170/2019

Útdráttur

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu P um að sýslumanni yrði gert að leggja lögbann við því að D ehf. seldi nánar tilgreinda fasteign sína en sýslumaður hafði áður synjað um það. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt gögnum sem lögð voru fyrir réttinn hefði sýslumaður 4. apríl 2019 tekið fyrir kröfu D ehf. um lögbann á grundvelli hins kærða úrskurðar og lagt það á. Þá kom fram að D ehf. hefði ekki farið þess á leit við héraðsdóm innan viku frá lokum gerðar að gefin yrði út réttarstefna til staðfestingar lögbanninu í samræmi við 1. mgr. 36. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og að því hefði ekki verið lýst yfir af hálfu P við gerðina að hann myndi una við hana án málshöfðunar. Þar sem lögbann falli sjálfkrafa úr gildi frá þeim tíma sem gerðarbeiðandi mátti í síðasta lagi fá útgefna réttarstefnu í máli, sbr. 1. mgr. 39. gr. laganna, væri lögbannið sem krafa P tók til fallið úr gildi. Hann hefði þar með ekki lengur hagsmuni af því að úrskurður héraðsdóms kæmi til endurskoðunar og var málinu því vísað frá Landsrétti.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir H-kvk-nf Þ-kvk-nf, R-kvk-nf H-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 1. mars 2019 en kærumálsgögn bárust réttinum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 15. febrúar 2019 í málinu nr. K3/2018 þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að lagt yrði fyrir sýslumanninn á höfuðborgarsvæðinu að leggja lögbann við því að sóknaraðili seldi nánar tilgreinda fasteign sína. Um kæruheimild er vísað til 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 4. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. 2 Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

3 Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar auk kærumálskostnaðar.

Málsatvik

4 Hinn 23. nóvember 2018 hafnaði sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu kröfu varnaraðila um að leggja lögbann við því að sóknaraðili selji, veðsetji, afsali eða geri nokkrar aðrar meiri háttar ráðstafanir sem varða fasteignina að Dalvegi 16b í Kópavogi. Eins og að framan greinir var með hinum kærða úrskurði fallist á að lögbann skyldi lagt á, þó þannig að það taki einvörðungu til sölu fasteigarinnar.

5 Samkvæmt gögnum sem lögð hafa verið fyrir Landsrétt tók sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu 4. apríl 2019 fyrir kröfu varnaraðila um lögbann á grundvelli hins kærða úrskurðar. Við þá fyrirtöku var meðal annars bókað: „Lögmaður gerðarþola lýsir því yfir að úrskurðurinn hafi verið kærður til Landsréttar. Lögmaður gerðarbeiðanda ítrekar kröfu um lögbann. … Að kröfu gerðarbeiðanda og í samræmi við úrskurð Héraðdóms Reykjaness dags. 15. feb. sl. … leggur sýslumaður nú lögbann við því að Dalseignir ehf. selji fasteignina Dalvegur 16b, Kópavogi, fnr. 2233146.“ Upplýst er að varnaraðili hefur ekki farið þess á leit við héraðsdóm að gefin verði út réttarstefna til staðfestingar lögbanninu.

Niðurstaða

6 Þegar lögbannsgerð hefur verið lokið skal gerðarbeiðandi fá gefna út réttarstefnu til héraðsdóms til staðfestingar lögbanni, sbr. 1. mgr. 36. gr. laga nr. 31/1990. Skal réttarstefna gefin út innan viku frá lokum gerðar. Fyrir liggur að varnaraðili fylgdi málinu ekki eftir til samræmis við þetta og af hálfu sóknaraðila var því ekki lýst yfir við gerðina að hann uni við hana án málshöfðunar. Samkvæmt 1. mgr. 39. gr. laganna fellur lögbann sjálfkrafa úr gildi frá þeim tíma sem gerðarbeiðandi mátti í síðasta lagi fá gefna út réttarstefnu í máli. Samkvæmt þessu er lögbannið sem krafa sóknaraðila tekur til fallið úr gildi og hefur hann þar með ekki lengur hagsmuni af því að úrskurður héraðsdóms komi til endurskoðunar. Verður málinu því vísað frá Landsrétti.

7 Rétt er að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Úrskurðarorð:

Máli þessu er vísað frá Landsrétti.

Kærumálskostnaður fellur niður.