7/2018

Útdráttur

R var sakfelldur í héraði fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa skallað A í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut nefbeinabrot. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu R en taldi aftur á móti ósannað að A hefði við höggið hlotið þá áverka sem í ákæru greindi. Var brot R því talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og var refsing hans ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða A 129.886 krónur í miskabætur og sjúkrakostnað.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir K-kvk-nf S-kvk-nf, R-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf H. V-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar Íslands 1. nóvember 2016 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Gögn málsins bárust Landsrétti 2. janúar 2018 en samkvæmt 1. mgr. 78. gr. laga nr. 49/2016, sbr. 76. gr. laga nr. 117/2016 og 4. gr. laga nr. 53/2017, hefur málið verið rekið fyrir Landsrétti frá þeim tíma. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 18. október 2016 í málinu nr. S544/2016.

2 Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða og ákvörðun refsingar. Þá er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað í málinu í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, til vara að honum verði ekki gerð refsing og að því frágengnu að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess að bótakröfu verði vísað frá dómi, hann sýknaður af henni eða hún lækkuð. Jafnframt krefst hann þess að allur sakarkostnaður á báðum dómstigum verði greiddur úr ríkissjóði.

4 Af hálfu brotaþola A er þess aðallega krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða honum miska og skaðabætur að fjárhæð 479.886 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði en til vara að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu hans verði staðfest. Þá krefst brotaþoli þess að ákærða verði gert að greiða honum málskostnað á báðum dómstigum.

Málsatvik

5 Atvikum er lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Sönnunarfærsla

6 Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti voru spilaðar upptökur af skýrslum ákærða, brotaþola og vitnisins B, fyrir héraðsdómi, en hún er sérfræðingur í háls nef og eyrnalækningum. Þá gaf vitnið einnig skýrslu við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti.

7 Aðspurt kvað vitnið áverkum brotaþola rétt lýst í læknisvottorði sínu frá 12. febrúar 2016 en vottorðið byggir á læknisskoðun vitnisins og göngudeildarnótu 23. janúar 2015. Í vottorðinu segir að brotaþoli hafi orðið fyrir líkamsárás í maí 2014 og hafi þá nefbrotnað og að skekkja hafi verið á miðnesi til vinstri. Þar segir enn fremur orðrétt „[s]koðun 08.01.16 Ytra nef dev vægt til vi(skakkt til vi) eins og áður. Septum(miðnes) skekkja til vi og brjósk sem skagar út þeim megin. Mikil þrenging ívi nös.“ Einnig liggur fyrir í málinu læknisvottorð slysadeildar Landspítala háskólasjúkrahúss 25. ágúst 2014 þar sem fram kemur að brotaþoli hafi verið kýldur í andlitið 18. maí 2014. Eftir þá árás var brotaþoli greindur með tilfærslu og blæðingu úr miðnesi, nefbeinsbrot og brot á tönnum. Nánar aðspurt kvað vitnið lýsingu í göngudeildarnótu 23. janúar 2015, þar sem lýst er vægri sveigju til hægri á nefi brotaþola, stafa af ruglingi, ávallt sé verið að lýsa því sama, sveigju til vinstri.

8 Ekki liggja fyrir í málinu önnur sönnunargögn um afleiðingar líkamsárásarinnar 20. desember 2015 en að brotaþoli hafi þá fengið blóðnasir og hann verkjað í nefið.

Niðurstaða

9 Með vísan til framangreinds og forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest sú niðurstaða hans að ákærði hafi gerst sekur um líkamsárás með því að hafa skallað brotaþola í andlitið. Á hinn bóginn er ósannað að brotaþoli hafi nefbrotnað við atlögu ákærða. Verður brot ákærða því talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

10 Að þeirri niðurstöðu virtri og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms um ákvörðun refsingar ákærða þykir hún hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga og verður hún bundin skilorði á þann veg sem í dómsorði greinir. 11 Með því broti, sem ákærði hefur verið fundinn sekur um, hefur hann fellt á sig miskabótaábyrgð samkvæmt alið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Að framangreindu virtu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms um ákvörðun bótanna, þykja þær hæfilega ákveðnar 100.000 krónur, auk sjúkrakostnaðar að fjárhæð 29.886 krónur ásamt vöxtum sem í dómsorði greinir. Þá verður ákærða gert að greiða brotaþola málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn í einu lagi á báðum dómstigum eins og greinir í dómsorði.

12 Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

13 Allur áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, R-kk-nf A-kk-nf D-x-x E-kk-nf, sæti fangelsi í 30 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppsögu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði brotaþola, A, 129.886 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. desember 2015 til 12. október 2016, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá greiði ákærði brotaþola 220.000 krónur í málskostnað.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Allur áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, H-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef lögmanns, 496.000 krónur.