594/2019

Útdráttur

S var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist með ofbeldi að A, rifið í hægri hönd hans og snúið upp á fingur hans með nánar tilgreindum afleiðingum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess dráttar sem hafði orðið á málinu sem S yrði ekki kennt um. Með brotinu rauf S skilorð eldri dóms og var dómurinn því tekinn upp og honum gerð refsing í einu lagi samkvæmt 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu gættu og með vísan til 1., 3., 4., og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga var refsing S ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 30 daga. Þá var S gert að greiða A 150.000 krónur í miskabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kvk-nf E-kvk-nf og O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf og S-kk-nf M-kk-nf, settur landsréttardómari.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 30. júlí 2019 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 2. júlí 2019 í málinu nr. S[...]/2019.

2 Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

3 Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins og brotaþola en til vara að refsing verði milduð og hann verði sýknaður af einkaréttarkröfu en ella að hún verði lækkuð.

4 Brotaþoli, A, krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um einkaréttarkröfu hans og að honum verði ákveðinn hærri málskostnaður í héraði en gert var í hinum áfrýjaða dómi. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir Landsrétti. Málsatvik og sönnunarfærsla

5 Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti var spiluð upptaka af skýrslu vitnisins, B, sem hann gaf fyrir héraðsdómi.

6 Í ákæru er ákærði sakaður um líkamsárás með því að hafa laugardaginn 8. október 2016 við skemmtistaðinn […] við […] veist með ofbeldi að A, rifið í hægri hönd hans og snúið upp á fingur hans. Er því lýst í ákæru að af atlögunni hafi brotaþoli hlotið afrifuáverka og eymsli á löngutöng og eymsli á baugfingri, auk afrifubrots í fremstu kjúku baugfingurs. Er brotið talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

7 Svo sem greinir í endurriti úr þingbók málsins í héraði óskaði aðstoðarsaksóknari eftir því við upphaf aðalmeðferðar 8. maí 2019 að leiðrétt yrði misritun á nafni brotaþola í seinni hluta verknaðarlýsingar í ákæru en þar er tvívegis vísað til hans sem H.

8 Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og að hafa með henni orðið valdur að þeim áverkum brotaþola sem þar er lýst. Var ákærða gert að sæta fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað og skyldi hún falla niður að liðnu einu ári frá uppkvaðningu dómsins héldi ákærði skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

9 Atvikum málsins er nægilega lýst í héraðsdómi og þar er með viðhlítandi hætti rakinn framburður ákærða og vitna.

Niðurstaða

10 Með framburði brotaþola og vitnisins B, sem var við störf sem dyravörður á skemmtistaðnum [...] umrætt sinn, telst sannað að þá um kvöldið hafi brotaþoli hlotið áverka á fingri hægri handar þegar hann sinnti dyravörslu á staðnum. Lýstu þeir því báðir að hurð hefði verið rifin upp þegar brotaþoli var að reyna að loka henni. Með vísan til framburðar brotaþola og fyrirliggjandi læknisfræðilegra gagna málsins verður enn fremur að leggja til grundvallar að áverkinn hafi orðið með þeim hætti sem brotaþoli hefur lýst þannig að rifið hafi verið í hendi hans og snúið upp á fingur hans þegar hann greip utan um hurðina með hægri hendi í því skyni að ljúka henni aftur og hindra inngöngu fólks sem safnast hafði saman fyrir utan staðinn. Þá telst sannað með framburði þessara tveggja sem og vitnisins C, sem einnig sinnti dyravörslu umrætt sinn, að ákærði hefði í nokkurn tíma verið fyrir utan umræddar dyr, látið þar ófriðlega, meðal annars með því að sparka eða berja ítrekað í hurðina og leita þar inngöngu. Fær sú lýsing jafnframt stuðning í framburði ákærða sjálfs, þótt hann kannist ekki við að til handalögmála hafi komið milli hans og brotaþola.

11 Af framburði ákærða og vitna verður ráðið að mikill mannfjöldi hafi verið saman kominn fyrir utan skemmtistaðinn, meðal annars fyrir utan þær dyr sem brotaþoli gætti og nýttar voru til að hleypa fólki út af staðnum. Frásagnir vitna bera þó með sér að ákærði hafi skorið sig úr mannfjöldanum vegna hegðunar sinnar og hafði hann þegar vakið athygli dyravarða er atvikið gerðist. Brotaþoli bar á þann veg fyrir héraðsdómi að hann hefði verið búinn að sjá ákærða mörgum sinnum þegar hann opnaði umræddar dyr og ákærði lýsti því sjálfur fyrir dóminum að hann hefði rifist við brotaþola og öskrað á hann. Þá staðfesti vitnið B fyrir héraðsdómi þá lýsingu sem fram kemur í lögregluskýrslu hans að ákærði hefði alltaf verið að lemja í hurðina og að vitnið hefði tvívegis reynt að ræða við ákærða en án árangurs.

12 Við skýrslutöku í héraði bar C á þann veg að hann hefði séð ákærða í eitt eða tvö skipti þegar ákærði gerði atlögu að hurðinni og sparkaði í hana. Hins vegar kom fram hjá vitninu, sem stóð utarlega í miðdyrum staðarins til hliðar við þær dyr sem brotaþoli gætti, að í hurðargættinni hefðu einnig verið þrír eða fjórir aðrir. Verður þar af leiðandi að leggja til grundvallar að ákærði hafi umrætt sinn ekki einn verið í aðstöðu til þess að veita brotaþola ákverka þegar hinn síðarnefndi reyndi að ljúka aftur dyrunum. Ákærði verður ekki sakfelldur í málinu nema fyrir liggi nægileg sönnun, sem ekki verður vefengd með skynsamlegum rökum, um að það hafi verið hann en ekki einhver annar sem veitti brotaþola áverkann, sbr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

13 Í málinu liggur fyrir framburður brotaþola bæði hjá lögreglu og fyrir héraðsdómi á þá leið að hann hafi séð ákærða þegar sá síðarnefndi reif í hurðina og síðan í höndina á honum. Við mat á sönnunargildi þessa framburðar brotaþola verður að horfa til þess að brotaþoli hafði ítrekað séð ákærða áður þegar hann reyndi inngöngu á staðinn. Framburður brotaþola fær stoð í framburði vitnisins B sem staðfesti í skýrslu sinni fyrir héraðsdómi að hann hefði þá um kvöldið bent lögreglunni á ákærða og sagt henni að ákærði hefði ráðist á brotaþola umrætt sinn. Þá lýsti vitnið því að hann hefði haft góða yfirsýn yfir allar hurðir staðarins þegar atvik urðu. Að þessu virtu telur dómurinn hafið yfir skynsamlegan vafa að brotaþoli hafi séð ákærða með eigin augum og borið kennsl á hann sem sama mann og ítrekað hafði áður reynt að ráðast til inngöngu á skemmtistaðinn. Framburður brotaþola hefur frá upphafi verið stöðugur og er ekkert komið fram í málinu sem dregur úr trúverðugleika hans.

14 Samkvæmt öllu framangreindu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu háttsemi hans til refsiákvæða.

15 Sakaferli ákærða er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest niðurstaða hans um refsingu ákærða.

16 Staðfest eru ákvæði hins áfrýjaða dóms um greiðslu miskabóta til brotaþola og málskostnað hans í héraði. Einnig eru staðfest ákvæði héraðsdóms um greiðslu sakarkostnaðar.

17 Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef lögmanns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir. Þá verður ákærða gert að greiða málskostnað brotaþola vegna þóknunar lögmanns hans fyrir Landsrétti, sem ákveðinn verður eins og í dómsorði greinir að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf D-kk-nf H-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 429.032 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, E-kk-ef G-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 400.000 krónur.

Ákærði greiði brotaþola, A, 160.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.