687/2021

Útdráttur

A höfðaði mál á hendur Í og krafðist skaðabóta vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í starfi sínu á spítala. Daginn sem atvikið átti sér stað hafði B komið á spítalann til að sækja sér þjónustu en komist í uppnám þegar honum var tjáð að geðdeildin hefði ekki verið opnuð. B hafði þá tekið á rás, hlaupið aftan að A og hrint henni þannig að tjón hlaust af. B var síðar sakfelldur fyrir brot gegn 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. A taldi sig þó ekki hafa fengið tjón sitt bætt að fullu með greiðslum frá Sjúkratryggingum Íslands, bótanefnd samkvæmt lögum nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota, og loks úr slysatryggingu samkvæmt kjarasamningi sem A átti aðild að. Fyrir dómi byggði A aðallega á því að hún ætti rétt til frekari bóta á grundvelli slysatryggingar samkvæmt nánar tilgreindu ákvæði í fyrrnefndum kjarasamningi en til vara að Í bæri ábyrgð á tjóninu þar sem Í hefði sem vinnuveitanda mistekist að tryggja öryggi hennar. Með dómi héraðsdóms var Í sýknað af kröfum A með vísan til þess að orðalag áðurnefnds ákvæðis væri skýrt um að bótaréttur væri til staðar ef starfsmaður yrði fyrir líkams- eða munatjóni í starfi sínu við að sinna einstaklingi. þar með töldum einstaklingi sem að takmörkuðu eða engu leyti geti borið ábyrgð á gerðum sínum, og að markmið ákvæðisins gæti ekki hnekkt því. Þá var ekki fallist á að háttsemi öryggisvarða umræddan dag yrði metin saknæm eða að húsnæði spítalans hafi verið í andstöðu við ákvæði laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum þannig að saknæmt gæti talist. Með dómi Landsréttar var áréttað að miðað við lýsingu á atvikum væri ekki unnt að fallast á að fullnægt væri því skilyrði fyrrnefnds ákvæðis um að tjónþoli hefði slasast „við að sinna“ B. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, Á-kk-nf H-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 9. nóvember 2021. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 26. október 2021 í málinu nr. E- [...]/2020.

2

Áfrýjandi krefst þess að viðurkennd verði greiðsluskylda stefnda vegna líkamstjóns sem áfrýjandi varð fyrir [...] september 2016. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar úr hendi stefnda vegna reksturs málsins í héraði og fyrir Landsrétti eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

3

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Þá krefst hann aðallega málskostnaðar fyrir Landsrétti en til vara að málskostnaður verði látinn niður falla.

Niðurstaða

4

Í málinu er ágreiningslaust að áfrýjandi slasaðist [...] september 2016 um 10 til 15 metra frá aðstöðu öryggisvarða í anddyri [...], þegar hún var á leið með matarbakka að starfstöð sinni á [...]deild spítalans, er maður sem leitað hafði á spítalann vegna andlegra veikinda, tók á rás í átt að áfrýjanda og hrinti henni með þeim afleiðingum að hún datt á taugrind. Miðað við þessa lýsingu er ekki unnt að fallast á að fullnægt sé því skilyrði greinar 7.1.6 í kjarasamningi, sem gilti um starfskjör áfrýjanda á þeim tíma sem slysið varð, að tjónþoli hafi slasast „við að sinna“ einstaklingi sem að takmörkuðu eða engu leyti getur borið ábyrgð á gerðum sínum.

5

Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms ber að staðfesta hann.

6

Eftir atvikum þykir rétt að málskostnaður milli aðila fyrir Landsrétti falli niður.

7

Um gjafsóknarkostnað áfrýjanda fer eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð :

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Landsrétti fellur niður.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Landsrétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, S-kk-ef C-kk-ef, 900.000 krónur.