711/2023

Útdráttur

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn B og C var vísað frá dómi þar sem málatilbúnaður A uppfyllti ekki skilyrði d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 912/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 131. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o. fl. Ekki var fallist á það með B og C að A hefði með yfirlýsingu í tölvupósti afsalað sér rétti til kæru og var kröfu þeirra um frávísun málsins frá Landsrétti því hafnað. Hinn kærði úrskurður var staðfestur með vísan til forsendna hans.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir A-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf H-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 12. október 2023. Greinargerð varnaraðila barst réttinum 7. nóvember 2023. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. september 2023 í málinu nr. Q- [...]/2023 þar sem máli sóknaraðila gegn varnaraðilum var vísað frá dómi. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr.

20/1991 um skipti á dánarbúum o. fl.

2

Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

3

Varnaraðilar krefjast þess aðallega að málinu verði vísað frá Landsrétti en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar. Þá krefjast varnaraðilar kærumálskostnaðar.

Niðurstaða

4

Aðalkrafa varnaraðila um frávísun málsins frá Landsrétti er á því byggð að sóknaraðili hafi afsalað sér rétti til að kæra úrskurð héraðsdóms til Landsréttar. Vísa varnaraðilar til þess að hinn 28. september, sama dag og hinn kærði úrskurður var kveðinn upp, hafi sóknaraðili sent skiptastjóra og lögmanni varnaraðila tölvupóst, þar sem hún hafi lýst því yfir að hún ætlaði ekki að kæra úrskurðinn. Varnaraðilar hafa lagt þennan tölvupóst fyrir Landsrétt, en þar segir í upphafi meginmáls:,, Ég ætla ekki að kæra úrskurðinn áfram til Landsréttar [...]“.

5

Samkvæmt 5. mgr. 151. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð einkamála verður afsal á rétti til málskots, hvort heldur er berum orðum eða þegjandi, ekki gefið fyrr en dómur er genginn í máli í héraði. Aðili dómsmáls getur þannig afsalað sér rétti til að skjóta dómi til Landsréttar eftir að dómur héraðsdóms er kveðinn upp. Það leiðir af 4. mgr. 150. gr. sömu laga og 3. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 að sama regla gildir um kæru á úrskurði héraðsdóms til Landsréttar, sem rekið er eftir ákvæðum síðarnefndu laganna. Sóknaraðili er ólöglærð og flutti mál sitt sjálf í héraði. Þegar hinn kærði úrskurður var kveðinn upp var bókað í þingbók um að gætt hafi verið leiðbeiningarskyldu. Sérstaklega er bókað um að héraðsdómari hafi leiðbeint sóknaraðila um hvernig hún skyldi bera sig að, hygðist hún kæra úrskurðinn til Landsréttar. Af bókun í þingbók verður þó ekki ráðið að sóknaraðila hafi verið sérstaklega leiðbeint um að yfirlýsing þess efnis að hún ætlaði ekki að kæra úrskurðinn hefði þau áhrif að heimild til kæru félli niður. Vegna þessa verður ekki á það fallist með varnaraðilum að sóknaraðili hafi með þessari yfirlýsingu afsalað sér rétti til kæru úrskurðarins. Verður málinu því ekki vísað frá Landsrétti.

6

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur um frávísun málsins frá héraðsdómi.

7

Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðilum kærumálskostnað eins og í úrskurðarorði greinir.

Úrskurðarorð :

Kröfu varnaraðila, B og C, um frávísun málsins frá Landsrétti er hafnað.

H inn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðilum hvorum fyrir sig 150.000 krónur í kærumálskostnað.