671/2020

Útdráttur

G tók verðtryggt neytendalán hjá Landsbankanum árið 2006 sem greitt var að fullu árið 2015. Árið 2020 höfðaði G mál á hendur Í og krafðist skaðabóta sem námu þeim lánskostnaði sem hann greiddi umfram þá fjárhæð sem hann telur að Landsbankinn hefði haft heimild til að innheimta. Byggði G á því að tilskipun 87/102/EBE frá 22. desember 1986 um samræmingu á lögum og stjórnsýslufyrirmælum aðildarríkjanna varðandi neytendalán, með síðari breytingum, hefði verið ranglega innleidd með þágildandi neytendalögum nr. 121/1994 sem leitt hefði til þess að hann hefði orðið fyrir fyrrgreindu fjárhagslegu tjóni. Vísaði G í því samhengi til dóms Hæstaréttar nr. 243/2015 frá 26. nóvember 2015 sem leitt hefði í ljós að tilskipunin hefði ekki verið réttilega innleidd í landsrétt. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að fyrningarfrestur kröfu hans hefði byrjað að líða eigi síðar en 26. nóvember 2015. Dómurinn hefði gefið G fullt tilefni til að hefjast þegar handa við að afla sér allra nauðsynlegra upplýsinga um mögulegt tjón sitt, sbr. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 150/2007, og var krafa G því fyrnd þegar hann höfðaði mál á hendur Í 4. mars 2020. Með hliðsjón af framangreindu var Í sýknað af kröfum G.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, R-kvk-nf B-kvk-nf og S-kk-nf S-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 26. nóvember 2020. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 30. október 2020 í málinu nr. E- 1776/2020.

2

Áfrýjandi krefst þess aðallega að stefnda verði gert að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 1.904.121 krónu, en til vara 1.055.432 krónur, með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 7. október 2015 til þingfestingardags en með dráttarvöxtum samkvæmt VI. kafla sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

4

Atvikum málsins er skilmerkilega lýst í hinum áfrýjaða dómi.

5

Við meðferð málsins fyrir Landsrétti hefur áfrýjandi meðal annars haldið því fram að ekki sé rétt sú forsenda, sem byggt sé á í héraðsdómi, að aðilar séu sammála um að fyrningarfrestur kröfu áfrýjanda á hendur stefnda í málinu hafi byrjað að líða þegar Hæstiréttur kvað upp dóm sinn í máli nr. 243/2015 frá 26. nóvember 2015. Í þingbók málsins komi fram að við fyrirtöku þess 6. október 2020 hafi lögmenn lýst sig sammála um að leggja beri til grundvallar að ætluð krafa hafi stofnast í tíð gildandi laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda en það hafi verið sama dag og umræddur dómur var kveðinn upp. Heldur áfrýjandi því fram að fyrningarfresturinn hafi í reynd byrjað að líða síðar þegar honum var fyrst kleift að afla upplýsinga um ætlað tjón sitt, sbr. 9. gr. laganna.

6

Áfrýjanda mátti vera ljóst í síðasta lagi við uppkvaðningu umrædds dóms Hæstaréttar að hann kynni að hafa orðið fyrir tjóni vegna rangrar innleiðingar tilskipunar 87/102/EBE frá 22. desember 1986 um samræmingu á lögum og stjórnsýslufyrirmælum aðildarríkjanna varðandi neytendalán eins og þeirri tilskipun var breytt með tilskipun 90/88/EBE. Gaf dómurinn áfrýjanda fullt tilefni til að hefjast þegar handa við að afla sér allra nauðsynlegra upplýsinga um mögulegt tjón sitt, sbr. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 150/2007. Samkvæmt þessu byrjaði fyrningarfrestur kröfunnar að líða eigi síðar en 26. nóvember 2015.

7

Jafnframt er, með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, hafnað þeirri málsástæðu áfrýjanda að málarekstur hans gegn Landsbanka Íslands hf. fyrir úrskurðarnefnd um viðskipti við fjármálafyrirtæki hafi slitið fyrningu kröfu hans á hendur stefnda á grundvelli 16. gr. laga nr. 150/2007.

8

Að framangreindu áréttuðu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um að krafa áfrýjanda á hendur stefnda hafi verið fyrnd þegar málið var höfðað fyrir héraðsdómi 4. mars 2020.

9

Af framansögðu leiðir að hinn áfrýjaði dómur er staðfestur, þar með talið ákvæði hans um að málskostnaður í héraði skuli falla niður. Áfrýjanda verður aftur á móti gert að greiða stefnda málskostnað vegna reksturs málsins fyrir Landsrétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, G-kk-nf Á-kk-nf, greiði stefnda, íslenska ríkinu, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.