575/2019

Útdráttur

C ehf. efndi til lokaðs útboðs og óskaði eftir tilboðum í framkvæmd á nánar tilgreindu verki. Frávikstilboð voru einnig heimiluð í útboðinu. Alls bárust þrjú tilboð, tvö í allt verkið og eitt frávikstilboð frá Í hf., og var boð Þ ehf. lægst tilboðanna sem bárust. C ehf. gekk til samninga við Í hf. og í kjölfarið krafðist Þ ehf. viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta úr hendi C ehf. sem næmi missi hagnaðar vegna þeirrar ákvörðunar C ehf. að hafna tilboði hans í verkið. Byggði Þ ehf. annars vegar á því að tilboð Í hf. hefði ekki verið gilt tilboð þar sem efni þess hefði ekki verið lesið upp á opnunarfundi tilboða og hins vegar á því að hann hefði átt hagstæðasta tilboðið og því hefði C ehf. borið að ganga til samninga við hann. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, kom fram að þeir annmarkar sem hefðu verið á upplýsingagjöf á opnunarfundi tilboðanna væru ekki af því tagi að þeir gætu leitt til þess að tilboð einstaks bjóðanda væri ógilt enda ekkert fram komið um að tilboð Í hf. sem slíkt hefði verið haldið annmarka. Þá var rakið að tilboðsfjárhæðir í verkið hefðu numið um það bil tveimur og hálfum milljarði króna og að munurinn á tilboðum Þ ehf. og Í hf. hefði numið átta milljónum króna. C ehf. hefði metið tilboð Í hf. hagstæðast og hefði rökstutt val sitt, sbr. 2. mgr. 14. gr. laga nr. 65/1993 um framkvæmd útboða. Hefði það fyrst og fremst verði styttri verktími sem C ehf. hefði talið að gerði tilboð Í hf. hagstæðara en tilboð Þ ehf. þar sem samkvæmt tilboði Í hf. skyldu verklok vera mánuði fyrr en tilboð Þ ehf. gerði ráð fyrir. Það væri í höndum verkkaupa að meta hvaða tilboð hann teldi hagstæðast og honum bæri að leggja útboðsskilmála til grundvallar því mati, sbr. 16. gr. laga nr. 65/1993. Hefði Þ ehf. ekki sýnt fram á að C ehf. hefði látið hjá líða að meta tilboðin á grundvelli útboðsskilmála eða að útboðsgögn hefðu með réttu gefið honum tilefni til að álykta að styttri verktími hefði ekki áhrif á mat á hagkvæmni tilboða. Þá var ekki talið, í ljósi þess hve lítill munur var á fjárhæðum tilboðs Þ ehf. og þess sem C ehf. mat hagstæðast, að matið á áhrifum styttri verktíma hefði verið ómálefnalegt eða í ósamræmi við raunverulegt hagræði af því. Var því talið ósannað að Þ ehf. hefði í reynd átt hagstæðasta tilboðið í hið umdeilda verk og var C ehf. því sýknað af kröfum hans.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir Á-kk-nf H-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf og Á-kvk-nf Ó-kvk-nf, settur landsréttardómari.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Aðaláfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 31. júlí 2019. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 9. júlí 2019 í málinu nr. E3260/2017.

2 Aðaláfrýjandi krefst þess að viðurkenndur verði réttur hans til skaðabóta úr hendi gagnáfrýjanda vegna missis hagnaðar af þeirri ákvörðun gagnáfrýjanda 18. maí 2017 að hafna tilboði áfrýjanda í útboðsverkið „Austurbakki 2 – Reitur 5A 200005 Burðarvirki – Apríl 2017“. Þá krefst aðaláfrýjandi málskostnaðar úr hendi gagnáfrýjanda í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Gagnáfrýjandi skaut málinu til Landsréttar fyrir sitt leyti 9. september 2019. Hann krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar fyrir Landsrétti.

4 Réttargæslustefndi krefst málskostnaðar fyrir Landsrétti aðallega úr hendi aðaláfrýjanda en til vara úr hendi gagnáfrýjanda.

Niðurstaða

5 Tilgangur áfrýjunar gagnáfrýjanda er einungis að stefna réttargæslustefnda inn í málið á áfrýjunarstigi á grunni heimildar í 21. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, eins og gert var við meðferð málsins í héraði. Af því tilefni krafðist aðaláfrýjandi frávísunar á þeim þætti málsins en féll frá þeirri kröfu við flutning málsins fyrir Landsrétti. Frávísunarkrafan kemur því ekki til álita.

6 Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sýknu gagnáfrýjanda af kröfu aðaláfrýjanda.

7 Aðaláfrýjandi hefur ekki áfrýjað ákvæði héraðsdóms um greiðsluskyldu hans á málskostnaði til handa réttargæslustefnda. Sú niðurstaða er því ekki til endurskoðunar hér fyrir dómi.

8 Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti í einu lagi eins og í dómsorði greinir. 9 Með hliðsjón af dómi Hæstaréttar frá 26. apríl 2018 í málinu nr. 738/2017 verður réttargæslustefnda ekki dæmdur málskostnaður úr hendi aðaláfrýjanda, eins og farið er aðallega fram á af hans hálfu, enda hefur hann látið málið til sín taka að tilhlutan gagnáfrýjanda en ekki aðaláfrýjanda. Fallist er á varakröfu réttargæslustefnda um málskostnað úr hendi gagnáfrýjanda eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um sýknu gagnáfrýjanda, Cambridge Plaza Hotel Company ehf., af kröfu aðaláfrýjanda, ÞG verktaka ehf.

Aðaláfrýjandi greiði gagnáfrýjanda 1.800.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti.

Gagnáfrýjandi greiði réttargæslustefnda, Mannviti hf., 500.000 krónur í málskostnað.