10/2018

Útdráttur

S var sakfelldur fyrir að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti og undir áhrifum ávana og fíkniefna. S neitaði að hafa ekið bifreiðinni umrætt sinn en með vísan til framburðar tveggja lögreglumanna taldi Landsréttur sannað að hann hefði gert það. Að virtum sakaferli S og með því að hann rauf með brotum sínum skilyrði reynslulausnar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um refsingu hans og sviptingu ökuréttar.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kvk-nf E-kvk-nf, J-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar Íslands 23. mars 2017 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Gögn málsins bárust Landsrétti 2. janúar 2018, en samkvæmt 1. mgr. 78. gr. laga nr. 49/2016, sbr. 76. gr. laga nr. 117/2016 og 4. gr. laga nr. 53/2017, hefur málið verið rekið fyrir Landsrétti frá þeim tíma. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness frá 2. mars 2017 í málinu nr. S348/2016.

Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur að því er varðar sakfellingu ákærða og sviptingu ökuréttar, en að refsing hans verði þyngd.

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing hans verði milduð.

Í málinu er ákærða gefið að sök að hafa, laugardaginn 2. apríl 2016, ekið bifreið sviptur ökuréttindum og undir áhrifum ávana og fíkniefna. Byggir hann sýknukröfu sína á því að hann hafi ekki verið ökumaður bifreiðarinnar í umrætt sinn heldur eiginkona hans.

Í hinum áfrýjaða dómi er sakfelling ákærða reist á framburði tveggja lögreglumanna sem báru á þann veg að þeir hefðu séð karlmann sitja undir stýri bifreiðarinnar þegar þeir mættu henni á Reykjavíkurvegi í Hafnarfirði. Þá hafi kona setið í farþegasæti við hlið ökumannsins. Að sögn annars lögreglumannanna bar hann strax kennsl á ákærða sem ökumann og kvaðst hafa vitað að hann væri sviptur ökuréttindum. Þá skýrðu lögreglumennirnir svo frá að þegar bifreiðin hafði verið stöðvuð í kjölfar þess að þeir veittu henni eftirför hefðu þeir séð ákærða stíga út úr bifreiðinni ökumannsmegin og ganga fram fyrir hana. Farþeginn, sem er eiginkona ákærða, hafi þá fært sig yfir í ökumannssætið.

Í málinu hefur ekkert komið fram sem rýrir sönnunargildi vitnisburðar lögreglumannanna. Þannig hafa ákærði og eiginkona hans staðfest að þau hafi mætt lögreglubifreiðinni og orðið þess áskynja að þeim væri veitt eftirför, en í ljósi staðhæfingar þeirra um að eiginkona ákærða hafi verið ökumaður bifreiðarinnar hafa þau ekki gefið haldbæra skýringu á viðbrögðum sínum við eftirförinni.

Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota hans til refsiákvæða.

Sakaferill ákærða er réttilega rakinn í dómi héraðsdóms. Að honum virtum og með því að ákærði rauf með brotum sínum skilyrði reynslulausnar sem honum var veitt 12. mars 2016 verður niðurstaða héraðsdóms um refsingu hans staðfest.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um ökuréttarsviptingu og sakarkostnað eru staðfest.

Dæma ber ákærða til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Landsrétti, sem verða ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og segir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur er staðfestur.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 383.126 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 372.000 krónur.