769/2009

K kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu hans um dómkvaðningu matsmanna en þó þannig að fyrsta matsspurning yrði ekki lögð fyrir dómkvadda matsmenn. Krafðist K þess að lagt væri fyrir dómkvadda matsmenn að svara viðkomandi matsspurningu í samræmi við matsbeiðni. S kærði málið einnig fyrir sitt leyti og krafðist þess aðallega að synjað yrði um dómkvaðning en til vara að úrskurður héraðsdóms yrði staðfestur. Fallist var á með héraðsdómi að K yrði ekki meinað að leita mats dómkvaddra matsmanna við spurningum samkvæmt liðum 2-4 í matsbeiðni, en þó ekki fallist á að með þeim spurningum væri leitað álits matsmanna á atriðum sem varði lagalega þætti. Að því leyti sem dómkvaðning matsmanns leiði ekki til annars hafi hann nokkuð frjálsar hendur við matið og matsþoli eigi þess kost að koma að athugasemdum. Í þessu ljósi yrði K ekki meinað að afla svara dómkvaddra manna við fyrstu spurningunni, enda beri hann sjálfur kostnað af matsgerð og áhættu af því hvort hún komi honum að notum. Var því fallist á kröfu K um að matsmenn yrðu dómkvaddir til að meta þau atriði er greindi í matsbeiðni hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, H-kvk-nf H-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. desember 2009, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanna samkvæmt matsbeiðni 7. september 2009 en þó þannig að fyrsta matsspurning yrði ekki lögð fyrir þá. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir dómkvadda matsmenn að svara þessari spurningu. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 28. desember 2009. Hann krefst þess aðallega að synjað verði um dómkvaðningu matsmanna en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur um annað en málskostnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði var sóknaraðili með dómi Héraðsdóms Reykjaness 19. júní 2009 dæmdur til að greiða varnaraðila skaðabætur vegna þess að trjágróður fór forgörðum við framkvæmdir á vegum sóknaraðila í Heiðmörk í febrúar 2007. Við mat á tjóni var byggt á matsgerð sem varnaraðili hafði aflað undir rekstri málsins. Þessum dómi mun hafa verið áfrýjað til Hæstaréttar. Sóknaraðili freistar þess nú að óska eftir nýju mati á því tjóni sem varð við framkvæmdirnar og eru málavextir, málsástæður og lagarök nægilega rakin í hinum kærða úrskurði.

Aðilar eru sammála um að matsspurningar séu aðrar og byggðar á öðrum forsendum en þær sem lágu til grundvallar hinu fyrra mati og dómur héraðsdóms 19. júní 2009 var reistur á. Ekki verður fallist á það sem kemur fram í hinum kærða úrskurði að með spurningum samkvæmt liðum 2-4 í matsbeiðni leiti sóknaraðili eftir áliti matsmanna á atriðum sem varða lagalega þætti, enda lúta andmæli varnaraðila í þá veru einungis að spurningu samkvæmt lið 1 í matsbeiðninni. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að sóknaraðila verði ekki meinað að afla mats dómkvaddra manna við spurningum samkvæmt liðum 2-4 í matsbeiðni.

Með lið 1 í matsbeiðni óskar sóknaraðili eftir að metið verði hvert hafi verið fjárhagslegt tjón varnaraðila sem hlaust af framkvæmdum sóknaraðila í febrúar 2007 ef lagt verði til grundvallar að raskað hafi verið 0,36 hektara landsvæði, jafnframt því sem tekið verði tillit til þeirra endurbóta og lagfæringa sem sóknaraðili hafi staðið fyrir eftir að framkvæmdum lauk. Er þessi spurning að nokkru samtvinnuð spurningum samkvæmt öðrum liðum matsbeiðni og verður hún skilin svo að átt sé við það svæði sem talið er að hafi farið forgörðum við framkvæmdir sóknaraðila. Samkvæmt 5. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 ber matsmanni að vinna verk sitt af bestu vitund og samviskusemi. Að því leyti sem dómkvaðning matsmanns leiðir ekki til annars hefur hann frjálsar hendur um það hvaða sjónarmið hann leggur til grundvallar og eftir atvikum hvaða gagna hann aflar sér til afnota við matið, en matsþoli á þess kost á matsfundi að koma að athugasemdum sínum og ábendingum um framkvæmd mats, sbr. 2. mgr. 62. gr. laganna. Í þessu ljósi verður sóknaraðila ekki meinað að afla svara dómkvaddra manna við umþrættri spurningu, enda ber hann sjálfur kostnað af matsgerð og áhættu af því hvort hún komi honum að notum í dómsmáli aðila.

Samkvæmt öllu framanrituðu verður fallist á kröfu sóknaraðila um að dómkvaðning matsmanna fari fram og verður varnaraðili dæmdur til að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Dómkvaddir skulu tveir matsmenn til að meta þau atriði sem greinir í matsbeiðni sóknaraðila, Kópavogsbæjar, frá 7. september 2009.

Varnaraðili, Skógræktarfélag Reykjavíkur, greiði sóknaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.