arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
497/2004

M og K deildu um forsjá drengsins B, en auk hans áttu þau saman drenginn A og telpuna C. Við sambúðarslit vorið 2001 sömdu aðilar um að þau skyldu fara saman með forsjá allra barnanna, en að lögheimili þeirra yrði hjá K. Í mars 2003 flutti K með börnin til systur sinnar meðan hún beið eftir að fá úthlutað félagslegu húsnæði. Var þá ákveðið að B skyldi hafa lögheimili hjá M. Þegar K flutti í nýtt húsnæði sumarið 2003 óskaði hún eftir því að B flyttist aftur til sín, en því neitaði M. Höfðaði K þá mál þetta til að fá sér dæmda forsjá allra barnanna. Ekki var deilt um forsjá A og C, en í dómi var fallist á að M væri hæfari en K til að fara með forsjá B, sem þyrfti mikinn stuðning og aðhald. Var M því falin forsjá hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. desember 2004. Hún krefst þess að sér verði dæmd forsjá sonar málsaðila, B, sem fæddur er 1997, að dæmt verði að stefnda beri að greiða meðlag með drengnum sömu fjárhæðar og barnalífeyrir samkvæmt lögum um almannatryggingar er ákveðinn á hverjum tíma frá uppsögu dóms til fullnaðs 18 ára aldurs hans og að umgengni stefnda við drenginn verði ákveðin þannig að hann dveljist hjá stefnda aðra hverja helgi frá föstudegi til mánudagsmorguns, en umgengnin verði að öðru leyti eins og mælt var fyrir um í hinum áfrýjaða dómi. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar fyrir Hæstarétti án tillits til gjafsóknar, sem henni hefur verið veitt.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eftir uppsögu hins áfrýjaða dóms fékk áfrýjandi Á-kvk-þf G-kvk-þf sálfræðing dómkvadda til að láta uppi álit um félagslegar aðstæður aðilanna, tengsl drengsins við þau og systkin sín og afstöðu hans til forsjár. Matsgerð var lokið 23. apríl 2005 og staðfesti matsmaðurinn hana fyrir héraðsdómi 4. maí sl. Í munnlegri skýrslu matsmannsins fyrir dómi kom meðal annars fram að hún sæi ekki brýna ástæðu til að breyta högum drengsins frá því, sem nú væri, enda fyndist henni honum líða vel. Að þessu athuguðu verður héraðsdómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Eftir atvikum verður málskostnaður fyrir Hæstarétti látinn falla niður, en um gjafsóknarkostnað áfrýjanda hér fyrir dómi fer samkvæmt því, sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Hæstarétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, K, fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, 200.000 krónur.
499/2005

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfum R um að viðurkennt yrði að hann nyti réttarstöðu flóttamanns og að honum skyldi veita hæli á Íslandi sem slíkum, sem og kröfu hans um að hann ætti rétt á dvalarleyfi á Íslandi af mannúðarástæðum. Var talið að ákvarðanir um það hvort veita ætti R hæli á Íslandi, hvort sem væri sem pólitískum flóttamanni eða af mannúðarástæðum ættu ekki undir lögsögu dómstóla, sbr. 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991. Þá taldist R ekki hafa lögvarða hagsmuni af því að fá viðurkenningu með dómi á því að hann hefði réttarstöðu flóttamanns, en R hafði verið gert að yfirgefa landið áður en úrskurður héraðsdóms var kveðinn upp. Eftir stóð af málsókn R gegn Í krafa hans um að ógiltur yrði úrskurður dómsmálaráðuneytisins þar sem hafnað var kröfum hans um hæli og dvalarleyfi af mannúðarástæðum og honum vísað brott úr landi, meðal annars með þeim réttaráhrifum að honum væri bönnuð endurkoma inn á Schengen-svæðið í þrjú ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 22. nóvember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. nóvember 2005, þar sem vísað var frá dómi kröfu sóknaraðila um að viðurkennt verði að hann eigi að njóta réttarstöðu flóttamanns og skuli veitt hæli á Íslandi sem slíkum og kröfu sóknaraðila um að viðurkennt verði að hann eigi rétt á að fá dvalarleyfi á Íslandi af mannúðarástæðum. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Skilja verður kröfugerð sóknaraðila þannig að hann krefjist þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og að lagt verði fyrir héraðsdómara að taka framangreindar kröfur hans til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt þykir að kærumálskostnaður falli niður.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
501/2005

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að K hefði forsjá tveggja barna málsaðila til bráðabirgða þar til dómur gengi í forsjármáli þeirra, sem og niðurstaða um umgengnisrétt og meðlagsgreiðslur.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 21. nóvember 2005, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 29. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 11. nóvember 2005, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að hún hafi forsjá tveggja barna sinna og sóknaraðila til bráðabirgða þar til dómur gengur í forsjármáli milli aðila og jafnframt kveðið á um umgengnisrétt og meðlagsgreiðslur. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess aðallega að honum verði til bráðabirgða falin forsjá barnanna, A, f. [...] 2003, og B, f. [...] 2005. Þá krefst hann þess að dæmt verði að samvistir barnanna skuli vera vika í senn hjá hvoru foreldri, þó þannig að það fyrirkomulag hefjist hjá drengnum 1. mars 2006. Til vara krefst hann þess að forsjá barnanna verði til bráðabirgða áfram sameiginleg og samvistartími sóknaraðila við stúlkuna verði aldrei minni en aðra hvora helgi, frá klukkan 16 á fimmtudegi til klukkan 17 á sunnudegi, en við drenginn aðra hvora helgi frá klukkan 8.30 til 13.30 og 14 til 17 hvorn dag. Í vikunni næst á eftir helgarumgengni dvelji bæði börnin hjá sóknaraðila einn eftirmiðdag á miðvikudegi frá klukkan 16 til 18. Loks krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að lögheimili barnanna verði hjá sér til bráðabirgða og kveðið verði á um inntak umgengnisréttar og meðlag meðan á rekstri forsjármálsins stendur. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

Börn málsaðila eru ung að árum, drengurinn rúmlega átta mánaða og telpan rúmlega tveggja ára. Foreldrarnir hafa ekki komist að samkomulagi um forsjá þeirra til bráðabirgða þar til forsjármáli þeirra verður ráðið til lykta. Ekki hefur heldur tekist sátt um umgengni við börnin þann tíma. Fallist er á þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar, að það sé börnunum fyrir bestu að vera í forsjá varnaraðila til bráðabirgða. Þá er einnig fallist á þá lágmarksumgengni, sem ákveðin er í hinum kærða úrskurði. Samkvæmt því verður hann staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
503/2004

K og M deildu um forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða og umgengni við þau. Staðfest var sú niðurstaða héraðsdóms að K færi með forsjána meðan á rekstri málsins stæði. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um umgengnisrétt M við börnin.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut máli þessu til Hæstaréttar með kæru 10. desember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 26. nóvember 2004, þar sem leyst var úr ágreiningi aðilanna um forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða og umgengni við þau. Kæruheimild er í 5. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Sóknaraðili krefst þess aðallega, að hinum kærða úrskurði verði breytt á þann veg, að sér verði falin forsjá barnanna til bráðabirgða og varnaraðila gert að greiða sér meðlag með þeim frá dómsuppsögu, sem sé jafnhátt og barnalífeyrir frá Tryggingastofnun ríkisins, þar til endanleg niðurstaða liggur fyrir um forsjárágreining aðila. Hann krefst þess að umgengni varnaraðila og barnanna verði aðra hverja helgi frá fimmtudegi til þriðjudags, auk nánar tilgreindrar umgengni um jól og áramót og í sumarleyfi. Til vara krefst sóknaraðili þess, að staðfest verði að forsjá aðila yfir börnunum verði áfram sameiginleg en að lögheimili þeirra verði breytt þannig, að það verði hjá sér meðan forsjármálið sé rekið, varnaraðili greiði meðlag með börnunum eins og í aðalkröfu og umgengni verði með sama hætti og þar er krafist. Að því frágengnu krefst hann þess, að hinum kærða úrskurði verði breytt þannig, að regluleg umgengni sín og barnanna verði í eina viku í senn, aðra hverja viku, eða aðra hverja helgi frá fimmtudegi til þriðjudags.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurði og kærumálskostnaðar.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Rétt er að aðilarnir beri hvort sinn kostnað af kærumáli þessu.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Kærumálskostnaður fellur niður.
504/2004

E krafðist þess fyrir dómi að felld yrði úr gildi nánar tilgreind höfnun umhverfisráðuneytisins á umsókn hennar um löggildingu til að gera aðaluppdrætti á sviði innanhússhönnunar. Fallist var á með héraðsdómi að ekki yrði litið svo á að tekin hafi verið sú ákvörðun, sem dómkrafa E laut að. Samkvæmt meginreglu 1. mgr. 26. gr. laga um meðferð einkamála var málinu vísað frá dómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf og I-kvk-nf B-kvk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. desember 2004, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 1. desember 2004, þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess aðallega að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður, en til vara að málskostnaður á báðum dómstigum falli niður.

Í héraðsdómsstefnu krafðist sóknaraðili þess að felld yrði úr gildi „höfnun umhverfisráðuneytisins í bréfi dags. 2. maí 2000, á umsókn hennar, mótt. 30. nóvember 1999, um löggildingu til að gera aðaluppdrætti á sviði innanhússhönnunar“, svo og málskostnaðar. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður fallist á með héraðsdómara að ekki verði litið svo á að tekin hafi verið sú ákvörðun, sem dómkrafa sóknaraðila lýtur að. Samkvæmt meginreglu 1. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991 verður niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Sóknaraðili verður dæmd til að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, E-kvk-nf Æ-kvk-nf, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
505/2004

V ehf., sem var eigandi 2. hæðar fjöleignarhúss í miðbæ Reykjavíkur, óskaði eftir því að fá að reka þar veitingastað, en í eignaskiptayfirlýsingu var gengið út frá því að þar væri verslunarhúsnæði. Byggingarnefnd veitti leyfi fyrir nauðsynlegum framkvæmdum vegna veitingarstaðarins, en úrskurðarnefnd skipulags- og byggingarmála felldi þá ákvörðun úr gildi. Af því tilefni höfðaði V ehf. mál á hendur öðrum eigendum hússins þar sem það krafðist þess að úrskurður úrskurðarnefndarinnar yrði felldur úr gildi. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að V ehf. hafi mátt gera framangreindar breytingar á 2. hæð hússins án samþykkis annarra eigenda, sbr. 2. mgr. 27. gr. laga nr. 62/1994 um fjöleignarhús. Hið sama gilti um breytingar vegna loftræstingar fyrir veitingastaðinn. Var því fallist á kröfu V ehf. Sú niðurstaða var staðfest í Hæstarétti, en engu skipti þótt aðeins hluti stefndu í héraði stæði að áfrýjun málsins.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Áfrýjendur skutu máli þessu til Hæstaréttar 17. desember 2004. Þeir krefjast sýknu af kröfu stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti, en til vara að héraðsdómur verði staðfestur. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Réttargæslustefndi gerir engar kröfur fyrir Hæstarétti.

Frávísunarkrafa stefnda er á því reist að ekki fái staðist að einungis hluti stefndu í héraði standi að áfrýjun málsins til Hæstaréttar. Eignarréttur í fjöleignarhúsi byggist aðallega á séreignarrétti. Hver eign er talin sjálfstæð eining þótt eignarrétturinn nái til hluta sameignar. Líta verður svo á að áfrýjendur reisi málsókn sína á sérréttindum einstakra eigenda. Réttindi þessi eru ekki óskipt og því gildir 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ekki um þessa málsókn. Frávísunarkröfu stefnda er því hafnað.

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um annað en málskostnað en rétt er að hver aðilanna beri sinn kostnað af málinu í héraði og fyrir Hæstarétti.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti fellur niður.
508/2004

Á hafði greitt lífeyrisiðgjald til T í séreignarsjóð frá 1981. Árin 1992 og 1996 tók Á lán hjá T sem tryggð voru með veði í húseign hans. Í kjölfar fjárdráttar framkvæmdastjóra T var skipuð skilanefnd til að sjá um að slíta sjóðnum. Á lýsti kröfu sinni til nefndarinnar og krafðist þess að krafa sjóðsins vegna nefndra lánveitinga gengi á móti kröfu sinni til inneignar úr honum. Talið var, að réttindi Á væru háð því hverjar eignir væri að finna í sjóðnum og yrði ekki viðurkenndur réttur hans til skuldajafnaðar með annarri fjárhæð en inneign hans sem byggði á raunverulegri fjárhagsstöðu sjóðsins. Skilanefnd T hafi ekki lokið störfum og því ekki ljóst hver réttindi Á ætti í honum. Var því staðfest ákvörðun sýslumanns um framgang nauðungarsölu á húseign Á að kröfu T.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir G-kk-nf G-kk-nf, Á-kk-nf K-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 9. desember 2004. Kærumálsgögn bárust réttinum 20. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 26. nóvember 2004, þar sem staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík 17. ágúst 2004 um að halda áfram nauðungarsölu á fasteigninni Hofgörðum 26 á Seltjarnarnesi. Kæruheimild er í 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Sóknaraðili krefst þess að fyrrnefnd ákvörðun sýslumanns verði felld úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir héraðsdómi og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur og sóknaraðila gert að greiða honum málskostnað fyrir héraðsdómi og kærumálskostnað.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti. Kemur krafa hans um greiðslu málskostnaðar í héraði því ekki til álita.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Sóknaraðili verður dæmdur til að greiða varnaraðila kærumálskostnað, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Á-kk-nf H-kk-nf, greiði varnaraðila, Tryggingasjóði lækna, 100.000 krónur í kærumálskostnað.
510/2004

G, J og T voru sakfelldir fyrir brot á lögum um ávana- og fíkniefni, brot gegn lífi og líkama og fyrir ósæmilega meðferð á líki, með því að hafa í ágóðaskyni, staðið að innflutningi á 223,67 grömmum af metamfetamíni hingað til lands. Hafði V flutt efnið til landsins í 61 pakkningu innvortis í líkama sínum, en veikst daginn eftir komu sína vegna stíflu í mjógirni af völdum pakkninganna. Létu G, J og T farast fyrir að koma V til hjálpar, sem lést þremur dögum síðar. Fluttu þeir lík hans til og sökktu því í sjó. Var refsing hvers þeirra ákveðin fangelsi í 2 ár og 6 mánuði.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir M-kk-nf S-kk-nf, G-kk-nf G-kk-nf, G-kvk-nf E-kvk-nf, G-kk-nf C-kk-nf og H-kk-nf B-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut máli þessu til Hæstaréttar 7. desember 2004 í samræmi við yfirlýsingar ákærðu um áfrýjun og jafnframt af hálfu ákæruvaldsins, sem krefst staðfestingar héraðsdóms um sakfellingu og upptöku, en þyngingar á refsingum.

Ákærði G-kk-nf S-kk-nf krefst sýknu af sakargiftum samkvæmt I. og II. kafla ákæru og að refsing verði milduð.

Ákærði J-kk-nf I-kk-nf R-kk-nf krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Ákærði T-x-x M-x-x krefst sýknu af sakargiftum samkvæmt II. kafla ákæru og að refsing verði milduð.

Með vísun til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

Ákærðu greiði allan kostnað við áfrýjun málsins, svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærðu, G-kk-nf S-kk-nf, J-kk-nf I-kk-nf R-kk-nf og T-x-x M-x-x, greiði hver um sig verjanda sínum, hæstaréttarlögmönnunum B-kk-þgf N-kk-þgf, S-kk-þgf A-kk-þgf S-kk-þgf og B-kk-þgf J-kk-þgf, 350.000 krónur í málsvarnarlaun. Annan áfrýjunarkostnað sakarinnar greiði ákærðu óskipt.
511/2004

X var sakaður um umferðarlagabrot í fjórum tilvikum. Með vísan til forsendna dóms Hæstaréttar 28. október 2004 í máli nr. 251/2004, þar sem sakarefni var hliðstætt, var X sýknaður.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 21. desember 2004 að fengnu áfrýjunarleyfi í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvalds er krafist staðfestingar héraðsdóms.

Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð.

Með ákæru 21. maí 2004 var ákærði sakaður um umferðarlagabrot í fjórum tilvikum. Er ákæruefnum lýst í I. - IV. kafla ákæru, sem tekin er upp í hinum áfrýjaða dómi. Af hálfu ákæruvalds hafa við málflutning fyrir Hæstarétti verið gerðar lagfæringar á lagatilvísunum í ákærunni. Í I. og II. kafla eigi að vísa til 1. mgr. 1. töluliðar 6. gr. reglugerðar ráðsins (EBE) nr. 3820/85 um samhæfingu tiltekinnar löggjafar á sviði félagsmála er varðar flutninga á vegum, sbr. 1. gr. reglugerðar nr. 136/1995 um aksturs- og hvíldartíma ökumanna o.fl. í innanlandsflutningum og við flutning innan Evrópska efnahagssvæðisins með síðari breytingum, sbr. og viðauka I, sbr. 6. mgr. 44. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sem í gildi var þegar ætluð brot eiga að hafa verið framin á árinu 2002. Í III. kafla eigi að vísa til 1. töluliðar 7. gr. reglugerðar ráðsins (EBE) nr. 3820/85, sbr. 1. gr. reglugerðar nr. 136/1995 með síðari breytingum, sbr. og viðauka I, sbr. þágildandi 6. mgr. 44. gr. umferðarlaga. Loks beri í IV. kafla að vísa til 3. gr. og 2. töluliðar 15. gr. reglugerðar ráðsins (EBE) nr. 3821/85, sbr. 1. gr. reglugerðar nr. 136/1995, sbr. og viðauka II, sbr. þágildandi 6. mgr. 44. gr. umferðarlaga. Þá vísar ákæruvaldið nú einnig til 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga um refsiheimild, en til ákvæðisins er ekki vísað í ákærunni. Ákærði hefur fyrir dómi viðurkennt þá háttsemi sem í ákæru greinir.

Með vísan til forsendna dóms Hæstaréttar 28. október 2004 í máli nr. 251/2004, þar sem sakarefni var hliðstætt verður ákærði sýknaður af kröfu ákæruvalds.

Eftir þessum úrslitum ber að greiða allan sakarkostnað í héraði og fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfu ákæruvalds.

Allur sakarkostnaður í héraði og áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Hæstarétti, S-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 180.000 krónur.
512/2004

X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 meðal annars með því að hafa hellt eldfimu lími á nokkrar hurðir að geymslum á geymslugangi í kjallara og lagt eld að með þeim afleiðingum að eldur læsti sig í hurð á einni geymslunni og olli skemmdum. Enginn tjónþola hafði gert refsikröfu í málinu. Við rannsókn málsins lagði hins vegar formaður húsfélagsins fram slíka kröfu fyrir hönd félagsins samkvæmt ákvörðun stjórnar þess. Talið var að ekki væri unnt að líta á húsfélagið sem þann sem misgert var við í skilningi 4. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 25. gr. sömu laga, enda tilheyrðu þær eignir sem skemmdust séreignarhlutum einstakra íbúðareigenda í húsinu. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir I-kvk-nf B-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf G-kk-nf og Ó-kk-nf B-kk-nf Þ-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 14. desember 2004 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun en jafnframt af hálfu ákæruvalds, sem krefst staðfestingar á sakfellingu og greiðslu skaðabóta en þyngingar á refsingu.

Ákærði krefst sýknu. Þá krefst hann þess að skaðabótakröfu verði vísað frá dómi eða hún lækkuð.

Í máli þessu er ákærða gefið að sök brot gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með áorðnum breytingum með því að hafa 22. mars 2003 hellt eldfimu lími á nokkrar hurðir að geymslum á geymslugangi í kjallara að Hjaltabakka 6 í Reykjavík og lagt eld að með þeim afleiðingum að eldur læsti sig í hurð á einni geymslunni og olli þeim skemmdum, sem nánar eru tilgreindar í ákæru. Samkvæmt 4. mgr. 257. gr. áðurnefndra laga skal mál út af brotum gegn 1. mgr. því aðeins höfðað að sá krefjist þess, sem misgert var við. Enginn tjónþola hefur gert refsikröfu í málinu. Við rannsókn málsins lagði formaður Húsfélagsins að Hjaltabakka 2-16 hins vegar fram slíka kröfu fyrir hönd félagsins samkvæmt ákvörðun stjórnar þess. Ekki er unnt að líta á húsfélagið sem þann, sem misgert var við í skilningi 4. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 25. gr. sömu laga, enda tilheyrðu þær eignir sem skemmdust séreignarhlutum einstakra íbúðareigenda í húsinu. Þar sem áskilnaður þessa ákvæðis er samkvæmt framansögðu ekki uppfylltur verður ekki hjá því komist að vísa málinu af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.

Samkvæmt þessari niðurstöðu ber að greiða allan kostnað málsins í héraði og fyrir Hæstarétti úr ríkissjóði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Allur sakarkostnaður í héraði og áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, X, í héraði, L-kvk-ef T-kvk-ef héraðsdómslögmanns, 55.000 krónur, og skipaðs verjanda hans fyrir Hæstarétti, H-kk-ef I-kk-ef hæstaréttarlögmanns, 120.000 krónur.