892/2018

Útdráttur

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu H um að fella úr gildi nauðungarsölu á fasteign hennar. Krafa L um nauðungarsölu fasteignarinnar byggði annars vegar á veðskuldabréfi útgefnu af H og maka hennar sem hafði verið ógilt með dómi að kröfu L, hins vegar á fjárnámi sem L fékk gert í fasteigninni. Landsréttur sló því föstu að málsástæður H um að dráttarvextir hefðu verið ofreiknaðir í beiðnum L um nauðungarsölu fasteignar H kæmust ekki að í málinu. Þá féllst Landsréttur á að krafa L á hendur H væri ófyrnd og að dómur um ógildingu veðskuldabréfsins væri lögmæt heimild til að krefjast nauðungarsölu. Loks taldi rétturinn að röng tilgreining dráttarvaxta í greiðsluáskorun L til H gæti ein og sér ekki leitt til ógildingar nauðungarsölunnar. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir A-kvk-nf E-kvk-nf, D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 29. nóvember 2018. Kærumálsgögn bárust réttinum 12. desember 2018. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 16. nóvember 2018 í málinu nr. Z3/2018, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi nauðungarsölu á 50% eignarhluta hennar í fasteigninni Sóleyjarrima 113 í Reykjavík, fastanúmer 2276730, sem fram fór 18. júní 2018. Kæruheimild er í 1. mgr. 85. gr. sbr. 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu.

2 Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

3 Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Málsatvik og sönnunarfærsla 4 Málavöxtum er lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram krafðist varnaraðili þess með tveimur beiðnum til sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu að 50% eignarhluti sóknaraðila í fasteigninni að Sóleyjarrima 113 í Reykjavík, fastanúmer 2276730, yrði seldur nauðungarsölu. Fyrri beiðni varnaraðila barst sýslumanni 5. desember 2017 vegna kröfu að fjárhæð samtals 4.132.105 krónur. Beiðnin var byggð á fjárnámi sem hann fékk gert hjá sóknaraðila 9. ágúst sama ár í eignarhluta hennar í fasteigninni. Seinni beiðni varnaraðila barst sýslumanni 11. janúar 2018 vegna kröfu að fjárhæð samtals 23.770.892 krónur. Sú krafa var byggð á veðskuldabréfi á 1. veðrétti fasteignarinnar sem sóknaraðili og maki hennar gáfu út 27. febrúar 2007. Veðskuldabréfið var að kröfu varnaraðila ógilt með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 3. október 2017, en frumrit þess mun vera glatað.

5 Uppboðið byrjaði á skrifstofu sýslumanns 23. maí 2018. Sóknaraðili mótmælti því að uppboðið næði fram að ganga en sýslumaður hafnaði þeim mótmælum og ákvað að uppboðinu skyldi fram haldið á eigninni sjálfri 18. júní sama ár. Þann dag var eignarhluti sóknaraðila í fasteigninni seldur nauðungarsölu og var varnaraðili hæstbjóðandi. Frestur til samþykkis var ákveðinn til 13. ágúst sama ár.

Niðurstaða

6 Mál þetta er rekið fyrir dómi samkvæmt ákvæðum XIV. kafla laga nr. 90/1991. Samkvæmt 2. mgr. 83. gr. laganna verða kröfur ekki hafðar uppi í máli samkvæmt ákvæðum XIV. kafla um annað en ógildingu nauðungarsölunnar eða viðurkenningu á gildi hennar að öllu leyti eða nánar tilteknu marki svo og um málskostnað. Ágreiningur um réttmæti fjárhæða, sem uppboðsbeiðandi, eða annar aðili, telur sig eiga rétt til úthlutunar á af söluverði fasteignar, verður borinn undir dóm samkvæmt ákvæðum XIII. kafla laganna, sbr. 1. mgr. 52. gr. Málsástæður sóknaraðila um að dráttarvextir hafi verið ofreiknaðir í beiðnum varnaraðila um nauðungarsölu fasteignar hennar koma því ekki til álita í þessu máli, sbr. dóm Hæstaréttar Íslands 24. maí 2016 í máli nr. 333/2016.

7 Fallist er á það með héraðsdómi að krafa varnaraðila á hendur sóknaraðila samkvæmt veðskuldabréfi 27. febrúar 2007 sé í vanskilum frá 1. febrúar 2008 og sé því ófyrnd og að dómur Héraðsdóms Reykjavíkur 3. október 2017, þar sem umrætt veðskuldabréf var ógilt, sé lögmæt heimild til að krefjast nauðungarsölu, sbr. 1. mgr. 120. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Loks er fallist á það með héraðsdómi að röng tilgreining dráttarvaxta í greiðsluáskorun þeirri sem gerðarbeiðanda ber að senda gerðarþola samkvæmt 1. mgr. 9. gr. laga nr. 90/1991 geti ein og sér ekki leitt til ógildingar nauðungarsölunnar. Þá leiða aðrar málsástæður sóknaraðila sem lúta að ágöllum á gögnum og málsmeðferð ekki til ógildingar nauðungarsölunnar.

8 Samkvæmt þessu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

9 Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og nánar greinir í úrskurðarorði.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, H-kvk-nf B-kvk-nf B-kvk-nf, greiði varnaraðila, Landsbankanum hf., 200.000 krónur í kærumálskostnað.