42/2019

Útdráttur

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við A gegn vilja hennar með því að beita hana tilgreindu ofbeldi og ólögmætri nauðung. Í niðurstöðu Landsréttar kom fram að X hefði ávallt neitað sök í málinu og fullyrt að hann hefði haft samfarir við A með samþykki hennar. Hefði framburður X fyrir dómi og hjá lögreglu verið staðfastur og væri hann metinn trúverðugur. Hið sama gilti um framburð A en hún hefði eindregið neitað því að vilji hennar hefði staðið til þess að hafa samfarir við X. Gegn eindreginni neitun X var ekki talið sannað svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greindi. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu X.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 2. janúar 2019. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Suðurlands 12. desember 2018 í málinu nr. S[…]/2018.

2 Ákæruvaldið krefst þess að ákærði verði sakfelldur samkvæmt ákæru.

3 Ákærði krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Málsatvik og sönnunarfærsla

4 Málsatvikum og framburði ákærða og vitna fyrir héraðsdómi er skilmerkilega lýst í hinum áfrýjaða dómi.

5 Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti voru spilaðar myndupptökur af framburði ákærða, brotaþola og vitnanna B, C, D, E og F fyrir héraðsdómi í heild sinni. Niðurstaða

6 Ákærða og brotaþola ber í meginatriðum saman um málsatvik fram til þess tíma sem meint brot á að hafa átt sér stað og nánar tiltekið allt þar til fundum þeirra bar saman að nýju í […] að […] á […] í kjölfar þess að þau yfirgáfu […] ákærða þar sem þau höfðu dvalið um nokkurn tíma ásamt öðru fólki. Ákærði hefur ávallt neitað sök í málinu og fullyrt að hann hafi haft samfarir við brotaþola með samþykki hennar. Hefur framburður hans fyrir dómi og hjá lögreglu verið staðfastur og er hann metinn trúverðugur. Hið sama gildir um framburð brotaþola en hún hefur eindregið neitað því að vilji hennar hafi staðið til þess að hafa samfarir við ákærða í umrætt sinn, heldur hafi hann þröngvað henni til þeirra. Eru í öllu falli engin efni til að gera greinarmun á framburði þeirra hvað þetta varðar sem sé ákærða í óhag. Engin vitni voru að þessum samskiptum þeirra og stendur því orð gegn orði um það hvernig atvikum var háttað.

7 Svo sem nánar er rakið í hinum áfrýjaða dómi hafa nokkur vitni í málinu borið um að brotaþoli hafi verið í miklu uppnámi þegar þau hittu hana síðar um kvöldið og einnig í samræðum við hana eftir það. Til þess að unnt sé að byggja sakfellingu á framburði brotaþola þarf hann að fá næga stoð í framburði annarra vitna eða öðrum sönnunargögnum í málinu. Til þess er að líta að framburður vitna, sem báru um að brotaþoli hefði skýrt þeim frá ætluðu broti ákærða og gerir frásögn hennar sennilegri, var einvörðungu byggður á endursögn brotaþola af því sem gerðist. Vottorð og skýrslur sérfræðinga sem lögð hafa verið fram í málinu eru sama marki brennd. Þótt vottorð læknis staðfesti að brotaþoli hafi verið með marblett við hægra hné og verið aum á ytri kynfærum daginn eftir atburðinn kom fram í framburði læknisins fyrir héraðsdómi að ekki væri unnt að fullyrða hvernig þeir áverkar hafi komið til þótt þeir gætu samræmst harkalegu kynlífi. Ekki er til að dreifa öðrum sýnilegum sönnunargögnum sem styðja framburð brotaþola.

8 Í framburði sínum fyrir héraðsdómi staðfesti vitnið D þann framburð sinn hjá lögreglu að hann hefði spurt brotaþola hvort „kallinn hafi verið að ríða henni“, en fyrir liggur að hann kom í […] skömmu eftir að ákærði fór þaðan. Brotaþoli hafi hvorki staðfest það né sagt að ákærði hefði nauðgað henni. Vitnið greindi jafnframt frá því að brotaþoli hefði verið í allnokkru uppnámi sem hafi lýst sér í því að hún hafi verið æst, pirruð, grátandi og dónaleg við hann. Styðst þessi frásögn við framburð brotaþola fyrir héraðsdómi.

9 Að því gættu sem að framan er rakið en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður ekki talið, gegn eindreginni neitun ákærða, að sannað sé svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008, að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir. Verður hinn áfrýjaði dómur um sýknu ákærða af broti gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga því staðfestur.

10 Staðfest er niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað og frávísun einkaréttarkröfu. 11 Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda sem eru ákveðin að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun verjanda ákærða, J-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 1.075.080 krónur.