559/2018

Útdráttur

Máli F á hendur dánarbúi Þ var vísað frá Landsrétti þar sem ekki hafði verið gætt að því að afla þyrfti áfrýjunarleyfis samkvæmt 3. mgr. 142. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf og E-kk-nf Ó-kk-nf, fyrrverandi héraðsdómari, kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 6. júlí 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 11. júní 2018 í málinu nr. E1252/2017.

2 Áfrýjandi krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hann verði sýknaður af kröfum stefnda. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

4 Mál þetta var höfðað 7. apríl 2017. Í stefnu var þess krafist að áfrýjanda yrði gert að greiða stefnanda, Þ-kk-þgf H-kk-þgf, 118.876.391 krónu auk tilgreindra dráttarvaxta og málskostnaðar. Var kröfugerðin reist á yfirlýsingu sem undirrituð var 23. mars 2007 af Ó-kk-þgf H. J-kk-þgf og áfrýjanda persónulega og fyrir hönd Silfurtúns ehf. í tengslum við handveðsyfirlýsingu sem Þ-kk-nf undirritaði daginn áður, en með henni setti hann tilgreind peningabréf sín að nafnverði 120.000.000 króna að handveði til tryggingar skaðlausri greiðslu á skuldum Grænna lausna ehf. við Landsbanka Íslands hf. Yfirlýsingin er svohljóðandi: „Við undirritaðir aðilar staðfestum hér með að við ábyrgjumst með sjálfskuldarábyrgð efndir Grænna lausna ehf. á láni því sem félagið hefur tekið hjá Landsbanka Íslands hf. dags. 22.3.2007 og tryggt er með handveðssetningu þessari og tryggja skaðleysi Þ-kk-ef af handveðsetningu hans.“ Með því að Landsbankinn hf., en Landsbanki Íslands hf. var forveri hans, hafi 15. apríl 2013 ráðstafað andvirði hinna veðsettu peningabréfa til greiðslu á skuldum Verksmiðjunnar GL ehf., áður Grænna lausna ehf., við bankann hafi sjálfskuldarábyrgð áfrýjanda samkvæmt framansögðu orðið virk.

5 Fyrir liggur að við þingfestingu málsins í héraði 11. apríl 2017 var ekki sótt þing af hálfu áfrýjanda og var málið dómtekið. Stefna var árituð um aðfararhæfi 11. júlí 2017. Með bréfi áfrýjanda 12. september 2017 var þess farið á leit að málið yrði endurupptekið á grundvelli 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var það gert í þinghaldi 29. september sama ár. Málið var síðan aftur dæmt í héraði 11. júní 2018 að teknu tilliti til varna áfrýjanda. Með dóminum var kröfu áfrýjanda um frávísun málsins hafnað og honum gert að greiða Þ-kk-þgf H-kk-þgf 118.876.391 krónu auk dráttarvaxta og málskostnaðar. Dóminum var áfrýjað til Landsréttar 6. júlí 2018.

6 Þ-kk-nf H-kk-nf lést 12. desember 2018 og hefur dánarbú hans tekið við aðild málsins, sbr. 2. mgr. 22. gr. laga nr. 91/1991.

7 Samkvæmt 3. mgr. 142. gr. laga nr. 91/1991 getur stefndi í héraði, eftir að dómur hefur gengið við endurupptöku útivistarmáls, áfrýjað dómi til Landsréttar að fengnu áfrýjunarleyfi samkvæmt 154. gr. laganna, enda hafi það þá ekki verið útivistardómur á hendur honum. Þegar málinu var skotið til Landsréttar var þess ekki gætt að afla þyrfti áfrýjunarleyfis. Af þeim sökum verður að vísa málinu sjálfkrafa frá Landsrétti.

8 Málskostnaður fyrir Landsrétti fellur niður.

Úrskurðarorð:

Máli þessu er vísað frá Landsrétti.

Málskostnaður fyrir Landsrétti fellur niður.