434/2021

Útdráttur

BHG og SM voru ákærðir fyrir manndráp af gáleysi samkvæmt 215. gr., sbr. 22. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, auk brota gegn ýmsum ákvæðum laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglugerðum nr. 367/2006 um notkun tækja og nr. 920/2006 um skipulag og framkvæmd vinnuverndarstarfs á vinnustöðum. Tóku sakargiftir til þess að þeir hefðu, sem eigandi, framkvæmdastjóri og atvinnurekandi fyrirtækis annars vegar og verkstjóri, starfsmaður, eigandi og daglegur stjórnandi þess hins vegar, samþykkt að undirmaður þeirra gerði öryggisbúnað frauðpressuvélar óvirkan, „vitandi vits“ að starfsmenn fyrirtækisins færu reglulega inn í vélina til þess að hreinsa hana, með þeim afleiðingum að maður lést. Með dómi héraðsdóms voru BHG og SM sakfelldir fyrir hlutdeild í manndrápi af gáleysi en sýknaðir af brotum gegn lögum nr. 46/1980 og fyrrnefndum reglugerðum á grundvelli þess að þau brot væru fyrnd. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu BHG og SM fyrir hlutdeild í manndrápi af gáleysi staðfest en með vísan til 4. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga var talið að önnur brot væru ófyrnd. Voru þeir því jafnframt sakfelldir fyrir nánar tilgreind brot gegn lögum nr. 46/1980 og fyrrnefndum reglugerðum. Var refsing ákærðu ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsinganna var frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, K-kvk-nf S-kvk-nf og O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 21. júní 2021 í samræmi við yfirlýsingu ákærðu um áfrýjun. Málsgögn bárust réttinum 11. október sama ár. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 6. maí 2021 í málinu nr. S- [...]/2020.

2

Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærðu verði þyngd.

3

Ákærði, B-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf, krefst þess aðallega að hann verði sýknaður en til vara að refsing verði látin niður falla.

4

Ákærði, S-kk-nf M-kk-nf, krefst þess aðallega að hann verði sýknaður en til vara að refsing verði látin niður falla.

Málsatvik og sönnunarfærsla

5

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi var dómfellda í héraði, C, með ákæru 22. október 2020 gefið að sök manndráp af gáleysi og brot gegn lögum um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum með því að hafa 21. júlí 2017 í vinnslusal [...] gert öryggisbúnað frauðpressuvélar óvirkan og gangsett vélina sem hafði verið stöðvuð með þeim afleiðingum að A, sem var inni í vélinni, klemmdist á milli móta og lést í framhaldi af áverkum sem af því hlutust. Í ákæru var brot hans heimfært til 215. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og nánar tilgreindra ákvæða laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglugerðar nr. 367/2006 um notkun tækja og nr. 920/2006 um skipulag og framkvæmd vinnuverndarstarfs á vinnustöðum. Með hinum áfrýjaða dómi var dómfelldi C sakfelldur fyrir brot gegn 215. gr. almennra hegningarlaga en sýknaður af öðrum brotum. Var honum gert að sæta fangelsi í 60 daga en fullnustu refsingar var frestað skilorðsbundið. Ákvað hann að una hinum áfrýjaða dómi.

6

Með framangreindri ákæru var ákærða B-kk-þgf H-kk-þgf G-kk-þgf og ákærða S-kk-þgf M-kk-þgf jafnframt gefin að sök hlutdeild í manndrápi af gáleysi ásamt broti gegn ýmsum ákvæðum laga nr. 46/1980 og fyrrgreindum reglugerðum settum samkvæmt þeim. Nánar tiltekið hefði ákærði B-kk-nf H-kk-nf sem eigandi, framkvæmdastjóri og atvinnurekandi samþykkt að undirmaður hans, dómfelldi C, gerði öryggisbúnað frauðpressuvélarinnar óvirkan „vitandi vits“ að starfsmenn fyrirtækisins færu reglulega inn í vélina til þess að hreinsa hana og fyrir að hafa gefið dómfellda C fyrirmæli um að gangsetja allar vélar í vinnslusal fyrirtækisins án þess að upplýsa starfsmenn þess um að öryggisbúnaðurinn hefði verið aftengdur. Þá var honum einnig gefið að sök að hafa látið hjá líða að gera skriflega áætlun um öryggi og heilbrigði á vinnustað, áhættumat, áætlun um heilsuvernd og fyrir að hafa látið hjá líða að koma á fót vinnuverndarstarfi hjá fyrirtækinu.

7

Í ákæru var ákærða S-kk-þgf nánar tiltekið gefið að sök að hafa sem verkstjóri, starfsmaður, eigandi og daglegur stjórnandi samþykkt að undirmaður hans, dómfelldi C, gerði öryggisbúnað frauðpressuvélarinnar óvirkan „vitandi vits“ að starfsmenn fyrirtækisins færu reglulega inn í vélina til þess að hreinsa hana en hann hefði ekki upplýst starfsmenn fyrirtækisins um að öryggisbúnaðurinn hefði verið óvirkjaður.

8

Með hinum áfrýjaða dómi voru ákærðu B-kk-nf H-kk-nf og S-kk-nf sakfelldir fyrir hlutdeild í manndrápi af gáleysi samkvæmt 215. gr., sbr. 22. gr. almennra hegningarlaga en sýknaðir af öðrum brotum. Kemur fram í hinum áfrýjaða dómi að ákærði S-kk-nf væri þó sýknaður af þeirri háttsemi að hafa „ekki upplýst starfsmenn fyrirtækisins um að öryggisbúnaður vélarinnar hefði verið óvirkjaður“ þar sem fyrir lægi að hann hefði verið í sumarfríi og fjarri vinnustaðnum þegar dómfelldi C hefði upplýst hann um að hann hefði aftengt öryggisbúnaðinn. Var ákærða B-kk-þgf H-kk-þgf og ákærða S-kk-þgf gert að sæta fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingar beggja var frestað skilorðsbundið.

9

Í greinargerð ákæruvaldsins kemur fram að það felli sig ekki við þá niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að ætluð brot ákærðu gegn ákvæðum laga nr. 46/1980 séu fyrnd. Brot ákærðu gegn þeim lögum hafi jafnframt varðað við ákvæði 215. gr. almennra hegningarlaga og séu því ekki fyrnd, sbr. 4. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga. Þá byggir ákæruvaldið á því að ekki hafi verið forsendur til að sýkna ákærða S-kk-þf af því að hafa vanrækt að upplýsa starfsmenn fyrirtækisins um að öryggisbúnaður vélarinnar hefði verið aftengdur.

10

Ákærðu krefjast sýknu og byggja á því að þeir hafi ekki sýnt af sér gáleysi sem hafi leitt til andláts A. Byggja þeir báðir á því að skriflegar vinnureglur eða verklagsreglur hafi engin orsakatengsl við slysið. Slíkar reglur hefðu engu breytt um þá ákvörðun hins látna að fara inn í vélina. Hann hafi ekki verið að vinna við þessa vél og því ekki átt neitt erindi inn í hana. Þá verði jafnframt að líta til eigin sakar hins látna en það hafi verið stórfellt gáleysi af hans hálfu að fara inn í vélina án þess að láta neinn vita, auk þess sem hann hafi verið undir áhrifum fíkniefna.

11

Ákærði B-kk-nf H-kk-nf byggir einkum á því að hann hafi aldrei samþykkt að dómfelldi C aftengdi öryggisbúnað umræddrar vélar enda hafi hann ekki vitað um hvaða vél væri að ræða. Hans hlutverk hjá fyrirtækinu hafi verið að annast fjármál og sölumál en hann hafi ekki borið ábyrgð á vélum, tækjum og öðru sem tengdist verksmiðjunni.

Þau mál hefðu heyrt undir meðákærða S-kk-þf og dómfellda C. Byggir hann á því að háttsemi hans eigi ekki undir verknaðarlýsingu 22. gr. almennra hegningarlaga.

12

Ákærði S-kk-nf vísar einkum til þess að hann hafi verið í fríi er slysið átti sér stað og hafi hann meðal annars af þeirri ástæðu ekki sýnt af sér neitt gáleysi. Þar sem hann hafi verið í orlofi hafi hann ekki borið lagalegar skyldur sem verkstjóri, starfsmaður, eigandi eða daglegur stjórnandi þegar slysið átti sér stað. Engin lagaheimild standi til þess að hann verði látinn bera refsiábyrgð við þessar aðstæður. Verði háttsemi hans ekki heimfærð til verknaðarlýsingar 22. gr. almennra hegningarlaga.

13

Við aðalmeðferð málsins voru spilaðar upptökur af skýrslum ákærðu, B-kk-ef H-kk-ef og S-kk-ef, í héraði, auk þess sem spiluð var upptaka af skýrslu meðákærða í héraði, C.

Þá var skýrsla tekin af D.

14

Fyrir Landsrétti bar vitnið D að hann hefði verið starfsmaður [...] frá árinu 2004 en að hann hafi ekki orðið ekki vitni að slysinu. Hann hafi verið vaktstjóri á slysdegi en þá verið á kvöldvakt. Hann væri enn starfsmaður fyrirtækisins. Spurður um verklag við hreinsun frauðpressuvéla kvað hann að vélarnar hefðu fyrst verið stilltar á „semi- auto“ og hefði þá verið beðið eftir að vélin stöðvaðist. Þá væri hliðið opnað og rafmagninu slegið út en auk þess væri unnt að slökkva á „vakúmdælu“ vélarinnar sem væri oftast nær gert áður en hreinsun færi fram. Að því loknu væri farið inn í vélina og hún skafin að innan. Unnt væri að fara inn í vélarnar strax, þó að þær væru heitar, og ekki væri þörf á því að bíða eftir að þær kólnuðu. Ekki færi á milli mála ef kveikt væri á frauðpressuvél og útilokað væri að fara inn í vél sem væri í gangi. Það væri óskrifuð regla að sá starfsmaður sem væri að nota tiltekna vél hreinsaði hana sjálfur.

Unnt væri að sjá á kössunum sem komu út úr vélunum hvort þörf væri á hreinsun. Það hafi gerst tvisvar til fjórum sinnum á vakt. Oftast væri einn starfsmaður með hverja vél en stundum annaðist einn starfsmaður tvær vélar í senn. Hann taldi að á hverri vél væru þrjú hlið og þrír skynjarar. Vitnið bar um að unnt væri að slá út frauðpressuvélarnar með neyðarrofa þrátt fyrir að öryggisrofinn væri aftengdur.

Honum hafi verið kunnugt um að vandræði væru með skynjara á hliðinu á frauðpressuvélinni sem slysið varð í einum eða tveimur dögum áður en slysið átti sér stað en það hafi einnig gerst áður. Dómfelldi C, aðstoðarverksmiðjustjóri, hefði látið sig vita þriðjudag eða miðvikudag fyrir slysið að hann hefði aftengt öryggisrofann á vélinni vegna þessa. Taldi vitnið að C hefði upplýst ákærða B-kk-þf H-kk-þf um framangreint en að ákærði S-kk-nf, verksmiðjustjóri, hefði verið í fríi á umræddum tíma.

Öryggismálin í fyrirtækinu væru almennt góð. Dómfelldi C hefði leyst ákærða S-kk-þf af í hans fjarveru. Hann taldi að starfsmannavelta í fyrirtækinu væri lítil og almennt væri ánægja hjá starfsmönnum þess. Stundum væri álag yfir sumartímann.

Niðurstaða

15

Við mat á því hvort ákærðu hafi sýnt af sér háttsemi sem verði heimfærð til 215. gr., sbr. 22. gr. almennra hegningarlaga, er fyrst að líta til þeirra skyldna sem á þeim hvíldu samkvæmt lögum nr. 46/1980.

16

Ákærði B-kk-nf H-kk-nf var á umræddum tíma framkvæmdastjóri fyrirtækisins og einn af þremur eigendum þess. Sem framkvæmdastjóri telst hann vera atvinnurekandi fyrirtækisins, sbr. 3. mgr. 12. gr. laga nr. 46/1980. Samkvæmt 13. gr. sömu laga skal atvinnurekandi tryggja að gætt sé fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar og hollustuhátta á vinnustað, þar með talið um framkvæmd vinnu samkvæmt 37. gr. laganna og í tengslum við vélar og tækjabúnað samkvæmt 46. gr. þeirra. Skal atvinnurekandi gera starfsmönnum sínum ljósa slysa- og sjúkdómshættu sem kann að vera bundin við starf þeirra. Skal hann að auki sjá um að starfsmenn fái nauðsynlega kennslu og þjálfun í að sinna störfum sínum þannig að ekki stafi hætta af, sbr. 14. gr. laga nr. 46/1980. Ber hann jafnframt ábyrgð á að gerð sé skrifleg áætlun um öryggi og heilbrigði á vinnustað og að gert sé áhættumat með tilliti til öryggis og heilsu starfsmanna og áhættuþátta í vinnuumhverfi sem og áætlun um heilsuvernd, auk þess sem hann ber ábyrgð á að koma á fót vinnuverndarstarfi hjá fyrirtækinu, sbr. 65. gr., 65. gr. a. og 66. gr. laga nr. 46/1980, 4. gr., 5. gr. og 7. gr. reglugerðar nr. 367/2006 og 21. gr., 25. gr., 26. gr., 27. gr. og 28. gr. reglugerðar nr. 920/2006.

17

Ákærði S-kk-nf var verksmiðjustjóri fyrirtækisins og einn eigenda þess. Var hann sem verkstjóri fulltrúi atvinnurekanda og átti að sjá um að allur búnaður í verksmiðju fyrirtækisins væri góður og að öruggt skipulag við lýði, sbr. 21. gr. laga nr. 46/1980.

Yrði hann var við einhver þau atriði sem leitt gætu til hættu á slysum eða sjúkdómum, bar honum að tryggja að hættunni væri afstýrt. Væri ekki hægt að afstýra henni bar honum umsvifalaust að gera vinnuveitanda viðvart, sbr. 23. gr. laga nr. 46/1980.

18

Samkvæmt 37. gr. laga nr. 46/1980 skal haga og framkvæma vinnu þannig að gætt sé fyllsta öryggis, góðs aðbúnaðar og hollustuhátta. Skal fylgja viðurkenndum stöðlum, ákvæðum laga og reglugerða svo og fyrirmælum Vinnueftirlits ríkisins að því er varðar aðbúnað, hollustuhætti og öryggi. Samskonar fyrirmæli er að finna um vélar og annan búnað sem notaður er á vinnustað, sbr. 46. gr. sömu laga. Verði starfsmaður var við ágalla eða vanbúnað, sem leitt gæti til skerts öryggis eða lakari aðbúnaðar eða hollustuhátta, sem hann getur ekki sjálfur bætt úr, skal umsvifalaust tilkynna það öryggisverði, öryggistrúnaðarmanni, verkstjóra eða atvinnurekanda, sbr. 2. mgr. 26. gr. laga nr. 46/1980. Samkvæmt 1. mgr. 23. gr. reglugerðar nr. 920/2006 ber starfsmönnum að stuðla að því að vinnuaðstæður innan verksviðs þeirra séu fullnægjandi að því er varðar aðbúnað, hollustuhætti og öryggi. Ber þeim meðal annars, í samræmi við þá fræðslu og þjálfun sem þeir hafa fengið, að taka ekki úr sambandi, breyta eða fjarlægja að geðþótta uppsettan öryggisbúnað, svo sem við vélar og tæki, sbr. c-lið 2. mgr. 23. gr. Samkvæmt d-lið sömu málsgreinar ber starfsmanni að upplýsa atvinnurekanda og/eða fulltrúa hans, svo sem verkstjóra eða öryggisvörð, án tafar um allar aðstæður við vinnu þar sem ljóst má telja að öryggi og heilbrigði sé bráð hætta búin og um alla ágalla á fyrirkomulagi sem ætlað er til verndar starfsmönnum. Samkvæmt 3. mgr. sömu greinar ber starfsmanni þegar í stað að koma ábendingum þar að lútandi til atvinnurekanda eða fulltrúa hans sem skulu í sameiningu gera ráðstafanir til að bægja hættunni frá.

19

Dómfelldi C tilkynnti báðum ákærðu um að hann hefði aftengt öryggisbúnað vélarinnar. Með því kom hann á framfæri við þá ábendingu um aðstæður sem kynnu að setja starfsmenn fyrirtækisins í bráða hættu. Öryggisbúnaðurinn sem gerður var ó virkur hafði þann tilgang að koma í veg fyrir að maður gæti farið inn í frauðpressuvélina á meðan hún væri í gangi. Var þessum búnaði meðal annars ætlað að koma í veg fyrir slys af þeim toga sem átti sér stað 21. júlí 2017 og leiddi til dauða

A.

20

Skyldur ákærðu samkvæmt lögum nr. 46/1980 verður að meta með tilliti til þess að verið var að aftengja öryggisbúnað sem hafði meðal annars þann tilgang að koma í veg fyrir slys af þeim toga sem átti sér stað í umrætt sinn. Ákvörðun um að aftengja öryggisbúnaðinn en halda eigi að síður áfram að nota vélina felur út af fyrir sig í sér alvarlegt brot gegn fyrrgreindum ákvæðum laga nr. 46/1980. Verður að líta svo á að báðum ákærðu hafi við þessar aðstæður borið skylda til að gefa dómfellda C fyrirmæli um að hætta notkun vélarinnar eða tengja öryggisbúnaðinn á ný. Ákvörðun um að gera hvorugt fól í sér alvarlegt brot gegn þeim skyldum sem hvíldu á þeim samkvæmt fyrrgreindum ákvæðum laga nr. 46/1980. Með því sýndu þeir af sér stórfellt gáleysi.

Hefur enga þýðingu í því sambandi þótt ákærða B-kk-þgf H-kk-þgf hafi ekki verið kunnugt um hvaða vél var að ræða, eða eftir atvikum hvaða öryggisbúnað, enda bar honum við þessar aðstæður að kalla þegar eftir upplýsingum um það. Í ljósi þess hversu bráð hætta stafaði af aftengingu öryggisbúnaðarins verður að sama skapi ekki fallist á að það hafi þýðingu í þessu sambandi þótt ákærði S-kk-nf hafi verið í orlofi á umræddum tíma. Fallist er á þá niðurstöðu héraðsdóms að líta beri svo á að ákærðu hafi með þessu samþykkt að öryggisbúnaður vélarinnar væri aftengdur með fyrrgreindum afleiðingum. Verður litið svo á að með þessu hafi þeir með liðsinni í orði eða verki eða á annan hátt átt hlutdeild í manndrápi af gáleysi samkvæmt 215. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 1. mgr. 22. gr. sömu laga. Ekki verður fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að sýkna beri ákærða S-kk-þf af því að hafa ekki upplýst starfsmenn fyrirtækisins um að öryggisbúnaður vélarinnar hafi verið gerður óvirkur, enda verður að líta svo á að vanræksla hans á því hafi verið liður í gáleysi hans sem fellt verður undir 215. gr., sbr. 22. gr. almennra hegningarlaga. Loks verður ekki fallist á að áhrif geti haft á refsiábyrgð ákærðu þótt ætla megi að athyglisgáfa hins látna og árvekni hafi verið að einhverju leyti skert vegna áhrifa fíkniefna sem mældust í blóði hans, enda verður ekki ráðið af gögnum málsins að sú neysla hafi orsakað slysið heldur fyrst og fremst aftenging öryggisbúnaðarins. Til þess er jafnframt að líta í þessu samhengi að það útilokar ekki refsiábyrgð fyrir manndráp af gáleysi, þótt sýnt sé fram á nokkra eigin sök þolanda. Með framangreindum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærðu fyrir brot gegn 215. gr., sbr. 22. gr. almennra hegningarlaga.

21

Ákærðu voru í hinum áfrýjaða dómi sýknaðir fyrir brot gegn ákvæðum laga nr. 46/1980 og reglugerða nr. 367/2006 og 920/2006 á þeim grundvelli að sök samkvæmt þeim væri fyrnd. Samkvæmt 99. gr. laga nr. 46/1980 varða brot gegn lögunum eða reglugerðum settum samkvæmt þeim sektum nema þyngri refsing liggi við að öðrum lögum. Samkvæmt 4. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga skal miða fyrningarfrest brots við það ákvæði sem geymir þyngst refsimörk ef brot varðar við fleiri en eitt refsiákvæði. Brot gegn 215. gr. almennra hegningarlaga varðar allt að sex ára fangelsi.

Eins og hér stendur á fyrnast brot ákærðu samkvæmt lögum nr. 46/1980 og reglugerðum settum samkvæmt þeim því á 10 árum, sbr. 3. tölulið 1. mgr. 81. gr. almennra hegningarlaga. Eru þau því ófyrnd, sbr. til hliðsjónar dóma Hæstaréttar 29. mars 2012 í máli nr. 540/2011 og 15. september 2016 í máli nr. 508/2015.

22

Samkvæmt öllu framangreindu verða ákærði B-kk-nf H-kk-nf og S-kk-nf sakfelldir fyrir hlutdeild í manndrápi af gáleysi sem lýst er í ákærulið I í ákæru 22. október 2020 og fyrir brot gegn lögum um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum með því að hafa samþykkt að dómfelldi C gerði öryggisbúnað frauðpressuvélarinnar óvirkan, þrátt fyrir að þeir vissu að starfsmenn fyrirtækisins fóru reglulega inn í vélina til að hreinsa hana. Þá er ákærði B-kk-nf H-kk-nf jafnframt sakfelldur fyrir að hafa látið hjá líða að gera skriflega áætlun um öryggi og heilbrigði á vinnustað, áhættumat, áætlun um heilsuvernd og fyrir að hafa látið hjá líða að koma á fót vinnuverndarstarfi hjá fyrirtækinu. Ekki verður hins vegar fallist á að fullnægjandi sönnun liggi fyrir í málinu um að ákærði B-kk-nf H-kk-nf hafi gefið dómfellda C fyrirmæli um að gangsetja allar vélar í vinnslusal fyrirtækisins umræddan dag og verður hann ekki sakfelldur fyrir þá háttsemi. Eru brot ákærðu réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæruliðum II og III í ákæru að því frátöldu að ekki verður fallist á að 2.1. gr., 2.3. gr. og 2.8. gr. I. viðauka reglugerðar nr. 367/2006 nái til háttsemi ákærðu eins og henni er lýstí ákæru.

23

Refsing ákærðu þykir hæfilega ákveðin í hinum áfrýjaða dómi að teknu tilliti til framangreinds og 1. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga. Verður hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna um refsingu ákærðu og skilorðsbindingu.

24

Ákvæði hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað er staðfest.

25

Ákærðu verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðra verjenda sinna sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti svo sem nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð :

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærðu, B-kk-nf H-kk-nf G-kk-nf og S-kk-nf M-kk-nf, greiði áfrýjunarkostnað málsins, sem nemur samtals 2.841.304 krónum, sem hér segir: Ákærði B-kk-nf H-kk-nf 1.395.000 krónur, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, H-kvk-ef Ý-kvk-ef V-kvk-ef lögmanns, og ákærði S-kk-nf 1.395.000 krónur, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, G-kk-ef S-kk-ef lögmanns. Annan áfrýjunarkostnað, 51.304 krónur, greiði ákærðu óskipt.