52/2019

Útdráttur

Á var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist að A og slegið hann í andlit, maga og bak og síðar sparkað með vinstri fæti í síðu eða maga A er hann lá á fjórum fótum eftir að hafa fallið í jörðina. Við ákvörðun refsingar var litið til 3. mgr. 218. gr. c almennra hegningarlaga. Refsing Á var ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, H-kvk-nf Þ-kvk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 15. janúar 2019 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Suðurlands 14. janúar 2019 í málinu nr. S154/2018.

2 Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

3 Ákærði krefst þess aðallega að úrskurður Héraðsdóms Suðurlands, uppkveðinn 6. nóvember 2018, verði felldur úr gildi og ákæru lögreglustjórans í Vestmannaeyjum dagsettri 2. júlí 2018, verði vísað frá héraðsdómi. Til vara krefst ákærði þess að honum verði ekki gerð refsing. Að því frágengnu krefst hann þess að refsing sem dæmd var í hinum áfrýjaða dómi verði milduð og hann dæmdur til greiðslu sektar. Þá krefst hann málsvarnarlauna fyrir Landsrétti.

Málsatvik

4 Ákærða er í fyrri kafla ákæru gefið að sök að hafa aðfaranótt laugardagsins 16. september 2017 veist að A fyrir utan skemmtistaðinn Lundann í Vestmannaeyjum og aftur skömmu síðar fyrir utan Hótel Vestmannaeyjar. Af árásunum hlaut A sprungna vör, hrufl á hnakka og mar á vinstra gagnauga sem í ákæru er talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir það brot og gert að sæta fangelsi í 30 daga, skilorðsbundið í tvö ár.

5 Í síðari kafla sömu ákæru var A gefið að sök að hafa veist að ákærða fyrir utan Hótel Vestmannaeyjar og slegið hann með vinstri hendi í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut skurð við nef vinstra megin og mar undir vinstra auga. Var A með hinum áfrýjaða dómi sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og gert að greiða 100.000 krónur í fésekt til ríkissjóðs. Dómi í máli hans var ekki áfrýjað til Landsréttar.

6 Ákærði og A játuðu báðir sök fyrir héraðsdómi. Óumdeilt er að þeir náðu sáttum í kjölfar þess að rannsókn málsins hófst hjá lögreglu og óskuðu þeir báðir eftir því að fallið yrði frá saksókn í málum þeirra. Fyrir héraðsdómi kröfðust þeir frávísunar ákæru á þeim grundvelli að almannahagsmunir hefðu ekki krafist þess að ákæra yrði gefin út, sbr. 2. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Var þeirri kröfu hafnað með úrskurði héraðsdóms 6. nóvember 2018.

Niðurstaða

7 Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefur ítrekað verið lagt til grundvallar að ákvörðun um útgáfu ákæru feli í sér beitingu ákæruvalds á valdheimildum á grundvelli laga og geti því eðli málsins samkvæmt ekki sætt endurskoðun dómstóla, sbr. meðal annars dóma Hæstaréttar 14. mars 2011 í máli nr. 140/2011, 26. október 2011 í máli nr. 578/2011 og 21. september 2017 í máli nr. 516/2016. Verður frávísunarkröfu ákærða því hafnað.

8 Fyrir liggur að ákærði játaði skýlaust þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og samrýmist játning hans gögnum málsins. Samkvæmt því verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða og heimfærslu háttseminnar til refsiákvæða.

9 Af upptöku úr eftirlitsmyndavélum sem liggja fyrir í málinu og gögnum þess að öðru leyti verður ráðið að A hafi átt upptökin að þeim árásum sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir. Verður því litið til 3. mgr. 218. gr. c almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar í máli hans. Að því gættu þykir sú refsing sem ákærða var ákvörðuð í hinum áfrýjaða dómi vera hæfileg og er niðurstaða hans um að fresta fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið jafnframt staðfest.

10 Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað er staðfest. Þá verður ákærða gert að greiða sakarkostnað fyrir Landsrétti, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður. Ákærði, Á-kk-nf S-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 341.523 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, V-kk-ef H-kk-ef V-kk-ef lögmanns, 316.300 krónur.

Sératkvæði

A-kk-ef E. J-kk-ef

1 Ég er sammála niðurstöðu meirihluta dómenda Landsréttar um annað en ákvörðun refsingar og sakarkostnað.

2 Eins og rakið er í atkvæði meirihlutans liggur fyrir að A átti upptökin að þeim árásum sem ákærða eru gefnar að sök í ákæru. Af framburði vitnanna B og C má ráða að árásir A á hendur ákærða sem hann var dæmdur fyrir í hinum áfrýjaða dómi hafi með öllu verið tilefnislausar. Í ljósi atvika málsins, þess að ákærði hefur ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi og að hann játaði skýlaust brot sitt tel ég að fella eigi refsingu hans niður, sbr. lokamálslið 3. mgr. 218. gr. c almennra hegningarlaga.

3 Í ljósi framangreindrar niðurstöðu tel ég að helmingur sakarkostnaður eins og hann var ákveðinn í héraðsdómi skuli felldur á ríkissjóð sem og allur áfrýjunarkostnaður málsins eins og hann er tilgreindur í atkvæði meirihlutans, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða.