732/2020

Útdráttur

X var samkvæmt 1. tölulið ákæru ákærð fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2011 til og með 2016, með því að láta undir höfuð leggjast að gera grein fyrir eignarhaldi sínu á tilgreindu félagi og vantelja á skattframtölum sínum tekjur frá félaginu að fjárhæð 16.183.378 krónur og leigutekjur og greiðslur inn á kreditkort samtals að fjárhæð 6.828.021 krónur. Auk þess var X samkvæmt 2. tölulið ákæru ákærð fyrir peningaþvætti með því að hafa nýtt ávinning af brotum samkvæmt 1. tölulið ákæru í eigin þágu. Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelld fyrir þá háttsemi sem henni var gefin að sök. Fyrir Landsrétti krafðist X þess aðallega að málinu yrði vísað frá héraðsdómi. Í úrskurði Landsréttar voru rakin þau viðmið um túlkun 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmála Evrópu sem beitt hefur verið í dómaframkvæmd. Við mat á efnislegri samþættingu var meðal annars litið til þess að þrátt fyrir vissa efnislega skörun mála X hjá skattyfirvöldum og héraðssaksóknara væri efnisleg samþætting viðunandi. Að því er varðaði samþættingu í tíma var meðal annars litið til þess að rekstur máls X hefði þegar tekið um 5 ár og 8 mánuði. Á þeim tíma hefðu mál X verið rekin samhliða hjá skattyfirvöldum annars vegar og saksóknara hins vegar í um þrjá til sex mánuði, eftir því hvort litið væri til úrskurðardags ríkisskattsstjóra eða þess dags er sá úrskurður varð bindandi. Málin hefðu þannig verið rekin samhliða um óverulegan hluta heildarmálsmeðferðartímans.

Meðal annars með hliðsjón af þessu og að ákæra var gefin út eftir að niðurstaða skattyfirvalda lá fyrir væru skilyrði um samþættingu í tíma ekki uppfyllt. Var 1. ákærulið því vísað frá héraðsdómi. Þá var 2. ákærulið einnig vísað frá héraðsdómi þar sem sá ákæruliður uppfyllti ekki áskilnað c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, R-kvk-nf B-kvk-nf og S-kk-nf S-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 15. desember 2020 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Málsgögn bárust réttinum 6. maí 2021. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness[...]2020 í málinu nr. S- [...]/2019.

2

Málið var flutt í Landsrétti 3. maí 2022 um formsatriði þess í samræmi við 1. mgr. 204. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og er krafa ákærðu um frávísun málsins ein til úrlausnar

3

Ákæruvaldið krefst þess að kröfu ákærðu um frávísun málsins verði hafnað.

4

Ákærða krefst þess að málinu verði vísað frá héraðsdómi.

Málsatvik og sönnunarfærsla

5

Líkt og greinir í hinum áfrýjaða dómi eru málsatvik í aðalatriðum þau að embætti skattrannsóknarstjóra ríkisins hóf rannsókn á skattskilum ákærðu 16. september 2016 vegna tekjuáranna 2010 til og með 2015. Ákærða gaf skýrslu hjá skattrannsóknarstjóra 26. apríl 2017 og naut réttarstöðu sakbornings við rannsóknina, sbr. 7. mgr. 103. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Auk þess tók skattrannsóknarstjóri skýrslu af tveimur vitnum. Með skýrslu 15. ágúst 2018 lauk rannsókn skattrannsóknarstjóra. Niðurstöður hennar voru meðal annars þær að ákærða hefði staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2011 til og með 2015 og ekki gert grein fyrir eignarhaldi sínu á félaginu A, sbr. 1. mgr. 57. gr. a. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, en félagið var skráð á lágskattasvæði. Þá hefði ákærða vanframtalið launatekjur sínar á tímabilinu um samtals 29.559.999 krónur og fjármagnstekjur um 2.035.121 krónu.

6

Með bréfi 16. ágúst 2018 tilkynnti skattrannsóknarstjóri ákærðu um að ákvörðun hefði verið tekin um að vísa máli hennar til ríkisskattsstjóra til endurákvörðunar á sköttum og opinberum gjöldum hennar, sbr. 6. mgr. 103. gr. laga nr. 90/2003 og rannsóknar héraðssaksóknara, sbr. einkum þágildandi ákvæði 4. mgr. 110. gr. sömu laga. Ákærða gaf skýrslu við rannsókn héraðssaksóknara 27. júní 2019.

7

Með úrskurði ríkisskattsstjóra 18. október 2019 endurákvarðaði ríkisskattsstjóri opinber gjöld ákærðu gjaldárin 2011, 2012, 2013, 2015 og 2016. Bætti ríkisskattsstjóri jafnframt 25% álagi samkvæmt 2. mgr. 108. gr. laga nr. 90/2003 við hækkun skattstofna ákærðu umrædd gjaldár. Með úrskurðinum hækkaði ríkisskattsstjóri tekjuskattsstofn og útsvar ákærðu, að teknu tilliti til álags, um 6.811.397 krónur gjaldárið 2011, 5.625.000 krónur gjaldárið 2012, 4.635.917 krónur gjaldárið 2015 og 2.969.177 krónur gjaldárið 2016. Þá var fjármagnstekjuskattsstofn ákærðu, að teknu tilliti til álags, hækkaður um 1.062.500 krónur gjaldárið 2012, 956.250 krónur gjaldárið 2013, 3.884.995 krónur gjaldárið 2015 og 2.631.281 krónu gjaldárið 2016.

Ákærða undi úrskurði ríkisskattsstjóra.

8

Mál þetta var höfðað á hendur ákærðu með ákæru héraðssaksóknara 14. nóvember 2019. Í 1. lið hennar er ákærðu gefið að sök að hafa gerst sek um meiriháttar skattalagabrot með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum gjaldárin 2011 til og með 2016, með því að láta undir höfuð leggjast að gera grein fyrir eignarhaldi sínu á fyrrnefndu félagi og vantelja á skattframtölum sínum tekjur að fjárhæð 16.183.378 krónur frá félaginu. Þá hafi ákærða vanframtalið leigutekjur og greiðslur inn á kreditkort samtals að fjárhæð 6.828.021 krónur. Með því hafi ákærða komist hjá að greiða tekjuskatt og útsvar samtals að fjárhæð 6.749.914 krónur og fjármagnstekjuskatt samtals að fjárhæð 1.365.604 krónur. Ætluð brot ákærðu samkvæmt 1. lið ákæru eru heimfærð til 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga, sbr. einnig 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 og 2. mgr. 22. gr. laga nr. 4/1995. Í 2. lið ákæru er ákærðu gefið að sök peningaþvætti, sbr. 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa nýtt ávinning af brotum samkvæmt 1. lið ákæru í eigin þágu.

9

Við meðferð málsins í héraði játaði ákærða sök að því er varðaði vanframtaldar leigutekjur og greiðslur inn á kreditkort samtals að fjárhæð 6.828.021 krónur en gerði þó fyrirvara um réttmæti fjárhæðarinnar. Ákærða neitaði að öðru leyti sök. Fyrir héraðsdómi krafðist ákærða í kjölfarið frávísunar málsins en því var hafnað með úrskurði Héraðsdóms Reykjaness 27. maí 2020. Með hinum áfrýjaða dómi var ákærða sakfelld fyrir þá háttsemi sem henni er gefin að sök í ákæru. Var hún dæmd til fimm mánaða fangelsisrefsingar sem bundin var skilorði og greiðslu 22.730.000 króna sektar í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins en sæta ella fangelsi í 300 daga.

Niðurstaða

10

Frávísunarkrafa ákærðu byggir á því að með úrskurði ríkisskattsstjóra um beitingu álags hafi henni verið gerð refsing vegna brotanna sem hún er ákærð fyrir. Með því að sækja sakamálið á hendur henni sé brotið gegn 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmála Evrópu um bann við endurtekinni málsmeðferð eða refsingu, sbr. lög nr. 62/1994. Við flutning málsins fyrir Landsrétti áréttaði verjandi ákærðu að einnig sé byggt á því að vísa beri 2. lið ákæru frá dómi á þeim grundvelli að hann uppfylli ekki áskilnað c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008.

Ákæruliður 1

11

Samkvæmt 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmála Evrópu skal enginn sæta lögsókn eða refsingu að nýju í sakamáli innan lögsögu sama ríkis fyrir brot sem hann hefur þegar verið sýknaður af eða sakfelldur fyrir með lokadómi samkvæmt lögum og sakamálaréttarfari viðkomandi ríkis. Í dómaframkvæmd hér á landi hefur, í samræmi við dómaframkvæmd Mannréttindadómstóls Evrópu, verið litið svo á að beiting stjórnsýsluviðurlaga í formi álag sá vantalinn skattstofn feli í sér refsingu í skilningi tilvitnaðs ákvæðis mannréttindasáttmálans. Þá hefur verið á því byggt að meðferð máls fyrir skattyfirvöldum sé sakamál í skilningi ákvæðisins. Miðað er við að um sama brot sé að ræða ef sömu eða að öllu leyti sambærileg atvik liggja til grundvallar endurtekinni saksókn eða refsingu, sbr. til dæmis dóm Hæstaréttar 2. mars 2022 í máli nr. 46/2021.

12

Mannréttindadómstóll Evrópu hefur kveðið upp fjölda dóma á grundvelli fyrrgreinds ákvæði mannréttindasáttmálans. Í dómi yfirdeildar Mannréttindadómstóls Evrópu 15. nóvember 2016 í máli A og B gegn Noregi er á því byggt að öruggasta leiðin til að koma í veg fyrir brot gegn 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka mannréttindasáttmála Evrópu að eftirláta einum opinberum aðila að bregðast við refsiverðri háttsemi. Hins vegar væri reglunni ekki ætlað að útiloka möguleika samningsríkis til að fjalla um brot í tveimur aðskildum málum ef tilteknum skilyrðum er fullnægt. Á ríkinu hvíli sú skylda að sýna fram á að ekki sé um að ræða endurtekna málsmeðferð og/eða refsingu, heldur sé rekstur tveggja aðskilinna mála sem nægjanlega tengdur að efni til og í tíma til þess að mynda eina samþætta heild.

13

Eftir að fyrrgreindur dómur í máli A og B gegn Noregi gekk hefur íslenska ríkið fimm sinnum átt aðild að máli fyrir dómstólnum vegna fyrirkomulags rannsókna og saksóknar skattalagabrota en þau eru mál J-kk-ef Á-kk-ef J-kk-ef og fleiri gegn Íslandi 18. maí 2017, R-kk-ef Þ-kk-ef gegn Íslandi 12. febrúar 2019, B-kk-ef Á-kk-ef gegn Íslandi 16. apríl 2019, M-kvk-ef I-kvk-ef gegn Íslandi 4. desember 2018 og B-kk-ef G-kk-ef K-kk-ef gegn Íslandi 31. ágúst 2021. Í

öllum þessum málum, nema máli M-kvk-ef I-kvk-ef, var komist að þeirri niðurstöðu að íslenska ríkið hefði brotið gegn 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmálann þar sem talið var að hvorki hafi verið uppfyllt skilyrði um nægjanlega samþættingu að efni til né í tíma.

14

Dómaframkvæmd Mannréttindadómstóls Evrópu, sem lýtur að skýringu á 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðaukans hefur þróast og tekið breytingum. Viðmiðin eru matskennd og beiting þeirra kallar á margþætt mat. Hvort sem litið er til dómaframkvæmdar mannréttindadómstólsins eða íslenskra dómstóla veitir dómaframkvæmdin ekki örugga leiðsögn um hvenær samþætting í tíma eða að efni er nægjanleg til að unnt sé að slá því föstu að ný málsmeðferð fyrir sama sakarefni fari ekki gegn meginreglunni sem hér um ræðir og hvernig henni verður beitt um atvik einstakra mála. Í dómi Hæstaréttar 2. mars 2022 í máli nr. 46/2021 voru ályktanir helst dregnar af dómi í máli A og B gegn Noregi sem og þeim málum sem íslenska ríkið hefur átt aðild að fyrir mannréttindadómstólnum vegna meintra brota gegn ákvæði 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka mannréttindasáttmálans.

15

Við mat á því hvort efnisleg samþætting sé nægileg ber í fyrsta lagi að líta til þess hvort meðferð seinna málsins sé til fyllingar eða viðbótar hinu fyrra, í öðru lagi hvort hin tvíþætta málsmeðferð hafi verið fyrirsjáanleg afleiðing þeirrar háttsemi sem um ræðir, í þriðja lagi hvort leitast hafi verið af fremsta megni við að forðast endurtekna öflun og mat sönnunargagna og í fjórða lagi hvort í síðari málsmeðferðinni hafi verið tekið tillit til þeirra viðurlaga sem á höfðu verið lögð.

16

Varðandi það hvort hin tvíþætta málsmeðferð hafi verið fyrirsjáanleg afleiðing þeirrar háttsemi sem ákærða er gefin að sök liggur fyrir að við úrlausn sambærilegra mála hafa dómstólar ítrekað komist að þeirri niðurstöðu að þetta skilyrði hafi verið uppfyllt, sbr. til dæmis úrskurð Landsréttar 8. apríl 2022 í máli nr. 710/2021. Þau viðurlög sem ákærðu var gert að sæta í þessu máli og þau sem hún kann að sæta, verði hún sakfelld í máli þessu, voru og eru fyrirsjáanleg úrræði samkvæmt þeim lögum sem í gildi voru er ætluð brot hennar gegn skattalögum voru framin. Þá hafði ákærða á öllum stigum málsins vitneskju frá skattyfirvöldum um í hvaða farveg mál hennar væri sett. Enn fremur er ljóst að samkvæmt skattalögum ber að draga skattálag frá þeirri sektarfjárhæð sem mögulega kynni að vera dæmd í refsimáli.

17

Að því er varðar efnislega samþættingu málsmeðferðar fyrir skattyfirvöldum annars vegar og héraðssaksóknara hins vegar verður að taka mið af skyldum sem hvíla á héraðssaksóknara lögum samkvæmt til sjálfstæðrar rannsóknar mála. Ennfremur að rannsókna héraðssaksóknara miðar að leiða í ljós atriði sem lúta að því hvort skilyrðum 262. almennra hegningarlaga er fullnægt, meðal annars um ásetning eða stórfellt gáleysi. Óhjákvæmilega felur þetta fyrirkomulag í sér vissa hættu á skörun eða endurtekningu rannsóknar.

18

Af ákærunni er þó ljóst að hún er í öllum meginatriðum reist á rannsókn skattrannsóknarstjóra og að fjárhæðir þær sem þar eru tilgreindar eru byggðar á úrskurði ríkisskattstjóra. Samkvæmt gögnum málsins kom ákærða einu sinni til skýrslutöku hjá héraðssaksóknara og stóð hún yfir í 36 mínútur. Samantekt á skýrslu sem tekin var af ákærðu ber að vísu með sér að vissu marki endurtekningu á þeirri rannsókn sem þegar hafði farið fram hjá skattrannsóknarstjóra. Hún ber jafnframt með sér að ákærði hafi fengið tækifæri til að skýra sjónarmið sín frekar, meðal annars með tilliti til ásetnings eða gáleysis ákærðu og hafi skýrslutakan þannig að því leyti verið til skýringar og fyllingar á því sem áður var komið fram.

19

Á þessum grundvelli og að teknu tilliti til þess að ákveðin efnisleg endurtekning er óhjákvæmileg við þessar aðstæður verður talið, þrátt fyrir vissa efnislega skörun, að efnisleg samþætting málsins fyrir skattyfirvöldum annars vegar og héraðssaksóknara hins vegar hafi verið viðunandi.

20

Við mat á því hvort rekstur mála teljist nægilega samþættur í tíma hefur ekki verið gerð krafa um að meðferð beggja mála hafi farið fram samhliða frá upphafi til enda, en tímaleg tengsl þurfa að vera nægilega náin til að komið sé í veg fyrir óhóflegt óhagræði, óvissu og tafir vegna málareksturs sem dregst yfir lengri tíma. Í fyrrgreindum dómi Hæstaréttar í máli nr. 46/2021 kemur fram að af dómaframkvæmd mannréttindadómstólsins verði ályktað að við þetta mat beri að líta til heildartíma sem málsmeðferð tekur, þess tíma sem málin eru rekin samhliða, tímans sem líður frá endanlegri niðurstöðu skattyfirvalda til endanlegrar niðurstöðu sakamáls og hvort ákæra í máli er gefin út fyrir eða eftir endanlega niðurstöðu skattyfirvalda.

21

Rekstur máls ákærðu hefur tekið um það bil 5 ár og 8 mánuði frá upphafi sakamálarannsóknar 16. september 2016 til úrskurðardags í máli þessu. Meðferð á máli ákærðu hjá skattyfirvöldum tók rúm þrjú ár, eða frá upphafi rannsóknar skattrannsóknarstjóra til 18. október 2019 er úrskurður ríkisskattsstjóra lá fyrir. Ákæra var gefin út 14. nóvember 2019, 27 dögum eftir að úrskurður ríkisskattsstjóra var kveðinn upp og um tveimur mánuðum áður en hann varð bindandi, sbr. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 30/1992 um yfirskattanefnd. Mál ákærðu voru rekin samhliða hjá skattyfirvöldum annars vegar og saksóknara hins vegar í rúma þrjá mánuði ef miðað er við 27. júní 2019 er ákærða gaf skýrslu hjá héraðssaksóknara og til uppkvaðningar úrskurðar ríkisskattsstjóra en rúma sex mánuði ef miðað er við tímann sem leið frá skýrslutöku ákærðu hjá héraðssaksóknara til þess dags er úrskurður ríkisskattsstjóra varð bindandi.

22

Með vísan til framangreinds og þeirra viðmiða sem leidd af íslenskri dómaframkvæmd og dómaframkvæmd Mannréttindadómstóls Evrópu, teljast mál ákærðu hafa verið rekin samhliða um tiltölulega lítinn hluta heildarmálsmeðferðartímans. Þegar til þess er litið, og þess að ákæra í þessu máli var gefin út eftir að niðurstaða skattyfirvalda lá fyrir, er niðurstaðan sú að á skorti að skilyrði um samþættingu í tíma við rekstur málanna sé uppfyllt.

23

Samkvæmt framansögðu er niðurstaðan sú að efnisleg samþætting málarekstursins hjá skattyfirvöldum annars vegar og héraðssaksóknara hins vegar hafi verið fullnægjandi.

Á hinn bóginn er niðurstaðan sú að málareksturinn hjá skattyfirvöldum annars vegar og héraðssaksóknara og fyrir dómi hins vegar ekki verið nægilega samþættur í tíma.

Verður því ekki talið að málareksturinn gegn ákærðu hafi eins og hér á stendur myndað nægilega samstæða heild svo talið verði að þeim skilyrðum sem fram hafa komið í dómaframkvæmd Mannréttindadómstóls Evrópu um skýringu og beitingu 1. mgr. 4. gr. 7. viðauka við sáttmálann sé fullnægt. Verður því vísað frá héraðsdómi sakargiftum á hendur ákærðu um meiri háttar brot gegn lögum nr. 90/2003 og lögum nr.4/1995 samkvæmt ákærulið 1.

24

Til þess er jafnframt að líta að 1. maí 2021 tóku gildi lög nr. 29/2021 um breytingu á lögum er varða rannsókn og saksókn skattalagabrota sem afnámu tvöfalda málsmeðferð og refsingu vegna sama skattalagabrots. Með því var ætlun löggjafans að tryggja ríkara samræmi íslenskra laga og þeirra krafna sem leiða af aðild Íslands að mannréttindasáttmála Evrópu. Af nefndaráliti meirihluta efnahags- og viðskiptanefndar Alþingis frá 15. mars 2021 um frumvarp til laganna má ráða að meiri hlutinn hafi talið „óskynsamlegt“ að lög nr. 29/2021 yrðu talin gilda afturvirkt um meðferð mála hjá ákæruvaldinu eða dómstólum. Þó tekur meiri hlutinn fram að „í ljósi ítrekaðra aðfinnslna mannréttindadómstólsins“ sé í sambærilegum málum og hér er til úrlausnar „lítið svigrúm til að túlka vafa öðruvísi en sakborningum í hag“. Þá er í áliti meirihlutans hvatt til þess að þau mál sem nú þegar eru til meðferðar fyrir dómstólum eða hjá héraðssaksóknara og varða sömu tilvik og skattaðilar hafa þegar sætt álagi á skattstofna vegna, verði gaumgæfð sérstaklega með tilliti til forsendna dóma mannréttindadómstólsins og meðferð þeirra ekki haldið áfram „nema af ríku tilefni“. Þótt framangreind ummæli meiri hluta efnahags- og viðskiptanefndar Alþingis bendi til þess að lögum nr. 29/2021 hafi ekki verið ætlað að gilda afturvirkt um meðferð mála, þar sem sannanlega reynir á umræddan samningsviðauka mannréttindasáttmálans, hjá héraðssaksóknara eða fyrir dómstólum, orkar að mati dómsins tvímælis, í ljósi markmiða laganna og ummæla í lögsýringargögnum með þeim, að halda rekstri þeirra áfram, sbr. 3. mgr. 18. gr. laga nr. 88/2008, 2. málslið 145. gr. sömu laga og jafnræðissjónarmið, sbr. einnig til hliðsjónar úrskurði Landsréttar 8. apríl 2022 í máli nr. 710/2021 og 9. maí 2022 í máli nr. 609/2021.

Ákæruliður 2

25

Samkvæmt 2. ákærulið er ákærðu gefið að sök peningaþvætti með því að hafa nýtt ávinning af brotum samkvæmt 1. ákærulið í eigin þágu, sem varði við 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga. Í ákærunni er í engu lýst í hverju þær athafnir ákærða til viðbótar brotum samkvæmt 1. ákærulið fólust. Þá er ætlað brot ákærðu samkvæmt 2. ákærulið ekki afmarkað í tíma með neinum hætti, hvorki um upphaf þess né hvenær því lauk, og ekki er þar að finna neina sundurliðun þess fjár sem ákærða á að hafa nýtt í eigin þágu. Þá hefur ákæran ekki að geyma sértækar upplýsingar um fjárhagslegar ráðstafanir ákærðu, svo sem um nýtingu bankareikninga eða sambærileg gögn, sem stutt gætu sönnun um brot gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt framangreindu skortir með öllu á að lýst sé fyrrgreindum verknaðarþáttum peningaþvættisbrotsins, sbr. c-lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 og meðal annars dóm Hæstaréttar 2. mars 2022 í máli nr. 46/2021. Eru því slíkir ágallar á 2. lið ákæru að vísa ber honum frá héraðsdómi þegar af þeim sökum.

26

Samkvæmt framansögðu er málinu vísað frá héraðsdómi.

27

Að fenginni þessari niðurstöðu verður allur sakarkostnaður málsins í héraði og fyrir Landsrétti felldur á ríkissjóð eins og nánar greinir í úrskurðarorði. Við ákvörðun málsvarnarlauna hefur verið tekið tillit til virðisaukaskatts.

Úrskurðarorð :

Máli þessu er vísað frá héraðsdómi.

Allur sakarkostnaður í málinu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu í héraði, B-kk-ef B-kk-ef, lögmanns, 913.700 krónur og fyrir Landsrétti, H-kk-ef B. K-kk-ef lögmanns, 800.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.