661/2018

Útdráttur

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að kyrrsetja nánar tilgreindar eignir hans. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að fyrir lægi rökstuddur grunur um að X hefði brotið gegn 109. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt, og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 3. mgr. þess ákvæðis, með því að hafa vanrækt að telja fram umtalsverðar launatekjur fyrir tekjuárin 20102014 og fjármagnstekjur fyrir tekjuárin 2012 og 2013. Vísað var til þess að í lögskýringargögnum með 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 kæmi fram að ákvæðið tæki mið af 88. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála, og af því leiddi að við túlkun á 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 yrði meðal annars að horfa til þess hvernig 88. gr. laga nr. 88/2008 hefði verið beitt í réttarframkvæmd. Við mat á því hvort hætta þyki á að eignum verði skotið undan eða þær glatist eða rýrni hefði í réttarframkvæmd einkum verið horft til þess hve há sú fjárhæð væri sem krafist væri tryggingar fyrir og hvort bent hefði verið á að til væru aðrar eignir sem gætu staðið til fullnustu á greiðslu viðkomandi kröfu, sbr. til hliðsjónar dóma Hæstaréttar 17. september 2013 í máli nr. 601/2013 og 26. febrúar 2010 í máli nr. 73/2010 og úrskurð Landsréttar 8. mars 2018 í máli nr. 207/2018. Landsréttur benti á að þótt eðli þeirra eigna sem kyrrsetning beindist að kynni að skipta máli við matið þá réði það ekki eitt úrslitum. Hafa yrði í huga að það væri að jafnaði ekki flókið eða tímafrekt að framselja fasteignir, eða eftir atvikum binda þær veðböndum eða kvöðum sem gætu rýrt fjárhagslegt verðmæti þeirra. Þá hefði X ekki bent á að til væru aðrar eignir sem gætu staðið til fullnustu á greiðslu kröfunnar en fyrirliggjandi skattframtöl bæru auk þess með sér að tekjur hans dygðu ekki til þess yrði leitað fullnustu hennar. Að þessu gættu taldi Landsréttur fullnægt því skilyrði 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 að hætta væri á að eignum yrði skotið undan eða þær glatast eða rýrnað. Þá taldi Landsréttur hvorki að verðmæti hinna kyrrsettu eigna hefðu verið umfram það sem þurfti til að tryggja kröfu T, né að slíkir annmarkar hefðu verið á undirbúningi eða framkvæmd kyrrsetningargerðarinnar að valdið gæti því að hún yrði felld úr gildi.

Úrskurður Landsréttar Landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf og R-kvk-nf B-kvk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 10. ágúst 2018 sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 13. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 7. ágúst 2018, í málinu nr. K[...]/2018, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fella úr gildi eða breyta þeirri ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 19. desember 2017 að kyrrsetja nánar tilgreindar eignir hans. Kæruheimild er í klið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

2 Sóknaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að kyrrsetning á eignarhluta hans í eftirtöldum fasteignum verði felld úr gildi: [...], Reykjavík, fastanúmer [...], [...], Reykjavík, fastanúmer [...], [...] og [...], [...], Reykjavík, fastanúmer [...], [...], Reykjavík, fastanúmer [...] og [...], [...], Reykjavík, fastanúmer [...], og [...], Reykjavík, fastanúmer [...] og [...]. Að því frágengnu er þess krafist að fjárhæð kyrrsetningar á eignum hans verði lækkuð verulega. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir héraðsdómi auk kærumálskostnaðar fyrir Landsrétti.

3 Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Málsatvik

4 Málsatvikum og málatilbúnaði aðila er nægilega lýst í hinum kærða úrskurði.

Niðurstaða

Aðalkrafa sóknaraðila

5 Sóknaraðili byggir á því að skilyrðum kyrrsetningar samkvæmt 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt hafi ekki verið fullnægt og því beri að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og fallast á kröfu hans um að kyrrsetningargerðin verði felld úr gildi.

6 Skilyrði kyrrsetningar samkvæmt 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 eru að það liggi fyrir rökstuddur grunur um refsiverða háttsemi samkvæmt 109. gr. sömu laga og að hætta þyki á að eignum verði ella skotið undan eða þær glatist eða rýrni að mun, enda megi ætla að meint refsiverð háttsemi varði við 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

7 Samkvæmt gögnum máls liggur sóknaraðili undir grun um að hafa vanrækt að telja fram umtalsverðar launatekjur tekjuárin 20102014 og fjármagnstekjur fyrir tekjuárin 2012 og 2013. Samkvæmt fyrirliggjandi útreikningi áætlaðra sekta og skattfjárhæða nemur heildarkrafan á hendur sóknaraðila 638.441.908 krónum, en krafist var kyrrsetningar í eignum hans til tryggingar kröfu að fjárhæð 638.000.000 króna. Sóknaraðili vísar til þess í sínum málatilbúnaði að hann hafi ávallt staðið í þeirri trú að skattskil hans væru í samræmi við lög og reglur og hann hafi treyst á ráðgjöf sérfræðinga sem hafi séð um hans fjármál og skattskil. Engin gögn hafa á hinn bóginn verið lögð fram af hans hálfu sem renna stoðum undir að fyrrgreind áætlun skattrannsóknarstjóra ríkisins um vangreidda skatta byggi á röngum forsendum. Á þessu stigi máls verður því að leggja til grundvallar að sóknaraðili liggi undir rökstuddum grun um að hafa brotið gegn 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003. Í ljósi þess að um verulegar fjárhæðir er að ræða, má ætla að háttsemin kunni jafnframt að varða við 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 3. mgr. þess ákvæðis.

8 Í lögskýringargögnum með 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 kemur fram að ákvæðið taki mið af 88. gr. laga nr. 88/2008 sem felur í sér almenna heimild til kyrrsetningar hjá sakborningi ef hætta þykir á að eignum verði ella skotið undan eða þær glatist eða rýrni að mun meðan á rannsókn máls stendur. Síðastnefnd lagaákvæði hafa bæði það markmið að tryggja að fjármunir verði til staðar reynist grunur um refsiverða háttsemi á rökum reistur. Af þessu leiðir að við túlkun á 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 verður meðal annars að horfa til þess hvernig 88. gr. laga nr. 88/2008 hefur verið beitt í réttarframkvæmd. Við mat á því hvort,,hætta þykir á að eignum verði ella skotið undan eða þær glatist eða rýrni að mun“ hefur í réttarframkvæmd við túlkun á 88. gr. laga nr. 88/2008 einkum verið horft til þess hve há sú fjárhæð er sem krafist er tryggingar fyrir og hvort bent hafi verið á að til séu aðrar eignir sem gætu staðið til fullnustu á greiðslu viðkomandi kröfu, sbr. dóma Hæstaréttar 17. september 2013 í máli nr. 601/2013 og 26. febrúar 2010 í máli nr. 73/2010 og úrskurð Landsréttar 8. mars 2018 í máli nr. 207/2018. Skilyrði kyrrsetningar samkvæmt 88. gr. laga nr. 88/2008 og 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 eru eðlisólík skilyrðum fyrir kyrrsetningu samkvæmt 5. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og verða þau ekki lögð að jöfnu, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 73/2010 að því er varðar 88. gr. laga nr. 88/2008. Þótt eðli þeirra eigna sem kyrrsetning beinist að kunni að skipta máli við mat á hættu á undanskoti, ræður það eitt ekki úrslitum. Um síðastnefnt verður meðal annars að hafa í huga að ekki er að jafnaði flókið eða tímafrekt að framselja fasteignir, eða eftir atvikum binda þær veðböndum eða kvöðum sem geta rýrt fjárhagslegt verðmæti þeirra verulega eða jafnvel að öllu leyti. Sóknaraðili hefur ekki bent á að til séu aðrar eignir sem gætu staðið til fullnustu á greiðslu kröfunnar en fyrirliggjandi skattframtöl 2016 og 2017 bera auk þess með sér að tekjur hans dugi ekki til þess, verði leitað fullnustu kröfunnar.

9 Með vísan til framangreinds þykir fullnægt skilyrðum 113. gr. laga nr. 90/2003 fyrir lögmæti kyrrsetningargerðar sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 19. desember 2017 í hinum þar tilgreindu eignum sóknaraðila.

10 Sóknaraðili byggir jafnframt á því að ógilda beri kyrrsetningargerðina þar sem kyrrsettar hafi verið eignir umfram það sem þurfti til að tryggja kröfu varnaraðila. Af endurriti úr gerðarbók sýslumanns er ljóst að sóknaraðili naut aðstoðar lögmanns við framkvæmd kyrrsetningargerðarinnar, en fyrir liggur að ekki var óskað eftir virðingu á þeim eignum sem kyrrsetningu var beint að eins og sóknaraðili átti kost á samkvæmt 38. gr. laga nr. 90/1989 um aðför sem gildir við framkvæmd kyrrsetningar, sbr. 15. gr. laga nr. 31/1990. Samkvæmt því verður lagt til grundvallar að verðmæti þeirra eigna sem voru kyrrsettar hafi ekki verið umfram það sem þurfti til að tryggja kröfu varnaraðila, en gögn máls benda eindregið til þess að áætluð krafa varnaraðila sé umtalsvert hærri en verðmæti þeirra eigna sem voru kyrrsettar.

11 Í málatilbúnaði sóknaraðila er loks á því byggt að slíkir annmarkar hafi verið á framkvæmd kyrrsetningargerðarinnar að fella beri hana úr gildi. Um rök fyrir því vísar sóknaraðili til þess að honum hafi ekki verið tilkynnt með hæfilegum fyrirvara um framkomna beiðni um kyrrsetningu, sbr. meginreglu 1. mgr. 21. gr. laga nr. 90/1989, sbr. 4. mgr. 8. gr. laga nr. 31/1990. Telur sóknaraðili að skortur á umfjöllun um undantekningar frá þessari meginreglu í kyrrsetningarbeiðni og í gerðarbók sýslumanns eigi að leiða til þess að gerðin verði felld úr gildi.

12 Að framan hefur verið komist að þeirri niðurstöðu að uppfyllt sé það skilyrði kyrrsetningar 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 að hætta þyki á að hinum kyrrsettu eignum verði skotið undan eða þær glatist eða rýrni að mun meðan á rannsókn refsiverðs brots stendur. Kyrrsetningarbeiðni varnaraðila byggir á sömu forsendu en í samræmi við það var óskað eftir því að gerðin færi fram,,án tafar“ og að sóknaraðili yrði ekki boðaður til gerðarinnar með vísan til 21. gr. laga nr. 90/1989. Ekki verður talið koma að sök þótt ekki hafi sérstaklega verið vísað til tiltekins töluliðar í undanþáguákvæði 3. mgr. 21. gr. laga nr. 90/1989 í kyrrsetningarbeiðni varnaraðila, enda nægilega ljóst af þeirri röksemdafærslu sem fram kom í beiðninni að varnaraðili teldi ella hættu á að sóknaraðili myndi freista þess að spilla fyrir gerðinni, sbr. 2. tl. sama ákvæðis. Ekki kom heldur að sök þótt sýslumaður hafi ekki sérstaklega fært til bókar í gerðarbók á hvaða forsendum hann taldi rétt að láta gerðina fara fram án boðunar samkvæmt 1. mgr. 21. gr. laga nr. 90/1989, enda ekki að sjá að sóknaraðili sem naut aðstoðar lögmanns við framkvæmd gerðarinnar hafi gert sérstakar athugasemdir við þetta við framkvæmd hennar.

13 Samkvæmt framangreindu verður ekki fallist á að slíkir annmarkar hafi verið á undirbúningi eða framkvæmd kyrrsetningargerðarinnar að valdið geti að hún verði felld úr gildi.

14 Samkvæmt öllu framangreindu verður ekki fallist á aðalkröfu sóknaraðila.

Varakrafa sóknaraðila

15 Sóknaraðili krefst þess til vara að kyrrsetning á fasteignum sem taldar eru upp í varakröfu hans verði felld úr gildi, en allar eignirnar eiga það sameiginlegt að hafa verið bundnar ákveðnum ráðstöfunarkvöðum af hálfu Seðlabanka Íslands vegna þátttöku sóknaraðila í fjárfestingarleið bankans. Byggir sóknaraðili einkum á því að þar sem eignirnar hafi verið bundnar þessum kvöðum hafi skilyrði 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003, um hættu á undanskoti eða að eignirnar glatist eða rýrni að mun, ekki verið fullnægt. 16 Eins og fyrr greinir ræður ekki úrslitum við túlkun á framangreindu skilyrði 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003, hversu auðvelt er að framselja viðkomandi eign heldur einkum hve há sú fjárhæð er sem krafist er tryggingar fyrir og hvort bent hafi verið á að til séu aðrar eignir sem gætu staðið til fullnustu á greiðslu viðkomandi kröfu. Eins og áður er rakið verður hér lagt til grundvallar að þessu skilyrði 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 hafi verið fullnægt og breytir umrædd kvöð Seðlabanka Íslands ekki þeirri niðurstöðu, en samkvæmt 2. mgr. 37. gr. laga nr. 90/1989, sbr. 15. gr. laga nr. 31/1990, standa áhvílandi lögbönd ekki í vegi fyrir framkvæmd kyrrsetningar. Verður varakrafa sóknaraðila því ekki tekin til greina.

Þrautavarakrafa sóknaraðila

17 Sóknaraðili krefst þess til þrautavara að,,fjárhæð kyrrsetningar“ á eignum sóknaraðila verði lækkuð verulega. Í greinargerð með kæru sóknaraðila er þessi krafa útskýrð þannig að kyrrsettar hafi verið eignir umfram þá kröfu sem kyrrsetningunni sé ætlað að tryggja. Eins og fyrr er rakið verður hér lagt til grundvallar að verðmæti þeirra eigna sem voru kyrrsettar hafi ekki verið umfram það sem þurfti til að tryggja kröfu varnaraðila. Af þeirri ástæðu verður þrautavarakrafa sóknaraðila ekki tekin til greina.

18 Samkvæmt öllu framangreindu verður niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest. Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur, sbr. 3. mgr. 237. gr. laga nr. 88/2008.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.