175/2020

Útdráttur

B var gefin að sök líkamsárás, með því að hafa rifið í hár A, sparkað í og/eða traðkað á brjóstkassa og sparkað í andlit hennar, og sigað á hana dobermann- hundi sem hafi glefsað og klórað í hana, með nánar tilgreindum afleiðingum. Í dómi Landsréttar er rakið að hvorki vætti vitna né fyrirliggjandi læknisvottorð sýndu, þannig að hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að B hefði sigað hundinum á A eða að hann hefði glefsað og klórað í hana, eða að B hefði sparkað í andlit A. Var B því sýknuð af þeim ákæruatriðum. Að öðru leyti var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu B og um heimfærslu til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að B gekkst undir tvær lögreglustjórasáttir og viðurlagaákvörðun fyrir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms og bar því að dæma henni hegningarauka samkvæmt 78., sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga. Að því virtu þótti refsing B hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði sem bundin var skilorði. Þá var staðfest ákvæði héraðsdóms um miskabætur til handa A.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir J-kk-nf H-kk-nf og K-kvk-nf S-kvk-nf H-kvk-nf B-kvk-nf, settur landsréttardómari.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 23. mars 2020 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 30. janúar 2020 í málinu nr. S- [...]/2019.

2

Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærðu verði þyngd.

3

Endanleg krafa ákærðu er aðallega um sýknu af kröfum ákæruvaldsins samkvæmt ákæru héraðssaksóknara, útgefinni 23. maí 2019 en til vara og að öðru leyti krefst hún þess að hún verði dæmd til vægustu refsingar er lög leyfa. Þá krefst hún frávísunar bótakröfu brotaþola en til vara að fjárhæð tildæmdra bóta verði lækkuð.

4

Brotaþoli, A, hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Landsrétti og verður því litið svo á að hún krefjist þess að ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu hennar verði staðfest, sbr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

5

Við meðferð málsins fyrir Landsrétti var spiluð í heild upptaka af framburði vitnisins C fyrir héraðsdómi. Þá var tekin skýrsla af L lækni en vitnið gaf ekki skýrslu fyrir héraðsdómi.

Niðurstaða

6

Fyrir héraðsdómi játaði ákærða tvö þjófnaðarbrot sem henni eru gefin að sök í I. kafla ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 4. júní 2019. Þá játaði ákærða einnig tvö umferðarlagabrot sem henni eru gefin að sök í II. kafla sömu ákæru, það er brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 44. gr., 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a og 1. mgr. 48. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga. Var ákærða svipt ökurétti í sex mánuði frá 16. október 2020 að telja. Er sakfelling fyrir þessi brot ákærðu ekki til endurskoðunar fyrir Landsrétti.

7

Hinn 1. janúar 2020 tóku gildi ný umferðarlögnr. 77/2019. Í samræmi við 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 verður nú dæmt um háttsemi ákærðu eftir hinum nýju umferðarlögum, bæði um refsinæmi verknaðar sem ákærðu er gefinn að sök og um refsingu, þó þannig að ekki verður beitt þyngri refsingu en heimilt var á þeim tíma er brot var framið. Hið sama á við um refsikennd viðurlög samkvæmt þessari grunnreglu. Ákvæði 1., sbr. 2. mgr. 48. gr. núgildandi umferðarlaga er efnislega samhljóða 1., sbr. 2. mgr. 44. gr. eldri umferðarlaga og ákvæði 1. mgr., sbr. 2. mgr. 50. gr. núgildandi umferðarlaga er efnislega samhljóða 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a eldri umferðarlaga að því leyti sem hér skiptir máli en til þess er að líta að brot ákærðu var staðreynt með mælingu í blóði hennar. Brot ákærðu gegn 1. mgr. 48. gr. þágildandi umferðarlaga er nú réttilega heimfært til 1. mgr. 58. gr. núgildandi umferðarlaga. Brot gegn þessum ákvæðum laganna varða sektum eða fangelsi samkvæmt 1. mgr. 95. gr. núgildandi umferðarlaga, sbr. 1. mgr. 100. gr. eldri umferðarlaga. Sambærileg ákvæði 101. og 102. gr. eldri umferðarlaga um sviptingu ökuréttar er nú að finna í 99. og 101. gr. umferðarlaga.

8

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærða einnig sakfelld fyrir líkamsárás með því að hafa á tilgreindum degi utandyra á bifreiðastæði við [...]í Reykjavík ráðist á brotaþola með því að siga á hana dobermann- hundi, rífa í hár hennar, sparka í og/eða traðka á brjóstkassa brotaþola þar sem hún lá á jörðinni að minnsta kosti tvisvar sinnum og sparka að minnsta kosti einu sinni í andlit hennar auk þess sem hundurinn glefsaði og klóraði í hana, allt með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru héraðssaksóknara.

Ósannað var hins vegar talið að ákærða hefði dregið brotaþola í jörðina og unir ákæruvaldið þeirri niðurstöðu. Í ljósi atvika var atlaga ákærðu í hinum áfrýjaða dómi ekki talin slík að varðaði við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, svo sem miðað er við í ákæru en brot ákærðu heimfært til 1. mgr. 218. gr. laganna. Þeirri niðurstöðu unir ákæruvaldið ekki.

9

Ákærða gaf skýrslu fyrir héraðsdómi og neitaði sök. Hún greindi frá því að brotaþoli hefði sakað hana um að stela lyfjaglasi og síðan kýlt hana. Kvaðst ákærða hafa vankast og dottið á jörðina. Hún hefði staðið upp en þær báðar lent á jörðinni og undir bíl. Gat ákærða ekki fullyrt hvort hún eða brotaþoli hefði rifið þær báðar niður þar sem þær hefðu verið í áflogum. Vitnið C hefði stíað þeim í sundur. Þá kannaðist ákærða við að hafa sparkað í áttina að brotaþola og gæti sparkið hafa farið í öxlina á henni. Það hefði gerst þegar vitnið C dró ákærðu frá brotaþola. Ákærða útilokaði ekki að hún hefði sparkað í andlitið á brotaþola en sagði það þá ekki hafa verið ætlunina. Einnig neitaði ákærða því að hafa traðkað á brotaþola. Þá sagði ákærða að það gæti verið að hún hefði rifið í hár brotaþola í áflogunum. Hins vegar neitaði ákærða því að hafa sigað hundinum á brotaþola og að hann hefði krafsað í hana.

10

Í skýrslu brotaþola fyrir héraðsdómi kom fram að ákærða hefði kallað í hundinn sem hefði komið askvaðandi upp að henni og væri hún með klórför og sár eftir hundinn.

Hann hefði „pottþétt“ glefsað í hana en ekki bitið. Brotaþoli sagði að traðkað hefði verið á henni án þess að hún vissi hvort það var ákærða eða vitnið C sem stóð við hliðina á ákærðu. Þær hefðu rifið í hárið á hvor annarri og dottið í átökum milli þeirra.

Þegar vitnið C hefði rifið ákærðu af brotaþola hefði hún fengið þrjú högg í síðuna svo að hún hefði ekki getað andað. Aðspurð um hvort hún hefði fengið önnur högg eða spörk á líkamann svaraði brotaþoli því til að hún „fékk alveg spark í höfuðið og svona sko en ég bara þú veist þegar maður meiðir sig á einum stað þá finnur maður bara þar þangað til eitthvað annað kemur í ljós sko“. Hún kvaðst ekki viss um hvort þeirra hefði sparkað. Nánar aðspurð síðar svaraði brotaþoli því til að „[é]g náttúrulega það var verið að minna mig á það þarna í sms- inu að það væri sparkað í höfuðið á mér líka [...] [o]g ég minnir það að ég hafi verið illt í andlitinu“. Vitnar brotaþoli þar til skilaboða sem hún sendi fyrrverandi kærasta sínum og lýst er íhinum áfrýjaða dómi.

11

Vitnið C, þáverandi kærasti ákærðu, gaf skýrslu fyrir héraðsdómi og skýrði frá því að brotaþoli hefði kýlt ákærðu í andlitið eftir orðaskipti þeirra á milli og eftir það dregið ákærðu niður. Lýsti vitnið því að þær hefðu verið í áflogum og þeirri upplifun að brotaþoli hefði slegið ákærðu. Kvaðst vitnið hafa stíað þeim í sundur og við það farið með fótinn í bringuna á brotaþola og brotið rifbein hennar. Sagði vitnið að ákærða hefði hlaupið að brotaþola og reynt að sparka í hana en vitnið kvaðst hafa komið í veg fyrir það. Þá kom fram hjá vitninu að ákærða hefði verið með hund sem hefði hlaupið í kringum þær en vitnið neitaði því að ákærða hefði bent hundinum á að ráðast á brotaþola. Hundurinn hefði bara verið geltandi í kringum ákærðu og brotaþola en aldrei komið nálægt þeim. Vitnið kannaðist við að hafa séð ákærðu sparka einu sinni í áttina að brotaþola en vissi ekki hvar sparkið lenti.

12

Í skýrslu vinar brotaþola fyrir héraðsdómi, vitnisins D, kom fram að ákærða hefði reynt að siga hundinum á brotaþola sem hefði þá kýlt ákærðu í andlitið. Eftir það hefðu þær slegist og ákærða haft brotaþola undir. Þá hafi hundurinn byrjað að glefsa eitthvað í brotaþola og ákærða sparkað nokkrum sinnum í maga eða síðu brotaþola.

Vitnið kvaðst ekki hafa séð ákærðu sparka í höfuð brotaþola en sagði spörkin í maga hafa verið tvö eða þrjú. Vitnið E lýsti því fyrir héraðsdómi að hann hefði séð slagsmál.

Sá vitnið stelpu liggja á jörðinni og hund standa yfir henni. Hefði kvenmaður sparkað fast í bringu eða maga hennar. Vitnið sagði að hundurinn hefði ekki gert neitt en kvaðst þó hafa upplifað að verið væri að siga hundinum á stelpuna. Tveir karlmenn hefðu verið á staðnum en vitnið sá þá ekki blanda sér í áflogin.

13

Í læknisvottorði F, sérfræðings í heimilislækningum, 10. júlí 2017 er haft eftir brotaþola að hún hafi fengið spark í vinstri hluta brjóstkassa, spark í andlit á vinstra gagnaugasvæði en ekki fengið spörk í kvið eða neðri útlimi. Í andliti er lýst áverka yfir vinstra gagnauga og kinn, mari og bólgu eða þrota. Þá séu mörg langlæg för í húð skrap eða mar sem geta samrýmst förum eftir skósóla. Beineymsli séu ekki áberandi.

Um skoðun á brjóstkassa segir: „Mikil þreifieymsli yfir rifbeinum undir vinstra brjósti. Stallur þreifast yfir 8- 9 rifi lateralt anteriort, mikil þreifieymsli þar. [...] Ekki eymsli yfir bringubeini.“ Þá segir að skrapsár sé á ofanverðum vinstri úlnlið sem geti samrýmst klóri eftir hund.

14

Eins og fram er komið er ætlað brot ákærðu heimfært í ákæru til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt 108. gr. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 hvílir sönnunarbyrði um atvik sem telja má sakborningi í óhag á ákæruvaldinu. Gerð er sú krafa að komin sé fram í máli nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, um hvert það atriði sem varðar sekt sakbornings. Eins og áður segir kom til orðaskipta milli ákærðu og brotaþola og lentu þær báðar á jörðinni þar sem þær slógust, í kjölfar þess sem óumdeilt er, að brotaþoli greiddi ákærðu eitt högg.

Ákærðu og brotaþola ber saman um aðdragandann að þeim áflogum en mikið ber á milli frásagna þeirra og vitna af því sem á eftir gerðist. Þannig er framburður D svipaður framburði brotaþola og framburður vitnisins C um margt áþekkur framburði ákærðu. Þótt óumdeilt sé að dobermann- hundur sem ákærða hafði meðferðis gekk laus á bílastæðinu umrætt sinn og kunni miðað við framburð brotaþola og vitna að hafa haft uppi einhverja tilburði til varnar ákærðu þá verður ekki talið hafið yfir skynsamlegan vafa að hundurinn hafi glefsað og klórað í brotaþola og að hann hafi gert það sökum þess að ákærða hafi sigað hundinum á hana. Verður ákærða sýknuð af því ákæruatriði.

15

Tekið er undir það með héraðsdómi að nokkurt ósamræmi sé í framburði ákærðu við annað það sem upplýst er í málinu þannig að ekki verði byggt á honum. Er sannað svo að ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum með framburði brotaþola og vitnanna E og D að ákærða hafi veist að brotaþola með því að rífa í hár hennar og sparka að minnsta kosti tvisvar í síðu hennar með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru og vottorði F læknis. Verður ákærða sakfelld fyrir þá háttsemi. Á hinn bóginn þykir í ljósi framburðar brotaþola, sem ekki bar með afgerandi hætti um spark í andlit, ekki komin fram fullnægjandi sönnun fyrir því að ákærða hafi sparkað í andlit hennar en það atriði fær jafnframt ekki viðhlítandi stoð í framburði annarra vitna. Verður ákærða því sýknuð af því ákæruatriði.

16

Af öllu framangreindu leiðir að ekki þykir hafa verið sýnt fram á að brot ákærðu verði talið sérstaklega hættulegt þannig að heimfæra eigi það undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Verður því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um heimfærslu brots ákærðu til 1. mgr. 218. gr. sömu laga.

17

Samkvæmt sakavottorði, útgefnu 23. september 2020, gekkst á kærða undir tvær lögreglustjórasáttir 22. janúar sama ár um greiðslu sektar fyrir brot gegn umferðarlögum sem framin voru 23. apríl og 26. júlí 2019. Þeirra er ekki getið í hinum áfrýjaða dómi en málið var dómtekið í héraði 18. desember 2019. Brot ákærðu, utan þess sem greinir í 4. tölulið II. kafla ákæru frá 4. júní 2019, voru framin áður en hún gekkst undir þær sáttir og þá viðurlagaákvörðun 16. október 2018 sem getið er í hinum áfrýjaða dómi. Ber samkvæmt 78. gr., sbr. 77. gr. almennra hegningarlaga að dæma ákærðu hegningarauka hvað þau brot varðar. Að þessu virtu þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í fjóra mánuði sem bundin verður skilorði eins og greinir í dómsorði.

18

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um fjárhæð miskabóta, vexti og málskostnað brotaþola.

19

Staðfest verður ákvæði hins áfrýjaða dóms um greiðslu sakarkostnaðar.

20

Ákærðu verður gert að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð :

Ákærða, B-kvk-nf Ó-kvk-nf V-kvk-nf, sæti fangelsi í fjóra mánuði en fullnustu refsingarinnar skal frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Að öðru leyti skal héraðsdómur vera óraskaður.

Ákærða greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 685.178 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef lögmanns, 636.120 krónur.

Dómur Héraðsdómur Reykjavíkur 30. janúar 2020

Mál þetta, sem dómtekið var 18. desember sl., höfðaði héraðssaksóknari með ákæru 23. maí 2019 á hendur: „ B-kvk-þgf Ó-kvk-þgf V-kvk-þgf, kennitala [...], [...], Reykjavík, fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa sunnudaginn 25. júní 2017 á bifreiðastæði framan við [...], Reykjavík, ráðist á A með því að siga á hana hundi af tegundinni Doperman, rífa í hár hennar og draga hana þannig niður í jörðina þar sem ákærða veittist að henni meðalannars með því að sparka í og/eða traðka á brjóstkassa A að minnsta kosti tvisvar sinnum, sparka að minnsta kosti einu sinni í andlit hennar auk þess sem að hundurinn glefsaði og klóraði í hana, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut mar og bólgu á vinstra augnloki og augnsvæði, töluvert aflagðan brjóstkassa, rifbrot og skrapsár á ofanverðum vinstri úlnlið.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kennitala [...], er þess krafist að ákærða verði dæmd til að greiða henni miska- og skaðabætur samtals að fjárhæð kr. 850.000,- með vöxtum skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001 frá 25. júní 2017, en síðan með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga, frá þeim tíma er mánuður er liðinn frá því að krafan er birt ákærðu til greiðsludags. Þá er þess jafnframt krafist að ákærðu verði gert að greiða A málskostnað að skaðlausu, samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi að viðbættum 24% virðisaukaskatti, fyrir að halda fram bótakröfu sinni í málinu.“

Þann 4. júní 2019 gaf lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu út ákæru á hendur ákærðu og var meðferð málanna sameinuð, sbr. 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ákærða er þar ákærð: „Fyrir eftirtalin þjófnaðarbrot, með því að hafa:

I

1. Sunnudaginn 28. maí 2018, í verslun [...], [...] í Reykjavík, stolið Marshall Acton hátalara að verðmæti kr. 24.995.

(Mál nr. 007- 2017- [...])

2. Sunnudaginn 28. maí 2018, í verslun [...], [...] í Reykjavík, stolið Marshall Acton hátalara að verðmæti kr. 24.995 og Kingston minnislykli 128 GB að verðmæti kr. 14.995.

(Mál nr. 007- 2017- [...])

Teljast brot þessi varða við 1. mgr. 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II

Fyrir eftirtalin umferðarlagabrot, með því að hafa:

3. Mánudaginn 2. apríl 2018 ekið bifreiðinni [...]án gildra ökuréttinda og óhæf til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna og áhrifa slævandi lyfja (í blóði mældist amfetamín 935 ng/ml, díazepam 260 ng/ml og dordíazepam 380 ng/ml, í þvagi mældist amfetamín og metamfetamín) frá [...]í Mosfellsbæ, uns ákærða stöðvaði aksturinn til móts við [...]í Mosfellsbæ.

(Mál nr. 007- 2018- [...])

4. Miðvikudaginn 20. mars 2019 ekið bifreiðinni [...]svipt ökurétti um [...]við [...]í Reykjavík, uns lögreglan stöðvaði aksturinn.

(Mál nr. 007- 2019- [...])

Telst brot samkvæmt ákærulið 3 varða við 1., sbr. 2. mgr. 44. gr., 1., sbr. 2. mgr. 45. gr. a. og 1. mgr. 48. gr., en brot samkvæmt ákærulið 4 við 1. mgr. 48. gr., allt sbr. 1. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987.

Þess er krafist að ákærða verði dæmd til refsingar, til greiðslu alls sakarkostnaðar og til að sæta sviptingu ökuréttar skv. 101. og 102. gr. laga nr. 50/1987, sbr. 25. og 26. gr. laga nr. 44/1993, sbr. 18. gr. laga nr. 66/2006.“

Ákærða krefst þess aðallega að hún verði sýknuð af ákæru frá 23. maí 2019 en til vara að hún verði dæmd til vægustu refsingar er lög leyfa og þá einnig vegna brota samkvæmt ákæru frá 4. júní 2019. Þá krefst hún þess að bótakröfu verði vísað frá dómi, til vara að hún verði sýknuð af henni en til þrautavara að fjárhæð hennar verði stórlega lækkuð. Þá krefst verjandi ákærðu hæfilegra málsvarnarlauna að mati dómsins sem greiðist úr ríkissjóði, og er þess krafist að við ákvörðun þeirra verði tekið tillit til virðisaukaskatts.

I

Málsatvik

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu var hún kölluð á vettvang vegna tilkynningar um líkamsárás. Ætlaðir gerendur voru farnir þegar lögregla kom þangað en vitni sögðu að ljóshærð stelpa og strákur með dóbermann-hund hefðu farið á brott hvort á sinni bifreiðinni. Á vettvangi var rætt við brotaþola sem var í miklu uppnámi og kvartaði yfir verk í síðu og höfði og var með sjáanlega áverka á andliti. Kvaðst hún kvöldið áður hafa hætt með kærasta sínum, B, og í kjölfarið fengið sendar hótanir. Hún hafi hitt bróður B, C, og ákærðu á bifreiðastæðinu. Þau hefðu verið að sækja bifreið hjá brotaþola fyrir B. Hún og ákærða hefðu byrjað að rífast og hefði ákærða verið æs tog ógnandi og hótað því að láta hundinn sem hún var með ráðast á hana og gefið hundinum skipun um það. Þá hefði ákærða slegið hana í andlitið og ráðist á hana, ásamt C, og hefði hún verið rifin niður, sparkað í höfuð hennar og síðu og rifið í hár hennar. Einnig hefði hundurinn ráðist á hana.

Í skýrslu sem tekin var af brotaþola á meðan hún var á bráðamóttöku Landspítalans eftir atvikið lýsti hún aðdraganda atvika á sama hátt og rakið var í frumskýrslu. Þá er haft eftir henni að ákærða hafi síðan kallað á hund sem kom upp að henni og sagt að hundurinn mundi hakka hana í sig. Hafi ákærða sagt: „taktu hana“ við hundinn. Hún hafi síðan slegið ákærðu í andlitið og hefði ákærða þá rifið hana niður á hárinu og síðan sparkað tvisvar í andlitið á henni. Þá hafi C stappað tvisvar sinnum á rifbeinum hennar.

Ákærða gaf skýrslu við rannsókn málsins og sagði hún brotaþola hafa verið kærustu bróður C, vinar hennar. Hún hefði farið með C að sækja bifreið til ákærðu. Framangreindur bróðir C, B, hefði áður sagt henni að brotaþoli væri með glas af þunglyndislyfjum merkt fyrrum kærasta ákærðu, sem er látinn. Hún hefði spurt brotaþola hvar hún hefði fengið lyfin og hefði brotaþoli brugðist illa við, öskrað á hana og ráðist á hana, kýlt hana einu þungu höggi í höfuðið og rifið í hár hennar þannig að ákærða hefði lent undir bifreið þar sem þær hefðu verið í „einhverju ströggli“. Svo hafi fólk komi að og þær staðið upp. Hundurinn hennar hefði verið þarna hlaupandi en ekki komið nálægt neinum. Kvaðst hún halda að C hefði stíað þeim í sundur en hún væri ekki viss og vissi ekki hver hefði dregið hana undan bifreiðinni. Hann hefði ekki tekið þátt í líkamsárásinni og vissi hún ekki hver tróð á brotaþola. Þá neitaði ákærða því að hafa sigað hundinum á brotaþola eða að hundurinn hefði bitið einhvern og sagði að hún hefði ekki sparkað í andlit brotaþola.

D lýsti því í framburði sínum hjá lögreglu að ákærða hefði reynt að siga hundinum á brotaþola en hann hefði ekki hlýtt henni. Þetta hefði endað með því að brotaþoli kýldi ákærðu og allt varð vitlaust. Ákærða hefði náð brotaþola niður og þær rifið hvor í aðra og hefði ákærða náð nokkrum höggum á brotaþola og spörkum í síðu hennar. Þegar slagsmálin byrjuðu hefði virst sem hundurinn hefði farið að verja eiganda sinn og því bitið í hönd brotaþola.

E lýsti því að hann hefði séð þyrpingu af fólki og hund sem hefði greinilega verið að ráðast á manneskju. Þegar hann hafi komið nær hefði hann séð að stúlka lá í jörðinni og önnur var að sparka í andlitið á henni. Sagði hann brotaþola hafa sýnt sér far sem hún var með sem gæti hafa verið bitfar eftir hundinn.

C sagði brotaþola hafa orðið brjálaða þegar ákærða spurði hana um lyfin og kýlt ákærðu. Brotaþoli hefði dregið ákærðu undir bifreiðina og þar hefðu þær slegist og hefði hann dregið ákærðu undan bifreiðinni. Sagði vitnið að hundurinn hefði aldrei komið neitt nálægt þessu. Þá kvaðst hann ekki hafa séð ákærðu sparka í andlit brotaþola og sagði það ekki hafa gerst. Vitninu var kynnt að brotaþoli hefði reynst vera með tvö rifbrot og sagði vitnið að hann hefði einungis stíað þeim í sundur og hafnaði því alfarið að hafa sparkað í eða stappað á brotaþola.

Fyrir liggur vottorð F læknis, dagsett 10. júlí 2017, um skoðun á brotaþola og kemur þar fram að hún hafi verið greind með rifbrot og mar á augnloki og augnsvæði. Þar segir einnig:

[...]ára gömul kona sem kemur með sjúkrabíl eftir að hafa orðið fyrir hrottalegri árás tveggja aðila og hunds. Var felld í götuna þar sem hún var að fara út úr bíl sínum og fékk klóruför, sennilega frá hundi nokkur spörk í [...] andlits og gagnauga vinstra megin og í brjóstkassa. Rotaðist ekki en vitni kölluðu á hjálp og sjúkrabíl. Missti andann um tíma og kemur mjög verkjuð í brjóstkassa vinstra megin og alveg miður sín.

Röntgenmynd af brjóstkassa sýndi ekki loftbrjóst en fyrir mikil [...]. [...]

Þá kom fram í vottorðinu að rituð hefði verið beiðni um áfallahjálp fyrir brotaþola og að búast mætti við því að hún yrði nokkrar vikur að jafna sig af áverkum, sérstaklega vegna slæmra rifbrota. Loks var talin þörf á stuðningsmeðferð og jafnvel sálfræðimeðferð.

Einnig liggja fyrir ljósmyndir af áverkum á andliti og hendi brotaþola og á hálsi og handlegg ákærðu og skjámyndir af skilaboðum sem brotaþoli sendi B, fyrrverandi kærasta sínum, og lýsti þar árásinni. Þar segir brotaþoli:... Hún réðist á mig með hundinn og ég sló hana Hun var að saka mogum að stelpa lyfjaboxi ég er margbrotin á rifbeinumum og nein það er ekki í lagi... og... Hún sparkaði margsinnis í hausin á mér og braut rifbeinin á mér með því að stappa ofan á mér... Þá liggur fyrir vottorð G sálfræðings, dagsett 17. desember 2019, þar sem hún staðfestir að ákærða hafi greinst með [...]. Loks hefur verið lagður fram tölvupóstur H hundaeftirlitsmanns, vegna hunds ákærðu, frá 18. september 2019. Þar kemur fram að dýralæknir og atferlisfræðingur hafi skoðað hundinn daginn eftir að atvik gerðust og metið það svo að hann væri ekki hættulegur en stressaður vegna þeirra aðstæðna sem hann var í.

II

Framburður ákærðu og vitna fyrir dómi Verður nú gerð grein fyrir framburði ákærðu og vitna fyrir dómi að því marki sem nauðsynlegt er til úrlausnar málsins.

Ákærða sagði B, kærasta brotaþola, hafa hringt í vitnið C, sem þá var kærasti ákærðu og er bróðir B, og beðið hann að sækja lykla að bifreið til brotaþola. Þá bifreið hefði brotaþoli tekið án leyfis. Ákærða og C hefðu farið að hitta brotaþola. Ætlaði hún í leiðinni, fyrir forvitni sakir, að spyrja brotaþola um glas með þunglyndislyfjum sem B sagði að hefði fundist hjá brotaþola, merkt nýlátnum kærasta ákærðu sem hét I. Brotaþoli hefði verið í [...]ásamt vini sínum en ákærða þekkti hvorugt þeirra. Hefðu ákærða og C hitt þau á bifreiðastæðinu og tekið við lyklunum. Hún hefði spurt brotaþola um lyfin en brotaþoli hefði ekki svarað því af hverju hún væri með lyfin heldur brugðist illa við og fundist ákærða vera að saka sig um þjófnað. Hún hefði útskýrt fyrir brotaþola að I væri dáinn en brotaþoli hefði verið mjög „tens“ og hækkað sig fljótt. Brotaþoli hefði svo kýlt ákærðu og henni hefði brugðið við það. Þau hefðu þá staðið nálægt bifreiðinni sem brotaþoli var á en ákærða kvaðst ekki hafa verið búin að króa brotaþola af. Höggið hafi lent hægra megin á höfði hennar, ofarlega nálægt gagnauga, og hefði hún lent niðri í jörðinni og komist í mikla geðshræringu. Það hefði verið brotaþoli sem reif hana niður í jörðina en ekki öfugt. Ákærða kvaðst hafa reynt að standa upp en ekki náð því og þær endað báðar einhvern veginn í jörðinni. Líklega hafi þær rifið hvor í aðra og endað báðar undir bifreiðinni. Þar hafi þær slegist en C síðan dregið hana undan bifreiðinni og stíað þeim í sundur á meðan þær voru báðar liggjandi. Hún kvaðst hafa verið í uppnámi og muna eftir að hafa sparkað í áttina að brotaþola á meðan C hélt henni og gæti höggið hafa lent á öxl brotaþola en hún kvaðst ekki muna hvort brotaþoli lá þá í jörðinni. Sagði ákærða að vel gæti verið að hún hefði rifið í hár brotaþola í átökunum en brotaþoli hefði einnig rifið í hár hennar.

Ákærða kvaðst hafa verið með hund sinn af tegundinni dóbermann með sér. Hundurinn hefði farið út úr bifreiðinni og pissað og svo hlaupið um og gelt þegar eitthvað var að gerast. Kvaðst hún ekki kannast við að hafa sigað hundinum á brotaþola eða hótað því og sagði það ekki rétt að hundurinn hefði krafsað eitthvað í brotaþola. C hefði ekki tekið þátt í áflogunum fyrir utan það að hann gæti hafa meitt brotaþola eitthvað þegar hann stíaði þeim í sundur. Maðurinn sem var með brotaþola hefði ekkert blandað sér í atvik og kvaðst ákærða ekki hafa orðið vör við að fleiri hefðu verið þarna. Þá kvaðst ákærða ekki kannast við að hafa sparkað í andlit brotaþola. Hún hefði a. m. k. ekki ætlað að gera það en hefði sparkað í áttina að brotaþola og gæti ekki útilokað að höggið hefði farið í andlit hennar en kvaðst ekki hafa sparkað í búk brotaþola og brotið í henni rif eða traðkað á brjóstkassa hennar. Hún hefði einungis einu sinni sparkað í átt að brotaþola og það hefði verið þegar C var að stía þeim í sundur og hún var staðinn upp og kvaðst hún hafa verið í léttum íþróttaskóm.

Ákærða sagði að myndir hefðu verið teknar af áverkum hennar. Hún hefði verið mjög aum í kringum svæðið þar sem hún var kýld og einnig aftan á hnakkanum eftir að hún féll í jörðina. Þá hefði hún verið klóruð alls staðar, á bringunni og niður fyrir brjóst, hársvörður hennar hefði verið aumur og hún ekki getað greitt sér í marga daga auk þess að hún hefði verið með marbletti og skrámur. Þá myndi hún eftir áverkum á olnboga og sagði brotaþola hafa rifið alla skartgripi af sér. Ákærða kvaðst vera í háskólanámi og hafa nú verið edrú í um ár og hafa leitað sér aðstoðar vegna þeirra áfalla sem hún hefði orðið fyrir. Þegar atvik gerðust hefði hún ekki verið undir áhrifum. Hún sé 177 cm á hæð og 64 kgen hafi verið léttari þegar atvik gerðust. Hundurinn sem hún var með sé áttaára gamall og hafi aldrei bitið neinn og hún geti ekki sigað honum á neinn þar sem hún hafi ekki kennt honum það.

Vitnið A, brotaþoli, kvaðst hafa verið með bifreið að láni sem ætlunin hefði verið að hún skilaði í [...]á hádegi þennan dag. Hún hefði átt von á C, bróður fyrrverandi kærasta síns. Hún og D hefðu komið akandi að húsinu og hefðu ákærða og C þá einnig komið akandi í bifreið og lagt fyrir framan þau. Þegar hún var að skila bifreiðinni hefði ákærða sakað hana um að hafa stolið lyfjum sem hefðu verið í eigu fyrrverandi maka hennar, sem vitnið hefði ekki þekkt. Lyfin hefðu fundist þegar hún og kærasti hennar voru að pakka vegna flutnings, en þau hefðu þá verið að hætta saman. Hefði hún látið orð falla við ákærðu sem hefðu örugglega gert hana mjög sára og reiða þar sem fyrrum kærasti hennar hefði örugglega verið þunglyndur. Hún hefði sagt að hún „væri ekki útbrunninn dópisti sem þyrfti á þunglyndi stöflum að halda“. Ákærða hefði verið með hund sem hún hefði kallað á og hefði hundurinn þá komið að brotaþola og hún þá slegið frá sér og höggið lenti á ákærðu. Eftir þetta hefðu orðið átök á milli þeirra. Þær hefðu rifið í hárið hvor á annarri þar sem þær stóðu og átökin orðið til þess að þær duttu báðar í jörðina og lentu hálfvegis undir bifreið. Brotaþoli kvaðst eitt sekúndubrot hafa óttast að hún gæti meitt ákærðu illa og því sleppt henni. Þá hefði C tekið ákærðu upp og þau ákærða stappað á henni og hefði hún fengið þrjú högg og átt erfitt með að anda og rifbrotnað á þremur stöðum. Hún kvaðst ekki vita hvort þeirra hefði gert þetta en séð skóna sem C-x-nf á því hann hefði staðið við hliðina á henni. Brotaþoli kvaðst einungis vera með sjón á hægra auga og hafa legið á hlið og séð skó C þeim megin en höggin hefðu komið í vinstri hlið hennar. Kvaðst hún ekki hafa trúað því að ákærða hefði getað gert þetta af því að þetta hefði verið svo „mikið“. Þá var borinn undir brotaþola framburður sem hafður var eftir henni í lögregluskýrslu um að það hefði verið C sem stappaði á brjóstkassa hennar. Sagði brotaþoli að hún hefði verið beðin að segja annað þar sem það væri rökrétt að það hefði ekki verið hann af því að hún hefði séð skóna hans á jörðinni þegar hún fékk höggin. Þá hefðu spörkin einnig verið svo harkaleg að hún hefði ekki getað ímyndað sér að þau kæmu frá ákærðu. Þar sem hún lá hefði hún einnig fengið spark í höfuðið og hefði verið með verk í andlitinu á eftir. Það hefði ekki verið fyrr en hún öskraði af lífs og sálarkröftum að þau hættu. Kvaðst brotaþoli ekki telja að C hefði veitt henni neina áverka. Vitnin E og J hefðu svo komið að og þau rifið ákærðu af henni og hefðu ákærða og C farið eftir það.

Brotaþoli sagði ákærðu hafa, við bifreiðina, öskrað á hundinn með nafni og hefði hann komið askvaðandi að brotaþola og hefði hún fengið klórför og áverka því hann hefði glefsað í hana. Kvaðst hún hafa heyrt ákærðu siga hundinum á sig, hún hefði kallað á hann og bent á brotaþola, og sýndi brotaþoli þetta fyrir dómi með því að smella fingrunum og benda. Brotaþoli kvaðst hafa fengið skrámur eftir hundinn og klór á hægri fótinn. Þegar hún kýldi ákærðu hefðu það verið viðbrögð sín gagnvart hundinum. Hún hafi verið hrædd. Hundurinn hefði hoppað upp á hana og hún slegið frá sér.

Þá sagði brotaþoli að enn standi rifbein hennar út úr kviðnum eftir þetta. Það valdi því að hún geti ekki verið í brjóstahaldara, ekki legið á maganum og þegar hún faðmi einhvern, þá stingi hún viðkomandi. Hún beri sig skakkt og sé komin með gigt í mjöðmina. Hafi atvikið því haft mjög vondar afleiðingar fyrir hana andlega og líkamlega. Brotaþoli sagði að síðan þetta gerðist hefði hún ekki getað unnið og væri nú 75% öryrki. Fyrir hefði hún verið með [...]og [...]. Áverkarnir hafi haft þau áhrif að hún hafi beitt sér á rangan hátt í langan tíma og fengið gigt og orðið hölt. Þá hefði hún verið hrædd eftir þetta og ekki treyst sér út og hún sé með áfallastreituröskun. Hún hafi leitað sér sálfræðiaðstoðar, sé að reyna að komast inn á geðdeild og hafi farið í meðferð eftir þetta.

Brotaþoli kvaðst hafa fengið skilaboð um nóttina frá tveimur einstaklingum í fjölskyldu C með tveimur hótunum um að einhver væri að koma að lemja hana og þar verið sagt að hún væri að stela bifreið, sem hefði ekki verið rétt. Þá kvaðst brotaþoli hafa sent B skilaboð, sem liggja fyrir í málsgögnum, þar sem hún sagði honum frá atvikum. Kvaðst brotaþoli hafa á þessum tíma verið 75 til 80 kg á þyngd og væri hún 170 cm á hæð. Hún sé miklu stærri en ákærða og hafi verið sterk og starfað sem [...].

Vitnið C kvaðst hafa verið að sækja bifreið sem bróðir hans átti. Bróðir hans hefði verið kærasti brotaþola en þau verið að hætta saman þegar atvik gerðust. Brotaþoli hefði átt von á honum og hefðu hann og ákærða hitt hana fyrir utan húsið og brotaþoli rétt þeim lyklana. Ákærða hafi þá spurt brotaþola um einhver lyf. Brotaþoli hefði þá orðið æst og hefði ákærða þá sagt „ég er með hund“ en þá hafi brotaþoli kýlt ákærðu í andlitið og dregið hana niður og rifið í hárið á henni. Ákærða hefði einnig tekið í hárið á brotaþola til að verja sig. Vitnið hefði upplifað þetta þannig að brotaþoli hefði verið að berja kærustuna hans. Þær hefðu verið stutta stund í jörðinni en hann síðan reynt að ganga á milli þeirra til að stöðva áflogin og hafi þær þá verið hlið við hlið á jörðinni og með höfuðið undir bifreiðinni. Hefði hann þá stutt sig við bifreiðina og sett hnéð niður til að ýta þeim í sundur. Hefði hann þá farið með hnéð í bringuna á brotaþola og fundið þegar hann braut í henni rifbeinin en það hefði ekki verið viljandi gert. Hann hefði þegar þetta gerðist staðið þeim megin sem brotaþoli var. Ákærða hefði sjálf staðið upp en brotaþoli legið áfram á jörðinni og hefði ákærða þá reynt að hlaupa að brotaþola og sparka í hana. Vitnið hefði stöðvað hana en ákærða náð að sparka einu sinni í áttina að brotaþola. Þau hefðu síðan farið af vettvangi.

Vitnið kvaðst halda að ákærða hefði, þegar hún sagði að hún væri með hund, verið hrædd af því að hún hefði séð hvað brotaþoli var reið. Hundurinn hefði verið hlaupandi í kringum þau. Ákærða hefði aldrei bent hundinum á að fara í brotaþola. Hann hefði verið geltandi í kringum þær þegar þær voru að fljúgast á en aldrei komið nálægt þessu. Á meðan þetta átti sér stað hefði maður sem var með brotaþola staðið hjá og þegar þau voru að fara hefði fleira fólk verið komið að. Ekkert þeirra hefði tekið þátt í slagsmálunum eða stöðvað þau. Hann kvaðst ekki hafa séð neina áverka á brotaþola en hún hefði haldið um magann á sér. Ákærða hefði verið með glóðarauga eða verið bólgin.

Vitnið var spurt hvers vegna hann hefði ekki sagt frá því í framburði sínum hjá lögreglu að hann hefði sett hnéð í brotaþola og heyrt þegar rif hennar brotnuðu, þrátt fyrir að hafa þá verið kynnt að hún hefði verið með brotin rif eftir atlöguna. Sagði vitnið að þá hefði hann „ekki verið í heiðarleikaprógrammi“ heldur sagt óstatt. Nú væri hann hins vegar í heiðarleikaprógrammi og væri að segja sannleikann, það væri skýringin. Þá var borinn undir vitnið framburður hans hjá lögreglu þar sem hann neitaði því alfarið að hafa stappað á eða sparkað í brotaþola og sagði vitnið að sá framburður hans hefði verið réttur, hann hefði ekki gert þetta.

Vitnið D kvaðst hafa verið með brotaþola í [...] í umrætt sinn. Hún hefði átt að skila bifreið fyrrverandi kærasta þennan dag. Hefðu þau verið að koma að húsinu og leggja í stæði þegar aðra bifreið bar að og ákærða og C hefðu komið út úr henni. Hefði ákærða strax farið að ýta við brotaþola sem hefði bakkað frá. Ákærða hefði ásakað brotaþola um að hafa stolið lyfjum einhvers sem væri látinn og hafi hún strax verið „agressív“ og reið. Brotaþoli hefði slegið ákærðu fyrsta höggið og þá hefði allt orðið brjálað. Ákærða hefði verið standandi þegar hún náði brotaþola niður. Þau hafi verið með dóbermann- hund og verið að reyna að siga hundinum á þau. Ákærða hafi smellt fingrum og sagt „taktu hana, taktu hana“, og „í hana, í hana“. Hundurinn hefði verið hlaupandi í kringum þær allan tímann og taldi vitnið það vera heppni að það var ekki búið að þjálfa hann í „eitthvað svona“. Augljóst hefði verið að hún væri að reyna að fá hundinn til að fara í brotaþola. Það hefði ekki verið fyrr en þær lentu saman sem hundurinn blandaði sér í þetta og glefsaði í handlegginn á brotaþola sem þá var komin í jörðina. Hann hefði ekki séð hundinn stökkva á brotaþola en séð að þegar brotaþoli lá undir bifreiðinni hefði hann reynt að ná í höndina á henni og hann hefði getað stórslasað hana hefði hann ætlað sér það.

Vitnið kvaðst ekki hafa komist að til að stía ákærðu og brotaþola í sundur þar sem C hefði haldið honum frá þeim. Þá sagði vitnið að ákærða hefði sparkað nokkrum sinnum í magann eða síðuna á brotaþola þegar brotaþoli lá á jörðinni, hann héldi tvisvar til þrisvar sinnum. Hún hefði þá verið í fósturstellingu að verja sig og með bakið upp að afturdekkinu og ákærða staðið yfir henni. E og kærasta hans hafi þá komið að þar sem brotaþoli var liggjandi undir bifreiðinni og hringt á lögreglu og þá hafi ákærða og C farið í burtu. C hefði ekki blandað sér í átökin og haldið sig í nokkurri fjarlægð. Eftir árásina hafi brotaþoli verið rispuð á handlegg eftir hundinn og með verki í síðunni.

Vitnið E kvaðst hafa verið gestkomandi í [...]þennan dag ásamt konu sinni og stjúpsyni og þau séð að slagsmál voru í gangi. Stúlka hafi legið á fjórum fótum og á henni verið dóbermann- hundur en hann hefði ekki verið mjög „agressívur“. Fannst honum greinilegt að ákærða hefði verið að siga hundinum á hana en myndi ekki eftir að ákærða hefði gefið honum bendingar eða sagt eitthvað við hann. Hann hefði ekki séð hvort hundurinn beit stúlkuna en hann hefði svo farið af henni og verið skoppandi þarna í kring. Þá hefði hann séð þegar ákærða sparkaði fast í bringuna eða magann á brotaþola en myndi ekki eftir að hafa séð hana sparka í andlit eða höfuð brotaþola. Vitnið kvaðst hafa hlaupið að og hefði hundurinn þá komið að honum og stoppað hann. Hann hefði síðan gengið á milli þeirra og líklega hjálpað brotaþola á fætur. Hún hefði haltrað og hald iðum magann eða brjóstkassann. Auk kvennanna tveggja hafi verið þarna tveir karlmenn sem hann hefði ekki séð taka þátt í þessu. Vitninu var kynnt að í samtali við lögreglu hefði hann sagt að hann hefði séð ákærðu sparka í andlit brotaþola og sagði hann að hann hefði séð fleiri en eitt spark og líklega séð hana sparka bæði í andlit og síðu brotaþola.

Vitnið J kvaðst hafa verið að beygja að blokkinni þegar hún heyrði hund gelta. Vitnið E hefði farið og athugað hvað var að gerast og séð að kona og hundur voru að ráðast á liggjandi konu. Þegar vitnið kom að hafi henni fundist eins og það væri verið að siga hundinum á brotaþola en myndi ekki eftir að hafa heyrt ákærðu segja eitthvað við hundinn. Tveir menn hefðu staðið þar hjá og maðurinn sem var með brotaþola verið um þrjá metra frá þeim en hinn eitthvað nær. Vitnið fór inn og kom síðan aftur úr og hafi hundurinn þá róast og hafi aðallega verið að þefa af fólki sem hafði drifið að. Stúlkan sem ráðast var á hefði verið liggjandi en hin verið æst og sparkað í hana, en vitnið myndi ekki hvort hún hefði séð það sjálf og þá hvort það var áður en hún fór inn eða þegar hún var komin aftur út. Vitnið kvaðst hafa hringt í lögreglu og hefðu maðurinn og stúlkan þá farið burt hvort á sinni bifreiðinni. Vitnið kvaðst hafa séð áverka á brotaþola. Hún hefði verið með far í andliti eftir strigaskó og hefði það mest sést á enni, virst vera rifbrotin og verið með bitfar eftir hundinn.

Vitnið kvaðst hafa séð að stelpan stóð einhvern veginn yfir brotaþola og maðurinn stóð fyrir aftan hana og hefði hún ekki séð hann reyna að stía konunum í sundur. E hefði síðan farið rólega á milli þeirra og reynt að vernda brotaþola gegn því að fá fleiri högg. Vitnið kvaðst kannast við brotaþola í gegnum AA. Á meðan hún beið eftir sjúkrabifreið með brotaþola hefði hún haldið um kvið sér. Hún hefði sagt sér að þetta hefði byrjað með saklausu rifrildi og að ákærða hefði sigað hundinum á hana og sparkað í hana. Vitnið kvaðst aldrei hafa séð þær báðar liggja á jörðinni.

Vitnið lögreglumaður nr. K kvaðst hafa ritað frumskýrslu málsins. Mikil læti og æsingur hafi verið á vettvangi en gerandi verið farin. Þeir hefðu þar fengið upplýsingar um að gerandi hefði sigað hundi á brotaþola og hefðu þeir farið á heimili ákærðu og handtekið hana og tekið hundinn sem hefði virst alveg rólegur. Ákærða hafi sagt að hún hefði verið á vettvangi en ekki ráðist á neinn heldur hefði verið ráðist á hana, og hún hefði ekki sigað hundi á brotaþola. Minnst hafi verið á tvo árásarmenn á vettvangi en ákærða talin vera aðalgerandinn og því hefði verið farið beint heim til hennar til að „tryggja“ hundinn.

Vitnið F læknir sagði brotaþola hafa verið miður sín eftir atvikið. Við skoðun hafi hún reynst vera með bólgu og skrapsár yfir kinnbeini og klórfar á vinstra handarbaki. Hún sé með [...]og því fylgi ákveðin spenna og sveigja á brjóstkassa. Brotaþoli hefði verið mynduð með tilliti til áverka, ekki endilega til að sjá rifbrot heldur til að kanna hvort samfall hefði orðið á lunga sem gæti verið afleiðing rifbrots. Þreyfieymsli og saga um áverka hafi gert sér fært að greina brotaþola með rifbrot en seinna meir geti myndast hnúður þar sem rifið hefur brotnað. Einnig geti stallmyndun geti komið vegna rifbrots. Gamalt rifbrot geti minnt á sig í marga mánuði, sérstaklega ef það er hnúður sem liggur ofan á taug, en þær liggi undir hverju rifi. Ein rispa sem brotaþoli var með hefði sýnt sljóan klóráverka sem gat passað við klór frekar en bit og hefði verið um yfirborðsáverka að ræða. Það hefði líka getað verið eftir klór manneskju eða vegna þess að brotaþoli hefði nuddast utan í hlut. Brotaþoli hefði hins vegar bent á að þetta væri eftir hund sem hún sagði að hefði ráðist á hana.

Vitninu var kynnt að samkvæmt framburði brotaþola hefði hún eftir þetta, og vegna [...], farið að beita sér rangt og fengið gigt í mjöðmina. Sagði vitnið að ekki væri hægt að ætla að það væri vegna áverkanna en [...]gæti valdið mismiklum óþægindum og gæti verið að hún hefði þolað álagið verr vegna [...]. Þá hafi hún verið með far á andliti sem vitnið taldi að væri eftir skó. Hún hafi verið með langlægar rispur með jöfnu millibili sem geti samrýmst því að vera eftir skósóla en hún hafi lýst því að sparkað hefði verið í andlitið á henni. Þá taldi vitnið að þetta hefði ekki verið eftir beint spark heldur skáspark yfir kinnbein sem virtist ekki hafa verið fast en gæti einnig hafa verið eftir traðk. Brotaþoli hafi bæði lýst því að sparkað hefði verið í brjóstið á henni og að hún hefði dottið illa. Þannig hafi hún lýst tveimur spörkum og falli, en rifbrot geti einnig orðið við fall. Þá sagði vitnið aðspurður að hefði karlmaður spyrnt í brjóstkassann og fundið fyrir smelli gæti það hafa verið þegar rifin brotnuðu. Spark og þungi séu álíka líkleg til að valda broti og eitt rif þoli ekki mikið álag.

III

Niðurstaða

Ákærða hefur skýlaust játað þá háttsemi sem henni er gefin að sök í ákæru frá 4. júní 2019. Játning ákærðu fær fulla stoð í gögnum málsins. Sannað er með játningu ákærðu og öðrum gögnum málsins að hún hafi gerst sek um þá háttsemi sem henni er þar gefin að sök og eru brot hennar þar rétt heimfærð til refsiákvæða.

Ákærða er í ákæru frá 23. maí 2019 ákærð fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa sunnudaginn 25. júní 2017 á bifreiðastæði framan við [...], Reykjavík, ráðist á A með því að siga á hana hundi af tegundinni dóbermann, rífa í hár hennar og draga hana þannig niður í jörðina þar sem ákærða veittist að henni, meðal annars með því að sparka í og/eða traðka á brjóstkassa hennar að minnsta kosti tvisvar sinnum, sparka að minnsta kosti einu sinni í andlit hennar auk þess sem hundurinn glefsaði og klóraði í hana, allt með þeim afleiðingum að hún hlaut mar og bólgu á vinstra augnloki og augnsvæði, töluvert aflagaðan brjóstkassa, rifbrot og skrapsár á ofanverðum vinstri úlnlið. Ákæruvaldið telur að brot ákærðu varði við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærða neitar sök. Í skýrslu sinni hjá lögreglu neitaði ákærða því alfarið að hafa veist að brotaþola. Fyrir dómi breyttist framburður hennar í þá veru að hún kannaðist við að hafa rifið í hár brotaþola og sparkað í áttina að henni eftir að vitnið C hafði aðstoðað hana við að standa upp en hún vissi ekki hvar höggið lenti á brotaþola.

Ákærða, brotaþoli og vitni eru sammála um að það hafi verið brotaþoli sem sló til ákærðu og það hafi verið upphafið að átökunum. Í kjölfar þess hafi þeim lent saman og þær lent í jörðinni. Brotaþoli bar um það bæði á vettvangi, samkvæmt því sem fram kemur í frumskýrslu lögreglu, og þeim framburði sem hún gaf á slysadeild að ákærða hefði dregið hana niður í jörðina. Fyrir dómi sagði ákærða að það hefði verið brotaþoli sem dró hana niður í jörðina en brotaþoli að átökin hefðu orðið til þess að þær duttu báðar. Þá könnuðust þær við að hafa rifið í hár hvor annarrar. Vitnið D hefur borið um það staðfastlega í gegnum alla meðferð málsins að það hafi verið ákærða sem dró brotaþola niður í jörðina. Þrátt fyrir það verður, með vísan til framburðar brotaþola og ákærðu fyrir dómi og 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008, að telja ósannað að ákærða hafi og dregið brotaþola þannig niður í jörðina.

Haft er eftir brotaþola í frumskýrslu lögreglu að ákærða hafi sparkað í eða traðkað á brjóstkassa hennar en í framburðarskýrslu sinni hjá lögreglu sagði hún vitnið C hafa gert það. Fyrir dómi sagði hún að henni hefði verið sagt að breyta framburði sínum hvað þetta varðar. Bar hún ekki um það hver hefði sagt henni að breyta framburði sínum en sagði að það væri ekki rökrétt að C hefði gert þetta þar sem hún hefði horft á skó hans á jörðinni á meðan þetta var að gerast. Einnig sagði hún ástæðu þess að hún sagði þetta þá að hún hefði ekki talið að ákærða væri nógu sterk til að gera þetta. Þásagði brotaþoli að hún væri einungis með sjón á hægra auga. Hafi hún þegar þetta gerðist legið á hægri hlið og séð skó C þeim megin á meðan hún fékk höggin á vinstri hlið. Hún hafi því ekki séð hver gerði þetta en telji nú að það hafi ekki verið C. Þá hafi einnig verið sparkað í höfuð hennar og eftir það hefði hún verið með verk í andlitinu.

Vitnið C, fyrrverandi kærasti ákærðu, kvaðst í framburði sínum fyrir dómi hafa rekið hné í brotaþola þegar hann var að skilja hana og ákærðu að. Þegar hann gerði það hefði hann heyrt að hann rifbraut brotaþola en það hefði ekki verið ætlun hans. Vitninu var bent á að í skýrslu sinni hjá lögreglu hefði honum verið kynnt að brotaþoli hefði rifbrotnað en hann hefði þá enga skýringu gefið á því hvernigþað hefði gerst. Vitnið gaf þá skýringu á framburði sínum nú hvað þetta varðar að hann væri nú „í heiðarleikaprógrammi“ sem hann hefði ekki verið í áður. Ákærða sagði að hún teldi að C hefði gengið á milli þeirra en var ekki viss. Fyrir dómi bætti hún þvívið að C hefði ekki tekið þátt í áflogunum utan þess að hann gæti hafa meitt brotaþola þegar hann stíaði þeim í sundur. Ekki liggur fyrir framburður neinna annarra sem bendir til þess að vitnið gæti hafa rifbrotið brotaþola. Bera öll önnur vitni um að C hafi ekki komið nálægt átökunum og næst þeim staðið nokkra metra frá. Telur dómurinn að framburður vitnisins hvað þetta varðar standist enga skoðun í ljósi atvika að öðru leyti né fái nokkra stoð í gögnum málsins. Þá verður við mat á framburði hans að líta til þess að afstaða hans kann að vera höll undir ákærðu sem vin og fyrrverandi kærustu, sbr. 126. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Svo náin tengsl hafa ekki komið fram á milli brotaþola og vitna í málinu. Þá er framburður ákærðu breyttur um þetta veigamikla atriði frá því sem hún bar hjá lögreglu, án þess að nokkur skýring sé fram komin á því. Framburður hennar um að C kynni að hafa meitt brotaþola þegar hann stíaði þeim í sundur fellur einnig illa að þeim framburði hennar að hafa á þeim tíma sparkað í áttina að brotaþola en sá framburður hennar kom einnig fyrst fram fyrir dómi. Í ljósi framangreinds telur dómurinn að framburður vitnisins hvað þetta atriði varðar sé ótrúverður og verður ekki talið að hann fái stuðning í framburði ákærðu, sem einnig verður að telja ótrúverðugan hvað þetta varðar. Verður niðurstaða málsins því ekki byggð á framburði C hvað þetta varðar.

Framburður brotaþola hefur í gegnum alla meðferð málsins verið á þann veg að ákærða hafi sparkað í höfuð hennar. Engu að síður verður framburður hennar fyrir dómi helst skilin svo að þetta sé ályktun hennar í ljósi þess að hún gat útilokað að vitnið C hefði verið þar að verki. Eins og rakið hefur verið viðurkenndi ákærða að hafa sparkað í áttina að brotaþola þegar C var að færa hana frá brotaþola. Þá staðfesti vitnið E fyrir dómi framburð sinn hjá lögreglu þess efnis og hann hefði séð ákærðu sparka bæði í andlit og síðu brotaþola. Þá bar vitnið D um að ákærða hefði sparkað tvisvar eða þrisvar sinnum, að því er hann taldi, í síðu brotaþola. Vitnið J bar einnig um það fyrir dómi að ákærða hefði sparkað í brotaþola en framburður hennar verður helst skilinn svo að hún hafi þessar upplýsingar frá E og verður þess vegna ekki á því byggt að hún hafi sjálf verið vitni að þessu. Þá liggur fyrir vottorð og vætti F læknis þar sem skýrlega kemur fram að brotaþoli hafi verið með áverka á andliti sem samræmist því að sparkað hefði verið í andlit hennar skásparki eða stigið á það en ekki hafi verið um fast högg að ræða. Bar hann um að skófar hefði verið á andliti hennar, sem er í samræmi við framburð vitnisins J. Þá staðfesti læknirinn einnig að brotaþoli hefði verið rifbrotin eftir atvikið og að þau brot gætu eins hafa orsakast af sparki og trampi.

Ákærða er einnig ákærð fyrir að hafa sigað á brotaþola hundi sínum sem hafi glefsað í hana og klórað. Af framburðum vitna, brotaþola og D, má ráða að ákærða hafi kallað á hundinn og bent honum á brotaþola. Fær þetta ákveðinn stuðning í því sem vitnin E og J sögðu, auk þess sem vitnið C sagði ákærðu hafa sagt við brotaþola að hún væri með hund. Brotaþoli sagði ástæðu þess að hún sló ákærðu vera þá að hundurinn hefði stokkið á hana. Taldi hún sig þá hafa fengið áverka á læri eftir hundinn, en ekkert annað er fram komið sem styður það þó telja verði sannað að hundurinn hafi stokkið á brotaþola í upphafi atburðarásarinnar eins og brotaþoli lýsti. Samkvæmt vottorði og framburði læknis fékk hún klórfar á hönd eftir hundinn og bar F um að brotaþoli hefði lýst þessu svo við skoðun. Þá báru vitnin D, E og J um að hafa séð hundinn ofan á brotaþola, sem þá lá á jörðinni, og að glefsa í hana. Í ljósi framangreinds telur dómurinn nægilega sannað að ákærða hafi sigað hundinum á brotaþola, eins og lýst er í ákæru, með þeim afleiðingum að hún hlaut sár á vinstri úlnlið. Hins vegar liggur ekki fyrir að hundurinn hafi þá beitt því afli sem ætla verður að hundur þessarar stærðar og tegundar hafi. Þá verður ekki fullyrt hvernig hundurinn hafi átt að skilja skipanir ákærðu eða að ásetningur hvort ákærðu hafi staðið til þess að hundurinn myndi ráðast á brotaþola frekar en að hræða hana. Þá má af framburði vitnisins E má ráða að hundurinn hafi aftrað honum frá því að nálgast ákærðu og brotaþola og má af því og framburði brotaþola ráða að hann hafi haft áhrif á atburðarásina.

Sönnunarbyrði um sekt ákærðu og atvik sem telja má henni í óhag hvílir á ákæruvaldinu og metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Framburður ákærðu er að miklu leyti í ósamræmi við annað sem fram er komið í málinu. Er það niðurstaða dómsins að framburður ákærðu um atvik sé ótrúverðugur og að ekki verði á honum byggt um atvik aðþví leyti sem hann er í andstöðu við annað sem fram er komið. Í ljósi alls framangreinds telur dómurinn að nægilega sé sannað að ákærða hafi veist að brotaþola eins og rakið er í ákæru. Þó verður að telja ósannað að ákærða hafi dregið brotaþola í jörðina. Þá verður einnig talið að þær afleiðingar sem þar greinir megi rekja til árásarinnar. Líkamsárás ákærðu er í ákæru talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga sem sérstaklega hættuleg líkamsárás vegna þeirrar aðferðar sem notuð var. Ákærða barum að hafa verið í íþróttaskóm umrætt sinn. Þá kom fram í vitnisburði F að ekki þurfi mikið átak þegar rif brotni og að það högg sem brotaþoli fékk í andlitið hafi ekki verið fast og líklega á ská eða traðk. Dómurinn lítur til þess að atlaga ákærðu beindist að brjóstkassa og höfði brotaþola og hefði hún hæglega geta valdið enn alvarlegri áverkum en raunin varð. Þá er til þess að líta að brotaþoli var liggjandi varnarlaus uppvið dekk bifreiðar þegar ákærða sparkaði ítrekað í hana og gat brotaþoli enga vörn sér veitt. Engu að síður verður í ljósi atvika og sérstaklega framangreinds framburðar F að telja að atlaga ákærðu hafi ekki verið slík að hún verði talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en verður í ljósi þeirra áverka sem brotaþoli hlut talin varða við 1. mgr. sömu lagagreinar.

IV

Ákærða er fædd árið 1993. Samkvæmt framlögðu sakavottorði var hún með dómi héraðsdóms 4. nóvember 2011 dæmd í 45 daga skilorðsbundið fangelsi vegna brots gegn 244. gr. og 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá gekkst ákærða undir sektargreiðslu með viðurlagaákvörðun héraðsdóms 16. október 2018 vegna m. a. umferðarlagabrota og brots gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Eru brot ákærðu nú, utan þess sem greinir í 4. tölulið II. kafla ákæru frá 4. júní 2019, hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga vegna framangreindrar viðurlagaákvörðunar. Ákærða er sakfelld fyrir líkamsárás sem talin er varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga auk tveggja þjófnaðarbrota og umferðarlagabrota. Verðurtil refsiþyngingar litið til 1. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. sömu laga en líkamsárás ákærðu var gróf og hafði alvarlegar afleiðingar fyrir brotaþola. Óumdeilt er að brotaþoli sló ákærðu og í framhaldi af því veittist ákærða að henni. Engu að síður byggir dómurinn hvað þetta varðar á framburði brotaþola um að höggið hafi verið viðbrögð hennar við því að hundurinn stökk á hana. Verður því ekki litið svo á að upptökin hafi verið hennar heldur ákærðu með því að siga hundinum á brotaþola. Þá eru í ljósi atvika ekki forsendur til að líta til 3. mgr. 218. gr. c í almennum hegningarlögum við ákvörðun refsingar, né heldur 4. töluliðar 74. gr. og 75. gr. sömu laga en litið er til 77. gr. sömu laga þar sem ákærða hefur einnig verið sakfelld fyrir fleiri brot. Til refsimildunar er litið til þess að ákærða játaði skýlaust þá háttsemi sem henni er gefin að sök í ákæru frá 4. júní 2019. Með vísan til framangreinds þykir refsing ákærðu hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði. Í ljósi þess dráttar sem orðið hefur á meðferð málsins, og ákærðu verður ekki kennt um, er fullnustu refsingarinnar frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða er svipt ökurétti í sex mánuði frá 16. október 2020.

V

Í málinu gerir brotaþoli kröfu um miskabætur að fjárhæð 850.000 krónur auk vaxta og lögmannsþóknunar. Ákærða hefur verið sakfelld fyrir líkamsárás á hendur brotaþola og hefur með háttsemi sinni bakað sér bótaábyrgð á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá má af málsgögnum ráða að brotið hefur haft áhrif á líðan brotaþola auk þeirra áverka sem hún hlaut. Þykir fjárhæð miskabóta hæfilega ákveðin, með hliðsjón af atvikum og dómafordæmum, 500.000 krónur, auk vaxta og dráttarvaxta eins og nánar greinir í dómsorði. Þá greiði ákærða brotaþola 320.000 krónur í málskostnað, og er við ákvörðun málskostnaðar tekið tillit til virðisaukaskatts.

Eftir úrslitum málsins, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður ákærða dæmd til að greiða málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef lögmanns, er telst alls hæfilega ákveðinn 900.000 krónur. Ákærði greiði því 322.980 krónur í annan sakarkostnað samkvæmt framlögðu yfirliti ákæruvaldsins.

Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið D-kvk-nf Ö-kvk-nf V-kvk-nf aðstoðarsaksóknari.

Við uppkvaðningu dómsins er gætt ákvæða 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

S-kvk-nf E-kvk-nf K-kvk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærða, B-kvk-nf Ó-kvk-nf V-kvk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærða almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærða er svipt ökurétti í sex mánuði frá 16. október 2020 að telja.

Ákærða greiði A, kennitala [...], 500.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 25. júní 2017 til 27. júlí 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 9. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 320.000 krónur í málskostnað.

Ákærða greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef F-kk-ef lögmanns, 900.000 krónur, og 322.980 krónur í annan sakarkostnað.