650/2018

Útdráttur

V var ákærður fyrir stórfellda líkamsárás, tilraun til húsbrots, eignaspjöll og hótanir með því að hafa veist að A með hafnarboltakylfu, reynt að ryðjast inn í hús hans og B og brotið glerrúðu í útidyrahurðinni með kylfunni með þeim afleiðingum að glerbrotum rigndi yfir A sem við það hafi hlotið tilgreinda áverka. Þá hafi V hótað A og B lífláti. Með hinum áfrýjaða dómi var V sýknaður af líkamsárás en sakfelldur fyrir önnur brot samkvæmt ákæru. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu en taldi jafnframt að sýnt hefði verið fram á að ásetningur V hafi staðið til ofbeldisbrots. Var V því að auki sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing hans ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en hún skilorðsbundin að fullu vegna óútskýrðs dráttar á meðferð málsins. Ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfur voru staðfest.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, R-kvk-nf H-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 23. júlí 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Vesturlands 10. júlí 2018 í málinu nr. S[...]/2017.

2 Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að ákærði verði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og refsing hans þyngd.

3 Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins en til vara að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfum verði vísað frá dómi en til vara lækkunar á þeim.

4 Brotaþolarnir A og B hafa ekki látið málið til sín taka fyrir Landsrétti og verður því litið svo á að þau krefjist þess að ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfur sínar verði staðfest, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Málsatvik

5 Í 1. kafla ákæru málsins er ákærði sóttur til saka fyrir stórfellda líkamsárás og tilraun til húsbrots með því að hafa, aðfaranótt föstudagsins 5. júní 2015, í og við íbúð á efri hæð hússins að [...] á [...], veist að A, sem þar bjó, lagt til hans með hafnarboltakylfu þegar hann opnaði útidyrnar fyrir ákærða og um leið reynt að ryðjast inn án heimildar en A hafi náð að verjast atlögunni með því að grípa í kylfuna, ýta ákærða út og loka dyrunum. Í framhaldi af þessu hafi ákærði tvisvar sinnum slegið með kylfunni í glerrúðu í útidyrahurðinni þannig að rúðan brotnaði og glerbrot þeyttust yfir A þar sem hann stóð innan við hurðina, með þeim afleiðingum að hann hlaut grunnan skurð á enni, lítinn skurð aftan við vinstra eyra og lítinn skurð á vinstra handarbak. Í 2. kafla ákærunnar eru ákærða gefin að sök eignaspjöll með því að brjóta rúðuna í útidyrahurðinni. Þá tekur saksókn samkvæmt 3. kafla ákæru til þess að ákærði hafi að lokinni þeirri atburðarás sem að framan er lýst hótað A og eiginkonu hans, B, lífláti ef þau „greiddu ekki leigu fyrir tiltekinn tíma“ og ef þau hringdu á lögreglu.

6 Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sýknaður af því líkamsárásarbroti sem honum er gefið að sök en sakfelldur fyrir önnur brot samkvæmt ákæru.

7 Sýknukrafa ákærða er aðallega á því reist að hann hafi engan þátt átt í þeim brotum sem saksóknin tekur til og ákæruvaldinu hafi ekki tekist að sanna hið gagnstæða.

Niðurstaða

8 Svo sem greinir í héraðsdómi óskaði B eftir aðstoð lögreglu um klukkan 01.10 aðfaranótt föstudagsins 5. júní 2015 vegna manns sem hún sagði að hefði ráðist á eiginmann hennar, A, á heimili þeirra að [...] á [...] og brotið rúðu í hurð. Þegar lögreglu bar að garði var ákærði staddur í íbúð á neðri hæð hússins ásamt F og þá […] ára syni og […] ára dóttur hennar. Íbúðina hafði F tekið á leigu af B og A. Segir í frumskýrslu lögreglu að lýsing sem A gaf á manninum sem hafi ráðist á hann og brotið rúðuna hafi komið heim og saman við ákærða. Þar segir einnig að F hafi verið áberandi ölvuð og vart viðræðuhæf af þeim sökum. Áfengislykt hafi lagt frá ákærða en hann hafi ekki verið mikið ölvaður að sjá. Er haft eftir B í skýrslunni að erjur hafi verið á milli hennar og A sem tengst hefðu leigugreiðslum og ástandi íbúðarinnar. Kom fram í vitnisburði sonar F fyrir héraðsdómi að hún hafi ætlað „að senda einhvern handrukkara þarna upp“.

9 Í herbergi sem er inn af forstofu íbúðarinnar fundu lögreglumenn hafnarboltakylfu sem síðar kom í ljós að var í eigu sonar F. Segir í frumskýrslu að nýlegar rispur eða ákomur hafi verið á kylfunni. Þá er meðal gagna málsins skýrsla um rannsókn lögreglu á kylfunni. Segir í henni að sverari hluti kylfunnar hafi verið nokkuð rispaður og glerflísar verið í nokkrum rispanna. Þar sem áferð kylfunnar hafi verið hrjúf og handfangið verið vafið leðri hafi ekki verið leitað fingrafara á henni.

10 Fyrir héraðsdómi voru þau B og A afdráttarlaus í þeim vitnisburði sínum að ákærði, sem er […] ára, væri maðurinn sem í umrætt sinn hefði reynt að ráðast inn á heimili þeirra vopnaður hafnarboltakylfu, veist að A, brotið stóra glerrúðu í útidyrahurð og hótað þeim lífláti. Þá er ekkert komið fram í málinu sem gefur ástæðu til að ætla að annar en hann hafi verið þarna að verki.

11 Með vísan til þess sem að framan er rakið verður staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða fyrir tilraun til húsbrots, eignaspjöll og hótanir og heimfærslu þeirra brota hans til 231. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 257. gr. og 233. gr. sömu laga.

12 Sannað er að mjög skammur tími leið frá því að A náði að loka útidyrunum þar til ákærði lamdi í glerrúðuna með kylfunni þannig að hún mölbrotnaði. Þykir mega ganga út frá því að ákærði hafi beitt talsverðu afli þegar hann gerði þetta og að A hafi þá staðið rétt innan við hurðina. Hlaut ákærða að vera ljós sú hætta á tjóni á líkama eða heilbrigði A sem var samfara þessari háttsemi hans eða í það minnsta látið sér hana í léttu rúmi liggja. Er og sannað að A hafi hlotið þá áverka sem í ákæru greinir þegar glerbrot þeyttust í hann. Stóð ásetningur ákærða samkvæmt þessu til ofbeldisbrots gagnvart A og með sama hætti verður að meta afleiðingar þess honum til ásetnings. Varðar brot hans við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga enda ekki skilyrði til að heimfæra það til 2. mgr. 218. gr. laganna svo sem hér háttar til.

13 Með því að ákærði er nú sakfelldur fyrir líkamsárás auk þeirra brota sem sakfelling samkvæmt hinum áfrýjaða dómi tók til en að öðru leyti með vísan til forsendna hans þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í þrjá mánuði.

14 Svo sem fram er komið framdi ákærði þau brot sem eru til umfjöllunar í málinu 5. júní 2015. Ákæra var gefin út 14. mars 2017 og hinn áfrýjaði dómur kveðinn upp 10. júlí 2018. Málsgögn bárust Landsrétti 3. janúar 2019. Í ljósi dráttar sem samkvæmt þessu hefur orðið á meðferð málsins og ekki hafa verið gefnar skýringar á verður refsing ákærða að fullu bundin skilorði á þann hátt sem í dómsorði greinir.

15 Ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfur eru staðfest.

16 Ákærði verður dæmdur til að greiða allan sakarkostnað í héraði eins og hann var þar ákveðinn. Þá verður ákærða gert að greiða sakarkostnað fyrir Landsrétti, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, V-kk-nf Þ-kk-nf M-kk-nf, sæti fangelsi í þrjá mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún falla niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfur skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði allan sakarkostnað eins og hann var ákveðinn í héraði.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 715.255 krónur, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns, Ó-kk-ef A-kk-ef B-kk-ef lögmanns, 682.000 krónur.