58/2018

Útdráttur

S var sakfelldur fyrir brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hliðsjón af 1., 2. og 5. tölulið 1. mgr. 70. gr. og 255. gr., sbr. 71. gr. almennra hegningarlaga, var refsing S ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Þá var S gert að greiða A 500.000 krónur í miskabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir Á-kk-nf H-kk-nf, H-kvk-nf Þ-kvk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 13. júlí 2017 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Með vísan til 1. mgr. 78. gr. laga nr. 49/2016, um breytingu á lögum um meðferð einkamála og lögum um meðferð sakamála (millidómstig), sbr. 4. gr. laga nr. 53/2017, um breytingu á lögum um dómstóla og fleira, er málið nú rekið fyrir Landsrétti. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 7. júní 2017 í málinu nr. S[...]/2017.

2 Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og að ákærði verði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað málsins á báðum dómstigum.

3 Ákærði krefst mildunar refsingar auk málsvarnarlauna til handa skipuðum verjanda sínum.

Niðurstaða

4 Í greinargerð ákærða fyrir Landsrétti kemur fram að hann uni niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um einkaréttarkröfu brotaþola. Brotaþoli hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Landsrétti. Samkvæmt því kemur úrlausn héraðsdóms um þá kröfu ekki til frekari umfjöllunar og verður hún staðfest. 5 Í ákæru 7. febrúar 2017 var ákærða gefin að sök líkamsárás og rán 14. ágúst 2016 með því að veitast að brotaþola með ítrekuðum höggum og spörkum í höfuð og búk og skipa honum að afhenda sér peninga. Er brotaþoli hafi upplýst að hann væri aðeins með síma og debetkort á sér hafi ákærði tekið þá hluti af honum. Afleiðingum árásarinnar er nánar lýst í ákæru og var háttsemin þar talin varða við 1. mgr. 218. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga. Við meðferð málsins fyrir héraðsdómi lagði ákæruvaldið fram vottorð tannlæknis og gaf af því tilefni yfirlýsingu um breytta heimfærslu brotsins sem færð var til bókar í þingbók með eftirfarandi orðum: „Kveðst sækjandi því breyta heimfærslu og fella háttsemina að því er líkamsárás varðar undir 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940.“

6 Verknaðaraðferð samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga er verknaðarþáttur í broti á 252. gr. sömu laga. Þar sem síðar greinda ákvæðið er sérhæft ákvæði með samsetta verknaðarlýsingu tæmir það sök gagnvart 217. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður ákærði því sakfelldur fyrir brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga.

7 Með vísan til þeirra röksemda sem fram koma í héraðsdómi og að teknu tilliti til 1., 2. og 5. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 255. gr., sbr. 71. gr. almennra hegningarlaga, þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin í hinum áfrýjaða dómi en sá dráttur sem varð á málinu á áfrýjunarstigi gefur ekki tilefni til lækkunar refsingar. Ber því að staðfesta héraðsdóm um refsingu ákærða.

8 Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað er staðfest. Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf H-kk-nf V-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 274.753 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, B-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 248.000 krónur.