480/2019

Útdráttur

Málið höfðuðu HM og HB til heimtu 2.316.043 króna vegna leka í fasteign sem þau keyptu af G árið 2014. Í forsendum héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að vísa bæri þremur af fjórum liðum fjárkröfunnar frá dómi þar sem þeir lytu að sameign fjöleignarhúss og ekki hefði verið upplýst um eignarhluti í húsinu. Landsréttur taldi að þótt frávísunarinnar hefði ekki verið getið í dómsorði, eins og rétt hefði verið samkvæmt 2. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, yrði að leggja til grundvallar að héraðsdómur hefði vísað kröfunum frá dómi. Þá var einnig vísað frá héraðsdómi kröfu HM og HB um að þeim yrði heimilað að skuldajafna kröfum sínum á hendur G á móti eftirstöðvum kaupverðs. Þar sem ákvæði héraðsdóms um frávísun höfðu ekki verið kærð eftir reglum XXIV. kafla laga nr. 91/1991 gátu umræddar kröfur HM og HB ekki komið til álita fyrir Landsrétti. Þar sem eftirstandandi fjárkrafa náði ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 var málinu vísað frá Landsrétti.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir E-kk-nf J-kk-nf, R-kvk-nf H-kvk-nf og S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjendur skutu málinu til Landsréttar 28. júní 2019. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 31. maí 2019 í málinu nr. E1891/2018.

2 Áfrýjendur krefjast þess aðallega að stefndu verði gert að greiða sér 2.316.043 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. júní 2018 til greiðsludags. Til vara krefjast áfrýjendur þess að stefndu verði gert að greiða sér aðra og lægri fjárhæð að álitum dómsins ásamt sömu vöxtum og greinir í aðalkröfu. Þá er þess krafist að áfrýjendum verði heimilað að skuldajafna kröfum sínum á hendur stefndu á móti eftirstöðvum kaupverðs, 400.000 krónum. Loks krefjast áfrýjendur málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Stefnda krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Landsrétti.

4 Málið var flutt í einu lagi um formsatriði og efni, sbr. lokamálslið 2. mgr. 161. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða

5 Mál þetta höfðuðu áfrýjendur til heimtu 2.316.043 króna vegna leka í fasteign sem þau keyptu af stefndu árið 2014. Fjárkrafan var í fjórum liðum sem námu samtals 2.540.000 krónum áður en dregnar voru frá 223.957 krónur vegna endurgreiðslu 60% virðisaukaskatts af vinnu á verkstað. Í forsendum hins áfrýjaða dóms kom fram að þremur af fjórum liðum fjárkröfunnar væri vísað frá dómi þar sem þeir lytu að sameign fjöleignarhúss og ekki hefði verið upplýst um eignarhluti í húsinu. Nánar tiltekið var kröfu áfrýjenda um greiðslu 1.722.000 króna vegna leka í þaki og þakgluggum vísað frá dómi, sem og kröfum um greiðslu 91.000 króna vegna þenslusprungu og 21.000 króna vegna hönnunar og yfirumsjónar. Þá kom einnig fram í forsendum dómsins að kröfu áfrýjenda um að þeim yrði heimilað að skuldajafna kröfum sínum á hendur stefndu á móti eftirstöðvum kaupverðs að fjárhæð 400.000 krónur væri einnig vísað frá dómi og kom það fram í dómsorði. Frávísun fyrrnefndra fjárkrafna var hins vegar ekki getið í dómsorði, svo sem rétt hefði verið, sbr. 2. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991. Forsendur dómsins eru á hinn bóginn skýrar um nefnda frávísun og verður að leggja til grundvallar að héraðsdómur hafi vísað kröfunum frá dómi, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 17. desember 2015 í máli nr. 287/2015. Málatilbúnaður áfrýjenda ber og með sér að þetta hafi ekki misskilist, en fyrsta athugasemdin um hinn áfrýjaða dóm í greinargerð áfrýjenda til Landsréttar lýtur að því að ekki hafi verið „forsenda til þess að vísa kröfu áfrýjenda að hluta frá dómi á þeim grundvelli að tjón á ytra byrði fasteignar væri ekki sundurliðað í kröfugerð“.

6 Til að koma fram endurskoðun á framangreindum niðurstöðum héraðsdóms hefðu áfrýjendur þurft að kæra til Landsréttar ákvæði hins áfrýjaða dóms um frávísun eftir reglum XXIV. kafla laga nr. 91/1991, sbr. meðal annars dóma Hæstaréttar 22. nóvember 2001 í máli nr. 103/2001 og 19. júní 2002 í máli nr. 3/2002. Með því að þessa hefur ekki verið gætt geta fyrrnefndar kröfur áfrýjenda ekki komið til álita fyrir Landsrétti.

7 Eftir stendur 706.000 króna krafa áfrýjenda en efnisleg afstaða var tekin til hennar í hinum áfrýjaða dómi. Sú krafa náði ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 sem í gildi var við útgáfu áfrýjunarstefnu. Ekki verður talið að með útgáfu áfrýjunarstefnu hafi verið tekin bindandi afstaða til heimildar áfrýjenda til að áfrýja héraðsdómi, enda var sú áfrýjunarfjárhæð sem tilgreind var, 2.316.043 krónur, ekki rétt samkvæmt framansögðu, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 14. febrúar 2008 í máli nr. 283/2007. Samkvæmt þessu verður málinu vísað frá Landsrétti.

8 Áfrýjendur verða dæmd til að greiða stefndu málskostnað fyrir Landsrétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Landsrétti.

Áfrýjendur, H-kk-nf R-kk-nf M-kk-nf og H-kvk-nf B-kvk-nf, greiði stefndu, G-kvk-þgf S-kvk-þgf G-kvk-þgf, 800.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.