390/2021

Útdráttur

G var sakfelldur fyrir að hafa í sjö skipti á tímabilinu 11. nóvember 2017 til 9. febrúar 2019 svikið út vörur að fjárhæð 2.263.619,25 úr byggingarvöruverslun B. Sannað þótti að G hefði tekið við tilhæfulausum tilboðsblöðum sem meðákærði í héraði útbjó, framvísað þeim í því skyni að fá vörurnar afhentar út úr verslun B og þannig hagnýtt sér villu starfsmanna um að þær væru greiddar. G var jafnframt ákærður fyrir peningaþvætti með því að hafa ráðstafað, geymt og/eða nýtt ávinning af framangreindum brotum í þágu atvinnurekstrar í hans eigu eða eftir atvikum í eigin þágu. Í dómi Landsréttar kom fram að í ákærunni væri ekki að finna neina nánari lýsingu á því í hverju athafnir G fólust til viðbótar framangreindum brotum, til að mynda um það hvernig ávinningnum var ráðstafað, hann geymdur eða nýttur. Þá hafði ætlað peningaþvættisbrot G ekki með neinum hætti verið afmarkað í tíma eða sundurliðað eftir því hvort hann nýtti ávinninginn í eigin þágu eða í þágu atvinnurekstrar í hans eigu. Skorti með öllu á að lýst hefði verið framangreindum verknaðarþáttum peningaþvættisbrotsins. Því taldi Landsréttur ágalla á þeim lið ákæru svo verulega að óhjákvæmilegt væri að vísa þeim lið ákæru frá héraðsdómi, sbr. c-lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Við ákvörðun refsingar var vísað til sakaferils ákærða og ítrekunaráhrifa dóms í Finnlandi 27. febrúar 2017. Þá bar að meta það ákærða til refsiþyngingar að brotin hefðu staðið yfir í langan tíma og verið unnin af G og meðákærða í héraði í sameiningu. Með hliðsjón af þessu þótti refsing G hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Bótakröfu einkaréttarkröfuhafa var vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum þar sem hún þótti svo vanreifuð að ekki væri unnt að leggja á hana dóm.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf J-kk-nf H-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 1. júní 2021 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Málsgögn bárust réttinum 29. nóvember 2021. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 17. maí 2021 í málinu nr. S- [...]/2020.

2

Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

3

Ákærði krefst sýknu af kröfum ákæruvaldsins. Þá er þess krafist að skaðabótakröfu einkaréttarkröfuhafa verði vísað frá dómi.

4

Einkaréttarkröfuhafi, B slhf., krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur.

Niðurstaða

5

Atvikum málsins og framburði ákærða og vitna er ítarlega lýst í hinum áfrýjaða dómi.

Með dóminum voru ákærði og meðákærði í héraði sakfelldir fyrir að hafaí átta skipti á tímabilinu 11. nóvember 2017 til 9. febrúar 2019 svikið út vörur að fjárhæð 2.263.619,25 krónur hjá byggingarvöruverslun einkaréttarkröfuhafa. Í I. lið ákæru er háttsemi ákærðu lýst þannig að þeir „hafi útbúið tilhæfulaus tilboð en ákærði Y sem var starfsmaður í verslun B útbjó tilhæfulausu tilboðin og ákærði G-kk-nf framvísaði þeim og hagnýtti sér þá villu starfsmanna B að vörurnar væru greiddar og fékk þannig afhentar vörur, samtals að fjárhæð kr. 2.263.619,25“. Brotið var í ákæru og héraðsdómi heimfært til 248. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Jafnframt var ákærði sakfelldur fyrir peningaþvætti samkvæmt II. lið ákæru með því að hafa ráðstafað, geymt og/eða nýtt ávinning af brotunum í I. lið ákæru í þágu atvinnurekstrar sem var í hans eigu, eða eftir atvikum í eigin þágu. Brotið var í ákæru og héraðsdómi heimfært til 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264 gr. almennra hegningarlaga. Þá voru ákærðu sameiginlega dæmdi r til að greiða einkaréttarkröfuhafa 2.263.619 krónur auk vaxta vegna tjóns sem félagið varð fyrir vegna hinna ólögmætu vöruúttekta sem ákæran tók til. Öðrum þáttum einkaréttarkröfunnar var á hinn bóginn vísað frá dómi og sætir sá hluti kröfunnar ekki endurskoðun fyrir Landsrétti.

6

Ákærði var dæmdur til að sæta fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingar skyldi frestað og hún falla niður að liðnum tveimur árum ef hann héldi almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga. Meðákærði í héraði, sem játaði brot samkvæmt I. lið ákæru, var dæmdur til þess að sæta fangelsi í tvo mánuði og var fullnustu refsingar frestað líkt og hjá ákærða. Meðákærði unir dómi héraðsdóms.

Kröfugerð í áfrýjunaryfirlýsingu og áfrýjunarstefnu

7

Í áfrýjunaryfirlýsingu ákærða 21. maí 2021 kemur fram að hann muni krefjast þess að verða sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og að málskostnaður verði felldur á ríkissjóð.

Í áfrýjunarstefnu 1. júní 2021 eru kröfur ákærða um sýknu og málskostnað teknar upp.

Með bréfi lögmanns ákærða til ríkissaksóknara 15. júní 2021 er þess á hinn bóginn krafist að dæmd einkaréttarkrafa komi til endurskoðunar, henni verði vísað frá eða hún lækkuð. Ekki var gefin út ný áfrýjunarstefna í málinu af þessu tilefni.

8

Ákvæði 2. mgr. 199. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála gerir ekki ráð fyrir að ákærði tilkynni á ný um áfrýjun eftir að áfrýjunarstefna hefur verið gefin út. Krafa ákærða um endurskoðun á einkaréttarkröfu kom fyrst fram í hinni nýju tilkynningu og var því of seint fram komin, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 13. mars 2008 í máli nr. 30/2008 og dóm Landsréttar 19. febrúar 2021 í máli nr. 212/2019. Af þessum sökum kemur krafa ákærða um endurskoðun á dæmdri einkaréttarkröfu í héraði ekki til úrlausnar fyrir Landsrétti nema að því leyti sem réttinum er skylt að taka afstöðu til hennar án kröfu, sbr. dóma Hæstaréttar 27. október 2016 í máli nr. 400/2016 og 24. janúar 2008 í máli nr. 453/2007.

Ákæruliður I

9

Varnir ákærða byggja einkum á því að ósannað sé að ákærði hafi framvísað þeim tilboðum sem lýst er í I. lið ákæru og hagnýtt sé villu starfsmanna einkaréttarkröfuhafa um að vörurnar væru greiddar og fengið þær þannig afhentar. Hann hafi í raun verið að kaupa vörurnar af meðákærða sem hafi nýtt starfsmannaafslátt til þess að fá betri viðskiptakjör. Meðákærði hafi átt frumkvæði að þessum viðskiptum og í málinu liggi fyrir upplýsingar um að ákærði eða aðilar tengdir honum hafi greitt meðákærða fyrir vörurnar. Á því er byggt að ákærði hafi aldrei séð umrædd tilboðsblöð sem ákæran byggir á fyrr en við rannsókn málsins hjá lögreglu og því ekki getað framvísað þeim til starfsmanna verslunarinnar. Það hafi verið meðákærði sem framvísaði tilboðsblöðunum til starfsmanna þannig að ákærði gæti farið með vörurnar úr versluninni. Þá sé ósannað að ákærði hafi tekið við öllum vörunum sem tilgreindar eru í tilboðsblöðunum en fyrir liggur að hann neitaði því í framburði í héraði að hafa móttekið vörur sem tilgreindar eru á nokkrum tilboðsblaðanna.

10

Í hinum áfrýjaða dómi er rakið að starfsmenn einkaréttarkröfuhafa, vitnin D og E, hafi í skýrslum fyrir héraðsdómi lýst þeim almennu verkferlum sem unnið væri eftir hjá fyrirtækinu við greiðslu, skuldfærslu og afhendingu á vörum. Hjá þeim kom fram að í almennum reikningsviðskiptum þyrfti kaupandi að afhenda starfsmönnum tilboðsblöð áður en hann færi með vörurnar úr versluninni. Starfsmenn beri saman vörurnar sem eru tilgreindar á tilboðsblöðunum og þær vörur sem kaupandinn hefur meðferðis áður en hann getur farið með vörurnar. Þá kom fram hjá vitnunum að afsláttur starfsmanna væri almennt 10%, sem væri í raun sá sami og gilti fyrir almenna viðskiptamenn sem væru skráðir í viðskiptum hjá versluninni. Sérstaka heimild hefði þurft frá yfirmanni til hærri afsláttar fyrir starfsmenn.

11

Í framburði sínum í héraði lýsti ákærði því að viðskiptin sem ákært er fyrir hafi gengið þannig fyrir sig að hann hefði sjálfur tínt til vörurnar en með ákærði hefði skráð þær inn og skannað. Hann hefði ekki séð tilboðsblöðin og ekki þurft að framvísa þeim áður en hann fór með vörurnar úr versluninni. Hjá lögreglu bar ákærði á hinn bóginn um að eftir að meðákærði hefði skannað vörurnar inn í sölukerfi verslunarinnar hefði hann farið með seðilinn frá meðákærða til þeirra starfsmanna sem bera saman seðilinn og vörurnar sem ákærði var með í bifreiðinni. Þá bar ákærði einnig hjá lögreglu að hann hefði ekki skoðað tilboðsblöðin frá meðákærða heldur farið með þau í afgreiðsluna þegar hann fór með vörurnar. Ákærði hefur gefið þá skýringu á mismunandi framburði sínum fyrir dómi og hjá lögreglu að hann hafi í framburði sínum hjá lögreglu verið að vísa til þess sem almennt gilti í viðskiptum við B. Fyrir dómi hafi hann á hinn bóginn lýst viðskiptum sínum við meðákærða og að hann hefði aldrei séð þau tilboðsblöð sem þá voru útbúin.

Samkvæmt þessu er ljóst að ákærða var kunnugt um þann verkferil verslunarinnar að í reikningsviðskiptum þyrfti að framvísa tilboðsblöðum áður en kaupandi færi með vörur úr versluninni. Í hljóðupptöku af skýrslu ákærða hjá lögreglu kemur skýrlega fram að lýsingar ákærða á því hvernig afgreiðslu á vörum var háttað tengdust beint spurningum lögreglu um viðskipti þar sem ákærði taldi sig vera að kaupa vörur á starfsmannaafslætti beint af meðákærða. Lýsing ákærða á viðskiptunum í skýrslum hjá lögreglu og fyrir dómi hefur því breyst án þess að á því sé fullnægjandi skýring. Að þessu gættu er fallist á þá niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að sannað sé að ákærði hafi fengið tilboðsblöðin afhent og notað þau til þess að sýna öðrum starfsmönnum verslunarinnar í því skyni að fá vörurnar afhentar.

12

Ákærði hefur viðurkennt fyrir dómi og hjá lögreglu að hafa tekið við flestum vörunum sem tilgreindar eru á þeim tilboðsblöðum sem ákært er fyriren skýrir þau kaup með því að hann hafi verið að kaupa þær af meðákærða til þess að fá hærri afslátt. Í skýrslu sinni fyrir héraðsdómi kannaðist hann þó ekki við að hafa tekið við vörum samkvæmt tilboðsblöðum 11. nóvember 2017, 2. júní 2018 og 1. september 2018. Við rannsókn málsins hjá lögreglu kannaðist ákærði á hinn bóginn við tilboðið 1. september 2018 en sagði að tilboðið 2. júní 2018 gæti verið rétt en hann kvaðst þó ekki vera viss. Með vísan til þessa en að öðru leyti með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms er staðfest niðurstaða hans um að ákærði hafi tekið við þeim vörum sem tilgreindar eru á tilboðsblöðum 2. júní 2018 og 1. september sama ár.

13

Við skýrslutöku hjá lögreglu var ákærða kynnt tilboðsblað merkt nr. 20 sem er dagsett 11. nóvember 2017 að fjárhæð 407.900,25 krónur. Kvað ákærði að „þetta gæti passað“.

Þá var honum einnig kynnt tilboðsblað merkt nr. 21 sem er dagsett 10. mars 2018 að fjárhæð 282.932,25 krónur en hann kvaðst ekki kannast við það. Tilboðsblöð þessi liggja fyrir í gögnum málsins. Í ákæru er andvirði þeirra vara sem ákærði er sakaður um að hafa farið með út úr versluninni 11. nóvember 2017 sagt vera 282.932,25 krónur, sem er ekki í samræmi við fyrrgreint tilboðsblað frá sama degi. Fjárhæðin í ákærunni er hins vegar sama fjárhæð og kemur fram á tilboðsblaði merkt nr. 21 sem áður er getið og ákærði kannaðist ekki við hjá lögreglu. Samkvæmt þessu er uppi vafi um það hvort tilvísun í ákærunni vísar til tilboðsblaðsins frá 11. nóvember 2017 eða tilboðsblaðsins frá 10. mars 2018. Þar sem engar skýringar hafa komið fram á þessu misræmi fyrir Landsrétti er ósannað að ákærði hafi viðurkennt að hafa tekið út þær vörur 11. nóvember 2017 sem ákært er fyrir.

14

Áður er rakið að ákærði byggir vörn sína á því að hann hafi keypt umræddar vörur af meðákærða til þess að geta nýtt starfsmannaafslátt sem meðákærði hefði hjá einkaréttarkröfuhafa. Samkvæmt framburði ákærða í héraði taldi hann sig hafa fengið fyrirsvarsmenn einkaréttarkröfuhafa hafi borið um að fastur starfsmannaafsláttur hjá fyrirtækinu hafi verið 10% og að starfsmaður hefði þurft sérstaka heimild frá yfirmanni til þess að fá meiri afslátt. Í tilboðsblöðum sem liggja til grundvallar þeim vöruúttektum sem ákært er fyrir er afsláttur tilgreindur á bilinu 10 til 45%. Þá liggja fyrir í málinu gögn um það að aðilar tengdir ákærða hafi í upphafi viðskiptanna millifært fjárhæðir inn á bankareikning meðákærða. Fjárhæðir þessara millifærslna eru á bilinu 20.000 til 150.000 krónur í hvert sinn. Ákærði fullyrðir að þessar greiðslur hafi verið kaupverð vara frá meðákærða og yfirleitt hafi hann greitt honum fáeinum dögum eftir viðskiptin.

Þá liggur fyrir að ákærði hefur borið um að hann hafi stundum greitt meðákærða kaupverð varanna með reiðufé. Jafnframt hefur ákærði upplýst í framburði í héraði að hann hafi gengið eftir því að fá kvittanir fyrir viðskiptunum en þær hafi aldrei borist.

15

Viðskipti sem ákært er fyrir í málinu áttu sér stað sem fyrr greinir frá nóvember 2017 til febrúar 2019. Ákærði hefur staðfest að hann hafi aldrei fengið kvittanir fyrir þessum viðskiptum frá meðákærða þótt hann hafi notað vörurnar í atvinnustarfsemi sinni. Gögn málsins styðja ekki þá frásögn ákærða að hann hafi talið sig fá 50- 60% afslátt af kaupverði þeirra vara sem hann taldi sig vera að kaupa af meðákærða. Þvert á móti eru þau afsláttarkjör sem fram koma á tilboðsblöðum mun lægri, auk þess sem upplýst var í framburði fyrirsvarsmanna einkaréttarkröfuhafa í héraði að almennur starfsmannaafsláttur hjá fyrirtækinu hafi verið 10%. Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi bar meðákærði með allt öðrum hætti um viðskipti aðila en ákærði hefur lýst.

Framburður ákærða um fyrirkomulag viðskiptanna er með miklum ólíkindablæ og á sér enga stoð í gögnum málsins. Verður hann því ekki lagður til grundvallar við úrlausn málsins.

16

Með vísan til þess sem að framan er ritað er sannað að ákærði hafi svikið út vörur frá verslun einkaréttarkröfuhafa í samræmi við það sem í ákæru greinir, utan þess að ósannað er að hann hafi tekið út vörur þann 11. nóvember 2017. Þá er sannað að ákærði hafi tekið við tilboðsblöðum sem meðákærði útbjó, framvísað þeim í því skyni að fá vörurnar afhentar út úr verslun einkaréttarkröfuhafa og þannig hagnýtt sér villu starfsmanna hans um að þær væru greiddar. Með vísan til framangreinds en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms er staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota til refsiákvæða samkvæmt I. lið ákæru, að undanskilinni vöruúttekt þann 11. nóvember 2017.

Ákæruliður II

17

Ákærði byggir á því að vísa beri ákæru um peningaþvætti frá dómi þar sem lýsing á refsiverðri háttsemi ákærða í henni sé ábótavant, sbr. dóm Hæstaréttar 13. apríl 2022 í máli nr. 34/2021. Þá beri í öllu falli að sýkna ákærða af sökum um peningaþvætti þar sem meint peningaþvættisbrot fellur saman við frumbrotið í málinu. Frumbrotið tæmi því sök gagnvart 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga, sbr. dóm Landsréttar 4. júní 2021 í máli nr. 331/2020.

18

Í ákæru er ætlaðri refsiverðri háttsemi ákærða um peningaþvættisbrot lýst þannig að hann hafi„ ráðstafað, geymt og/eða nýtt ávinning af brotum skv. I. lið ákæru, samtals að verðmæti kr. 2.263.619,25, í þágu atvinnurekstrar í hans eigu eða eftir atvikum í eigin þágu.“ Í ákærunni er ekki að finna neina nánari lýsingu á því í hverju þær athafnir ákærða fólust til viðbótar brotum samkvæmt I. lið ákæru, til að mynda um það hvernig ávinningnum var ráðstafað, hann geymdur eða nýttur. Þá er ætlað brot ákærða samkvæmt II. lið ákæru ekki með neinum hætti afmarkað í tíma eða sundurliðað eftir því hvort hann nýtti ávinninginn í eigin þágu eða í þágu atvinnurekstrar í hans eigu.

Skortir með öllu á að lýst sé fyrrgreindum verknaðarþáttum peningaþvættisbrotsins.

19

Samkvæmt framangreindu eru ágallar á II. lið ákæru svo verulegir að óhjákvæmilegt er að vísa þeim lið frá héraðsdómi, sbr. c– lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008.

Refsiákvörðun

20

Í hinum áfrýjaða dómi er sakaferli ákærða lýst og ítrekunaráhrifum dóms í Finnlandi 27. febrúar 2013 þar sem ákærði var sakfelldur fyrir líkamsárás og þjófnað sem taka beri tillit til við ákvörðun refsingar, sbr. 255 gr. almennra hegningarlaga, sbr. og 2. mgr. og 3. mgr. 71. gr. sömu laga. Þá ber að meta það ákærða til refsiþyngingar að brotin stóðu yfir í langan tíma og voru unnin af ákærða og meðákærða í héraði í sameiningu. Með hliðsjón af þessu þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuðien fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga.

Einkaréttarkrafa

21

Einkaréttarkröfuhafi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms um að ákærða verði gert að greiða sameiginlega með meðákærða 2.263.619 krónur auk vaxta og málskostnaðar.

Byggir hann kröfu sína á því að framangreind fjárhæð svari til verðs varanna sem tilgreint er á tilboðsblöðunum með þeim afslætti sem þar greinir. Þá hafi hann ekki getað selt þær vörur sem teknar voru við húsleit hjá ákærða og lögregla afhenti honum þar sem þær voru að hluta til notaðar og skemmdar en einkaréttarkröfuhafi selji einungis nýjar vörur. Ákærði byggði á því fyrir héraðsdómi að vísa bæri einkaréttarkröfunni frá dómi á þeim grundvelli að einkaréttarkröfuhafi hafi ekki dregið frá kröfunni verðmæti þeirra vara sem teknar voru hjá ákærða við húsleit. Í málinu liggi fyrir yfirlit yfir verðmæti þeirra vara sem voru afhentar þar sem fram komi að verðmæti þeirra sé tæpar 4.000.000 króna. Einkaréttarkröfuhafa hafi verið skylt að takmarka tjón sitt með því að selja þær vörur sem hann fékk til baka og draga söluverð þeirra frá kröfunni.

22

Ekki er um það deilt að einkaréttarkröfuhafi fékk afhentar frá lögreglu vörur sem teknar voru við húsleit lögreglu hjá ákærða. Þá liggur fyrir að einkaréttarkröfuhafi hefur lýst því yfir að minnsta kosti hluti af þeim vörum svari til þeirra vara sem fram koma á þeim tilboðsblöðum sem ákæran tekur til og eru grundvöllur bótakröfu sem dæmd var í héraði. Í gögnum málsins er finna myndir af vörunum og yfirlit yfir þær þar sem fram kemur verð hverrar vöru fyrir sig. Á myndunum má sjá að sumar vörurnar eru notaðar en aðrar eru heillegar og sumar í umbúðum. Af þessu má ráða að vörurnar hefði verið unnt að selja sem nýjar eða notaðar í því skyni að takmarka tjón einkaréttarkröfuhafa.

Hann hefur ekki gert gangskör að því að reikna út og staðreyna verðmæti þeirra vara sem hann fékk til baka og tengjast beint bótakröfu sem hann hefur sett fram á grundvelli tilboðsblaða sem ákært er fyrir í málinu. Af gögnum málsins má þó vera ljóst að krafa einkaréttarkröfuhafa er lægri en hann hefur útlistað í málatilbúnaði sínum þar sem hann hefur ekki gert grein fyrir því hvernig frádrætti skuli háttað vegna skyldu hans til þess að takmarka tjónið.

23

Samkvæmt 3. mgr. 174. gr. laga nr. 88/2008 skal dómari undir rekstri máls gæta að því af sjálfsdáðum á sama hátt og í einkamáli hvort einhverjir þeir annmarkar séu á kröfu sem valdið gætu því að vísa beri henni frá dómi. Samkvæmt því sem að framan er rakið er bótakrafa tjónþola svo vanreifuð að ekki er unnt að leggja á hana dóm og ber því að vísa henni frá héraðsdómi af sjálfsdáðum, sbr. til hliðsjónar dóm Landsréttar 10. maí 2019 í máli nr. 670/2018 og dóm Hæstaréttar 21. apríl 2017 í máli nr. 223/2017.

Sakarkostnaður

24

Staðfest er ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað í héraði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða.

25

Ákærði greiði helming áfrýjunarkostnaðar málsins þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Landsrétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir. Að öðru leyti fellur áfrýjunarkostnaður á ríkissjóð.

Dómsorð :

Ákærði, G-kk-nf I-kk-nf G-kk-nf, sæti fangelsi í sex mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærulið II í ákæru 20. október 2020 er vísað frá héraðsdómi.

Einkaréttarkröfu B slhf. er vísað frá héraðsdómi.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Ákærði greiði helming áfrýjunarkostnaðar málsins, sem í heild er 1.058.869 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, J-kk-ef P-kk-ef lögmanns, 1.000.000 króna. Að öðru leyti fellur áfrýjunarkostnaður á ríkissjóð.