362/2019

Útdráttur

Aðilar deildu um hvort og þá með hvaða hætti samningur hefði komist á milli þeirra um uppfyllingu og jöfnun jarðvegs á lóð I ehf. en S ehf. fór með yfirráð samliggjandi lóðar. S ehf. hélt því fram að í símtali milli fyrirsvarsmanna aðila hefði náðst samkomulag milli þeirra um að hann myndi fylla upp í lóð I ehf. með efni og annast flutning þess og grófjöfnun, gegn gjaldi. I ehf. byggði á hinn bóginn á því að fyrirsvarsmaður þess hefði af greiðasemi samþykkt að S ehf. mætti setja það af efni sínu úr lóðinni til geymslu á lóð I ehf. sem nægði til að fylla afmarkaða gjótu á lóð þess. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að fyrirsvarsmaður I ehf. hefði í upphafi verið ósáttur við uppfyllinguna á lóðinni hafi hann á síðari stigum viljað ná einhverju samkomulagi við S ehf. og þess vegna greitt tvo reikninga frá S ehf., samtals að fjárhæð 3.720.000 krónur. Landsréttur taldi að með því hefði I ehf. samþykkt móttöku efnisins og þeirrar vinnu sem innt var af hendi af hálfu S ehf. við grófjöfnun þess. S ehf. lagði fram gögn um niðurstöðu mælinga á því magni fyllingarefnis sem byggt var á að hefði farið í lóð I ehf. I ehf. gerði aftur á móti hvorki reka að því að sanna að fyllingarefnið hefði verið minna að umfangi né að það hefði verið haldið einhverjum annmarka og var það látið bera hallann af þeim sönnunarskorti. Niðurstaða svokallaðs „plötuprófs“ sem I ehf. hafði aflað einhliða var í ljósi mótmæla af hálfu S ehf. ekki talið hafa sönnunargildi í málinu. Þá var I ehf. jafnframt látið bera hallann af því að hafa ekki lagt fram nein haldbær sönnunargögn um að það verð sem S ehf. krafðist fyrir verkið hefði verið ósanngjarnt. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest um að I ehf. skyldi greiða S ehf. nánar tilgreinda fjárhæð ásamt dráttarvöxtum en samkvæmt dómi Landsréttar skyldi upphafstími þeirra vera mánuði eftir útgáfudag reikninganna, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, E-kk-nf J-kk-nf og H-kvk-nf Þ-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 20. maí 2019. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 23. apríl 2019 í málinu nr. E897/2018.

2 Áfrýjandi krefst aðallega sýknu af kröfum stefnda og málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti. Til vara krefst hann þess að kröfur stefnda verði lækkaðar verulega og að málskostnaður verði felldur niður.

3 Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

4 Eins og nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi varðar sakarefni málsins það álitaefni hvort og þá með hvaða hætti komist hafi á samningur milli málsaðila um uppfyllingu og jöfnun jarðvegs á lóð áfrýjanda Einhellu 4, Hafnarfirði, en stefndi fór með yfirráð lóðar við sömu götu númer 6. Ágreiningslaust er að fyrirsvarsmaður stefnda átti frumkvæði að því að hafa samband símleiðis við fyrirsvarsmann áfrýjanda 12. september 2017 er sá síðarnefndi var staddur erlendis í fríi en ágreiningur ríkir um hvað þeim fór á milli í því samtali. Stefndi byggir á að í samtalinu hafi náðst samkomulag milli þeirra um að hann myndi „fylla upp í lóð [áfrýjanda] með efni og annast flutning þess og grófjöfnun, gegn gjaldi“. Áfrýjandi byggir á hinn bóginn á því að hann hafi samþykkt „af einskærri greiðasemi við [stefnda] að hann mætti setja það af efni sínu úr lóðinni til geymslu á lóð [áfrýjanda] sem nægði til að fylla afmarkaða gjótu á lóð [hans]“.

5 Í málatilbúnaði áfrýjanda kemur fram að þrátt fyrir að hann hafi í upphafi verið ósáttur við uppfyllinguna á lóðinni hafi hann „á síðari stigum viljað ná einhverju samkomulagi við [stefnda] og semja um eitthvað sanngjarnt verð“. Fyrir liggur að áfrýjandi greiddi þessu til samræmis tvo reikninga frá stefnda samtals að fjárhæð 3.000.000 króna að viðbættum virðisaukaskatti eða samtals 3.720.000 krónur. Voru reikningarnir greiddir í áföngum á tímabilinu 20. október 2017 til 12. janúar 2018. Hvað sem líður upphaflegum samskiptum málsaðila í fyrrgreindu símtali 12. september 2017 liggur samkvæmt því fyrir að áfrýjandi samþykkti í kjölfar þess móttöku efnisins og þeirrar vinnu sem stefndi innti af hendi við grófjöfnun þess. Auk þess var upplýst hér fyrir dómi að áfrýjandi hélt framkvæmdum áfram á lóðinni en af gögnum málsins verður ekki annað ráðið en að við þær hafi fyrrgreint fyllingarefni og vinna stefnda nýst honum.

6 Stefndi hefur lagt fram gögn frá Landmælingum J.G. ehf. um mælingu á því magni fyllingarefnis sem hann byggir á að hafi farið í lóð áfrýjanda. Samkvæmt þeim mælingum var um að ræða 2.868 rúmmetra af fyllingarefni. Áfrýjandi gerði hvorki reka að því að sanna að fyllingarefnið hafi verið minna að umfangi en samkvæmt þeirri mælingu né að það hafi verið haldið einhverjum annmarka. Í ljósi þess að áfrýjandi samþykkti að taka við efninu og greiða í kjölfarið fyrirvaralaust fyrrgreinda reikninga verður í ljósi áðurgreindra atvika málsins að líta svo á að það hafi staðið honum nær en stefnda að tryggja sér sönnun fyrir því að efnið hafi verið minna að umfangi en samkvæmt fyrrgreindri mælingu. Þar sem hann gerði það ekki verður hann látinn bera hallann af sönnunarskorti um að magnið hafi verið minna eða haldið einhverjum annmarka. Hið sama verður látið gilda um gæði verksins að öðru leyti en svokallað „plötupróf“ sem framkvæmt var á vegum Mannvits í október 2017 og aflað var einhliða af hálfu áfrýjanda hefur í ljósi mótmæla stefnda ekkert sönnunargildi í málinu.

7 Ekkert samkomulag var gert milli málsaðila um fjárhæð endurgjalds fyrir framangreint verk. Það er meginregla kröfuréttar, sem meðal annars kemur fram í 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, að við slíkar aðstæður beri verkkaupa að greiða það verð sem sanngjarnt er miðað við vinnuframlag, gæði verks, efniskaup og annað sem þýðingu hefur. Sönnunarbyrði fyrir því að umkrafið verð sé ósanngjarnt hvílir á þeim sem heldur slíku fram. Áfrýjandi hefur ekki lagt fram nein haldbær sönnunargögn um að það verð sem stefndi krefst fyrir verkið sé ósanngjarnt. Verður hann af þeim sökum látinn bera hallann af sönnunarskorti um það.

8 Krafa stefnda byggist á tveimur reikningum sem gefnir voru út 15. janúar 2018 og 15. mars sama ár. Var sá fyrrnefndi að fjárhæð 620.000 krónur en sá síðarnefndi að fjárhæð 2.710.640 krónur eða samtals 3.330.640 krónur sem er heildarfjárhæð kröfu stefnda. Verður fallist á kröfu stefnda um dráttarvexti af þeirri fjárhæð, þó þannig að upphafstími þeirra sé mánuði eftir útgáfudag reikninganna, sbr. 3. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

9 Samkvæmt framangreindu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um annað en upphafstíma dráttarvaxta. Eftir þessum úrslitum verður áfrýjanda gert að greiða stefnda málskostnað fyrir Landsrétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Áfrýjandi, ISOTækni ehf., greiði stefnda, Stróki ehf., 3.330.640 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtyggingu, af 620.000 krónum frá 15. febrúar 2018 til 15. apríl 2018, en frá þeim degi af 3.330.640 krónum til greiðsludags.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um málskostnað skal vera óraskað.

Áfrýjandi greiði stefnda 750.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.