500/2018

Útdráttur

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni E um að leita ráðgefandi álits EFTAdómstólsins í ljósi þess að efni laga nr. 72/2002, um réttarstöðu starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum, væri nægjanlega skýrt til þess að taka á þeim álitaefnum sem uppi væru í málinu.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir A-kvk-nf E-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 6. júní 2018 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 15. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Norðurlands eystra 28. maí 2018 í málinu nr. E228/2017 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTAdómstólsins á nánar tilteknum atriðum í tengslum við mál sóknaraðila á hendur varnaraðilum. Kæruheimild er í 3. mgr. 1. gr. laga nr. 21/1994 um öflun álits EFTAdómstólsins um skýringu samnings um Evrópska efnahagssvæðið.

2 Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að tekin verði til greina krafa hennar um að leitað verði ráðgefandi álits EFTAdómstólsins. Þá krefst hún kærumálskostnaðar.

3 Varnaraðilar krefjast staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Niðurstaða

4 Samkvæmt 3. gr. laga nr. 2/1993 um Evrópska efnahagssvæðið skal skýra lög og reglur, að svo miklu leyti sem við á, til samræmis við EESsamninginn og þær reglur sem á honum byggja. Tekur slík lögskýring eðli máls samkvæmt til þess að orðum í 5 Eins og fram kemur í hinum kærða úrskurði innleiddu lög nr. 72/2002 efni tilskipunar ráðsins nr. 2001/23/EB í íslenskan rétt. Með fyrri spurningu sinni leitast sóknaraðili við að afla álits á efni 1. gr. tilskipunarinnar um það hvort flutningur á hluta af verkefnum fyrirtækis á vegum sveitarfélags til sveitarfélagsins sjálfs teljist aðilaskipti. Í clið 1. gr. tilskipunarinnar kemur fram að opinber fyrirtæki falli undir ákvæði tilskipunarinnar. Þessi regla kemur einnig skýrt fram í 1. mgr. 1. gr. laga nr. 72/2002 um réttarstöðu starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum, sbr. 3. tölulið 1. mgr. 2. gr. sömu laga. Þá kemur fram í alið 1. mgr. 1. gr. tilskipunarinnar að hún taki til þess þegar aðilaskipti verða að hluta af fyrirtæki. Sömu reglu er að finna í 1. mgr. 1. gr. laga nr. 72/2002.

6 Seinni spurning sóknaraðila lýtur að því hvort þær breytingar sem gerðar voru á skipulagi dvalarheimilisins Hornbrekku teljist til skipulagsbreytinga samkvæmt 1. mgr. 4. gr. tilskipunarinnar. Þetta ákvæði hefur verið innleitt í íslenskan rétt með 1. mgr. 4. gr. laga nr. 72/2002.

7 Fallist er á það með héraðsdómi að efni framangreindra reglna í íslenskum rétti sé nægjanlega skýrt til þess að taka á þeim álitaefnum sem uppi eru í málinu, það er hvort flutningur á hluta af starfsemi fyrirtækis á vegum sveitarfélags til sveitarfélagsins sjálfs falli undir efni reglnanna og jafnframt hvort þær breytingar hafi falið í sér skipulagsbreytingar sem réttlætt geti uppsögn. Hefur sóknaraðili í öllu falli ekki sýnt fram á atvik sem réttlæta að svo stöddu að leitað verði ráðgefandi álits EFTAdómstólsins um efni reglnanna. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

8 Eftir framangreindum málsúrslitum verður sóknaraðila gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og nánar greinir í úrskurðarorði.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, E-kvk-nf B-kvk-nf G-kvk-nf, greiði varnaraðilum, Fjallabyggð og Hornbrekku, dvalarheimili, hvorum fyrir sig, 150.000 krónur í kærumálskostnað.