284/2019

Útdráttur

Með ákvörðun P árið 2014 var fallist á beiðni SN og N um samnýtingu tiltekinna tíðniheimila sem þeim hefði verið úthlutað af P. SM höfðaði mál og krafðist aðallega viðurkenningar á því að ákvörðunin væri ógild, en til vara að hún yrði ógilt með dómi. Ekki var fallist á að P hefði bundið eigin ákvörðun skilyrðum og að fyrir vikið væri hún markleysa eða lögleysa. Var aðalkröfu SM um viðurkenningu á ógildi ákvörðunarinnar því hafnað. Varakröfu sína um ógildingu ákvörðunarinnar reisti SM aðallega á því að sú samnýting SN og N á tíðniheimildum fyrir tilstilli SF, félags í eigu SN og N, sem heimiluð var með hinni umþrættu ákvörðun bryti gegn banni 2. mgr. 7. gr. fjarskiptalaga nr. 81/2003 við framsali tíðniheimilda. Þá byggði SM einnig á því að ákvörðunin væri til þess fallin að raska samkeppni og að ekki hefði verið tekin sjálfstæð afstaða til samkeppnislegra áhrifa af samnýtingu tíðniheimilda. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir samstarf SN og N í gegnum SF væru SN og N áfram rétthafar viðkomandi tíðniheimilda og bæru þau réttindi og skyldur sem af því leiddi. SF sæi aðeins um starfrækslu þess tækjabúnaðar sem sendi út tíðniheimildir SN og N, en hefði ekki forræði á nýtingarrétti tíðniheimildanna. SN og N hefðu þannig ekki framselt tíðniheimildir sínar til SF. Þá var talið að þótt framsalsbann 2. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003 yrði skilið sem svo að rétthafi tíðniheimilda gæti ekki, upp á sitt eindæmi, heimilað öðrum að nýta tíðniheimildir sem honum hefði verið úthlutað háttaði svo til í málinu að hvorki SN né N hefðu heimilað hvor öðrum að nýta tíðniheimildir hins, heldur hefði P heimilað samnýtingu þeirra með ákvörðun sinni. Taldi Landsréttur það hafa verið í samræmi við skyldur P og innan valdheimilda stofnunarinnar að heimila samnýtinguna. Þar sem ekki lá annað fyrir en að samnýtingunni hefði verið hagað í samræmi við þá skilmála og skilyrði sem henni voru sett væri ekki unnt að líta svo á að SN eða N hefðu með samnýtingunni framselt hvor öðrum tíðniheimildir í bága við 2. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003. Þá var því hafnað að ekki hefði verið gætt að samkeppnisréttarlegum sjónarmiðum eða að ákvörðun P hefði brotið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga. Voru stefndu því sýknaðir af kröfum SM.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómarinn D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, Á-kvk-nf Ó-kvk-nf prófessor og G-kk-nf A-kk-nf S-kk-nf rafmagnsverkfræðingur.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Aðaláfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 23. apríl 2019. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 1. apríl 2019 í málinu nr. E4453/2014.

2 Aðaláfrýjandi krefst þess aðallega að viðurkennt verði með dómi að ákvörðun gagnáfrýjanda Póst og fjarskiptastofnunar nr. 14/2014, „um heimild Fjarskipta hf. og Nova ehf. til samnýtingar tíðniheimilda“, 2. júlí 2014, sé ógild, en til vara að ákvörðunin verði ógilt með dómi. Þá krefst aðaláfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Gagnáfrýjandi, Póst og fjarskiptastofnun, skaut málinu fyrir sitt leyti til Landsréttar 1. júlí 2019 og krefst aðallega frávísunar málsins frá héraðsdómi og málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti, en til vara staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Landsrétti.

4 Stefndu Sýn hf., Nova hf. og Sendafélagið ehf. krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Málsatvik og sönnunarfærsla

5 Atvikum málsins er skilmerkilega lýst í hinum áfrýjaða dómi. Verða þau rakin í stuttu máli en vísað að öðru leyti um þau til héraðsdóms. Eins og þar kemur fram er aðaláfrýjandi félag sem selur farsíma og farnetsþjónustu í samkeppni við stefndu Sýn hf. og Nova hf. Ágreininginn í málinu er að rekja til uppboðs gagnáfrýjanda Póst og fjarskiptastofnunar á tíðniheimildum á 800 og 1800 MHz tíðnisviðum til uppbyggingar á 4G/LTEfarnetsþjónustu sem lauk 13. mars 2013. Í grein 3.4.2 í skilmálunum fyrir útboðið var gefinn kostur á samnýtingu tíðna eða annars konar samstarfi um þær sem aðilar hefðu nýtingarrétt að. Stefndu Sýn hf. og Nova hf., óskuðu eftir því að samnýta þær tíðniheimildir sem þeir höfðu fengið úthlutað í samræmi við skilmála uppboðsins. Með ákvörðun gagnáfrýjanda 2. júlí 2014 nr. 14/2014 féllst gagnáfrýjandi á ósk stefndu Sýnar hf. og Nova hf.

6 Í aðdraganda þess að ákvörðunin var tekin óskaði gagnáfrýjandi, með bréfi 4. mars 2014, eftir sjónarmiðum þeirra aðila sem teldu sig hafa hagsmuna að gæta af niðurstöðu stofnunarinnar um fyrrgreinda umsókn stefndu Sýnar hf. og Nova hf. Með bréfi aðaláfrýjanda 28. mars 2014 kom fram að hann væri mótfallinn því að slíku samstarfi yrði komið á laggirnar. Kemur þar meðal annars fram að með fyrirhuguðu samstarfi yrði til fyrirtæki, sem síðar varð stefndi Sendafélagið ehf., sem ætlað væri að vera vettvangur fyrir þetta samstarf, sem hefði burði og getu til þess að útiloka keppinauta frá því að geta veitt samkeppnislegt aðhald. Eftir að hafa tekið rökstudda afstöðu til sjónarmiða aðaláfrýjanda tók gagnáfrýjandi fyrrgreinda ákvörðun nr. 14/2014. Þar kom fram sú afstaða meðal annars að umbeðin samnýting tíðniheimilda teldist ekki vera framsal í skilningi lokamálsliðar 2. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003 um fjarskipti. Auk þess var það niðurstaða gagnáfrýjanda að hvorki önnur ákvæði fjarskiptalaga né undirliggjandi tíðniheimildir kæmu í veg fyrir að til samnýtingar gæti komið og takmarkaði þannig ráðstöfunarrétt félaganna sem rétthafa tíðniheimildanna, sbr. 1. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003.

7 Aðaláfrýjandi telur þessa ákvörðun gagnáfrýjanda ranga og höfðaði því mál til viðurkenningar á ógildi hennar, en til vara til ógildingar. Með hinum áfrýjaða dómi voru gagnáfrýjandi og stefndu sýknaðir af kröfum aðaláfrýjanda. Enn fremur er vísað til héraðsdóms um málsástæður og lagarök aðila.

Niðurstaða

8 Stefndi í héraði, Póst og fjarskiptastofnun, hefur gagnaáfrýjað málinu fyrir sitt leyti sem fyrr segir í því skyni að fá hnekkt úrskurði héraðsdóms 8. október 2015 þar sem hafnað var kröfu hans um að málinu yrði vísað frá héraðsdómi.

9 Krafa gagnáfrýjanda um frávísun málsins frá héraðsdómi er reist á að frestur til málshöfðunar samkvæmt 4. mgr. 13. gr. laga nr. 69/2003 um Póst og fjarskiptastofnun hafi verið liðinn þegar málið var höfðað. Samkvæmt tilgreindu ákvæði gat aðili borið ákvörðun stefnda Póst og fjárskiptastofnunar undir dómstóla innan þriggja mánaða frá því að viðkomandi fékk vitneskju um ákvörðun stofnunarinnar. Ákvörðun sú sem mál þetta fjallar um var tekin 2. júlí 2014. Málið var höfðað fyrir héraðsdómi með stefnu útgefinni 29. september 2014 og var því höfðað innan lögmælts frests. Er kröfu gagnáfrýjanda um frávísun málsins hafnað.

10 Efnislegur ágreiningur í málinu lýtur að ákvörðun gagnáfrýjanda 2. júlí 2014 um að heimila stefndu Sýn hf. og Nova hf. að samnýta tilgreindar tíðniheimildir. Er aðalkrafa aðaláfrýjanda sú að viðurkennt verði með dómi að ákvörðun gagnáfrýjanda hafi verið ógild, en til vara að hún verði ógilt vegna ýmissa annmarka sem á henni eru.

11 Í ályktunarorðum hinnar umdeildu ákvörðunar kemur fram að gagnáfrýjandi heimili Fjarskiptum hf., nú stefnda Sýn hf., og Nova ehf., nú stefnda Nova hf., að samnýta tíðniheimildir sem stofnunin hafi gefið út þeim til handa, og tilgreindar séu í kafla 4.3.1 í ákvörðuninni til veitingar 2G/GSM, 3G/UMTS og 4G/LTE farsíma og farnetsþjónustu á 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz og 2100 MHz tíðnisviðunum, „að því tilskildu að fyrirhuguð samnýting gangi ekki gegn ákvæðum laga, nr. 81/2003, um fjarskipti og skilyrðum undirliggjandi tíðniheimilda“.

12 Aðaláfrýjandi heldur því fram að með þessum orðum hafi gagnáfrýjandi bundið eigin ákvörðun því skilyrði að hún væri lögmæt, sem leiði til þess að ákvörðunin hljóti að teljast markleysa eða lögleysa. Á þetta fellst dómurinn ekki. Eðlilegast er að skilja tilvísun til laga nr. 81/2003 þannig að hún feli ekki í sér annað og meira en að við samnýtingu tíðniheimilda beri að fara að þeim lögum sem um nýtingu þeirra gilda. Þótt tilvísun til laganna kunni eftir atvikum að vera ofaukið getur það ekki leitt til þess að ákvörðunin sé ógild þar sem hún verði fyrir vikið markleysa eða lögleysa. Er kröfu aðaláfrýjanda, um að viðurkennt verði að ákvörðun gagnáfrýjanda frá 2. júlí 2014 nr. 14/2014 sé ógild, hafnað.

13 Varakröfu sína um ógildingu ákvörðunar gagnáfrýjanda reisir aðaláfrýjandi aðallega á þeirri málsástæðu að sú samnýting stefnda Sýnar hf. og stefnda Nova hf. á tilteknum tíðniheimildum sínum fyrir tilstilli stefnda Sendafélagsins ehf., sem heimiluð var með hinni umþrættu ákvörðun gagnáfrýjanda brjóti gegn banni lokamálsliðar 2. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003. Verður málatilbúnaður aðaláfrýjanda skilinn svo að með ákvörðuninni hafi stefndu Sýn hf. og Nova hf. brotið gegn framsalsbanni 2. mgr. 7. gr. með því að framselja tíðniheimildir sínar til annars lögaðila, stefnda Sendafélagsins ehf., og með samnýtingu stefndu Sýnar hf. og Nova hf. á tíðniheimildum hvors annars fyrir tilstilli stefnda Sendafélagsins ehf.

14 Eins og rakið er í hinum áfrýjaða dómi byggðist ákvörðun gagnáfrýjanda á því að þrátt fyrir samstarf stefnda Sýnar hf. og stefnda Nova hf. í gegnum fyrirhugað félag væru félögin tvö áfram rétthafar tíðniheimildanna og bæru þau réttindi og skyldur sem af því leiddi, meðal annars um greiðslu tíðnigjalda og að útbreiðslu, uppbyggingar og gæðaviðmiðum yrði náð. Myndi stefndi Sendafélagið ehf. þannig ekki öðlast neinn þann rétt sem félögunum hefði verið úthlutað, heldur hefði þann eina tilgang að koma á mögulegri samnýtingu tíðnanna með rekstri dreifikerfis. Rekstrarfélagið sæi þannig aðeins um starfrækslu þess tækjabúnaðar sem sendir út tíðniheimildir sem stefndu Sýn hf. og Nova hf. hafi fengið úthlutað og nota í þjónustustarfsemi sinni. Stefndi Sendafélagið ehf. hefði þannig ekki forræði á nýtingarrétti tíðniheimildanna sem stefndu Sýn hf. og Nova hf. var úthlutað. Fallist er á með héraðsdómi, með vísan til framangreinds, að stefndu Sýn hf. og Nova hf. hafi ekki framselt tíðniheimildir til stefnda Sendafélagsins ehf. í bága við lokamálslið 2. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003.

15 Kemur þá til skoðunar hvort samnýting stefndu Sýnar hf. og Nova hf. á tíðniheimildum hvors annars fyrir tilstilli stefnda Sendafélagsins ehf., sem heimiluð var með ákvörðun gagnáfrýjanda, brjóti í bága við bann við framsali tíðniheimilda samkvæmt 2. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003.

16 Markmið laga nr. 81/2003 er að tryggja hagkvæm og örugg fjarskipti hér á landi og efla virka samkeppni á fjarskiptamarkaði, sbr. 2. mgr. 1. gr. laganna. Samkvæmt 1. mgr. 1. gr. laga nr. 69/2003 hefur stofnunin umsjón með framkvæmd fjarskipta og póstmála hér á landi eftir því sem nánar er mælt fyrir um í lögunum. Verkefni gagnáfrýjanda eru skilgreind í 3. gr. laganna. Meðal þeirra er framkvæmd laga um fjarskipti og að stuðla að því að markmið þeirra náist, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 3. gr., stuðla að samkeppni á sviði póst og fjarskiptaþjónustu og koma í veg fyrir óréttmæta viðskiptahætti, meðal annars með því að ýta undir hagnýta notkun tíðna og númera og viðhafa skilvirka stjórn á notkun þessara gæða, sbr. clið 2. töluliðar 1. mgr. 3. gr. Samkvæmt ákvæðum IV. kafla laga nr. 81/2003 úthlutar gagnáfrýjandi þessum réttindum og hefur meðal annars heimild til þess að setja notkun tíðna skilyrði, sbr. 1. mgr. 10. gr. laganna, og til tiltekinna inngripa, sbr. til dæmis 8. gr. og 12. gr. laganna. Hafa ákvæði þessi að geyma heimildir til handa gagnáfrýjanda til afskipta af nýtingu tíðniheimilda til að gera stofnuninni kleift að sinni því hlutverki sínu að ýta undir hagkvæma nýtingu tíðna og viðhafa skilvirka stjórn á notkun tíðniheimilda.

17 Samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003 teljast fjarskiptatíðnir innan íslensks yfirráðasvæðis og númer úr íslenska númeraskipulaginu til auðlinda undir stjórn íslenska ríkisins. Í öðrum málslið 1. mgr. er kveðið á um að úthlutun á tíðnum og númerum feli í sér tímabundna heimild til skilyrtra afnota sem hvorki leiði til eignarréttar né varanlegs nýtingar og ráðstöfunarréttar. Samkvæmt lokamálslið 2. mgr. 7. gr. laganna eru réttindi samkvæmt greininni, þar á meðal afnotaréttur á fjarskiptatíðnum, bundin við nafn og er framsal réttindanna óheimilt.

18 Í 7. gr. laga nr. 81/2003 er þannig að finna ákvæði um réttindi til að nota tilteknar tíðnir. Verður í ljósi 1. mgr. 7. gr. að skilja bann við framsali í 2. mgr. á þann hátt að sá sem fær réttindum samkvæmt greininni úthlutað sé óheimilt að framselja þau, það er hina tímabundnu heimild til skilyrtra afnota. Af orðalagi ákvæðisins verður ráðið að í því felist ekki eingöngu bann við því að rétthafi flytji réttindi sín með endanlegum og bindandi hætti til annars lögaðila, heldur taki bannið til þess að rétthafi heimili, upp á sitt eindæmi, öðrum að nýta þau að öllu eða einhverju leyti. Fær þessi skýring einnig stoð í athugasemdum við 8. gr. í greinargerð þess frumvarps sem varð að lögum nr. 81/2003, en þar kemur fram að ákvæði eldri laga varðandi tíðniheimildir hafi verið túlkuð á þann hátt að öll yfirfærsla á tíðniheimildum með hvaða hætti sem væri hafi verið bönnuð.

19 Með ákvörðun sinni 2. júlí 2014 nr. 14/2014 heimilaði gagnáfrýjandi, stefndu Sýn hf. og Nova hf. að samnýta tíðniheimildir. Er ákvörðunin í samræmi við ákvæði 3.4.2 í skilmálum uppboðs á tíðniheimildum frá 17. desember 2012 þar sem fram kemur að rétthafar tíðniheimilda geti sótt um heimild til að samnýta tíðnir eða eiga annars konar samstarf um tíðnir sem þeir kunna að eiga nýtingarrétt að. Er þar jafnframt tekið fram að samstarfið sé háð samþykki Samkeppniseftirlitsins.

20 Eins og hér hagar til hafa hvorki stefndi Nova hf. né stefndi Sýn hf. með samstarfi sínu heimilað hvor öðrum einhliða að nýta tíðniheimildir hins og þannig framselt þær, heldur hefur gagnáfrýjandi heimilað samnýtingu þeirra með ákvörðun sinni að tilteknum skilyrðum uppfylltum. Kemur meðal annars fram í forsendum ákvörðunarinnar að samnýtingin sé heimiluð til að ýta undir hagnýta notkun tíðna og númera og viðhafa skilvirka stjórn á notkun þessara gæða, sbr. clið 2. töluliðar 1. mgr. 3. gr. laga nr. 69/2003. Þá er þess að geta að forsenda gagnáfrýjanda fyrir því að heimila samnýtingu tíðniheimildanna er að réttindi og skyldur rétthafa, sem leiðir af lögum nr. 81/2003, færast ekki yfir á stefnda Sendafélagið ehf. heldur væru hvor hinna stefndu um sig, Sýn hf. og Nova hf., ennþá rétthafar tíðniheimildanna sem þeir fengu úthlutað og beri þeir, hvor um sig, þau réttindi og þær skyldur sem leiðir af fjarskiptalögum, svo sem til greiðslu gjalda fyrir veittar heimildir og skyldur sem leiðir af fjarskiptalögum til að uppfylla viðmiðanir um útbreiðslu, uppbyggingu og gæði þjónustunnar og fleira. Enn er þess að gæta að heimildin er reist á þeirri forsendu að stefndi Sendafélagið ehf. hafi eingöngu það hlutverk að starfrækja tækjabúnað sem stefndu Sýn hf. og Nova hf. skyldu síðan kaupa aðgang að til að nýta tíðnir sínar. Með vísan til málavaxta í heild og aðdraganda samnýtingarinnar verður að líta svo á að það hafi verið í samræmi við skyldur gagnáfrýjanda til að stuðla að hagkvæmri og skilvirkri nýtingu tíðna og innan valdheimilda hans að heimila samnýtinguna með þeim hætti sem gert var í ákvörðun nr. 14/2014. Þar sem ekki liggur annað fyrir en að samnýtingunni hafi í framkvæmd verið hagað í samræmi við þá skilmála og skilyrði sem henni voru settar í ákvörðun gagnáfrýjanda er ekki unnt að líta svo á að stefndu Sýn hf. eða Nova hf. hafi með samnýtingunni framselt tíðniheimildir til hvors annars í bága við lokamálslið 2. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003.

21 Loks er því haldið fram að ógilda beri ákvörðunina vegna þess að hún brjóti gegn lögum nr. 81/2003 og samkeppnislögum nr. 44/2005 þar sem hún sé til þess fallin að raska samkeppni og samkeppnisstöðu keppinauta á viðeigandi mörkuðum fyrir fjarskiptaþjónustu. Þá hafi ekki verið tekin sjálfstæð afstaða til samkeppnislegra áhrifa af samnýtingu tíðniheimilda og henni sett viðhlítandi mörk og skilyrði. Þá er því haldið fram að af sömu ástæðu brjóti ákvörðunin í bága við meginreglur útboðsréttar og útboðsskilmála tíðniheimildanna sem stefndu Sýn hf. og Nova hf. var úthlutað í útboðinu 13. mars 2013.

22 Í 1. gr. reglna Póst og fjarskiptastofnunar og Samkeppnisstofnunar um meðferð og úrlausn fjarskipta og póstmála, nr. 265/2001, sem voru í gildi þegar umþrætt heimild til samnýtingar tíðniheimilda var veitt, kemur fram að markmið þeirra sé að veita leiðbeiningar um meðferð og úrlausn mála sem fallið geta bæði innan marka laga um póst og fjarskiptamál og samkeppnislaga, og að vinna gegn hugsanlegri óvissu um valdmörk og lögsögu stofnananna. Í 2. gr. reglnanna kemur fram að Póst og fjarskiptastofnun hafi umsjón með framkvæmd fjarskipta og póstmála eftir því sem mælt er fyrir um í lögum nr. 110/1999, sbr. nú lög nr. 69/2003, og öðrum lögum sem um fjarskipta og póstmál fjalla. Þá kemur fram að stofnunin skuli stuðla að samkeppni og koma í veg fyrir ólögmæta viðskiptahætti í póst og fjarskiptaþjónustu og rekstri fjarskiptaneta og taka til meðferðar mál sem upp koma vegna starfsemi fjarskiptafyrirtækja, póstrekenda og rekstrarleyfishafa. Í 3. gr. reglnanna kemur síðan fram að starfsemi samkeppnisráðs og Samkeppnisstofnunar, nú Samkeppniseftirlitsins, sé að annast daglega stjórnsýslu á sviði samkeppnislaga nr. 8/1993, sbr. nú lög nr. 44/2005. Hlutverk samkeppnisráðs sé að framfylgja boðum og bönnum samkeppnislaga og leyfa undanþágur samkvæmt þeim, að ákveða aðgerðir gegn samkeppnishamlandi hegðun fyrirtækja og óréttmætum viðskiptaháttum, stuðla að auknu gagnsæi markaðarins, gæta þess að aðgerðir opinberra aðila takmarki ekki samkeppni, benda stjórnvöldum á leiðir til þess að gera samkeppni virkari og auðvelda aðgang nýrra samkeppnisaðila að markaði, fylgjast með þróun á samkeppnis og viðskiptaháttum á einstökum mörkuðum í íslensku viðskiptalífi og kanna stjórnunar og eignatengsl á milli fyrirtækja.

23 Af reglum nr. 265/2001 er ljóst að það kom í hlut samkeppnisyfirvalda að fjalla um samkeppnisréttarleg atriði við framkvæmd fjarskiptalaga, sbr. nánar 5. og 7. gr. reglnanna, sem eiga sér stoð í 2. mgr. 3. gr. laga nr. 69/2003. Af reglum þessum leiðir að hlutverk samkeppnisyfirvalda var að rannsaka hvort samstarf stefndu Sýnar hf. og Nova hf. gæti haft í för með sér neikvæð áhrif á samkeppni á markaði. Í samræmi við þetta leituðu stefndu til Samkeppniseftirlitsins eftir undanþágu samkvæmt 15. gr. laga nr. 44/2005 fyrir samstarfinu og var hún veitt með ákvörðun þess nr. 14/2015 sem var síðan staðfest með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála í máli nr. 7/2015. Verður málsástæðum aðaláfrýjanda þess efnis að ekki hafi verið gætt samkeppnisréttarlegra sjónarmiða við samnýtingu stefndu Sýn hf. og Nova hf. á títtnefndum tíðniheimildum því hafnað.

24 Enn er á því byggt af hálfu aðaláfrýjanda að ákvörðun gagnáfrýjanda nr. 14/2014 brjóti í bága við meðalhóf, sbr. 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Ekkert er fram komið í málinu sem styður þessa málsástæðu og er henni hafnað.

25 Með vísan til alls framangreinds og til forsendna hins áfrýjaða dóms að öðru leyti verður hann staðfestur.

26 Í forsendum hins áfrýjaða dóms greinir að aðaláfrýjanda bæri að greiða stefndu hæfilegan málskostnað. Þá segir að ekki verði séð að stefndi Sendafélagið ehf. hafi haldið fram sérstakri kröfu um málskostnað sér til handa við aðalmeðferð málsins og verði sú krafa því ekki tekin til greina. Í greinargerð stefnda Sendafélagsins ehf. til héraðsdóms er meðal annars gerð krafa um málskostnað. Þá er bókað í þingbók aðalmeðferðar að sótt hafi verið þing af hálfu stefnda Sendafélagsins ehf. og sömu dómkröfur gerðar og tilgreindar voru í greinargerð. Verður þannig ekki séð að stefndi Sendafélagið ehf. hafi fallið frá málskostnaðarkröfu sinni. Þar sem stefndi Sendafélagið ehf. hefur ekki gagnáfrýjað málinu fyrir sitt leyti er niðurstaða héraðsdóms um málskostnað Sendafélaginu ehf. til handa ekki til endurskoðunar fyrir Landsrétti.

27 Aðaláfrýjanda verður gert að greiða gagnáfrýjanda og stefndu Sýn hf., Nova hf. og Sendafélaginu ehf. málskostnað fyrir Landsrétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, Síminn hf., greiði gagnáfrýjanda, Póst og fjarskiptastofnun, og stefndu Sýn hf. og Nova hf. hverjum um sig 1.000.000 króna og stefnda, Sendafélaginu ehf., 200.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.