448/2019

Útdráttur

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli B á hendur Í um ógildingu úrskurðar ríkisskattstjóra var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt B hefði ekki krafist endurgreiðslu oftekinna skatta miðaði ógildingarkrafa hans að því að fá skattskil sín leiðrétt. Fjögurra ára fyrningarfrestur kröfu B um endurgreiðslu oftekinna skatta samkvæmt 4. gr. laga nr. 29/1995 hefði byrjað að líða við uppkvaðningu úrskurðar yfirskattanefndar 9. desember 2013 og því verið liðinn þegar B hófst handa við málshöfðun sína með birtingu stefnu 17. desember 2018. Þar sem undirliggjandi fjárkrafa B var fyrnd var hann ekki talinn hafa lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um ógildingarkröfu sína í málinu.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir K-kvk-nf S-kvk-nf, O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf og S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 11. júní 2019 en kærumálsgögn bárust réttinum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 29. maí 2019 í málinu nr. E4331/2018 þar sem málinu var vísað frá dómi. Kæruheimild er í jlið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

2 Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar. Þá krefst hann kærumálskostnaðar. Til vara krefst sóknaraðili þess að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður falli niður.

3 Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Niðurstaða

4 Í máli þessu krefst sóknaraðili ógildingar á úrskurði ríkisskattstjóra 30. desember 2011, svo sem honum var breytt til lækkunar með úrskurði yfirskattanefndar 9. desember 2013, þar sem tekjuskatts og útsvarsstofn hans gjaldárið 2006 var endurákvarðaður. Af gögnum málsins verður ráðið að sóknaraðili greiddi skattkröfuna, sem af fyrri úrskurðinum leiddi, með fyrirvara 8. febrúar 2012 og að hluti þeirrar fjárhæðar var endurgreiddur 12. desember 2013, í kjölfar úrskurðar yfirskattanefndar. Þótt ekki sé gerð sérstök krafa um endurgreiðslu oftekinna skatta í málinu miðar ógildingarkrafa sóknaraðila að því að fá framangreind skattskil leiðrétt.

5 Samkvæmt 1. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt skal endurgreiðsla þegar fara fram ef skattur er lækkaður eftir úrskurði eða dómi eða fellur niður. Einnig er kveðið á um það í 7. mgr. 27. gr. laga nr. 30/1995 um tekjustofna sveitarfélaga að ef útsvar er lækkað eða fellt niður með úrskurði eða dómi skuli endurgreiðsla þegar fara fram. Væri ógildingarkrafa sóknaraðila tekin til greina félli niður sá skattur sem á hann var lagður á grundvelli framangreindra úrskurða. Bæri skattyfirvöldum þá að endurgreiða sóknaraðila en um fyrirkomulag slíkrar endurgreiðslu gilda lög nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda.

6 Samkvæmt 4. gr. laga nr. 29/1995 fyrnast kröfur um endurgreiðslu samkvæmt lögunum þegar fjögur ár eru liðin frá því að greiðsla átti sér stað. Ekki er sérstaklega kveðið á um slit fyrningar í framangreindum lögum og gilda því um það efni ákvæði laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Samkvæmt 1. mgr. 16. gr. þeirra laga var fyrningu endurgreiðslukröfu sóknaraðila slitið er hann lagði málið til ákvörðunar fyrir yfirskattanefnd 29. mars 2012 en samkvæmt 1. mgr. 21. gr. sömu laga byrjaði nýr fyrningarfrestur að líða þegar málsmeðferð nefndarinnar lauk með úrskurði hinn 9. desember 2013. Hagsmunir sóknaraðila að baki málshöfðun þessari lúta að kröfum sem ekki voru teknar til greina við málsmeðferðina fyrir yfirskattanefnd og gildir því sérregla 2. mgr. 21. gr. laga nr. 150/2007 ekki um þær, heldur hófst samkvæmt framangreindu nýr fjögurra ára fyrningarfrestur 9. desember 2013, sbr. 4. gr. laga nr. 29/1995.

7 Mál þetta var höfðað með birtingu stefnu 17. desember 2018 en þá voru liðin um fimm ár frá upphafi fyrningarfrests. Þar sem undirliggjandi fjárkrafa sóknaraðila er samkvæmt framangreindu fyrnd verður ekki séð að hann hafi lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um ógildingarkröfu sína í máli þessu, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 19. mars 2019 í máli nr. 12/2019.

8 Með vísan til framangreinds verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

9 Eftir þessum úrslitum ber sóknaraðila að greiða varnaraðila kærumálskostnað fyrir Landsrétti eins og í úrskurðarorði greinir.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, B-kk-nf H. D-kk-nf, greiði varnaraðila, íslenska ríkinu, 200.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.