128/2022

Útdráttur

A höfðaði mál gegn V og B og krafðist greiðslu frekari bóta úr lögboðinni ökutækjatryggingu. Byggði A á því að tekjur hans tekjuárin 2015, 2016 og 2017 gæfu ekki rétta mynd af framtíðartekjum og bæri að meta árslaun hans sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í héraði var því hafnað að A hefði sýnt fram á að aðrar tekjur en lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga væri réttari og voru V og B því sýknuð. Í dómi Landsréttar var rakin tekjusaga A samkvæmt skattframtölum frá árinu 2010 til 2019 og tekið fram að A hefði eingöngu í tvígang náð lágmarkslaunum samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga á því tímabili. Þá hefði atvinnuþátttaka A verið stopul, bæði fyrir og eftir slysið. Talið var að þótt fyrir lægi að atvinnutekjur hans árin 2020 og 2021 hafi verið hærri en lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga yrði í ljósi atvinnuþátttöku hans í heild árin 2010 til 2019 ekki talið að tekjur hans þessi tvö ár renndu fullnægjandi stoðum undir að telja mætti annan mælikvarða en fyrrgreind lágmarkslaun réttari á líklegar framtíðartekjur hans. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, J-kk-nf H-kk-nf og K-kvk-nf S-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu upphaflega til Landsréttar 13. janúar 2022. Ekki varð af fyrirhugaðri þingfestingu þess 2. mars sama ár og áfrýjaði hann öðru sinni 10. sama mánaðar. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 15. desember 2021 í málinu nr.

E - [...]/2020.

2

Áfrýjandi krefst þess að stefndu verði dæmdir til að greiða áfrýjanda óskipt með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádreginni innborgun 19. september 2019 að fjárhæð 5.426.546 krónur.

3

Stefndu krefjast þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur og stefndu tildæmdur málskostnaður úr hendi áfrýjanda í héraði og fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

4

Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi varðar sakarefni málsins það álitaefni hvort útreikningur á bótum fyrir varanlega örorku áfrýjanda vegna umferðarslyss sem hann varð fyrir 2. apríl 2018 skuli taka mið af 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr.

3. mgr. 7. gr. eða hvort beita eigi undantekningarreglu 2. mgr. sömu lagagreinar og meta árslaun hans sérstaklega. Varanleg örorka áfrýjanda var í kjölfar slyssins metin 12% en varanlegur miski 12 stig og fékk hann greiddar bætur 12. september 2019 sem tóku mið af lágmarkslaunum samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga.

5

Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á þá málsástæðu áfrýjanda að óvenjulegar aðstæður hefðu verið fyrir hendi hjá honum síðustu þrjú almanaksárin fyrir slysið en því hafnað að hann hefði sýnt fram á að annar mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hans en lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga væri réttari. Reiknuð lágmarkslaun samkvæmt síðastnefndu ákvæði voru 3.283.500 krónur miðað við stöðugleikapunkt 30. september 2018 og fór fyrrgreint uppgjör fram miðað við þær forsendur. Ekki ríkir tölulegur ágreiningur milli málsaðila um það uppgjör, að því frátöldu að áfrýjandi telur að miða eigi við aðrar tekjur en gert var.

6

Af hálfu áfrýjanda voru lögð fram í Landsrétti skattframtöl hans fyrir tekjuárin 2013, 2014 og 2021. Samkvæmt skattframtali fyrir tekjuárið 2013 fékk áfrýjandi greiddar 789.981 krónu frá Fæðingarorlofssjóði, 122.325 krónur frá [...] ehf. og 1.448.914 krónur frá Vinnumálastofnun. Þá fékk hann greiddar 245.453 krónur í félagslega aðstoð og 210.795 krónur í húsaleigubætur. Samkvæmt skattframtali fyrir tekjuárið 2014 fékk hann greiddar 1.200.605 krónur í félagslega aðstoð og húsaleigubætur að fjárhæð 450.041 króna. Af þessum gögnum er ljóst að atvinnutekjur áfrýjanda þessi tvö ár voru óverulegar og langt undir lágmarkslaunum samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Sé litið heildstætt á tekjusögu áfrýjanda allt frá árinu 2010 til 2019 liggur fyrir að tekjur hans hafa eingöngu í tvígang náð lágmarkslaunum samkvæmt 3. m gr. 7. gr. skaðabótalaga. Var það nánar tiltekið tekjuárin 2011 og 2012 en í báðum tilvikum voru uppreiknaðar atvinnutekjur hans hærri en lágmarkslaun samkvæmt fyrrgreindu ákvæði. Af tekjusögu hans árin 2010 til 2019 verður hins vegar ráðið að atvinnuþátttaka hans var stopul bæði fyrir og eftir slysið. Þótt fyrir liggi að atvinnutekjur hans árið 2020 og 2021 hafi verið hærri en lágmarkslaun samkvæmt 3. gr. 7. gr. skaðabótalaga verður í ljósi atvinnuþátttöku hans í heild árin 2010 til 2019 ekki talið að tekjur hans þessi tvö ár renni fullnægjandi stoðum undir að telja megi annan mælikvarða en fyrrgreind lágmarkslaun réttari á líklegar framtíðartekjur hans.

7

Með vísan til framangreinds en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur, þar með talið um málskostnað.

8

Rétt þykir að málskostnaður fyrir Landsrétti falli niður.

Dómsorð :

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Landsrétti fellur niður.