431/2019

Útdráttur

Niðurstaða héraðsdóms um ógildingu veðskuldabréfs var staðfest þar sem L hf. taldist hafa nægilega sannað að hann ætti að njóta umráðaréttar yfir veðskuldabréfinu.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir E-kk-nf J-kk-nf, H-kvk-nf Þ-kvk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 11. apríl 2019 að fengnu áfrýjunarleyfi. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 9. nóvember 2017 í málinu nr. E173/2017.

2 Áfrýjandi krefst þess að hinum áfrýjaða dómi verði hrundið og breytt á þá leið að hann verði sýknaður af kröfum stefnda. Til vara krefst hann þess að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar. Þá krefst hann málskostnaðar.

3 Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar fyrir Landsrétti.

4 Dómi héraðsdóms var upphaflega áfrýjað til Landsréttar 11. janúar 2018 og gekk dómur 22. júní 2018 í máli nr. 95/2018. Dómi Landsréttar var áfrýjað til Hæstaréttar að fengnu áfrýjunarleyfi en með dómi 15. mars 2019 í máli nr. 19/2018 var málinu vísað frá Landsrétti þar sem ekki hefði verið aflað leyfis til þess að áfrýja dómi héraðsdóms til Landsréttar. Dómi héraðsdóms var áfrýjað á ný til Landsréttar 11. apríl 2019 að fengnu áfrýjunarleyfi.

Niðurstaða

5 Samkvæmt 1. mgr. 120. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála má ógilda glötuð eða horfin skuldabréf með dómi eftir reglum XVIII. kafla laganna. Ógildingardómur heimilar dómhafa að ráðstafa því sem skjalið hljóðar um eins og hann hafi það undir höndum. Aðaldómkrafa áfrýjanda í máli þessu verður skilin svo að þess sé krafist að synjað verði um ógildingardóm, sbr. lokamálslið 4. mgr. 121. gr. laga nr. 91/1991. Áfrýjandi er annar tveggja skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu sem um ræðir og telst því aðili að málinu.

6 Krafa áfrýjanda um að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað á nýjan leik er á því byggð að héraðsdómari hafi ekki leyst úr öllum málsástæðum hans. Ekki verður á það fallist enda var um þær fjallað í héraðsdómi að því marki sem þörf var á. Þá er ekki efni til að vísa málinu frá héraðsdómi á þeim grunni að hugsanlegar fjárkröfur stefnda séu fyrndar, eins og áfrýjandi reifaði enn fremur í greinargerð og við málflutning hér fyrir dómi.

7 Af niðurlagsorðum 1. mgr. 120. gr. laga nr. 91/1991 verður ráðið að sá einn geti höfðað dómsmál til ógildingar skuldabréfi, sem sýnir fram á líkindi fyrir því að hann eigi að njóta umráðaréttar yfir því. Veðskuldabréf það sem stefndi krefst ógildingar á var upphaflega gefið út til Landsbanka Íslands hf. Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi skýrir stefndi aðild sína að málinu með því að Fjármálaeftirlitið hafi með ákvörðun 9. október 2008 ráðstafað til hans eignum og skuldum Landsbanka Íslands hf., sem ekki voru sérstaklega undanþegnar. Telst sú ráðstöfun gilt framsal réttinda samkvæmt bréfinu, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 15. maí 2014 í máli nr. 672/2013. Stefndi hefur eftir framsalið komið fram sem kröfuhafi veðskuldabréfsins. Þá hefur enginn gefið sig fram með veðskuldabréfið eða krafist synjunar ógildingardóms á þeim grunni að hann telji til réttar yfir því.

8 Samkvæmt framangreindu telst stefndi hafa nægilega sannað að hann eigi að njóta umráðaréttar yfir veðskuldabréfinu. Önnur atriði sem áfrýjandi vísar til í þessu sambandi breyta engu um þá niðurstöðu. Þá er ekkert fram komið í málinu sem styður þá málsástæðu áfrýjanda að einhver annar en stefndi geti mögulega talið til réttar yfir bréfinu. Verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms um ógildingu skuldabréfsins því staðfest.

9 Málskostnaður í héraði og fyrir Landsrétti fellur niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Málskostnaður í héraði og fyrir Landsrétti fellur niður.