197/2019

Útdráttur

P var sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni samkvæmt 199. gr. almennra hegningarlaga gagnvart A með því að hafa farið með höndina yfir rassinn á henni og í klofið og kreist, svo og fyrir líkamsárás gagnvart B samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing P ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en fullnustu hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var P gert að greiða A og B hvoru um sig 200.000 krónur í miskabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómarinn J-kk-nf S-kk-nf og B-kvk-nf T-kvk-nf, settur landsréttardómari og S-kvk-nf I-kvk-nf, fyrrverandi héraðsdómari.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 28. febrúar 2019 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 20. febrúar 2019 í málinu nr. S582/2018.

2 Ákæruvaldið krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða og að ákærði verði einnig sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærulið 1, að hafa gripið um rass A. Jafnframt er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

3 Ákærði krefst aðallega sýknu af báðum ákæruliðum en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst ákærði aðallega frávísunar á einkaréttarkröfum en til vara að bætur verði lækkaðar verulega.

Niðurstaða

4 Málið er höfðað með ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 19. september 2018, fyrir eftirtalin brot framin aðfaranótt sunnudagsins 20. ágúst 2017 í […]. Í 1. lið ákæru er ákærða gefin að sök kynferðisleg áreitni með því að hafa gripið um rass A, rennt hendi undir klof hennar og gripið í klof hennar og kreist, allt utanklæða. Háttsemi ákærða er talin varða við 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í 2. lið ákærunnar er ákærða gefin að sök líkamsárás með því að hafa í kjölfar brots þess sem lýst er í 1. ákærulið, slegið eiginmann A, B, einu hnefahöggi í andlitið en höggið lenti á hægra kinnbeini og nefi B. Af árásinni hlaut B blóðnasir, mar undir hægra auga, roða yfir hægra kinnbeini, sár á nefi hægra megin og hrúður þar yfir. Er þessi háttsemi talin varða við 217. gr. almennra hegningarlaga.

5 Atvikum málsins er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Fyrir liggur að ákærði og báðir brotaþolar voru á skemmtun á þeim stað og tíma sem um ræðir. Við aðalmeðferð málsins fyrir héraðsdómi neitaði ákærði sök og kvað ekkert það hafa gerst sem hann er ákærður fyrir og hann hefði ekki komið nálægt brotaþolum. Það hefði verið ráðist á hann á samkomunni, hann tekinn haustaki og verið svæfður auk þess sem sparkað hafi verið í hann. Þá kveðst hann muna eftir því að hafa legið í mölinni í reiðhöllinni. Hann kvaðst hafa verið lítillega ölvaður og eins vankaður. Framburður ákærða fyrir dómi er áþekkur þeim sem fram kom í lögregluskýrslu þar sem hann minnist þess ekki að hafa áreitt nokkurn einasta mann á samkomunni, hvorki kynferðislega né heldur að hafa slegið neinn hnefahöggi.

6 Í framburði brotaþolans A fyrir dómi vegna 1. ákæruliðar kemur fram að ákærði hafi áreitt hana á samkomunni og síðan hefði hann komið aftan að henni og gripið í klofið á henni. Hann hefði farið með höndina yfir rassinn og í klofið og kreist. Hún kvaðst hafa snúið sér við og ýtt ákærða frá sér og hann hefði hörfað tvö til þrjú skref. Í lögregluskýrslu er haft eftir brotaþola að „ákærði grípur um rassinn á mér og rennir hendinni alveg undir klofið og grípur alveg upp í klofið á mér“. Í framburði þriggja vitna kemur fram að þau hafi orðið vör við skýr viðbrögð brotaþola, þótt þau hafi ekki séð verknaðinn. Eiginmaður hennar, B, ber að ákærði hafi staðið þétt upp að henni og greinilega komið við hana, þar sem hún hafi kippst til, snúið sér við og ýtt við ákærða. Í framburði vitnisins C kemur fram að hún hafi staðið á móti brotaþola þar sem þær voru að dansa og hún hafi þá snögglega snúið sér við með hnefann á lofti og sagt aðspurð að hún hefði verið klipin í rassinn og ákærði hefði gert það. Þriðja vitnið, D, ber að hann hafi séð að brotaþoli hafi snúið sér við og gargað eitthvað á ákærða og þá hefði brotaþoli sagt sér að ákærði hefði klipið í klofið á sér. Ákærði ber við minnisleysi og neitar sök. Framburður brotaþola um þetta atvik og aðdraganda þess hefur verið stöðugur og trúverðugur. Þá fær hann stoð í vitnisburði framangreindra vitna sem sáu viðbrögð brotaþola er atvikið átti sér stað auk þess sem hún lýsti verknaði ákærða fyrir þeim beint í kjölfarið. Fyrir dómi lýsti brotaþoli atvikum þannig, eins og fyrr greinir, að ákærði hefði farið með höndina yfir rassinn á henni og í klofið og kreist. Verður framburður brotaþola fyrir héraðsdómi lagður til grundvallar í þessu tilliti og telst þessi háttsemi ákærða því sönnuð. Ákæruvaldið hefur hins vegar ekki fært fram frekari sönnun fyrir Landsrétti, svo sem með skýrslutökum af brotaþola eða vitnum, um að ákærði hafi einnig gripið um rass brotaþola og telst þessi hluti 1. ákæruliðar því ósannaður.

7

Í 1. ákærulið er háttsemi ákærða talin varða við 199. gr. almennra hegningarlaga, en samkvæmt henni skal hver sem gerist sekur um kynferðislega áreitni sæta fangelsi allt að tveimur árum. Kynferðisleg áreitni felst samkvæmt ákvæðinu meðal annars í því að strjúka, þukla eða káfa á kynfærum eða brjóstum annars manns innan klæða sem utan.

Fellur umrædd háttsemi ákærða gagnvart brotaþola ótvírætt undir þessa verknaðarlýsingu og er hún þv í réttilega heimfærð til þessa refsiákvæðis.

8 Í framburði brotaþolans B vegna 2. ákæruliðar er lýst samskiptum hans við ákærða um kvöldið, meðal annars vegna áreitis gagnvart eiginkonu hans áður en ákærði kom aftur að brotaþola og veitti honum hnefahögg. Fær framburður hans stoð í vitnisburði D um að hann hafi séð ákærða veita brotaþola högg í andlit auk þess sem vitnið E varð þess áskynja að ákærði hefði slegið brotaþola fyrir aftan hana og eftir stóð brotaþoli með blóðnasir. Með þessu telst sannað að ákærði hafi slegið brotaþola eins og honum er gefið að sök með þeim afleiðingum sem þar greinir. Telst háttsemi ákærða í 2. ákærulið réttilega heimfærð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga.

9 Í samræmi við það sem að framan er rakið verður niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða, heimfærslu brota til refsiákvæða og refsingu staðfest. Þá er staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað og einkaréttarkröfur í málinu.

10 Ákærða verður gert að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, þóknun réttargæslumanns brotaþolans A og málskostnað vegna lögmanns brotaþolans B vegna einkaréttarkröfu eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, P-kk-nf V-kk-nf V-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 866.219 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 632.400 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþolans A, S-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 200.000 krónur.

Ákærði greiði B 200.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.