115/2019

Útdráttur

F var ákærður fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og bókhaldsbrot í rekstri einkahlutafélags á árinu 2015. F játaði skýlaust þá háttsemi sem honum var gefin að sök en taldi brot sín ekki meiri háttar. Landsréttur féllst ekki á þá málsvörn F og taldi að hann hefði framið brot sitt með sérstaklega vítaverðum hætti sem yki á saknæmi þess. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að F hafði ekki áður gerst brotlegur við lög og játaði brot sín hreinskilnislega. Einnig var tekið tillit til 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing F ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var F gert að greiða 4.900.000 króna sekt í ríkissjóð og skyldi 90 daga fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 14. febrúar 2019 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 31. janúar 2019 í málinu nr. S614/2018.

2 Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

3 Ákærði krefst aðallega sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa.

Niðurstaða

4 Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi er ákærða gefið að sök meiri háttar brot gegn lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og lögum nr. 145/1994 um bókhald, sbr. 1. og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. 5 Við fyrirtöku málsins í Héraðsdómi Reykjavíkur 24. janúar 2019 var bókað í þingbók að verjandi krefðist aðallega sýknu, en til vara vægustu refsingar, sem og málsvarnarlauna. Verjandi rökstuddi sýknukröfuna meðal annars með því að brot ákærða ættu ekki undir 262. gr. almennra hegningarlaga, eins og í ákæru greinir, þar sem þau teldust ekki meiri háttar. Á hinn bóginn hefur ákærði skýlaust játað á sig þá háttsemi sem í ákæru er lýst þótt hann felli sig ekki við heimfærslu hennar til refsiákvæða.

6 Í 1. og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga kemur meðal annars fram að hver sem af ásetningi eða stórfelldu gáleysi gerist sekur um meiri háttar brot gegn 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 eða 37. gr., sbr. 36. gr., laga nr. 145/1994 skuli sæta fangelsi allt að sex árum og að heimilt sé að dæma fésekt að auki samkvæmt þeim ákvæðum skattalaga er fyrr greinir. Í 3. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga segir meðal annars að verknaður samkvæmt 1. og 2. mgr. greinarinnar teljist meiri háttar brot ef hann er framinn með sérstaklega vítaverðum hætti eða við aðstæður sem auka mjög saknæmi brotsins.

7 Sannað er með játningu ákærða, sem fær stoð í gögnum málsins, að hann stóð skil á efnislega röngum virðisaukaskattsskýrslum með því að færa tilhæfulausa kostnaðarreikninga og tví og þrífæra kostnaðarreikninga í bókhald einkahlutafélagsins FL Garps sem daglegur stjórnandi þess og prókúruhafi. Brot þessi, sem varða við 1. og 4. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 og 1. mgr. 37. gr. laga nr. 145/1994, framdi ákærði með sérstaklega vítaverðum hætti sem eykur á saknæmi brotsins. Eru brot hans því réttilega færð til refsiákvæða í ákæru.

8 Að þessu gættu verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu ákærða, heimfærslu brotanna til refsiákvæða og um ákvörðun refsingar.

9 Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest. Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef H-kk-ef lögmanns, að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, F-kk-nf L-kk-ef B-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 599.291 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef H-kk-ef lögmanns, 550.000 krónur.