75/2018

Útdráttur

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa, eftir að þau hófu samfarir með vilja beggja, beitt A ofbeldi og ólögmætri nauðung við samfarirnar þannig að A hlaut tilgreindar afleiðingar af. Að mati Landsréttar samræmdist sú háttsemi X sem lýst væri í ákæru hlutlægt séð verknaðarlýsingu 194. gr. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn yrði því ekki slegið föstu, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að ásetningur X hafi staðið til þess að beita A meiri hörku en hún væri samþykk og þá þótti óvarlegt að telja sannað að X hafi haft ásetning til að brjóta gegn sjálfsákvörðunarrétti A. Ákæruvaldið þótti því ekki hafa axlað þá sönnunarbyrði sem á því hvíldi eftir 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að sýna fram á ásetning X til nauðgunar og þar með saknæmi verknaðar hans. Var X því sýknaður af sakargiftum.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir K-kvk-nf S-kvk-nf, S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf og V-kk-nf H. V-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar Íslands 26. maí 2017, í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun sem barst ríkissaksóknara innan áfrýjunarfrests. Gögn málsins bárust Landsrétti 2. janúar 2018 en samkvæmt 1. mgr. 78. gr. laga nr. 49/2016, sbr. 76. gr. laga nr. 117/2016 og 4. gr. laga nr. 53/2017, hefur málið verið rekið fyrir Landsrétti frá þeim tíma. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 26. apríl 2017 í málinu nr. S[…]/2017.

2 Ákæruvaldið krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða og að refsing hans verði þyngd. Jafnframt að ákærði verði dæmdur til greiðslu sakarkostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti. dæmdur til vægustu viðurlaga sem lög heimila. Þá krefst hann þess aðallega að miskabótakröfu verði vísað frá dómi en til vara að verða sýknaður af henni eða að krafan verði stórlega lækkuð. Þá er þess krafist í öllum tilvikum að ríkissjóður greiði allan sakarkostnað.

4 Brotaþolinn A krefst þess aðallega að henni verði dæmdar miskabætur að fjárhæð 2.500.000 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði en til vara að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu hennar verði staðfest. Þá er gerð krafa um greiðslu þóknunar skipaðs réttargæslumanns.

Málsatvik og sönnunarfærsla

5 Ákærði gaf skýrslu fyrir Landsrétti og var útdráttur úr framburði hans fyrir héraðsdómi lesinn upp fyrir honum. Hann staðfesti framburð þann sem hann gaf fyrir héraðsdómi og vildi engu breyta í framburði sínum. Nánar aðspurður um hvort brotaþoli hefði veitt samþykki sitt fyrir harkalegu kynlífi kvað hann kynlíf þeirra alltaf hafa verið eins. Kynlífið hafi ekki verið öðruvísi í umrætt sinn en áður. Hann kvað skýrt samþykki hafa legið fyrir af hálfu brotaþola fyrir því að sofa saman og að hann hafi ekki beitt ofbeldi til að ná fram samræði. Ákærði kvaðst ekki, þegar hann sló brotaþola, hafa upplifað að hann beitti meiri hörku en áður en mögulega hafi ölvun hans þó haft einhver áhrif. Ákærði bar að þegar hann hafi sett fingur í endaþarm brotaþola hafi hún sagt honum að hætta en hann hafi skilið það þannig að hann ætti að hætta þeirri athöfn. Hann hafi ekki hætt strax en fengið skýr skilaboð frá brotaþola um að hætta og þá hætt. Brotaþoli hafi aldrei óskað eftir því að hætta samförunum. Ákærði taldi að brotaþoli hefði farið úr tjaldinu vegna þess orðbragðs sem hann viðhafði. Hann taldi að brotaþoli hefði verið viðkvæmari en ella vegna væntinga hennar um að þau myndu byrja aftur saman.

6 Brotaþoli gaf skýrslu fyrir Landsrétti. Hún staðfesti framburð sinn fyrir héraðsdómi en útdráttur úr honum var lesinn upp fyrir henni. Nánar aðspurð um muninn á því sem gerst hafi umrætt sinn og fyrri kynlífsreynslu með ákærða bar hún að sumt af því sem gerðist hafi ekki gerst áður. Ákærði hafi verið mun „agressívari“ en áður. Hún kvað muninn hafa verið eins og „gamnislag“ tveggja vina í samanburði við hörkuslagsmál. Aðspurð að því hvers vegna hún hafi ekki mótmælt samförunum meðan á þeim stóð kvað hún tilfinninguna hafa verið mjög skrýtna. Hún hafi í rauninni frosið og aðeins getað gefið smá skilaboð með höndunum. Henni hafi fundist hún fjarverandi og ekki geta gert neitt. Þetta hafi verið eins og andlegt fangelsi sem erfitt væri að útskýra. Hún kvað ákærða hafa tekið mun harkalegar um háls hennar en áður. Hann hafi slegið hana í andlitið og hafi það ekki verið í líkingu við það sem hann hefði áður gert. Hann hafi bitið í vör hennar en það hefði hann ekki gert áður. Þá hafi hann aldrei áður gripið í brjóst hennar og togað í þau eins og hann gerði í umrætt sinn. Aðspurð kvaðst hún ekki muna vel að hverju ósk hennar um að hann hætti hafi beinst. Í raun mætti segja að hún hafi verið að segja honum að hætta öllu. Hún taldi líklegt að tvær til þrjár mínútur hafi liðið frá því að hún bað hann um að hætta og þar til hann hætti að eiga við endaþarm hennar. Henni hafi hins vegar liðið eins og það væri heil eilífð. Þá hafi hann ákærða svaraði hún því til að tilfinningin hafi þá breyst. Henni hafi fundist hún berskjölduð (orðrétt „vulnerable“) þegar hún var undir en ekki verið eins frosin eftir að hún hafi verið komin ofan á þótt hún hafi enn verið hrædd og liðið mjög illa.

7 Framburður ákærða og brotaþola er í stórum dráttum samhljóða um aðdraganda þess að þau hófu samfarir í tjaldi á þjóðhátíð í Vestmannaeyjum og ber þeim saman um að samfarirnar hafi verið með fullu samþykki beggja. Ákærði og brotaþoli voru í föstu sambandi um nokkurra mánaða skeið frá því í árslok 2015 og fram undir mitt ár 2016. Þeim ber í aðalatriðum saman um hvernig kynlífi þeirra var háttað á þeim tíma og einnig eftir að þau slitu föstu sambandi. Samkvæmt því prófuðu þau ýmislegt í kynlífinu, þar með talin endaþarmsmök. Þá kom fyrir að ákærði sló brotaþola á kinnar og rass, kleip í brjóst hennar og þrengdi að hálsi hennar. Þeim ber saman um að þessar kynlífstengdu athafnir hafi verið með vilja beggja og hafi þau bæði komið með uppástungur í þeim efnum. Ákærða og brotaþola ber hins vegar ekki jafn vel saman um hvort séð hafi á brotaþola eftir þessar kynlífsathafnir. Brotaþoli kannast við að hafa fengið sogbletti eftir ákærða en ekki hafi séð á henni að öðru leyti. Ákærði telur brotaþola hins vegar oft hafa verið með roða á kinnum og rasskinnum en hann sjálfur klóraður.

8 Fyrir héraðsdómi og Landsrétti bar hins vegar talsvert á milli í framburðum ákærða og brotaþola um hvort samfarir þeirra í umrætt sinn hafi farið fram með svipuðum hætti og áður. Ákærði bar fyrir Landsrétti að þau hafi stundað kynlíf með sama hætti og áður. Í skýrslu, sem tekin var af honum hjá lögreglu, bar hann, aðspurður um af hverju brotaþoli hefði grátið, að hann hefði „pottþétt slegið hana of fast“ og að hann hefði slegið brotaþola aðeins fastar en hann hefði ætlað sér út af áfenginu. Fyrr í skýrslunni sagðist hann kannski hafa slegið hana aðeins fastar en hann hefði ætlað sér. Fyrir héraðsdómi bar ákærði að hann hefði ekki upplifað það þannig að hann hefði slegið hana of fast en honum fyndist frekar líklegt að hann hefði gert það vegna ölvunar. Fyrir héraðsdómi kannaðist ákærði einnig við að hafa þrengt að hálsi brotaþola í einhvern tíma, en ekki langan, eins og hann hefði verið vanur. Jafnframt kannaðist hann við að hafa klipið brotaþola í brjóstin. Eins og áður er rakið var framburður brotaþola hins vegar á þá lund að ákærði hafi frá upphafi verið mun árásargjarnari í umrætt sinn en hann hafi verið vanur og hafi með ýmsu móti komið fram af mun meiri hörku en hann var vanur. Er sá framburður brotaþola í samræmi við fyrri framburð hennar fyrir héraðsdómi og hjá lögreglu.

9 Brotaþoli mætti á lögreglustöðina í Vestmannaeyjum 2. ágúst 2015, fyrir klukkan 15, og gaf skýrslu vegna kynferðisbrots sem hún kvaðst hafa orðið fyrir af hendi ákærða nóttina áður. Fjórar ljósmyndir sem teknar voru af brotaþola á lögreglustöðinni í Vestmannaeyjum að kvöldi 2. ágúst 2015 sýna mikið mar á brjóstum og hálsi.

10 Framburður brotaþola um að ákærði hafi beitt hana meiri hörku en áður samræmist vel læknisfræðilegum gögnum og ljósmyndum sem liggja fyrir í málinu en samkvæmt skýrslu um réttarlæknisfræðilega skoðun sem framkvæmd var 2. ágúst 2015, klukkan 10, var húðrispur aftan á hálsi og efst á baki. Ljósmyndir sem lögregla tók af brotaþola á neyðarmótttöku Landspítala í Fossvogi 3. ágúst 2015 sýna alla framangreinda áverka.

11 Ákærði og brotaþoli hafa bæði borið að þau hafi einu sinni áður haft endaþarmsmök. Ákærði hefur borið að hann hafi eftir það átt það til að gæla við endaþarmsop brotaþola í samförum þeirra. Brotaþoli hefur hins vegar borið að henni hafi ekki líkað slík mök og ákærða hafi verið það ljóst. Ákærða og brotaþola ber saman um að ákærði hafi í umrætt sinn stungið fingri í endaþarm brotaþola meðan á leggangasamförum þeirra stóð og hún var ofan á og að hún hafi þá sagt honum að hætta. Þeim ber einnig saman um að ákærði hafi ekki strax hætt slíkum kynlífsathöfnum en hætt þeim eftir að brotaþoli gerði honum fullljóst að hún kærði sig ekki um þær. Brotaþoli var ekki skýr í framburði sínum fyrir Landsrétti um hvort ákærði hefði átt að hætta að snerta endaþarminn eða hætta samförunum alfarið. Ákærði kvaðst hins vegar hafa skilið brotaþola þannig að hún ætti eingöngu við snertingu á endaþarmi. Ákærða og brotaþola bar saman um að þau hefðu haldið áfram samförum í stutta stund eftir þetta þar til brotaþoli ýtti ákærða frá sér og yfirgaf tjaldið.

Niðurstaða

12 Í ákæru er ekki byggt á því að ákærði hafi þvingað brotaþola til samræðis með ofbeldi heldur er nauðgunarbrotið talið felast í því að ákærði hafi beitt brotaþola ofbeldi og ólögmætri nauðung við samfarirnar. Hlutlægt séð samræmist sú háttsemi ákærða, sem lýst er í ákæru og verður með hliðsjón af áverkum á brotaþola og framburði ákærða og brotaþola að teljast sönnuð, verknaðarlýsingu 194. gr. almennra hegningarlaga.

13 Með 1. gr. laga nr. 16/2018 var ákvæði 194. gr. almennra hegningarlaga breytt. Í samræmi við 1. mgr. 2. gr. sömu laga ber að dæma í máli þessu eftir hinu nýja ákvæði, bæði hvað varðar refsinæmi verknaðar og refsingu þó þannig að refsing verður ekki dæmd nema heimild hafi verið til þess samkvæmt ákvæðinu eins og það var orðað þegar atvik máls þessa áttu sér stað. Verður ekki talið að framangreind breyting á ákvæði 194. gr. hafi þýðingu í máli þessu, eins og atvikum er háttað, enda fara atvik málsins saman við verknaðarlýsingu 194. gr. eins og ákvæðið hljóðar nú og einnig á þeim tíma sem atvik málsins áttu sér stað.

14 Samkvæmt 18. gr. almennra hegningarlaga er verknaður, sem refsing er lögð við samkvæmt þeim lögum, ekki saknæmur nema hann sé unninn af ásetningi eða gáleysi. Fyrir gáleysisbrot skal því aðeins refsað að sérstök heimild sé til þess í lögunum. Slík heimild er ekki í 194. gr. almennra hegningarlaga. Í almennum athugasemdum með frumvarpi því er varð að lögum nr. 61/2007 sem breyttu XXII. kafla almennra hegningarlaga segir að ásetningur verði að ná til allra efnisþátta verknaða eins og þeim er lýst í refsiákvæðum. Í því felist að ásetningurinn verði að taka bæði til verknaðaraðferðar og kynmakanna. Ásetningur þurfi einnig að ná til þess að nota hinar ólögmætu verknaðaraðferðir til þess að ná fram kynmökunum. Þá verði ásetningurinn að ná til þvingunarinnar þegar brotið sé gegn 194. gr. en í því felist að þetta sé gert gegn vilja brotaþola þannig að samþykki þolandans sé ekki meta hvað ákærði hafi hlotið að gera sér grein fyrir og tvinnast þá oft saman sakarmat og sönnunarmat. Mat ákærða á aðstæðum er lagt til grundvallar þannig að ekki er unnt að refsa honum fyrir nauðgun ef hann hafði réttmæta ástæðu til að ætla að þolandi væri samþykkur kynmökunum. Ástæða þess er sú að þá er ekki fyrir hendi ásetningur til að þvinga þolanda til kynmaka.“

15 Þrátt fyrir að af áverkum þeim sem voru á brotaþola verði ráðið að ákærði hafi þetta kvöld beitt brotaþola verulegu ofbeldi verður, þegar litið er til fyrri kynferðislegra samskipta þeirra, því ekki slegið föstu svo hafið sé yfir allan vafa að ásetningur hans hafi staðið til þess að beita hana meiri hörku en hún væri samþykk. Verður ekki talið að framburður ákærða hjá lögreglu um að hann hafi slegið brotaþola of fast breyti því mati en þar reyndi ákærði eftir á að skýra uppnám brotaþola. Er við matið og til þess að líta að samfarir ákærða og brotaþola héldu áfram eftir að ákærði kreisti brjóst hennar og tók um háls hennar, er brotaþoli fór ofan á ákærða. Verður ekki annað ráðið en að það hafi verið með fullu samþykki brotaþola.

16 Með hliðsjón af fyrri endaþarmsmökum ákærða og brotaþola og því sem sannað þykir um samskipti ákærða og brotaþola eftir að ákærði stakk fingri í endaþarm hennar umrætt sinn þykir jafnframt óvarlegt að telja sannað að ákærði hafi haft ásetning til að brjóta gegn sjálfsákvörðunarrétti brotaþola og þar með telst ákærði ekki hafa haft ásetning til nauðgunar hvað endaþarmsmökin varðaði.

17 Við mat á því hvort saknæmisskilyrði 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga sé fullnægt verður ákærði að njóta þess vafa sem er í málinu um þá huglægu afstöðu sem bjó að baki verknaði hans. Samkvæmt því hefur ákæruvaldið ekki axlað þá sönnunarbyrði, sem á því hvílir eftir 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að sýna fram á ásetning ákærða til nauðgunar og þar með saknæmi verknaðar hans. Er af þeim sökum ekki fallist á með ákæruvaldinu að ákærði hafi gerst sekur um brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga og verður hann því sýknaður af sakargiftum.

18 Samkvæmt 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 verður einkaréttarkröfu brotaþola vísað frá héraðsdómi.

19 Sakarkostnaður eins og hann var ákveðinn í héraðsdómi verður felldur á ríkissjóð.

20 Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda og þóknun skipaðs réttargæslumanns sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfu ákæruvaldsins. Sakarkostnaður eins og hann var ákveðinn í héraði greiðist úr ríkissjóði.

Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef M-kk-ef lögmanns, 737.800 krónur, og þóknun Þ-kvk-ef S-kvk-ef, réttargæslumanns A, 186.000 krónur.

Sératkvæði

S-kk-ef T-kk-ef M-kk-ef

1 Ég er sammála lýsingu meirihluta dómenda Landsréttar á málsatvikum og sönnunarfærslu.

2 Í ákæru er ekki byggt á því að ákærði hafi þvingað brotaþola til samræðis með ofbeldi heldur er nauðgunarbrotið talið felast í því að ákærði hafi beitt brotaþola ofbeldi og ólögmætri nauðung við samfarirnar.

3 Á verknaðarstundu var nauðgunarákvæðið í 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, eins og því hafði síðast verið breytt með 3. gr. laga nr. 61/2007, á þá leið að hver sem hefði samræði eða önnur kynferðismök við mann með því að beita ofbeldi, hótunum eða annars konar ólögmætri nauðung gerðist sekur um nauðgun og skyldi sæta fangelsi ekki skemur en 1 ár og allt að 16 árum. Til ofbeldis teldist svipting sjálfræðis með innilokun, lyfjum eða öðrum sambærilegum hætti. Fyrir lagabreytinguna hafði fyrri málsliður ákvæðisins verið orðaður með þeim hætti að hver sá sem með ofbeldi eða hótun um ofbeldi þröngvaði manni til holdlegs samræðis eða annarra kynferðismaka skyldi sæta fangelsi ekki skemur en 1 ár og allt að 16 árum.

4 Með 1. gr. laga nr. 16/2018 var ákvæðinu breytt og hljóðar það nú þannig: „Hver sem hefur samræði eða önnur kynferðismök við mann án samþykkis hans gerist sekur um nauðgun og skal sæta fangelsi ekki skemur en 1 ár og allt að 16 árum. Samþykki telst liggja fyrir ef það er tjáð af frjálsum vilja. Samþykki telst ekki liggja fyrir ef beitt er ofbeldi, hótunum eða annars konar ólögmætri nauðung. Til ofbeldis telst svipting sjálfræðis með innilokun, lyfjum eða öðrum sambærilegum hætti.“

5 Í greinargerð með frumvarpi því sem varð að lögum nr. 16/2018 segir að nauðsynlegt sé að skilgreina nauðgun út frá skorti á samþykki til þess að unnt sé að veita kynfrelsi fullnægjandi réttarvernd. Um samþykkið segir nánar í greinargerðinni að það þurfi að tjá með orðum eða annarri ótvíræðri tjáningu. Það þýði að gefa þurfi samþykki til kynna eða að virk þátttaka í tiltekinni athöfn verði túlkuð sem samþykki af hálfu annars eða annarra þátttakenda. Þá segir í greinargerðinni að samþykki fyrir þátttöku í samræði eða öðrum kynferðismökum afmarkist við það tiltekna tilvik og við þær kynferðislegu athafnir sem samþykkið nær til. Af kynfrelsi leiði að eðlilegt sé að þátttakandi í kynferðislegri athöfn geti hvenær sem er skipt um skoðun um þátttöku sína. Slík skoðanaskipti verði að tjá með orðum eða annarri tjáningu þannig að annar eða aðrir þátttakendur verði þess áskynja. kynferðisbrots sé að brotið hafi verið gegn sjálfsákvörðunarrétti fólks varðandi kynlíf, frelsi þess og friðhelgi og það sé alvarlegast fyrir þolendur brotanna. Í samræmi við það sé í frumvarpinu dregið úr áherslu á verknaðaraðferðir og megináherslan lögð á að með brotunum séu höfð kynmök við þolanda án þess að samþykki hans sé fyrir hendi og þannig brotið gegn sjálfsákvörðunarrétti og afhafnafrelsi hans í kynlífi. Síðar í athugasemdunum segir síðan að skortur á samþykki sé atriði sem fólgið sé í nauðgunarhugtakinu þar sem það sé samþykkisskortur sem geri háttsemina að nauðgun og þar með refsiverða.

7 Með hliðsjón af trúverðugum framburði brotaþola og því hversu vel þeir áverkar á henni sem ljósmyndir sýna samsvara þeirri lýsingu sem brotaþoli hefur gefið á því ofbeldi sem hún varð fyrir af hálfu ákærða, þykir hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi í umrætt sinn beitt brotaþola mjög alvarlegu ofbeldi og sýnt af sér allt aðra og mun hrottalegri hegðun meðan á samræði þeirra stóð en hann hafði áður sýnt af sér við fyrri kynlífsathafnir þeirra, Ákærði og brotaþoli hafa borið að fyrri kynlífsathafnir hafi aðeins orsakað roða og rispur.

8 Þar sem verndarandlag nauðgunarákvæðisins var samkvæmt framansögðu, fyrir og eftir gildistöku 1. gr. laga nr. 16/2018, sjálfsákvörðunarréttur og athafnafrelsi fólks í kynlífi er ekki unnt að líta svo á að samþykki sem brotaþoli veitti ákærða til samfara hafi tekið til hvers kyns kynferðisathafna af hans hálfu eða að fyrri kynferðisleg samskipti ákærða og brotaþola hafi falið í sér sjálfkrafa samþykki af hennar hálfu fyrir kynferðislegum athöfnum af sama toga.

9 Enda þótt sannað sé í málinu að ákærði hafi áður beitt brotaþola nokkurri hörku meðan á samförum þeirra stóð er ósannað að brotaþoli hafi með orðum eða athöfnum samþykkt að vera beitt þeirri miklu hörku og ofbeldi sem sannað þykir að hún hafi verið beitt í kynlífsathöfnum í umrætt sinn, enda þykir sannað að háttsemin var mun ofbeldisfyllri en áður. Ofbeldið var raunar svo gróft að það kallaði á skýrt samþykki brotaþola fyrir því að vera beitt slíku ofbeldi. Þannig braut ákærði með augljósum hætti gegn sjálfsákvörðunarrétti og kynfrelsi brotaþola meðan á samförum þeirra stóð. Brotaþoli var á meðan þetta ofbeldi átti sér stað undir ákærða og þótt samfarir þeirra hafi síðan haldið áfram nokkra stund, og brotaþoli þá ofan á, þykir framburður brotaþola trúverðugur um það að ofbeldi ákærða hafi kallað fram doða sem gert hafi það að verkum að hún hætti ekki samförunum fyrr en nokkru síðar. Getur þessi háttsemi brotaþola ekki falið í sér eftirfarandi samþykki af hennar hálfu fyrir því ofbeldi sem hún hafði verið beitt.

10 Með framangreindum athugasemdum er ég sammála þeirri niðurstöðu meirihlutans að hlutlægt séð samræmist sú háttsemi ákærða sem lýst er í ákæru, og verður með hliðsjón af áverkum brotaþola og framburði ákærða og brotaþola að teljast sönnuð, verknaðarlýsingu 194. gr. almennra hegningarlaga eins og ákvæðið hljóðar nú og jafnframt á þeim tíma sem atvik málsins áttu sér stað.

11 Með hliðsjón af fyrri endaþarmsmökum ákærða og brotaþola og því sem sannað þykir um samskipti ákærða og brotaþola eftir að ákærði stakk fingri í endaþarm hennar umrætt sinn Ég tel hins vegar að með hliðsjón af því sem samkvæmt framansögðu þykir sannað um grófleika þess ofbeldis sem ákærði beitti brotaþola meðan á samförum þeirra stóð og viðbrögðum hans eftir á, að ákærða hafi hlotið að vera ljóst að ótvírætt samþykki brotaþola þyrfti til að koma fyrir þessum ofbeldisfullu kynlífsathöfnum og að hann hafi ekki getað litið á fyrri kynmök þeirra og samþykki brotaþola fyrir því að hafa samfarir við hann í umrætt sinn sem samþykki fyrir svo ofbeldisfullu kynlífi.

13 Að framansögðu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms tel ég hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi haft ásetning til nauðgunar hvað þessar ofbeldisfullu kynlífsathafnir varðaði. Beri því að staðfesta niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ákærða og heimfærslu til refsiákvæðis hvað þá háttsemi varðar.