588/2018

Útdráttur

R krafði S ehf. um laun vegna slysaforfalla vegna vinnuslyss sem hann kvaðst hafa orðið fyrir hjá S ehf. Í dómi Landsréttar, sem staðfesti dóm héraðsdóms, kom fram að ósannað væri að R hefði orðið fyrir slysi við vinnu sína umræddan dag. Ætti R því ekki rétt til launa vegna slysaforfalla og var S ehf. sýknað af kröfum R.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf, S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf og V-kk-nf H. V-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 16. júlí 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 18. júní sama ár í málinu nr. E748/2017.

2 Áfrýjandi krefst þess að hinum áfrýjaða dómi verði hrundið og stefnda verði gert að greiða honum 1.654.916 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 32.444 krónum frá 1. mars 2017 til 1. apríl sama ár, af 370.438 krónum frá þeim degi til 1. maí sama ár, af 708.432 krónum frá þeim degi til 1. júní sama ár, af 1.061.635 krónum frá þeim degi til 1. júlí sama ár og af 1.654.916 krónum frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

4 Í máli þessu krefst áfrýjandi launa vegna slysaforfalla frá 3. janúar 2017 en hann kveðst hafa orðið fyrir vinnuslysi þann dag.

5 Áfrýjandi hóf störf hjá stefnda 1. apríl 2012. Um réttindi og skyldur í ráðningarsambandinu fór eftir kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins við Eflingu og fleiri stéttarfélög, sem gilti frá 1. maí 2015 til 31. desember 2018. Stefndi greiddi áfrýjanda laun vegna janúarmánaðar 2017 en áfrýjandi krefst í málinu greiðslu fimm mánaða launa auk orlofslauna, orlofsuppbótar og desemberuppbótar, að frádregnum dagpeningagreiðslum frá Sjúkratryggingum Íslands, og vísar um það til greina 8.1.4 og 8.2 í kjarasamningnum. Samkvæmt fyrrnefnda ákvæðinu skuli áfrýjandi í ljósi starfstíma síns hjá stefnda njóta réttar til greiðslu eins mánaðar á staðgengilslaunum og tveggja mánaða á dagvinnulaunum vegna veikindaforfalla en samkvæmt síðarnefnda ákvæðinu skuli hann að auki halda dagvinnulaunum sínum í þrjá mánuði ef um vinnuslys er að ræða.

6 Við munnlegan flutning málsins í héraði byggði áfrýjandi einnig á því að samkvæmt ákvæði 8.4.2 í framangreindum kjarasamningi skuli, ef ágreiningur rís um bótaskyldu vinnuveitanda, farið eftir því hvort slysatrygging ríkisins telji skylt að greiða bætur. Stefndi andmælti málsástæðunni sem of seint fram kominni og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður fallist á þá niðurstöðu hans að byggja ekki á henni. Sömu málsástæðu var hreyft á ný við málflutning fyrir Landsrétti en hennar var ekki getið í greinargerð áfrýjanda til réttarins. Sætti hún á ný andmælum stefnda og verður heldur ekki á henni byggt við úrlausn málsins hér fyrir dómi, sbr. 5. mgr. 101. gr. og 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

7 Samkvæmt útprentun úr bráðamóttökuskrá frá Landspítala – háskólasjúkrahúsi leitaði áfrýjandi á bráðamóttöku 3. janúar 2017 vegna bakverkjar og fékk lyfseðla fyrir bólgueyðandi og verkjastillandi lyfjum „ásamt atvinnurekendavottorði“. Í skjalinu kemur ekkert fram um að áfrýjandi telji sig hafa orðið fyrir slysi við vinnu sína en aftur á móti greinir þar að hann hafi komið á slysadeild í júlí 2015 með svipuð einkenni og sögu. Umrætt „atvinnurekendavottorð“ hefur ekki verið lagt fram í málinu. Næst virðist áfrýjandi hafa leitað til læknis 9. janúar 2017 en samkvæmt vottorði I, læknis á Heilsugæslunni Miðbæ, var áfrýjandi óvinnufær vegna sjúkdóms frá þeim degi til 20. sama mánaðar.

8 Samkvæmt framburði D, framkvæmdastjóra stefnda, fyrir héraðsdómi var áfrýjandi ósáttur við að hafa ekki fengið sömu launahækkun og aðrir starfsmenn. Hann hefði komið á vinnustaðinn 10. janúar 2017 og farið fram á að fá greidd þriggja mánaða laun en P-kk-nf hafi vísað á C, stjórnarformann stefnda, sem hafi séð um slík mál. Áfrýjandi hefði farið í fússi og hringt stuttu síðar og hótað D og fjölskyldu hans lífláti. Einni eða tveimur klukkustundum síðar hefði C hringt í D og sagt honum að kaupa nýjar læsingar fyrir vinnustaðinn vegna áfrýjanda. Á meðan D hefði verið fjarverandi í þeim erindagjörðum hefði áfrýjandi komið aftur og sparkað í bifreið D og skemmt hana. C bar að hans starfsstöð væri annars staðar og að D sæi um daglegan rekstur stefnda. Áfrýjandi hefði komið til sín þennan dag með útfyllta slysatilkynningu sem hann hefði ritað undir án þess að vita í raun mikið um málið. Áfrýjandi hefði síðan komið aftur nokkru síðar og staðfest að hann hefði haft í hótunum við D. 9 Í tilkynningu til Sjúkratrygginga Íslands 10. janúar 2017, sem undirrituð er af áfrýjanda og framangreindum C, kemur fram að áfrýjandi hafi orðið fyrir vinnuslysi 3. janúar 2017. Hafi hann rekið sig í koll á gólfinu er hann var að bera þunga borðplötu með vinnufélaga sínum, misst jafnvægið og fengið slink á bakið þegar hann reyndi að koma í veg fyrir að detta.

10 Þrátt fyrir ákvæði 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum var slys það sem áfrýjandi kveðst hafa orðið fyrir ekki tilkynnt til Vinnueftirlits ríkisins. Samkvæmt framangreindu eru aftur á móti engin gögn í málinu um að fyrirsvarsmönnum stefnda hafi verið það ljóst fyrr en 10. janúar 2017 að áfrýjandi teldi sig hafa orðið fyrir slysi. Var þá orðið of seint að rannsaka vettvang þannig að máli hefði getað skipt varðandi sönnun um atvik umrætt sinn.

11 Næst virðist áfrýjandi hafa leitað til læknis 19. janúar 2017 og var þá skoðaður af H, læknakandídat á Heilsugæslunni Miðbæ, en ekki liggur fyrir í málinu vottorð um óvinnufærni eftir þá læknisheimsókn. Hinn 30. janúar 2017 gaf H aftur á móti út vottorð þar sem fram kemur að áfrýjandi sé óvinnufær með öllu vegna slyss frá 3. janúar 2017 og óvíst sé hvenær tímabili óvinnufærni ljúki. Loks liggur fyrir vottorð F, læknis á Heilsugæslunni Miðbæ, 24. mars 2017 þar sem fram kemur sama frásögn af atvikum og í framangreindri tilkynningu til Sjúkratrygginga Íslands og að áfrýjandi sé óvinnufær vegna slyss til 18. apríl 2017. Í vottorðinu er eftirfarandi tekið fram: „Ber sig undarlega við skoðun og nokkurt ósamræmi milli tilrauna en getur þó lyft gegn mótstöðu bæði proximalt og distalt í ganglimum og kraftar eru metnir jafnir milli hliða.“ Jafnframt kom fram að áfrýjandi hefði kveinkað sér mikið en erfitt væri að staðsetja eymsli nákvæmlega þar sem hann hefði kveinkað sér á stóru svæði.

12 Fyrir héraðsdómi bar áfrýjandi að hann hefði 3. janúar 2017, ásamt samstarfsmanni sínum, verið að bera þungan skenk á milli hæða í vinnunni. Á efri hæðinni hefði hann rekið sig í koll og misst jafnvægið. Hefði hann samt borið skenkinn niður en fengið verk í bakið þegar hann var að leggja skenkinn á gólfið á neðri hæðinni. Hefði hann misst tilfinningu í fótunum í 15 mínútur og ekki getað gengið. Þá bar áfrýjandi að hann hefði ekki notið aðstoðar túlks á bráðamóttökunni en hann hefði aftur á móti notið aðstoðar túlks hjá heimilislækni þar sem hann átti að mæta reglulega eftir slysið. Hann neitaði því að hafa hótað framkvæmdastjóra stefnda og fjölskyldu hans og að hafa skemmt bíl hans.

13 Vitnið A bar fyrir héraðsdómi að hann hefði borið skáp niður stiga með áfrýjanda 3. janúar 2017. Hefði áfrýjandi beðið sig að stoppa á leiðinni vegna bakverkjar. Hefði vitnið ekki orðið vart við koll á leið þeirra. Spurður hvort áfrýjandi hefði hrasað eða dottið kvað vitnið svo ekki hafa verið, áfrýjandi hefði bara beðið sig að stoppa. Þá hefði skápurinn sem þeir báru ekki verið þungur.

14 Þrátt fyrir tungumálaörðugleika áfrýjanda og þá staðreynd að framangreindir menn, sem báru um atvik máls, hafa annaðhvort aðilastöðu eða eru starfsmenn stefnda, verður með vísan til þess sem að framan greinir, og forsendna hins áfrýjaða dóms að öðru leyti, fallist á þá niðurstöðu hans að ósannað sé að áfrýjandi hafi orðið fyrir slysi við vinnu sína 3. janúar 2017. Á hann því ekki rétt til launa vegna slysaforfalla. Kemur þá ekki til frekari skoðunar hvort stefndi hafi með fyrirvaralausri brottvikningu áfrýjanda úr starfi getað takmarkað þann rétt. Þá hefur áfrýjandi, eins og hann hefur hagað málatilbúnaði sínum, hvorki gert kröfu um greiðslu launa í veikindaforföllum né á uppsagnarfresti.

15 Að öllu framangreindu virtu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

16 Rétt er að málskostnaður fyrir Landsrétti falli niður.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fellur niður.