593/2018

Útdráttur

LF hf. krafðist þess að R yrði gert að greiða sér skuld samkvæmt fjármögnunarleigusamningi um bifreið frá árinu 2006. R byggði á því að tiltekin ákvæði samningsins brytu gegn 19. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki og 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu og að víkja ætti þeim til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Í dómi Landsréttar var því hafnað að 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 ætti við um sölu á opinberu uppboði samkvæmt ákvæðum fjármögnunarleigusamningsins. Að virtu efni hinna umþrættu samningsákvæða, stöðu samningsaðila, atvika við samningsgerðina og atvika sem síðar komu til var R ekki talinn hafa sýnt fram á að samningsákvæðin væru þess eðlis að ósanngjarnt væri eða andstætt góðri viðskiptavenju af hálfu LF hf. að bera þau fyrir sig. Var því hafnað kröfu R um að víkja samningsákvæðunum til hliðar. Landsréttur hafnaði einnig kröfu R um að héraðsdómur yrði ómerktur og málinu vísað í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á nýju. Var R því dæmdur til að greiða LF hf. hina umkröfðu fjárhæð.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir I-kvk-nf E-kvk-nf, O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf og V-kk-nf H. V-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 18. júlí 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 21. júní 2018 í málinu nr. E2535/2017.

2 Áfrýjandi krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og honum vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar en til vara að hann verði sýknaður af kröfum stefnda. Til þrautavara krefst áfrýjandi þess að kröfur stefnda verði lækkaðar verulega. Þá krefst hann málskostnaðar úr hendi stefnda í héraði og fyrir Landsrétti. 3 Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar fyrir Landsrétti.

4 Aðalmeðferð í málinu fór fyrst fram 11. mars 2019 en var endurtekin 25. mars sama ár samkvæmt ákvörðun Landsréttar.

Málsatvik og sönnunarfærsla

5 Mál þetta varðar gildi tiltekinna samningsákvæða er gilda milli aðila um uppgjör vegna samningsslita en stefndi rifti samningi aðila 11. júlí 2014. Óumdeilt er að um fjármögnunarleigusamning er að ræða sem heimilt var að binda erlendu gengi. Andlag samningsins var bifreið af gerðinni Mercedes Benz Sprinter með skráningarnúmerið […].

6 Í 27. gr. fjármögnunarleigusamningsins er kveðið á um að við vanskil sé stefnda heimilt að láta gengistryggingu haldast á gjaldfallinni fjárhæð.

7 Í 29. gr. samningsins er fjallað um skil leigumunar við samningsslit. Í 4. og 5. málslið 1. mgr. þess ákvæðis segir að stefnda sé heimilt að láta meta leigumun til „uppítökuverðs“ af umboðsaðila eða öðrum þar til bærum aðila að eigin mati og skuli við matið bætast 15% viðbótarafföll auk viðgerðarkostnaðar og 3% sölulauna. Sé bifreiðin skráð í viðmiðunarverðskrá bifreiðaumboðanna skuli við matið miðað við það kauptilboð („uppítökuverð“) sem þar er tilgreint auk 15% viðbótaraffalla, viðgerðarkostnaðar og 3% sölulauna.

8 Í 4. tölulið 1. mgr. 30. gr. samningsins er kveðið á um að við uppgjör aðila vegna samningsslita skuli draga verðmæti hins leigða frá skuld leigutaka. Þar segir enn fremur: „Verði ágreiningur um matið og/eða viðgerðarkostnað og aðilar ná ekki samkomulagi, má leigusali láta selja hið leigða á opinberu uppboði skv. 8. gr. laga nr. 90/1991, enda hafi leigutaki mótmælt matinu eða uppgjörinu skriflega innan 7 daga frá því honum mátti vera það kunnugt. Að öðrum kosti telst hann við það bundinn.“

9 Hinn 17. nóvember 2017 birti Fjármálaeftirlitið þær niðurstöður sínar, eftir athugun á verðmati lausafjármuna við vörslusviptingu hjá stefnda, að 15% lækkun verðmats frá viðmiðunarverðskrá bifreiðaumboðanna, til viðbótar við aðra frádráttarliði, væri ekki í samræmi við eðlilega og heilbrigða viðskiptahætti. Í því sambandi var þó tekið fram að í því úrtaki sem Fjármálaeftirlitið rannsakaði hefði stefndi ekki nýtt sér þessa heimild til lækkunar „uppítökuverðs“. Þá var á það bent að það væri í samræmi við eðlilega og heilbrigða viðskiptahætti að skuldari nyti góðs af því ef bifreið seldist á hærra verði en félagið hefði áður lagt til grundvallar í uppgjöri aðila. Loks var tekið fram að stefnda væri rétt að greina frá því með skýrum hætti í uppgjörsbréfi að viðskiptavinur gæti andmælt því verðmati er þar kæmi fram.

10 Í uppgjörsbréfi stefnda til áfrýjanda 21. september 2015 greinir að við uppgjör aðila sé matsverð bifreiðarinnar 510.812 krónur og komi til frádráttar skuld áfrýjanda við stefnda. Var áfrýjanda gefinn 7 daga frestur frá dagsetningu bréfsins til að greiða eða ganga frá skuldinni, en að öðrum kosti yrði hún innheimt með atbeina dómstóla. Ekki var tekið fram að áfrýjandi ætti þess kost að mótmæla verðmatinu.

11 Í gögnum málsins er einnig að finna verðmatsskýrslu stefnda 15. september 2015 þar sem greinir að „listaverð“ bifreiðarinnar sé 1.800.000 krónur en að „uppítökuverð“ hennar sé 1.530.000 krónur án virðisaukaskatts og að verðmat komi frá Bílaumboðinu Öskju ehf. Þar er einnig að finna skýrslu Frumherja hf. 3. september 2015 þar sem fram kemur ítarlegt mat á viðgerðarþörf og áætluðum kostnaði við viðgerðir á bifreiðinni, svo sem á ljósa og hemlunarbúnaði, sjálfskiptingu, höggdeyfum og hurðum, sem nemi samtals 1.019.188 krónum án virðisaukaskatts. Samkvæmt gögnum málsins nemur matsverð samkvæmt uppgjörsbréfi stefnda 21. september 2015, 510.812 krónur, því „uppítökuverði“ bifreiðarinnar samkvæmt upplýsingum frá Bílaumboðinu Öskju ehf. að frádregnum áætluðum viðgerðarkostnaði samkvæmt kostnaðarmatsskýrslu Frumherja hf.

12 Áður hafði stefndi einnig kallað eftir verðmati starfsmanns Bílaumboðsins Öskju ehf. á bifreiðinni. Í tölvubréfi 8. september 2015 frá viðkomandi starfsmanni kemur fram að hann hafi verðmetið bifreiðina ári áður á 1.800.000 til 2.000.000 króna án virðisaukaskatts miðað við að hún væri „í góðu standi“. Hann vissi aftur á móti til þess að mikið sæi á bifreiðinni og að hún væri mikið ryðguð. Gerð hefði verið krafa vegna ryðs sem framleiðandi bifreiðarinnar hefði hafnað. Í tölvubréfi 14. september sama ár kvaðst starfsmaðurinn síðan hafa „farið aðeins yfir“ bifreiðina. Hún virtist „í góðu standi í akstri“ en á henni væru skellur, beyglur og ryðskemmdir, auk þess sem hliðar og afturhurðir væru í slæmu ástandi og ekki víst að hægt væri að gera við þær. Var niðurstaða matsins sú að eðlilegt „ásett“ verð væri ekki hærra en 1.000.000 króna án virðisaukaskatts. Eldra verðmat sama starfsmanns var gert 14. nóvember 2014 og hljóðaði upp á 1.800.000 til 2.200.000 krónur án virðisaukaskatts. Þar greinir að farið sé að sjá á lakki en að bifreiðin sé að öðru leyti í góðu lagi.

13 Lögmaður áfrýjanda mótmælti verðmati samkvæmt uppgjörsbréfi stefnda með bréfi 24. september 2015 og vísaði til 4. töluliðar 30. gr. samnings aðila í því sambandi. Taldi hann vafa um hæfi og óhlutdrægni matsaðila og fór fram á að leitað yrði til hlutlauss aðila til að framkvæma nýtt verðmat.

14 Bifreiðin var seld á opinberu uppboði 5. desember 2015 að beiðni stefnda samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Seldist hún á 1.200.000 krónur sem að frádregnum kostnaði og virðisaukaskatti leiddi til þess að 877.791 króna voru dregnar frá skuld áfrýjanda við stefnda líkt og fram kemur í leiðréttu uppgjörsbréfi frá 15. desember 2015.

15 Samkvæmt gögnum málsins var sama bifreið seld 5. mars 2016 fyrir 2.000.000 króna án virðisaukaskatts og aftur 23. ágúst 2017 fyrir 1.500.000 krónur án virðisaukaskatts. Engra gagna nýtur við um ástand bifreiðarinnar við þær sölur.

16 Að öðru leyti en að framan greinir vísast um atvik máls til hins áfrýjaða dóms.

Niðurstaða

17 Áfrýjandi krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Vísar hann til þess að með því að byggja á bréfi lögmanns áfrýjanda frá 24. september 2015 vegna ágreinings um verðmæti bifreiðarinnar við uppgjör fjármögnunarleigusamnings aðila frá 6. desember 2006 og efni 4. töluliðar 30. gr. samningsins hafi héraðsdómur farið út fyrir þær málsástæður er aðilar byggðu á fyrir dóminum.

18 Í stefnu málsins kemur fram að stefndi fyrir Landsrétti byggir málatilbúnað sinn á því að framangreindur fjármögnunarleigusamningur hafi verið vanefndur og að fjárhæð stefnukröfunnar sé meðal annars byggð á uppgjörsreglum 30. gr. samningsins þar sem fram kemur að andvirði bifreiðarinnar skuli dragast frá skuld áfrýjanda við stefnda. Framangreind umfjöllun héraðsdóms um uppgjör fjármögnunarleigusamnings aðila rúmast innan þessara málsástæðna og verður ómerkingarkröfu áfrýjanda því hafnað.

19 Áfrýjandi byggir kröfur sínar um sýknu eða lækkun á dómkröfum stefnda á því að víkja beri ákvæðum 27. gr., 4. og 5. málsliðar 1. mgr. 29. gr. og 4. töluliðar 1. mgr. 30. gr. fjármögnunarleigusamnings aðila til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga.

20 Samkvæmt 1. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936 má víkja samningi til hliðar í heild eða hluta eða breyta ef það yrði talið ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera hann fyrir sig. Við sanngirnismatið skal samkvæmt 2. mgr. sama lagaákvæðis líta til efnis samnings, stöðu samningsaðila, atvika við samningsgerðina og atvika sem síðar komu til. Sanngirnismat samkvæmt 2. mgr. felur í sér heildarmat á framangreindum fjórum þáttum.

21 Hvað varðar stöðu samningsaðila og atvik við samningsgerðina er til þess að líta að stefndi er fjármálafyrirtæki sem starfar á grundvelli opinbers leyfis en gera verður ríkar kröfur til slíkra fyrirtækja um sérfræðiþekkingu og vönduð vinnubrögð, sbr. meðal annars 19. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Þá var samningur aðila gerður á staðlað samningsform sem stefndi lét útbúa. Hafði stefndi því yfirburðastöðu við samningsgerðina. Á hinn bóginn er ekkert fram komið um að stefndi hafi á einhvern hátt beitt þeirri stöðu sinni í þeim tilgangi að fá áfrýjanda til að undirgangast framangreinda samningsskilmála. Þá eru samningsskilmálarnir eftir efni sínu skýrir. Loks naut áfrýjandi aðstoðar lögmanns í samskiptum við stefnda í tengslum við samningsslit.

22 Koma þá til skoðunar álitaefni varðandi efni samnings og atvik er síðar komu til. Áfrýjandi byggir á því að hin umdeildu samningsákvæði brjóti gegn 19. gr. laga nr. 161/2002 sem kveður á um að fjármálafyrirtæki skuli starfa í samræmi við eðlilega og heilbrigða viðskiptahætti og venjur á fjármálamarkaði, sbr. þágildandi reglur Fjármálaeftirlitsins nr. 670/2013 um eðlilega og heilbrigða viðskiptahætti fjármálafyrirtækja. Í því sambandi vísar áfrýjandi einnig til þess að Fjármálaeftirlitið hafi á árinu 2017 gert athugun á verðmati lausafjármuna við vörslusviptingu hjá stefnda og metið þá aðferðafræði sem birtist í framangreindum samningsákvæðum í andstöðu við eðlilega og heilbrigða viðskiptahætti. Hvað 4. tölulið 1. mgr. 30. gr. fjármögnunarleigusamnings aðila varðar byggir áfrýjandi enn fremur á því að efni ákvæðisins brjóti gegn 1. mgr. 57. gr., sbr. 3. mgr. 69. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu og þeirri meginreglu um skyldu til takmörkunar tjóns sem í því felist.

23 Í 27. gr. fjármögnunarleigusamnings aðila er sem fyrr segir kveðið á um að við vanskil sé stefnda heimilt að láta gengistryggingu haldast á gjaldfallinni fjárhæð. Telur áfrýjandi að ekki fái staðist að stefndi geti þannig notið góðs af gengistryggingu, sé þróun gengis honum í hag eftir gjaldfellingu, án þess að áfrýjandi hafi sama möguleika til að greiða gjaldfallna fjárhæð miðað við gengi á greiðsludegi.

24 Leigugjald samkvæmt samningi aðila var bundið gengi japansks jens og svissneskra franka. Samkvæmt 14. gr. samningsins skyldi við útreikning leigu miða við skráð sölugengi Seðlabanka Íslands á viðkomandi gjaldmiðlum við útgáfudag reiknings. Sá hluti kröfu stefnda sem byggist á ógreiddum leigugreiðslum styðst við reikninga sem bera með sér að hafa miðast við tiltekið gengi framangreindra gjaldmiðla og er fjárhæð hvers reiknings tekin óbreytt upp í stefnukröfuna. Samkvæmt því hefur stefndi ekki borið fyrir sig 27. gr. samnings aðila í því skyni að láta gengistryggingu haldast á gjaldföllnum fjárhæðum, heldur einfaldlega beitt 14. gr. samningsins við útgáfu leigureikninga líkt og honum var heimilt samkvæmt skýru orðalagi samningsins. Þegar af þeirri ástæðu verður 27. gr. samnings aðila ekki vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936.

25 Í 4. tölulið 1. mgr. 30. gr. samnings aðila er kveðið á um að leigutaki teljist bundinn við verðmat leigusala nema hann mótmæli verðmatinu innan sjö daga frá því honum mátti vera það kunnugt. Náist ekki samkomulag um verðmat og/eða viðgerðarkostnað megi leigusali, þ.e. stefndi, láta selja bifreiðina á opinberu uppboði samkvæmt 8. gr. laga nr. 90/1991. Kveðið er á um grundvöll verðmatsins í 4. og 5. málslið 1. mgr. 29. gr. samningsins.

26 Áfrýjandi hefur ekki fært að því nein rök að það sé ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera fyrir sig þau ákvæði 4. og 5. málsliðar 1. mgr. 29. gr. samnings aðila sem kveða á um að viðgerðarkostnaður og sölulaun komi til frádráttar matsverði bifreiðarinnar. Eins og að framan greinir eru atvik máls auk þess með þeim hætti að bifreiðin var seld á opinberu uppboði samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 30. gr. samnings aðila. Reyndi því aldrei á ákvæði 4. og 5. málsliðar 1. mgr. 29. gr. samnings aðila um 15% „viðbótarafföll“ frá „uppítökuverði“ bifreiðar við endanlegt uppgjör vegna samningsslita.

27 Aftur á móti verður ekki framhjá því litið að samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 30. gr. samnings aðila var ágreiningur um verðmat á grundvelli 4. og 5. málsliðar 1. mgr. 29. gr. samningsins skilyrði þess að stefndi gæti neytt heimildar sinnar til að láta selja bifreiðina á opinberu uppboði og verður að þessu leyti að meta framangreind samningsákvæði með heildstæðum hætti.

28 Í því sambandi er fyrst til þess að líta að áfrýjandi hefur ekki sýnt fram á að 15% „viðbótarafföll“ hafi verið lögð til grundvallar matsverði bifreiðarinnar samkvæmt uppgjörsbréfi stefnda 21. september 2015, en þar er eins og að framan greinir byggt á „uppítökuverði“ bifreiðarinnar samkvæmt upplýsingum frá Bílaumboðinu Öskju ehf. að frádregnum áætluðum viðgerðarkostnaði samkvæmt kostnaðarmatsskýrslu Frumherja hf. Breytir það ekki framangreindu mati dómsins þótt svo vilji til að munur „listaverðs“ og framangreinds „uppítökuverðs“ nemi 15%.

29 Í öðru lagi er til þess að líta að þrátt fyrir að ekki hefði verið tekið fram í uppgjörsbréfi stefnda 21. september 2015 að áfrýjandi gæti andmælt því verðmati er þar kom fram kom hann andmælum sínum á framfæri með aðstoð lögmanns og fór af því tilefni fram á nýtt mat. Stefndi hafði þá þegar látið framkvæma tvö misítarleg verðmöt, annars vegar mat sem var byggt á lauslegri skoðun hjá Bílaumboðinu Öskju ehf., og hins vegar ítarlegra mat sem studdist við viðmiðunarverð frá því bifreiðaumboði að frádregnum viðgerðarkostnaði samkvæmt mati Frumherja hf. Framangreind verðmöt voru ekki einhliða samin af hálfu stefnda og byggðist uppgjörsbréfið á því mati sem samkvæmt efni sínu hvíldi á traustari grunni. Verður því ekki talið að það hafi verið ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju af hálfu stefnda að neyta við þessar aðstæður skýrrar heimildar 4. töluliðar 30. gr. samnings aðila til að krefjast sölu á opinberu uppboði í kjölfar andmæla áfrýjanda, án þess að gera frekari tilraunir til að ná samkomulagi við hann um verðmat.

30 Þá er til þess að líta að áfrýjandi naut að lokum góðs af því að bifreiðin seldist á hærra verði en því sem fram kom í verðmati stefnda samkvæmt uppgjörsbréfi 21. september 2015. Á uppboðinu fengust 1.200.000 krónur með virðisaukaskatti fyrir bifreiðina, sem að frádregnum kostnaði og virðisaukaskatti leiddi til þess að 877.791 króna voru dregnar frá skuld áfrýjanda. Verðmatið sem upphaflega var kynnt hljóðaði aftur á móti eins og að framan greinir upp á 510.812 krónur að teknu tilliti til viðgerðarkostnaðar samkvæmt mati Frumherja hf. Raunar var að lokum aðeins smávægilegur munur á því verði sem fékkst á uppboðinu og verðmati starfsmanns bifreiðaumboðsins Öskju frá 14. september 2015 sem nam 1.000.000 króna án virðisaukaskatts og miðaðist við „ásett“ verð en ekki endanlegt söluverð að frádregnum kostnaði. Verður því ekki talið að niðurstaða uppgjörsferlis aðila hafi leitt til ósanngjarnrar niðurstöðu fyrir áfrýjanda og haggar síðar til komin sala bifreiðarinnar á frjálsum markaði fyrir hærra verð ekki því mati dómsins þar sem engin gögn liggja fyrir um ástand bifreiðarinnar á þeim tímapunkti.

31 Loks kemur til skoðunar sú málsástæða áfrýjanda að efni 4. töluliðar 1. mgr. 30. gr. fjármögnunarleigusamnings aðila brjóti gegn 1. mgr. 57. gr., sbr. 3. mgr. 69. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu og þeirri meginreglu um skyldu til takmörkunar tjóns sem í ákvæðinu felist.

32 Samkvæmt 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991, sbr. 4. gr. laga nr. 60/2010, getur sá sem notið hefur réttinda yfir eign og hefur ekki fengið þeim fullnægt með öllu af söluverði hennar við nauðungarsölu aðeins krafið gerðarþola eða annan um greiðslu þess sem eftir stendur af skuldbindingunni að því leyti sem hann sýni fram á að markaðsverð eignarinnar við samþykki boðs hefði ekki nægt til fullnustu kröfunnar. Í skýringum með frumvarpi til laga nr. 60/2010 kemur fram að sú breyting á 57. gr. laganna sem þar var gerð lúti annars vegar að því að reglan taki nú til allra sem eiga réttindi yfir seldri eign, en ekki eingöngu til þeirrar aðstöðu þegar veðhafi eða annar rétthafi í eign gerist kaupandi hennar við nauðungarsölu, og hins vegar að því að eftir breytinguna þurfi sá sem innheimta vill eftirstöðvar veðskuldar hjá gerðarþola eða ábyrgðarmanni að sýna fram á hvert markaðsverð eignarinnar hafi verið á þeim tíma sem hún var seld.

33 Óumdeilt er í máli þessu að samningur aðila var fjármögnunarleigusamningur en ekki lánssamningur en Hæstiréttur hefur ítrekað dæmt um sambærilega samningsskilmála hvað það varðar, sbr. til dæmis dóm Hæstaréttar 24. maí 2012 í máli nr. 652/2011. Stefndi var því eigandi bifreiðarinnar en áfrýjandi leigutaki og var bifreiðin seld á opinberu uppboði að kröfu eiganda samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 90/1991. Þar kemur fram að ákvæðum laganna verði beitt um sölu að kröfu eiganda eftir því sem við getur átt. Þá er í 4. mgr. sama ákvæðis kveðið á um að ráðstöfun eignar á grundvelli 1. mgr. ákvæðisins hafi ekki áhrif á réttindi yfir henni umfram það sem mundi almennt gæta við sölu hennar, sbr. einnig 2. mgr. 56. gr. sömu laga.

34 Samkvæmt lögskýringargögnum með 57. gr. laga nr. 90/1991, eins og henni var breytt með lögum nr. 60/2010, verður ákvæði 57. gr. ekki talið fela annað í sér en reglu sem takmarkar greiðsluskyldu skuldara þegar veðandlag, sem standa átti skuldinni til tryggingar, er selt á undirverði á opinberu uppboði. Í máli þessu var ótvírætt um leigusamning að ræða en ekki þá aðstöðu að bifreiðin væri veðsett til tryggingar skuld áfrýjanda við stefnda. Verða 57. gr. laga nr. 90/1991 og sjónarmið að baki henni því ekki talin geta átt við um sölu bifreiðarinnar á opinberu uppboði.

35 Að virtu efni 4. og 5. málsliðar 1. mgr. 29. gr. og 4. töluliðar 30. gr. samnings aðila, stöðu samningsaðila, atvika við samningsgerðina og atvika sem síðar komu til verður áfrýjandi samkvæmt öllu framangreindu ekki talinn hafa sýnt fram á að samningsákvæðin hafi, eins og þeim var beitt í framkvæmd, verið þess eðlis að það teljist ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju af hálfu stefnda að bera þau fyrir sig, sbr. 36. gr. laga nr. 7/1936.

36 Með vísan til alls hins framangreinda verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

37 Með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður málskostnaður felldur niður á báðum dómstigum.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður í héraði og fyrir Landsrétti fellur niður.