452/2018

Útdráttur

AV var sakfelldur fyrir líkamsárás, sbr. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa að tilefnislausu ráðist að A og meðal annars veitt honum þungt hnefahögg í andlit með þeim afleiðingum að þrjár tennur í munni A brotnuðu. Þá hlaut A einnig aðra áverka á andliti. Með árásinni rauf AV skilorð og var því dæmdur upp sá hluti refsingar sem bundinn var skilorði í fyrri dómi, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að AV hefur í tvígang verið sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. sömu laga og hefur dómurinn því ítrekunaráhrif, sbr. 1. mgr. 71. gr. sömu laga. Var refsing AV því ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Þá var honum gert að greiða A 954.087 krónur í skaðabætur og 600.000 krónur í miskabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf og O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 5. mars 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Suðurlands 7. febrúar 2018 í málinu nr. S[...]/2017.

2 Ákæruvaldið krefst þess að ákærði verði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og að refsing hans verði þyngd.

3 Ákærði krefst þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um refsiviðurlög og miskabætur og að ákærði greiði fjórðung alls sakarkostnaðar. Til vara krefst ákærði þess að honum verði gerð vægasta refsing sem lög frekast heimila og að skaðabótakrafa brotaþola verði lækkuð verulega. 4 Brotaþoli, A, krefst þess að ákærða verði gert að greiða honum miskabætur að fjárhæð 4.656.664 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr., sbr. 1. málslið 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 22. janúar 2016 til þess dags er mánuður var liðinn frá því að ákærða var kynnt bótakrafan, en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Málsatvik og sönnunarfærsla

5 Ákærða er í máli þessu gefin að sök líkamsárás með því að hafa skömmu eftir miðnætti 22. janúar 2016, á skemmtistaðnum [...], [...] í [...], veist að A, tekið um höfuð hans, skellt því ofan á lágan vegg og síðan slegið hann þungu hnefahöggi í andlitið allt með þeim afleiðingum að hann hlaut beinbrot á alveolarbeini í munni þannig að hann missti vinstri framtönn í efri gómi, tvær aðlægar tennur losnuðu og tannhold rifnaði þannig að sauma þurfti þrjú spor, andlit hans hægra megin varð marið og bólgið og hann hlaut sár við munn. Samkvæmt ákæru var háttsemin talin varða við 1. mgr. 218 gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var ákærða gefið að sök tollalagabrot fyrir vörslur á 11 tóbaksdósum og var sú háttsemi talin varða við 1. mgr. 171. gr., sbr. 169. gr. tollalaga nr. 88/2005. Ákærði neitar sök í ákærulið I en játar sök í ákærulið II. Í hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir báða ákæruliði en háttsemi samkvæmt ákærulið I var heimfærð undir 217. gr. almennra hegningarlaga þar sem talið var ósannað að ákærði hefði skellt höfði brotaþola í vegg og að hann hefði með hnefahöggi valdið þeim áverkum sem lýst er í ákæru.

6 Málsatvik eru rakin í hinum áfrýjaða dómi. Fyrir Landsrétti var spiluð myndbandsupptaka af atvikinu sem náðist á öryggismyndavél á [...] umrætt kvöld. Á myndbandinu sést að brotaþoli á í stympingum við annan mann, J, fyrir framan spilakassa þar sem ákærði sat. Á upptökunni sést að ákærði réðst skyndilega að brotaþola og reif hann frá vitninu, J, með þeim afleiðingum að höfuð hans fór utan í lágan vegg. Eftir að brotaþoli hafði reist sig við veitti ákærði honum þungt hnefahögg í andlitið með vinstri hendi. Í framhaldinu settist ákærði aftur við spilakassann og sést hann þar sjúga sár á handarbaki vinstri handar. Á myndbandsupptökunni sést að stympingar brotaþola og vitnisins J berast frá spilakassanum fyrir enda barborðsins þar sem þeir fara í hvarf. Fyrir héraðsdómi hafa vitni borið um að átök þeirra hafi endað með því að J hafi ýtt brotaþola niður í sófa sem var í skoti við enda barborðsins.

7 Fyrir Landsrétti voru spilaðar hljóðupptökur af vitnisburðum ákærða, brotaþola, J, L, N og K fyrir héraðsdómi. Þá gaf vitnið T skýrslu fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

8 Ákærði hefur játað að hafa slegið brotaþola einu hnefahöggi en telur að það hafi ekki verið þungt högg. Byggir ákærði jafnframt á því að meiðsl brotaþola kunni að hafa stafað af atvikum sem áttu sér stað í kjölfarið handan barborðsins og utan sýnar eftirlitsmyndavélar. Af myndbandsupptökunni verður skýrlega ráðið að höggið sem ákærði veitti brotaþola var mjög þungt og að ákærði hlaut við höggið skurð á handarbak vinstri handar. 9 Vitnið T gaf skýrslu fyrir Landsrétti en hann var staddur á [...] umrætt kvöld. Í framburði hans kom fram að hann hefði séð stympingar brotaþola og vitnisins J frá því að þeir færðust með fram barborðinu og inn að sófanum sem var við enda barborðsins. Kom fram hjá vitninu að engin högg eða spörk hefðu gengið á milli þeirra og að þeir hefðu báðir endað í sófanum. Brotaþoli hafi sest eða lagst á bakið í sófann og vitnið J hafi verið ofan á brotaþola þegar þeir lentu í sófanum. Á sama veg bar K sem einnig var vitni að stympingunum þegar þeir fóru frá barnum í sófann. Í framburði vitnisins S fyrir héraðsdómi kom fram að hann teldi að brotaþoli hefði skellt höfðinu í sófagrindina. Hann tók þó fram að hann hefði ekki séð það gerast, heldur hefði hann heyrt skell og gert ráð fyrir því að svo hefði verið. Ekkert annað vitni sem sá atburðina eftir hnefahögg ákærða hefur borið að brotaþoli hafi orðið fyrir höggum, spörkum eða rekist með höfuðið í eftir að ákærði veitti honum hnefahöggið.

10 Í áverkavottorðum H, sérfræðings á slysa og bráðadeild Landspítalans, 5. júlí 2016 og F tannlæknis 25. júlí 2016, vegna skoðunar þeirra á brotaþola 22. janúar 2016, kemur fram að áverkarnir sem lýst er í ákærulið I hafi að sögn brotaþola stafað af líkamsárás sem hann hefði orðið fyrir kvöldið áður en þeir skoðuðu hann. Í framburði H fyrir héraðsdómi kemur fram að hann telur að eitt högg á kjálka hafi getað valdið áverkunum ef höfuðið hafi lent á einhverju hörðu á móti högginu.

11 Þegar framburður brotaþola og vitna, myndbandsupptaka af atburðinum og læknisfræðileg gögn eru metin heildstætt telst hafið yfir skynsamlegan vafa, sbr. 109. gr. laga nr. 88/2008, að áverkarnir sem brotaþoli hlaut og lýst er í ákærulið I hafi komið til vegna þess að ákærði ýtti brotaþola þannig að höfuð hans skall í lágan vegg og veitti honum þungt hnefahögg í andlit. Ákærði verður því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru. Eru brot ákærða réttilega heimfærð í ákæru til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga.

12 Hvorki ákæruvaldið né ákærði gera athugasemdir eða kröfur vegna niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sakfellingu og heimfærslu brots samkvæmt ákærulið II, og upptöku 11 tóbaksdósa.

13 Sakaferill ákærða er rakinn í hinum áfrýjaða dómi. Ákærði hefur í tvígang verið sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Í fyrra skiptið með dómi Héraðsdóms Suðurlands 26. nóvember 2010 og síðara skiptið með dómi Hæstaréttar 1. júní 2011. Eins og fram kemur í hinum áfrýjaða dómi hefur ákærði með háttsemi sinni í þessu málið rofið skilorð dóms Héraðsdóms Suðurlands frá 9. desember 2015 þar sem hann var dæmdur til fangelsisrefsingar í tvö ár og fimm mánuði en þar af voru tvö ár og tveir mánuðir skilorðsbundnir. Verður samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga dæmdur upp sá hluti refsingar ákærða sem bundin var skilorði í þeim dómi og dæmd í einu lagi refsing fyrir bæði brotin. Þá ber við ákvörðun refsingar að líta til 1. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga og ítrekunaráhrifa vegna dóma fyrir líkamsárásir, sbr. 1. mgr. 71. gr. þeirra laga. Með vísan til framangreindra atriða er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Ekki þykja efni til að skilorðsbinda dóminn.

14 Brotaþoli, A, gerir í málinu kröfu um miskabætur að fjárhæð 3.500.000 krónur og skaðabætur vegna sjúkra, lyfja og ferðakostnaðar að fjárhæð 1.156.664 krónur. Hluti af umkröfðum kostnaði, eða 202.577 krónur, er kominn til vegna meðferðar á ristarbeinum brotaþola en fyrir þann áverka er ekki ákært í málinu. Að öðru leyti hefur ákærði ekki gert ágreining um fjárhæð útlagðs kostnaðar brotaþola. Ákærði verður því dæmdur til að greiða brotaþola 954.087 krónur í skaðabætur vegna sjúkra lyfja og ferðakostnaðar. Jafnframt verður ákærða gert að greiða brotaþola 600.000 krónur í miskabætur á grundvelli 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993. Ákærða var kynnt bótakrafan 7. desember 2016 og reiknast því dráttarvextir á hana frá 7. janúar 2017, sbr. 1. mgr. 9. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá verður ákærða gert að greiða brotaþola 210.800 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.

15 Með vísan til 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins í héraði, 2.220.450 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns eins og þau voru ákveðin í hinum áfrýjaða dómi. Enn fremur skal ákærði greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Landsrétti sem ákveðin verða eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, A-kk-nf V-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í tvö ár og sex mánuði.

Ákærði greiði A 1.554.087 krónur með vöxtum skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 22. janúar 2016 til 7. janúar 2017, en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. þeirra laga frá þeim degi til greiðsludags og 210.800 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.

Ákærði greiði allan sakarkostnað málsins í héraði, 2.220.450 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, 1.201.560 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, A-kvk-ef Ó-kvk-ef lögmanns, 875.790 krónur. Þá greiði ákærði allan áfrýjunarkostnað málsins, 827.335 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, G-kk-ef S-x-x R-kk-ef lögmanns, 800.000 krónur.