346/2020

Útdráttur

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimiluð rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi nánar tilgreinds farsíma. Krafa X um frávísun málsins byggðist á ætluðu vanhæfi lögreglustjóra og aðstoðarsaksóknarans sem fór með málið. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki yrði séð að samskipti varnaraðila við lögreglustjóra né önnur atvik eða aðstæður væru til þess fallin að draga óhlutdrægni lögreglustjóra með réttu í efa, sbr. glið 1. mgr. 6. gr., sbr. 3. mgr., 26. gr. laga nr. 88/2008. Þá voru meintar yfirlýsingar X um að hann hafi ætlað að drepa ótilgreindan saksóknara ekki taldar leiða til þess að draga mætti óhlutdrægni aðstoðarsaksóknarans sem fór með málið með réttu í efa. Kröfu X um frávísun málsins var því hafnað og hinn kærði úrskurður staðfestur.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, H-kvk-nf Þ-kvk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Varnaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 29. maí 2020, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 2. júní 2020. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 29. maí 2020 í málinu nr. R[…]/2020 þar sem sóknaraðila var heimiluð rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi nánar tilgreinds farsíma í eigu og umráðum varnaraðila sem lagt var hald á við handtöku hans 5. október 2019. Kæruheimild er í glið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

2 Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

3 Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá dómi en til vara að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Niðurstaða

4 Krafa varnaraðila um frávísun byggir á því að lögreglustjórinn á Suðurnesjum sé vanhæfur til þess að fara með og rannsaka málið. Byggir hann annars vegar á því að lögreglustjórinn hafi áður lýst sig vanhæfan til þess að koma að málum varnaraðila og hins vegar á því að aðstoðarsaksóknari sem fer með málið sé vanhæf til meðferðar þess.

5 Hvað varðar meint vanhæfi lögreglustjórans vísar varnaraðili til þess að lögreglustjóri hafi í bréfi 22. október 2018 lýst því yfir að hann teldi sig vanhæfan til að fjalla um málefni varnaraðila. Þó að lögreglustjóri hafi áður talið sig vanhæfan til þess að koma að málum sem varða varnaraðila verður ekki séð að haldbær rök hafi verið færð fram fyrir því að lögreglustjóri hafi við störf sín í þágu rannsóknar þessa máls ekki gætt að hlutlægnisskyldu sinni, sbr. 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008. Þá verður hvorki séð að samskipi varnaraðila við lögreglustjórann né önnur atvik eða aðstæður séu til þess fallin að draga óhlutdrægni hans með réttu í efa, sbr. glið 1. mgr. 6. gr., sbr. 3. mgr. 26. gr. sömu laga. Verður af þessum ástæðum hafnað röksemdum varnaraðila um vanhæfi lögreglustjórans.

6 Eins og greinir í hinum kærða úrskurði varðar rannsókn málsins meintar hótanir varnaraðila í garð tveggja lögmanna, sem sóknaraðili telur að geti varðað við 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Af gögnum málsins má ráða að sama dag og meintar hótanir eiga að hafa verið settar fram hafi varnaraðili hringt í lögregluna á Suðurnesjum og sagst ætla að drepa saksóknara hjá embættinu. Meintar yfirlýsingar varnaraðila um að hann hafi ætlað að drepa ótilgreindan saksóknara geta ekki einar og sér leitt til þess að fyrir hendi séu aðstæður sem teljist til þess fallnar að draga óhlutdrægni aðstoðarsaksóknarans með réttu í efa.

7 Með vísan til framangreinds er kröfu varnaraðila um frávísun málsins hafnað.

8 Til rannsóknar eru ætluð brot varnaraðila gegn 233. gr. almennra hegningarlaga. Þar sem uppfyllt er skilyrði 1. mgr. 70. gr. laga nr. 88/2008 um að til rannsóknar sé brot sem varðað getur fangelsisrefsingu verður með lögjöfnun frá því ákvæði fallist á kröfu sóknaraðila og hinn kærði úrskurður staðfestur.

9 Kærumálskostnaður verður ekki úrskurðaður, sbr. 3. mgr. 237. gr. laga nr. 88/2008.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.