624/2018

Útdráttur

L ehf. krafði N ehf. um greiðslu tveggja reikninga sem gefnir voru út í árslok 2017, vegna lögfræðiþjónustu sem innt var af hendi á árunum 2003 til 2013, en N ehf. hafnaði greiðsluskyldu. Landsréttur féllst ekki á málatilbúnað N ehf. um aðildarskort félagsins eða að í gildi hafi verið samkomulag um að N ehf. þyrfti ekki að greiða fyrir almenna lögfræðiþjónustu sem L ehf. veitti N ehf. samhliða innheimtu viðskiptakrafna. Rétturinn taldi kröfur L ehf. á grundvelli reikninganna á hinn bóginn fyrndar og staðfesti því dóm héraðsdóms um sýknu N ehf. af kröfum L. ehf.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir K-kvk-nf S-kvk-nf, S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf og V-kk-nf H. V-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 26. júlí 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 29. júní 2018 í málinu nr. E[…]/2018.

2 Áfrýjandi krefst þess að hinum áfrýjaða dómi verði hrundið og að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 6.913.550 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 15. janúar 2018 til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

4 Líkt og rakið er í hinum áfrýjaða dómi annaðist áfrýjandi innheimtu vanskilakrafna af ýmsu tagi fyrir stefnda um árabil og tók einnig að sér ýmis önnur lögfræðileg verkefni, einkum aðstoð við samninga og ráðgjöf. Áfrýjandi hélt utan um innheimtuverkefnin í sérstöku innheimtukerfi og var útlagður kostnaður áfrýjanda og innheimt fé fært á viðskiptareikning stefnda hjá áfrýjanda. Ekki var samið sérstaklega um hvernig greiðsla yrði innt af hendi fyrir hina almennu lögfræðiþjónustu. Þó liggur fyrir að af og til gaf áfrýjandi út áfangareikninga á hendur stefnda vegna þeirra starfa, í fyrsta sinn í árslok 2006. Reikningarnir voru greiddir með millifærslu af fyrrnefndum viðskiptareikningi stefnda. Áfangareikningarnir bera ekki með sér hvaða verk voru unnin eða hvenær eða hver skuldastaða stefnda gagnvart áfrýjanda var. Þá verður ekki séð að kröfur vegna hinnar almennu lögfræðiþjónustu, sem áfrýjandi veitti stefnda, hafi nokkru sinni verið stofnaðar í viðskiptamannabókhaldi áfrýjanda. Af því leiðir að stefndi fékk ekki send yfirlit yfir stöðu krafna á hendur honum.

5 Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, er því hafnað að sýkna beri stefnda af kröfu áfrýjanda vegna aðildarskorts eða á þeim grunni að samkomulag hafi verið um að stefndi þyrfti ekki að greiða fyrir hina almennu lögfræðiþjónustu.

6 Samkvæmt 1. mgr. 2. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda reiknast fyrningarfrestur kröfu frá þeim degi þegar kröfuhafi gat fyrst átt rétt til efnda. Hinir umþrættu reikningar málsins voru gefnir út 4. og 13. desember 2017 vegna lögfræðiþjónustu frá árinu 2003 til 1. júní 2013. Á meðal gagna málsins er dagsett „yfirlit áfrýjanda um helstu viðfangsefni skv. verkskýrslu, júní/júlí 2013“. Einnig „vinnuskýrsla“ áfrýjanda sem ber með sér að hafa verið unnin af H-kk-þgf M-kk-þgf lögmanni 9. janúar 2018, degi fyrir þingfestingu málsins í héraði. Samkvæmt yfirlitinu vann áfrýjandi að ýmsum aðgreindum verkefnum í þágu stefnda á framangreindu tímabili og hélt, eftir því sem fram kemur í vinnuskýrslunni, tímaskráningu þar um. Þær vinnustundir voru þó ekki færðar í tímaskráningarkerfi stefnda fyrr en skömmu áður en málið var þingfest í héraði og var stefnda því ókunnugt um fjölda þeirra fyrr en þá. Þar sem um aðgreind, sjálfstæð verkefni var að ræða átti áfrýjandi rétt til greiðslu þegar hverju verkefni um sig var lokið og hófst þá fyrningarfrestur hverrar kröfu fyrir sig, sbr. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 150/2007.

7 Samkvæmt 14. gr. laga nr. 150/2007 telst fyrningu slitið þegar skuldari hefur gagnvart kröfuhafa beinlínis eða með atferli sínu viðurkennt greiðsluskyldu, svo sem með loforði um greiðslu eða með því að greiða afborgun höfuðstóls, verðbætur eða vexti. Samkvæmt héraðsdómsstefnu var síðasta greiðsla stefnda til áfrýjanda vegna lögfræðiþjónustunnar innt af hendi 27. desember 2013. Virðist hún, eins og aðrar innborganir stefnda fyrir lögfræðiþjónustu áfrýjanda, hafa falist í ráðstöfun áfrýjanda á inneign á viðskiptareikningi stefnda vegna innheimtumálanna. Á þeim tíma bjó stefndi ekki yfir upplýsingum um stöðu krafna áfrýjanda á hendur honum. Í ljósi þess stoðar áfrýjanda ekki að halda því fram að þessi ráðstöfun, sem gerð var að frumkvæði áfrýjanda, feli í sér viðurkenningu stefnda á skyldu til að greiða þá skuld sem áfrýjandi krefur stefnda um. Verður því ekki fallist á með áfrýjanda að þessi ráðstöfun hafi slitið fyrningu.

8 Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður ekki heldur fallist á að síðari ráðstafanir áfrýjanda til lækkunar á ætlaðri kröfu á hendur stefnda hafi falið í sér viðurkenningu stefnda á greiðsluskyldu, sem hafi slitið fyrningu.

9 Samkvæmt öllu framangreindu voru allar kröfur áfrýjanda á hendur stefnda fyrndar þegar mál þetta var höfðað.

10 Að framangreindu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur.

11 Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Landsrétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Lögskil ehf., greiði stefnda, Nýborg ehf., 800.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.