232/2019

Útdráttur

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfum A var annars vegar hafnað og hins vegar vísað frá. Í héraði hafði lengri tími en fjórar vikur liðið frá munnlegum málflutningi þar til úrskurður var kveðinn upp. Hvorki var bókað að aðilar væru sammála um að endurflutningur væri óþarfur né lágu fyrir við uppkvaðningu úrskurðarins skriflegar yfirlýsingar frá lögmönnum aðila um að þeir teldu ekki þörf á endurflutningi málsins. Þá var málið ekki flutt að nýju. Af þeim sökum var hinn kærði úrskurður ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppsögu úrskurðar að nýju.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, H-kvk-nf Þ-kvk-nf og O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 21. mars 2019 en kærumálsgögn bárust réttinum 3. apríl sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. mars 2019 í málinu nr. T[…]/2018 þar sem kröfu sóknaraðila, um að felld yrði úr gildi veðsetning varnaraðila á íbúðalánum sóknaraðila sem hvíla á […], fastanúmer […], var vísað frá dómi. Þá var hafnað kröfu sóknaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 7. september 2018 um synjun á beiðni sóknaraðila um að afmáð yrðu veðréttindi af fasteigninni […], Reykjavík, fastanúmer […], sem standa til tryggingar á uppreiknuðum eftirstöðvum veðskulda og nema hærri fjárhæð en svarar til söluverðs fasteignarinnar á almennum markaði. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr., sbr. 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991, um nauðungarsölu.

2 Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið og fallist verði á dómkröfur hans í héraði. Þá krefst hann málskostnaðar. 3 Varnaraðili krefst aðallega staðfestingar hins kærða úrskurðar en til vara að kröfum sóknaraðila verði hafnað. Í báðum tilvikum er krafist kærumálskostnaðar.

Niðurstaða

4 Samkvæmt endurriti úr þingbók var málið tekið til úrskurðar í héraði að lokinni aðalmeðferð 17. janúar 2019. Hinn kærði úrskurður var kveðinn upp 8. mars sama ár. Samkvæmt þessu leið lengri tími en fjórar vikur frá því að málið var tekið til úrskurðar þar til úrskurður var kveðinn upp. Samkvæmt síðari málslið 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, bar vegna þessa dráttar að flytja málið á ný nema dómari og aðilar teldu það óþarft, sbr. 7. mgr. 12. gr. laga nr. 50/2009, um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði, og 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1991, um nauðungarsölu. Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar var bókað í þingbók að sótt væri þing af hálfu beggja aðila. Hvorki var bókað að aðilar væru sammála um að endurflutningur væri óþarfur né lágu fyrir við uppkvaðningu úrskurðarins skriflegar yfirlýsingar frá lögmönnum aðila um að þeir teldu ekki þörf á endurflutningi málsins. Málið var ekki flutt að nýju. Vegna þessa verður ekki komist hjá því að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppsögu úrskurðar að nýju.

5 Rétt er að aðilar beri hvor sinn kostnað af málinu fyrir Landsrétti.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppsögu úrskurðar að nýju.

Kærumálskostnaður fellur niður.