23/2018

Útdráttur

J var sakfelldur fyrir húsbrot og líkamsárás. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að J, sem ekki hafði áður sætt refsingu, hafði ruðst í heimildarleysi inn á heimili heilsuveils og aldraðs manns og veist að honum án tilefnis með harkalegum hætti. Var refsing J ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var J gert að greiða dánarbúi A miskabætur og sjúkrakostnað.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir R-kvk-nf B-kvk-nf, S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf og V-kk-nf H. V-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar Íslands 28. febrúar 2017 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Gögn málsins bárust Landsrétti 2. janúar 2018 en samkvæmt 1. mgr. 78. gr. laga nr. 49/2016, sbr. 76. gr. laga nr. 117/2016 og 4. gr. laga nr. 53/2017, hefur málið verið rekið fyrir Landsrétti frá þeim tíma. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 21. desember 2016 í málinu nr. S790/2016, sem var birtur ákærða 31. janúar 2017.

2 Ákæruvaldið gerir kröfu um að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða, að refsing hans verði þyngd og að ákærði verði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað í málinu í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara að refsing verði milduð. Þá krefst hann þess að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður af þeirri kröfu, en að því frágengnu að hún verði lækkuð. Í öllum tilvikum er þess krafist að allur sakarkostnaður í héraði og fyrir Landsrétti verði greiddur úr ríkissjóði. 4 Brotaþolinn A lést 4. júlí 2017 og hefur dánarbú hans tekið við aðild að einkaréttarkröfu hans, sbr. 1. mgr. 172. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Af hálfu dánarbúsins er krafist staðfestingar á niðurstöðu héraðsdóms um einkaréttarkröfuna, auk málskostnaðar fyrir Landsrétti.

5 Af hálfu málsaðila komu ekki fram óskir um munnlega sönnunarfærslu fyrir Landsrétti eða spilun á upptökum af framburði í héraði og telur rétturinn að frekari sönnunarfærsla hafi ekki þýðingu við endurskoðun hins áfrýjaða dóms.

Niðurstaða

6 Með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða, heimfærslu til refsiákvæða og refsingu ákærða.

7 Ákærði verður dæmdur til að greiða dánarbúi A miskabætur sem þykja hæfilega ákveðnar 300.000 krónur og útlagðan sjúkrakostnað 9.774 krónur, hvort tveggja með vöxtum eins og greinir í dómsorði. Þá verður ákærði dæmdur til greiðslu málskostnaðar, sbr. 3. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008, sem þykir hæfilega ákveðinn í einu lagi á báðum dómstigum, svo sem í dómsorði greinir.

8 Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verða staðfest.

9 Ákærða verður einnig gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður um sakfellingu og refsingu ákærða.

Ákærði, J-kk-nf B-kk-nf V-kk-nf, greiði dánarbúi A 309.774 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 19. mars 2016 til 9. desember 2016, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags og 500.000 krónur í málskostnað.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, samtals 509.944 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, E-kk-ef Þ-kk-ef G-kk-ef lögmanns, 496.000 krónur.