334/2021

Útdráttur

Ágreiningur málsaðila laut að því hvort uppsögn A úr starfi hjá B hafi verið lögmæt og hvort hann ætti rétt á skaðabótum úr hendi B vegna fjárhagslegs tjóns sem leiddi af uppsögninni. Jafnframt var deilt um rétt A til miskabóta úr hendi B og Í sameiginlega vegna uppsagnarinnar og aðgerða lögreglu í tilefni af rannsókn á ætluðu broti hans í starfi fyrir B. Í héraðsdómi kom fram að um skaðabótakröfu A færi eftir 9. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda en samkvæmt ákvæðinu fyrndist krafa um skaðabætur á fjórum árum frá þeim degi er tjónþoli fékk nauðsynlegar upplýsingar um tjónið og þann sem ábyrgð bæri á því eða bar að afla sér slíkra upplýsinga. Var lagt til grundvallar að A hefði í síðasta lagi í lok árs 2015 mátt gera ráð fyrir að hann hefði orðið fyrir fjártjóni vegna uppsagnarinnar og þá haft tilefni til málshöfðunar. Þar sem A hefði ekki höfðað mál fyrir dómstólum fyrr en að liðnum fjórum árum, sbr. 2. mgr. 15. gr. laganna, og fyrningu ekki verið slitið með öðrum hætti á fyrra tímamarki var krafa A fyrnd og B sýknað af kröfu hans um bætur fyrir fjárhagslegt tjón. Þar sem verulega skorti á að A hefði gert grein fyrir sameiginlegri aðild B og Í og grundvelli sameiginlegrar ábyrgðar þeirra var kröfu A á hendur þeim um greiðslu miskabóta vísað frá héraðsdómi með vísan til e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um fyrningu skaðabótakröfu A en frávísun miskabótakröfu hans sætti ekki endurskoðun Landsréttar.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, A-kvk-nf E-kvk-nf J-kk-nf S-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 25. maí 2021. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 3. maí 2021 í málinu nr. E- [...]/2020.

2

Áfrýjandi krefst þess að stefnda, B, verði gert að greiða honum skaðabætur að fjárhæð 17.123.719 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 4. september 2015 til greiðsludags, allt að frádregnum eftirtöldum greiðslum: 145.479 krónum 1. apríl 2016, 218.218 krónum 1. maí 2016, 370.849 krónum 1. júní 2016, 526.404 krónum 1. júlí 2016, 537.290 krónum 1. ágúst 2016, 279.666 krónum 1. september 2016, 571.720 krónum 1. október 2016, 522.396 krónum 1. nóvember 2016, 1.326.730 krónum 1. desember 2016, 539.575 krónum 1. janúar 2017, 480.822 krónum 1. febrúar 2017, 549.522 krónum 1. mars 2017, 624.995 krónum 1. apríl 2017, 647.141 krónu 1. maí 2017, 646.226 krónum 1. júní 2017, 851.307 krónum 1. júlí 2017, 669.290 krónum 1. ágúst 2017, 584.401 krónu 1. september 2017, 638.215 krónum 1. október 2017, 806.200 krónum 1. nóvember 2017, 751.755 krónum 1. desember 2017, 654.353 krónum 1. janúar 2018, 624.174 krónum 1. febrúar 2018, 662.422 krónum 1. mars 2018 og 590.352 krónum 1. apríl 2018. Þá krefst áfrýjandi þess að stefndu greiði honum sameiginlega miskabætur að fjárhæð 1.500.000 krónur auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr., sbr. 1. málslið 4. gr. laga nr. 38/2001 frá 20. janúar 2016 til málshöfðunardags en samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags. Loks krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3

Stefndu krefjast aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms en til vara staðfestingar að því er varðar kröfu áfrýjanda um bætur vegna fjárhagslegs tjóns og sýknu af kröfum hans um miskabætur. Í báðum tilvikum er krafist málskostnaðar fyrir Landsrétti. Að því frágengnu krefjast stefndu þess að dómkröfur áfrýjanda verði lækkaðar og að málskostnaður verði felldur niður.

Niðurstaða

4

Málavöxtum og málsástæðum aðila er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Í málinu deila aðilar um það hvort uppsögn áfrýjanda úr starfi hjá stefnda, B, hafi verið ólögmæt og hvort áfrýjandi eigi rétt á skaðabótum vegna fjárhagslegs tjóns sem hannhafi orðið fyrir af þeim sökum. Þá er jafnframt deilt um rétt áfrýjanda til miskabóta úr hendi beggja stefndu sameiginlega vegna uppsagnarinnar og aðgerða lögreglu í tilefni af rannsókn á ætluðu broti áfrýjanda.

5

Kröfu áfrýjanda um miskabætur úr hendi beggja stefndu var vísað frá héraðsdómi án kröfu. Til að koma fram endurskoðun á ákvæði héraðsdóms um frávísun kröfunnar hefði áfrýjandi þurft að skjóta til Landsréttar ákvæði héraðsdóms um frávísun með kæru eftir reglum XXIV. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. meðal annars dóma Hæstaréttar 31. maí 2000 í máli nr. 29/2000 og 7. júní 2018 í máli nr. 552/2017 og dóm Landsréttar 12. október 2018 í máli nr. 210/2018. Þar sem þessa var ekki gætt getur frávísunarákvæði hins áfrýjaða dóms ekki sætt endurskoðun Landsréttar.

6

Stefndi, B, var með héraðsdómi sýknaður af kröfu áfrýjanda um bætur fyrir fjárhagslegt tjón með þeim rökum að krafan hefði verið fallin niður fyrir fyrningu þegar málið var höfðað í héraði 18. september 2020. Með vísan til forsendna héraðsdóms verður sú niðurstaða hans staðfest.

7

Staðfest er ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað.

8

Rétt þykir að málsaðilar beri hver sinn kostnað af rekstri málsins fyrir Landsrétti.

Dómsorð :

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Málskostnaður fyrir Landsrétti fellur niður.