284/2018

Útdráttur

M ehf. höfðaði mál gegn K og krafðist þess að viðurkennt yrði að K hefði, með synjun um breytingu á deiluskipulagi lóðar í eigu M ehf., valdið félaginu tjóni sem væri bótaskylt. Byggði M ehf. m.a. á því að málsmeðferð við deiliskipulagsbreytinguna hefði ekki samrýmst ákvæðum skipulagslaga nr. 123/2010. Í dómi Landsréttar kom fram að M ehf. hefði átt frumkvæði að því að óska eftir breytingu á deiliskipulagi lóðarinnar og honum hefði mátt vera ljóst að andmæli kynnu að koma fram við tillögunni og henni hafnað algerlega óháð því hvort með málið yrði farið samkvæmt 1. eða 2. mgr. 43. gr. skipulagslaga. Þá hefði ekki verið sýnt fram á annað en að höfnun K hefði verið byggð á lögmætum og málefnalegum sjónarmiðum og verið í samræmi við gildandi aðal og svæðisskipulag K, gildandi skipulagsreglugerð og ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993. M ehf. hefði því ekki sýnt fram á að hann hefði orðið fyrir tjóni sem rekja mætti til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi K og var K því sýknaður af kröfu M ehf.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, H-kvk-nf Þ-kvk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar með áfrýjunarstefnu 20. mars 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 20. desember 2017, í málinu nr. E1094/2016. Áfrýjandi krefst þess að viðurkennt verði með dómi að stefndi hafi með ákvörðun sinni 28. janúar 2014, um að synja áfrýjanda um „óverulega“ breytingu á deiliskipulagi lóðanna nr. 22a og 22b við Álfhólsveg í Kópavogi, valdið áfrýjanda tjóni sem bótaskylt sé úr hendi stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti. 2 Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

3 Málsatvikum er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar er nánar rakið byggir áfrýjandi á því að hann hafi orðið fyrir tjóni sem rekja megi til synjunar stefnda á breytingu á deiliskipulagi lóðanna nr. 22a og 22b við Álfhólsveg í Kópavogi. Breytingin sem áfrýjandi óskaði eftir og var endanlega synjað af hálfu stefnda 28. janúar 2014 fól í sér að inndregin þakhæð yrði byggð ofan á tveggja hæða hús sem áður hafði verið teiknað og samþykkt af hálfu stefnda á umræddri lóð.

4 Áður en erindi áfrýjanda var synjað 28. janúar 2014 hafði skipulagsnefnd stefnda tekið ákvörðun 2. júlí 2013 um að senda tillöguna að breyttu deiliskipulagi í grenndarkynningu á grundvelli 2. mgr. 43. gr. skipulagslaga nr. 123/2010 en forsenda málsmeðferðar samkvæmt því ákvæði er að breytingar á samþykktu deiliskipulagi séu það óverulegar að ekki sé talin ástæða til meðferðar samkvæmt 1. mgr. sömu lagagreinar eins og um nýtt deiliskipulag væri að ræða.

5 Grenndarkynningu lauk 7. október 2013 og bárust ýmsar athugasemdir við tillöguna. Skipulagsnefnd hafnaði breytingartillögunni 5. nóvember 2013 og var sú ákvörðun eins og fyrr greinir endanlega staðfest af stefnda 28. janúar 2014. Í forsendum ákvörðunar um að hafna erindi áfrýjanda er vísað til umsagnar skipulagsdeildar stefnda um að breytingin myndi hafa í för með sér að byggingin yrði of áberandi og framandi í götumyndinni og hafa neikvæð áhrif á útsýni og skuggavarp.

6 Úrskurðarnefnd umhverfis og auðlindamála felldi ákvörðun stefnda frá 28. janúar 2014 úr gildi með úrskurði sínum 30. júní 2016. Byggði sú niðurstaða á því að skilyrðum málsmeðferðar samkvæmt 2. mgr. 43. gr. skipulagslaga hefði ekki verið fullnægt. Nefndin taldi að umfang og áhrif hinnar kynntu deiliskipulagsbreytingar hefðu verið slík að um málið ætti að fara eins og um nýtt deiliskipulag væri að ræða, sbr. 1. mgr. 43. gr. sömu laga. Á þeim grundvelli var umrædd ákvörðun stefnda felld úr gildi.

7 Fyrir liggur að áfrýjandi átti frumkvæði að því að óska eftir fyrrgreindri breytingu á deiliskipulagi fyrir lóðina. Mátti honum vera ljóst að andmæli kynnu að koma fram við tillögunni og að henni kynni að verða hafnað algerlega óháð því hvort með málið yrði farið samkvæmt 1. eða 2. mgr. 43. gr. skipulagslaga. Engin ástæða er til að ætla annað en að málið hefði fallið í sama farveg ef farið hefði verið með tillöguna í samræmi við 1. mgr. 43. gr. skipulagslaga en áfrýjandi hefur ekki óskað eftir því að tillaga hans hljóti meðferð í samræmi við það ákvæði. Ekki hefur verið sýnt fram á annað en að höfnun stefnda hafi sem slík byggst á lögmætum og málefnalegum sjónarmiðum og verið í samræmi við gildandi aðal og svæðisskipulag stefnda, ákvæði greinar 3.1.4 skipulagsreglugerðar nr. 400/1998 og ákvæði stjórnsýslulaga nr. 37/1993 sem áfrýjandi hefur vísað til í málatilbúnaði sínum. Loks verður ekki fallist á að í samþykki stefnda á breyttum teikningum af kjallara hafi falist samþykki á þakhæð ofan á aðra hæð hússins.

8 Samkvæmt framangreindu hefur áfrýjandi ekki sýnt fram á að hann hafi orðið fyrir tjóni sem rekja megi til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi stefnda. Verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest.

9 Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað svo sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Mótandi ehf., greiði stefnda, Kópavogsbæ, 1.000.000 króna í málskostnað fyrir Landsrétti.