935/2018

Útdráttur

B krafðist skaðabóta úr hendi A ehf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við vinnu á verkstæði A ehf. Í málinu hafði verið aflað þriggja matsgerða um afleiðingar slyssins fyrir B . Í úrskurði Landsréttar kom fram að ágreiningur málsaðila snerist meðal annars um það hvort leggja skyldi til grundvallar álitsgerð örorkunefndar eða matsgerð dómkvaddra matsmanna við uppgjör bóta vegna varanlegs miska og varanlegrar

örorku B og reyndi þar einkum á mat á öndunarfærask aða B . Landsréttur taldi að t il þess að leysa úr þessum atriðum með fullnægjandi hætti hefði verið brýnt að héraðsdómari kveddi til meðdómsmann með sérkunnáttu til að leggja mat á þau og spyrja þá sérfróðu álitsgjafa sem komu fyrir dóminn við aðalmeðferð málsins, sbr. 2. mgr. 2. gr. l aga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf og O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf og S-kvk-nf I-kvk-nf, settur landsréttardómari, kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Aðaláfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 27. desember 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 29. nóvember 2018 í málinu nr. E[…]/2015.

2 Aðaláfrýjandi krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný en til vara að hann verði sýknaður af dómkröfum stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Gagnáfrýjandi skaut málinu til Landsréttar fyrir sitt leyti 13. mars 2019. Hann krefst þess að aðaláfrýjanda verði gert að greiða honum 22.246.086 krónur með 4,5% vöxtum samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 af 4.277.066 krónum frá 10. október 2010 til 10. október 2011, en með sömu vöxtum af 22.246.086 krónum frá þeim degi til 9. september 2016, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti án tillits til gjafsóknar sem honum hefur verið veitt.

4 Samkvæmt ákvörðun Landsréttar var málið munnlega flutt um formsatriði þess, sbr. 2. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og er krafa áfrýjanda um ómerkingu hins áfrýjaða dóms og heimvísun málsins nú ein til úrlausnar. Gagnáfrýjandi krefst þess að henni verði hafnað.

Málsatvik

5 Ágreiningur í máli þessu lýtur að mati á miska, örorku og fjárhæð skaðabóta vegna líkamstjóns sem gagnáfrýjandi varð fyrir í vinnuslysi á vélaverkstæði aðaláfrýjanda […].

6 Með dómi Hæstaréttar […] 2013 í máli nr. […] var viðurkenndur réttur gagnáfrýjanda til skaðabóta úr hendi aðaláfrýjanda að 2/3 hlutum vegna slyssins.

7 Dómur var kveðinn upp í máli þessu í Héraðsdómi Reykjavíkur […] 2017 og var aðaláfrýjandi þar sýknaður af kröfum gagnáfrýjanda. Dóminn skipuðu einn embættisdómari og tveir taugalæknar sem sérfróðir meðdómendur, sbr. þágildandi ákvæði 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með dómi Landsréttar 22. júní 2018 í máli nr. 89/2018 var sá dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Málið var endurupptekið í Héraðsdómi Reykjavíkur 26. september 2018. Við endurupptökuna var ekki neytt heimildar 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 1. gr. laga nr. 49/2016, til þess að kveðja einn eða tvo sérfróða meðdómsmenn til setu í dóminum. Aðalmeðferð fór fram í málinu 20. nóvember 2018.

8 Í málinu liggja fyrir þrjár matsgerðir þar sem metnar eru afleiðingar þess líkamstjóns sem gagnáfrýjandi hlaut er hann varð fyrir framangreindu vinnuslysi. Er þar um að ræða matsgerð C lögfræðings og D, heila og taugasjúkdómalæknis, 20. nóvember 2014, sem gagnáfrýjandi og Vátryggingafélag Íslands hf. óskuðu eftir sameiginlega, álitsgerð örorkunefndar 9. mars 2016 og matsgerð dómkvaddra matsmanna, E bæklunarskurðlæknis og F prófessors, 31. ágúst 2016.

Niðurstaða

9 Ágreiningur málsaðila lýtur meðal annars að því hvort leggja eigi til grundvallar álitsgerð örorkunefndar frá 9. mars 2016 eða matsgerð dómkvaddra matsmanna frá 31. ágúst 2016 við uppgjör skaðabóta vegna varanlegs miska og varanlegrar örorku gagnáfrýjanda. Svo sem lýst er í hinum áfrýjaða dómi reisir gagnáfrýjandi kröfu sína um bætur á matsgerð dómkvaddra matsmanna sem mátu varanlegan miska hans til 55 stiga og varanlega örorku hans 70%. Aðaláfrýjandi telur aftur á móti að leggja eigi til grundvallar álitsgerð örorkunefndar sem mat varanlegan miska gagnáfrýjanda 45 stig og varanlega örorku hans 65%. Í hinum áfrýjaða dómi var álit örorkunefndar lagt til grundvallar við útreikning bóta vegna varanlegs miska gagnáfrýjanda en matsgerð hinna dómkvöddu matsmanna vegna varanlegrar örorku.

10 Kröfu sína um ómerkingu héraðsdóms byggir aðaláfrýjandi á því að héraðsdómara hafi borið, eins og ágreiningi málsaðila var háttað, að kveðja til tvo meðdómsmenn með sérþekkingu í læknisfræði í því skyni að leggja dóm á ágreining málsaðila um afleiðingar slyss gagnáfrýjanda, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991. Gagnáfrýjandi mótmælir þessu og telur að embættisdómari geti lagt mat á þau atriði sem ágreiningur málsaðila lúti að.

11 Með 1. gr. laga nr. 49/2016 var 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 breytt. Eftir breytinguna segir í ákvæðinu að dómari geti, ef deilt er um staðreyndir sem bornar eru fram sem málsástæður og hann telur þurfa sérkunnáttu í dómi til að leysa úr, kvatt til einn meðdómsmann sem hafi slíka kunnáttu. Þó sé dómara heimilt að kveðja til tvo meðdómsmenn ef hann telur þurfa sérkunnáttu í dómi á fleiri en einu sviði. Lög nr. 49/2016 tóku gildi 1. janúar 2018 en svo sem að framan greinir var mál þetta endurupptekið í héraði 26. september 2018 og fór aðalmeðferð fram 20. nóvember sama ár. Hafði framangreind breyting á 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 því tekið gildi þegar aðalmeðferð fór fram í héraði.

12 Af málsgögnum er ljóst að ágreiningur málsaðila snýst meðal annars um það hvort leggja skuli til grundvallar álitsgerð örorkunefndar eða matsgerð dómkvaddra matsmanna við uppgjör bóta vegna varanlegs miska og varanlegrar örorku gagnáfrýjanda. Reynir þar einkum á hvort meta beri öndunarfæraskaða gagnáfrýjanda til 10 eða 20 miskastiga. Til þess að leysa úr þessum atriðum í héraði með fullnægjandi hætti var brýnt að héraðsdómari kveddi til meðdómsmann með sérkunnáttu til að leggja mat á þau og spyrja þá sérfróðu álitsgjafa sem komu fyrir dóminn við aðalmeðferð málsins, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991. Vegna þessa annmarka á meðferð málsins verður fallist á kröfu aðaláfrýjanda um ómerkingu hins áfrýjaða dóms og er málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

13 Málskostnaður í héraði og fyrir Landsrétti fellur niður. Gjafsóknarkostnaður gagnáfrýjanda á báðum dómstigum greiðist úr ríkissjóði eins og í úrskurðarorði greinir.

Úrskurðarorð:

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Málskostnaður í héraði og fyrir Landsrétti fellur niður.