666/2018

Útdráttur

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr., sbr. 20 gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa reynt að hafa önnur kynferðismök en samræði við A. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot X var ekki fullframið og hafði hann ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Þá var litið til 1. og 2. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og refsing hans ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Í ljósi þeirra tafa sem höfðu orðið á málinu þótti rétt að fresta fullnustu 12 mánaða af refsingunni skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða A 800.000 krónur í miskabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf og O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf og E-kk-nf Ó-kk-nf, fyrrverandi héraðsdómari.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 10. ágúst 2018 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 25. júlí 2018 í málinu nr. S[…]/2017.

2 Ákæruvaldið krefst þess að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru og að refsing hans verði þyngd.

3 Ákærði krefst aðallega sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins en til vara að honum verði gerð eins væg refsing og lög leyfa. Þá krefst hann frávísunar á einkaréttarkröfu, til vara sýknu af henni en að því frágengnu að krafan verði lækkuð.

4 Brotaþoli, A, krefst þess að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð 1.000.000 króna með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Málsatvik og sönnunarfærsla

5 Málsatvikum og framburði ákærða og vitna er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Það athugast þó að brotaþoli kvað aðra yngri dætra sinna ekki hafa grátið í annað sinn er ákærði kom inn til hennar. Þess í stað greindi hún svo frá: „[S]vo er hann … næstum því búinn að … hífa mig á fætur, þá kemur svona grátöskur en ég er samt alltaf að reyna að passa af því að ég veit alveg að krakkarnir eru uppi á lofti.“ Jafnframt athugast að ákærði kvað eiginmann brotaþola ekki hafa greitt fyrir […] þegar hann hefði komið á […] ákærða og spurt hvort eitthvað hefði gerst á milli hans og brotaþola.

6 Í hinum áfrýjaða dómi er ekki gerð grein fyrir skýrslu sem vitnið D, dóttir brotaþola, gaf fyrir dómi 2. september 2015 á grundvelli 1. mgr. 59. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála en sú skýrslutaka fór fram í Barnahúsi. Þar kvaðst D hafa verið með pilti sem væri barnabarn ákærða í bústað. Hefðu þau verið að horfa á kvikmynd en síðan hefði hún farið niður og boðið móður sinni góða nótt. Kvaðst hún eftir það hafa verið að spjalla við piltinn þegar hún hefði skyndilega fengið óþægilega tilfinningu og orðið „eitthvað hrædd“ en ekki vitað af hverju. Þá hefði hún heyrt „eitthvað ógeðslega skrýtið hljóð svona eins og svona kynlífshljóð og ég og hann sagði bara æ já þetta eru bara amma og afi“. Kvaðst D þá hafa farið niður stigann til að „gá inn til mömmu“ og þá „allt í einu bara heyrði ég eins og einhver væri að gráta og ég labbaði inn í herbergið og ég sá bara mömmu þarna hágrátandi“. D kvað hafa verið myrkur í herberginu og að hún hefði „eiginlega ekkert“ séð en hún hefði þó séð móður sína liggja þarna og halda um höfuð sitt. Kvaðst hún einungis hafa séð andlit móður sinnar og rétt niður að bringu hennar auk þess sem hún hefði séð hana gráta. Innt eftir því hvernig móðir hennar hefði verið klædd kvaðst D aftur á móti ekki hafa séð það en greindi svo frá að henni hefði síðar verið sagt að ákærði hefði klætt móður hennar úr fötunum. Þá kvaðst D einnig fyrst hafa opnað dyrnar „rétt svona“ en síðan hafa reynt að opna þær betur til að komast inn. Hefði hún þá ekki getað það en vitað „að ofninn var ekki svona stór þannig að ég kíkti á bak við þá var hann þarna á bak við“. Þegar þær hefðu verið komnar heim hefði hún spurt móður sína út í atvik umrætt sinn og hefði móðir hennar þá greint svo frá að hún hefði fengið martröð og ákærði reynt að hugga hana. D kvaðst síðar hafa heyrt B stjúpa sinn öskra nafn ákærða í símann og segja að hann væri aumingi „og já þá náttúrulega þú veist þá byrjaði ég að fá uppskriftina í hugann, þá fattaði ég svona fyrst að þetta var, mamma fékk ekki martröð þú veist að þetta var það sem að ég hafði haldið fyrst í fyrsta skiptið sko“. Spurð hvað það hefði verið kvaðst hún fyrst hafa haldið að ákærði hefði „reynt að nauðga henni eða eitthvað svoleiðis“. D greindi jafnframt svo frá að daginn eftir framangreinda atburði hefði hún reynt að hafa gaman en henni hefði liðið „alveg hræðilega“. Jafnframt kvaðst hún hafa tekið eftir því að móðir hennar hefði ekki talað mikið þann dag. Annars kvað D allt hafa verið „venjulegt“ nema hún héldi að móðir hennar hefði ekki kvatt ákærða þegar þau fóru heim. Loks kvaðst D hafa sagt föður sínum frá þessu auk frænku sinni og vinkonu. Hún hefði þó mest rætt þetta við móður sína.

7 Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti gáfu ákærði, brotaþoli og vitnið D viðbótarskýrslu. Við upphaf hverrar skýrslutöku voru spilaðar upptökur í hljóði og mynd af framburði þeirra fyrir héraðsdómi. Þá voru spilaðar upptökur í hljóði og mynd af framburði vitnanna E og M fyrir héraðsdómi.

Niðurstaða

8 Í máli þessu er ákærða gefið að sök að hafa aðfaranótt 3. ágúst 2013 í þrígang farið inn í herbergi til brotaþola, þar sem hún svaf ölvuð í rúmi með ungum dætrum sínum, og brotið gegn henni kynferðislega eins og nánar er lýst í ákæru. Þá greinir í ákæru að brotin hafi átt sér stað í sumarhúsi ákærða í landi […] en með vísan til 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 og forsendna hins áfrýjaða dóms verður lagt til grundvallar að sumarhúsið sé í landi […] í sama sveitarfélagi.

9 Í málinu nýtur ekki gagna um að brotaþoli hafi leitað sér aðstoðar á grundvelli þess að hafa orðið fyrir kynferðisbroti, hvorki í kjölfar atburða í ágúst 2013 né síðar. Þá fór ekki fram lögreglurannsókn á vettvangi. Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi er því við sönnunarfærslu í málinu fyrst og fremst við framburð ákærða, brotaþola og vitna að styðjast. Þá verður fallist á það með héraðsdómi að við mat á sönnunargildi þess framburðar verði að hafa í huga þann tíma sem liðinn var frá atburðum samkvæmt ákæru til þess er lögregluskýrslur voru teknar og aðalmeðferð málsins fór fram í héraði. Einnig er til þess að líta að vitnið D gaf fyrst skýrslu fyrir dómi í Barnahúsi um tveimur árum eftir umrædda atburði.

10 Ákærði hefur staðfastlega neitað sök og sagt allt sem gerst hafi milli sín og brotaþola hafa verið með hennar samþykki. Það athugast aftur á móti að við fyrstu skýrslutöku hjá lögreglu kannaðist hann ekki við að D hefði komið að sér og brotaþola umrætt sinn og kvað „krakkana“ hafa verið „uppi á lofti“. Þá greindi hann svo frá að brotaþoli hefði kallað á hann til að fá hann til að opna glugga en nefndi ekki viðgerðir á ofni. Er framburður D í Barnahúsi var síðar borinn undir hann hjá lögreglu kvaðst hann aftur á móti kannast við að hún hefði komið inn í herbergið til þeirra en kvað rangt að brotaþoli hefði þá verið grátandi. Þá kvaðst ákærði ekki muna hvort D hefði sagt eitthvað þegar hún kom inn í herbergið. Í héraði gaf ákærði aftur á móti þá skýringu á veru sinni inni hjá brotaþola á þeim tímapunkti að hann hefði verið þar að gera við ofn. Kvaðst hann nánar tiltekið hafa opnað glugga og „lagað“ ofninn inni hjá brotaþola þar sem það hefði verið „eitthvað vesen“ með hann. Jafnframt kvað hann þetta hafa gerst áður en kossar og „káferí“ hefðu hafist á milli þeirra. Síðan hefði D komið að þeim og beðið um eitthvað sem brotaþoli hefði neitað en þá hefði þetta verið „bara búið“. Jafnframt greindi hann svo frá að hann og brotaþoli hefðu fært sig fram á gang áður en hann „bakkaði út úr þessu“. Hefði brotaþoli verið allsnakin þegar hann kom inn í herbergið til hennar í upphafi en klætt sig í föt fljótlega eftir að hún fór aftur inn í herbergið að atlotum þeirra loknum. Sjálfur hefði ákærði verið á nærbuxunum einum fata. Ákærði var síðar í skýrslutökunni inntur nánar eftir því hvenær D hefði komið að þeim. Kvað hann það þá hafa gerst þegar hann var „eitthvað að laga ofninn“ inni í herberginu hjá brotaþola og kvað það hafa gerst að loknum atlotum þeirra á milli. Þá kannaðist hann ekki við að hafa sagt öðruvísi frá tímaröð atburða í upphafi skýrslutökunnar. Fyrir Landsrétti var ákærði nánar spurður um þetta atriði og svaraði því þá með eftirfarandi hætti: „[É]g man fyrst að ég reyndi bara að skrúfa fyrir kranann eða svona handfang sem er skrúfað fyrir og eftir smá tíma þá var hann alveg jafn heitur þannig að það virkaði ekki. Ég tók eitthvað af og reyndi að laga eitthvað en það virkaði ekki og á endanum þurfti ég að fara, ég man ekki nákvæmlega hvað það var en ég þurfti að fara ofan í kommóðu eða skúffu sem er með verkfærum til að ná í verkfæri.“ Jafnframt kvað hann þetta hafa gerst eftir að atlotum þeirra brotaþola var lokið. Enn spurður að því hvort hann hefði farið beint í að laga ofninn þegar brotaþoli hefði kallað á hann inn í herbergi til sín kvaðst hann við það tækifæri hafa reynt að skrúfa fyrir ofninn „eins og venjulega“ en síðar hafa gert tvær tilraunir til að gera við ofninn. Jafnframt kvaðst hann telja að D hefði komið inn í herbergið í síðara skiptið. Ákærði var einnig inntur eftir því í héraði hvort það hefði verið „eitthvað uppnám í gangi“ þegar D kom að honum og brotaþola inni í herberginu en kvað hann það ekki hafa verið. Fyrir Landsrétti greindi hann aftur á móti svo frá að brotaþoli hefði ekki verið grátandi en að hann hefði rifjað þetta betur upp og að hann minnti að „hún hafi verið svona í smá sjokki“ eða brugðið „svolítið“. Á því gaf hann þá skýringu að brotaþoli hefði ekki vitað að „krakkinn“ hefði verið að koma.

11 Ákærði hefur samkvæmt framangreindu verið reikull í framburði sínum um komu D að honum inni í herbergi hjá brotaþola, um viðgerð á ofni sem hann skýrir veru sína þar með og um ástand brotaþola þegar D kom að þeim. Jafnframt athugast að frásögn ákærða fyrir dómi af ítrekuðum viðgerðum á ofni og af því að brotaþoli hafi verið búin að klæða sig í fötin fljótlega eftir að hún kom aftur inn í herbergið kemur illa heim og saman við þann framburð hans að brotaþola hafi brugðið við að dóttir hennar kom þar að. Verða skýringar ákærða á veru sinni í herberginu og lýsingar hans á aðstæðum umrætt sinn því metnar ótrúverðugar.

12 Framburði brotaþola fyrir héraðsdómi er sem fyrr greinir lýst í hinum áfrýjaða dómi. Við mat á trúverðugleika framburðarins er til þess að líta að brotaþoli hefur verið stöðug í frásögn sinni hjá lögreglu og fyrir dómi af atvikum umrætt sinn, bæði hvað varðar háttsemi ákærða og það að hún hafi sjálf ekki tekið eftir því að D hafi komið að þeim. Þá verður að líta til tengsla ákærða og brotaþola við mat á háttsemi hennar eftir þá atburði sem hún kveður hafa átt sér stað umrætt sinn. Í því ljósi og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður framburður brotaþola metinn trúverðugur þrátt fyrir að hún hafi ákveðið að dvelja áfram í sumarbústað ákærða með fjölskyldu sinni eftir umrædda atburði. Verður jafnframt hvorki talið að framkoma hennar í sumarbústaðarferðinni né eftirfarandi samskipti við ákærða, sem lýst er í hinum áfrýjaða dómi, breyti mati dómsins á trúverðugleika framburðar hennar.

13 Vitnið D bar við fyrstu skýrslutöku fyrir dómi, sem fram fór í Barnahúsi, að hún hefði verið að fara að sofa umrætt kvöld ásamt barnabarni ákærða en þá heyrt eitthvert hljóð, sem hún hefði talið vera kynlífshljóð, og orðið hrædd. Hefði hún af því tilefni farið að athuga með móður sína og komið að henni grátandi auk þess sem ákærði hefði þá verið á bak við hurð inni hjá henni. Framangreindur framburður hennar fær stoð í framburði vitnisins E, barnabarns ákærða, sem bar fyrir héraðsdómi að hafa umrætt sinn heyrt hljóð sem hann hefði verið spurður út í. Kvaðst hann hafa heyrt stunur og talið að um væri að ræða að amma hans og afi væru að hafa mök. Þá fær framburður D stoð í framburði föður hennar, M, sem bar í héraði að hún hefði greint honum frá atvikum á þann hátt að hún hefði ásamt einhverjum dreng verið komin upp í rúm annars staðar í bústaðnum en síðan farið niður og séð einhvern mann standa yfir móður sinni grátandi. Greindi hann svo frá að henni hefði verið „ofboðslega mikið niðri fyrir“ og hún virkað „hrædd um mömmu sína“ þegar hún sagði honum frá þessu. Verður framangreindur framburður D metinn trúverðugur og breytir engu í því sambandi þótt hún hafi við síðari skýrslutöku í héraði lýst því að henni hafi virst „eins og verið væri að hlaupa frá“ höfði móður sinnar áður en hún sá ákærða á bak við hurðina. Jafnframt hefur það ekki áhrif á trúverðugleikamatið þótt D hafi við síðari skýrslutöku í héraði og fyrir Landsrétti lýst umræddu hljóði eins og um dynk hefði verið að ræða enda hefur framburður hennar verið stöðugur um að hún hafi umrætt sinn heyrt hljóð sem hafi vakið með henni óþægilega tilfinningu, komið að móður sinni grátandi og séð ákærða á bak við hurð inni hjá henni.

14 Framangreindur framburður D veitir trúverðugum framburði brotaþola stoð. Aftur á móti er til þess að líta að ekki verður talið sannað að D hafi komið að ákærða og brotaþola fyrr en undir lok þeirrar atburðarásar sem lýst er í ákæru í þremur liðum. Þá verður ekki ráðið af framburði hennar fyrir dómi að hún hafi heyrt neitt fyrr en rétt áður en hún fór til brotaþola, þrátt fyrir að hún og vitnið E hafi bæði lýst því fyrir dómi að þau hafi verið vakandi fram að þeim tíma. Brotaþoli lýsti því aftur á móti fyrir dómi að hún hefði bæði gefið frá sér „grátöskur“ og átt í töluverðum átökum við ákærða í tengslum við þau atvik sem lýst er í öðrum ákærulið. Eftir það hafi hann farið út úr herbergi hennar og hún hallað sér upp að dætrum sínum en ekki náð að sofna áður en ákærði kom á ný inn í herbergið og sú atburðarás sem lýst er í þriðja ákærulið upphófst.

15 Samkvæmt 108. gr. laga nr. 88/2008 hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag á ákæruvaldinu. Þá felst í 1. mgr. 109. gr. sömu laga sú krafa að um hvert atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti þurfi að koma fram nægileg sönnun sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum. Með vísan til þess verður framburður D einungis talinn styðja framburð brotaþola hvað varðar þá þætti atburðarásarinnar sem lýst er í þriðja ákærulið. Hvað fyrsta og annan ákærulið varðar verður aftur á móti ekki talið að framburður brotaþola fái næga stoð í framburði vitna. Er þá einnig litið til þess, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 10. febrúar 2005 í máli nr. 334/2004, að samkvæmt framburði B, eiginmanns brotaþola, í héraði greindi hún honum í upphafi ekki frá öðru en því að ákærði hefði klipið í hana „og eitthvað svona“ auk þess sem hann hefði reynt að draga hana fram í kynferðislegum tilgangi. Hefði það ekki verið fyrr en við endurteknar umræður um málið sem hún hefði greint honum frá því að ákærði hefði brotið gegn sér með grófari hætti. Verður ákærði samkvæmt framangreindu sýknaður af þeirri háttsemi sem í fyrsta og öðrum ákærulið greinir.

16 Hvað þriðja ákærulið varðar bar brotaþoli fyrir héraðsdómi að ákærði hefði læðst inn í herbergið til hennar. Hefði hún fundið hann standa nálægt öxl sinni og snúið sér við en hann þá potað höndum sínum og lim í andlit hennar „eins og hann [væri] að reyna að koma … typpinu á sér upp í mig“. Kvaðst hún hafa náð að ýta honum frá efri hluta líkamans auk þess sem hún hefði reynt að snúa upp á sig og sparka honum í átt að dyrunum. Hann hefði aftur á móti „inn á milli“ reynt að toga hana á fætur. Þegar hann hefði ekki getað það hefði hann „hálfpartinn“ reynt að „leggjast þarna yfir“ hana. Kvaðst brotaþoli þá hafa þurft „mjög mikið að reyna á“ sig. Tók hún fram að hún væri „alveg hraust“ en að hún hefði átt í mestu vandræðum með að koma í veg fyrir að ákærði næði að toga hana á fætur eða „leggjast alveg yfir“ hana. Loks greindi hún svo frá að hún hefði verið að bugast þar sem hann hefði verið „næstum því lagstur yfir“ hana en þá hefði hún „garga[ð] eitthvað“ og farið að hágráta því hún „bara gat ekki meir“. Við það hefðu dætur hennar rumskað og hann farið.

17 Framangreindur framburður brotaþola um þá háttsemi er í þriðja ákærulið greinir verður lagður til grundvallar dómi enda fær hann sem fyrr greinir stoð í framburði vitnisins D auk þess sem skýringar ákærða á veru sinni inni hjá brotaþola umrætt sinn hafa verið metnar ótrúverðugar. Þá felst í framburði brotaþola ótvíræð lýsing á því að ákærði hafi bæði reynt að setja lim sinn upp í hana og leggjast ofan á hana í kynferðislegum tilgangi og er það í samræmi við framburð hennar hjá lögreglu. Telst því sannað að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greinir í þriðja ákærulið, þó þannig að ekki telst sannað að umrætt sinn hafi verið þriðja skiptið sömu nóttina sem ákærði fór inn í herbergi til brotaþola.

18 Ákvæði 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var breytt með lögum nr. 16/2018 sem tóku gildi 13. apríl 2018. Ákæra í máli þessu var gefin út fyrir þann tíma en þar er brot ákærða samkvæmt þriðja ákærulið heimfært aðallega til þágildandi 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 20. gr. sömu laga, en til vara til 199. gr. sömu laga.

19 Í 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga segir að hafi refsilöggjöf breyst frá því að verknaður var framinn til þess er dómur gengur, skuli dæma eftir nýrri lögunum, bæði um refsinæmi verknaðar og refsingu. Aldrei megi þó dæma refsingu, nema heimild hafi verið til þess í lögum þegar verk var framið, og ekki þyngri refsingu en orðið hefði eftir þeim lögum. Í ljósi 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 7. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sem hefur lagagildi hér á landi samkvæmt ákvæðum laga nr. 62/1994 um mannréttindasáttmála Evrópu, verður ákvæði 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga túlkað þannig að sé refsilöggjöf breytt eftir að verknaður var framinn verði dæmt um háttsemina eftir hinu nýja ákvæði sé það sakborningi í hag en annars verði aðeins á því byggt að því leyti sem inntak áður gildandi ákvæða hafi verið hið sama, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 28. janúar 1998 í máli nr. 225/1998 og dóm Mannréttindadómstóls Evrópu frá 18. febrúar 2020 í máli J-x-x gegn Rúmeníu.

20 Með háttsemi sinni beitti ákærði valdi í því skyni að yfirvinna viðnám brotaþola og braut gegn sjálfsákvörðunarrétti og kynfrelsi hennar. Beitti hann þannig ofbeldi í þeirri merkingu sem lögð hefur verið í það hugtak í 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga bæði fyrir og eftir breytingu ákvæðisins með lögum nr. 16/2018. Jafnframt fólst í háttsemi hans tilraun til að hafa önnur kynferðismök við brotaþola í skilningi ákvæðisins. Verður ákærði því sakfelldur fyrir tilraun til nauðgunar og brot hans heimfært til 1. mgr. 194. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga, sbr. áður sömu ákvæði.

21 Ákærði er fæddur árið […]. Við ákvörðun refsingar hans verður litið til þess að brot hans var ekki fullframið og að hann hefur ekki áður sætt refsingu. Jafnframt verður litið til þess að brotið beindist gegn mikilvægum hagsmunum brotaþola og var til þess fallið að hafa alvarlegar afleiðingar í för með sér fyrir hana. Þá er brotaþoli svilkona ákærða og hafði gengið til hvílu með ungum dætrum sínum þegar hann braut gegn henni. Með vísan til 1. og 2. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 2. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin 15 mánaða fangelsi. Að teknu tilliti til þess að 19 mánuðir liðu frá því að rannsókn málsins lauk þar til ákæra var gefin út þykir rétt að binda hluta refsingarinnar skilorði eins og nánar greinir í dómsorði.

22 Með vísan til 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest sú niðurstaða hans að ákærða beri að greiða brotaþola miskabætur. Eru þær hæfilega ákveðnar 800.000 krónur og skulu bera vexti eins og dæmdir voru í héraði.

23 Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað verða staðfest.

24 Með vísan til 1. mgr. 237. gr. og 1. mgr. 235. gr., sbr. 4. mgr. 237. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærða gert að greiða helming alls áfrýjunarkostnaðar málsins, þar með talinn helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns og þóknunar réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 15 mánuði. Fresta skal fullnustu 12 mánaða af refsingunni og sá hluti hennar falla niður að liðnum þremur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði brotaþola, A, 800.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði. Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði helming áfrýjunarkostnaðar, sem alls nemur 2.227.135 krónum en þar af nema málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða fyrir Landsrétti, O-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 1.720.500 krónum og þóknun réttargæslumanns brotaþola, G-kvk-ef B-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, 458.800 krónum. Að öðru leyti greiðist áfrýjunarkostnaður úr ríkissjóði.