287/2021

Útdráttur

Á höfðaði mál gegn H ehf. og krafðist launa í uppsagnarfresti ásamt uppsöfnuðu orlofi og desemberuppbót vegna uppsagnar úr starfi hjá H ehf. Reisti Á kröfu sína á því að henni hefði verið vikið fyrirvaralaust úr starfi á uppsagnarfresti og því ætti hún rétt á launum út frestinn. H ehf. hélt því fram að með afsögn hennar úr starfi framkvæmdastjóra H ehf. áður en til uppsagnarinnar kom hefði hún fyrirgert rétti sínum til launa í uppsagnarfresti, enda hefði hún vanefnt ráðningarsamning málsaðila af sinni hálfu. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, kom fram að Á hefði haldið áfram störfum hjá H ehf. þótt hún hafi áður látið af störfum sem framkvæmdastjóri. Í fyrrgreindri breytingu á starfsskyldum Á hefði hvorki falist vanefnd á skyldum hennar gagnvart H ehf. né að hún hefði fyrirgert rétti sínum til áframhaldandi launa. Lagt var til grundvallar að Á hefði enn sinnt starfi sínu hjá H ehf. er henni var sagt upp 31. mars 2020 og með því að víkja henni af starfstöð í lok apríl 2020 hefði vinnuframlagi hennar verið hafnað í miðjum uppsagnarfresti. Ætti Á því rétt á launum í uppsagnarfresti og voru kröfur hennar teknar til greina.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf og R-kvk-nf B-kvk-nf og I-kk-nf E-kk-nf, settur landsréttardómari.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 4. maí 2021. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 8. apríl 2021 í málinu nr. E- 1690/2020.

2

Áfrýjandi krefst þess að hinum áfrýjaða dómi verði hrundið og að hann verði sýknaður af kröfum stefndu. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3

Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Málsatvik og sönnunarfærsla

4

Samkvæmt gögnum málsins var stefnda ráðin framkvæmdastjóri hjá áfrýjanda frá og með mánuði og teldist öll vinna utan hefðbundins vinnutíma innifalin í mánaðarlaunum. Auk þess skyldi stefnda frá greiddar 80.000 krónur á mánuði í ökutækjastyrk og halda akstursdagbók vegna hans. Þá fengi hún 30 orlofsdaga á ári. Í ráðningarsamningnum var jafnframt kveðið á um að um greiðslur til lífeyrissjóðs, orlof, veikindi, tryggingar og önnur atriði er vörðuðu réttindi og skyldur færi eftir kjarasamningi VR og Samtaka atvinnulífsins.

5

Óumdeilt er í málinu að stefnda hafi nokkru eftir að hún réði sig til starfa talið að fjárhagsleg staða áfrýjanda væri svo slæm að hún vildi ekki bera ábyrgð á daglegum rekstri og greiðslu vörsluskatta. Þá er og óumdeilt að í lok mars 2020 hafi komið upp ágreiningur á milli stefndu og eiganda áfrýjanda í tengslum við nýtingu svokallaðrar hlutabótaleiðar sem í boði var vegna áhrifa Covid- 19 faraldursins. Í málinu hefur jafnframt verið lögð fram tilkynning stefndu til fyrirtækjaskrár, sem móttekin var 30. mars 2020, um að hún segði af sér sem framkvæmdastjóri áfrýjanda frá og með 29. febrúar það ár. Jafnframt hefur verið lagt fram uppsagnarbréf þar sem stefndu er sagt upp störfum „[í] ljósi óvissutíma vegna Covid 19“ frá og með 1. apríl 2020. Stefnda staðfesti móttöku uppsagnarbréfsins með undirritun 31. mars sama ár.

6

Samkvæmt framlögðum launaseðli stefndu sinnti hún störfum í þágu áfrýjanda í marsmánuði 2020 á sömu launakjörum og áður, þrátt fyrir framangreinda tilkynningu um afsögn úr starfi framkvæmdastjóra.

7

Hinn 14. maí 2020 sendi stéttarfélag stefndu áfrýjanda bréf þar sem krafist var greiðslu vangreiddra launa og ökutækjastyrks á uppsagnarfresti vegna apríl sama ár. Hinn 9. júní það ár sendi lögmaður stefndu einnig innheimtubréf og krafðist greiðslu vangreiddra launa, ökutækjastyrks, orlofs, orlofsuppbótar og desemberuppbótar. Við því var brugðist með tölvubréfi lögmanns áfrýjanda 18. júní 2020 þar sem greiðslu launa í uppsagnarfresti var hafnað á þeim grundvelli að stefnda hefði sjálf ákveðið að hætta að sinna starfsskyldum sínum sem framkvæmdastjóri.

Niðurstaða

8

Málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Fyrir Landsrétti byggir áfrýjandi einnig á því að samkvæmt framburði stefndu í héraði hafi hún í janúar 2020 samið munnlega við stjórnarmenn í áfrýjanda um að starfa þar áfram í allt að þrjá mánuði. Sé hún bundin af þeim samningi og geti ekki krafist launa á uppsagnarfresti eftir þann tíma. Með vísan til 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála kemst málsástæðan að fyrir Landsrétti.

9

Framburði stefndu í héraði er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Til viðbótar því sem þar kemur fram athugast að stefnda kvaðst í janúar 2020 hafa rætt við stjórnarmenn í félaginu um að hún hefði verulegar áhyggjur af greiðslu vörsluskatta og gæti ekki tekið ábyrgð á þeim lengur. Spurð hvort rætt hefði verið að hún myndi hætta kvað hún það ekki hafa verið heldur hitt að hún myndi „stíga til hliðar [...] ekki bera þennan titil og ekki bera þessa ábyrgð á einhverju sem ég hafði ekkert um að segja“. Af þessu tilefni hefðu umræddir stjórnarmenn fundað með eiganda félagsins. Í kjölfar þess fundar hefði hún hitt stjórnarmenn, verið tilbúin með uppsagnarbréf og spurt þá hvort hún ætti að afhenda það.

Hefðu þeir þá beðið hana að „gefa þessu þrjá mánuði“. Jafnframt greindi hún svo frá að hún hefði ekki litið svo á að í þessu fælist að hún gæti gengið út eftir þrjá mánuði. Í málinu liggur ekki fyrir uppsagnarbréf frá stefndu. Þá gáfu umræddir stjórnarmenn ekki skýrslu fyrir dómi. Samkvæmt öllu framangreindu verður ekki fallist á það með áfrýjanda að stefnda hafi gert nýjan tímabundinn ráðningarsamning við áfrýjanda í janúar 2020.

10

Vitnið M-kk-nf B-kk-nf, sem kvaðst hafa sinnt fjármálastjórn hjá áfrýjanda frá nóvember eða desember 2018 til janúar 2020, gaf einnig skýrslu í héraði. Hann staðfesti að honum hefði verið kunnugt um áhyggjur stefndu af fjárhagslegri stöðu félagsins og að til tals hefði komið að hún yrði afskráð sem framkvæmdastjóri þess. Í því sambandi var honum aftur á móti ekki kunnugt um að rætt hefði verið að hún myndi þá hætta störfum hjá félaginu. Þá staðfesti hann að hann hefði útbúið tilkynningu þar sem stefnda sagði af sér sem framkvæmdastjóri og kvað það hafa verið gert í samráði við eiganda stefnda. Jafnframt staðfesti hann að félagið hefði greitt fyrir tilkynninguna. Loks kvað hann einhug hafa verið meðal stjórnenda um að stefnda ætti ekki að þurfa að sitja uppi með ábyrgð á greiðslu vörsluskatta.

11

Áfrýjandi hefur hvorki í héraði né í greinargerð sinni til Landsréttar uppi athugasemdir við útreikning stefndu á fjárkröfu hennar né upphafsdag umkrafinna dráttarvaxta. Síðbúnar athugasemdir áfrýjanda við kröfur um greiðslu hlutdeildar í orlofsuppbót og desemberuppbót, sem fram komu við aðalmeðferð málsins í Landsrétti, koma því ekki til álita, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991.

12

Að öllu framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

13

Eftir þessum úrslitum verður áfrýjanda gert að greiða stefndu málskostnað fyrir Landsrétti eins og nánar greinir í dómsorði.

14

Það athugast að í þeim kafla hins áfrýjaða dóms sem fjallar um atvik og ágreiningsefni málsins er blandað saman umfjöllun um atvik máls eins og aðilar eru sammála um að þau hafi verið eða þau birtast í skjölum málsins annars vegar og umfjöllun um efnisatriði sem dómurinn virðist án frekari rökstuðnings telja sönnuð í málinu hins vegar, sbr. d- og f-liði 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991. Er þetta aðfinnsluvert.

Dómsorð :

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, HL- Adventure ehf., greiði stefndu, Á-kvk-þgf Ó-kvk-þgf, 1.000.000 króna í málskostnað fyrir Landsrétti.