850/2019

Útdráttur

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var beiðni P um dómkvaðningu matsmanna áður en fram færi málflutningur um kröfu T ehf. og G um frávísun málsins frá héraðsdómi.

Úrskurður Landsréttar

Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf landsréttardómari og B-kvk-nf T-kvk-nf og H-kk-nf O. A-kk-nf, settir landsréttardómarar, kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðilar skutu málinu til Landsréttar með kæru 18. desember 2019. Greinargerð varnaraðila barst réttinum 8. janúar 2020. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 4. desember 2019, þar sem tekin var til greina krafa varnaraðila um að afla mats dómkvaddra manna áður en málflutningur fer fram um kröfu sóknaraðila um frávísun málsins frá héraðsdómi. Kæruheimild er í clið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

2 Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og áðurgreindri kröfu varnaraðila hafnað. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

3 Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Niðurstaða

4 Af málatilbúnaði varnaraðila má ljóst vera að dómkrafa hans í málinu er krafa um viðurkenningu á skaðabótaskyldu sóknaraðila, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, sem stofnast hafi til í tengslum við þátttöku hans í hlutafjárhækkun í sóknaraðila Taramar ehf. á tímabilinu 25. júní 2018 til 30. apríl 2019. Samkvæmt stefnu er sóknaraðilinn G-kvk-nf stjórnarformaður félagsins. Er viðurkenningarkrafa varnaraðila í hnotskurn reist á því að hann hafi grundvallað ákvörðun sína um kaup á hlutum í félaginu á upplýsingum sem G-kvk-nf og starfsmenn þess hefðu veitt honum en þær hefðu reynst rangar og misvísandi.

5 Í þeim kafla greinargerðar sóknaraðila til héraðsdóms, þar sem færð eru fram rök fyrir frávísunarkröfu, er aðallega út frá því gengið að í kröfugerð varnaraðila felist krafa um skaðabætur. Sé hún vanreifuð þar sem varnaraðili hafi engum stoðum rennt undir hana en leitist nú við að gera það með öflun matsgerðar. Telja sóknaraðilar að samkvæmt þessu uppfylli málatilbúnaður varnaraðila ekki kröfur 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991, sbr. einnig 1. mgr. 95. gr. sömu laga. Í niðurlagi þessa kafla greinargerðarinnar er að auki á því byggt að varnaraðili hafi ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að skilyrði 2. mgr. 25. gr. laganna séu uppfyllt, enda hafi hann ekki leitt líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni. Þá vísa sóknaraðilar í greinargerðinni jafnframt til þessarar málsástæðu til stuðnings sýknukröfu sinni og kæra til Landsréttar er aðallega á henni reist.

6 Samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 er heimilt að leita dóms um viðurkenningu á skaðabótaskyldu án tillits til þess hvort unnt sé að leita dóms sem fullnægja mætti með aðför. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefur verið lagt til grundvallar að beiting þessarar heimildar sé háð þeim skilyrðum að sá sem mál höfðar leiði nægar líkur að því að hann hafi orðið fyrir tjóni af nánar tilteknu tilefni og geri grein fyrir því í hverju tjónið felist og hver tengsl þess séu við atvik máls.

7 Af því sem að framan er rakið er ljóst að frávísunarkrafa sóknaraðila snýr að hluta til að ástæðum sem varða efni máls. Matsbeiðni varnaraðila, sem hann gerði sérstakan áskilnað um í stefnu til héraðsdóms og lagði fram áður en greinargerð sóknaraðila lá fyrir, miðar að því að renna stoðum undir viðurkenningarkröfu hans.

8 Að framangreindu virtu og með hliðsjón af dómum Hæstaréttar 1. júní 2011 í máli nr. 268/2011, 16. maí 2012 í máli nr. 261/2012 og 6. október 2016 í máli nr. 651/2016 standa nægar heimildir til þess að beita undantekningarreglu 2. mgr. 100. gr. laga nr. 91/1991 svo sem varnaraðili krefst. Hinn kærði úrskurður verður því staðfestur.

9 Sóknaraðilum verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað eins og í úrskurðarorði greinir.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðilar, Taramar ehf. og G-kvk-nf M-kvk-nf, greiði óskipt varnaraðila, P. M-x-x F-x-x, 250.000 krónur í kærumálskostnað.