701/2019

Útdráttur

G höfðaði mál á hendur Í ehf. og krafðist efnda og skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar eða riftunar á ráðningarsamningi aðila sem og miskabóta á grundvelli bliðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Óumdeilt var að G hafði verið í leyfi frá störfum hjá Í ehf. vegna veikinda frá því í ágúst 2018 og átti rétt á launum í veikindaleyfi út októbermánuð 2018. Um mánaðamótin september/október 2018 fékk G ekki greidd laun sín fyrir septembermánuð þar sem Í ehf. hafði skuldajafnað launum hans á móti kröfu sem félagið taldi sig eiga á hendur G. Héraðsdómur sem staðfestur var af Landsrétti vísaði til þess að samkvæmt 1. gr. laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups mætti ekki greiða laun með skuldajöfnuði nema svo hefði áður verið sérstaklega um samið. Ekki lá fyrir slíkur samningur milli aðila og var Í ehf. því óheimilt að skuldajafna kröfu sinni við laun G. Í ehf. undi þeirri niðurstöðu héraðsdóms. Þá hélt G því fram að háttsemi Í ehf. fæli hvora tveggja í sér, verulega vanefnd á ráðningarsamningi aðila og ólögmæta fyrirvaralausa uppsögn úr starfi. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að Í ehf. hafði upplýst G um að starf hans biði hans er hann sæi sér fært að mæta til vinnu. Þá var óumdeilt að G hafði fullnýtt veikindarétt sinn 1. nóvember 2018 og átti því ekki rétt til greiðslu á grundvelli ráðningarsamnings aðila eftir það nema gegn vinnuframlagi. Féllst Landsréttur á niðurstöðu héraðsdóms um að atvikum yrði ekki jafnað til fyrirvaralausrar uppsagnar eða annars konar slita á ráðningarsamningi. Af þeim sökum var Í ehf. sýknaður af skaðabótakröfu G. Þá var ekki talið felast í því ólögmæt meingerð gegn frelsi, friði, æru eða persónu áfrýjanda í skilningi bliðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga þó svo að Í ehf. hafi ekki verið heimilt að greiða áfrýjanda laun hans með skuldajöfnuði samkvæmt 1. gr. laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups, eins og gert var. Aðrar málsástæður G komu ekki til skoðunar við úrlausn málsins fyrir Landsrétti með vísan til 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir E-kk-nf J-kk-nf, H-kvk-nf Þ-kvk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf. Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 22. október 2019. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 2. október 2019 í málinu nr. E955/2019.

2 Áfrýjandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 22.757.447 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 26. nóvember 2018 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

4 Málavöxtum og málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Þar var fallist á málsástæðu áfrýjanda um að stefnda hafi verið óheimilt að skuldajafna ætlaðri fjárkröfu sinni á hendur áfrýjanda við laun hans og unir stefndi þeirri niðurstöðu. Eftir stendur krafa áfrýjanda um greiðslu þeirrar fjárhæðar sem skuldajöfnuðurinn tók ekki til.

5 Óumdeilt er að áfrýjandi hafði verið í leyfi frá störfum hjá stefnda vegna veikinda frá því í ágúst 2018 og átti rétt á launum í veikindaleyfi til loka októbermánaðar 2018. Samkvæmt framburði áfrýjanda fyrir héraðsdómi hafði hann óskað eftir því að losna undan starfsskyldum sínum hjá stefnda áður en hann fór í veikindaleyfi en stefndi hafnað þeirri beiðni hans. Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi óskaði stefndi eftir því við áfrýjanda í bréfi 17. október 2018 að hann kæmi aftur til starfa 1. nóvember. Lögmaður stefnda sendi síðan áfrýjanda bréf 29. október 2018 þar sem þeirri afstöðu var skýrlega lýst að áfrýjanda hefði ekki verið vikið úr starfi og tekið fram að starfið biði hans ef hann sæi sér fært að mæta til vinnu og að honum yrði þá greidd laun fyrir þann tíma sem hann sæi sér fært að vinna. Þá er óumdeilt að áfrýjandi hafði fullnýtt veikindarétt sinn 1. nóvember 2018 og átti því ekki rétt til greiðslu á grundvelli ráðningarsamnings aðila eftir það nema gegn vinnuframlagi.

6 Samkvæmt þessu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms er fallist á að atvikum verði ekki jafnað til fyrirvaralausrar uppsagnar eða annars konar slita á ráðningarsamningi. Af þeim sökum verður stefndi sýknaður af kröfu áfrýjanda um greiðslu frekari launa eða skaðabóta. Þrátt fyrir að stefndi hafi beitt ólögmætum skuldajöfnuði við greiðslu launa til áfrýjanda verður ekki talið felast í því ólögmæt meingerð í skilningi bliðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og verður kröfu áfrýjanda samkvæmt því ákvæði hafnað.

7 Annað það sem áfrýjandi vísar til í málinu getur heldur ekki leitt til þess að kröfur hans verði teknar til greina. Fyrir Landsrétti hefur áfrýjandi að nokkru leyti teflt fram nýjum málsástæðum, meðal annars um að veikindi hans megi rekja til háttsemi stefnda, en á þeim er ekki unnt að byggja við úrlausn málsins, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

8 Samkvæmt öllu framangreindu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur. Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Landsrétti sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, G-kk-nf B-kk-nf G-kk-nf, greiði stefnda, Ísleifi Jónssyni ehf., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.