279/2019

Útdráttur

S var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa slegið A með glasi í andlitið með þeim afleiðingum að glasið brotnaði og A hlaut fjölda sára í andlitið. Var refsing hans ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár, auk þess sem honum var gert að greiða A skaða- og miskabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir J-kk-nf H-kk-nf og K-kvk-nf S-kvk-nf H-kvk-nf B-kvk-nf, settur landsréttardómari.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 29. mars 2019 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 4. mars 2019 í málinu nr. S- [...]/2018.

2

Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

3

Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins og að einkaréttarkröfu brotaþola verði vísað frá dómi en til vara að refsing hans verði milduð og að fjárhæð einkaréttarkröfu verði lækkuð.

4

Brotaþoli, A, krefst þess aðallega að ákærði greiði honum miskabætur að fjárhæð 2.500.000 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 3. apríl 2016 en með dráttarvöxtum samkvæmt 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Þá krefst hann þess að ákærða verði gert að greiða honum 183.648 krónur vegna sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns, sbr. 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Til vara krefst hann þess að dómur héraðsdóms verði staðfestur um greiðslu miskabóta aðfjárhæð 600.000 krónur og sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns að fjárhæð 170.620 krónur með vöxtum eins og greinir í dómsorði.

5

Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti voru spilaðar í heild upptökur af framburði brotaþola og vitnisins B í héraði. Þá var tekin skýrsla af lögreglumanni J en vitnið gaf ekki skýrslu fyrir héraðsdómi.

Niðurstaða

6

Í héraðsdómi er helstu málsatvikum skilmerkilega lýst og framburði ákærða og vitna. 7

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og að hafa með henni valdið þeim áverkum á brotaþola sem þar er lýst.

Var ákærða gert að sæta fangelsi í fimm mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Þá var ákærði dæmdur til að greiða brotaþola alls 770.620 krónur í skaða- og miskabætur.

8

Ákærði krefst aðallega sýknu af þeim sakargiftum sem lýst er í ákæru. Í framburði hans fyrir héraðsdómi kom fram að hann hefði verið með vini sínum D á skemmtistað.

Á reykingasvæði þar fyrir utan hefði verið nokkur hópur fólks og stutt í slagsmál að því er virtist. Þeir hefðu ætlað að ganga á milli manna. Þá kvaðst ákærði hafa heyrt brothljóð án þess að vita hvaðan það kæmi. Stuttu síðar hefði honum verið hrint þannig að hann datt aftur fyrir sig og á fjóra fætur. Hefði hann notað höndina til að komast á fætur. Ákærði kvaðst ekki hafa séð neinn slasaðan eða verða fyrir höggi en þegar hann hefði kveikt sér í sígarettu hefði hann séð að það blæddi úr fingri hans. Þá hefði einhver sagt að það blæddi úr ákærða og því hefði það verið hann sem hefði slegið brotaþola. Stuttu síðar hefði lögreglan komið og tekið ákærða. Vinur ákærða, fyrrnefndur D, skýrði frá því fyrir héraðsdómi að hann hefði staðið við hliðina á ákærða þegar atvik áttu að hafa átt sér stað. Vitnið heyrði hljóð eins og einhver hefði „neglt glasi í vegg“ við hliðina á þeim. Eftir það hefði ákærði hrunið í jörðina en vitnið hjálpað honum á fætur. Allt í einu hefðu viðstaddir byrjað að öskra að ákærði hefði slegið einhvern.

9

Í hinum áfrýjaða dómi er sakfelling ákærða reist á framburði brotaþola sem fær stuðning í framburði vitnisins B. Fyrir héraðsdómi skýrði brotaþoli frá því að ákærða hefði verði ýtt út úr hópi fólks á reykingasvæði skemmtistaðarins og hefði hann staðnæmst við hlið brotaþola uppi á palli. Kvaðst brotaþoli hafa spurt ákærða að því hvort ekki væri allt í góðu en í kjölfarið fengið högg á höfuðið og væri hann þess fullviss að höggið hefði komið frá ákærða. Vitnið B var með brotaþola á reykingasvæðinu umrætt sinn. Lýsti vitnið því að brotaþoli hefði gengið upp að ákærða og spurt hvað væri í gangi. Þá hefði ákærði snúið sér við og slegið brotaþola með glasi í andlitið.

10

Eins og rakið er í héraðsdómi ræddi lögreglumaður F við ákærða á vettvangi sem kannaðist ekki við að eiga hlut að máli. Var ákveðið að taka skýrslu af honum á lögreglustöð. Á leiðinni þangað var ákveðið að koma við á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja þar sem brotaþoli var til aðhlynningar eftir árásina. Brást ákærði illa við bæði vegna þess að hann þyrfti að fara á lögreglustöð til skýrslugjafar og einnig vegna þess að lögregla taldi ástæðu til að huga að brotaþola á leiðinni og sagði vitnið að ákærði hefði látið þess getið að „þetta hefði nú bara verið smá skurður í andlitinu á [brotaþola]“. Kvaðst vitnið hafa beðið ákærða að róa sig en hann hefði orðið enn æstari og steytt hnefana framan í vitnið. Kvaðst vitnið þá hafa veitt því athygli að ákærði var með skurð á fingri hægri handar og blóðugur á handarbaki og inni í lófunum. Þegar vitnið nefndi það hafi allt viðmót ákærða breyst og varð hann enn reiðari og gaf engar skýringar á áverkunum. Svo fór að ákærði var handjárnaður og vistaður í fangaklefa.

11

Meðal málsgagna eru ljósmyndir sem teknar voru við komu ákærða á lögreglustöð sem sýna sár á baugfingri hægri handar og blóð á báðum höndum, þó einkum á hægri hendi. Einnig eru á meðal málsgagna ljósmyndir sem sýna glöggt áverka brotaþola og sést þar meðal annars vel mar á vinstra gagnauga auk fjölda lítilla skurða.

12

Í vottorði G læknis er haft eftir brotaþola að hann hafi verið laminn með glerglasi sem hafi sprungið á enni hans með þeim afleiðingum að hann hafi orðið alblóðugur. Við skoðun á enni brotaþola komu í ljós nokkur minni háttar sár sem þó blæddi talsvert úr. Tvö sár voru um mitt ennið fyrir ofan vinstra auga og voru þau saumuð til að loka þeim. Einnig sást mikið af litlum og fínum glerbrotum á enni brotaþola. Fyrir héraðsdómi staðfesti G að áverkar á brotaþola gætu samrýmst því að hann hefði verið sleginn með glasi í andlitið. Taldi vitnið ósennilegra að áverkar á ákærða stöfuðu af því að hann hefði fengið á sig „fljúgandi glerbrot“.

13

Af framburði ákærða og vitna verður ráðið að nokkur fjöldi fólks, 10 til 15 manns, hafi verið saman kominn utandyra á reykingasvæði skemmtistaðarins og að þar hafi borið á ósætti og stefnt í átök. Ákærði hefur borið um að honum hafi verið ýtt út úr hópnum og fær það stuðning í framburði brotaþola og vitnisins B. Mun brotaþoli þá hafa gefið sig á tal við ákærða og spurt hvað væri í gangi. Vitnið B bar um það, bæði hjá lögreglu og fyrir héraðsdómi, að hann hefði séð ákærða snúa sér jafnskjótt að brotaþola og slá hann í höfuðið með glasi með þeim afleiðingum sem lýst er í ákæru og gögnum málsins. Þótt brotaþoli hefði ekki séð höggið koma þá bar hann að hann væri þess fullviss að ákærði hefði slegið hann en höggið hefði komið úr þeirri átt sem ákærði stóð. Við mat á sönnunargildi framburðar vitnisins og brotaþola verður að líta til þess að ekkert er fram komið um að öðrum en ákærða, sem stóð utan hópsins eins og fram er komið, hafi verið til að dreifa í nálægð við brotaþola þegar hann varð fyrir högginu. Framburður brotaþola hefur frá upphafi verið stöðugur og er ekkert það fram komið í málinu sem dregur úr trúverðugleika hans. Þá hefur framburður brotaþola sem fyrr segir stoð í stöðugum og eindregnum framburði vitnisins B. Dregur það ekki úr trúverðugleika framburðar þeirra þótt B minnist þess ekki að hafa séð ákærða standa uppi á palli, eins og brotaþoli ber, í aðdraganda árásarinnar. Sú ályktun sem fram kom í framburði vitnisins D að „útilokað“væri að ákærði hefði getað veitt manni högg án þess að vitnið yrði þess vart, er ekki til þess fallin að varpa rýrð á framburð brotaþola og vitnisins B. Að öllu þessu virtu telur dómurinn hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í ákæru.

14

Samkvæmt öllu framangreindu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu háttsemi hans til refsiákvæða.

15

Í ljósi alvarleika árásarinnar en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði sem bundin verður skilorði eins og greinir í dómsorði.

16

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um fjárhæð miskabóta. Fyrir réttinn hafa verið lagðar upplýsingar um smyrslið Pensím Spotdoc en héraðsdómur féllst ekki á að útlagður kostnaður brotaþola vegna þess, 13.028 krónur, félli undir 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga. Að virtum upplýsingum um áhrif af notkun smyrslsins, „sem hraðar endurnýjunar- og viðgerðarferli líkamans“, þykir mega fallast á það með brotaþola að kostnaður vegna þess falli undir fyrrnefnt ákvæði skaðabótalaga. Verður ákærða samkvæmt því gert að greiða brotaþola alls 183.648 krónur í sjúkrakostnað og annað fjártjón.

17

Ákærða verður gert að greiða brotaþola málskostnað á báðum dómstigum, sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

18

Staðfest verður ákvæði hins áfrýjaða dóms um greiðslu sakarkostnaðar.

19

Ákærða verður gert að greiða áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða með virðisaukaskatti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð :

Ákærði, S-x-x D-x-x S-x-x D-x-x F-x-x, sæti fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar skal frestað og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði brotaþola, A, 783.648 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði og 600.000 krónur í málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 512.021 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef G-kk-ef lögmanns, 471.200 krónur.

Dómur Héraðsdóms Reykjaness mánudaginn 4. mars 2019

Mál þetta, sem dómtekið var 7. janúar 2019, höfðaði héraðssaksóknari með ákæru 9. ágúst 2018 á hendur ákærða, S-x-x D-x-x S-x-x D-x-x F-x-x, kt. [...], [...], [...];

„fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 3. apríl 2016, fyrir utan skemmtistaðinn [...], [...], [...], slegið A, kt. [...], með glasi í andlitið, með þeim afleiðingum að glasið brotnaði og A hlaut fjölda sára í andliti.

Telst þetta varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kt. [...], er þess krafist að ákærði greiði honum miskabætur að fjárhæð 2.500.000, krónur auk vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá 3. apríl 2016 en með dráttarvöxtum skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi er mánuður er liðinn frá því að bótakrafa þessi er birt til greiðsludags. Þá er þess krafist að greiddur verði kostnaður að upphæð 183.648 kr. vegna sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns, sbr. 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en áskilinn er réttur til að reifa þann hluta kröfugerðar nánar á síðari stigum. Loks er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Kröfur ákærða:

Kröfur ákærða eru þær aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvalds en til vara að honum verði gerð sú vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst verjandi ákærða hæfilegrar þóknunar sér til handa sem greiðist úr ríkissjóði. Hvað bótakröfu brotaþola varðar krefst ákærði þess aðallega að kröfunni verði vísað frá dómi en til vara að hún verði stórlega lækkuð.

I

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu voru tveir lögreglumenn við almennt eftirlit á lögreglubifreið á gatnamótum [...] og [...] í [...], um kl. 04:22 aðfaranótt sunnudagsins 3. apríl 2016, þegar brotaþoli, A, gaf sig á tal við þá. Með brotaþola í för voru B og C. Í frumskýrslu lögreglu kemur fram að brotaþoli hafi verið alblóðugur í andliti og með skurði fyrir ofan vinstri augabrún. Greindi brotaþoli lögreglu svo frá að ákærði hefði skömmu áður, án nokkurs tilefnis, slegið hann í andlitið með glasi á reykingasvæði skemmtistaðarins [...]. B lýsti atvikum þessum fyrir lögreglu sem sambærilegum hætti og ákærði. Eftir að hafa rætt stuttlega við brotaþola, B og C kallaði lögregla til sjúkrabifreið sem flutti brotaþola á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja til aðhlynningar.

Á vettvangi hitti lögregla ákærða fyrir. Þvertók hann fyrir að hafa slegið brotaþola. Samkvæmt frumskýrslu lögreglu ræddi lögregla einnig við tvo vini ákærða, D og E. Kom meðal annars fram hjá þeim að fyrr um nóttina hefði komið til einhverra átaka á reykingasvæðinu og hefðu þeir, ásamt ákærða, reynt að stilla til friðar. D og E sögðust hafa verið með augun á ákærða allan tímann meðan á átökunum stóð og hefði hann ekki slegið brotaþola með glasi.

Lögregla tók þá ákvörðun að færa ákærða á lögreglustöð og ræða nánar við hann þar. Áleiðinni á lögreglustöðina komu lögreglumennirnir tveir við á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja til að grennslast fyrir um líðan brotaþola. Á meðan annar lögreglumaðurinn fór inn þeirra erinda beið hinn, F, með ákærða í lögreglubifreiðinni. Í frumskýrslu lögreglumannsins er bókað að á meðan þeir biðu hefði hann veitt athygli blóði á handarbaki og í lófa ákærða. Við skoðun á lögreglustöð skömmu síðar kom í ljós að ákærði var með lítinn skurð á einum fingri hægri handar. Tók lögregla ljósmyndir af höndum ákærða í þágu rannsóknar málsins.

Lögregla aflaði jafnframt vottorðs læknis um áverka brotaþola. Í framlögðu vottorði G læknis, dagsettu 12. apríl 2016, er höfð sú saga eftir brotaþola að hann hafi orðið fyrir árás sem borið hafi að með þeim hætti að þegar hann hafi verið á leið út af skemmtistað hafi aðili, sem verið hafi að slást við annan aðila, slegið brotaþola með glerglasi sem sprungið hafi á enni hans. Um skoðun brotaþola segir í vottorðinu að á enni brotaþola hafi verið nokkur minni háttar sár sem talsvert hafi blætt úr. Sett hafi verið eitt saumspor í tvö þessara sára. Einnig hafi mátt sjá mikið af mjög litlum og mjög fínum glerbrotum á enni brotaþola. Glerbrot hafi hins vegar ekki verið að sjá í augum hans. Þá kemur fram í vottorði H, húð- og kynsjúkdómalæknis, sem fylgir bótakröfu brotaþola, að við skoðun 20. maí 2016 hafi brotaþoli verið með 16 inndregin ör vinstra megin í andliti. Örin hafi verið mismunandi rauð en ekki með þreifanlegum örvef að ráði.

Rannsókn lögreglu lauk í maí 2016. Eftir það var óskað viðbótarupplýsinga og voru tvær vitnaskýrslur teknar í desember 2017. Lögreglurannsókninni lauk síðan endanlega í janúar 2018. Hinn 9. ágúst það ár höfðaði héraðssaksóknari síðan mál þetta samkvæmt áðursögðu.

II

Í þinghaldi 15. október 2018 neitaði ákærði sök. Við aðalmeðferð málsins áréttaði ákærði þá afstöðu sína. Í skýrslu sinni fyrir dómi greindi ákærði svo frá að hann hefði umrædda nótt verið með vini sínum, D, á skemmtistaðnum [...]. Þegar liðið hefði að lokun staðarins hefðu þeir farið út tilþessað reykja. Fyrir utan hefðu verið um 20 manns og einhverjar ýfingar verið á milli manna. Ákærða og D hefði sýnst einhverjir eldri gaurar vera að ýta aðeins í einhverja yngri. Ákærði og D hefðu talið hættu á slagsmálum á milli mannanna og þeir hefðu því ákveðið að ganga á milli. Ákærði sagði hafa verið ýtt við sér og í kjölfarið hefði fjölgað í hópnum. Ákærði hefði heyrt brothljóð og stuttu síðar hefði honum verið hrint með þeim afleiðingum að hann féll aftur fyrir sig og á fjóra fætur. Ákærði segðist hafa borið hendurnar fyrir sig og reynt að reisa sig upp. D hefði aðstoðað hann við að komast á fætur.

Á ákærða var að skilja að eftir þetta hefði hópurinn tvístrast. Hann kvaðst ekki hafa séð neinn sáran eftir atganginn. Ákærði sagðist hafa kveikt sér í sígarettu og þá séð að það blæddi úr einum fingri hans. Einhver hefði þá komið að og haft á orði að þar sem það blæddi úr ákærða væri það örugglega hann sem hefði slegið „hann“. Ákærði hefði ekki áttað sig á því hvað maðurinn væri að tala um. Stuttu síðar hefði lögregla komið á vettvang, handtekið ákærða og fært hann inn í lögreglubifreið. Ákærði sagði það ekki hafa verið fyrr en inni í lögreglubifreiðinni sem hann heyrði af því að maður hefði verið sleginn með einhverju áhaldi í andlitið fyrir utan skemmtistaðinn.

Ákærði kvaðst ekki hafa orðið vitni að neinum höggum við [...] þessa nótt. Ákærða hefði ekki verið veitt högg og þá hefði hann ekki séð aðra fá högg. Aðspurður neitaði ákærði því að hafa haldið á glasi eftir að hann kom út af skemmtistaðnum. Spurður um hvernig hann hefði hlotið sárið á fingrinum kvaðst ákærði ekki vita það. Eina skýringin sem honum dytti í hug væri sú að hann hefði fengið sárið þegar hann bar fyrir sig hendurnar er hann stóð upp eftir að hafa verið hrint. Kvað ákærði glerbrot hafa verið verið á hellunum á reykingasvæðinu.

Ákærði kvaðst ekkert þekkja brotaþola og ekki muna eftir honum fyrir utan skemmtistaðinn. Þá kannaðist ákærði ekki við ummæli sem E hefði haft eftir honum í lögregluskýrslu. Sagðist ákærði ekki hafa talað við þann mann þetta kvöld. Um ástand sitt bar ákærði að hann hefði verið búinn að drekka svolítið áfengi en hann alls ekki verið mjög ölvaður.

III

A, brotaþoli í málinu, skýrði svo frá fyrir dómi að þegar hann hefði gengið út af skemmtistaðnum [...] umrædda nótt, ásamt vini sínum B, hefði hann orðið var við slagsmál fyrir utan. Brotaþoli sagðist fyrir forvitnissakir hafa farið nær slagsmálunum ásamt B. Fram kom hjá brotaþola að stór hópur fólks hefði verið fyrir utan staðinn, 15-20 manns, og hefðu margir þeirra tekið þáttí slagsmálunum. Brotaþoli sagði ákærða, sem hann kvaðst ekki þekkja, hafa verið ýtt út úr hópnum og hann staðnæmst við hlið brotaþola uppi á palli eða sæti sem þarna sé á reykingasvæðinu. Sagði brotaþoli sig minna að ákærði hefði haldið á glasi. Hann hefði innt ákærða eftir því hvort ekki væri allt í góðu, eða eitthvað slíkt. Í kjölfarið hefði brotaþoli fengið högg í andlitið. Brotaþoli kvaðst vera þess fullviss að höggið hefði komið frá ákærða. Brotaþoli hefði gripið um andlit sitt og séð blóð leka út um allt. Fram kom hjá brotaþola að er þarna var komið sögu hefði innan við mínúta verið liðin frá því að hann kom út af skemmtistaðnum.

Brotaþoli sagðist strax eftir að hann fékk höggið hafa gengið upp á [...] þar sem lögregla hefði ekið fram á hann. Spurður um ástand sitt þessa nótt sagðist ákærði hafa verið undir áhrifum áfengis en ekki ofurölvi.

Við höggið sagðist brotaþoli hafa hlotið fjölda sára og skráma á vinstri hlið andlitsins sem mikið hefði blætt úr. Glerbrot hefðu farið í augnlok brotaþola og þá hefði þurft að sauma fjögur eða fimm spor í enni hans. Brotaþoli kvaðst bera nokkur ör í andlitinu vegna þeirra áverka sem hann fékk við höggið. Sagði brotaþoli sér hafa liðið mjög illa eftir að þetta gerðist. Atvikið hefði enn í dag áhrif á líðan hans til hins verra.

B greindi svo frá að þegar hann hefði verið að ganga út af skemmtistaðnum [...] umrædda nótt ásamt brotaþola, vini sínum, hefði hann veitt athygli hópi fólks, mögulega um 15 manns, á reykingasvæðinu fyrir utan staðinn. Kvað vitnið einhver slagsmál hafa verið í gangi. Vitnið og brotaþoli hefðu farið nær til þess að athuga hvað væri í gangi. Í sömu svifum hefði ákærða, sem vitnið sagðist ekki þekkja en samt vita hver væri, verið ýtt út úr hópnum. Brotaþoli hefði þá gengið til hans og spurt hvað væri í gangi, hvort það væru ekki allir góðir? Ákærði hefði þá snúið sér við og slegið brotaþola með glasi í andlitið. Aðspurt taldi vitnið að um stórt bjórglas hefði verið að ræða og að glasið hefði brotnað við höggið, sem vitnið kvað hafa komið eins og þruma úr heiðskíru lofti. Við það hefði brotaþoli skorist í andliti. Lögregla hefði verið kölluð til í kjölfarið og hefðu bæði vitnið og brotaþoli rætt við hana. Þeir hefðu hins vegar engin frekari samskipti haft við ákærða.

Spurt um ástand sitt er atvik máls gerðust svaraði vitnið því til að það hefði verið undir áhrifum áfengis en ekki ofurölvi eða neitt slíkt. Ástand brotaþola taldi vitnið hafa verið svipað.

C kvaðst hafa farið með brotaþola út af skemmtistaðnum [...] umrædda nótt. Vitnið sagði mikinn fjölda fólks hafa verið á reykingasvæðinu fyrir utan staðinn. Skömmu eftir að út var komið hefði brotaþoli fengið glas eða flösku í höfuðið. Vitnið kvaðst ekki hafa séð hvernig það atvikaðist en vísaði orðum sínum til stuðnings til þess hvernig brotaþoli var útleikinn á eftir. Vitnið kvaðst hafa það eftir brotaþola, sem haft hefði það eftir þriðja aðila, að ákærði hefði verið sá sem sló hann. Aðspurt kvaðst vitnið hvorki hafa séð átök né orðið vart við læti í aðdraganda þess að brotaþoli hlaut áverka sína. Aðspurt kvað vitnið þau vera vini.

D bar fyrir dómi að hann hefði staðið við hlið ákærða á reykingasvæðinu fyrir utan skemmtistaðinn [...] þegar atvik máls gerðust. Á því svæði taldi vitnið að verið hefðu um 15-20 manns. Vitnið sagði einhverjar stympingar hafa verið í gangi á nefndu svæði en einhverjir strákar hefðu verið að „messa“ eitthvað í yngri strákum. Vitnið og ákærði hefðu gengið á milli til að koma í veg fyrri að þetta myndi vinda upp á sig, en vitnið hefði þekkt til eins af yngri strákunum. Vitnið hefði því næst heyrt hljóð sem líktist því að glasi væri „neglt“ í vegg skammt frá, glas væri „smallað“ við hlið þeirra. Vitnið hefði þá staðið 1-2 metrum frá veggnum. Skyndilega hefði ákærði fallið í jörðina og hefði vitnið hjálpað honum á fætur. Aðspurt kvaðst vitnið ekki vita hver það var sem hrinti ákærða. „Allt í einu byrja allir að öskra að ákærði hafi slegið einhvern.“ Vitnið og ákærði hefðu í kjölfarið gengið í burtu frá skemmtistaðnum. Ákærði hefði þá tekið eftir því að hann var skorinn á einum fingri. Hann hefði svo verið handtekinn skömmu síðar.

Spurt um hvort það hefði séð ákærða slá mann með glasi fyrir utan [...] um nóttina svaraði vitnið því neitandi. Vitnið kvaðst hafa verið við hlið ákærða allan tímann eftir að þeir komu út af skemmtistaðnum um nóttina. Útilokað væri að ákærði hefði getað veitt manni högg án þess að vitnið hefði orðið þess vart.

Spurt um ástand sitt er atvik máls gerðust svaraði vitnið því til að það hefði verið undir áhrifum áfengis, ekki miklum þó. Ástandi ákærða lýsti vitnið sem svipuðu sínu eigin.

Vitnið sagði ákærða vera vin sinn. Vitnið kvaðst ekki vita hver brotaþoli væri en hins vegar þekkja til B. Aðspurt minntist vitnið þess ekki að hafa séð til B fyrir utan [...] þessa nótt.

E kvaðst hafa verið fyrir utan skemmtistaðinn [...] umrædda nótt. Vitnið sagðist hafa verið vel í glasi og væri minni hans af atvikum mjög lítið. Það eina sem vitnið myndi væri að það hefði hitt ákærða í 15-20 sekúndur áður en lögregla kom á vettvang. Var á vitninu að skilja að þá hefðu þeir ákærði verið staddir á götunni ofan við skemmtistaðinn. Vitnið sagðist ekki muna nein samtöl sem það átti þessa nótt.

Aðspurt kvaðst vitnið ekki muna eftir því að slagsmál hefðu átt sér stað um nóttina. Þá kom fram hjá vitninu að það hefði ekki orðið ákærða samferða út af skemmtistaðnum. Spurt út í ummæli sem eftir því væru höfð í skýrslu lögreglu þess efnis að ákærði hefði um nóttina greint vitninu frá því að hann hefði lent í slagsmálum við brotaþola sagðist vitnið aldrei hafa viðhaft slík ummæli við skýrslugjöfina. Vitnið kannaðist heldur ekki við ummæli þess efnis að ákærði hefði sagst hafa notað glas og líklegast slegið einhvern með því.

F lögreglumaður kvaðst hafa verið ásamt starfsfélaga sínum við almennt eftirlit umrædda nótt á [...] í [...] þegar brotaþoli hefði komið að lögreglubifreiðinni. Með brotaþola hefðu verið vinur hans og unnusta, að því er vitnið taldi. Vitnið sagði brotaþola hafa verið alblóðugan í andliti. Vitnið og starfsfélagi þess hefðu farið út úr lögreglubifreiðinni og rætt við brotaþola. Brotaþoli, sem verið hefði með skurði ofan við vinstri augabrún, hefði tjáð þeim að hann hefði verið sleginn með glasi á reykingasvæðinu framan við skemmtistaðinn [...]. Vinur brotaþola hefði haft sömu sögu að segja. Aðdragandann að högginu hefði brotaþoli sagt þann að slagsmál hefðu verið á reykingasvæðinu og hefði brotaþoli gengið til ákærða og spurt hann að því hvað væri í gangi. Ákærði hefði þá snúið sér að brotaþola og slegið hann í höfuðið með glasi.

Eftir að hafa rætt við brotaþola, sem í kjölfar viðræðna við lögreglu hefði verið fluttur með sjúkrabifreið á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja, hefði lögregla farið að skemmtistaðnum [...]. Þar hefði lögregla rætt við dyraverði og nokkra aðra aðila, en enginn þeirra hefði reynst hafa séð það sem gerðist. Vitnið hefði jafnframt rætt við ákærða sem borið hefði um atvik með þeim hætti að þegar hann hefði komið út á reykingasvæðið hefðu þar verið einhver átök í gangi. Ákærði og félagi hans hefðu reynt að stilla til friðar en einhver óþekktur aðili þá kastað glasi í vegg. Glasið hefði splundrast og glerbrotum rignt yfir gesti. Vitnið sagði ákærða hafa neitað því að hafa slegið brotaþola með glasi. Tveir vinir ákærða, sem starfsfélagi vitnisins hefði rætt við á vettvangi, hefðu bakkað þá frásögn hans upp.

Vegna alvarleika málsins sagði vitnið ákærða hafa verið færðan á lögreglustöð til skýrslugjafar. Áður en þangað kom sagðist vitnið hafa veitt því athygli að svo virtist sem það blæddi eilítið úr annarri hendi ákærða. Þegar vitnið hefði haft orð á því við ákærða hefði hann reiðst. Ákærði hefði verið ógnandi og því hefðu vitnið og starfsfélagi þess talið nauðsynlegt að færa hann í járn. Þegar á lögreglustöðina kom hefði ákærði verið vistaður í fangaklefa. Fyrrnefndur áverki á hendi ákærða hefði síðan verið ljósmyndaður. Vitnið kvað ákærða enga skýringu hafa gefið á tilurð áverkans.

Fram kom hjá vitninu að ákærði hefði verið talsvert ölvaður umrætt sinn. Brotaþola kvað vitnið einnig hafa verið ölvaðan, þó ekki eins áberandi og ákærða.

G læknir kom fyrir dóm og staðfesti og skýrði vottorð sitt, dagsett 12. apríl 2016, vegna áverka brotaþola en efni vottorðsins er reifað í kafla I hér að framan. Áverka þá sem brotaþoli bar kvað vitnið geta samrýmst því að hann hefði verið sleginn með glasi í andlitið.

Þá gaf einnig skýrslu fyrir dómi I, en ekki þykir ástæða til þess að rekja framburð hans sérstaklega.

IV

Í málinu er ákærða gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa á þeim stað og tíma sem í ákæru greinir slegið brotaþola með glasi í andlitið með þeim afleiðingum að glasið brotnaði og brotaþoli hlaut fjölda sára í andliti.

Ákærði neitar sök. Framburður ákærða fyrir dómi er reifaður í kafla II hér að framan. Svo sem þar er rakið hefur ákærði kannast við að hafa verið fyrir utan skemmtistaðinn [...] um það leyti sem brotaþoli hlaut áverka í andliti. Ákærði hefur hins vegar neitað að hafa slegið brotþola, sem hann kveðst ekkert þekkja, í andlitið með glasi fyrir utan skemmtistaðinn. Kannaðist ákærði aðspurður ekki við að hafa hitt brotaþola fyrir utan skemmtistaðinn. Framburður ákærða fær stoð í framburði vinar hans, D, en hann hefur lýst atvikum með sambærilegum hætti og ákærði, sbr. reifun framburðar vitnisins í III. kafla dómsins. Spurður um hvort hann hefði séð ákærða slá mann með glasi fyrir utan [...] um nóttina svaraði D því neitandi. D kvaðst hafa verið við hlið ákærða allan tímann eftir að þeir komu út af skemmtistaðnum og sagði hann útilokað að ákærði hefði getað veitt manni högg án þess að hann hefði orðið þess var.

Fyrir dómi bar brotaþoli um málsatvik að þegar hann hefði komið út af skemmtistaðnum ásamt B hefði hann orðið var við slagsmál. Fram kom hjá brotaþola að stór hópur fólks hefði verið fyrir utan staðinn, 15-20 manns, og hefðu margir þeirra tekið þátt í slagsmálunum. Brotaþoli sagði ákærða hafa verið ýtt út úr hópnum og hann staðnæmst við hlið brotaþola uppi á palli eða sæti sem sé á reykingasvæðinu. Sagði brotaþoli sig minna að ákærði hefði haldið á glasi. Hann hefði innt ákærða eftir því hvort ekki væri allt í góðu, eða eitthvað slíkt. Í kjölfarið hefði brotaþoli fengið högg í andlitið. Brotaþoli kvaðst vera þess fullviss að höggið hefði komið frá ákærða. B greindi svo frá þessum atvikum að þegar hann og brotaþoli hefðu verið að ganga út af skemmtistaðnum hefði hann veitt athygli hópi fólks, mögulega um 15 manns, á reykingasvæðinu fyrir utan staðinn og hefðu einhver slagsmál verið í gangi. B og brotaþoli hefðu farið nær til þess að athuga hvað væri í gangi. Í sömu svifum hefði ákærða, sem vitnið sagðist ekki þekkja en samt vita hver væri, verið ýtt út úr hópnum. Brotaþoli hefði þá gengið til hans og spurt hvað væri í gangi, hvort það væru ekki allir góðir. Ákærði hefði þá snúið sér við og slegið brotaþola með glasi í andlitið og hefði glasið brotnað við höggið.

Brotaþoli hefur frá upphafi borið að hann hafi hlotið þá áverka á enni og í andliti sem framlögð læknisvottorð bera með sér með þeim hætti að hann hafi verið sleginn með glasi í höfuðið fyrir utan skemmtistaðinn [...]. Fyrir dómi kvaðst brotaþoli þess fullviss að höggið hefði komið frá ákærða. Framburði brotaþola til stuðnings er stöðugur og eindreginn framburður B um að ákærði hafi verið sá aðili sem veitti brotaþola höggið. Samkvæmt vætti G læknis geta þeir áverkar sem brotaþoli hlaut óumdeilanlega umrædda nótt fyrir utan [...] samrýmst því að hann hafi verið sleginn með glasi í andlitið, svo sem brotaþoli og B hafa borið. Þá liggur fyrir með framlögðum ljósmyndum, frumskýrslu lögreglu og framburði F lögreglumanns að ákærði var með skurð á einum fingri hægri handar er lögregla hafði afhonum afskipti skömmu eftir að brotaþoli hlaut áverka sína. Að endingu skal hér tekið fram að dómari hefur hlýtt á upptöku af skýrslutöku lögreglu af vitninu E og af þeirri upptöku og framburði vitnisins fyrir dómi má skýrlega ráða að því fer fjarri að vitnið hafi haft ákærða í augsýn allan tímann eftir að ákærði kom út af skemmtistaðnum, gagnstætt því sem haft er eftir vitninu í frumskýrslu lögreglu.

Að öllu framangreindu heildstætt virtu þykir dómnum sannað með trúverðugum framburði brotaþola og vinar hans, B, og því sem framburði þeirra er til stuðnings samkvæmt framansögðu, gegn neitun ákærða og framburði vinar hans, D, svo ekki verði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi á þeim stað og tíma sem í ákæru greinir slegið brotaþola með glasi í andlitið með þeim afleiðingum að glasið brotnaði og brotaþoli hlaut fjölda sára í andliti. Virða ber þá háttsemi ákærða að slá brotaþola í höfuðið með glerglasi sem sérstaklega hættulega líkamsárás oger hún réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru.

V

Ákærði er í málinu sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás. Árásin beindist að höfði brotaþola og réð hending ein að ekki fór verr. Til þessa ber að líta við ákvörðun refsingar ákærða, sbr. 1. og 3. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Enn fremur ber að horfa til þess að samkvæmt vottorði sakaskrár ríkisins á ákærði nær engan sakaferil að baki og hefur hann ekki áður verið sakfelldur fyrir ofbeldisbrot. Að öllu þessu virtu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði. Eftir atvikum og í ljósi þess dráttar sem varð á meðferð málsins fyrir útgáfu ákæru þykir ekki annað koma til álita en fresta fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimurárum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

VI

Brotaþoli á rétt til miskabóta úr hendi ákærða á grundvelli a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Svo sem fyrr var rakið liggja frammi í málinu læknisvottorð sem bera með sér þá áverka sem brotaþoli hlaut við högg ákærða. Við mat á miskabótum til handa brotaþola verður sérstaklega að horfa til alvarleika árásarinnar, sem beindist að höfði brotaþola, og þess að ákærði ber sýnileg ör í andliti og á enni vegna árásarinnar. Samkvæmt þessu og að atvikum máls að öðru leyti virtum þykja miskabætur til handa brotaþola réttilega ákvarðaðar 600.000 krónur. Um vexti og dráttarvexti af miskabótakröfunni fer svo sem í dómsorði greinir, en bótakrafan var birt ákærða 27. maí 2016.

Brotaþoli gerir jafnframt kröfu um það með vísan til 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga að ákærði verði dæmdur til þess að greiða honum sjúkrakostnað og annað fjártjón, samtals að fjárhæð 183.648 krónur. Að mati dómsins erþessi hluti kröfu brotaþola nægjanlega reifaður og studdur gögnum að því undanskildu að ekki þykir nægjanlega rökstutt að útlagður kostnaður vegna Pensím Spotdoc-smyrsls falli undir tilvitnað ákvæði skaðabótalaga. Samkvæmt þessu verður ákærði einnig dæmdur til þess að greiða brotaþola 170.620 krónur í sjúkrakostnað og annað fjártjón.

Þá á brotaþoli rétt á málskostnaði úr hendi ákærða, sbr. ákvæði 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, svo sem hann hefur krafist. Í málinu hefur brotaþoli uppi miskabótakröfu að fjárhæð 2.500.000 krónur. Dæmdar miskabætur nema 600.000 krónum. Að því gættu og með hliðsjón af ákvæði 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður ákærði dæmdur til þess að greiða brotaþola hluta málskostnaðar hans, eða 300.000 krónur.

VII

Með vísan til sakfellingar ákærða, sbr. 1. mgr. 235. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, verður honum gert að greiða sakarkostnað málsins. Ákærði greiði því kostnað sem tilgreindur er á framlögðu yfirliti héraðssaksóknara frá 9. ágúst 2018, 28.000 krónur vegna öflunar áverkavottorðs. Ákærði greiði jafnframt þóknun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef F-kk-ef Á-kk-ef lögmanns, sem eftir umfangi málsins og að teknu tilliti til tímaskýrslu lögmannsins þykir hæfilega ákveðin svo sem í dómsorði greinir.

Dóm þennan kveður upp K-kk-nf H-kk-nf héraðsdómari. Fyrir uppsögu dómsins var gætt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

D Ó M S O R Ð:

Ákærði, S-x-x D-x-x S-x-x D-x-x F-x-x, sæti fangelsi í fimm mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa að telja, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði 723.640 krónur í sakarkostnað, þar með talda þóknun skipaðs verjanda síns, I-kk-ef F-kk-ef Á-kk-ef lögmanns, 695.640 krónur að virðisaukaskatti meðtöldum.

Ákærði greiði A 770.620 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 600.000 krónum frá 3. apríl 2016 til 27. júní 2016, en dráttarvöxtum skv. 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags, og 300.000 krónur í málskostnað.