393/2018

Útdráttur

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem viðurkennd var krafa G að fjárhæð 26.441.601,04 bandaríkjadalir við slit L. Ágreiningur aðila laut að því með hvaða hætti skyldi gera upp afleiðusamninga sem í gildi voru milli aðila þegar L sagði samningunum upp með heimild í rammasamningi aðila. Þar sem héraðsdómur tók ekki afstöðu til þeirrar málsástæðu sóknaraðila að sú aðferð sem varnaraðili viðhafði við útreikning á tapi sínu væri vanreifuð, óljós og ekki studd gögnum taldi Landsréttur að ekki yrði hjá því komist að fella hinn kærða úrskurð úr gildi. Var hann því ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir K-kvk-nf S-kvk-nf, R-kvk-nf B-kvk-nf og V-kk-nf H. V-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 30. apríl 2018, sem barst héraðsdómi þann dag en kærumálsgögn bárust Landsrétti 11. næsta mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 18. apríl 2018 í málinu nr. X[…]/2013, þar sem viðurkennd var krafa varnaraðila að fjárhæð 26.441.601,04 bandaríkjadalir við slit sóknararðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

2 Sóknaraðili krefst þess að hinum kærða úrskurði verði hrundið. Aðallega þannig að öllum kröfum varnaraðila verði hafnað en til vara að þær verði lækkaðar verulega. Þá krefst hann málskostnaðar úr hendi varnaraðila vegna meðferðar málsins í héraði og kærumálskostnaðar.

3 Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdóms til Landsréttar fyrir sitt leyti 18. maí 2018. Hann krefst þess aðallega að krafa hans sem lýst var í bú sóknaraðila að fjárhæð 37.885.507,92 bandaríkjadalir verði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Til vara að krafan verði viðurkennd að fjárhæð 30.604.353 bandaríkjadalir. Þá krefst hann málskostnaðar vegna meðferðar málsins í héraði og kærumálskostnaðar.

Niðurstaða

4 Ágreiningur aðila lýtur að því með hvaða hætti skuli gera upp afleiðusamninga sem í gildi voru milli aðila þegar sóknaraðili sagði samningunum upp 9. október 2008 vegna vanefndar sóknaraðila með heimild í ISDArammasamningi er aðilar undirrituðu 12. febrúar 2007 og kvað á um skilmála samninga milli aðila um afleiðuviðskipti. Um viðskiptin gilda ensk lög. Samkvæmt skilmálum ISDArammasamningsins var varnaraðila heimilt að krefjast greiðslu úr hendi sóknaraðila sem nam tapi þess fyrrnefnda vegna vanefndar þess síðarnefnda og skyldi hann ákvarða tap sitt af sanngirni og í góðri trú.

5 Auk þess að byggja á þeirri málsástæðu að varnaraðili hafi ekki ákvarðað tap sitt af sanngirni og í góðri trú hefur sóknaraðili teflt fram þeirri málsástæðu að sú aðferð sem varnaraðili viðhafði við útreikning á tapi sínu sé vanreifuð, óljós og ekki studd gögnum.

6 Í úrskurði héraðsdóms er þeirrar málsástæðu hvorki getið né tekin rökstudd afstaða til hennar. Fer þetta í bága við e og flið 1. mgr. 114. gr., sbr. 4. mgr. 112. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. og 178. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Verður því ekki hjá því komist að fella hinn kærða úrskurð úr gildi.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærumálskostnaður fellur niður.