191/2023

Útdráttur

LV höfðaði mál á hendur L hf. og O og krafðist viðurkenningar á því að óheimilt hafi verið að leggja á L aflgjald vegna innmötunar raforku á flutningskerfi L samkvæmt gjaldskrá L nr. 43/2022. Byggði LV á því að engin lagastoð væri fyrir gjaldtöku vegna inmötunar raforkuvinnsluaðila á flutningskerfi L. Af hálfu L og O var hins vegar byggt á því á því að ekki hefði staðið til að afnema lagaheimild til töku innmötunargjalds með lögum nr. 19/2011 um breytingu á raforkulögum, enda hefði í athugasemdum við 7. gr. í frumvarpi er varð að lögunum komið fram að frumvarpið gerði ráð fyrir litlum efnisbreytingum á gildandi ákvæðum um gjaldskrá. Þá ætti gjaldtakan sér stoð í ýmsum öðrum ákvæðum raforkulaga og reglugerð nr. 1040/2005 um framkvæmd raforkulaga. Í Landsrétti var fyrst tekið til skoðunar hvort vísa bæri málinu frá héraðsdómi að sjálfsdáðum á grundvelli þess að farið hefði verið á svig við málshöfðunarskilyrði 12. mgr. 30. gr. raforkulaga. Að virtu því hvernig atvik ummáls var háttað yrði LV ekki gert að sæta því að aðal-, vara- og þrautavarakröfu hans yrði vísað frá héraðsdómi. Þá var talið að LV hefði enn lögvarða hagsmuni af því að leyst yrði úr kröfum hans um lögmæti aflgjalds vegna innmötunar, þótt gjaldskrá nr. 4 3/2022 væri fallin úr gildi og ný gjaldskrá komin í hennar stað enda var í nýrri gjaldskrá mælt fyrir um innmötunargjald með sama hætti og áður. Við úrlausn um lögmæti gjaldtöku vegna innmötunar var rakið að samkvæmt 1. mgr. 12. gr. a raforkulaga skyldi L setja sér gjaldskrá vegna þjónustu sinnar og gjaldskráin gilda fyrir úttekt dreifiveitna frá flutningskerfi og úttekt stórnotenda. Voru því ekki forsendur til annars en að líta svo á að gjaldtaka samkvæmt gjaldskrá skyldi einungis vera bundin við úttektir í framangreindum skilningi. Þá varð ekki séð að leiða mætti heimild til töku aflgjalds af ákvæðum 12. gr. raforkulaga um tekjumörk flutningsfyrirtækis eða öðrum ákvæðum þeirra. Loks var ekki fallist á með L og O að grundvalla mætti slíka gjaldtökuheimild á athugasemdum við 7. gr. í frumvarpi að lögum nr. 19/2011 og þá meðal annars horft til þess að innmötunargjald hafði ekki verið innheimt um nokkurt skeið þegar frumvarp til laganna var upphaflega lagt fram.

Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Dómur L andsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, Á-kvk-nf R-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 15. mars 2023. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 2. mars 2023 í málinu nr. E- 2985/2022.

2

Áfrýjandi Landsnet hf. krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar úr hendi hans í héraði og fyrir Landsrétti.

3

Áfrýjandi Orkustofnun krefst sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

4

Stefndi krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur og áfrýjendum gert að greiða honum málskostnað fyrir Landsrétti. Til vara krefst hann þess „að ógilt verði með dómi sú ákvörðun áfrýjandans Landsnets hf., að taka með ákvæðum 4.1, 4.10 og 4.11 í gjaldskrá fyrir flutning á raforku og kerfisþjónustu nr. 43, með gildistíma frá 1. apríl 2022, upp aflgjald vegna innmötunar á flutningskerfi Landsnets hf., sem áfrýjandinn Orkustofnun féllst að þessu leyti á með ákvörðun sinni hinn 14. desember 2021.“ Til þrautavara krefst stefndi þess „að ógilt verði með dómi sú ákvörðun áfrýjandans Orkustofnunar frá 14. desember 2021, að fallast á gjaldskrá áfrýjandans Landsnets hf. fyrir flutning og kerfisþjónustu nr. 43, með gildistíma frá 1. apríl 2022, þar sem tekið er upp aflgjald fyrir innmötun á flutningskerfi Landsnets hf. í ákvæði 4.1, 4.10 og 4.11.“ Að því frágengnu gerir stefndi þá kröfu að ógiltur verði með dómi úrskurður úrskurðarnefndar raforkumála 17. maí 2022 í máli nr. 1/2022, þar sem kæru stefnda var vísað frá nefndinni. Þá krefst stefndi málskostnaðar úr hendi áfrýjenda sameiginlega fyrir Landsrétti.

Málsatvik og málsástæður

5

Mál þetta á rætur að rekja til gjaldskrár áfrýjandans Landsnets hf. nr. 43/2022 sem tók gildi 1. apríl 2022, en með henni var tekið upp aflgjald fyrir innmötun raforku á flutningskerfi fyrirtækisins sem nær til stefnda sem raforkuvinnslufyrirtækis. Lýtur ágreiningur aðila að því hvort gjaldið eigi sér viðhlítandi stoð í ákvæðum raforkulaga nr. 65/2003.

6

Áfrýjandinn Landsnet hf. var stofnað með heimild í lögum nr. 75/2004 til að annast raforkuflutning og kerfisstjórnun samkvæmt ákvæðum III. kafla raforkulaga, en í 8. gr. þeirra laga er kveðið á um að eitt fyrirtæki skuli annast þessi verkefni. Skal flutningsfyrirtækið vera í beinni eigu íslenska ríkisins og/eða sveitarfélaga.

7

Þær breytingar sem samkvæmt framansögðu voru gerðar á gjaldskrá Landsnets hf. áttu sér nokkurn aðdraganda, svo sem að nokkru er gerð grein fyrir í hinum áfrýjaða dómi. Í því sambandi skal þess sérstaklega getið að í febrúar 2020 var í vinnuhópi, sem stofnaður hafði verið og stefndi átti fulltrúa í, kynnt sú hugmynd að 10- 12% af tekjum flutningsfyrirtækisins yrðu innheimt með gjöldum fyrir innmötun raforku í stað þess að allar tekjur þess kæmu frá notendum, svo sem þá tíðkaðist. Gerði stefndi athugasemdir við forsendur fyrirhugaðrar breytingar 28. febrúar og 7. desember 2020 og að nýju 3. maí 2021. Einnig var fundað með fulltrúum raforkuvinnslufyrirtækja í febrúar og mars 2021 þar sem meðal annars kom fram andstaða stefnda við breytingarnar. Lutu athugasemdir stefnda meðal annars að því að ekki væri lagastoð fyrir innheimtu gjaldsins.

8

Umrædd gjaldskrá var samþykkt á stjórnarfundi Landsnets hf. 21. október 2021. Var þar miðað við að hún tæki gildi 1. janúar 2022. Um gjaldskrá flutningsfyrirtækis segir í 9. mgr. 12. gr. a raforkulaga að eigi síðar en átta vikum fyrir fyrirhugaða gildistöku skuli hún send Orkustofnun. Telji stofnunin framlagða gjaldskrá brjóta í bága við ákvæði laganna eða reglugerða skuli hún koma athugasemdum á framfæri við flutningsfyrirtækið innan þriggja vikna frá móttöku. Tekur gjaldskráin ekki gildi fyrr en bætt hefur verið úr að mati Orkustofnunar. Í samræmi við þetta var hin samþykkta gjaldskrá kynnt Orkustofnun með bréfi 5. nóvember 2021. Stefndi hafði á þessum tíma komið á framfæri við stofnunina athugasemdum sínum. Þá setti stefndi fram frekari athugasemdir með bréfi 6. desember 2021 en þær lutu að áhrifum breytinganna á mat á ríkisstyrkjareglum. Hinn 14. desember 2021 féllst Orkustofnun á gjaldskrána en með því skilyrði meðal annarsað hún tæki ekki gildi fyrr en 1. apríl 2022.

9

Með bréfi 7. janúar 2022 kærði stefndi framangreinda afstöðu Orkustofnunar til úrskurðarnefndar raforkumála og krafðist þess að hún yrði felld úr gildi. Með úrskurði 17. maí 2022 var kærunni vísað frá úrskurðarnefndinni með þeim röksemdum að Orkustofnun hefði ekki tekið kæranlega stjórnvaldsákvörðun í málinu. Í kjölfarið höfðaði stefndi mál þetta. Sætti það flýtimeðferð fyrir héraðsdómi og var réttarstefna gefin út 27. júní 2022.

10

Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á aðalkröfu stefnda í héraði en með henni var krafist viðurkenningar á því að óheimilt væri að leggja á stefnda aflgjald vegna innmötunar raforku á flutningskerfi Landsnets hf. samkvæmt ákvæðum 4.1, 4.10 og 4.11 í framangreindri gjaldskrá fyrirtækisins sem Orkustofnun hafi fallist á 14. desember 2021.

11

Um málsatvik og málsástæður vísast að öðru leyti til hins áfrýjaða dóms.

Niðurstaða

Um formhlið málsins

12

Fyrir héraðsdómi hafði áfrýjandinn Orkustofnun uppi kröfu um að málinu yrði vísað frá dómi. Þeirri kröfu var hafnað með úrskurði 2. nóvember 2022 og leitar áfrýjandinn ekki endurskoðunar á honum. Í greinargerð sinni til Landsréttar lætur áfrýjandinn þess þó getið að vera kunni að slíkir annmarkar séu á aðal-, vara- og þrautavarakröfu stefnda að óhjákvæmilegt sé að vísa þeim frá dómi án kröfu. Helgist þetta af því að ekki liggi fyrir niðurstaða úrskurðarnefndar raforkumála um lögmæti aflgjaldsins, sbr. 30. gr. raforkulaga. Samkvæmt 12. mgr. greinarinnar verði ákvarðanir sem aðeins verða kærðar til nefndarinnar ekki bornar undir dómstóla fyrr en niðurstaða hennar liggur fyrir. Samkvæmt þessu og með því að ágreiningur um lögmæti gjaldskrár áfrýjandans Landsnetshf. heyri undir nefndina séu ekki uppfyllt skilyrði til að stefndi geti borið slíkt sakarefni undir dómstóla, sbr. 24. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

13

Niðurstaða um hvort málinu skuli vísað frá dómi af framangreindri ástæðu ræðst ekki af því hvort krafa þar um hafi verið höfð uppi heldur ber Landsrétti að gæta að því af sjálfsdáðum.

14

Óumdeilt er að stjórnvaldsákvarðanir sem teknar eru af áfrýjandanum Orkustofnun um lögmæti gjaldskrár áfrýjandans Landsnets hf. séu kæranlegar til úrskurðarnefndar raforkumála, sbr. 1. mgr. 30. gr. raforkulaga. Áður er getið um aðkomu áfrýjandans Orkustofnunar að gerð gjaldskrár samkvæmt 9. mgr. 12. gr. a laganna. Með sama hætti og þar greinir er mælt fyrir um það í 2. mgr. 26. gr. þeirra að telji Orkustofnun að gjaldskrá sem tilkynnt hefur verið uppfylli ekki kröfur laganna eða reglugerða settra samkvæmt þeim taki gjaldskráin ekki gildi fyrr en úr hafi verið bætt að mati stofnunarinnar. Þá skal stofnunin samkvæmt 1. mgr. 24. gr. þeirra hafa eftirlit með því að fyrirtæki sem starfa samkvæmt lögunum fullnægi þeim skilyrðum sem um starfsemina gilda. Þar segir einnig að stofnunin skuli hafa samráð við Samkeppniseftirlitið um eftirlit með starfsemi og gjaldskrá flutningsfyrirtækisins og dreifiveitna eftir því sem við á.

15

Svo sem áður er getið var það afstaða áfrýjandans Orkustofnunar til breyttrar gjaldskrár áfrýjandans Landsnets hf. í aðdraganda gildistöku hennar að hún bryti hvorki í bága við ákvæði laganna né reglugerða. Í bréfi sem stofnunin ritaði áfrýjandanum Landsneti hf. 14. desember 2021, þar sem þessi afstaða var kynnt og rökstudd, en stefnda var sent afrit þess, segir meðal annars svo um „lagagrundvöll fyrir fyrirhuguðum breytingum á gjaldi virkjana“.

Orkustofnun getur ekki séð að með þeirri breytingu sem gerð var á raforkulögum árið 2011 hafi ætlunin verið að taka fyrir það að flutningsfyrirtækinu væri heimilt að rukka innmötunargjald en 1. mgr. 12. gr. a snýr fyrst og fremst að því að skilgreina, að ekki eigi að gilda sama gjaldskrá fyrir stórnotendur og dreifiveitur er úttekt varðar. Hafi það verið ætlunin með lagabreytingunni að banna gjald vegna innmötunar hefði Landsnet[i] í framhaldi af því borið skylda til að fella niður afhendingargjald til virkjana sem sannarlega er innmötunargjald og hefur verið í gjaldskrá Landsnets frá árinu 2007.

Þessu næst er í bréfinu vísað til athugasemda við 7. gr. í frumvarpi því er varð að tilvitnuðum breytingalögum nr. 19/2011, en þar hafi sérstaklega verið tekið fram að frumvarpið gerði ráð fyrir að litlar efnisbreytingar væru gerðar á gildandi ákvæði um gjaldskrá. Þó væri lagt til að í lögin kæmi skýrt ákvæði um að gjaldskrá fyrir flutning fyrir stórnotendur yrði í bandaríkjadölum. Í niðurlagi bréfsins er síðan sérstaklega tekið fram að stjórnvaldsákvarðanir Orkustofnunar séu kæranlegar til úrskurðarnefndar raforkumála. Hér að framan er lýst afdrifum þeirrar kæru sem stefndi beindi til úrskurðarnefndar raforkumála af þessu tilefni 7. janúar 2022.

16

Að framangreindu virtu fær það ekki staðist að stefnda verði við svo búið gert að sæta því að aðal-, vara- og þrautavarakröfu hans verði vísað frá héraðsdómi á grundvelli þess að farið hafi verið á svig við málshöfðunarskilyrði 12. mgr. 30. gr. raforkulaga. 17

Stefndi hefur hagað kröfugerð sinni í málinu á þann veg að aðallega verði viðurkennt að óheimilt sé að leggja á hann aflgjald samkvæmt tilgreindum ákvæðum í gjaldskrá áfrýjandans Landsnets hf. nr. 43/2022 en til vara og þrautavara að ógiltar verði ákvarðanir áfrýjenda um að taka ákvæði þessi upp í hana. Fyrir liggur að gjald þetta hefur verið lagt á stefnda og innheimt mánaðarlega frá því að gjaldskrá nr. 43/2022 tók gildi 1. apríl 2022. Þessi tiltekna gjaldskrá er fallin úr gildi og ný gjaldskrá, sem mælir fyrir um innmötunargjald með sambærilegum hætti og þar var gert og á sama lagagrundvelli og áður, komin í hennar stað. Að þessum atvikum virtum hefur stefndi sem fyrr lögvarða hagsmuni af því að leyst verði úr kröfum hans um lögmæti gjaldsins.

18

Samkvæmt öllu framansögðu sætir málið efnislegri úrlausn fyrir Landsrétti.

Um efnishlið málsins

19

Svo sem fram er komið greinir málsaðila á um það hvort viðhlítandi heimildir standi til að leggja á stefnda sem raforkuvinnslufyrirtæki gjald fyrir innmötun raforku á flutningskerfi áfrýjandans Landsnets hf. Í gjaldskrá fyrirtækisins er gjald þetta fellt undir flutningsgjöld og nefnt aflgjald.

20

Áfrýjandinn Orkustofnun er sérstök ríkisstofnun sem er sjálfstæð í ákvörðunum sínum þegar hún sinnir raforkueftirliti samkvæmt raforkulögum, sbr. 1. gr. laga nr. 87/2003 um Orkustofnun. Svo sem áður er rakið hefur stofnunin með höndum ákveðnar eftirlitsskyldur með gjaldskrá áfrýjandans Landsnets hf. Þannig er það skilyrði þess að gjaldskrá öðlist gildi að fyrir liggi sú afstaða stofnunarinnar að hún uppfylli kröfur raforkulaga eða reglugerða settra samkvæmt þeim. Telst engum vafa undirorpið að við rækslu þessa hlutverks komi stofnunin fram sem stjórnvald í merkingu laga, sbr. enn fremur ákvæði 1. mgr. 30. gr. raforkulaga.

21

Með vísan til þess sem að framan er rakið getur vart farið á milli mála að gjaldskrá áfrýjandans Landsnets hf. verði að hafa viðhlítandi stoð í lögum. Af niðurstöðu þar um ræðst jafnframt hvort heimildir standi til þess að mæla fyrir um gjaldtöku í reglugerð.

22

Staðfest er sú niðurstaða héraðsdóms að hafna kröfu áfrýjandans Orkustofnunar um sýknu af aðalkröfu stefnda á grundvelli aðildarskorts.

23

Mælt er fyrir um gjaldskrá flutningsfyrirtækis í 12. gr. a raforkulaga. Í 1. mgr. greinarinnar segir:

Flutningsfyrirtækið skal setja gjaldskrá vegna þjónustu sinnar í samræmi við tekjumörk skv. 12. gr. Gjaldskráin skal gilda annars vegar fyrir úttekt dreifiveitna frá flutningskerfi og hins vegar fyrir úttekt stórnotenda sem skal ákvörðuð í bandaríkjadölum.

Í lagagreininni er ekkert vikið að gjaldtöku fyrir innmötun.

24

Ekki verður séð að ágreiningur sé um það að gjald fyrir innmötun raforku hafi verið innheimt frá 2004 til 1. október 2007 og þá lengst af á grundvelli svohljóðandi heimildar í þágildandi 5. mgr. 12. gr. raforkulaga, sbr. lög nr. 149/2004:

Sama gjaldskrá skal vera fyrir innmötun virkjana á flutningskerfið. Þar sem virkjanir tengjast flutningskerfinu um dreifiveitu skal innmötunargjaldið renna til dreifiveitunnar.

Fram að gildistöku breytingalaganna hafði gjaldinu verið skipt á milli flutningsfyrirtækisins og viðkomandi dreifiveitu. Heimildarákvæði þetta var afnumið með lögum nr. 19/2011 sem tóku gildi 11. mars 2011. Fram að því hafði innheimta innmötunargjalds ekki verið tekin upp að nýju frá því að henni var hætt í október 2007 og það var ekki gert fyrr en 1. apríl 2022 á grundvelli gjaldskrárinnar sem mál þetta er sprottið af.

25

Ákvæði 12. gr. þágildandi raforkulaga um gjaldskrá flutningsfyrirtækis, sem þá tók einnig til tekjumarka þess, var breytt með 7. gr. laga nr. 19/2011. Í athugasemdum við þessa grein í frumvarpi því er varð að lögunum segir meðalannars:

Með frumvarpi þessu er lagt til að gildandi ákvæði 12. gr. í raforkulögunum verði skipt upp í tvö ákvæði þannig að ákvæði 12. gr. a gildi um gjaldskrá flutningsfyrirtækisins en 12. gr. um tekjumörkin og setningu þeirra. Frumvarpið gerir ráð fyrirað litlar efnisbreytingar verði á gildandi ákvæði um gjaldskrá og vísast um það til greinargerðar með 12. gr. laga nr. 65/2003, 8. gr. laga nr. 89/2004, 2. gr. laga nr. 149/2004 og 4. gr. laga nr. 67/2008. Þó er nú lagt til að í lögin komi skýrt ákvæði umað gjaldskrá fyrir flutning fyrir stórnotendur verði í bandaríkjadölum. Þá er lagt til að smávægilegar breytingar verði á tímarammanum fyrir samþykki

Orkustofnunar á gjaldskrá flutningsfyrirtækisins.

Áfrýjendur hafa haldið því fram að þessar athugasemdir renni stoðum undir það að ekki hafi staðið til að afnema lagaheimild til töku innmötunargjalds enda þótt framangreint ákvæði 5. mgr. 12. gr. raforkulaga hafi verið fellt á brott úr þeim með gildistöku laga nr. 19/2011. Ákvæði reglugerðar nr. 1040/2005 um framkvæmd raforkulaga, þar sem annars vegar sé gert ráð fyrir gjaldi fyrir innmötun og hins vegar útmötun á sérhverjum afhendingarstað flutningskerfisins, styðji enn frekar við þá niðurstöðu að lögin útiloki á engan hátt gjaldtöku fyrir innmötun.

26

Af málatilbúnaði áfrýjenda verður ráðið að lagaheimild fyrir innheimtu aflgjalds verði jafnframt leidd af 12. gr. raforkulaga um tekjumörk ogað hún sæki einnig stoð í önnur ákvæði laganna, svo sem gerð er grein fyrir í hinum áfrýjaða dómi. Í 1. mgr. greinarinnar segir að markmið með setningu tekjumarka sé að hvetja til hagræðingar í rekstri flutningsfyrirtækisins og tryggja að tekjur þess séu í samræmi við kostnað við þá þjónustu sem því er falið að veita, að teknu tilliti til arðsemi. Þá kemur fram í 2. mgr. sömu greinar að Orkustofnun setji flutningsfyrirtækinu tekjumörk vegna kostnaðar við flutning raforku. Skuli tekjumörkin vera tvískipt, það er vegna flutnings á raforku til dreifiveitna annars vegar og vegna flutnings til stórnotenda hins vegar.

Þá skuli við setningu tekjumarka taka tillit til kostnaðar vegna reksturs og fjárfestinga vegna flutnings til dreifiveitna annars vegar og stórnotenda hins vegar. Í 3. mgr. greinarinnar eru síðan tilgreind þau viðmið sem tekjumörkin skulu ákveðin út frá.

27

Svo sem fram er komið er mælt fyrir um að það í 1. mgr. 12. gr. a raforkulaga að flutningsfyrirtækið skuli setja sér gjaldskrá vegna þjónustu sinnar í samræmi við 12. gr. laganna og að gjaldskráin skuli gilda fyrir úttekt dreifiveitna frá flutningskerfi og úttekt stórnotenda. Samkvæmt orðanna hljóðan ákvæðisins og að teknu tilliti til lagagreinarinnar í heild, sem ber yfirskriftina gjaldskrá flutningsfyrirtækis, eru ekki forsendur til annars en að líta svo á að gjaldtaka samkvæmt gjaldskrá skuli vera bundin við úttekt dreifiveitna frá flutningskerfi annars vegar og úttekt stórnotenda hins vegar. 28

Að framangreindu gættu verður með engu móti séð að leiða megi heimild til töku aflgjalds af ákvæði raforkulaga um tekjumörk flutningsfyrirtækis, öðrum ákvæðum þeirra eða með skýringu til samræmis við ákvæði tilskipunar 2009/72/EB er varðar innri raforkumarkað. Þá verður ekki á það fallist með áfrýjendum að grundvalla megi slíka heimild á fyrrgreindum athugasemdum við 7. gr. í frumvarpi því er varð að lögum nr. 19/2011. Er í því sambandi meðal annars til þess að líta að þegar frumvarp til laganna var upphaflega lagt fram hafði innmötunargjald ekki verið innheimt um nokkurt skeið þrátt fyrir heimild til þess í raforkulögum samkvæmt framansögðu. Það var síðan ekki gert fyrr en gjaldskrá sú sem mál þetta er sprottið af tók gildi 1. apríl 2022. Loks fær hér engu breytt þótt svonefnt afhendingargjald, sem vísað er til í hinum áfrýjaða dómi, hafi verið innheimt allt frá 1. október 2007, en það er allt annars eðlis en gjald fyrir innmötun.

29

Með vísan til þess sem að framan er rakið verður ekki fallist á það með áfrýjendum að aflgjald fyrir innmötun raforku á flutningskerfi áfrýjandans Landsnets hf. eigi sér viðhlítandi stoð í lögum. Samkvæmt því verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur á þann hátt sem í dómsorði greinir.

30

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað er staðfest.

31

Eftir framangreindum málsúrslitum verðum áfrýjendum gert að greiða stefnda málskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð :

Viðurkennt er að óheimilt hafi verið að leggja á stefnda, Landsvirkjun, aflgjald vegna innmötunar raforku á flutningskerfi áfrýjanda, Landsnets hf., samkvæmt gjaldskrá nr. 43/2022 fyrir flutning á raforku og kerfisþjónustu, sem öðlaðist gildi 1. apríl 2022.

Ákvæði héraðsdóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjendur, Landsnet hf. og Orkustofnun, greiði óskipt stefnda 1.500.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.