562/2022

Útdráttur

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir A-kvk-nf E-kvk-nf, Á-kk-nf H-kk-nf og J-kk-nf S-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Varnaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 8. september 2022, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 9. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 8. september 2022 í málinu nr. R- [...]/2022 þar sem staðfest var ákvörðun sóknaraðila 1. sama mánaðar um að varnaraðili skyldi sætar nánar tilgreindu nálgunarbanni. Kæruheimild er í 3. mgr. 15. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

2

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

3

Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að nálgunarbanni verði markaður skemmri tími og vegalengd. Þá krefst hann þóknunar til handa skipuðum verjanda sínum.

Niðurstaða

4

Atvikum málsins er lýst í hinum kærða úrskurði. Eins og þar kemur fram og leiðir af gögnum málsins liggur fyrir rökstuddur grunur um að varnaraðili hafi á tímabilinu 23. júní 2022 til og með 11. ágúst sama ár, ítrekað brotið gegn nálgunarbanni sem hann sætti frá 3. mars 2022 til 3. september sama ár, sbr. úrskurð Landsréttar 16. mars 2022 í máli nr. 135/2022. Samkvæmt 1. mgr. 232. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 geta brot gegn nálgunarbanni varðað fangelsisrefsingu. Er því fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að skilyrðum a-liðar 1. mgr. 4. gr. laga nr. 85/2011 sé fullnægt. Með hliðsjón af ætlaðri háttsemi varnaraðila á fyrri stigum sem rakin er í hinum kærða úrskurði verður jafnframt talið að skilyrði b-liðar sömu lagagreinar séu uppfyllt og að ekki sé sennilegt að friðhelgi brotaþola verði vernduð með öðrum og vægari hætti eins og sakir standa. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

5

Varnaraðili byggir á því fyrir Landsrétti að allir dómarar við héraðsdóm Reykjavíkur og Landsrétt séu „ólögmætir“ þar sem ekki hafi farið fram handaupprétting um hvern og einn dómara á Alþingi þegar atkvæði voru greidd um skipun þeirra. T il stuðnings þessari málsástæðu vísar varnaraðili til 59. g r. stjórnarskrárinnar og dóma Mannréttindadómstóls Evrópu. Samkvæmt 59. gr. stjórnarskrárinnar verður skipun dómsvaldsins eigi ákveðin nema með lögum. Í lögum nr. 50/2016 um dómstóla er að finna reglur um skipan dómsvalds. Varnaraðili vísar ekki til tiltekins ákvæðis í lögunum sem hann telur að brotið hafi verið gegn við skipun dómara í héraðsdómi Reykjavíkur eða við Landsrétt. Í 2. mgr. í ákvæði IV til bráðabirgða í framangreindum lögum segir að þegar ráðherra gerir tillögu um skipun í embætti dómara við Landsrétt í fyrsta sinn skuli hann leggja tillögu sína um hverja skipun fyrir Alþingi til samþykktar. Í ákvæðinu er ekki gert að skilyrði að samþykkt skipunarinnar fari fram með handauppréttingu fyrir hvern og einn dómara. Verður ekki fallist á þá málsástæðu varnaraðila að dómarar við héraðsdóm Reykjavíkur og Landsrétt hafi verið skipaðir með ólögmætum hætti.

6

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila fyrir Landsrétti, sem ákveðin verður að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í úrskurðarorði greinir, greiðist úr ríkissjóði samkvæmt 3. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 14. gr. laga nr. 85/2011.

Úrskurðarorð :

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Þóknun skipaðs verjanda varnaraðila, L-kk-ef R-kk-ef lögmanns, 198.400 krónur, greiðist úr ríkissjóði.