744/2021

Útdráttur

A ehf. höfðaði mál til heimtu skaðabóta vegna tjóns á fasteign sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna leka frá heimæð. Deildu aðilar um eignarhald á heimæðinni og þar með hver hefði borið ábyrgð á viðhaldi hennar. Féllst Landsréttur á með A ehf. að D færi, að undangenginni endurnýjun á kaldavatnslögn inn í fasteign A ehf., líkast til á árinu 2006, með eignarhald á heimæð að fasteigninni. Vatnslögn sú sem um var deilt í málinu greindist í tvennt en óumdeilt var að framangreind endurnýjun fór fram á þeirri grein er lá í norðurálmu fasteignarinnar en að lekinn hefði komið fram í suðurálmu hennar. D var látinn bera hallann af þeirri óvissu sem leiddi af því að upprunalegar teikningar fyrir fasteignina voru ekki lagðar fram í málinu en í dómi Landsréttar kom fram að vatnalög nr. 15/1923 og reglugerð nr. 16/1963 um vatnsveitu Dalvíkur, sem í gildi voru á byggingartíma fasteignarinnar, gerðu ráð fyrir að heimæðar gætu verið fleiri en ein. Var því fallist á með A ehf. að sú grein heimæðarinnar sem leki kom að teldist til hennar og væri þannig í eigu D. Um orsakir lekans á heimæðinni lá ekkert fyrir. Vísaði Landsréttur til þess að efalaust væri að það hefði staðið D nær en A ehf. að upplýsa um málsatvik að þessu leyti. D hefði annast viðgerðina og tekið ákvörðun um að grafa ekki upp lögnina heldur tengja nýja lögn við inntak í húsið. Yrði hann í því ljósi að bera hallann af þeirri óvissu sem uppi væri um ástæður þess að lögnin lak. Um tjónið vísaði Landsréttur til þess að fyrir lægi matsgerð í málinu sem ekki hefði verið hnekkt og yrði hún því lögð til grundvallar tjóni áfrýjanda. Var samkvæmt því fallist á kröfu A ehf. og D dæmdur til að greiða A ehf. umkrafðar skaðabætur með dráttarvöxtum frá þeim tíma er mánuður var liðinn frá því matsgerð dómkvadds matsmanns um fjárhæð tjóns A ehf. var lögð fram í héraði.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, J-kk-nf H-kk-nf og K-kvk-nf S-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 6. desember 2021. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Norðurlands eystra 16. nóvember 2021 í málinu nr. E- 195/2017.

2

Áfrýjandi krefst þess að stefndi verði dæmdur til að greiða honum 4.597.510 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. október 2017 til greiðsludags. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3

Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar fyrir Landsrétti.

4

Réttargæslustefndi krefst málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Málsatvik, málsástæðu rog sönnunarfærsla

5

Gerð er grein fyrir atvikum máls í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar kemur fram lýtur ágreiningur aðila að því hvort áfrýjandi eigi kröfu á hendur stefnda vegna tjóns á fasteigninni að Skíðabraut 18 á Dalvík sem hann telur hafa hlotist af leka frá heimæð.

Deila aðilar um eignarhald á heimæðinni og þar með hver hafi borið ábyrgð á viðhaldi hennar.

6

Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi byggir áfrýjandi meðal annars á því að stefndi fari með eignarhald heimæðarinnar og hafi þar með borið ábyrgð á viðhaldi hennar eftir ákvæðum laga nr. 32/2004 um vatnsveitur sveitarfélaga. Í málinu liggi fyrir yfirlýsing S-kk-ef T. S-kk-ef 6. október 2018, sem hafi gegnt starfi bæjartæknifræðings hjá stefnda 1976 til 2005, þess efnis að allar heimæðar að húsum á Dalvík hafi verið lagðar og kostaðar af stefnda. Jafnframt liggi fyrir yfirlýsing V-kk-ef H-kk-ef 7. sama mánaðar, sem hafi verið veitustjóri hjá stefnda 1991 til 1995, sama efnis. Jafnvel þótt heimæðin kunni upphaflega að hafa verið í eigu þáverandi eiganda fasteignarinnar hafi stefndi endurnýjað lögnina á árinu 2006 eins og fram komi í yfirlýsingu M-kk-ef Á-kk-ef M-kk-ef pípulagningameistara 29. nóvember 2018. Eigi síðar en þá hafi eignarhaldið færst til stefnda, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 32/2004.

7

Stefndi byggir fyrst og fremst á því að eignarhald heimæðarinnar sé hjá áfrýjanda.

Hún hafi frá upphafi verið í einkaeigu og eignarhald hennar hafi hvorki færst yfir til stefnda á grundvelli skriflegrar beiðni eiganda né með endurnýjun hennar samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 32/2004. Samkvæmt yfirlýsingu Þ-kk-ef B-kk-ef, sviðsstjóra veitu- og hafnasviðs stefnda, 12. desember 2017 hafi heimæðin verið skráð ný á árinu 1971 en engin önnur samskipti væru skráð hjá vatnsveitu stefnda um viðhald og endurbætur fyrr en samskipti hófust við áfrýjanda í byrjun júní 2017.

Stefndi hafi ekki endurnýjað lögnina 2006 en það að skipta um stofnloka og 50 cm bút á heimæð geti ekki talist til endurnýjunar heimæðar í skilningi ákvæðisins. Þá hafi lekinn komið fram á lögn sem sé ekki hluti heimæðar fasteignar áfrýjanda. Um sé að ræða lögn sem leidd hafi verið út frá heimæðinni án þess að vera sýnd á uppdráttum.

Stefndi geti ekki borið ábyrgð á leka á lögn sem hann hvorki vissi um né komi fram á uppdráttum af fasteigninni. Þá sé ljóst að lekinn hafi verið til staðar í langan tíma og hafi áfrýjanda borið að beina kröfu sinni að seljanda fasteignarinnar í stað hans.

8

Réttargæslustefndi byggir á sömu málsástæðum og stefndi.

9

Að öðru leyti en að framan greinir vísast um málsástæður aðila og réttargæslustefnda til umfjöllunar um þær í hinum áfrýjaða dómi.

10

Við fyrri aðalmeðferð málsins í héraði 29. október 2019 gaf framkvæmdastjóri áfrýjanda skýrslu auk dómkvadds matsmanns og vitnanna V-kk-ef H-kk-ef, fyrrverandi veitustjóra stefnda, M-kk-ef Á-kk-ef M-kk-ef pípulagningameistara, H-kk-ef H-kk-ef framkvæmdastjóra Dalverks ehf., B-kk-ef Á-kk-ef B-kk-ef F-kk-ef, fyrrverandi bæjarverkstjóra stefnda, R-kk-ef G-kk-ef fyrrverandi starfsmanns Dalverks ehf., D-kk-ef T-kk-ef Ó-kk-ef framkvæmdastjóra Íslandshótela og Þ-kk-ef B-kk-ef, sviðsstjóra veitu- og hafnasviðs stefnda. Aðalmeðferð málsins fór fram að nýju 8. október 2021 eftir að Landsréttur ómerkti fyrri dóm í málinu 26. mars sama ár, eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi. Við þá aðalmeðferð lýstu aðilar því yfir að þeir teldu ekki þörf á að aðilar eða vitni gæfu skýrslu á ný og að rétt væri að notast við skýrslur sem gefnar voru við fyrri aðalmeðferð málsins.

11

Vitnið V-kk-nf H-kk-nf, fyrrverandi veitustjóri stefnda, staðfesti yfirlýsingu sína 7. október 2018 um að vatnsveita stefnda hafi átt allar vatnslagnir inn að stoppkrana og að „það kaldavatnsinntak sem nú er í Skíðabraut 18, og er lögn sem er tekin í gegnum kjarnaborað gat í kjallara, var ekki til staðar þegar [vitnið] lét af störfum sem veitustjóri [stefnda] árið 1995.“ Greindi vitnið frá því að það hafi greinilega verið búið að endurnýja vatnsinntakið og lögnina en að það viti ekki hvenær það hafi verið gert.

Þá hafi „utanumhald og skráningar á upplýsingum um legu lagna“ verið „bágborið“.

12

Vitnið M-kk-nf Á-kk-nf M-kk-nf pípulagningameistari staðfesti yfirlýsingu sína 29. nóvember 2018 um að hann hafi á árinu 2006, að beiðni vatnsveitu stefnda, aðstoðað við „endurnýjun á kaldavatnslögn“ inn í húsið að Skíðabraut 18 þar sem plastlögn var lögð í stað eldri járnlagnar. Segir í yfirlýsingunni að vinna vitnisins hafi verið greidd af vatnsveitu stefnda og hafi hún falist í því að kjarnabora í steyptan útvegg og ganga frá lögnum innanhúss og tengja inn á kerfi hótelsins sem þar var rekið. Vitnið hafi sett upp krana, síu og einstefnuloka „sem eru í eigu vatnsveitu [stefnda].“ Vatnsveita stefnda hafi séð um að leggja og bræða lagnirnar saman við veituæð utanhúss.

13

Vitnið H-kk-nf H-kk-nf, framkvæmdastjóri Dalverks ehf., bar að félagið hefði tekið að sér að grafa upp og endurnýja lagnir að Skíðabraut 18 en að það væri svo langt síðan að hann myndi ekki hvenær það hafi verið. Verkið hefði verið unnið að beiðni B-kk-ef F-kk-ef, sem þá gegndi stöðu verkstjóra hjá stefnda og hefði stefndi jafnframt greitt fyrir vinnuna.

14

Vitnið R-kk-nf G-kk-nf, fyrrverandi starfsmaður Dalverks ehf., bar að hann hefði tekið þátt í því að grafa eftir lögnum að Skíðabraut 18. Hann myndi ekki hvenær það hafi verið og hafi ekki vitað á hvers vegum framkvæmdin var en að B-kk-nf F-kk-nf, verkstjóri hjá stefnda, hafi verið viðstaddur framkvæmdina.

15

Vitnið B-kk-nf Á-kk-nf B-kk-nf F-kk-nf, fyrrverandi bæjarverkstjóri stefnda, bar að hann myndi eftir því að það hefði farið fram endurnýjun á vatnslögn að Skíðabraut 18.

Endurnýjunin hefði lotið að því að skipta út eldri járnlögnum fyrir plastlagnir í húsum í bænum. Ef leggja hefði þurft nýjar lagnir hefði verið kjarnaborað fyrir þeim og hefði þessi endurnýjun verið greidd af stefnda. Svona viðgerðir hefðu kannski ekki verið skráðar sérstaklega en það hefðu verið gerðar málsettar teikningar. Hann þyrði ekki að fullyrða hvenær þessi framkvæmd hefði átt sér stað. Heimæðin hafi greinst þannig að önnur hafi legið inn í heimavist Verkmenntaskóla Akureyrar, sem var forveri hótelsins, og hin hafi legið inn í húsvarðaríbúð á heimavistinni.

16

Vitnið Þ-kk-nf B-kk-nf, sviðsstjóri veitu- og hafnasviðs stefnda, lýsti aðkomu stefnda að viðgerð á lekri heimæð í júní 2017 sem mál þetta er sprottið af. Lekinn hafi verið frá svonefndri „draugalögn“, sem sé ekki vitað um staðsetningu á og komi ekki fram á teikningum. Yfirleitt séu ekki tvær heimlagnir, það er tvö inntök í hús. Eldri teikninga grunnur stefnda sé ekki alveg réttur. Starfsmenn stefnda séu stundum „í vandræðum með að vita hvar lagnir liggja. Sérstaklega af því að heimlagnir voru ekki alltaf teiknaðar.“ Framkvæmdin á árinu 2006 hafi ekki verið á vegum stefnda heldur hafi aðkoma stefnda falist í aðstoð við pípulagningameistara þegar skipta þurfti um stofnloka á árinu 2006. Það sé mjög líklegt að starfsmenn á vegum stefnda hafi grafið utanhúss, rétt utan við húsvegg, fyrir „hérna um einhverja 50 cm bút af lögn...“. Hann hafi leitað í bókhaldi vatnsveitu stefnda og ekki fundið nein gögn um að stefndi hefði greitt fyrir þetta verk eða gefið út reikninga á hendur húseiganda vegna aðkomu stefnda. Af þeim sökum hafi hann gefið út yfirlýsingu 12. desember 2017, sem liggi fyrir í málinu, um að engin samskipti væru skráð hjá stefnda um viðhald og endurbætur á heimæðinni fyrr en samskipti hófust við áfrýjanda í byrjun júní 2017.

Starfsmenn stefnda hafi litið á þetta sem minni háttar verk og af þeim sökum hafi enginn reikningur verið gefinn út vegna vinnu þeirra.

17

Ekki er ástæða til að gera frekari grein fyrir skýrslum sem gefnar voru við aðalmeðferð málsins í héraði.

Niðurstaða

18

Mál þetta höfðaði áfrýjandi til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem hann telur sig hafa orðið fyrir vegna leka frá heimæð. Með hinum áfrýjaða dómi var stefndi sýknaður af kröfum áfrýjanda.

19

Undir rekstri málsins í héraði aflaði áfrýjandi matsgerðar dómkvadds matsmanns.

Kemur þar fram að vatnslögn sú sem liggur að fasteign áfrýjanda greinist í tvennt.

Annars vegar liggi hún inn í þvottahús, sem sé í norðurálmu fasteignarinnar, og hins vegar í tengiskáp í íbúð í suðurálmu. Var niðurstaða hans, sem ekki hefur verið hnekkt, að sá hluti vatnslagnarinnar sem liggur að íbúðinni í suðurálmunni hafi lekið og að vatnsálag frá lekri vatnslögninni nægi til að skýra skemmdir og hafi ekki annað þurft til. Matsmaður gat ekki sagt um hvenær vatnslögn tók að leka en kvað það hafa verið áður en áfrýjandi keypti fasteignina í apríl 2017 og að líkur stæðu til þess að það hafi verið eftir 2006. Samkvæmt því verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að tjón á fasteign áfrýjanda verði rakið til leka úr framangreindri vatnslögn.

20

Samkvæmt 1. mgr. 5. gr. laga nr. 32/2004 sér eigandi vatnsveitu um lagningu og viðhald allra vatnsæða hennar, það er aðalæða, dreifiæða og heimæða. Heimæðar í einkaeigu sem lagðar hafi verið fyrir 1. janúar 1992 verði eign vatnsveitu í framhaldi af endurnýjun á þeim. Vatnsveitu sé skylt að yfirtaka heimæðar að skriflegri beiðni eiganda.

21

Óumdeilt er að vatnsveitu stefnda hefur ekki borist beiðni um að yfirtaka heimæð við fasteign áfrýjanda. Áfrýjandi byggir á hinn bóginn á því að heimæðin hafi verið endurnýjuð á árinu 2006. Eigi síðar en þá hafi eignarhaldið á lögninni færst til stefnda og beri hann því bótaábyrgð á tjóni áfrýjanda. Stefndi hafnar því, eins og fram er komið.

22

Vitnið B-kk-nf Á-kk-nf B-kk-nf F-kk-nf, fyrrverandi bæjarverkstjóri stefnda, bar í héraði að stefndi hefði ráðist í að skipta út eldri járnlögnum fyrir plastlagnir í húsum á Dalvík, þar á meðal að Skíðabraut 18, þótt hann treysti sér ekki til að fullyrða hvenær það hefði verið. Vitnið H-kk-nf H-kk-nf, framkvæmdastjóri Dalverks ehf., bar að félagið hefði að beiðni vitnisins B-kk-ef Á-kk-ef tekið að sér að grafa upp og endurnýja lagnir þar og vitnið R-kk-nf G-kk-nf, sem var starfsmaður félagsins, bar um að hafa tekið þátt í þeirri vinnu og að vitnið B-kk-nf Á-kk-nf hefði verið viðstaddur framkvæmdina. Loks staðfesti vitnið M-kk-nf Á-kk-nf M-kk-nf pípulagningameistari yfirlýsingu sína 29. nóvember 2018, sem liggur fyrir í málinu, um að hann hafi á árinu 2006, að beiðni vatnsveitu stefnda, aðstoðað við endurnýjun á kaldavatnslögn inn í húsið að Skíðabraut 18 þar sem plastlögn var lögð í stað eldri járnlagnar.

23

Samkvæmt framansögðu verður talið leitt í ljós að stefndi hafi ráðist í framangreinda framkvæmd við að skipta út eldri járnlögnum fyrir plastlagnir í fasteign áfrýjanda.

Ekkert liggur þó fyrir um umfang framkvæmdarinnar og hvort hún geti talist til endurnýjunar í skilningi 1. mgr. 5. gr. laga nr. 32/2004 en telja verður að það standi stefnda nær að upplýsa um umfang framkvæmdar á hans vegum. Stefndi hefur engin gögn lagt fram um þessa framkvæmd og verður af þeim sökum látinn bera hallann af sönnunarskorti á umfangi hennar. Verður samkvæmt því fallist á með áfrýjanda að stefndi fari að undangenginni endurnýjun á henni, líkast til á árinu 2006, með eignarhald á heimæð að fasteign áfrýjanda, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 32/2004.

24

Svo sem fram er komið greinist vatnslögn sú sem um er deilt í málinu í tvennt. Er óumdeilt að framkvæmd sú, sem að framan er lýst og átti sér líkast til stað á árinu 2006, fór fram á þeirri grein er liggur í norðurálmu fasteignar áfrýjanda en að lekinn hafi komið fram á þeirri sem liggur í suðurálmu hennar. Byggir stefndi áþví að honum hafi verið ókunnugt um lögnina, enda komi hún hvergi fram á uppdráttum. Skylda til viðhalds og eftir atvikum eftirlits takmarkist við vitneskju vatnsveitu um tilvist lagna.

Þá samanstandi heimæð af vatnsæð sem liggur frá aðveituæð, stofnæð eða dreifiæð til einstakra notenda, stofnloka og tengiloka, sbr. d-, l- og n-lið 3. gr. reglugerðar nr. 401/2005 um vatnsveitur sveitarfélaga. Sú vatnslögn sem lak uppfylli ekki þetta skilyrði, enda sé hún ekki tengd í stofnloka og þá liggi ekkert fyrir um að hún sé heldur tengd tengiloka. Hvergi sé gert ráð fyrir því að fasteignareigandi breyti legu heimæðar eða bæti við hana. Samkvæmt því sé sú vatnslögn sem lak ekki heimæð og hafi hann af þeim sökum ekki borið ábyrgð á viðhaldi hennar.

25

Í skýrslu matsmann sí héraði kom fram að ætla megi að vatnslögninni hafi verið skipt í tvær kvíslar á byggingartíma hússins, en sú æð sem leki kom á var undir steyptum tröppum við húsið. Ekki liggur annað fyrir í málinu en að þær hafi verið reistar á sama tíma og húsið en samkvæmt útprentun úr fasteignaskrá Þjóðskrár Íslands er byggingarár hússins skráð 1973. Þá verður ekki fallist á að tilvísun stefnda til reglugerðar nr. 401/2005 um hvað teljist til heimæða og hvort þær geti haft einn eða fleiri stofnloka hafi þýðingu í málinu þegar um er að ræða lagnir sem lagðar voru í tengslum við byggingu fasteignarinnar 1973. Um þá framkvæmd giltu vatnalög nr. 15/1923 og reglugerð nr. 16/1963 fyrir vatnsveitu Dalvíkur. Samkvæmt þágildandi 1. mgr. 23. gr. vatnalaga lagði bæjarstjórn vatnsæðar svo að hver húseigandi næði til þeirra í götu, á vegi eða opnu svæði, er lóð hans teldist til, og yrði enginn krafinn um vatnsskatt fyrr en svo væri. Frá vatnsæðum þeim er bæjarstjórn legði í götur, vegi eða opin svæði legði húseigandi vatnsæðar til sín á eigin kostnað. Samkvæmt 4. gr. þágildandi reglugerðar nr. 16/1963 bar hverjum húseiganda að greiða allan kostnað við lagningu vatnsæðar úr götulögnum í hús sín og annast viðhald þeirra á sinn kostnað. Þá skyldi hver húseigandi halda vatnsæðum sínum vel við og gæta þess sérstaklega að ekki frysi í æðunum. Samkvæmt öllu framansögðu gerðu þágildandi lög og reglugerð á byggingartíma fasteignar áfrýjanda ráð fyrir að heimæðar gætu verið fleiri en ein.

26

Í málinu er að finna uppdrátt þar sem ritað er: „Dalvíkurbær- Vatnsveita“, „Endurnýjun lagna“, „Dags.: 16.03.83“ og „Skíðabraut- Mímisvegur etc.“. Svo er reitur þar sem stendur: „Samþ:“ án þess að þar sé að finna undirritun eða upphafsstafi.

Virðist uppdrátturinn sýna legu lagna að byggingum sem standa við Skíðabraut og Mímisveg á Dalvík, þar á meðal eina óskipta heimæð að fasteign áfrýjanda. Álykta verður af framansögðu að uppdrátturinn sé frá árinu 1983 en ekkert liggur fyrir um að hann hafi verið samþykktur. Verður af þeim sökum við það að miða að hann sé ekki hluti af upprunalegum byggingar nefndar teikningum að fasteign áfrýjanda en skráð byggingarár hennar er eins og fram er komið 1973. Samkvæmt því er óupplýst hvort umrædd lögn hafi komið fram á upprunalegum teikningum fyrir fasteignina. Verður stefndi látinn bera hallann af þeirri óvissu sem af því leiðir að þær hafa ekki verið lagðar fram í málinu. Samkvæmt öllu framansögðu er þannig fallist á með áfrýjanda að sú grein heimæðarinnar sem leki kom að teljist til hennar og sé þannig einnig í eigu stefnda.

27

Um orsakir lekans á heimæðinni liggur ekkert fyrir en í matsgerð kemur fram að heimæðin sem rofnaði hafi ekki verið grafin upp og að ekki væri upplýst hvað það var sem rofnaði. Því væri engin leið að segja til um hvað það var sem bilaði, hvort pípan sjálf gaf sig eða samsetning á henni eða hvort það væri vegna tæringar, galla í efni, hnjasks þegar lögnin var sett niður eða á rekstrartíma hennar. Lögnin væri frá 1971 og þyrfti ekki að koma á óvart að lögnum hefði hrakað á þeim 47 árum sem liðin væru.

Efalaust er að það stóð stefnda nær en áfrýjanda að upplýsa um málsatvik að þessu leyti. Stefndi annaðist viðgerðina og tók ákvörðun um að grafa ekki upp lögnina heldur tengja nýja lögn við inntak inn í húsið. Verður hann í því ljósi að bera hallann af þeirri óvissu sem uppi er um ástæður þess að lögnin lak.

28

Stefndi byggir jafnframt á því að þar sem ljóst sé að lekinn hafi verið til staðar í langan tíma hafi áfrýjanda borið að beina kröfu sinni að seljanda fasteignarinnar í stað hans.

Á það verður ekki fallist. Hér að framan hefur verið komist að þeirri niðurstöðu að stefndi fari með eignarhald á heimæð fasteignarinnar. Var áfrýjanda því rétt að beina kröfum sínum að honum.

29

Svo sem fram er komið liggur fyrir matsgerð í málinu sem ekki hefur verið hnekkt og verður hún því lögð til grundvallar tjóni áfrýjanda. Verður samkvæmt því fallist á kröfu áfrýjanda og stefndi dæmdur til að greiða áfrýjanda 4.597.510 krónur ásamt dráttarvöxtum frá 16. febrúar 2019 er liðinn var mánuður frá því að matsgerð dómkvadds matsmanns um fjárhæð tjóns áfrýjanda var lögð fram í héraði.

30

Samkvæmt þessari niðurstöðu og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefnda gert að greiða áfrýjanda málskostnað vegna reksturs málsins í héraði og fyrir Landsrétti sem ákvarðast í einu lagi eins og nánar greinir í dómsorði. Rétt er að málskostnaður milli áfrýjanda og réttargæslustefnda fyrir Landsrétti falli niður.

Dómsorð :

Stefndi, Dalvíkurbyggð, greiði áfrýjanda, Aurora Leisure ehf., 4.597.510 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 16. febrúar 2019 til greiðsludags.

Stefndi greiði áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti 3.500.000 krónur.

Málskostnaður milli áfrýjanda og réttargæslustefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., fellur niður.