667/2019

Útdráttur

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V hf. um að felld yrði úr gildi fjárnámsgerð á fasteign. Í úrskurði héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti var ekki fallist á að slíkur vafi væri uppi í málinu að 2. mgr. 27. gr. laga um aðför nr. 90/1989 girti fyrir að aðfarargerðin færi fram og var hún því látin standa óhögguð.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir K-kvk-nf S-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf og A-kk-nf Í-kk-nf, settur landsréttardómari, kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 8. október 2019, sem barst réttinum 10. sama mánaðar. Greinargerð varnaraðila barst Landsrétti 24. október 2019. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 27. september 2019 í málinu nr. Y3/2019 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fellt yrði úr gildi fjárnám sem sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu gerði hjá honum 6. febrúar 2019 að kröfu varnaraðila fyrir skuld að fjárhæð samtals 156.118.458 krónur. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför.

2 Sóknaraðili krefst þess að fyrrnefnt fjárnám verði fellt úr gildi. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

3 Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurður og kærumálskostnaðar.

Niðurstaða

4 Dómkröfu sína í málinu reisir sóknaraðili aðallega á því að veðréttur sá sem lá til grundvallar hinni umþrættu aðfarargerð sé úr gildi fallinn. Stafi þetta af því að skuld samkvæmt veðskuldabréfi, sem krafa varnaraðila um fjárnám byggist á, hafi fallið niður við samruna á réttindum og skyldum. Það hafi gerst með uppkvaðningu úrskurðar Héraðsdóms Reykjavíkur 24. nóvember 2017 þar sem kveðið hafi verið á um að skuldara samkvæmt því, K-kk-þgf E-kk-þgf W-kk-þgf, væri heimilt að fá það tekið með beinni aðfarargerð úr hendi þáverandi vörslumanns þess, S-kk-ef H-kk-ef lögmanns. Krafan og skuldin hefðu í kjölfarið verið í höndum sama aðilans en við þann samruna hafi veðrétturinn einnig fallið niður. Þá er jafnframt á því byggt að í öllu falli sé fyrir hendi vafi um að varnaraðili eigi þann rétt sem veðskuldabréfinu var ætlað að tryggja enda hafi með framangreindum úrskurði verið kveðið á um að það skyldi afhent öðrum aðila. Beri af þeim sökum að fella aðfarargerðina úr gildi, sbr. 2. mgr. 27. gr. laga nr. 90/1989.

5 Framangreindur úrskurður héraðsdóms, sem sætti ekki endurskoðun Hæstaréttar af ástæðum sem getið er um í hinum kærða úrskurði, var kveðinn upp á grundvelli 13. kafla laga nr. 90/1989. Í 1. mgr. 84. gr. laganna er kveðið á um að almennum reglum laga um meðferð einkamála í héraði skuli annars beitt um mál samkvæmt þeim kafla eftir því sem við geti átt. Í athugasemdum við 84. gr. frumvarps þess er varð að lögum nr. 90/1989 er vísað til reglna þágildandi laga nr. 85/1936 um meðferð einkamála í héraði, sem ganga megi út frá að eigi við um málsmeðferð samkvæmt 13. kafla laganna. Meðal þeirra reglna sem þannig er vísað til eru ekki reglur hliðstæðar þeim sem nú eru í 1., 2. og 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með úrskurði á grundvelli 13. kafla laga nr. 90/1989 kveður dómari á um hvort umbeðin aðfarargerð fari fram eða ekki miðað við þær aðstæður og upplýsingar sem fyrir liggja. Verður úrskurði um það ekki jafnað til dóms í einkamáli sem ætlað er að vera endanleg efnisleg niðurstaða í deilu aðila um viðkomandi sakarefni. Samkvæmt þessu og með hliðsjón af dómi Hæstaréttar 7. febrúar 2007 í máli nr. 53/2007 eiga tilvitnuð ákvæði laga um meðferð einkamála um réttaráhrif dóms ekki við um úrskurð samkvæmt 13. kafla aðfararlaga.

6 Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

7 Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað svo sem í úrskurðarorði greinir.

Úrskurðarorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Sóknaraðili, Váttur ehf., greiði varnaraðila, þrotabúi S-kk-ef W-kk-ef, 350.000 krónur í kærumálskostnað.