66/2022

Útdráttur

A varð fyrir slysi á vinnustað sínum er hún rann til í hálku þegar hún var að fara út með rusl. Hlaut hún læknisfræðilega örorku og varanlegan miska í slysinu. Hinn áfrýjaði dómur komst að þeirri niðurstöðu að slysið yrði ekki rakið til annars en gáleysis A og sýknaði vinnuveitanda hennar og tryggingafélag af kröfum hennar. A byggði kröfu sína meðal annars á því að slys hennar mætti rekja til sakar vinnuveitanda hennar sem hafi borið að tryggja að gönguleiðir starfsfólks væru greiðar og þannig úr garði gerðar að þær fælu ekki í sér hættu á meiðslum eða annars konar spjöllum á heilsu starfsfólks í samræmi við meginreglur í lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Jafnframt byggði áfrýjandi á því að stefndu bæru hallann af skorti á sönnun um þau atvik er vörðuðu slys hennar sem ekki væru upplýst. Í því sambandi vísaði áfrýjandi til þess að slysið hefði ekki verið tilkynnt án ástæðulausrar tafar til Vinnueftirlits ríkisins svo sem vinnuveitanda A hefði borið að gera samkvæmt 1. mgr. 79. gr. áður tilvitnaðra laga. Í dómi Landsréttar kom fram að af hinum áfrýjaða dómi yrði ekki ráðið að héraðsdómari hefði tekið rökstudda afstöðu til framangreindra málsástæðna áfrýjanda, líkt og borið hefði að gera sbr. f-lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar á ný.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir E-kk-nf J-kk-nf, K-kk-nf H-kk-nf og S-kk-nf S-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 3. febrúar 2022. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 19. janúar 2022 í málinu nr. E- [...]/2021.

2

Áfrýjandi krefst þess að viðurkennd verði bótaskylda TM trygginga hf. úr ábyrgðartryggingu B ehf. hjá félaginu vegna afleiðinga vinnuslyss sem áfrýjandi varð fyrir 28. janúar 2020. Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar fyrir héraðsdómi og Landsrétti.

3

Stefndu krefjast þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur. Til vara krefjast stefndu þess að kröfur áfrýjanda verði lækkaðar verulega. Þá krefjast stefndu, hvor fyrir sig, málskostnaðar úr hendi áfrýjanda fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

4

Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi varð áfrýjandi fyrir slysi í starfi sínu hjá stefnda B ehf. 28. janúar 2020. Áfrýjandi byggir viðurkenningarkröfu sína á því að slys hennar megi rekja til sakar stefnda B ehf. Í héraðsdómsstefnu er nánar til þess vísað að vinnuveitandi beri ábyrgð á því að gönguleiðir starfsfólks séu greiðar og þannig úr garði gerðar að þær feli ekki í sér hættu á meiðslum eða annars konar spjöllum á heilsu starfsfólks. Áfrýjandi vísar þessu til stuðnings til meginreglna er hann segir koma fram í lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, sbr. 1. mgr. 4. gr., a- og b-liði 13. gr., 1. mgr. 37. gr. og 1. mgr. 42. gr. laganna. Áfrýjandi vísar jafnframt nánar hvað varðar aðbúnað á vinnustöðum til 2. mgr. 3. gr., 5. mgr. 6. gr. og 1. mgr. 39. gr. reglna nr. 581/1995 um húsnæði vinnustaða. Áfrýjandi segir stefnda B ehf. ekki hafa axlað ábyrgð sína samkvæmt framangreindu og með því hafi hann sýnt af sér saknæma háttsemi. Slys áfrýjanda og það líkamstjón hennar sem af slysinu leiddi hafi verið sennileg afleiðing af þeirri saknæmu háttsemi. Skilyrði sakarreglunnar séu því uppfyllt fyrir bótaábyrgð stefnda B ehf.

5

Í héraðsdómsstefnu er einnig á því byggt af hálfu áfrýjanda að stefndu beri hallann af skorti á sönnun um þau atvik er varða slys hennar sem ekki séu upplýst í málinu. Þeirri málsástæðu til stuðnings vísar áfrýjandi til þess að stefndi B ehf. hafi ekki tilkynnt slys áfrýjanda án ástæðulausrar tafar til Vinnueftirlits ríkisins, svo sem honum hafi borið samkvæmt 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980.

6

Af hinum áfrýjaða dómi verður ekki ráðið að héraðsdómari hafi tekið rökstudda afstöðu til þeirra málsástæðna áfrýjanda sem að framan greinir. Ekki var hægt að komast efnislega að niðurstöðu um sýknu stefndu af viðurkenningarkröfu áfrýjanda án þess að tekin væri afstaða til þessara málsástæðna, sbr. f-lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt því verður ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar á ný.

7

Rétt er að aðilar beri hvers inn kostnað af málinu fyrir Landsrétti.

Dómsorð :

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar á ný.

Málskostnaður fyrir Landsrétti fellur niður.