490/2019

Útdráttur

X var ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni, sbr. 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa utandyra við verslunarmiðstöð slegið lögreglumanninn númer 1505, sem þar var við skyldustörf, hnefahöggi í andlitið og rifið í hár hennar. Í dómi Landsréttar kom fram að verknaðarlýsing í ákæru væri byggð á lýsingu A en ekkert vitni hefði borið á þennan veg. Ekki hefði verið kveikt á búkmyndavél A. Engu áverkavottorði væri fyrir að fara og rannsókn lögreglu hefði einungis falist í skýrslutöku af X. Að öllu framangreindu virtu var ekki talið að ákæruvaldinu hefði tekist að færa sönnur á sekt X gegn eindreginni neitun hans. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir E-kk-nf J-kk-nf og H-kvk-nf Þ-kvk-nf og V-kk-nf H. V-kk-nf, fyrrverandi landsréttardómari.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 24. júní 2019 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 3. maí 2019 í málinu nr. S[...]/2018.

2 Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

3 Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing hans verði milduð.

Niðurstaða

4 Í málinu er ákærða gefið að sök brot gegn valdstjórninni, sbr. 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa föstudaginn 2. mars 2018, utandyra við verslunarmiðstöðina Smáralind í Kópavogi, slegið lögreglumanninn númer 1505, sem þar var við skyldustörf, hnefahögg í andlitið og rifið í hár hennar.

5 Meðal gagna málsins er að finna svokallaða aðkomuskýrslu, sem brotaþoli ritaði um atburði tæpum tveimur mánuðum síðar, eða 26. apríl 2018, þar sem fram kemur að ákærða hafi tekist „að kýla mig einu höggi með krepptum hnefa í andlitið ásamt því að rífa þéttingsfast í hár mitt“. Bar hún á sömu lund fyrir héraðsdómi.

6 Í skýrslu lögreglumannsins númer 1302, sem hann ritaði daginn eftir að atvik urðu, kemur fram að ákærði hafi náð „að kýla með krepptum hnefa í andlit lögreglumannsins númer 1505 ásamt því að rífa í hár hennar“. Fyrir dóminum bar hann að þessa fullyrðingu hefði hann haft eftir brotaþola. Hann hefði ekki séð högg lenda í andliti brotaþola en hefði þó séð „að höndin fer í hana eða sem sagt í áttina að henni en ég sé ekki hvar það lendir“. Hann bar einnig fyrir dómi að brotaþoli hefði verið með roða í andliti eftir höggið en hann mundi ekki hvar í andlitinu. Brotaþoli kvaðst hins vegar ekki muna eftir roða í andliti og bar að hún hefði enga áverka verið með og því hafi hún ekki talið þörf á að fara á sjúkrahús eða afla sér áverkavottorðs.

7 Í aðkomuskýrslu lögreglumannsins númer 0439 3. mars 2018 er ekkert fjallað um sakarefni þessa máls. Hann mundi ekki eftir að hafa séð roða í andliti brotaþola eða hafa séð hárlokka úr brotaþola á vettvangi er hann var spurður fyrir dómi.

8 Í hinum áfrýjaða dómi er nánar lýst framburði ákærða og lögreglumannanna þriggja sem komu að handtöku ákærða. Einnig er þar lýst framburði sem var með ákærða umrætt sinn.

9 Rannsókn málsins hjá lögreglu fólst eingöngu í því að tekin var skýrsla af ákærða. Fyrir liggur að brotaþoli bar búkmyndavél umrætt sinn en kveikti ekki á henni fyrr en verið var að færa ákærða í handjárn þar sem hann lá á jörðinni fyrir utan verslunarmiðstöðina. Myndbandið er meðal gagna málsins og horfðu dómendur á upptökuna. Á upptökunni verður ekki greint að ákærði hafi barist um eða veitt lögreglumönnum kröftuga mótspyrnu.

10 Samkvæmt framangreindu er verknaðarlýsing í ákæru, þess efnis að ákærði hafi slegið brotaþola hnefahögg í andlitið og rifið í hár hennar, byggð á lýsingu brotaþola. Hvorugur þeirra lögreglumanna sem komu að handtöku ákærða ásamt brotaþola gat borið um að atvik hefðu verið með þeim hætti sem lýst er í ákæru. Lögreglumaður númer 1302 bar að vísu fyrir dómi að hann hefði séð hönd ákærða „fara í áttina að“ brotaþola en í því felst hvorki að hún hafi verið slegin hnefahöggi í andlitið né að rifið hafi verið í hár hennar. Ekki var kveikt á þeirri búkmyndavél sem brotaþoli bar en slíkt hefði verið til þess fallið að upplýsa hvað átti sér stað. Þá er engu áverkavottorði fyrir að fara og rannsókn málsins hjá lögreglu fólst eingöngu í því að tekin var skýrsla af ákærða. Að öllu framangreindu virtu verður ekki talið að ákæruvaldinu hafi gegn eindreginni neitun ákærða tekist að færa sönnur á að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru, sbr. 108 og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Verður ákærði því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins í málinu.

11 Sakarkostnaður eins og hann var ákveðinn í hinum áfrýjaða dómi verður felldur á ríkissjóð.

12 Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins.

Sakarkostnaður eins og hann var ákveðinn í héraði greiðist úr ríkissjóði.

Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, 344.100 krónur.