341/2021

Útdráttur

Þrotabú Y ehf. höfðaði mál þar sem krafist var riftunar á tiltekinni ráðstöfun Y ehf. og L Ltd. og fébóta úr hendi L Ltd. L Ltd. lagði fram greinargerð í málinu þar sem einungis var krafist frávísunar málsins og málskostnaðar. Þeirri kröfu var hafnað. Í kjölfarið óskaði L Ltd. eftir fresti til að skila greinargerð um efnisvarnir, en þeirri beiðni var hafnað af héraðsdómi þar sem greinargerð L Ltd. hafði verið lögð fram eftir að fjórar vikur voru liðnar frá þingfestingu málsins. Var málið því dæmt á grundvelli krafna og málatilbúnaðar Y ehf. og staðfesti héraðsdómur riftun þrotabús Y ehf. á ráðstöfun til L Ltd. Fyrir Landsrétti krafðist L Ltd. aðallega sýknu af kröfum þrotabús Y ehf., sem var krafa sem ekki komst að fyrir héraðsdómi, og reisti þá kröfu á málsástæðum sem þar voru heldur ekki hafðar uppi og vísaði í því sambandi til heimildar í 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Í dómi Landsréttar var rakið að L Ltd., sem naut lögmannsaðstoðar, bæri ábyrgð á því hvernig hann stóð að rekstri málsins í héraði. Var ekki talið unnt að fallast á að afsakanlegt væri að sýknukrafa L Ltd. og málsástæður henni til stuðnings hafi ekki verið hafðar uppi fyrir héraðsdómi og kom sú krafa og rök fyrir henni því ekki til álita fyrir Landsrétti á grundvelli 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir Á-kk-nf H-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 26. maí 2021. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 30. apríl 2021 í málinu nr. E- 3251/2020.

2

Áfrýjandi krefst aðallega sýknu af kröfum stefnda. Til vara er þess krafist að hann verði sýknaður af aðalkröfu og að varakröfu verði vísað frá héraðsdómi en að því frágengnu að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar frá og með 8. september 2020. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar. 3

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

4

Mál þetta höfðaði stefndi 24. mars 2020. Hann krefst riftunar á tiltekinni ráðstöfun þrotamanns og áfrýjanda á grundvelli 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o. fl. og fébóta úr hendi áfrýjanda á grundvelli 3. mgr. 142. gr. sömu laga. Málið var þingfest 26. maí 2020. Áfrýjandi lagði fram greinargerð í málinu 6. október sama ár þar sem einungis var krafist frávísunar málsins og málskostnaðar. Þeirri kröfu var hafnað með úrskurði héraðsdóms 18. janúar 2021. Áfrýjandi óskaði í kjölfarið eftir fresti til að skila greinargerð um efnisvarnir. Þeirri beiðni var hafnað með úrskurði héraðsdóms 19. febrúar 2021 þar sem fyrrgreind greinargerð áfrýjanda hafði verið lögð fram eftir að fjórar vikur voru liðnar frá þingfestingu málsins, sbr. niðurlag 2. mgr. 99. gr. laga nr. 91/1991. Var málið því næst dómtekið í þinghaldi 12. apríl 2021, að kröfu stefnda, í því horfi sem það var í fyrir 19. febrúar sama ár, þar sem líta yrði svo á að engin rökstudd mótmæli hefðu komið fram í málinu af hálfu áfrýjanda, sbr. fyrsta málslið 2. mgr. 99. gr. laga nr. 91/1991. Hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp á þessum grunni 30. apríl 2021 þar sem fallist var á kröfur stefnda að öðru leyti en því að dráttarvextir voru dæmdir frá 15. febrúar 2020 til greiðsludags en ekki frá 1. júní 2017 eins og stefndi krafðist.

5

Áfrýjandi krefst aðallega sýknu af kröfum stefnda fyrir Landsrétti, sem er krafa sem ekki komst að fyrir héraðsdómi, og reisir þá kröfu á málsástæðum sem þar voru heldur ekki hafðar uppi. Telur hann að fullnægt sé skilyrðum 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 fyrir því að koma megi þeirri kröfu að í málinu fyrir Landsrétti auk málsástæðna henni til stuðnings. Í ákvæðinu segir að hafi aðili borið fram kröfur eða málsástæður sem hann hafði ekki uppi í héraði geti Landsréttur byggt á þeim við úrlausn máls ef þær hafa komið fram í greinargerð aðilans, grundvelli máls er ekki raskað á þann hátt, afsakanlegt er að þær voru ekki hafðar uppi í héraði og það yrði aðilanum til réttarspjalla að ekki yrði tekið tillit til þeirra.

6

Ástæða þess að framangreind krafa og málsástæður henni til stuðnings komust ekki að fyrir héraðsdómi voru að greinargerð, sem áfrýjandi lagði fram eftir að tímafrestur í niðurlagi 2. mgr. 99. gr. laga nr. 91/1991 var liðinn, hafði ekki að geyma aðra kröfu en um frávísun og rök fyrir henni. Áfrýjandi, sem naut lögmannsaðstoðar, ber ábyrgð á því hvernig hann stóð að þessu leyti að rekstri málsins í héraði. Ekki er því unnt að fallast á að afsakanlegt sé að sýknukrafa áfrýjanda og málsástæður henni til stuðnings hafi ekki verið hafðar uppi fyrir héraðsdómi og kemur sú krafa og rök fyrir henni því ekki til álita fyrir Landsrétti.

7

Í hinum áfrýjaða dómi er leyst með réttum hætti úr þeirri aðstöðu sem uppi var í málinu eftir að frávísunarkröfu áfrýjanda var hafnað. Verður því ekki fallist á kröfu áfrýjanda um ómerkingu héraðsdóms.

8

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

Dómsorð :

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Ladylovelux Ltd., greiði stefnda, þrotabúi Ystasels 28 ehf., 700.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.