37/2018

Útdráttur

X var gefið að sök brot á umferðarlögum með því að hafa ekið bifreið aftan á aðra bifreið og ekki numið staðar og veitt hjálp heldur hlaupið á brott af vettvangi. X neitaði því að hafa verið ökumaður bifreiðarinnar og bar því við að A hefði verið ökumaður hennar en hann farþegi. A bar jafnframt fyrir dómi að hafa ekið bifreiðinni í umrætt sinn. Að virtum framburði A, framburði vitna á vettvangi og staðfastri neitun X um að hafa ekið bifreiðinni taldi Landsréttur ekki hafið yfir skynsamlegan vafa að X hefði verið ökumaður bifreiðarinnar. Var X því sýknaður af þessum ákærulið.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, H-kvk-nf Þ-kvk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar Íslands 12. desember 2017 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Með vísan til 1. mgr. 78. gr. laga nr. 49/2016, um breytingu á lögum um meðferð einkamála og lögum um meðferð sakamála (millidómstig), sbr. 4. gr. laga nr. 53/2017, um breytingu á lögum um dómstóla og fleira, er málið nú rekið fyrir Landsrétti. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 6. desember 2017 í málinu nr. S432/2017.

2 Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

3 Ákærði krefst aðallega sýknu af broti samkvæmt 2. ákærulið ákæru dagsettri 11. júlí 2017 en til vara refsimildunar. Auk þess krefst hann málsvarnarlauna til handa skipuðum verjanda sínum.

Málsatvik og sönnunarfærsla

4 Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. ákærulið og unir hann þeirri niðurstöðu. Auk þess var hann sakfelldur samkvæmt 2. ákærulið fyrir umferðarlagabrot með því að hafa þriðjudaginn 17. maí 2016 ekið bifreiðinni […] aftan á bifreiðina […] þar sem henni var ekið norður Reykjanesbraut við Sprengisand í Reykjavík og ekki numið staðar og veitt hjálp heldur hlaupið á brott af vettvangi.

5 Ákærði neitar sök í málinu. Hann kveðst hafa verið farþegi í bifreiðinni […] í umrætt sinn en að annar maður, A, hafi ekið henni.

6 Málsatvikum er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Þar er einnig rakinn framburður ákærða og vitna sem gáfu skýrslu við aðalmeðferð málsins í héraði. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að framburður ákærða um að hann hafi ekki ekið bifreiðinni í umrætt sinn væri ótrúverðugur og taldi sannað með framburði vitna á vettvangi og gögnum málsins að ákærði hefði ekið bifreiðinni og gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í 2. ákærulið.

7 Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti gáfu skýrslu vitnin A og B.

Niðurstaða

8 Ákærði hefur neitað því að hafa verið ökumaður bifreiðarinnar […] þegar henni var ekið aftan á bifreiðina […]. Við mat á því hvort sú háttsemi sem í ákæru greinir teljist sönnuð verður að líta til trúverðugleika framburðar ákærða og vitna sem voru á vettvangi eða komu þangað eftir áreksturinn.

9 Ákærði hefur verið staðfastur í neitun sinni, bæði í skýrslugjöf hjá lögreglu og fyrir dómi, og borið því við að vitnið A hafi ekið bifreiðinni í umrætt sinn. Fyrir liggur að A, sem óumdeilt er að hafi verið með ákærða í bifreiðinni, mætti hjá lögreglu 19. maí 2016 og kvaðst hafa ekið bifreiðinni. Hann breytti síðan framburði sínum hjá lögreglu við skýrslutöku sama dag og kvaðst þá hafa verið farþegi í bifreiðinni en ákærði ekið henni. Fyrir héraðsdómi og hér fyrir dómi bar hann hins vegar á sama veg og ákærði og kvaðst hafa ekið bifreiðinni. Gaf hann þá skýringu á breyttum framburði sínum fyrir héraðsdómi að hann hefði meðal annars verið hræddur um að missa ökuréttindi sín.

10 Framburður fjögurra vitna sem voru á vettvangi er rakinn í hinum áfrýjaða dómi. Vitnunum bar saman um að tveir menn hefðu hlaupið frá bifreiðinni en annar þeirra snúið við. Þeim bar hins vegar ekki saman um hæð þeirra eða útlit. Eina vitnið sem átti orðaskipti við farþega bifreiðarinnar […], B, lýsti því í frumskýrslu hjá lögreglu og við skýrslugjöf í héraðsdómi og fyrir Landsrétti að orðaskiptin hefðu farið fram á íslensku. Vitnið C lögreglumaður kom fyrir héraðsdóm og staðfesti að hafa tekið skýrslu af A sem hefði farið fram á ensku vegna þess að vitnið hefði ekki talað íslensku. Við aðalmeðferð málsins í héraðsdómi og fyrir Landsrétti var jafnframt túlkað fyrir vitnið á rússnesku.

11 Að öllu framangreindu virtu, og með vísan til 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, er það niðurstaða dómsins að ekki sé hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi verið ökumaður bifreiðarinnar […] í umrætt sinn. Ber því að sýkna hann af sakargiftum samkvæmt 2. ákærulið.

12 Ákærði er í málinu sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. ákærulið, en sýknaður af umferðarlagabroti sem honum var gefið að sök í 2. ákærulið. Þykir sú refsing sem honum var dæmd í hinum áfrýjaða dómi hæfileg og verður sú niðurstaða því staðfest. Um sakarkostnað í héraði fer eins og í dómsorði greinir.

13 Þá verður allur sakarkostnaður vegna meðferðar málsins fyrir Landsrétti lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef lögmanns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um refsingu ákærða, X, skal vera óraskað.

Ákærði greiði helming sakarkostnaðar málsins í héraði, sem nam samtals 668.400 krónum, þar með talið helming málsvarnarlauna skipaðs verjanda síns sem þar voru ákveðin.

Allur áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, V-kk-ef H. V-kk-ef lögmanns, 337.280 krónur.