393/2021

Útdráttur

FF ehf. mun hafa tekið við útgáfu vikublaðsins DV í októberbyrjun árið 2017 og mun samkvæmt kaupsamningi um útgáfurétt hafa yfirtekið 22.000.000 króna skuld DV ehf. við L ehf. L ehf. og FF ehf. áttu eftir það í föstu viðskiptasambandi þar sem L ehf. gerði FF ehf. vikulega reikninga fyrir prentun og eftir atvikum einnig fyrir pökkun og dreifingu vikuritsins DV en krafði um fyrirframgreiðslu sem í flestum tilvikum var hærri en fjárhæð útgefinna reikninga. FF ehf. höfðaði mál á hendur L ehf. og krafðist endurgreiðslu 16.207.507 króna sem félagið taldi sig eiga inni hjá L ehf. vegna ofgreiðslna á tímabilinu frá október 2017 til september 2019. Að virtu hina fasta viðskiptasambandi aðila og gögnum málsins taldi Landsréttur FF ehf. hafa leitt nægar líkur að því að félagið hefði með greiðslum hinna vikulegu reikninga lokið uppgjöri fyrir prentun og eftir atvikum pökkun og dreifingu þess vikurits sem reikningarnir vörðuðu. Með vísan til atvika málsins og málatilbúnaðar L ehf. var L ehf. jafnframt ekki talið hafa sýnt fram á að það ætti frekari kröfur á hendur FF ehf.

Þá var hafnað þeim málsástæðum L ehf. að FF ehf. hefði glatað rétti til endurheimtu hins ofgreidda fjár þar sem félagið hefði ekki gert fyrirvara við greiðslur og sýnt af sér tómlæti um innheimtu kröfu sinnar. Vísaði Landsréttur til þess að L ehf. hefði aldrei haft tilefni til að ætla að vikulegar fyrirframgreiðslur væru endanlegur greiðslur fyrir þjónustu L ehf., auk þess sem L ehf. hefði sent FF ehf. upplýsingar um að inneign væri að safnast upp á viðskiptareikningi hansá meðan aðilar tókust á um uppgjör FF ehf. á skuld DV ehf. við L ehf. og endanlegan prentsamning. Féllst dómurinn því á kröfu FF ehf. um endurgreiðslu 16.207.507 króna vegna ofgreiðslna til L ehf.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf, R-kvk-nf B-kvk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 14. júní 2021. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 19. maí 2021 í málinu nr. E- 4305/2020.

2

Áfrýjandi krefst þess aðallega að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 16.207.507 krónur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. l aga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 110.731 krónu frá 5. október 2017 til 12. október 2017, af 221.822 krónum frá þeim degi til 19. október 2017, af 330.956 krónum frá þeim degi til 26. október 2017, af 442.153 krónum frá þeim degi til 3. nóvember 2017, af 576.923 krónum frá þeim degi til 9. nóvember 2017, af 700.921 krónu frá þeim degi til 17. nóvember 2017, af 829.952 krónum frá þeim degi til 23. nóvember 2017, af 958.136 krónum frá þeim degi til 30. nóvember 2017, af 1.083.118 krónum frá þeim degi til 7. desember 2017, af 1.221.922 krónum frá þeim degi til 15. desember 2017, af 1.851.573 krónum frá þeim degi til 18. desember 2017, af 1.359.446 krónum frá þeim degi til 21. desember 2017, af 1.491.803 krónum frá þeim degi til 28. desember 2017, af 1.260.524 krónum frá þeim degi til 4. janúar 2018, af 1.407.483 krónum frá þeim degi til 11. janúar 2018, af 1.546.537 krónum frá þeim degi til 18. janúar 2018, af 1.648.581 krónu frá þeim degi til 25. janúar 2018, af 1.741.796 krónum frá þeim degi til 1. febrúar 2018, af 1.883.595 krónum frá þeim degi til 8. febrúar 2018, af 2.001.773 krónum frá þeim degi til 15. febrúar 2018, af 2.107.499 krónum frá þeim degi til 22. febrúar 2018, af 2.224.463 krónum frá þeim degi til 1. mars 2018, af 2.238.834 krónum frá þeim degi til 8. mars 2018, af 2.214.079 krónum frá þeim degi til 15. mars 2018, af 2.182.825 krónum frá þeim degi til 21. mars 2018, af 2.126.740 krónum frá þeim degi til 27. mars 2018, af 2.027.624 krónum frá þeim degi til 5. apríl 2018, af 1.940.838 krónum frá þeim degi til 12. apríl 2018, af 1.884.473 krónum frá þeim degi til 18. apríl 2018, af 1.809.215 krónum frá þeim degi til 26. apríl 2018, af 1.985.391 krónu frá þeim degi til 3. maí 2018, af 2.167.290 krónum frá þeim degi til 11. maí 2018, af 2.346.009 krónum frá þeim degi til 17. maí 2018, af 2.449.665 krónum frá þeim degi til 24. maí 2018, af 2.548.392 krónum frá þeim degi til 31. maí 2018, af 2.463.325 krónum frá þeim degi til 7. júní 2018, af 2.619.233 krónum frá þeim degi til 14. júní 2018, af 2.775.034 krónum frá þeim degi til 21. júní 2018, af 2.926.240 krónum frá þeim degi til 28. júní 2018, af 3.073.518 krónum frá þeim degi til 5. júlí 2018, af 3.304.641 krónu frá þeim degi til 12. júlí 2018, af 3.531.586 krónum frá þeim degi til 19. júlí 2018, af 3.784.815 krónum frá þeim degi til 27. júlí 2018, af 4.070.590 krónum frá þeim degi til 2. ágúst 2018, af 4.314.373 krónum frá þeim degi til 9. ágúst 2018, af 4.621.374 krónum frá þeim degi til 16. ágúst 2018, af 4.846.541 krónu frá þeim degi til 23. ágúst 2018, af 5.049.547 krónum frá þeim degi til 30. ágúst 2018, af 5.241.557 krónum frá þeim degi til 6. september 2018, af 5.463.105 krónum frá þeim degi til 13. september 2018, af 5.600.544 krónum frá þeim degi til 20. september 2018, af 5.755.089 krónum frá þeim degi til 27. september 2018, af 5.839.403 krónum frá þeim degi til 4. október 2018, af 5.962.639 krónum frá þeim degi til 11. október 2018, af 6.084.111 krónum frá þeim degi til 18. október 2018, af 6.200.142 krónum frá þeim degi til 25. október 2018, af 6.316.145 krónum frá þeim degi til 1. nóvember 2018, af 6.385.017 krónum frá þeim degi til 8. nóvember 2018, af 6.521.384 krónum frá þeim degi til 15. nóvember 2018, af 6.615.110 krónum frá þeim degi til 22. nóvember 2018, af 6.545.079 krónum frá þeim degi til 29. nóvember 2018, af 6.550.332 krónum frá þeim degi til 6. desember 2018, af 6.622.011 krónum frá þeim degi til 13. desember 2018, af 6.718.368 krónum frá þeim degi til 20. desember 2018, af 6.838.426 krónum frá þeim degi til 27. desember 2018, af 6.778.760 krónum frá þeim degi til 3. janúar 2019, af 7.015.562 krónum frá þeim degi til 10. janúar 2019, af 7.207.402 krónum frá þeim degi til 17. janúar 2019, af 7.428.238 krónum frá þeim degi til 24. janúar 2019, af 7.603.320 krónum frá þeim degi til 31. janúar 2019, af 8.405.201 krónu frá þeim degi til 7. febrúar 2019, af 9.206.730 krónum frá þeim degi til 14. febrúar 2019, af 10.007.876 krónum frá þeim degi til 21. febrúar 2019, af 10.813.849 krónum frá þeim degi til 28. febrúar 2019, af 9.135.944 krónum frá þeim degi til 7. mars 2019, af 9.100.982 krónum frá þeim degi til 15. mars 2019, af 9.028.751 krónu frá þeim degi til 21. mars 2019, af 8.992.242 krónum frá þeim degi til 28. mars 2019, af 8.955.734 krónum frá þeim degi til 4. apríl 2019, af 9.548.355 krónum frá þeim degi til 11. apríl 2019, af 10.139.086 krónum frá þeim degi til 17. apríl 2019, af 10.692.940 krónum frá þeim degi til 26. apríl 2019, af 11.246.588 krónum frá þeim degi til 3. maí 2019, af 11.806.212 krónum frá þeim degi til 9. maí 2019, af 11.865.571 krónu frá þeim degi til 16. maí 2019, af 12.140.298 krónum frá þeim degi til 23. maí 2019, af 12.413.911 krónum frá þeim degi til 31. maí 2019, af 12.532.546 krónum frá þeim degi til 6. júní 2019, af 12.882.074 krónum frá þeim degi til 13. júní 2019, af 13.228.652 krónum frá þeim degi til 20. júní 2019, af 13.577.575 krónum frá þeim degi til 27. júní 2019, af 13.959.430 krónum frá þeim degi til 4. júlí 2019, af 14.313.824 krónum frá þeim degi til 11. júlí 2019, af 14.635.017 krónum frá þeim degi til 18. júlí 2019, af 14.923.360 krónum frá þeim degi til 25. júlí 2019, af 15.274.325 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2019, af 15.629.752 krónum frá þeim degi til 8. ágúst 2019, af 15.985.154 krónum frá þeim degi til 19. ágúst 2019, af 15.740.144 krónum frá þeim degi til 22. ágúst 2019, af 15.929.616 krónum frá þeim degi til 29. ágúst 2019, af 16.083.543 krónum frá þeim degi til 5. september 2019 og af 16.207.507 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst áfrýjandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum aðra lægri fjárhæð. Í báðum tilvikum krefst áfrýjandi málskostnaðar úr hendi stefnda vegna meðferðar málsins í héraði og fyrir Landsrétti.

3

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar úr hendi áfrýjanda vegna meðferðar málsins fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

4

Atvikum máls og málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Það athugast að tölvubréf framkvæmdastjóra áfrýjanda 24. apríl 2018, þar sem fram kemur að áfrýjandi hafi greitt meira en honum hafi borið og að óskað sé skýringa, var sendur til fjármálastjóra áfrýjanda, en ekki beint til stefnda.

5

Áfrýjandi mun hafa tekið við útgáfu vikuritsins DV í byrjun október 2017. Fyrsti reikningur stefnda á hendur áfrýjanda, að fjárhæð 939.269 krónur, er dagsettur 6. þess mánaðar. Áður, eða hinn 1. sama mánaðar, hafði áfrýjandi greitt stefnda 1.050.000 krónur. Samkvæmt gögnum málsins gerði stefndi áfrýjanda tilboð í prentun, pökkun og dreifingu vikuritsins 10. sama mánaðar. Í því var kveðið á umað verð fyrir prentun skyldi reiknast út frá blaðsíðufjölda og upplagi vikuritsins auk þess sem kveðið var á um einingaverð vegna pökkunar og dreifingar. Þá sagði að reikningar skyldu gefnir út jafnóðum og að þeir skyldu hafa eindaga 30 dögum síðar „að því gefnu að núverandi skuld DV sé uppgerð“. Jafnframt var kveðið á um að verð skyldi endurskoðað á þriggja mánaða fresti með hliðsjón af vísitölu, gengi bandaríkjadals og verðþróunar dagblaðapappírs. Loks sagði að gerður skyldi sérstakur samningur á grundvelli tilboðsins.

6

Af gögnum málsins má ráða að reynt hafi verið að funda um framangreint tilboð og prentsamning strax í kjölfar þess að tilboðið kom fram, en að gert hafi verið ráð fyrir fyrirframgreiðslu að fjárhæð 1.050.000 krónur fyrst um sinn. Eftir þetta áttu stefndi og áfrýjandi í föstu viðskiptasambandi þar sem stefndi gerði vikulega reikninga fyrir prentun og eftir atvikum einnig fyrir pökkun og dreifingu vikuritsins DV. Fjárhæð hvers reiknings var miðuð við blaðsíðufjölda og upplag vikuritsins hvert sinn en við skýrslutöku í héraði greindi fyrirsvarsmaður stefnda svo frá að í því efni hefði verið byggt á framangreindu tilboði sem stefndi sendi áfrýjanda. Verður framburður fyrirsvarsmannsins lagður til grundvallar við úrlausn málsins að þessu leyti, sbr. 1. mgr. 50. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Vegna hvers vikurits krafði stefndi áfrýjanda um fyrirframgreiðslu sem í flestum tilvikum var hærri en fjárhæð útgefinna reikninga. Í apríl 2018 hækkaði stefndi umkrafða fyrirframgreiðslu í 1.250.000 krónur á þeim forsendum að útgefnir reikningar hefðu farið hækkandi en hún var síðar lækkuð á ný eins og nánar greinir hér á eftir. Vegna framangreinds fyrirkomulags á fyrirframgreiðslum og reikningsgerð safnaðist smám saman upp innstæða á viðskiptareikningi áfrýjanda hjá stefnda, eins og gögn málsins bera með sér.

7

Að virtu hinu fasta viðskiptasambandi aðila og framangreindum gögnum málsins verður áfrýjandi talinn hafa leitt nægar líkur að því að hann hafi með greiðslum hinna vikulegu reikninga lokið uppgjöri fyrir prentun og eftir atvikum pökkun og dreifingu þess vikurits sem reikningarnir vörð uðu. Að fenginni þeirri niðurstöðu ber stefnda að sýna fram á að hann hafi átt kröfu á áfrýjanda umfram þá fjárhæð sem útgefnir reikningar báru með sér, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 22. mars 2007 í máli nr. 481/2006.

8

Í máli þessu er óumdeilt að samkvæmt kaupsamningi áfrýjanda við DV ehf. um útgáfurétt að vikuritinu DV skyldi áfrýjandi yfirtaka 22.000.000 króna skuld DV ehf. við stefnda en að skuldin nam í raun hærri fjárhæð. Fyrir liggur minnisblað frá fyrirsvarsmanni áfrýjanda með athugasemdum við framangreint tilboð stefnda þar sem hann býðst meðal annars til að greiða 30.000.000 króna af 32.000.000 króna skuld DV ehf. en tekur jafnframt fram að skuldbinding félagsins taki þó aðeins til þess að greiða 22.000.000 króna. Í málatilbúnaði sínum kveðst stefndi á hinn bóginn aldrei hafa samþykkt að áfrýjandi yfirtæki skuld DV ehf. við félagið og mun stefndi hafa lýst kröfu í þrotabú DV ehf. vegna heildarskuldarinnar. Áfrýjandi mun einnig hafa greitt þrotabúinu 22.000.000 króna þar sem aldrei hafi komið til þess að félagið yfirtæki þann hluta skuldar DV ehf. við stefnda.

9

Óumdeilt er í málinu að aðilar tókust á um að hvaða marki áfrýjandi skyldi greiða framangreinda skuld DV ehf. og að þetta hafi haft áhrif á samningaviðræður um prentsamning. Á því 23 mánaða tímabili sem aðilar áttu í viðskiptum héldust viðskiptakjör því óbreytt og inneign á viðskiptareikningi áfrýjanda hjá stefnda safnaðist upp. Samkvæmt gögnum málsins var báðum aðilum kunnugt um það en stefndi sendi áfrýjanda meðal annars reikningsyfirlit þar sem inneignin kom fram.

10

Við skýrslutöku í héraði greindi vitnið E-kvk-nf Þ-kvk-nf, fjármálastjóri stefnda, svo frá að almennt væri málum þannig háttað að þegar viðskiptavinur hefði greitt fyrirfram hærri upphæð en síðan hefði verið reikningsgerð væri mismunurinn geymdur sem inneign í bókhaldi sem myndi „svo bara saxast á [...] eftir útgáfu reikninga“. Í tilviki áfrýjanda hefði á hinn bóginn verið um staðgreiðsluviðskipti að ræða þar sem áfrýjanda hafi borið að greiða fjárhæð sem svaraði til hinnar umkröfðu fyrirframgreiðslu. Til hefði staðið að gera reikning fyrir mismuninum þegar gengið yrði frá samningi milli aðila. Fyrirsvarsmaður stefnda bar á sambærilegan veg um að umkrafin fyrirframgreiðsla hefði falið í sér staðgreiðsluviðskipti með jafnaðarverði og að ætlunin hefði verið að gera uppgjörsreikning vegna mismunar á milli fyrirframgreiðslna og reikningsfærðrar þjónustu. Inntur sérstaklega eftir því hvort hugsunin hefði verið að láta greiðslur umfram útgefna reikninga ganga upp í skuld gekkst hann þó einnig við því að svo gæti hafa verið, enda hefði eldri skuld vegna vikuritsins DV numið 32.000.000 króna.

11

Framburð fyrirsvarsmanns stefnda og framangreinds vitnis um staðgreiðsluviðskipti með jafnaðarverði verður að meta í ljósi stöðu þeirra og tengsla við stefnda, sbr. 1. mgr. 50. gr. og 59. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Verður hann ekki lagður til grundvallar við úrlausn málsins.

12

Áfrýjandi byggir á því að stefndi hafi í upphafi gefið þá skýringu á umkröfðum fyrirframgreiðslum að þær þyrftu að vera hærri en reikningar almennt væru þar sem stefndi hefði hvorki upplýsingar um blaðsíðufjölda né upplag vikuritsins fyrr en það væri prentað. Þyrfti því að áætla greiðslurnar fyrirfram. Fyrir liggur að þegar vikuleg fyrirframgreiðsla var hækkuð úr 1.050.000 krónum í 1.250.000 krónur, með tilkynningu frá bókara hjá stefnda 24. apríl 2018, var það gert með vísan til þess að slíkt væri nauðsynlegt þar sem „reikningar frá Landsprenti [hefðu] verið að hækka“.

Á þeim tíma höfðu fyrirframgreiðslur um nokkurt skeið verið lægri en útgefnir reikningar. Vegna breytinga í rekstri stefnda mun áfrýjandi frá marsmánuði 2019 einungis hafa greitt stefnda fyrir prentun en ekki fyrir pökkun og dreifingu vikuritsins DV. Tók stefndi þá að greiða 450.000 krónur fyrir prentun hverju sinni, sem reyndist litlu lægri fjárhæð en útgefnir reikningar kváðu á um. Hinn 7. mars 2019 gerði framkvæmdastjóri áfrýjanda einnig athugasemd við að umfangsmiklar ofgreiðslur hefðu safnast upp miðað við útgefna reikninga og krafðist endurgreiðslu. Erindið var áréttað 29. sama mánaðar. Með tölvubréfi 3. apríl 2019 tilkynnti framkvæmdastjóri stefnda að þar til prentsamningur hefði verið gerður þyrfti áfram að „greiða fyrirfram fyrir prentun eins og um var rætt á sínum tíma“. Þyrfti greiðslan að nema 1.000.000 króna en ella yrði ekki hægt að ábyrgjast prentun vikuritsins. Með tölvubréfi 4. sama mánaðar gerði framkvæmdastjóri áfrýjanda athugasemd við fjárhæð umkrafinnar fyrirframgreiðslu, tók fram að hún hefði verið innt af hendi með fyrirvara um réttmæti og áskildi sér rétt til að krefjast endurgreiðslu. Í maímánuði 2019 lækkaði umkrafin fyrirframgreiðsla á ný, en hélst þó umtalsvert hærri en útgefnir reikningar, allt til loka viðskiptasambands aðila í september sama ár. Samkvæmt gögnum málsins var það fyrst í drögum að prentsamningi 17. maí 2019 sem fram kom með skýrum hætti að stefndi hygðist gefa út sérstakan reikning vegna greiðslna umfram áður útgefna reikninga. Með bréfi 12. maí 2020 sendi áfrýjandi stefnda lokaáskorun um endurgreiðslu ofgreidds fjár. Mál þetta var síðan höfðað 29. júní 2020. Í málinu liggur samkvæmt framangreindu ekkert fyrir um að fyrirsvarsmönnum áfrýjanda hafi fyrr en í maímánuði 2019 verið gert ljóst að stefndi hygðist krefjast hærri fjárhæðar fyrir vikulega prentun en samkvæmt útgefnum reikningum, en þá hafði áfrýjandi þegar gert athugasemdir við ofgreiðslur.

13

Samkvæmt öllu framangreindu, og í ljósi þess málatilbúnaðar stefnda að hann hafi aldrei samþykkt skuldskeytingu vegna skuldar DV ehf., verður lagt til grundvallar við úrlausn málsins að frá upphafi viðskiptasambands aðila til maí 2019 hafi fyrirframgreiðslna verið krafist á þeim grundvelli að ekki væri unnt að staðreyna endanlegt verð fyrr en eftir prentun hverju sinni og að stefndi hafi fyrir þann tíma á engan hátt gefið áfrýjanda tilefni til að vænta þeirra óvenjulegu viðskiptakjara að hann yrði að lokum krafinn um greiðslu umfram hina vikulegu reikninga. Þvert á móti sendi stefndi áfrýjanda upplýsingar um að inneign væri að safnastupp á viðskiptareikningi hans.

14

Að öllu framangreindu gættu verður ekki fallist á þá málsástæðu stefnda að hann hafi átt rétt til frekari greiðslna en samkvæmt hinum vikulega útgefnu reikningum vegna prentunar og eftir atvikum pökkunar og dreifingar vikuritsins DV.

15

Í íslenskum rétti gildir sú meginregla að sá sem greitt hefur umfram skyldu á kröfu um að fá það endurgreitt sem hann hefur ofgreitt, en frá þeirri reglu kunna að vera undantekningar eftir því hver atvik eru að ofgreiðslunni og endurkröfu hennar, sbr. til dæmis dóm Hæstaréttar 22. mars 2018 í máli nr. 221/2017. Koma því næst til skoðunar þær málsástæður stefnda að áfrýjandi hafi glatað rétti til endurheimtu hins ofgreidda fjár þar sem hann hafi ekki gert fyrirvara við greiðslur auk þess sem hann hafi sýnt af sér tómlæti um innheimtu kröfu sinnar.

16

Við mat á því hvort kröfuhafi hafi glatað rétti sínum vegna aðgerðaleysis hefur í dómaframkvæmd verið talið rétt að líta til huglægrar afstöðu aðila. Í tilviki kröfu um endurgreiðslu ofgreidds fjár skiptir í þessu sambandi mestu hvort móttakandi fjárins vissi eða mátti vita að greitt væri umfram skyldu en einnig getur skipt máli hvort greiðanda hafi verið kunnugt um að hann var að ofgreiða. Þá verður að gæta þess að matið leiði til sanngjarnrar niðurstöðu sem ræðst af atvikum máls hverju sinni.

17

Áfrýjandi gerði ekki fyrirvara við fyrirframgreiðslur sínar til stefnda fyrr en 4. apríl 2019 er stefndi hafði hækkað umkrafða greiðslu verulega umfram væntanlegan prentkostnað. Þegar þar var komið sögu hafði áfrýjandi einnig áður formlega krafist endurgreiðslu ofgreidds prentkostnaðar, en það gerði hann fyrst með tölvubréfi 7. mars sama ár. Með vísan til niðurstöðu dómsins um grundvöll fyrirframgreiðslna í viðskiptasambandi aðila hafði stefndi aftur á móti aldrei tilefni til að ætla að vikulegar fyrirframgreiðslur væru endanlegar greiðslur fyrir prentun og eftir atvikum pökkun og dreifingu í viðkomandi viku. Auk þess athugast að stefndi sendi áfrýjanda upplýsingar um að inneign væri að safnast upp á viðskiptareikningi hans á meðan aðilar tókust á um uppgjör skuldar DV ehf. við stefnda og endanlegan prentsamning. Að þessu gættu og að virtum atvikum málsins að öðru leyti verður áfrýjandi ekki talinn hafa haft tilefni til að gera fyrirvara við greiðslur eða að aðhafast með öðrum hætti vegna endurkröfu sinnar fyrr en gert var. Verður því ekki fallist á framangreindar málsástæður stefnd aum aðgerðaleysi áfrýjanda.

18

Fjárhæð hins umkrafða mismunar á fyrirframgreiðslum og útgefnum reikningum er óumdeild í málinu. Verður því lagt til grundvallar að áfrýjandi hafi ofgreitt stefnda 16.207.507 krónur vegna prentunar, pökkunar og dreifingar vikuritsins DV og fallist á kröfu áfrýjanda um endurgreiðslu þeirrar fjárhæðar.

19

Áfrýjandi krefst dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 frá og með hverri ofgreiðslu á grundvelli þeirrar meginreglu að endurgreiða beri ofgreitt fé.

Stefndi mótmælir þeirri málsástæðu áfrýjanda. Samkvæmt 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 er, í þeim tilvikum þegar ekki hefur verið samið um gjalddaga, heimilt að krefjast dráttarvaxta frá og með þeim degi þegar liðinn er mánuður frá því að kröfuhafi sannanlega krafði skuldara með réttu um greiðslu. Verður því fallist á dráttarvaxtakröfu áfrýjanda frá og með 7. apríl 2019, eins og nánar greinir í dómsorði.

20

Eftir þessum úrslitum verður stefnda gert að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti eins og nánar greinir í dómsorði, sbr. 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991.

Dómsorð :

Stefndi, Landsprent ehf., greiði áfrýjanda, Frjálsri Fjölmiðlun ehf., 16.207.507 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 af 9.548.355 krónum frá 7. apríl 2019 til 11. apríl 2019, af 10.139.086 krónum frá þeim degi til 17. apríl 2019, af 10.692.940 krónum frá þeim degi til 26. apríl 2019, af 11.246.588 krónum frá þeim degi til 3. maí 2019, af 11.806.212 krónum frá þeim degi til 9. maí 2019, af 11.865.571 krónu frá þeim degi til 16. maí 2019, af 12.140.298 krónum frá þeim degi til 23. maí 2019, af 12.413.911 krónum frá þeim degi til 31. maí 2019, af 12.532.546 krónum frá þeim degi til 6. júní 2019, af 12.882.074 krónum frá þeim degi til 13. júní 2019, af 13.228.652 krónum frá þeim degi til 20. júní 2019, af 13.577.575 krónum frá þeim degi til 27. júní 2019, af 13.959.430 krónum frá þeim degi til 4. júlí 2019, af 14.313.824 krónum frá þeim degi til 11. júlí 2019, af 14.635.017 krónum frá þeim degi til 18. júlí 2019, af 14.923.360 krónum frá þeim degi til 25. júlí 2019, af 15.274.325 krónum frá þeim degi til 1. ágúst 2019, af 1 5.629.752 krónum frá þeim degi til 8. ágúst 2019, af 15.985.154 krónum frá þeim degi til 19. ágúst 2019, af 15.740.144 krónum frá þeim degi til 22. ágúst 2019, af 15.929.616 krónum frá þeim degi til 29. ágúst 2019, af 16.083.543 krónum frá þeim degi til 5. september 2019 og af 16.207.507 krónum frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi greiði áfrýjanda samtals 2.500.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti.