137/2023

Útdráttur

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að vísa tilteknum þætti í aðalkröfu Þ gegn R frá dómi ásamt varakröfu Þ þar sem framsetning krafnanna samrýmdist ekki fyrirmælum d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir K-kk-nf H-kk-nf, R-kvk-nf B-kvk-nf og S-kk-nf S-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 20. febrúar 2023. Greinargerð varnaraðila barst réttinum 6. mars sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. febrúar 2023 í málinu nr. E- 2340/2022 þar sem tilteknum þætti í aðalkröfu sóknaraðila var vísað frá dómi, ásamt varakröfu hans. Kæruheimild er í j - lið 1. mgr. 143. gr. laga nr.91/1991 um meðferð einkamála.

2

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka aðalkröfuna, eins og hún var sett fram í héraðsdómsstefnu, og varakröfu hans til efnismeðferðar. Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar vegna frávísunarþáttar málsins í héraði, sem og kærumálskostnaðar.

3

Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Niðurstaða

4

Í d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 segir að í stefnu skuli greina svo glöggt sem verða megi dómkröfur stefnanda, svo sem fjárhæð kröfu í krónum, bætur fyrir tiltekið skaðaverk án fjárhæðar ef enn er óvíst um hana, vexti ef því er að skipta, viðurkenningu á tilteknum réttindum, ákvörðun eða lausn undan tiltekinni skyldu, refsingu fyrir tilgreind orð eða athafnir, ómerkingu tiltekinna ummæla, málskostnað og svo framvegis. Hefur þessi meginregla um ákveðna og ljósa kröfugerð einnig verið orðuð á þann veg að kröfugerð stefnanda þurfi að meginreglu að vera svo ákveðin og ljós í stefnu að unnt sé taka hana upp óbreytta sem ályktunarorð dómsniðurstöðu í máli, ef efnisleg skilyrði eru á annað borð fyrir þeim málalokum.

5

Lúti dómkröfur stefnanda að skyldu stefnda til að greiða honum peningaupphæð gildir sú meginregla samkvæmt d-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 að tilgreina ber fjárhæð hennar í krónum og ef vaxta er krafist ber að tilgreina vaxtafót, af hvaða fjárhæð þeir skuli greiðast og frá hvaða tíma. Samkvæmt ákvæðinu er gerð sú undantekning frá framangreindri meginreglu að krefjast megi bóta fyrir tiltekið skaðaverk án fjárhæðar ef enn er óvíst um hana. Þá gætir undantekninga frá meginreglunni um aukaliði í kröfugerðinni, svo sem kröfur um vexti, sbr. heimild í 11. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu til að krefjast vaxta án þess að tilgreina vaxtafót, og þá stendur venja til þess að krefjast málskostnaðar án þess að tiltaka fjárhæð hans.

6

Samkvæmt aðalkröfu sinni krefst sóknaraðili þess að varnaraðila verði gert að greiða honum tiltekna fjárhæð ásamt dráttarvöxtum af mánaðarlegum greiðslum á tímabilinu 20. júní 2019 til 20. mars 2020, sem lagðar eru saman á hverjum gjalddaga þar til umkrafinni fjárhæð er náð á síðarnefnda deginum. Er krafist dráttarvaxta af þeirri fjárhæð til greiðsludags. Í lok kröfugerðarinnar er hnýtt við eftirfarandi setningu:

„... auk virðisaukaskatts sem leggst á höfuðstól kröfunnar samkvæmt lögum nr. 50/1988.“ Samkvæmt framangreindu er fjárhæð þeirrar peningaupphæðar, sem stefnandi krefur stefnda um greiðslu á, að hluta til ekki tilgreind í krónum heldur sem ótilgreindur virðisaukaskattur samkvæmt lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt er leggjast skuli á höfuðstól kröfunnar. Fer þessi framsetning kröfugerðar sóknaraðila í bága við fyrrgreinda meginreglu d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 og eiga þær undantekningar frá meginreglunni, sem fjallað er um að framan, ekki við hér. Ber því að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að vísa frá dómi þeim þætti í aðalkröfu sóknaraðila sem snýr að álagningu virðisaukaskatts á höfuðstól kröfunnar.

7

Með aðalkröfu sinni krefur sóknaraðili gagnaðila sinn um efndir in natura. Til vara krefst hann þess að varnaraðila verði gert að greiða honum bætur að álitum.

Samkvæmt lýsingu á málsástæðum sóknaraðila í héraðsdómsstefnu er um að ræða kröfu um efndabætur á grundvelli reglna um skaðabætur innan samninga.

Framsetning varakröfunnar fullnægir ekki áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, hvort sem litið er til meginreglunnar um að tilgreina beri fjárhæð peningakröfu í krónum eða undantekningarheimildarinnar um að krefjast megi bóta fyrir tiltekið skaðaverk án fjárhæðar ef enn er óvíst um hana. Umrædd undantekningarheimild, sem samkvæmt almennum túlkunarreglum ber að skýra þröngt, á aðeins við um ákveðinn málaflokk og má eingöngu beita henni við tilteknar aðstæður, til dæmis í þeim tilvikum er afleiðingar bótaskylds verknaðar hafa ekki komið fram til fullnaðar og hætta er á fyrningu kröfunnar eða sambærilegum réttarspjöllum ef mál verður ekki höfðað þá þegar. Slíkar aðstæður eru ekki upp í máli því sem hér er til úrlausnar. Samkvæmt því og öðru framansögðu ber að staðfesta niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að vísa varakröfunni frá dómi.

8

Að framangreindu virtu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

9

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og greinir í úrskurðarorði.

Úrskurðarorð :

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Þekking- Tristan hf., greiði varnaraðila, Rapyd Europe hf., 400.000 krónur í kærumálskostnað.