733/2018

Útdráttur

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli R á hendur H var vísað frá dómi. Landsréttur vísaði til þess að í hinum kærða úrskurði hefði einungis verið tekin rökstudd afstaða til fyrsta kröfuliðar R en engin afstaða hefði verið tekin til annarra kröfuliða. Vegna þessa annmarka á hinum kærða úrskurði var hann ómerktur.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir A-kvk-nf E-kvk-nf, D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 25. september 2018. Kærumálsgögn bárust 9. október 2018. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 12. september 2018 í málinu nr. E211/2017, þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðila var vísað frá dómi. Kæruheimild er í jlið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

2 Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

3 Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Niðurstaða

4 Dómkröfur sóknaraðila fyrir héraðsdómi eru í fyrsta lagi þær að viðurkennt verði með dómi að landamerki jarðarinnar Langholts 2, landnúmer 166249 í Flóahreppi í Árnessýslu séu samkvæmt nánar tilgreindum hnitum eins og nánar er rakið í úrskurði héraðsdóms. Í öðru lagi krefst sóknaraðili viðurkenningar á eignarrétti sínum í hlutdeild óskiptrar sameignar í eyjunum Markey og Stórey sem liggja fyrir landi sóknaraðila í Hvítá. Í þriðja lagi krefst sóknaraðili viðurkenningar á nýtingarrétti sínum til efnistöku í sand og malarnámum sem liggja í landi Langholts 1, norðaustur frá bænum Hallanda. Að lokum krefst hann viðurkenningar á óhindruðum umferðarrétti sínum með öðrum jörðum um veginn 3156 að og um Langholtstorfu og áfram frá honum um hefðbundinn vegaslóða að Hvítá.

5 Varnaraðili krafðist þess fyrir héraðsdómi að málinu yrði vísað frá dómi. Með hinum kærða úrskurði var málinu í heild vísað frá héraðsdómi með vísan til 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991, en samkvæmt því ákvæði skal vísa máli frá dómi ef þeim sem bera óskipta skyldu er ekki öllum veittur kostur á að svara til sakar. Rökstuðningur héraðsdóms laut að því að þau hnitsettu mörk jarðar sóknaraðila sem kröfugerð hans tæki til sneru einnig að jörðunum Hallanda, landnúmer 166234, Oddgeirshóla 1 og 2 og 4, landnúmer 166268, 166269 og 166272, Langholti 2 lóð, landnúmer 166321, Langholtsparti, landnúmer 166250 og Langholti 3, landnúmer 166248. Hafi því borið nauðsyn til þess að stefna eigendum allra þessara jarða og breytti í þessu samhengi engu þótt sóknaraðili hefði fengið samþykki eigenda jarðanna fyrir hnitsettum ytri mörkum jarðarinnar Langholts 2. Yrði því ekki komist hjá því að vísa málinu frá dómi.

6 Í hinum kærða úrskurði var samkvæmt þessu eingöngu tekin rökstudd afstaða til fyrsta kröfuliðar sóknaraðila. Í úrskurði héraðsdóms er á hinn bóginn engin afstaða tekin til annarra kröfuliða sem að framan eru raktir. Vegna þessa annmarka á úrskurðinum er óhjákvæmilegt að ómerkja hann í heild og leggja fyrir héraðsdóm að taka rökstudda afstöðu til allra krafna sóknaraðila.

7 Rétt þykir að aðilarnir beri hvor sinn kostnað af kærumáli þessu.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærumálskostnaður fellur niður.