382/2020

Útdráttur

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli B á hendur O og til réttargæslu þb. G og S var vísað frá dómi. Fyrir Landsrétti féll B frá aðalkröfu sinni um að viðurkennt yrði að hann ætti 50% eignarhlutdeild í landi sem áður var sameignarland tveggja tilgreindra bæja og nú væri hluti af landi O og væri afmarkað með tilgreindum hætti. Eftir stóð þá varakrafa B þess efnis að hann ætti rétt til þess að land sem afmarkað væri með tilgreindum hætti yrði skipt út úr landi O, þannig að B og O ættu hvor um sig 50% í landinu. Landsréttur staðfesti þá niðurstöðu hins kærða úrskurðar að yrði fallist á varakröfu B fælist í því fyrirvaralaus viðurkenning á skiptingu landsins og stofnunar sérstakrar fasteignar í eigu B án þess að gætt væri tilgreindra fyrirmæla jarða og skipulagslaga. Stæði 2. gr. stjórnarskrárinnar því í vegi að unnt væri að fella efnisdóm á dómkröfur B. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, H-kvk-nf Þ-kvk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 23. júní 2020. Greinargerð varnaraðila barst réttinum 13. júlí 2020. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 10. júní 2020 í málinu nr. E540/2019 þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í jlið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

2 Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

3 Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

4 S-kvk-nf M-kvk-nf T-kvk-nf og þrotabú G-kk-ef A. B-kk-ef, sem stefnt er til réttargæslu í málinu, hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

5 Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði er varnaraðili, Orkuveita Reykjavíkur, þinglýstur eigandi fasteignarinnar Hjallatorfu á Hellisheiði. Sóknaraðili, B-kk-nf K-kk-nf, hefur um árabil leitast við að fá viðurkenndan eignarrétt sinn að helmingshluta landspildu sem skilin var frá jörðunum LitlaSaurbæ I og StóraSaurbæ í Ölfusi með landskiptagerð 8. janúar 1999. Varnaraðili keypti hið útskipta land með kaupsamningi sama dag en afsal var gefið út 21. apríl sama ár og var það sameinað landi Hjallatorfu. Hin umdeilda spilda er því hluti þeirrar fasteignar.

6 Sóknaraðili krefst þess hér fyrir dómi að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar á grundvelli varakröfu hans í héraðsdómsstefnu um að viðurkennt verði með dómi að réttur hans gagnvart varnaraðila standi til þess að landi sem afmarkað er með tilgreindum hnitum, sem áður var sameignarland LitlaSaurbæjar I og StóraSaurbæjar, verði skipt út úr fasteigninni Hjallatorfu ofan fjalls á Hellisheiði í helmings hlutföllum milli aðila. Hefur hann fallið frá aðaldómkröfu sem höfð var uppi í stefnu.

7 Sem að framan greinir er ágreiningur með aðilum um eignarrétt sóknaraðila að landspildunni sem um ræðir. Eru atvik því önnur en í dómi Hæstaréttar 2. desember 2010 í máli nr. 488/2009, sem sóknaraðili vísar til í málatilbúnaði sínum. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar, verður staðfest niðurstaða hans um að vísa framangreindri kröfu sóknaraðila frá dómi.

8 Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í úrskurðarorði greinir.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður skal vera óraskaður.

Sóknaraðili, B-kk-nf K-kk-nf, greiði varnaraðila, Orkuveitu Reykjavíkur, 250.000 krónur í kærumálskostnað.