sá, sem tilgreindur væri þar sem greiðandi. Var lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og G-kk-nf C-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 5. apríl 2002, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 19. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 22. mars 2002, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðilar hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Eins og greinir í hinum kærða úrskurði höfðaði sóknaraðili mál þetta á hendur varnaraðilum 11. september 2001 til heimtu skuldar samkvæmt víxli að fjárhæð 1.470.000 krónur. Í héraðsdómsstefnu var greint þannig frá víxlinum að hann hafi verið gefinn út af varnaraðilanum Þ-kk-þgf G-kk-þgf 20. september 1999 og ábektur af honum ásamt varnaraðilanum H-kk-þgf S-kk-þgf G-kk-þgf, en samþykktur til greiðslu 20. september 2000 af varnaraðilanum Íslandi allt ehf. Víxillinn hafi ekki greiðst, en málið væri rekið samkvæmt reglum XVII. kafla laga nr. 91/1991. Varnaraðilar tóku til varna í málinu, en þingsókn þeirra féll niður í þinghaldi 20. mars 2002. Lagði þá sóknaraðili málið í dóm, en héraðsdómari vísaði því sjálfkrafa frá með hinum kærða úrskurði. Var það gert á þeirri forsendu að á framlögðum víxli kæmi fram að greiðandi hans væri Ísland allt ehf., með nánar tilteknu heimilisfangi og kennitölu. Á þeim stað, þar sem víxillinn skyldi áritaður um samþykki, væri stimpill, þar sem greina mætti orðið „Iceland“ og undir því bókstafina „co“, svo og kennitölu, sem væri sú sama og Ísland allt ehf. hefði, en texti í stimplinum væri að öðru leyti ólæsilegur og jafnframt nafnritun, sem þar kæmi fram. Væri því samþykkjandi og greiðandi ekki sami aðili og samþykkið þannig ógilt að víxilrétti, sbr. 1. mgr. 25. gr. víxillaga nr. 93/1933, en af þeim sökum yrði málið ekki rekið sem víxilmál.

Í kæru sóknaraðila til Hæstaréttar greinir meðal annars að Ísland allt ehf. hafi skrásett hjáheitið Iceland complete ehf., en um það hefur hann nú lagt fram útskrift úr hlutafélagaskrá. Kveður sóknaraðili ljóst af áðurnefndum víxli að hjáheitið hafi verið notað þegar hann var áritaður um samþykki, enda kennitala samþykkjanda og greiðanda sú sama. Telur sóknaraðili að málinu hafi þannig verið vísað frá dómi að ástæðulausu.

Í víxilmáli, sem rekið er samkvæmt XVII. kafla laga nr. 91/1991, verða aðeins sóttar kröfur, sem víxill ber sjálfur með sér. Af því, sem áður segir, er að vísu ljóst að víxillinn, sem sóknaraðili reisir málsókn sína á, ber ekki með sér að samþykkjandi víxilsins hafi verið greiðandi hans á annan hátt en með því að sama kennitala kemur fram í tengslum við nöfn beggja. Þótt sóknaraðili reki mál þetta sem víxilmál verður honum ekki meinað að leggja fram gögn til að sanna að samþykkjandi víxilsins hafi verið sami lögaðili og sá, sem tilgreindur var þar sem greiðandi. Þær sönnur hefur sóknaraðili fært fram á áðurgreindan hátt. Eru því ekki efni til að vísa málinu frá dómi.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Kærumálskostnaður fellur niður.