861/2018

Útdráttur

R ehf. leigði M ehf. húsnæði undir hótelrekstur í fasteignunum að Aðalstræti 6 og 8 í Reykjavík á grundvelli leigusamnings frá árinu 2011. Í leigusamningnum var meðal annars mælt fyrir um kauprétt M ehf. á öllum húshlutum R ehf. í umræddum fasteignum og að M ehf. gæti nýtt sér þann rétt á tveggja ára fresti út leigutímann, í fyrsta sinn 1. október 2012. Á árunum 2013 og 2014 gerðu M ehf. og R ehf. með sér þrjá samninga um að R ehf. legði til tilteknar fjárhæðir í framkvæmdir á fasteignunum til hagsbóta fyrir M ehf. sem M ehf. skuldbatt sig til að endurgreiða mánaðarlega með tilteknum hætti, samhliða húsaleigu, til loka leigutímans 30. apríl 2021. Aðilar undirrituðu svo kaupsamning um eignirnar í október 2016 en gerðu samhliða samkomulag um að uppgjöri ógreiddra eftirstöðva framkvæmdakostnaðarins skyldi lokið fyrir útgáfu afsals. Um það uppgjör og fleiri atriði skapaðist hins vegar ágreiningur milli þeirra. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að sú túlkun væri eðlilegust og nærtækust að í því orðalagi tveggja yngstu leigusamninganna að „leigutaki fari fyrr úr húsnæðinu en tilgreind leigulok segja“ fælist tilvísun til hvers kyns leiguloka fyrir lok umsamins leigutíma svo sem ef nýting M ehf. á samningsbundnum kauprétti, hefði það í för með sér að M ehf. hefði ekki lengur afnot húsnæðisins á grundvelli leigusamnings. Þótt málsaðilar hefðu ekki samið sérstaklega um það í fyrsta samningi sínum hvernig færi um endurgreiðslu eftirstöðva framkvæmdakostnaðar ef leigulok yrðu fyrir lok umsamins leigutíma væri rétt að túlka endurgreiðsluloforð M ehf. samkvæmt þeim samningi á sama veg og í hinum samningunum. Því var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um skyldu M ehf. til að endurgreiða R ehf. ógreiddar eftirstöðvar framkvæmdakostnaðar samkvæmt samningunum þremur eins og þær voru við lok leigusamningsins, samkvæmt útreikningum R ehf., að teknu tilliti til síðari greiðslna sem M ehf. hefði innt af hendi.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir K-kvk-nf S-kvk-nf og S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf og E-kk-nf Ó-kk-nf, settur landsréttardómari.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 21. nóvember 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 26. október 2018 í málinu nr. E[…]/2017.

2 Áfrýjandi krefst þess aðallega að dómi héraðsdóms verði hrundið og að hann verði sýknaður af kröfum stefnda. Þá krefst áfrýjandi þess að stefndi greiði honum annars vegar 13.608.779 krónur auk nánar tilgreindra dráttarvaxta og hins vegar 52.690.283 krónur auk nánar tilgreindra dráttarvaxta. Áfrýjandi krefst þess til vara að dómkröfur stefnda verði lækkaðar verulega en að því frágengnu að dæmdar greiðslur verði áfram mánaðarlegar greiðslur frá 1. febrúar 2017 til 1. apríl 2021. Loks krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Stefndi krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms. Til vara krefst hann þess í fyrsta lagi að viðurkenndur verði réttur hans til mánaðarlegra greiðslna úr hendi áfrýjanda að grunnfjárhæð 112.000 krónur, sem skuli verðtryggðar miðað við vísitölu neysluverðs, með grunnvísitölu í maí 2013, 410,7 stig, frá 1. febrúar 2017 til og með 1. apríl 2021. Í öðru lagi að viðurkenndur verði réttur hans til mánaðarlegra greiðslna úr hendi áfrýjanda að grunnfjárhæð 462.000 krónur, sem skuli verðtryggðar miðað við vísitölu neysluverðs, með grunnvísitölu í júní 2014, 421 stig, frá 1. febrúar 2017 til og með 1. apríl 2021. Í þriðja lagi að viðurkenndur verði réttur hans til mánaðarlegra greiðslna úr hendi áfrýjanda að fjárhæð 2.052.600 krónur, sem skuli verðtryggðar miðað við vísitölu neysluverðs, með grunnvísitölu í apríl 2015, 427 stig, frá 1. febrúar 2017 til og með 1. apríl 2021, auk 40.000.000 króna greiðslu 1. apríl 2021. Þá krefst stefndi málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Málsatvik og sönnunarfærsla

4 Eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi má rekja ágreining aðila til leigusamnings sem áfrýjandi og Reitir I ehf. gerðu með sér 29. desember 2011 um leigu á húsnæði að Aðalstræti 6 og 8 í Reykjavík en áfrýjandi hefur rekið hótel í húsnæðinu. Stefndi tók við réttindum og skyldum Reita I ehf. gagnvart áfrýjanda eftir að félaginu var skipt upp í stefnda og fleiri félög. Leigutíma samkvæmt leigusamningnum skyldi ljúka 30. apríl 2021. Áfrýjandi hafði áður haft hluta húsnæðisins á leigu á grundvelli leigusamnings 4. nóvember 2008 milli áfrýjanda, sem þá hét Hótel Ísafold ehf. og forvera stefnda, Landic Ísland ehf. Samkvæmt 13. gr. í fylgiskjali við leigusamninginn frá 2011 hafði áfrýjandi kauprétt að öllum eignarhlutum leigusala í Aðalstræti 6 og 8 og gat nýtt sér hann á tveggja ára fresti, í fyrsta sinn 1. október 2012. Kauprétturinn var bundinn við tiltekið upphafsverð sem skyldi taka breytingum miðað við byggingarvísitölu í október 2008 en sú viðmiðun helgaðist af því að sams konar kaupréttarákvæði hafði verið í leigusamningi sömu aðila frá árinu 2008.

5 Málsaðilar gerðu með sér þrjá samninga þess efnis að leigusali fjármagnaði framkvæmdir við hið leigða húsnæði til hagsbóta fyrir leigutaka. Þessum samningum er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Í fyrsta samningnum, 29. maí 2013, sem nefndur var viðauki við húsaleigusamning, sagði að leigusali hefði samþykkt að leggja fram alls 8.000.000 króna auk virðisaukaskatts, sem væri kostnaður vegna framkvæmda á hinu leigða, gegn því að leigutaki greiddi fjárhæð þessa til baka miðað við 1,4% af framkvæmdaupphæðinni ofan á leiguverð. Í öðrum samningnum, sem gerður var 5. júní 2014 og bar sama heiti og sá fyrsti, sagði að leigusali hefði samþykkt að leggja fram að hámarki samtals 33.000.000 króna auk virðisaukaskatts, sem væri kostnaður vegna framkvæmda á þremur nýjum herbergjum í Aðalstræti 6 í Reykjavík. Leigutaki skyldi endurgreiða leigusala endanlega framkvæmdaupphæð og skyldu 1,4% af framkvæmdaupphæðinni, eða 462.000 krónur auk virðisaukaskatts, greiðast á mánuði og leggjast til viðbótar leiguverði hvern mánuð út leigutímann. Þá sagði í samningnum að kæmi til þess að „leigutaki fari fyrr úr húsnæðinu en tilgreind leigulok segja þá skal hann endurgreiða til leigusala það sem eftir stendur af framkvæmdakostnaði“. Í þriðja samningnum, sem gerður var 14. október 2014 og kom fram í fylgiskjali með leigusamningi sömu aðila um 518,3 fermetra viðbótarleiguhúsnæði að Aðalstræti 6, sagði að leigusali hefði samþykkt að fjármagna framkvæmdir vegna endurnýjunar á efstu hæð að Aðalstræti 6 í Reykjavík fyrir að hámarki samtals 165.000.000 króna, auk virðisaukaskatts. Leigutaki skyldi endurgreiða leigusala endanlega framkvæmdaupphæð til baka og skyldi greiða 1,244% af framkvæmdaupphæðinni, eða 2.052.600 krónur auk virðisaukaskatts, á mánuði. Upphæðin hefði „verið lögð til viðbótar við leiguverðið“ fyrir hvern mánuð út leigutímann. Aðilar sömdu á sama hátt og í öðrum samningnum um hvernig fara skyldi um endurgreiðslu ef leigutaki færi úr húsnæðinu fyrir tilgreind leigulok. Í öllum þremur samningunum var kveðið á um að endurgreiðslufjárhæðir yrðu verðbættar með sama hætti og leiguverð.

6 Áfrýjandi nýtti sér kaupréttarákvæði í leigusamningnum frá 2011 miðað við október 2016 og undirrituðu málsaðilar 5. október það ár samning vegna kaupa áfrýjanda á Aðalstræti 6 og 8. Ágreiningur varð með aðilum um endurgreiðslu framkvæmdafjár samkvæmt framangreindum þremur samningum og gerðu þeir með sér samkomulag vegna þess ágreinings 5. október 2016. Þar var greint frá efni samninganna þriggja og ógreiddum eftirstöðvum. Þar var jafnframt greint frá því að stefndi hefði gert kröfu um að eftirstöðvar framkvæmdakostnaðar yrðu gerðar sérstaklega upp óháð kaupsamningi þar sem leigusambandi aðila væri að ljúka. Í samkomulaginu sagði enn fremur: „Aðilar eru sammála um að ganga frá undirritun kaupsamnings í dag og stefna að því að ljúka uppgjöri framangreinds framkvæmdakostnaðar áður en afsal er gefið út. Takist það ekki áskilja Reitir sér rétt til að leita allra lögbundinna úrræða til að innheimta ofangreint framkvæmdafé.“ 7 Stefndi höfðaði mál fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur vegna umræddra ógreiddra eftirstöðva framkvæmdafjár með stefnu sem þingfest var 9. maí 2017. Áfrýjandi tók til varna í því máli en þingfesti sjálfur stefnu á hendur stefnda 27. júní 2017 þar sem hann krafðist annars vegar endurgreiðslu ofgreiddrar leigu að fjárhæð 13.608.779 krónur en hins vegar skaðabóta að fjárhæð 52.690.283 krónur vegna afsals stefnda á afnotarétti fimm bílastæða í kjallara hússins Aðalstræti 6. Að beiðni áfrýjanda og án mótmæla af hálfu stefnda samþykkti héraðsdómari í þinghaldi 27. september 2017 að sameina umrædd tvö mál með vísan til þess að skilyrðum bliðar 1. mgr. 30. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri fullnægt. Ekki var uppfyllt það skilyrði bliðar 1. mgr. 30. gr. laga nr. 91/1991 að unnt hefði verið að höfða síðara málið sem gagnsök í hinu fyrra þar sem síðara málið var ekki höfðað innan mánaðar frá þingfestingu hins fyrra, sbr. 2. mgr. 28. gr. sömu laga. Þar sem mótmæli komu hins vegar ekki fram við sameiningu málanna var hún heimil með vísan til 2. mgr. 30. gr. laganna.

8 Með kröfur áfrýjanda á hendur stefnda verður samkvæmt framansögðu farið sem gagnkröfur til sjálfstæðs dóms eða eftir atvikum skuldajafnaðar, sbr. 2. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991, þótt málið hafi ekki verði höfðað af hálfu áfrýjanda í héraði með eiginlegri gagnsök.

9 Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti gáfu lögmennirnir B-kk-nf Þ-kk-nf og A-kvk-nf G-kvk-nf skýrslu. Vitnið B-kk-nf gætti hagsmuna áfrýjanda við gerð kaupsamnings málsaðila um Aðalstræti 6 og 8 í Reykjavík en A-kvk-nf var starfsmaður stefnda og gætti hagsmuna hans við samningsgerðina.

Niðurstaða

10 Í hinum áfrýjaða dómi er gerð grein fyrir þeim málsástæðum sem áfrýjandi hélt fram í héraði til stuðnings aðalkröfu sinni um sýknu af kröfum stefnda og varakröfu sinni um að einungis yrði tekin til greina varakrafa stefnda um mánaðarlegar greiðslur til 1. apríl 2021.

11 Varakrafa áfrýjanda fyrir Landsrétti er studd þeim rökum að þar sem leigusamningur málsaðila hefði aðeins gilt til ársins 2021 hefði verið ljóst, miðað við að áfrýjandi skyldi samkvæmt fylgiskjali með leigusamningi frá 14. október 2014 endurgreiða stefnda mánaðarlega til loka leigutímans 1,244% af 165.000.000 króna framkvæmdakostnaði, að ekki hefði verið unnt að endurgreiða fjárhæðina með þeim hætti sem aðilar sömdu um. Stefnda hefði því verið vel ljóst að endurgreiðsluskyldan væri bundin við gildistíma leigusamningsins en gæti ekki staðið sem sjálfstæður lánasamningur. Verði ekki fallist á sýknu krefst áfrýjandi lækkunar á aðalkröfu stefnda þannig að hann verði einungis dæmdur til að endurgreiða 147.718.780 krónur af þriðja samningi málsaðila að frádregnum áður greiddum leigugreiðslum. Af hálfu stefnda hefur þessari málsástæðu áfrýjanda verið mótmælt bæði efnislega og sem of seint fram kominni. Af gögnum málsins og hinum áfrýjaða dómi er ljóst að þessi málsástæða kom fyrst fram í greinargerð áfrýjanda til Landsréttar en fullt tilefni var til fyrir áfrýjanda að hafa hana fyrr uppi. Með vísan til 5. mgr. 101. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 verður ekki á þessari málsástæðu áfrýjanda byggt, gegn mótmælum stefnda.

12 Við munnlegan flutning málsins fyrir Landsrétti var því haldið fram af hálfu lögmanns áfrýjanda að krafa stefnda um endurgreiðslu ógreidds framkvæmdakostnaðar væri ekki reiknuð með réttum hætti og því ódómtæk. Í samkomulagi aðila hefði aðeins verið gert ráð fyrir að framkvæmdakostnaðurinn yrði verðbættur en ekki gert ráð fyrir að áfrýjandi greiddi vexti. Hins vegar yrði ráðið af gögnum málsins að stefndi hefði án heimildar í lögum eða samningum aðila reiknað sér vexti á ógreiddar eftirstöðvar framkvæmdakostnaðarins og skipt hinum mánaðarlegu innborgunum í greiðslur inn á höfuðstól annars vegar og vexti hins vegar. Þannig hefðu ógreiddar eftirstöðvar framkvæmdakostnaðar lækkað hægar við ráðstöfun innborgana en rétt hefði verið og stefnufjárhæð endurspeglaði þannig ekki réttar eftirstöðvar hans.

13 Um nýja málsástæðu er að ræða sem ekki hefur verið hreyft áður af hálfu áfrýjanda í máli þessu. Í stefnu þeirri sem stefndi lagði fram í héraði kom fram að í öllum tilvikum hefði verið um það að ræða að endurgreiðsla kostnaðar færi fram með jafngreiðsluaðferð og hefðu þessar jöfnu greiðslur annars vegar falið í sér höfuðstólsgreiðslu og hins vegar vaxtagreiðslu. Samanlagðar fjárhæðir mánaðarlegra greiðslna hefðu þannig verið hærri en sem nam heildarframkvæmdakostnaðinum. Af þessum sökum hefðu einungis höfuðstólsgreiðslurnar lækkað eftirstöðvar framkvæmdakostnaðarins en ekki vaxtagreiðslurnar. Um þetta var vísað til framlagðs dómskjals með lýsingu á aðferðafræði stefnda við mat á endurgreiðslu framkvæmdakostnaðar.

14 Af tölvupóstsamskiptum vitnisins Ö-kvk-ef G-kvk-ef og K-kk-ef O-kk-ef, framkvæmdastjóra áfrýjanda, í október 2016, þegar málsaðilar unnu að uppgjöri á eftirstöðvum ógreidds framkvæmdafjár, verður ráðið að áfrýjandi hafi þá haft upplýsingar um að stefndi hefði reiknað sér vexti á framkvæmdakostnaðinn og að krafa um endurgreiðslu eftirstöðva hans tæki mið af því. Engin sérstök mótmæli virðast hafa komið fram af hálfu áfrýjanda á þeim tíma um áskilnað stefnda um greiðslu vaxta. Þótt fullt tilefni hafi samkvæmt framansögðu gefist til að mótmæla útreikningum á aðalkröfu stefnda að þessu leyti strax á fyrstu stigum málsins lét áfrýjandi það undir höfuð leggjast þar til við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti. Með vísan til 5. mgr. 101. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991, verður ekki á þessari málsástæðu áfrýjanda byggt, gegn mótmælum stefnda. Þá verður með vísan til framangreinds ekki fallist á með áfrýjanda að útreikningur aðalkröfu sé byggður á ólögmætum grunni eða að krafan sé að öðru leyti haldin slíkum annmörkum að ekki verði dómur á hana lagður.

15 Óumdeilt er að allir þrír samningarnir sem um er deilt í málinu kváðu efnislega á um að stefndi legði til fé til framkvæmda á hinu leigða í þágu áfrýjanda og að áfrýjandi skyldi endurgreiða stefnda fjárframlögin. Í öllum þremur samningunum fólst þannig viðurkenning á skuld og loforð um endurgreiðslu. Þá var í öllum þremur samningunum kveðið á um að endurgreiðslan skyldi vera í formi mánaðarlegra greiðslna, sem næmu tilteknu hlutfalli framkvæmdakostnaðarins, til viðbótar umsömdu mánaðarlegu leigugjaldi. Framkvæmdakostnaðurinn skyldi verðbætast með sama hætti og leigugreiðslur og virðisaukaskattur leggjast þar ofan á. Í fyrsta samningnum var ekki tiltekið sérstaklega hversu lengi umræddar endurgreiðslur skyldu standa yfir en í síðari tveimur samningunum var kveðið á um að þær kæmu til viðbótar við leiguverðið fyrir hvern mánuð út leigutímann. Í síðari tveimur samningunum var að auki kveðið á um hvernig færi um ógreiddar eftirstöðvar framkvæmdakostnaðar ef leigutaki færi fyrr úr húsnæðinu en tilgreind leigulok segðu til um en ekkert var um slíkt fjallað í fyrsta samningnum.

16 Til nokkurra atriða er að líta varðandi það hvernig túlka eigi umrædda þrjá samninga með tilliti til þess hvernig fara skyldi með ógreiddar eftirstöðvar framkvæmdakostnaðarins við þau leigulok sem urðu þegar áfrýjandi nýtti sér umsaminn kauprétt samkvæmt leigusamningi málsaðila.

17 Í fyrsta lagi er rétt að líta til þess að nýting kaupréttar miðaðist við tiltekið kaupverð sem samið hafði verið um áður en ráðist var í þær framkvæmdir sem stefndi fjármagnaði og áður en áfrýjandi skuldbatt sig til að endurgreiða stefnda framkvæmdakostnaðinn samkvæmt fyrrnefndum þremur samningum. Framkvæmdirnar sem um ræðir miðuðu allar að því að bæta aðstöðu áfrýjanda til hótelrekstrar í hinu leigða húsnæði og er óumdeilt að þær voru unnar í þágu áfrýjanda og honum til hagsbóta. Áfrýjandi varð við nýtingu kaupréttarins í október 2016 eigandi hins leigða húsnæðis og þar með þeirra endurbóta sem stefndi hafði fjármagnað á árunum 2013 og 2014 en án þess þó að tillit væri tekið til þeirrar verðmætaaukningar sem framkvæmdirnar höfðu í för með sér við ákvörðun kaupverðsins.

18 Í öðru lagi verður við túlkun samninganna þriggja að líta til þess að þeir kváðu allir skýrt á um að áfrýjandi skyldi endurgreiða framkvæmdakostnaðinn. Þótt allir þrír samningarnir hafi mælt fyrir um að endurgreiðslur skyldu vera í formi mánaðarlegra viðbótargreiðslna ofan á leigugreiðslur var hvergi vikið að því að ógreiddar eftirstöðvar féllu niður ef leigusamningi lyki áður en framkvæmdakostnaður yrði að fullu endurgreiddur.

19 Í þriðja lagi er rétt að líta til þess að ekki verður séð að áfrýjandi hafi í tengslum við nýtingu kaupréttarins mótmælt því að á honum hvíldi við lok leigusamningsins skylda til að greiða ógreiddar eftirstöðvar framkvæmdakostnaðar. Um þetta vitna ákvæði fyrrnefnds samkomulags sem málsaðilar gerðu með sér 5. október 2016 í tengslum við gerð kaupsamnings um hið leigða húsnæði á grundvelli fyrrnefnds kaupréttarákvæðis en þar er vitnað til fyrrnefndra þriggja samninga um framkvæmdir sem stefndi fjármagnaði og sagt að aðilar stefndu að því að ljúka uppgjöri framgreinds framkvæmdakostnaðar áður en afsal yrði gefið út. 20 Með vísan til framangreindra þriggja atriða og forsendna hins áfrýjaða dóms að öðru leyti er fallist á með stefnda að sú túlkun sé eðlilegust og nærtækust á ákvæðum síðustu tveggja samninga málsaðila að í orðalaginu „leigutaki fari fyrr úr húsnæðinu en tilgreind leigulok segja“ felist tilvísun til hvers kyns leiguloka fyrir lok umsamins leigutíma svo sem ef nýting áfrýjanda á samningsbundnum kauprétti hefði það í för með sér að áfrýjandi hefði ekki lengur afnot húsnæðisins á grundvelli leigusamnings.

21 Þótt málsaðilar hafi ekki samið sérstaklega um það í fyrsta samningi sínum hvernig færi um endurgreiðslu eftirstöðva framkvæmdakostnaðar ef leigulok yrðu fyrir lok umsamins leigutíma er á grundvelli framangreindra þriggja atriða rétt að túlka endurgreiðsluloforð áfrýjanda samkvæmt þeim samningi á sama veg og í hinum samningunum með þeim hætti að skylda áfrýjanda til endurgreiðslu félli ekki niður þótt skylda til greiðslu mánaðarlegrar leigu félli niður vegna leiguloka fyrir lok umsamins leigutíma og að eftirstöðvar framkvæmdakostnaðar yrðu þá gjaldkræfar í heild.

22 Með vísan til alls framangreinds verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um skyldu áfrýjanda til að endurgreiða stefnda ógreiddar eftirstöðvar framkvæmdakostnaðar samkvæmt öllum þremur samningunum eins og þær voru við lok leigusamningsins, samkvæmt útreikningum stefnda og að teknu tilliti til greiðslna sem áfrýjandi innti af hendi eftir lok leigusamningsins, í samræmi við aðalkröfu stefnda í máli þessu.

23 Áfrýjandi hefur fyrir Landsrétti krafist þess að stefnda verði gert að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 52.690.283 krónur vegna samkomulags fyrirrennara stefnda, Landic Ísland ehf. við Forum lögmenn ehf. 31. október 2008 um endurgjaldslaus afnot síðarnefnda aðilans í 50 ár af fimm bílastæðum í kjallara hússins að Aðalstræti 8. Þessum endurgjaldslausa afnotarétti var þinglýst sem kvöð á umrædda fasteign 5. október 2012 en yfirlýsing um kvöðina var móttekin til þinglýsingar 30. mars það ár.

24 Framburður vitnanna B-kk-ef og Ö-kvk-ef fyrir Landsrétti laut fyrst og fremst að atvikum að baki þessari dómkröfu. Bæði báru þau að umræddur afnotaréttur hefði komið til umræðu milli málsaðila í aðdraganda að gerð kaupsamnings þeirra í október 2016. B-kk-nf bar jafnframt að áfrýjandi hefði viljað gera skriflegan fyrirvara við kaupsamningsgerðina vegna afnotaréttarins en stefndi neitað að undirrita kaupsamning með slíkum fyrirvara. A-kvk-nf minntist þess hins vegar ekki að stefndi hefði óskað eftir því að gera skriflegan fyrirvara eða gert munnlegan fyrirvara. Vegna starfa þeirra í þágu málsaðila í tengslum við kaupsamningsgerðina getur hvorugt þeirra talist hlutlaust vitni um þetta atriði og ræður framburður þeirra ekki úrslitum um þetta ágreiningsefni.

25 Með skírskotun til framangreinds og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms að öðru leyti verður ekki fallist á umrædda kröfu áfrýjanda og kemur hún því ekki til lækkunar aðalkröfu stefnda í málinu. 26 Samkvæmt öllu framangreindu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

27 Eftir úrslitum málsins verður áfrýjandi dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Landsrétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Miðbæjarhótel/Centerhotels ehf., greiði stefnda, Reitum – hótelum ehf., 2.000.000 króna í málskostnað fyrir Landsrétti.