110/2019

Útdráttur

S var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að aka bifreið óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana og fíkniefna. Að sakaferli S virtum var refsing hans ákveðin fangelsi í 30 daga og þá var hann sviptur ökurétti ævilangt.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir K-kvk-nf S-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf, og H-kk-nf O. A-kk-nf, settur landsréttardómari.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 12. febrúar 2019 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Vesturlands 16. janúar 2019 í málinu nr. S75/2018.

2 Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

3 Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing hans verði milduð.

4 Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti gaf vitnið A skýrslu um rannsókn á blóðsýnum úr ákærða.

Niðurstaða

5 Hinn 1. janúar 2020 tóku gildi ný umferðarlög nr. 77/2019. Samkvæmt 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 skal dæma eftir þeim, bæði um refsinæmi verknaðar ákærða og refsingu, þó þannig að ekki verður beitt þyngri refsingu en heimilt var á þeim tíma er brotin voru framin. Hið sama á samkvæmt þessari grunnreglu við um refsikennd viðurlög.

6 Ákærði byggir sýknukröfu sína á því að lögreglumenn, sem stöðvuðu för hans og höfðu af honum afskipti í umrætt sinn, hafi ekki gætt að rétti hans eða fylgt viðurkenndum verklagsreglum við meðferð málsins. Að virtum gögnum þess og framburði vitnisins A telst ekkert fram komið sem rennir stoðum undir þessa málsvörn ákærða. Fyrir héraðsdómi, þar sem ákærði naut aðstoðar verjanda, viðurkenndi hann brot sitt skýlaust og var dómur lagður á málið samkvæmt 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

7 Með vísan til þessa verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða. Var háttsemi hans þar réttilega heimfærð til 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr a umferðarlaga nr. 50/1987 og honum gerð refsing samkvæmt 1. mgr. 100. gr. þeirra en hún varðar nú við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 50. gr., sbr. 1. mgr. 95. gr. umferðarlaga nr. 77/2019.

8 Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi hefur ákærði tvisvar sinnum gengist undir viðurlög fyrir umferðarlagabrot með lögreglustjórasátt, annars vegar 30. maí 2013 vegna brots gegn 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og hins vegar 11. júní 2014 vegna brots gegn 1. og 2. mgr. 45. gr. a sömu laga. Að þeim sakaferli virtum, sbr. 5. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms um refsingu ákærða staðfest.

9 Dómsáttin 11. júní 2014 hefur ítrekunaráhrif á brot ákærða, sem hér er fjallað um, og telst vera um að ræða ítrekun öðru sinni í skilningi 3. mgr. 99. gr. umferðarlaga nr. 77/2019. Breytir engu þótt viðurlög sem hann sætti með sáttinni hafi verið vægari en venja er til og andstæð ákvæði þágildandi 6. mgr. 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Að því gættu verður ákvæði hins áfrýjaða dóms um ökuréttarsviptingu ákærða einnig staðfest.

10 Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

11 Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Landsrétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf Ö-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 266.867 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Landsrétti, S-kk-ef K-kk-ef K-kk-ef lögmanns, 250.000 krónur.