127/2022

Útdráttur

B höfðaði mál gegn A til heimtu skaðabóta fyrir að víkja henni fyrirvaralaust úr starfi kennara vegna kinnhests sem ágreiningslaust var að hún sló 13 ára nemanda. Byggði A á því að háttsemi B hefði falið í sér gróft brot í starfi og því verið heimilt að víkja henni fyrirvaralaust úr starfi, sbr. 7. mgr. greinar 14.8 í kjarasamningi Sambands íslenskra sveitarfélaga og Kennarasambands Íslands vegna Félags grunnskólakennara. Í dómi Landsréttar kom fram að væri horft til nánar tilgreindra ákvæða laga nr. 91/2008 um grunnskóla og reglugerðar nr. 1040/2011 um ábyrgð og skyldur aðila skólasamfélagsins í grunnskólum, um hvenær heimilt geti verið að beita líkamlegu inngripi gagnvart nemanda yrði, í ljósi óumdeildra atvika málsins, ekki fallist á að efni væru til að hnekkja því mati A að háttsemi B í umrætt sinn hefði falið í sér gróft brot á starfsskyldum hennar í skilningi 7. mgr. greinar 14.8 í kjarasamningnum og að ekki hefði haft þýðingu í því sambandi þótt B hefði borið því við að um ósjálfráð viðbrögð hefði verið að ræða af hennar hálfu og að kinnhesturinn hefði ekki verið fastur. Þá yrði ekki fallist á að efni væru til að hnekkja þeirri niðurstöðu sem óhjákvæmilega fælist í framangreindu mati A, að viðvera B áfram í skólanum kynni í ljósi atvika og eðli háttseminnar að vera skaðleg fyrir starfsemi hans. Landsréttur féllst ekki á að A hefði áður en ákvörðun var tekin um fyrirvaralausa brottvikningu B brotið gegn andmælarétti B, sbr. 13. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, rannsóknarreglu 10. gr. þeirra laga eða meðalhófsreglu 12. gr. laganna. Þá var ekki fallist á að A hefði brotið gegn lögmætisreglu, réttmætisreglu eða jafnræðisreglu stjórnsýsluréttar við töku ákvörðunarinnar. Var því fallist á þá málsástæðu A að heimilt hefði verið að víkja B fyrirvaralaust úr starfi með stoð í 7. mgr. greinar 14.8 í fyrrgreindum kjarasamningi. Samkvæmt því var A sýknað af kröfum B.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, J-kk-nf H-kk-nf og K-kvk-nf S-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 10. mars 2022. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Norðurlands eystra 17. febrúar 2022 í málinu nr. E- [...]/2021.

2

Aðaláfrýjandi krefst sýknu af öllum kröfum stefndu auk málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti

3

Gagnáfrýjandi áfrýjaði málinu fyrir sitt leyti 28. apríl 2022. Hún krefst þess að héraðsdómur verði staðfestur um skaðabótaskyldu aðaláfrýjanda en breytt þannig að henni verði dæmdar bætur að fjárhæð 13.428.373 krónur en til vara krefst hún staðfestingar héraðsdóms. Þá krefst gagnáfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

Málsatvik

4

Atvik máls varða það álitaefni hvort aðaláfrýjanda hafi verið heimilt að víkja gagnáfrýjanda fyrirvaralaust úr starfi vegna kinnhests sem ágreiningslaust er að hún gaf 13 ára nemanda við [...]skóla 5. maí 2021. Byggir gagnáfrýjandi á því að aðaláfrýjandi hafi ekki getað gengið lengra en að veita henni áminningu þar sem háttsemi hennar hefði í ljósi atvika málsins ekki verið svo alvarleg að jafna mætti til grófs brots eða verulegrar vanefndar á starfs skyldum hennar. Um hafi verið að ræða „léttan kinnhest“ sem hefði orsakast af ósjálfráðum viðbrögðum við kinnhesti sem nemandinn hefði áður gefið henni.

5

Gagnáfrýjandi var íþróttakennari við [...]skóla en hún hafði þá starfað þar frá árinu 2004. Daginn sem fyrrgreint atvik átti sér stað var hún með kennslustund utandyra fyrir drengi sem voru að spila fótbolta. Fyrrgreindum nemanda hafði þá af öðrum kennara verið vísað úr annarri kennslustund, sem fór fram innan dyra fyrir stúlkur, þar sem hún kom ekki með íþróttaföt í skólann. Hafði nemandinn fengið þau fyrirmæli frá þeim kennara að ganga ákveðinn hring í bænum í stað þess að vera viðstödd kennslustundina. Frekar en að gera það settist nemandinn á grasflöt við fótboltavöllinn þar sem gagnáfrýjandi var að sinna kennslu. Að mati gagnáfrýjanda truflaði þessi viðvera kennslustundina og bað hún nemandann því um að fara. Enduðu þau samskipti með þeim hætti að nemandinn gaf gagnáfrýjanda kinnhest með fyrrgreindum afleiðingum.

6

Atvikið var kært til lögreglu sem mun hafa rannsakað málið og síðar fellt niður.

Aðaláfrýjandi hefur lagt fram í Landsrétti skýrslu lögreglustjórans á Norðurlandi eystra þar sem nemandinn gaf vitnaskýrslu um atvikið. Lýsir nemandinn þar aðdraganda þess á þann hátt að hún hafi ekki komið með íþróttaföt í skólann umræddan dag þar sem hún taldi að nemendur ættu að fara í göngutúr þar sem sundlaugin sem þau hefðu annars átt að fara í hefði verið lokuð vegna viðgerðar. Um ástæðu þess að yfirgefa ekki íþróttasvæðið þegar gagnáfrýjandi bað hana um það sagði hún að sér hefði verið illt í fótunum. Sagði hún að g-kk-nf hefði „eiginlega strax“ byrjað að öskra á sig og sagt henni að það væri skylda hennar að fylgja fyrirmælum og ganga. Hafi g-kk-nf komið alveg upp að sér og gripið fast í hönd hennar sem hafi verið óþægilegt. Sagðist hún hafa beðið gagnáfrýjanda um að sleppa takinu sem hún hafi ekki gert. Við það hafi hún orðið pirruð og slegið gagnáfrýjanda í andlitið. Hafi hún þá slegið hana til baka. Sagði nemandinn að sér hafi ekki liðið vel á umræddum tíma og hún hafi verið að ganga í gegnum svolítið þunglyndistímabil.

Atvikið hafi rifjað upp „gamlar slæmar minningar“ og hafi henni ekki liðið vel í kjölfar þess. Hafi gagnáfrýjanda verið kunnugt um að hún ætti erfitt um þær mundir og glímdi við erfiðleika.

7

Í skýrslu gagnáfrýjanda fyrir héraðsdómi lýsir hún atvikinu með þeim hætti að nemandinn hafi sest „á grasbala þarna við völlinn“ þar sem hún var að sinna kennslustund. Spurð sagði hún að nærvera nemandans hefði truflað kennslustundina.

Hafi nemandinn verið að þrasa við þann kennara sem gaf henni fyrirmæli um að fara út að ganga en sá kennari hafi gefist upp og farið. Hafi nemandinn ekki setið inni á fótboltavellinum en við hann. Sagðist gagnáfrýjandi hafa sest niður á hækjur sér og tekið „léttum vinstri úlnliðinn“ á nemandanum, horft í augun á henni og sagt að hún væri að trufla kennslustundina og því ætti hún að fara. Hafi nemandinn þá gefið henni kinnhest en við það hafi hún engan tíma haft til að hugsa. Hún hefði þá bara „misst“ höndina. Þetta hefðu verið ósjálfráð viðbrögð við kinnhesti nemandans og að engin rökhugsun hafi legið þar að baki. Sagði hún að mjög mikil agavandamál hefðu verið í kringum umræddan nemanda og að henni væri kunnugt um að mál hennar væru á borðum barnaverndar.

8

Í framburði D, skólastjóra [...]skóla, fyrir héraðsdómi kom fram að gagnáfrýjandi hefði hitt hann daginn eftir atvikið, 6. maí 2021. Sagðist hann hafa fengið upplýsingar um atvikið sama dag og það átti sér stað með símtali frá gagnáfrýjanda. Hafi hún þar greint honum frá því sem hefði gerst og þau ákveðið að hittast daginn eftir til að ræða það nánar. Hafi þau á fundinum 6. maí 2021 farið yfir það sem gerðist og hafi gagnáfrýjandi þar sagt skilmerkilega frá og ekkert dregið undan. Þar hafi komið fram hjá gagnáfrýjanda að hún hefði slegið umræddan nemanda utan undir. Auk D og gagnáfrýjanda sat E deildarstjóri fundinn og ritaði fundargerð eða greinargerð um það sem þar kom fram sem liggur fyrir í gögnum málsins. Segir þar að g-kk-nf hafi lýst atvikum svo að hún hafi beygt sig niður að nemandanum, tekið um úlnlið hennar og ítrekað beiðni um að hún færi. Hafi nemandinn þá sagt við hana að snerta sig ekki en gagnáfrýjandi hefði haldið áfram en þá hafi nemandinn slegið hana. Hafi gagnáfrýjandi þá ósjálfrátt gefið nemandanum kinnhest til baka.

9

Í skýrslu C, sviðsstjóra fræðslu- og menningarsviðs A, fyrir héraðsdómi kemur fram að gagnáfrýjandi hafi komið að máli við hann vegna málsins 12. maí 2021. Hafi hún beðið eftir honum þar sem hann var að klára fræðsluráðsfund þann dag. Sagðist hann áður hafa heyrt af atvikinu frá skólastjóra [...]skóla sem hefði hringt í hann sama dag og það átti sér stað. Hafi gagnáfrýjandi verið í miklu uppnámi þegar hún kom þar sem lögreglan hefði þá skömmu áður verið í sambandi við hana vegna atviksins. Hafi gagnáfrýjandi farið yfir atburðarásina með honum og verið „með vangaveltur hvort þetta væri brottrekstur úr starfi eða áminning“ og að hann teldi sig hafa svarað því að þetta væri „allavega áminning“. Hafi gagnáfrýjandi samþykkt á fundinum að fara í launað leyfi. Í málinu liggur fyrir minnisblað um þennan fund þar sem framangreint kemur fram.

10

Auk framangreindra gáfu skýrslu fyrir héraðsdómi F, G og H. Voru þau öll kennarar við [...]skóla en urðu ekki vitni að atvikinu.

11

Með bréfi aðaláfrýjanda 2. júní 2021 var gagnáfrýjandi boðuð til fundar 7. sama mánaðar til þess að fara nánar yfir atvik málsins. Í bréfinu er vísað til greinar 14.7 og 14.8 í kjarasamningi Sambands íslenskra sveitarfélaga og Kennarasambands Íslands vegna Félags grunnskólakennara og þess getið að þar komi fram að brot af því tagi sem hér um ræðir geti leitt til áminningar eða fyrirvaralausrar brottvikningar úr starfi.

Segir þar að eindregið sé mælst til þess að gagnáfrýjandi nýti sér þann rétt að hafa með sér á fundinn fulltrúa stéttarfélags síns, trúnaðarmann eða lögmann.

12

Í fundargerð framangreinds fundar kemur fram að honum hafi verið frestað til 8. júní 2021 að beiðni lögmanns Félags grunnskólakennara. Kemur þar fram að fundinn hafi setið auk síðastnefnds lögmanns sveitarstjóri A, skólastjóri [...]skóla, sviðsstjóri fræðslu- og menningarsviðs skólans, lögmaður [...]byggðar, gagnáfrýjandi og I frá Félagi grunnskólakennara. Á fundinum var lögð fram lýsing gagnáfrýjanda vegna atviksins 5. maí 2021. Kemur meðal annars fram í fundargerðinni að lögmaður Félags grunnskólakennara hafi lýst því yfir að um atvikið ætti að líta til greinar 14.7 í fyrrgreindum kjarasamningi sem leiði til áminningar. Hann teldi atvikið ekki vera svo alvarlegt að það ætti undir grein 14.8 þannig að heimilt væri að slíta ráðningarsambandinu fyrirvaralaust. Ekki hafi verið um ásetning að ræða af hálfu gagnáfrýjanda heldur ósjálfráð viðbrögð. Þá kemur fram í fundargerðinni að gagnáfrýjandi hafi lýst líðan sinni vegna málsins, hún væri miður sín vegna atviksins og liði illa.

13

Með bréfi aðaláfrýjanda 18. júní 2021 var gagnáfrýjanda tilkynnt að til skoðunar væri að víkja henni fyrirvaralaust úr starfi á grundvelli 7. mgr. greinar 14.8 í fyrrgreindum kjarasamningi. Að skoðuðu máli væri það mat stjórnenda [...]að um gróft brot í starfi hefði verið að ræða. Við mat á því væri meðal annars höfð hliðsjón af því að atvikið hafi átt sér stað í kennslustund. Samkvæmt 1. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011 um ábyrgð og skyldur aðila skólasamfélagsins í grunnskólum væri óheimilt að beita líkamlegum refsingum eða líkamlegu inngripi í refsingarskyni. Einnig væri litið til 12. gr. laga nr. 91/2008 um grunnskóla þar sem fram komi að starfsfólk grunnskóla skyldi gæta kurteisi, nærgætni og lipurðar í framkomu sinni gagnvart börnum. Segir í lok bréfsins að áður en endanleg ákvörðun verði tekin sé gagnáfrýjanda gefinn kostur á að koma á framfæri andmælum sem eigi að skila til aðaláfrýjanda eigi síðar en 28. júní 2021. Þann dag yrði haldinn fundur þar sem henni gæfist færi á að leggja andmæli sín fram og reifa þau nánar ef hún kysi. Var gagnáfrýjanda bent á að henni væri heimilt að hafa með sér á fundinn fulltrúa stéttarfélags eða lögmann og var hún hvött til að nýta sér þann rétt. Síðastnefndur frestur gagnáfrýjanda til að leggja fram andmæli var síðar framlengdur til 30. júní 2021.

14

Með bréfi lögmanns Félags grunnskólakennara 30. júní 2021 var fyrirhugaðri brottvikningu gagnáfrýjanda úr starfi mótmælt. Eru í bréfinu færð fram rök fyrir því að engar forsendur séu til að víkja henni úr starfi vegna umrædds atviks og því mótmælt að fyrrgreind ákvæði sem vísað var til í bréfi aðaláfrýjanda 18. júní 2021 geti átt við. Segir þar meðal annars að hægt sé að taka undir að atvik málsins kunni að réttlæta áminningu til gagnáfrýjanda á grundvelli greinar 14.7 í kjarasamningnum en ekki brottvikningu. Gagnáfrýjandi hafi brugðist við eins og hver annar myndi gera við þessar aðstæður. Aðaláfrýjandi hefði ekki rökstutt á hvern hátt brot þetta gæti talist vera gróft eða á hvern hátt viðvera gagnáfrýjanda gæti valdið [...]skóla skaða svo sem jafnframt væri skilyrði fyrir brottvikningu án fyrirvara samkvæmt grein 14.8. Þá var vísað til þess að fyrirhuguð ákvörðun bryti gegn reglu stjórnsýsluréttar um andmælarétt en í því sambandi yrði að horfa til þess að um mjög íþyngjandi ákvörðun væri að ræða gagnvart gagnáfrýjanda. Auk þess bryti fyrirhuguð ákvörðun gegn reglu stjórnsýsluréttar um meðalhóf þar sem verið væri að ganga lengra en nauðsyn bæri til.

15

Í gögnum málsins liggur fyrir fundargerð byggðarráðs aðaláfrýjanda 1. júlí 2021 þar sem fram kemur að samþykkt var að bjóða gagnáfrýjanda að ljúka málinu með þeim hætti að hún fengi greidd laun í sex mánuði án vinnuframlags. Var sveitarstjóra falið að ræða við gagnáfrýjanda um að ljúka málinu með sátt. Fyrir liggur að ekki náðist sátt í málinu en af hálfu gagnáfrýjanda hefur ekki verið vefengt að henni hafi verið boðin sátt til að ljúka málinu.

16

Með bréfi 7. júlí 2021 var gagnáfrýjanda tilkynnt um að aðaláfrýjandi hefði komist að þeirri niðurstöðu, með hliðsjón af fyrrgreindu ákvæði 1. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011 og 12. gr. laga nr. 91/2008, að með því að slá nemanda í andlitið í kennslustund hafi hún gerst sek um gróft brot á starfsskyldum samkvæmt grein 14.8 í fyrrgreindum kjarasamningi. Væri henni því fyrirvaralaust vikið úr starfi.

17

Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu gagnáfrýjanda að hluta og henni dæmdar skaðabætur að álitum samtals 8.000.000 króna ásamt dráttarvöxtum frá þingfestingardegi til greiðsludags ásamt málskostnaði. Er þar miðað við að bætur fyrir fjártjón séu 6.000.000 króna en miskabætur 2.000.000 króna.

Niðurstaða

18

Í 1. mgr. 57. gr. sveitarstjórnarlaga nr. 138/2011 segir að um starfskjör, réttindi og skyldur starfsmanna sveitarfélaga fari eftir ákvæðum kjarasamninga hverju sinni og ákvæðum ráðningarsamninga. Hefur ákvæði þetta verið túlkað svo að einstök réttindi og skyldur starfsmanna sveitarfélaga í vinnuréttarlegum skilningi séu í grundvallaratriðum ekki lögbundin, heldur taki mið af kjarasamningum og ráðningarsamningum eins og þeir eru á hverjum tíma. Á hinn bóginn hefur 57. gr. einnig verið túlkuð svo að sveitarstjórnir geti ekki samið um frávik frá grundvallarreglum stjórnsýsluréttar, hvort sem er í kjarasamningum eða ráðningarsamningum. Þá hefur verið á því byggt að veigamiklar ákvarðanir stjórnvalda, svo sem við uppsögn starfsmanna sveitarfélaga, teljist stjórnvaldsákvarðanir í skilningi 1. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 þannig að málsmeðferðarreglur stjórnsýsluréttar gildi. Samkvæmt þessu bar aðaláfrýjanda við undirbúning og ákvörðun um brottvikningu gagnáfrýjanda úr starfi að fara eftir reglum stjórnsýsluréttar.

19

Svo sem rakið hefur verið hér að framan ríkir ekki ágreiningur um að gagnáfrýjandi veitti nemanda [...]skóla kinnhest í kennslustund eftir að nemandinn sló hana í andlitið. Ber gagnáfrýjandi því við að um ósjálfráð viðbrögð hafi verið að ræða við atlögu nemandans. Aðaláfrýjandi byggir á því að þessi háttsemi gagnáfrýjanda hafi falið í sér gróft brot í starfi og hafi því verið heimilt að víkja henni fyrirvaralaust úr starfi, sbr. 7. mgr. greinar 14.8 í kjarasamningi Sambands íslenskra sveitarfélaga og Kennarasambands Íslands vegna Félags grunnskólakennara sem ágreiningslaust er að gilti um ráðningarsambandið. Í síðastnefndri grein segir að starfsmanni skuli vikið úr starfi fyrirvaralaust hafi hann orðið uppvís að grófu broti í starfi, enda valdi viðvera hans á vinnustað áframhaldandi skaða fyrir starfsemina, aðra starfsmenn eða viðskiptavini.

20

Svo sem fyrr er rakið var við framangreint mat aðaláfrýjanda annars vegar horft til 1. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011, þar sem segir að starfsfólki skóla sé óheimilt að beita líkamlegum refsingum og líkamlegu inngripi í refsingarskyni, og hins vegar 1. mgr. 12. gr. laga nr. 91/2008 þar sem fram kemur að starfsfólk grunnskóla skuli gæta kurteisi, nærgætni og lipurðar í framkomu sinni gagnvart börnum, foreldrum þeirra og samstarfsfólki.

21

Reglugerð nr. 1040/2011 var sett með stoð í 6. mgr. 14. gr. laga nr. 91/2008 og 4. mgr. 30. gr. sömu laga, sbr. 17. gr. hennar. Í 14. gr. laga 91/2008 er kveðið á um ábyrgð nemenda en þar segir í 2. mgr. að nemendum beri að hlíta fyrirmælum kennara og starfsfólks grunnskóla í öllu því sem skólann varðar, fara eftir skólareglum og fylgja almennum umgengnisreglum í samskiptum við starfsfólk og skólasystkin. Ef hegðun nemanda reynist verulega áfátt ber kennara hans að leita orsaka þess og reyna að ráða á því bót, meðal annars með viðtölum við nemandann sjálfan og foreldra hans. Verði samt ekki breyting til batnaðar skal kennari leita aðstoðar skólastjóra og sérfróðra ráðgjafa skólans sem leita leiða til úrbóta, eftir atvikum að teknu tilliti til hlutverks barnaverndaryfirvalda, sbr. 3. mgr. 14. gr. laga nr. 91/2008. Er nánar kveðið á um misbrest á hegðun nemenda í 11. gr. reglugerðar nr. 1040/2011 en þar segir meðal annars að veita skuli nemendum stuðning sýni þeir af sér óæskilega hegðun og að taka skuli tillit til aðstæðna og þarfa nemenda, sbr. 2. mgr. 11. gr. Þá skuli nýta til fullnustu allar leiðir sem skólinn hefur tiltækar til að leita lausna og ráða bót á hegðun nemenda að teknu tilliti til þroska þeirra, félagslegra eða tilfinningalegra erfiðleika eða aðstæðna að öðru leyti, sbr. 3. mgr. 11. gr. reglugerðarinnar.

22

Í 1. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011 segir að starfsfólki skóla sé óheimilt að beita líkamlegum refsingum og líkamlegu inngripi í refsingarskyni. Þá segir í 2. mgr. greinarinnar að ef starfsfólk skóla meti að háttsemi nemenda leiði af sér hættu fyrir samnemendur og/eða starfsfólk skóla beri því skylda til að bregðast tafarlaust við slíku með líkamlegu inngripi til að stöðva nemanda. Segir þar jafnframt að líkamlegu inngripi skuli „aðeins beitt í ýtrustu neyð og eingöngu þegar ljóst er að aðrar leiðir dugi ekki til að forða nemanda frá því að skaða sig og/eða aðra“. Starfsfólki skóla sé óheimilt að neyta aflsmunar nema nauðsyn krefji til að stöðva ofbeldi eða koma í veg fyrir að nemandi valdi sjálfum sér eða öðrum skaða eða eignatjóni. Skal þess þá gætt að ekki sé farið strangar í sakirnar en nauðsyn beri til í samræmi við meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga.

23

Aðaláfrýjandi ber ábyrgð á framkvæmd grunnskólastarfs samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 91/2008 og skólastjóri gagnvart aðaláfrýjanda, sbr. 1. mgr. 7. gr. sömu laga.

Sé horft til framangreindra ákvæða laga nr. 91/2008 og reglugerðar nr. 1040/2011 um hvenær heimilt geti verið að beita líkamlegu inngripi gagnvart nemanda, verður í ljósi óumdeildra atvika málsins ekki fallist á að efni séu til að hnekkja því mati aðaláfrýjanda að háttsemi gagnáfrýjanda í umrætt sinn hafi falið í sér gróft brot á starfskyldum hennar í skilningi 7. mgr. greinar 14.8 í kjarasamningnum og að ekki hafi haft þýðingu í því sambandi þótt gagnáfrýjandi hafi borið því við að um ósjálfráð viðbrögð hafi verið að ræða af hennar hálfu og að kinnhesturinn hafi ekki verið fastur.

Þá verður ekki fallist á að efni séu til að hnekkja þeirri niðurstöðu sem óhjákvæmilega fólst í framangreindu mati aðaláfrýjanda, að viðvera gagnáfrýjanda áfram í skólanum kynni í ljósi atvika og eðli háttseminnar að vera skaðleg fyrir starfsemi hans en gagnáfrýjandi hefur ekki borið við valdþurrð í málinu, það er að rangur aðili hjá aðaláfrýjanda hafi tekið ákvörðun um brottvikninguna.

24

Svo sem rakið er í málsatvikum hér að framan gafst gagnáfrýjanda ítrekað kostur á að tjá sig um málið áður en aðaláfrýjandi tók ákvörðun um fyrirvaralausa brottvikningu hennar, sbr. einkum málsgreinar 12 til 14. Með vísan til þess sem þar er rakið verður ekki fallist á að brotið hafi verið gegn andmælarétti gagnáfrýjanda, sbr. 13. gr. stjórnsýslulaga. Þá verður ekki fallist á að aðaláfrýjandi hafi brotið gegn 10. gr. stjórnsýslulaga um rannsókn máls áður en ákvörðunin var tekin en um það er einkum til þess að líta að enginn ágreiningur ríkti um að gagnáfrýjandi sló nemandann í umrætt sinn. Auk þess liggur fyrir að áður en ákvörðun um brottvikningu gagnáfrýjanda var tekin hafði hún útskýrt sína hlið á málinu, meðal annars um að viðbrögðin hefðu verið ósjálfráð og kinnhesturinn ekki fastur. Að teknu tilliti til þeirrar niðurstöðu að ekki séu efni til að hnekkja því mati aðaláfrýjanda að gagnáfrýjandi hafi orðið uppvís að grófu broti í starfi verður ekki fallist á að ákvörðun aðaláfrýjanda hafi brotið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga. Eins og atvikum máls háttar verður ekki talið að forsendur séu til að vefengja það mat aðaláfrýjanda að ekki hafi verið unnt að ná því lögmæta markmiði sem að var stefnt með ákvörðuninni með öðru og vægara móti. Þá hefur ekki verið byggt á því af hálfu gagnáfrýjanda að brottvikningin hafi að öðru leyti verið í ósamræmi við málsmeðferðarreglur sem aðaláfrýjandi kunni að hafa sett sér. Af sömu ástæðum og raktar hafa verið hér að framan verður ekki fallist á að aðaláfrýjandi hafi brotið gegn lögmætisreglu stjórnsýsluréttar eða réttmætisreglunni. Loks hafa engin haldbær rök verið færð fram fyrir því að jafnræðisregla stjórnsýsluréttar hafi verið brotin.

25

Samkvæmt öllu framangreindu er fallist á þá málsástæðu aðaláfrýjanda að honum hafi verið heimilt að víkja gagnáfrýjanda fyrirvaralaust úr starfi með stoð í 7. mgr. greinar 14.8 í fyrrgreindum kjarasamningi. Samkvæmt því verður aðaláfrýjandi sýknaður af kröfum gagnáfrýjanda.

26

Rétt þykir að málskostnaður falli niðurá báðum dómstigum.

Dómsorð :

Aðaláfrýjandi, A, er sýkn af kröfum gagnáfrýjanda, B.

Málskostnaður í héraði og fyrir Landsrétti fellur niður.