712/2021

Útdráttur

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings að nýju þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir J-kk-nf H-kk-nf, S-kk-nf S-kk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 22. nóvember 2021. Greinargerð varnaraðila, Vogunar hf., barst réttinum 13. desember sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 9. nóvember 2021 í málinu nr. E- 3326/2016 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að varnaraðili, H-kk-nf K-kk-nf, yrði kvaddur fyrir dóm sem vörslumaður skjala, sbr. 68. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, og skyldaður til að leggja fram greinargerð sína í héraðsdómsmáli nr. E- 1916/2021 fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur og „tugi tölvupósta og annarra dómskjala“, sem hann hafi lagt fram í umræddu máli og vísað til í opinberri yfirlýsingu 30. júní 2021. Með úrskurðinum var fallist á þann hluta varakröfu sóknaraðila sem laut að dómskjali nr. 39 í máli nr. E- 1916/2021 og varnaraðilanum H-kk-þgf gert skylt að afhenda sóknaraðila það. Þá var hafnað kröfu sóknaraðila um að varnaraðilanum H-kk-þgf yrði gert skylt að leggja fram dómskjöl nr. 35- 38 og nr. 40 í sama máli. Kæruheimild er í d-lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991.

2

Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði ómerktur og að lagt verði fyrir héraðsdóm að taka kröfu sóknaraðila um afhendingu gagna til löglegrar úrlausnar. Til vara krefst sóknaraðili þess að varnaraðilanum H-kk-þgf verði gert að afhenda fyrir dómi skjöl sem hann hefur lagt fram sem dómskjöl nr. 28, 35- 38 og 40 í máli nr. E- 1916/2021 fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Þá krefst sóknaraðili kærumálskostnaðar úr hendi varnaraðila sem láta málið til sín taka fyrir Landsrétti.

3

Varnaraðili, Vogun hf., krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

4

Varnaraðili, H-kk-nf K-kk-nf, hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

5

Í 2. mgr. 112. gr. laga nr. 91/1991 er kveðið á um að úrskurð skuli kveða upp þegar í stað í þinghaldi ef unnt er, en að öðrum kosti svo fljótt sem verða má. Málið var tekið til úrskurðar í héraði að loknum munnlegum málflutningi 8. október 2021. Hinn kærði úrskurður var kveðinn upp 9. nóvember sama ár. Samkvæmt þessu leið lengri tími en fjórar vikur frá því að málið var lagt í úrskurð dómara þar til úrskurður var kveðinn upp. Samkvæmt síðari málslið 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 bar vegna þessa dráttar að flytja málið á ný nema dómari og aðilar teldu það óþarft. Málið var ekki flutt að nýju. Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar var bókað í þingbók að sótt væri þing af hálfu beggja aðila. Hvorki var bókað að aðilar væru sammála um að flutningur málsins á ný væri óþarfur né lágu fyrir skriflegar yfirlýsingar frá lögmönnum aðila um að þeir teldu ekki þörf á endurflutningi málsins. Vegna þessa verður ekki hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar á ný.

6

Kærumálskostnaður úrskurðast ekki.

Úrskurðarorð :

Hinn kærði úrskurður er ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar á ný.