376/2021

Útdráttur

A höfðaði mál gegn B, C og D til heimtu miskabóta vegna birtingar sjónvarpsþáttar sem B og C framleiddu og sýndur var hjá fjölmiðlinum D. Laut ágreiningur málsins meðal annars að því hvort A hefði gefið skýrt og ótvírætt samþykki fyrir birtingu viðtala við hana. Í dómi Landsréttar kom fram að stór hluti þeirra upplýsinga sem fram komu í þættinum teldist til viðkvæmra persónuupplýsinga. Lagt var til grundvallar að A hefði í upphafi samþykkt að veita viðtöl til birtingar í þættinum en hún hefði síðar afturkallað samþykki sitt fyrir þátttöku í þættinum með tölvupósti til B. Hefði því ekki legið fyrir skýrt og ótvírætt samþykki hennar fyrir þeirri vinnslu persónuupplýsinga sem í gerð og birtingu þáttarins fólst. Með því að birta viðkvæmar persónuupplýsingar um A án samþykkis hennar hefði B gerst sekur um ólögmæta meingerð gegn friði hennar og persónu. Bæri hann því skaðabótaábyrgð á miskatjóni hennar, sbr. b - lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og a-lið 1. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011 um fjölmiðla. Var B gert að greiða 800.000 krónur í miskabætur. Til þess var vísað að B hefði einn haft vitneskju um fyrrgreindan tölvupóst A og var C þegar af þeirri ástæðu sýknaður af kröfu A. Að fenginni þeirri niðurstöðu að B bæri fébótaábyrgð á birtingu þáttarins á grundvelli síðastgreinds lagaákvæðis yrði ábyrgð vegna birtingar hans ekki felld á D á grundvelli a- til c-liða 1. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011. Þá þótti sú málsástæða of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að D bæri ábyrgð á birtingu þáttarins á grundvelli 2. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011, enda hefði hún verið fyrst höfð uppi við málflutning í Landsrétti. D var því sýknaður af kröfu A vegna birtingar þáttarins. Loks var bótakröfu A vegna birtingar auglýsinga og kynningarefnis um þáttinn vísað frá héraðsdómi vegna vanreifunar, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir J-kk-nf S-kk-nf, O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf og R-kvk-nf B-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 7. júní 2021. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 12. maí 2021 í málinu nr. E- [...]/2020.

2

Áfrýjandi krefst þess að hinum áfrýjaða dómi verði hrundið og breytt þannig að kröfur hennar fyrir héraðsdómi verði teknar til greina um að stefndu verði dæmd til að greiða henni óskipt 4.000.000 króna með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 4. mars 2018 til 11. október 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

3

Stefndu, B og C, krefjast staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti, verði fallist á kröfur þeirra, en að málskostnaður verði að öðrum kosti felldur niður.

4

Stefndi, D, krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms auk málskostnaðar.

Niðurstaða

5

Atvikum málsins og helstu málsástæðum aðila í héraði er skilmerkilega lýst í hinum áfrýjaða dómi.

6

Áfrýjandi hefur aukið við vaxtakröfu sína frá stefnu málsins en í héraði var krafist vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 11. mars 2018. Með vísan til 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála kemst sú breyting á kröfugerð ekki að fyrir Landsrétti.

7

Óumdeilt er í málinu að stefndu B og C hafi tekið þrjú viðtöl við áfrýjanda fyrir sjónvarpsþáttaröðina [...]. Aftur á móti er deilt um röð viðtalanna, hvort fyrsta viðtalið hafi verið tekið 14. eða 15. ágúst 2017 og hvort öll viðtölin hafi verið tekin sama dag.

Þá er óumdeilt að áfrýjandi hafi veitt samþykki fyrir tveimur framangreindra viðtala sem tekin voru annars vegar á [...]og hins vegar á heimili móður hennar. Hún byggir aftur á móti á því að samþykki hennar hafi verið skilyrt við að hún fengi að sjá efnið sem úr viðtölunum yrði unnið áður en það yrði birt. Þá kveðst hún alls ekki hafa samþykkt að veita viðtal sem tekið var við lögreglustöðina á Hverfigötu. Þessu hafna stefndu.

8

Áfrýjandi nýtur réttar til friðhelgi einkalífs síns, sbr. 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar og 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Á hinn bóginn nýtur tjáningarfrelsi fjölmiðla og fjölmiðlamanna einnig verndar 73. gr. stjórnarskrárinnar og 10. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Framangreind réttindi eru útfærð í almennum lögum sem áfrýjandi vísar til í málatilbúnaði sínum, meðal annars í þágildandi lögum nr. 77/2000 um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga, lögum nr. 38/2011 um fjölmiðla og b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í þessu sambandi athugast að samkvæmt fyrri málslið 5. gr. laga nr. 77/2000 má víkja frá ákvæðum laganna í þágu fjölmiðlunar að því marki sem það er nauðsynlegt til að samræma sjónarmið um rétt til einkalífs annars vegar og tjáningarfrelsi hins vegar. Þá segir í síðari málslið sama ákvæðis að þegar persónuupplýsingar séu einvörðungu unnar í þágu fréttamennsku eða bókmenntalegrar eða listrænnar starfsemi gildi aðeins ákvæði 4. gr., 1. og 4. töluliðar 7. gr., 11. til 13. gr. og 24., 28., 42., og 43. gr. laganna.

9

Meðal fram lagðra gagna er myndupptaka af sjónvarpsþættinum sem málið varðar. Í þættinum er rætt við áfrýjanda um einkalíf hennar og persónulega stöðu á þeim tíma sem viðtölin við hana voru tekin upp. Umfjöllunarefnið beindist að stærstum hluta að fangelsisvist hennar, áfengisneyslu og heilsuhögum að öðru leyti. Telst því stór hluti þeirra upplýsinga sem fram komu í þættinum til viðkvæmra persónuupplýsinga í skilningi 8. töluliðar 2. gr. laga nr. 77/2000. Í ljósi efnistaka verður ekki talið að þátturinn hafi einvörðungu verið unninn í þágu fréttamennsku eða bókmenntalegrar eða listrænnar starfsemi. Að því gættu og að virtum þeim viðkvæmu persónuupplýsingum um einkamálefni áfrýjanda sem fram koma í þættinum er það niðurstaða dómsins að ekki verði í máli þessu vikið frá kröfum 8. og 9. gr., sbr. 7. tölulið 1. mgr. 2. gr. laga nr. 77/2000 um að áfrýjandi hafi með ótvíræðum hætti þurft að samþykkja þá vinnslu persónuupplýsinga sem fólst í gerð og birtingu þess hluta þáttarins sem hana varðaði og að henni hafi jafnframt verið heimilt að afturkalla samþykki sitt.

10

Tölvupóstsamskiptum áfrýjanda við stefnda B 7. ágúst 2017 er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Þau gefa skýrt til kynna að hún hafi með yfirlýstum hætti og án fyrirvara samþykkt að vera viðmælandi hans í þáttaröðinni [...] þar sem meðal annars yrði fjallað um fyrstu daga hennar utan fangelsis og „lífið og tilveruna“. Í kjölfarið veitti áfrýjandi viðtölin sem um ræðir. Verður því lagt til grundvallar að áfrýjandi hafi í upphafi samþykkt að veita öll þrjú viðtölin til birtingar í framangreindri þáttaröð.

Vitnisburður foreldra hennar í héraði breytir engu þar um þar sem tengsl þeirra við hana draga úr sönnunargildi framburðar þeirra, sbr. 59. gr. laga nr. 91/1991.

11

Áfrýjandi byggir einnig á því að hún hafi vegna ástands síns ekki verið hæf til að veita slíkt samþykki en hún ber sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu samkvæmt almennum reglum. Ekki er annað komið fram í málinu en að áfrýjandi sé lögráða. Þá hefur hún ekki stutt framangreinda málsástæðu sína neinum gögnum. Verður henni því hafnað.

12

Áfrýjandi byggir loks á því að hún hafi afturkallað samþykki sitt fyrir birtingu efnis um hana í sjónvarpsþáttunum með tölvupósti til stefnda B 5. febrúar 2018. Í tölvupóstinum, sem hefur efnis titilinn „[...]“, vísar áfrýjandi til þess að fjölskylda hennar sé ósátt við að hún komi fram í þáttunum. Þá segir: „Er hægt að taka mig út úr þessu? Hvenær átti þetta annars að koma?“ B staðfesti í héraði að honum hefði borist framangreindur tölvupóstur en kvaðst ekki hafa skilið hann þannig að í honum fælist ósk um að vera tekin úr þættinum. Þá kvaðst hann ekki muna hvort hann hefði hringt í áfrýjanda vegna hans. Stefndi C kannaðist aftur á móti ekki við framangreindan tölvupóst og kvaðst ekki hafa fengið hann. Þá kvaðst vitnið F, dagskrárstjóri hjá stefnda D, ekki hafa haft vitneskju um hann.

13

Í ljósi þeirra upplýsinga um einkamálefni áfrýjanda sem fram koma í framangreindum sjónvarpsþætti þurfti að liggja fyrir skýrt og ótvírætt samþykki hennar fyrir þeirri vinnslu persónuupplýsinga sem í gerð og birtingu þáttarins fólst. Þá átti áfrýjandi ótvíræðan rétt til þess að afturkalla samþykki sitt hvenær sem var og án þess að það hefði neikvæðar afleiðingar fyrir hana, sbr. 7. tölulið 1. mgr. 2. gr. laga nr. 77/2000.

Að þessu gættu og að virtu orðalagi framangreinds tölvupósts 5. febrúar 2018 er það niðurstaða dómsins að áfrýjandi hafi afturkallað samþykki sitt fyrir þátttöku í þættinum, enda var ljóst að tölvupóstinum fram komnum að ekki lá lengur fyrir skýrt og ótvírætt samþykki hennar. Eftir að tölvupósturinn barst til B var frekari vinnsla með persónuupplýsingar áfrýjanda því óheimil samkvæmt 8. og 9. gr., sbr. 7. tölulið 1. mgr. 2. gr. laga nr. 77/2000.

14

Í ákvæðum 50. gr. laga nr. 38/2011 er að finna sérreglur um refsi- og bótaábyrgð á hljóð- og myndmiðlunarefni sem brýtur í bága við lög. Í a-lið 1. mgr. segir að einstaklingur sem tjái sig í eigin nafni, flytur eða miðlar efni sem hann hefur sjálfur samið eða flytur efni samið af öðrum samkvæmt eigin ákvörðun beri sjálfur á því ábyrgð sé hann heimilisfastur hér á landi eða lúti íslenskri lögsögu á öðrum grundvelli.

Í b-lið er að finna reglu um ábyrgð kaupanda hljóð- og myndsendingar í viðskiptaskyni og í c-lið segir að í öðrum tilvikum sé það ábyrgðarmaður fjölmiðils sem beri ábyrgð á efni sem miðlað er. Í 51. gr. laganna er kveðið á um ábyrgð á ritefni.

Í a-lið 1. mgr. þess ákvæðis segir að einstaklingur beri ábyrgð á því efni sem hann riti í eigi nafni eða merki sér með augljósum hætti sé hann heimilisfastur hér á landi eða lúti íslenskri lögsögu á öðrum grundvelli. Sé ritefni réttilega haft eftir nafngreindum einstaklingi beri sá sem það er haft eftir ábyrgð á eigin ummælum hafi hann samþykkt miðlun þeirra og sé annað hvort heimilisfastur hér á landi eða lúti íslenskri lögsögu á öðrum grundvelli. Í b- og c-lið eru síðan sambærileg ákvæði og í b- og c-lið 1. mgr. 50. gr., sem áður eru rakin. Í 2. mgr. 50. og 51. gr. laganna segir að fjölmiðlaveita beri ábyrgð á greiðslu stjórnvaldssekta, fésekta og skaðabóta sem starfsmanni hennar kunni að vera gert að greiða samkvæmt framangreindum reglum.

15

Í athugasemdum við ákvæði í IX. kafla frumvarps þess sem varð að lögum nr. 38/2011 kemur fram að reglum þess um ábyrgð fjölmiðla sé skipað í tvö ákvæði, annars vegar ákvæði um ábyrgð á hljóð- og myndefni og hins vegar ákvæði um ritefni. Þá greinir að reglur þessar geri að meginstefnu til ráð fyrir því að aðeins einn aðili verði gerður ábyrgur að lögum vegna tiltekins efnis fjölmiðils, þó svo að sameiginleg ábyrgð geti í tilteknum tilvikum komið til. Sé jafnframt mælt fyrir um tiltekna ábyrgðarröð þannig að ábyrgð eins aðila leysi jafnframt hina sem aftar eru í röðinni undan ábyrgð. Tveir eða fleiri aðilar verði því einungis gerðir samábyrgir að þeir standi innan sama ábyrgðarflokks. Sé ábyrgðarkerfi þessu meðal annars ætlað að „ná með skjótum og virkum hætti til þess sem telst sekastur“. Jafnframt segir að ábyrgð á bóta- og sektargreiðslum hvíli á fjölmiðlaþjónustuveitanda í tilvikum þegar starfsmaður hans ber ábyrgð á efni samkvæmt ákvæðum frumvarpsins. Í athugasemdum við a-lið 1. mgr. 50. gr. frumvarpsins segir að í ákvæðinu sé kveðið á um að þeir einstaklingar sem tjái sig í eigin nafni, flytji og/eða miðli efni sem þeir sjálfir hafa samið og/eða flytji efni samið af öðrum samkvæmt eigin ákvörðun beri á því ábyrgð. Gildi það bæði um efni sem útvarpað er samtímis og það er flutt og efni þar sem útvarpað er áður gerðri upptöku.

16

Áfrýjandi byggir á því að á stefndu B og C beri ábyrgð á efni sem þeir framleiddu samkvæmt a-lið 1. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011. Í lok þáttarins sem málið varðar kemur fram að B hafi haft umsjón með þættinum og að C hafi annast kvikmyndatöku og hljóð. Þá hafi hugmyndin að þæ ttinumverið þeirra tveggja auk þess sem þeir hafi annast dagskrárgerð og framleiðslu hans. Samkvæmt því sem að framan greinir verður þátturinn talinn hafa verið fluttur í þeirra nafni í skilningi a-liðar 1. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011.

17

Samkvæmt gögnum málsins og framburði B, C og F verður lagt til grundvallar að B hafi einn haft vitneskju um framangreindan tölvupóst þar sem áfrýjandi spurðist fyrir um það hvort hægt væri að taka hana út úr sjónvarpsþáttaröðinni [...]. Samkvæmt efni tölvupóstsins mátti B vera ljóst að ekki lægi lengur fyrir skýrt og ótvírætt samþykki áfrýjanda fyrir þátttöku í sjónvarpsþáttunum. Verður því að meta það honum til stórfellds gáleysis að hafa ekki í framhaldi af móttöku tölvupóstsins stöðvað birtingu efnis sem varðaði áfrýjanda. Aftur á móti verður birting framangreinds sjónvarpsþáttar ekki metin C til sakar og verður hann þegar af þeirri ástæðu sýknaður af bótakröfu áfrýjanda.

18

Með birtingu sjónvarpsþáttarins sem málið varðar voru ýmsar persónuupplýsingar um áfrýjanda gerðar opinberar en þar var sem fyrr greinir að stórum hluta um að ræða viðkvæmar persónuupplýsingar í skilningi 8. töluliðar 2. gr. laga nr. 77/2000. Með því að birta þær upplýsingar án samþykkis áfrýjanda hefur B gerst sekur um ólögmæta meingerð gegn friði hennar og persónu. Brotið er til þess fallið að valda áfrýjanda miskatjóni. Þá er meðal gagna málsins að finna vottorð sálfræðings þar sem fram kemur að áfrýjandi hafi í sjö viðtölum, á tímabilinu frá 14. maí 2019 til 25. febrúar 2020, rætt vanlíðan sína vegna birtingar þáttanna [...]. Telst áfrýjandi því hafa nægilega sýnt fram á að hún hafi orðið fyrir miskatjóni vegna framangreinds.

Samkvæmt því og með vísan til b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalagaoga - liðar 1. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011 ber stefndi B skaðabótaábyrgð gagnvart áfrýjanda á miskatjóni hennar.

19

Hvað varðar stefnda D byggir áfrýjandi á því að á þessum stefnda hafi hvílt sjálfstæð skylda til þess að afla samþykkis áfrýjanda fyrir birtingu viðtala við hana. Það hafi ekki verið gert og beri þessi stefndi því óskipta ábyrgð á birtingu sjónvarpsþáttarins með öðrum stefndu á grundvelli sakarreglunnar og 26. gr. skaðabótalaga. Einnig beri D ábyrgð samkvæmt a- til c-lið 1. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011 bæði á birtingu sjónvarpsþáttarins sjálfs og á því efni sem birt var í auglýsingum um hann. Í því sambandi vísar áfrýjandi einnig til þess að þessi stefndi hafi brotið gegn ákvæðum laga nr. 23/2013 um D, fjölmiðil í almannaþágu. Þá hafi hinn 4. mars 2018 birst grein um viðtalið við áfrýjanda á vefsíðunni [...]. Þar hafi birst viðkvæmar persónuupplýsingar um áfrýjanda sem hún sjálf hafi ekki veitt auk þess sem þar sé fjallað um efni viðtalanna sem hún veitti.

20

Að öðru leyti en fram kemur í lögum nr. 23/2013 gilda lög nr. 38/2011 um D, þó að undanskildum 16. og 52. gr. þeirra, sbr. 18. gr. fyrrnefndu laganna. Af því leiðir að um fébóta- og refsiábyrgð á hljóð- eða myndmiðlunarefni sem D birtir fer eftir 50. gr. laga nr. 38/2011. Ekki verður fallist á það með áfrýjanda að þessi stefndi beri ábyrgð á birtingu sjónvarpsþáttarins sem málið varðar áöðrum grundvelli. Þá hefur að framan verið komist að þeirri niðurstöðu að B beri fébótaábyrgð á birtingu þáttarins á grundvelli a-liðar 1. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011. Að fenginni þeirri niðurstöðu verður ábyrgð vegna birtingar hans ekki felld á D á grundvelli a- til c-liða 1. mgr. 50. gr. þeirra laga, sbr. til hliðsjónar dóm Landsréttar 12. apríl 2019 í máli nr. 667/2018. Við málflutning í Landsrétti vísaði áfrýjandi einnig til 2. mgr. 50. gr. laga nr. 38/2011 um ábyrgð D á birtingu sjónvarpsþáttarins. Sú málsástæða að þessi stefndi beri á grundvelli þess lagaákvæðis ábyrgð á greiðslu bóta sem öðrum stefndu kynni að vera gert að greiða er of seint fram komin fyrir Landsrétti og kemur því ekki til álita, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Verður stefndi D því sýknað af bótakröfu áfrýjanda vegna birtingar sjónvarpsþáttarins sem málið varðar.

21

Áfrýjandi byggir sem fyrr greinir einnig á því að D beri ábyrgð á efni sem það birti í auglýsingum um þáttinn. Engin gögn hafa verið lögð fram um slíkar auglýsingar ef frá er talin kynningargrein sem birt var á vefsíðunni [...], sem áfrýjandi byggir einnig á að varði þennan stefnda bótaábyrgð. Í afriti af kynningargreininni, sem lagt hefur verið fram í málinu, kemur fram að hún er rituð í nafni tiltekins starfsmanns D

Áfrýjandi hefur ekki gert neina grein fyrir því í málatilbúnaði sínum hvernig ábyrgð á því ritefni verði felld á D á grundvelli ábyrgðarreglna laga nr. 38/2011. Í málflutningi við aðalmeðferð málsins í Landsrétti vísaði áfrýjandi þó í þessu sambandi til 2. mgr. 51. gr. laga nr. 38/2011. Sú málsástæða að D beri á grundvelli þess lagaákvæðis ábyrgð á greiðslu bóta sem öðrum kynni að vera gert að greiða er of seint fram komin fyrir Landsrétti og kemur því ekki til álita, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Að öllu framangreindu virtu verður þeirri bótakröfu sem áfrýjandi beinir að D vegna birtingar auglýsinga og kynningarefnis um sjónvarpsþáttinn sem málið varðar vísað frá héraðsdómi vegna vanreifunar, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.

22

Samkvæmt öllu framangreindu verður stefnda B einum gert að greiða áfrýjanda miskabætur vegna birtingar persónuupplýsinga um hana án samþykkis í þeim þætti sjónvarpsþáttaraðarinnar [...] sem málið varðar. Við mat á fjárhæð bóta verður litið til þess að persónuupplýsingarnar voru að stórum hluta viðkvæmar upplýsingar um fangelsisvist áfrýjanda, áfengisnotkun hennar og heilsuhagi að öðru leyti. Þá eykur það á miska áfrýjanda að þessar upplýsingar, þar með talið myndir af henni, voru birtar á besta tíma í opinni sjónvarpsdagskrá. Hlutu þær þannig mikla útbreiðslu og voru áhrifameiri en ella. Þykja bætur hæfilega ákvarðaðar 800.000 krónur og skulu þær bera vexti í samræmi við kröfugerð áfrýjanda í héraði eins og nánar greinir í dómsorði.

23

Eftir þessum úrslitum og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 verður B gert að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti, sem ákveðst í einu lagi og rennur í ríkissjóð eins og í dómsorði greinir.

24

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um gjafsóknarkostnað í héraði er staðfest.

25

Allur gjafsóknarkostaður áfrýjanda fyrir Landsrétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanns hennar,1.000.000 króna.

Dómsorð :

Dómkröfu áfrýjanda, A, á hendur stefnda, D, hvað varðar miskabætur vegna auglýsinga og kynningargreinar um sjónvarpsþáttinn [...] sem birtist á vefnum [...] ásamt nánar tilgreindum vöxtum er vísað frá héraðsdómi. Stefndi, D, er að öðru leyti sýkn af kröfum áfrýjanda.

Stefndi C er sýkn af kröfum áfrýjanda.

Stefndi, B, greiði áfrýjanda 800.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 11. mars 2018 til 11. október 2019, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Stefndi B greiði áfrýjanda samtals 3.000.000 króna í málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti sem renni í ríkissjóð.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um gjafsóknarkostnað í héraði er staðfest.

Allur gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Landsrétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hennar, G-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 1.000.000 króna.