321/2019

Útdráttur

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu ALC um að því yrði heimilað að fá tilgreinda farþegaþotu tekna með beinni aðfarargerð úr vörslum I ohf. og afhenta sér. Í úrskurði Landsréttar var ekki fallist á aðalkröfu ALC um frávísun málsins frá Landsrétti með vísan til forsendna í dómi Hæstaréttar í máli nr. 29/2019 og þar sem að þeir hagsmunir sem innsetningarbeiðnin varðaði svöruðu til lágmarks áfrýjunarfjárhæðar samkvæmt 1. mgr., sbr. 3. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og 3. málslið 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Þegar af þeirri ástæðu að fyrir Landsrétti krafðist ALC til vara staðfestingar á úrskurði héraðsdóms, sem fæli í sér samþykki á þeim þætti dómkröfu I ohf., sem laut að staðfestingu á niðurstöðu héraðsdóms um að synja ALC um heimild til aðfarargerðar, var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest um annað en málskostnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki væri með því tekin afstaða til þess hvort forsendur hins kærða úrskurðar um önnur atriði en lytu að niðurstöðu úrskurðarins stæðust.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, K-kvk-nf S-kvk-nf og S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 3. maí 2019 en kærumálsgögn bárust réttinum 10. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 2. maí 2019, í málinu nr. A53/2019, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að nánar tilgreind farþegaþota yrði tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum sóknaraðila og afhent varnaraðila. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

2 Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar um annað en málskostnað og að varnaraðila verði gert að greiða sér málskostnað í héraði. Þá krefst hann kærumálskostnaðar. 3 Varnaraðili krefst aðallega frávísunar frá Landsrétti en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

4 Með úrskurði, sem kveðinn var upp 24. maí 2019 í máli þessu, komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að hinn kærði úrskurður skyldi vera óraskaður um annað en málskostnað. Þá var varnaraðila gert að greiða sóknaraðila samtals 2.000.000 króna í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

5 Varnaraðili ALC A321 7237, LLC skaut úrskurði Landsréttar til Hæstaréttar með kæru 28. maí 2019.

6 Hæstiréttur ómerkti hinn kærða úrskurð með dómi 27. júní 2019 í máli nr. 29/2019 og vísaði málinu á ný til Landsréttar til löglegrar meðferðar auk þess sem varnaraðila fyrir Hæstarétti, Isavia ohf., var gert að greiða sóknaraðila fyrir Hæstarétti, ALC A321 7237, LLC, 1.000.000 krónur í kærumálskostnað fyrir Hæstarétti.

Niðurstaða

7 Í 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 er mælt fyrir um heimild manns til að beina til héraðsdómara beiðni um að skyldu þess efnis, sem mælt er fyrir um í 72. og 73. gr. laganna, verði fullnægt með aðfarargerð þótt aðfararheimild samkvæmt 1. gr. laganna liggi ekki fyrir. Ef lög leiða ekki til þess að slíkri beiðni um útburð eða innsetningu verði þegar vísað á bug skal, samkvæmt 2. mgr. 78. gr. laganna, fara með beiðnina samkvæmt þeim reglum sem mælt er fyrir um í 13. kafla laganna. Í 4. mgr. 84. gr. laganna, sem er að finna í umræddum 13. kafla, er mælt fyrir um að úrskurðir héraðsdómara samkvæmt kaflanum sæti kæru til Landsréttar. Hinn kærði úrskurður felur í sér lokaákvörðun um innsetningarbeiðni gerðarbeiðanda en um slíka úrskurði segir í 3. málslið 4. mgr. 84. gr. að þeir verði ekki kærðir nema fullnægt sé almennum skilyrðum til áfrýjunar dómi í einkamáli.

8 Samkvæmt framansögðu fer um heimild til að fá úrskurðinn endurskoðaðan fyrir Landsrétti með kæru eftir 151. og 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þegar litið er til þeirra hagsmuna sem innsetningarbeiðnin varðar er ótvírætt að þeir svara til lágmarks áfrýjunarfjárhæðar samkvæmt 1. mgr., sbr. 3. mgr. 152. gr. laganna. Með vísan til þess og forsendna fyrrnefnds dóms Hæstaréttar, verður ekki fallist á aðalkröfu varnaraðila um frávísun málsins frá Landsrétti.

9 Varnaraðili hefur krafist þess til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þegar af þeirri ástæðu að í varakröfu varnaraðila felst samþykki, í skilningi 1. mgr. 98. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991, á þeim þætti í dómkröfum sóknaraðila, sem lýtur að staðfestingu á niðurstöðu héraðsdóms um að synja varnaraðila um heimild til aðfarargerðar, verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest um annað en málskostnað.

10 Í kærumáli þessu, eins og það er lagt fyrir Landsrétt, verður ekki tekin afstaða til þess hvort forsendur hins kærða úrskurðar um önnur atriði en lúta að niðurstöðu úrskurðarins standist. Þannig verður ekki tekin afstaða til þess hvort sóknaraðili eigi kröfu á hendur varnaraðila um greiðslu þeirra gjalda sem WOW air hf. stofnaði til gagnvart sóknaraðila og heldur ekki til þess hvaða gjöld varnaraðili þarf að greiða eða setja tryggingu fyrir til þess að létt verði af flugvélinni TFGPA þvingunarúrræði 1. mgr. 136. gr. laga nr. 60/1998 um loftferðir.

11 Þar sem varnaraðili hefur tapað málinu í öllu verulegu í héraði og fyrir Landsrétti verður honum, með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, gert að greiða sóknaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað fyrir Landsrétti sem þykir hæfilega ákveðinn í einu lagi eins og í úrskurðarorði greinir.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður skal vera óraskaður um annað en málskostnað.

Varnaraðili, ALC A321 7237, LLC, greiði sóknaraðila, Isavia ohf., samtals 2.000.000 króna í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.