236/2022

Útdráttur

B höfðaði mál gegn A til heimtu bóta vegna uppsagnar hennar úr starfi hjá A. Byggði B á því að A hefði brotið gegn rétti hennar með því að tengja uppsögn hennar ætluðum skipulagsbreytingum án þess að bjóða henni ekki tilfærslu í starfi þegar þeim var hrundið í framkvæmd. Þá taldi B að hin raunverulega ástæða uppsagnarinnar hafi verið kvörtun um einelti hennar gagnvart tilteknum starfsmanni og úttekt D í tilefni af kvörtuninni, en niðurstaða úttektarinnar var kynnt B á sama fundi og henni var sagt upp. Byggði B á því að málsmeðferð eineltiskvörtunarinnar hafi verið ólögmæt, en B hafði ekki verið gefinn kostur á að tjá sig um ávirðingarnar. Því til viðbótar hafi rannsókninni aldrei verið formlega lokið. Loks byggði B á því að horft hefði verið fram hjá henni með ólögmætum hætti við ráðningu í tvær nýjar stöður hjá A. A byggði á því að ástæður uppsagnar B hafi verið skipulagsbreytingar hjá A og að engin sambærileg störf hafi komið til greina fyrir B eftir þær breytingar. Rannsókn á eineltiskvörtun gegn B hafi ekki haft neina þýðingu við ákvörðun um uppsögn. Ekki hefði verið þörf á að ljúka meðferð eineltiskvörtunarinnar þar sem B hafði verið sagt upp vegna skipulagsbreytinganna hvort sem er. Þá hefðu ákvarðanir A um ráðningu í tvær nýjar stöður verið réttmætar og málefnalegar. Í niðurstöðu Landsréttar þótti sýnt fram á að ákvörðun A um skipulagsbreytingar byggðust á mati A á því hvaða breytinga væri þörf í því skyni að hagræða í rekstri hans. Hins vegar þótti A ekki hafa fært fram viðhlítandi rök eða gögn til stuðnings því að ekki hafi verið unnt að færa B til í aðra af sambærilegum stöðum sem urðu til í kjölfar skipulagsbreytinganna og að óhjákvæmilegt hafi verið að segja henni upp störfum. Væri uppsögnin því ólögmæt.

Þá var A ekki talinn hafa hrakið þá málsástæðu B að eineltiskvörtunin og niðurstöður skýrslu D hafi að minnsta kosti átt þátt í að B var ekki boðið annað starf í kjölfar skipulagsbreytinga. Var því fallist á að meðferð eineltismálsins hefði verið ábótavant og að B hefði brotið gegn 10., 13. og 20. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Loks var rakið að þrátt fyrir talsvert svigrúm A til þess að ákveða hvaða sjónarmið skyldu lögð til grundvallar við ráðningu í nýjar stöður í kjölfar skipulagsbreytinga væri fallist á, að virtum atvikum málsins í heild, að sömu ómálefnalegu ástæður hefðu ráðið því að B hlaut ekki starf í ráðningarferlinu og réðu því að henni voru ekki boðin störfin við fyrrgreindar skipulagsbreytingar. Voru B því dæmdar samtals 20.162.000 krónur í skaða- og miskabætur, auk dráttarvaxta.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf og S-kk-nf S-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 22. apríl 2022. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 25. mars 2022 í málinu nr. E- [...]/2021.

2

Aðaláfrýjandi krefst þess að hann verði sýknaður af öllum kröfum gagnáfrýjanda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3

Gagnáfrýjandi áfrýjaði málinu fyrir sitt leyti 9. júní 2022. Hún krefst þess að aðaláfrýjanda verði gert að greiða sér 45.089.241 krónu, auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af þeirri fjárhæð frá 24. júní 2021 til greiðsludags. Til vara krefst gagnáfrýjandi þess að aðaláfrýjanda verði gert að greiða gagnáfrýjanda 34.566.187 krónur, auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 af þeirri fjárhæð frá 24. júní 2021 til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

4

Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti var spiluð upptaka af skýrslu C fyrrverandi sviðsstjóra stjórnsýslusviðs aðaláfrýjanda fyrir héraðsdómi.

Niðurstaða

5

Málsatvik og málsástæður eru raktar í hinum áfrýjaða dómi. Í málinu gerir gagnáfrýjandi kröfu um skaða- og miskabætur sér til handa vegna ólögmætrar uppsagnar sem hún hafi mátt þola af hendi aðaláfrýjanda.

6

Málatilbúnaður gagnáfrýjanda verður skilinn þannig að í meginatriðum hafi verið brotið gegn rétti hennar á þrennan hátt. Í fyrsta lagi með því aðtengja uppsögn hennar við ætlaðar skipulagsbreytingar og með því að bjóða henni ekki tilfærslu í starfi þegar þeim var hrundið í framkvæmd. Í annan stað með því að tilgreina sem ástæðu uppsagnar ávirðingar um einelti af hennar hálfu gagnvart tilteknum starfsmanni og niðurstöður skýrslu sálfræði- og ráðgjafarstofunnar D um að hún hafi lagt starfsmann þennan í einelti. Þá telur hún að á sér hafi verið brotið með því að ráða hana ekki í starf deildarstjóra launadeildar eða mannauðsstjóra, sem hún hafi sótt um. Loks er deilt um fjárhæð skaða- og miskabóta.

7

Gagnáfrýjanda var sagt upp starfi sínu sem starfsmannastjóri aðaláfrýjanda 25. júní deildarstjóri launadeildar haustið 2018, en áður en hún hóf störf sem deildarstjóri launadeildar var hún ráðin í stöðu starfsmannastjóra og hóf störf í upphafi árs 2019. Í uppsagnarbréfinu 25. júní 2020 kemur fram að bæjarstjórn aðaláfrýjanda hafi samþykkt á fundi 23. sama mánaðar tillögu að skipulagsbreytingum á stjórnkerfi bæjarins. Segir að í tillögunni hafi meðal annars falist breyting á skipuriti stjórnsýslusviðs. Samkvæmt þessari breytingu yrði starf starfsmannastjóra, sem gagna áfrýjandi gegndi, lagt niður. Síðan segir: „Af þessu tilefni er ráðningarsamningi þínum sagt upp með þriggja mánaða fyrirvara, miðað við næstu mánaðamót m. v. t. ákvæðis um uppsagnarfrest í gr. 11.1.6.2 í kjarasamningi Sambands íslenskra sveitarfélaga og Stéttarfélags lögfræðinga.“ Bréfið var kynnt fyrir gagnáfrýjanda á fundi með þáverandi sviðsstjóra stjórnsýslusviðs aðaláfrýjanda C 26. júní 2020.

Fundinn sat einnig E lögfræðingur sem sat í eineltisteymi aðaláfrýjanda. Á þessum sama fundi var g-kk-þgf afhent skýrsla D, sem unnin hafði verið í tilefni ávirðinga á hendur henni um einelti af hennar hálfu í garð tilgreinds starfsmanns, þar sem komist hafði verið að þeirri meginniðurstöðu að gagnáfrýjandi hefði lagt þennan undirmann sinn í einelti.

8

Tilvitnað ákvæði greinar 11.1.6.2 í kjarasamningi aðila vísar til uppsagnar af ástæðum sem er að rekja til persónu starfsmanns og frammistöðu í starfi og málsmeðferð af því tilefni. Þar kemur fram að heimilt sé að segja starfsmanni upp meðal annars ef framkoma hans eða athafnir í starfi þykja ósæmilegar, óhæfilegar eða ósamrýmanlegar starfinu og þá skuli veita viðkomandi starfsmanni áminningu. Í ákvæðinu er síðan nánar mælt fyrir um andmælarétt starfsmanns og að honum beri að gefa kost á að bæta ráð sitt. Þrátt fyrir tilvísun til ákvæðis 11.1.6.2 í uppsagnarbréfi, sem og þá staðreynd að gagnáfrýjanda var afhent skýrsla D á sama fundi, heldur aðaláfrýjandi því fram að tilvísun til greinar 11.1.6.2 hafi verið handvömm af hans hálfu og ætlunin hafi verið að vísa til greinar 11.1.6.1 samningnum. Í því ákvæði kemur meðal annars fram að óheimilt sé að segja starfsmanni upp án málefnalegra ástæðna.

9

Aðaláfrýjandi heldur því fram að hvorki kvörtun á hendur gagnáfrýjanda né niðurstaða úttektar D hafi haft nokkurt vægi við ákvörðun um uppsögn gagnáfrýjanda.

Uppsögnin hafi eingöngu tengst skipulagsbreytingum. Til þess ber að líta að orða lag uppsagnarbréfsins 25. júní 2020, þegar tilvísun til greinar 11.1.6.2 í kjarasamningi sleppir, gefur til kynna að ástæða uppsagnarinnar hafi fyrst og fremst verið ætlaðar skipulagsbreytingar, enda tekið fram í bréfinu að gagnáfrýjanda sé sagt upp vegna þess að starf starfsmannastjóra verði lagt niður. Verður lögmæti uppsagnarinnar því fyrst metið út frá því að meginástæða uppsagnarinnar hafi verið umræddar skipulagsbreytinga rog hvort uppsögnin hafi í því ljósi verið lögmæt.

10

Ágreiningurinn að þessu leyti er tvíþættur. Annars vegar lýtur hann að ákvörðun um skipulagsbreytingar í rekstri stjórnsýslueiningar vegna breyttra aðstæðna og hvaða breytingar, þar með talið í starfsmannahaldi, væru nauðsynlegar eða æskilegar. Hins vegar hvort nauðsynlegt hafi verið að segja gagnáfrýjanda upp störfum vegna þessara skipulagsbreytinga í stað þess að bjóða henni annað starf.

11

Aðaláfrýjandi er stjórnvald í skilningi stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og uppsögn gagnáfrýjanda stjórnsýsluákvörðun í skilningi þeirra laga, sbr. 2. mgr. 1. gr. þeirra.

Við undirbúning og töku ákvörðunar um að segja gagnáfrýjanda upp var aðaláfrýjandi bundin af þeim lögum, sbr. einkum rannsóknarreglu 10. gr., 12. gr. um meðalhóf og 13. gr. um andmælarétt. Þá var aðaláfrýjandi bundinn af því að fylgja ákvæðum kjarasamnings aðila sem í gildi var þegar uppsögnin átti sér stað, en þar segir í grein 11.1.6.1 að uppsögn skuli vera skrifleg og miðast við mánaðamót og að óheimilt sé að segja starfsmanni upp án málefnalegra ástæðna.

12

Ákvarðanir um hagræðingar í rekstri og breytingar á starfsmannhaldi í tengslum við þær ráðast að meginstefnu af mati sveitarfélags. Verður þannig að líta svo á að sveitarstjórn hafi talsvert svigrúm til að taka til ráðstafana sem ætlað er að auka hagræðingu í rekstri og skilvirkni í starfsemi þess. Á hinn bóginn er sveitarstjórn bundin af meginreglum stjórnsýsluréttar við undirbúning slíkra ákvarðana og þá einkum við ákvarðanir um hvaða starfsmönnum verði sagt upp í tilefni af slíkum aðgerðum. Þegar þetta er metið eru þeir sem ákvarðanir taka bundnir af réttmætisreglunni, en í henni felst að ávallt ber að byggja slíkar matskenndar ákvarðanir á málefnalegum sjónarmiðum, sem og gæta meðalhófs með tilliti til réttinda og hagsmuna þeirra sem slíkar ákvarðanir kunna að hafa áhrif á. Ef skipulagsbreytingar kalla á breytingar á starfsmannhaldi, þar með taldar ákvarðanir um tilfærslu einstaklinga í starfi eða uppsagnir þeirra, ber að taka réttmætt tillit til réttinda þeirra og hagsmuna. Þessar grunnreglur hafa endurtekið verið áréttaðar í dómaframkvæmd, sbr. til dæmis dóm Hæstaréttar Íslands frá 15. janúar 2015 í máli nr. 389/2014. Reglan sem fram kemur í grein 11.1.6.1 í kjarasamningi er reist á þessum sjónarmiðum, en þar segir að óheimilt sé að segja starfsmanni upp án málefnalegra sjónarmiða.

13

Í fundargerð bæjarstjórnar aðaláfrýjanda 23. júní 2020 kemur fram að lögð hafi verið fyrir fundinn úttekt F á skipulagi A og úttekt G á fyrirkomulagi innkaupa hjá bænum, sem og tillaga H bæjarstjóra að skipuriti A. Þá kemur fram að bæjarstjórn hafi samþykkt tillöguna. Meginbreytingarnar fólu í sér að stjórnsýslusviði aðaláfrýjanda var skipt upp í fjármálasvið annars vegar og stjórnsýslusvið hins vegar.

14

Úttekt G hefur ekki verið lögð fram í málinu. Í gögnum málsins er aftur á móti skjal sem dagsett er 16. júní 2020 og ber yfirskriftina „Skipulag starfsemi A – Tillaga um skipurit“ Á titilsíðu skjalsins kemur fram nafn F og verður að ætla að tillagan stafi frá honum. Í greinargerð sinni til Landsréttar vísar aðaláfrýjandi til þessa skjals sem tillögu bæjarstjóra sem samþykkt hafi verið á þessum fundi bæjarstjórnar, þótt skjalið beri það ekki með sér að það stafi beint frá bæjarstjóranum. Hvað sem þessu líður kemur í þessari tillögu fram að sterk rök liggi til þess að skilja að stjórnsýslu, stjórnarhætti og þróun frá því sem kalla mætti stjórnun og rekstur bæjarsjóðs, einkum í ljósi þeirra miklu breytinga sem höfðu orðið á umfangi rekstrar aðaláfrýjanda.

15

Af þessu verður ráðið að ákvörðun aðaláfrýjanda um skipulagsbreytingar byggðust á mati hans á því hvaða breytinga væri þörf í því skyni að hagræða í rekstri aðaláfrýjanda. Þótt játa verði aðaláfrýjanda svigrúm sæta slíkar ákvarðanir þeim takmörkunum að aðgerðir, sem ráðist er í til að hrinda þeim í framkvæmd, verða í samræmi við meginreglur stjórnsýsluréttar að taka réttmætt mið af réttindum starfsmanna, þar með talda gagnáfrýjanda, um hvort nauðsynlegt hafi verið að leysa hana, eða eftir atvikum aðra starfsmenn, frá störfum til að hrinda þessum skipulagsbreytingum í framkvæmd.

16

Í þessu sambandi ber þess að gæta að í tillögum F er ekki lagt neitt mat á nauðsyn þess að leggja niður starf starfsmannastjóra sérstaklega eða að æskilegt sé að segja upp einstökum starfsmönnum og ráða aðra í þeirra stað með annan eða heppilegri bakgrunn sem falli betur að nýju skipulagi. Í framburði F fyrir héraðsdómi og H þáverandi bæjarstjóra kemur fram að við undirbúning tillagnanna hafi aldrei verið rætt um stöðu gagnáfrýjanda sérstaklega, enda hefði vinnan snúist um skipulagsbreytingar óháð persónum.

17

Í skýrslu C fyrir héraðsdómi var hann spurður út í hvort komið hefði til greina að bjóða gagnáfrýjanda eitthvað af þeim störfum sem urðu til við breytingar á skipulagi bæjarskrifstofunnar áður en henni var sagt upp. Í svörum hans kom fram að í slíkum tilfellum væri það ávallt skoðað en í þessu tilfelli hafi einfaldlega ekki verið neitt starf í boði sem sem hafi verið sambærilegt og því hafi ekki komið til greina að bjóða henni annað starf. Þá er þess að geta að ekki liggja fyrir í málinu nein gögn um sérstaka athugun eða úttekt á því hvort gagnáfrýjandi hefði menntun, hæfni eða reynslu til að unnt væri að færa hana til í annað hvort stöðu deildarstjóra launadeildar eða stöðu mannauðsstjóra.

18

Séu helstu verkefni gagnáfrýjanda sem starfsmannastjóra, eins og þeim er lýst í gögnum málsins og málatilbúnaði aðila, borin saman við starfslýsingu fyrir nýjar stöður deildarstjóra launadeildar á nýju fjármálasviði annars vegar og mannauðsstjóra hins vegar, sem báðar urðu til í kjölfar skipulagsbreytinganna 23. júní 2020, verður ekki annað séð en að stór hluti verkefna starfsmannastjóra, sem aðaláfrýjandi gegndi, hafi flust yfir á nýtt fjármálasvið. Þá verður ekki fram hjá því litið að áður en gagnáfrýjandi var ráðin í stöðu starfsmannastjóra hafði hún árið 2018 verið metin hæfust til að gegna eldri stöðu deildarstjóra launadeildar. Í málinu liggja ekki fyrir gögn sem styðja að sérstök athugun eða mat hafi farið fram á því hvort skilyrði væru til að bjóða gagnáfrýjanda nýtt starf áður en tekin var ákvörðun um að segja henni upp. Verður ekki talið, með vísan til réttmætisreglunnar og að gættu meðalhófi, að aðaláfrýjandi hafi sýnt fram á að slíkur munur hafi verið á starfi deildarstjóra launadeildar annars vegar og þeirri stöðu starfsmannastjóra sem gagnáfrýjandi gegndi hins vegar, að ekki hafi verið hægt að gefa henni kost á tilfærslu í starf deildarstjóra launadeildar. Hið sama á raunar við um nýtt starf mannauðsstjóra í kjölfar breytinganna. Aðaláfrýjandi hefur þannig ekki fært fram viðhlítandi rök eða gögn til stuðnings því að ekki hafi verið fært að nýta starfskrafta gagnáfrýjanda og því óhjákvæmilegt að segja henni upp störfum. Málefnaleg og fagleg vinna hafi því ekki legið að baki þeirri ákvörðun. Verður því staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að með þessu hafi aðaláfrýjandi brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga og meðalhófsregluninni í 12. gr. sömu laga. Þá verður heldur ekki talið að aðaláfrýjandi hafi sýnt fram á eða leitt að því fullnægjandi rök að uppsögn gagnáfrýjanda hafi verið óhjákvæmileg vegna fyrrgreindra skipulagsbreytinga og hún hafi þannig verið reist á málefnalegum ástæðum í skilningi 11.1.6.1 í kjarasamnings aðila. Uppsögnin, að því leyti sem hún er réttlætt með vísan til ætlaðra skipulagsbreytinga, var því ólögmæt. Er aðaláfrýjandi skaðabótaskyldur gagnvart gagnáfrýjanda af þessum sökum svo sem nánar er rakið hér á eftir.

19

Gagnáfrýjandi reisir málatilbúnað sinn á því að hin raunverulega ástæða uppsagnarinnar hafi verið kvörtun um einelti hennar gagnvart tilteknum starfsmanni og úttekt D í tilefni af kvörtuninni. Heldur gagnáfrýjandi því fram, að að svo miklu leyti sem uppsögnina var í reynd að rekja til ávirðinga um einelti og niðurstöður umræddrar skýrslu D, fremur en skipulagsbreytinga, sé til þess að líta að gögn málsins beri ekki með sér að fylgt hafi verið á fullnægjandi hátt þeirri málsmeðferð sem mælt ef fyrir um í grein 11.1.6.2. Þannig hafi gagnáfrýjanda ekki verið gefinn kostur á að tjá sig um ávirðingarnar né hafi hún fengið skriflega áminningu. Þá hafi aðaláfrýjandi ekki sýnt fram á að eineltismálið hafi fengið nokkra meðferð af hálfu aðaláfrýjanda í samræmi við reglugerð nr. 1009/2015 um aðgerðir gegn einelti, kynferðislegri áreitni, kynbundinni áreitni og ofbeldi á vinnustöðum eða því hafi nokkru sinni verið formlega lokið. Aðaláfrýjandi hefur gefið þær skýringar að ekki hafi verið þörf að halda áfram meðferð málsins þar sem gagnáfrýjandi hafi verið sagt upp vegna skipulagsbreytinga hvort sem er.

20

Hér að framan er komist að þeirri niðurstöðu að uppsögn gagnáfrýjanda, að því leyti sem hún tengist skipulagsbreytingum, hafi brotið gegn 10. og 12. gr. stjórnsýslulaga og hún þannig verið ólögmæt. Svo sem fram kemur í hinum áfrýjaða dómi kvartaði undirmaður gagnáfrýjanda um einelti af hennar hálfu í febrúar 2020. Aðaláfrýjandi hóf rannsókn á þeirri kvörtun með því að óska úttektar D, en meðferð málsins hafi síðan verið hætt, þar sem ekki var talið tilefni til að halda því áfram eftir starfslok gagnáfrýjanda. Þannig er ekki deilt um það í málinu að eineltismálið var ekki leitt til lykta. Hefur aðaláfrýjanda haldið því fram að eineltismálið hafi ekki haft neina þýðingu varðandi uppsögn gagnáfrýjanda, en hún hafi alfarið verið reist á fyrr- greindum skipulagsbreytingum. Til þess er að líta í þessu sambandi að skýrsla D var kynnt fyrir gagnáfrýjanda í beinu framhaldi af því að henni var sagt upp og henni gert ljóst í framhaldinu að best væri að hún mætti ekki aftur til starfa. Verður að fallast á með gagnáfrýjanda að þetta hafi gefið henni réttmætt tilefni að álykta að uppsögn hennar væri í reynd að einhverju leyti að rekja til kvörtunar um einelti af hennar hálfu og skýrslu D af því tilefni. Þegar horft er til þess að komist hefur verið að þeirri niðurstöðu að uppsögn gagnáfrýjanda var ólögmæt og að meðferð eineltiskvörtunarinnar var ekki lokið með formlegum hætti verður aðaláfrýjandi ekki talinn hafa hrakið þá málsástæðu gagnáfrýjanda að eineltiskvörtunin og niðurstöður skýrslu D hafi, þvert á það sem aðaláfrýjandi heldur fram, að minnsta kosti átt þátt í að gagnáfrýjanda var ekki boðið annað starf í framhaldi af ætluðum skipulagsbreytingum. Fallist er á það með héraðsdómi að meðferð eineltismálsins hafi verið ábótavant og með því að tengja uppsögn gagnáfrýjanda við niðurstöðu úttektar D á þann veg sem gert var hafi aðaláfrýjandi brotið gegn 10., 13. og 20. gr. stjórnsýslulaga.

21

Gagnáfrýjandi telur einnig að á henni hafi verið brotið með því að ráða hana ekki í starf deildarstjóra launadeildar eða mannauðsstjóra, en bæði störfin voru auglýst eftir uppsögn hennar og hún hafi sótt um þau.

22

Við ráðningu í opinber störf gildir sú meginregla að ráða skuli hæfasta umsækjandann, með tilliti til þeirra lögmætu sjónarmiða sem lögð eru til grundvallar. Stjórnvald, sem ræður í starf, ákveður með hliðsjón af eigin þörfum hvaða sjónarmið skuli lögð til grundvallar við mat á hæfni umsækjenda, enda séu þau málefnaleg. Þá skiptir efni auglýsingar um starf eða störf einnig máli og ljóst er að veitingarvaldshafa ber að fylgja starfsauglýsingu, enda kunna þær áherslur sem fram koma í auglýsingu að binda hendur veitingarvaldshafa.

23

Að teknu tilliti til framangreinds er ljóst að aðaláfrýjandi hafði talsvert svigrúm til þess að ákveða hvaða sjónarmið skyldu lögð til grundvallar ráðningu í stöðu deildarstjóra launadeildar og/eða mannauðsstjóra. Á hinn bóginn, þegar litið er til atvika málsins í heild, þykir mega fallast á þá niðurstöðu héraðsdóms að gögn málsins bendi eindregið til þess að gagnáfrýjandi hafi ekki verið ráðin í stöðu deildarstjóra launadeildar af sömu ástæðum og henni var ekki boðið þetta starf í tengslum við fyrrgreindar skipulagsbreytingar, en að framan er komist að þeirri niðurstöðu að þær hafi ekki verið réttmætar og málefnalegar.

24

Að öllu framangreindu gættu, og með vísan til forsendna héraðsdóms að öðru leyti, ber að staðfesta niðurstöðu hans um að gagnáfrýjandi eigi rétt á skaða- og miskabótum vegna ólögmætrar uppsagnar hennar.

25

Með vísan til forsendna héraðsdóms verður jafnframt staðfest niðurstaða hans um fjárhæð skaða- og miskabóta. Þá verður ákvæði héraðsdóms um málskostnað staðfest.

26

Í samræmi við þessi úrslit verður aðaláfrýjanda gert að greiða gagnáfrýjanda málskostnað vegna reksturs málsins fyrir Landsrétti eins og í dóm orði greinir.

Dómsorð :

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Aðaláfrýjandi, A, greiði gagnáfrýjanda, B, 2.400.000 króna í málskostnað fyrir Landsrétti.