133/2019

Útdráttur

X var sakfelldur í héraði fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa slegið barnsmóður sína, A, með þeim afleiðingum að hún hlaut yfirborðsáverka á höfði. Hinn áfrýjaði dómur var staðfestur um sakfellingu X en með vísan til 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða A miska- og skaðabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, R-kvk-nf B-kvk-nf og S-kk-nf S-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 11. febrúar 2019 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 4. febrúar 2019 í málinu nr. S- [...]/2018.

2

Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms að því er varðar sakfellingu ákærða en að refsing hans verði þyngd.

3

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, til vara að honum verði ekki gerð sérstök refsing en til þrautavara að honum verði gerð eins væg refsing og lög leyfa.

Þá krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, til vara að hann verði sýknaður af henni en að því frágengnu að fjárhæð bóta verði lækkuð verulega.

4

Brotaþoli, A, krefst þess að ákærði verði dæmdur til að greiða henni bætur að fjárhæð 1.518.011 krónur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. desember 2016 til 26. apríl 2018 og með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Brotaþoli krefst einnig málskostnaðar.

Niðurstaða

5

Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið brotaþola með þeim afleiðingum að hún hlaut yfirborðsáverka á höfði. Málsatvikum er lýst með fullnægjandi hætti í hinum áfrýjaða dómi auk þess sem þar er lýst með greinargóðum hætti framburði ákærða, brotaþola og vitna sem komu fyrir héraðsdóm. Við meðferð málsins fyrir Landsrétti var spiluð í heild upptaka af framburði brotaþola fyrir héraðsdómi.

6

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða. Að gættu ákvæði 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga þykir refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga sem bundin verður skilorði eins og nánar greinir í dómsorði.

7

Með framferði sínu hefur ákærði valdið brotaþola fjárhagstjóni og miska sem hann ber bótaábyrgð á. Þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 300.000 krónur. Þá ber ákærða að greiða brotaþola útlagðan kostnað, þar með talinn kostnað vegna skoðunar tannlækna, samtals 37.511 krónur. Kröfu brotaþola um þjáningabætur var vísað frá héraðsdómi og kemur því ekki til álita fyrir Landsrétti.

8

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað eru staðfest.

9

Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir. Ákærði verður jafnframt dæmdur til að greiða brotaþola málskostnað fyrir að halda kröfum sínum til haga fyrir Landsrétti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð :

Ákærði, X, sæti fangelsi í 60 daga en fresta skal fullnustu refsingarinnar og falli hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.

Ákærði greiði brotaþola, A, 337.511 krónur í skaðabætur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 300.000 krónum frá 25. desember 2016 til 19. janúar 2017, en af 337.511 krónum frá þeim degi til 26. apríl 2018, en með dráttavöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað eru staðfest.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 745.470 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, O-kk-ef E-kk-ef lögmanns, 706.800 krónur.

Ákærði greiði brotaþola, A, 541.880 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.

Dómur Héraðsdóms Reykjaness 4. febrúar 2019

Mál þetta, sem dómtekið var að lokinni aðalmeðferð 10. desember, er höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, útgefinni 30. janúar 2017, á hendur X, kt. [...], [...], [...], „fyrir eftirgreind brot í [...] sunnudaginn 25. desember 2016

1. Líkamsárás, með því að hafa með ofbeldi veist að barnsmóður sinni A, kt. [...], og slegið hana í andlitið með þeim afleiðingum að hún hlaut yfirborðsáverka á höfuð.

2. Eignarspjöll, með því að hafa skemmt kveikjuláslykla bifreiðarinnar [...] með þeim afleiðingum að tjón varð upp á samtals 73.261 krónur.

Telst brot í 1. lið varða við 1. mgr. 217. gr. og brot í 2. lið við 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 10. gr. laga nr. 20/1981.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkröfur:

Vegna 1. ákæruliðar gerir A-kvk-nf B-kvk-nf J-kvk-nf, hrl., þá kröfu f. h. A, kt. [...], hér eftir nefndur kröfuhafi, þá kröfu að ákærða verði gert að greiða kröfuhafa miskabætur samtals að fjárhæð kr. 1.200.000,-auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, sbr. 4. gr. laganna frá 25. desember 2016 til þess dags er mánuður er liðinn frá því bótakrafa þessi er kynnt fyrir ákærða en með dráttarvöxtum frá þeim degi skv. 9. gr., sbr. 6. gr. vaxtalaga til greiðsludags. Þá er krafist þjáningabóta á grundvelli 3. gr. skaðabótalaga að fjárhæð kr. 280.500,- auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, sbr. 4. gr. laganna frá 25. desember 2016 til þess dags er mánuður er liðinn frá því bótakrafa þessi er kynnt fyrir ákærða en með dráttarvöxtum frá þeim degi skv. 9. gr., sbr. 6. gr. vaxtalaga til greiðsludags. Þá er krafist skaðabóta vegna útlagðs kostnaðar brotaþola, að fjárhæð kr. 37.511, auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, sbr. 4. gr. laganna frá 25. 12. 2016 til þess dags er mánuður er liðinn frá því bótakrafa þessi er kynnt fyrir ákærða en með dráttarvöxtum frá þeim degi skv. 9. gr., sbr. 6. gr. vaxtalaga til greiðsludags. Þá er krafist greiðslu lögmannsþóknunar eða réttargæsluþóknunar, ef lögmaður verður skipaður réttargæslumaður, allt í samræmi við framlagða tímaskýrslu að teknu tilliti til þess að brotaþoli er ekki með virðisaukaskattskylda starfsemi.

Vegna 2. ákæruliðar gerir A-kvk-nf B-kvk-nf J-kvk-nf, hrl., þá kröfu f. h. B, kt. [...], hér eftir nefndur kröfuhafi, þá kröfu að ákærða verði gert að greiða kröfuhafa skaðabætur samtals að fjárhæð 73.261 krónur, auk vaxta skv. 8. gr. vaxtalaga nr. 38/2001, sbr. 4. gr. laganna frá 25.12.2016 til þess dags er mánuður er liðinn frá því bótakrafa þessi er kynnt fyrir ákærða en með dráttarvöxtum frá þeim degi skv. 9. gr., sbr. 1. mgr. 6. gr. vaxtalaga til greiðsludags. Jafnframt er krafist lögmannsþóknunar í samræmi við framlagða tímaskýrslu að teknu tilliti til þess að kröfuhafi er ekki ekki með virðisaukaskattskylda starfsemi.“

Ákærði neitar sök og krefst sýknu. Hann krefst þess að bótakröfu brotaþola fyrri ákæruliðar verði vísað frá dómi en til vara að hún verði lækkuð verulega. Við þingfestingu málsins tók hann fram að hann viðurkenndi bótaskyldu vegna síðari ákæruliðar en kvaðst taka síðar afstöðu til bótafjárhæðar. Við aðalmeðferð málsins var því lýst yfir af hálfu brotaþola síðari ákæruliðar að ákærði hefði þann sama dag greitt höfuðstól bótakröfu brotaþolans og að sú greiðsla skyldi dragast frá kröfunni miðað við stöðu hennar á þeim degi.

Hér eftir verður, þar sem í dómi þessum er vísað til brotaþola, átt við brotaþola fyrri ákæruliðar, nema annað sé tekið fram.

Málavextir

Ákærði og brotaþoli eiga saman son, C, fæddan [...]. Núverandi maki ákærða er D og eiga þau heima [...]. Er atvik málsins urðu var brotaþoli í sambúð með brotaþola síðari ákæruliðar, en þeirri sambúð mun nú lokið.

Samkvæmt lögregluskýrslu barst lögreglu tilkynning kl. 17:25 á jóladag 2016 um slagsmál að [...]. Lögregla fór á vettvang. Samkvæmt skýrslunni sat brotaþoli í bifreið sinni fyrir utan [...] og var „grátandi og sjáanlega í miklu uppnámi.“ Í skýrslunni er haft eftir brotaþola að hún hafi farið með son sinn til ákærða á heimili hans. Þau ákærði hafi slitið samvistum fyrir nokkrum árum og fari saman með forsjá drengsins. Þegar hún hafi komið með drenginn hafi ákærði orðið reiður, deilt við hana og elt út í bifreiðina. Þar hafi hann kýlt hana einu hnefahöggi í andlitið og síðan brotið kveikjuláslykil bifreiðarinnar.

Í skýrslunni segir að lögregla hafi talað við ákærða og sambýliskonu hans og er haft eftir honum að brotaþoli hafi komið fyrirvaralaust með drenginn. Ákærði hafi viljað ræða málin við brotaþola sem hafi ekki viljað það og farið aftur í bifreiðina. Hann hafi elt og óvart brotið lykilinn svo hún myndi ekki bruna í burtu, eins og það er orðað í skýrslunni. Brotaþoli hafi þá kýlt ákærða einu hnefahöggi í andlitið. Ákærði hafi þá ákveðið að ganga að íbúðinni. D hafi þá farið út til viðræðna við brotaþola. Er haft eftir D að brotaþoli hafi sparkað í kvið hennar.

Í skýrslunni segir að „enga sjáanlega áverka“ hafi verið að sjá á ákærða, brotaþola og D. Eftir brotaþola er haft að hún hafi kennt sér meins í kjálka og telji að mögulega séu tennur skaddaðar.

Loks segir að enginn hafi verið handtekinn en óskað hafi verið eftir rannsóknarlögregluþjóni á vettvang. Allir á vettvangi hafi verið skýrsluhæfir og enga merkjanlega vímu að sjá. Brotaþoli hafi verið beðin um að fara á lögreglustöðina [...] til skýrslugjafar. Undir skýrsluna ritar E lögregluþjónn.

Í málinu liggur skýrsla F rannsóknarlögregluþjóns, dags. 27. desember 2016. Segir þar að daginn áður, klukkan 18:34, hafi verið óskað eftir rannsóknarlögreglumanni að [...]. Málavöxtum er svo lýst með sambærilegum hætti og gert var í frumskýrslu. Svo segir að brotaþoli hafi verið boðuð í skýrslutöku á lögreglustöðina [...] þar sem tekin hafi verið skýrsla af henni og hafi brotaþoli þar haft réttarstöðu sakbornings. Unnusti hennar, brotaþoli síðari ákæruliðar, hafi verið viðstaddur skýrslutökuna ásamt fulltrúa barnaverndar og félagsþjónustu. Eftir yfirheyrsluna hafi rannsóknarlögregluþjónn farið á heimili ákærða þar sem hann hafi gefið skýrslu.

Þá segir meðal annars í skýrslu rannsóknarlögregluþjónsins: „Engir sjáanlegir áverkar voru á [brotaþola]. Sjáanlegir áverkar voru á [ákærða], þeir ljósmyndaðir.“ Skýrslunni fylgja tvær ljósmyndir sem lögregla hafi tekið á vettvangi. Sýna þær ákærða. Á annarri sést rispa vinstra megin við nef hans og á hinni áverki á hægri kinn. Við fyrri myndina er skráð: „Sést löng rispa við nef eftir að [brotaþoli] klóraði [ákærða].“ Við síðari myndina er skráð: „Áverki eftir að [brotaþoli] klóraði [ákærða].“

Samkvæmt upptöku á samtali brotaþola við neyðarlínu og lögreglu segir brotaþoli í upphafi að fyrrverandi maður sinn hafi ráðizt inn í bifreið sína og og kýlt sig. Stuttu síðar heyrist á upptökunni er brotaþoli og D ræða saman og brotaþoli spyr hana hvert heimilisfangið sé. Brotaþoli spyr D hvort hún hafi séð ákærða kýla sig og D neitar því. Eftir frekari orðahnippingar segir D: „Hvað er þetta, sparkarðu ímig?“

Í málinu liggur vottorð G læknis á bráðamóttöku Landspítala í Fossvogi, dags. 28. desember 2016. Segir þar að brotaþoli hafi komið á bráðamóttöku Landspítalans kl. 19:30 á jóladag. Hún hafi sagt svo frá að hún hafi orðið fyrir líkamsárás af hendi barnsföður síns um kl. 17:00 sama dag. „Þá mun faðirinn hafa komist inn í bílinn farþega megin og síðan kýlir hann til hennar á vinstri vanga og kemur höggi framan á kinnbein þar sem hún er [að] snúa höfði til hægri.“ Í vottorðinu segir um skoðun á brotaþola: „Hún kemur með núverandi manni sínum. Hún er miður sín og gráti nær. Aðeins sýnileg bólga á vinstri vanga og aðeins rauðari yfir kinnbeini þar sem hún er hvellaum. Hún kvartar um verki niður í efri góm vinstra megin og smádoði í efri vör og munnviki. Ekki áberandi eymsli við að opna kjálka. Hún segist ekki hafa fengið aðra áverka og ekki áberandi brot í tönn, aðeins los í tönn – premolar efri góm vinstra megin. Skoðun er að öðru leyti ómarkverð með tilliti til áverka. CT rannsókn af andlitsbeinum staðfesti ekki brot. Teknar ljósmyndir af andliti.“ Samkvæmt vottorðinu eru greiningar „yfirborðsáverki á öðrum hlutum höfuðs“ og „tannarliðhlaup“. Í vottorðinu er eftirfarandi skráð undir yfirskriftinni „Álit og meðferð“: „[...] ára gömul kona sem kemur miður sín með núverandi sambýlismanni eftir líkamsárás og þar sem hún hafði verið kýld harkalega á vinstri vanga. Verkir í andliti og doði niður í vinstra munnvik og efrivör og óþægindi í framjaxli vinstra megin í efrigóm. Klínískur grunur um brot í efrikjálka við þreifingu á beinhlutum efri kjálka vinstra megin og sýnilegt mar og bólga en ekki sýnt fram á augljóst brot á sneiðmyndum. Jafnar sig hér meðan hún bíður eftir myndgreiningu og sneiðmynd. Fær stuðningshjálp og viðtal hjá hjúkrunarfræðingi og boðin í framhaldi áfallahjálp. Greinilega mjög brugðið. Ekki kært sambýlismann fyrrverandi áður fyrir ofbeldi í hennar garð. Miður sín líka gagnvart syni þeirra sem hefur ekki komist hjá að verða vitni að atburðarás. Hvött til að hafa samband við tannlækni daginn eftir og ráðleggingar um eftirlit með einkennum hér eða hjá heimilislækni síðar. Gæti þurft á endurtekinni röntgen greiningu að halda ef viðvarandi doði og verkur niður í efri tanngarð vinstra megin.“

Í málinu liggur skjal undir yfirskriftinni „Skoðun vegna áverka“, dags. 26. desember 2016, undirritað af H, tannlækni, en hann er [...] brotaþola. Í skjalinu, sem fjallar um skoðun á brotaþola, segir: „Við fyrstu skoðun á bráðamóttöku þann 25/12 2016 fannst lækni óeðlilega mikið los á tönnum á áverkasvæði og fannst ástæða til frekari skoðunar af sérfræðingi. Ég skoðaði því [brotaþola] milli 15.30 og 16.00 þann 26/12 2016. Niðurstaða skoðunar var eftirfarandi: Mikil bólga er í andliti vinstra megin og er mest áberandi í efri vör og við kjálkalið (TMJ). Við þreifingu [...] er greinileg bólga og mikil eymsli við kjálkalið. Los á tönnum ekki það mikið að talin sé ástæða til að spengja tennur í bili a. m. k. Tannhold er þrútið og rauðara á áverkasvæði. Mælt er með að hvíla kjálkalið við öllu erfiði og hafa samband við sinn tannlækni til að taka tannmyndir og fylgjast með TMJ, tannholdi og tannfestu því vitað er að einkenni á/í tönnum geta komið fram löngu eftir sjálfan áverkann. Frekari skoðun fari fram þegar bólga hefur hjaðnað.“

Í málinu liggur áverkavottorð, undirritað af I tannlækni, dags. 2. janúar 2017. Þar segir að brotaþoli hafi komið til tannlæknisins 28. desember 2016 vegna eymsla í andliti og kjálkaliðsverkja. Hafi hún fengið högg á andlit í vinstri hlið 25. desember. Brotaþoli hafi kvartað aðallega undan verkjum í vinstri kjálkalið og á kinn svæði í vinstri hlið. Svo segir: „Sjáanlegt mar var að birtast á kinn við kinnbein [...]. Tekin var kjálkaröntgenmynd [...] til að staðfesta hvort kjálka- eða andlitsbrot hefðu átt sér stað. Engin brot voru sjáanleg á myndinni. Ekki var sjáanlegt að bit hefði raskast, en [brotaþoli] var aum við opnun munns. Tognun og/eða mar hefur líklega átt sér stað í kjálkalið og kinnasvæði. Henni var ráðlagt að taka ibuprófein í 10 daga til að minnka bólgu á svæðinu. Ef það myndi ekki duga til að lina verki og bólgu, þá var henni ráðlagt að leita til kjálkaliðssérfræðings og jafnvel gæti hún þurft á bitskinnu að halda til að hvíla neðri kjálka og kjálkalið á meðan græðsla fer fram, því slíkir áverkar geta valdið þrálátum verkjum í kjálkaliðum.“

Í málinu liggur vottorð vinnuveitanda brotaþola þess efnis að hún hafi verið frá vinnu „27. desember til og með 30. desember 2016.“

Í málinu liggur skjal, nefnt vottorð sálfræðings, dags. 8. nóvember 2017, undirritað af J sálfræðingi. Þar segir að brotaþola hafi verið vísað í áfallahjálp hjá áfallamiðstöð Landspítala eftir að brotaþoli hafi leitað á bráðamóttöku 25. desember 2016. J kveðst hafa hitt brotaþola tvívegis, 29. desember 2016 og 27. janúar 2017. Í fyrsta viðtali hafi brotaþoli lýst „slæmri líðan frá meintri líkamsárás og upplifun á margs konar tilfinningum, t. d. [hafi hún lýst] því að vera leið, hrædd, reið og upplifði skömm og sektarkennd.“ Í viðtalinu hafi geðslag hennar verið lækkað og hún grátið, hún hafi verið opinská og frásögn hennar trúverðug. Í samantekt í lok vottorðsins segir meðal annars: „Sálræn einkenni [brotaþola] í kjölfar meintrar líkamsárásar samsvara einkennum sem eru þekkt hjá fólki sem hefur upplifað alvarleg áföll eins og líkamsárás, nauðgun, stórslys eða hamfarir. Niðurstöður sjálfsmatskvarða samsvöruðu vel frásögnum [brotaþola] í viðtölum. Hún virtist ávallt hreinskilin, trúverðug og samkvæmt sjálfri sér. Eins og fram hefur komið var [brotaþoli] með truflandi áfallastreitueinkenni fyrst eftir meinta líkamsárás en sýndi mikið hugrekki í að takast á við þau einkenni og lækkuðu þau með tímanum þegar lengra leið frá meintri líkamsárás. Virtist [brotaþoli] hafa farið í eðlilegt bataferli eftir meinta líkamsárás en var þó ekki einkennalaus. Þrátt fyrir að [brotaþoli] virtist hafa farið í eðlilegt bataferli er líklegt að hún þurfi áfram í sínu daglega lífi að takast á við áminningar um meint brot og aðrar afleiðingar þess. Ljóst þykir að atburðurinn hefur haft víðtæk áhrif á líðan [brota þota].“

Í málinu liggur samantektarskýrsla lögreglu um skýrslu sem tekin hafi verið af brotaþola 25. desember 2016, frá klukkan 18:52-19:26. Í inngangi segir að viðstödd skýrslutökuna hafi verið B unnusti brotaþola og nafngreindur starfsmaður barnaverndarnefndar og félagsþjónustu. Í skýrslunni er haft eftir brotaþola að hún vilji kæra ákærða fyrir líkamsárás og „eignaspjöll á kveikjuláslykli bifreiðar hennar.“

Í málinu liggur endurrit úr sifjamálabók sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 22. marz 2018, þar sem brotaþoli var mætt vegna beiðni ákærða um álagningu dagsekta vegna tálmana sem hann telur brotaþola hafa beitt á umgengni hans við drenginn. Meðal annars er bókað: „Móðir segir að faðir barnsins hafi kjálkabrotið hana 25. desember 2016 sem hún segist hafa kært það og segir móðir að fyrirhugað sé að gefa út ákæru og að sögn lögreglu verði það gert fljótlega.“

Skýrslur fyrir dómi

Ákærði neitaði að hafa framið það brot sem fjallað er um í fyrri ákærulið. Þennan dag hefði hann undirbúið jólaboð en sonur hans hefði verið hjá móður sinni á aðfangadag. Ákærði hafi verið búinn að margspyrja brotaþola hvort drengurinn gæti verið hjá sér á þessum tíma. Brotaþoli hefði verið ósanngjörn og neitað. Ákærði hefði verið búinn að afskrifa það að drengurinn kæmi og boðið hefði verið að hefjast. Tveir vinir ákærða hefðu verið með þeim þar. Þá hefði drengurinn hringt og ákærði hafði þá gert ráð fyrir að það væri til að óska gleðilegra jóla. Þegar ákærði hefði komið í símann hefði drengurinn ekki sagt neitt við sig en ákærði hefði heyrt hann tala við brotaþola. Eftir því sem ákærði hefði getað skilið hefðu þau eitthvað verið að rífast. Einhverju síðar hefði ákærði lagt á og ekki hugsað um það frekar. Stuttu síðar hefði drengurinn hins vegar komið inn um útidyrnar, mjög glaður og ákærði hefði sjálfur orðið það líka en undrandi að sjá hann fyrirvaralaust. Ákærði hefði sagt drengnum að hann ætlaði aðeins að tala við brotaþola og hefði farið út fyrir. Brotaþoli hefði setið í aftursæti bifreiðar sinni. Ákærði hefði spurt hvort þau gætu rætt saman en hún hefði ekki svarað heldur fært sig yfir í bílstjórasætið. Ákærði hefði sagt að þau þyrftu að tala saman og að hún ætti ekki að koma með drenginn fyrirvaralaust. Brotaþoli hefði ekki svarað og gert sig líklega til að aka burt. Ákærði hefði farið að fremra farþegasætinu, beygt sig inn fyrir til taka lykilinn úr kveikjulásnum til að hindra brotaþola í að fara án þess að tala við sig um þetta. Er ákærði hefði teygt sig eftir lyklinum hefði brotaþoli klórað sig í andlitið. Í þessari atburðarás hefði ákærði aðeins verið að reyna að ná lyklinum en brotaþoli klórað hann í andlitið á meðan. Plast á fjarstýringu lykilsins hefði brotnað og brotaþoli tekið að öskra á sig að fara úr bifreiðinni og það hefði hann gert. Brotaþoli hefði sagt að hún myndi hringja til lögreglu og verið þá með mjög illkvittnislegt bros á vör. Ákærði hefði sagt að það væri gott að hún hringdi á lögreglu, hann myndi bíða hennar inni hjá sér.

Ákærði sagðist ekki fá séð að brotaþoli hefði getað fengið áverka af sínum völdum í bifreiðinni.

Þegar ákærði hefði komið aftur inn hefði D beðið við innganginn og spurt hvað hefði komið fyrir. Ákærði hefði sagt að sér liði mjög illa, hann héldi að hann hefði brotið lykilinn en hefði aðeins viljað tala við brotaþola. Ákærði hefði sagt D að brotaþoli væri að hringja á lögregluna. D hefði þá sagt að hún færi út að reyna að „koma vitinu fyrir“ brotaþola.

Ákærði sagði að á meðan á þessu hefði staðið hefði vinur sinn, K, verið inni með drengnum. Þeir væru miklir mátar.

Ákærði sagði að samband sitt og brotaþola hefði á þessum tíma verið illviðrasamt og flókið.

Ákærði sagðist hafa vitað að „þessi dagur myndi renna upp“. Ákærði hefði í raun engin réttindi sem faðir drengsins. Hefði hann réttindi virti brotaþoli þau einfaldlega ekki. Hann hefði reynt eftir fremsta megni að vera góður faðir og sinna syni sínum en brotaþoli hefði í [...] ár notað drenginn eins og vopn og reynt að koma honum milli þeirra. Ákærði sagði að á árinu [...] hefði hann farið að sækja drenginn til umgengni. Hann hefði komið að dyrunum og gert ráð ráð fyrir að drengurinn væri klæddur og reiðubúinn en svo hefði ekki verið. Ákærði hefði verið beðinn um að koma inn og klæða hann. Það hefði ákærði gert með semingi. Þegar hann hefði verið kominn inn í herbergi drengsins til að sækja föt hans hefði brotaþoli læst herbergisdyrunum. Brotaþoli hefði sagt að ef hann ætlaði að sækja drenginn yrði hann að slá sig. Ákærði hefði strax skilið hvað vekti fyrir henni og hefði sagt að það myndi hann aldrei gera, hún væri kona og [...] og hann vissi alveg hvað hún ætlaðist fyrir. Hún hefði endurtekið orð sín. Þegar hún hefði sagt ákærða að slá sig hefði hún haft sama illúðlega bros og þegar hún í bifreiðinni sagðist ætla að hringja á lögreglu. Ákærði hefði sagt að ef hún hleypti sér ekki út myndi hann hringja til lögreglunnar. Hefði brotaþoli þá gert gys að sér og kallað sig aumkunarverðan [...]. Ákærði hefði hringt til lögreglu og hefði brotaþoli þá klappað og sagt að hún myndi opna þegar lögreglan kæmi og þá gæti ákærði ekkert sannað.

Ákærði sagðist hafa notað ljót orð í samskiptum þeirra brotaþola en þau hefðu verið sögð í örvæntingu eftir margra ára ástand. Ákærði sagðist vilja biðja alla þá afsökunar sem hefðu þurft að lesa þau orð. Hann hefði notað ljót orð en hann myndi aldrei lemja nokkurn mann, hvað þá konu sem auk þess væri [...]. Brotaþoli væri mjög góður lygari. Árum saman hefði ákærði verið hræddur vegna þess. Niðurstaða sín væri sú að brotaþoli hataði sig meira en hún elskaði son sinn.

Brotaþoli sagði að ákærði hefði hringt kvöldið áður og talað við son þeirra. Þeir hefðu orðið ásáttir um að drengurinn kæmi til ákærða á jóladag til að borða hátíðamat og opna pakka. Á leið til ákærða hefði drengurinn hringt til hans og sagt að hann væri á leiðinni. Þegar þangað hefði verið komið hefði drengurinn farið út. Hann hefði verið með mikið dót með sér og þurft að fara tvær ferðir. Brotaþoli hefði beðið við bifreiðina og gert ráð fyrir að drengurinn kæmi út aftur að ná í það sem hann hefði ekki getað tekið í fyrri ferðinni. Drengurinn hefði hins vegar ekki komið út heldur ákærði og brotaþoli hefði strax séð á honum „í hvað [stefndi]“. Brotaþoli hefði hlaupið inn í bifreiðina, lokað og reynt að læsa öllum dyrum. Ákærði hefði náð að rífa upp fremri farþegadyrnar áður en brotaþoli næði að læsa. Ákærði hefðikomið inn í bifreiðina en brotaþoli hefði tvívegis sagt honum að fara úr henni. Ákærði hefði þá rifið lykilinn úr kveikjulásnum, brotið hann og kastað frá sér. Brotaþoli hefði aftur sagt ákærða að fara úr bifreiðinni og hefði ákærði þá kýlt sig í andlitið vinstra megin. Eftir það hefði ákærði farið en brotaþoli hringt til lögreglu. Næst hefði sambýliskona ákærða komið út, rifið upp bílstjóradyrnar og „hraunaði yfir [brotaþola] alls konar ljótum orðum“. Brotaþoli hefði sagt henni að brotaþoli hefði kýlt sigog hefði spurt hana hvort hún hefði séð það. Sambýliskonan hefði ekki gefið neitt út á það en haldið áfram að tala yfir henni. Brotþoli sagði engan annan hafa komið út úr húsinu.

Brotaþoli sagði að strax þetta kvöld hefði sér orðið mjög illt í kinn og tönnum, einkum í efri gómi vinstra megin, og verið dofin í vör þar yfir. Brotaþoli hefði skolfið vegna áfallsins sem hún hefði orðið fyrir. Höggið hefði verið mjög fast og hefði brotaþoli ekki getað ekið bifreið sinni á lögreglustöðina. Lögregluþjónn hefði séð í hvernig ástandi brotaþoli hefði verið og hefði ekið bifreiðinni á stöðina.

Af lögreglustöðinni hefði brotaþoli farið á bráðamóttöku á spítalanum og þar verið sett í allskyns myndatökur og skoðanir. Næstu daga hefði brotaþoli farið til tannlækna sem skoðað hefðu kjálkalið, bit og tennur. Brotaþoli hefði fundið til í kinninni í marga mánuði á eftir. Næstu nætur hefði brotaþoli átt mjög erfitt með svefn.

Brotaþoli sagðist ekki vita hvernig áverkar á andliti ákærða væru til komnir. Þeir væru ekki af sínum völdum.

Vitnið B, var sambýlismaður brotaþola á þeim tíma sem atvik málsins urðu. Vitnið sagði þeirri sambúð nú lokið.

Vitnið sagði brotaþola hafa hringt til sín síðari hluta dags og þá verið hágrátandi og í „einhvers konar losti“. Hún hefði sagt að hún hefði orðið fyrir árás og bíllykillinn hefði verið brotinn. Brotaþoli hefði verið á bifreið vitnisins og hefði beðið vitnið um að koma með aukalykil. Vitnið hefði verið komið á staðinn um tuttugu mínútum síðar og lögregla þá verið komin. Vitnið hefði í kjölfarið fylgt brotaþola á lögreglustöð og svo á bráðamóttöku.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði sagt að hún hefði verið að fylgja syni sínum til ákærða. Ákærði hefði þá komið „hlaupandi út og rifið upp bílhurðina og hún var að reyna að komast í burtu og þá hafi hann brotið lykilinn af bílnum og slegið hana í andlitið.“ Vitnið sagði að brotaþoli hefði verið bólgin og í miklu losti. Vitnið hefði aldrei séð hana þannig. Hún hefði verið „mjög niðurbrotin“. Hún hefði átt erfitt með að borða því losnað hefði um tennur. Þetta hefði verið „mjög erfiður tími á eftir, sérstaklega andlega“.

Vitnið sagði að sambýliskona ákærða hefði haft samband við sig og sagt að enginn ágreiningur væri um að hann hefði brotið lykilinn og hefði boðið fram greiðslu. Vitnið hefði svarað eitthvað á þá leið að það myndi tala við lögmann sinn sem hefði sagt sér „sitthvað hvernig ætti að reikna þetta, en síðan heyrðist ekkert meira.“

Vitnið sagðist enga ástæðu hafa til að draga í efa frásögn brotaþola. Vitnið hefði ekki heyrt neitt eða séð sem gæfi til kynna að frásögn hennar væri ekki rétt.

Vitnið D, kona ákærða, sagði hann hafa beðið um að fá að vera með syni sínum umræddan dag en brotaþoli hefði ítrekað neitað. Skyndilega hefði drengurinn svo gengið inn til þeirra. Ákærði hefði sagt drengnum að gaman væri að sjá hann en spurt hvað hann væri að gera og hvort móðir hans væri úti. Drengurinn hefði játað því og ákærði farið út og ætlað að tala við brotaþola. Hann hefði þá verið mjög rólegur. Vitnið sagðist hafa heyrt brotaþola öskra og svo hefði ákærði komið inn. Vitnið hefði þá staðið í anddyrinu og spurð hvað komið hefði fyrir. Ákærði þá sagt að brotaþoli væri „bara brjáluð“. Nánar spurt hafði vitnið eftir ákærða að „um leið og hún sá hann, að þá brjálaðist hún.“ Ákærði hefði verið „í sjokki“. Vitnið hefði þá ákveðið að fara út og tala við brotaþola en því hefði lokið með því að brotaþoli hefði sparkað í vitnið og samskipti þeirra orðið hvorki skemmtileg né falleg.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði sagt að ákærði hefði kýlt sig og hefði spurt hvort vitnið hefði séð það.

Vitnið sagðist enga áverka hafa séð á brotaþola. Ákærði hefði hins vegar verið „allur klóraður í framan“. Vitnið sagði þau ákærða hafa verið saman í fimm ár. Hann hefði aldrei haft uppi neina ofbeldistilburði í þeirra sambandi. Hann ætti til „að blóta, en ekkert meira en það.“ Vitnið sagðist enga ástæðu hafa til að efast um lýsingu ákærða á atvikum.

Vitnið sagði að brotaþoli hefði áður ekið drengnum heim til þeirra og farið strax. „Við hefðum getað verið ekki heima.“

Vitnið E lögregluþjónn sagðist hafa farið í útkall ásamt félaga sínum en tilkynnt hefði verið um heimilisófrið. Á vettvangi hefði verið kona í bifreið, í uppnámi og sagt að mikið hefði gengið á. Hún hefði verið að skila dreng til föður og „upp hafi komið einhver átök. Hún hafi fengið högg í andlit.“ Lögregla hefði farið inn í húsið og talað við karl og konu og þau hefðu einnig sagt að þau hefðu orðið fyrir líkamsárás, konan fengið spark í kvið og karlinn högg í andlit. Enga áverka hafi verið að sjá á þeim. Í framhaldi af þessu hefði rannsóknarlögreglumaður verið kallaður út og hann tekið við rannsókn málsins á vettvangi.

Vitnið sagðist hafa ritað skýrslu sína mjög stuttu eftir þetta, strax við komu aftur á lögreglustöð.

Vitnið staðfesti skýrslu sem það hefði ritað ímálinu 9. október 2017.

Vitnið G læknir staðfesti vottorð sitt. Brotaþoli hefði verið „með bólgu og þrota yfir kinnbeininu vinstra megin, það mikið að við svona vorum svona jafnvel að velta fyrir okkur hvort það gæti verið brot þarna í efri kjálka, hún var með verk þarna út í kjálkaliðinn og vont með að bíta fast, en það reyndist ekki vera.“ Vitnið sagði að sér hefði komið mjög á óvart ef um brot hefði verið að ræða, en ákveðið hefði verið að ganga úr skugga um það. Þetta hefði verið megin áverkinn, hún hefði fengið högg á kinnbeinið vinstra megin.

Vitnið var spurt hve lengi áverki sem þessi væri að verða sýnilegur. Vitnið svaraði: „Ja svona eins og þetta var hjá henni, það var ekki kominn blár eða fleiri litir í marinu, þetta var bara svona þroti og maður getur sagt svo smá blámi þarna yfir kinnbeininu, það var sjáanlegur munur og mikil þreifieymsli þarna yfir kjálkabeininu þannig að þetta gat alveg passað við nýlegan áverka sem að getur verið þess vegna frá klukkutíma og upp í einhverja klukkutíma.“ Vitnið var spurt hvort áverkinn myndi myndast fyrr, svo sem á hálftíma eða ríflega það, og svaraði að stundum væri aðeins mar, það kæmi blæðing í mjúkvefinn og mar gæti verið misstórt og sollið. Þetta hefði verið frekar þroti en laus blæðing undir húð. „Þetta er svona þroti sem maður myndi búast við að væri jafnvel einhverja, kannski svona meira en klukkutíma að þróast upp í.“ Vitnið var spurt hvort áverkinn sæist örfáum mínútum eftir að hann hefði verið veittur, og svaraði: „Ef að það byrjar að blæða eitthvað smá og er smá roði, það getur maður séð strax en svo getur þrotinn og bólgan í marinu orðið heldur meiri eftir sem að líður á, svona fyrstu klukkutímana.“ Vitnið var spurt hvort áverkar brotaþola hefðu verið þess eðlis að leikmaður greindi þá skömmu eftir að högg hefði verið veitt. Vitnið svaraði: „Já, það væri hægt að sjá að það væri að minnsta kosti roði, það væri kominn roði þarna yfir kinnbeinið og náttúrulega við þreifingu væri eymsli, en svona smá þroti og sérstaklega roði myndi koma strax fram eftir svona högg.“ Nánar spurt sagði vitnið: „Sko, þetta er náttúrulega ekki það áberandi, að maður myndi þurfa að rýna í þetta og það sést náttúrulega á ljósmyndunum líka, þetta er ekkert svona sem blasir við, en ef maður skoðar vel, þá er þarna sérstaklega yfir kinnbeinshornið þá er þroti og svo til viðbótar þar sem maður séð þá er náttúrulega hvelleymsli og svo er hún með þessar kvartanir, en eins og ég sagði áðan, það hefði komið mjög á óvart ef þetta hefði verið brotið en við vildum ganga úr skugga um það. [...] En eins og ég segi, ég hugsa að flestir sem að hefðu séð hana og horft þarna vel yfir að þeir hefðu séð þarna einhver áverkamerki.“ Vitnið var nánar spurt hvort lögregluþjónar á vettvangi, um stundarfjórðungi eftir atviki, hefðu séð áverka, og svaraði: „Það gæti sko, ef að er ekki beinlínis verið að skoða staðinn sem slíkan, svona náið, að þá er ekkert víst að viðkomandi hafi tekið eftir þessu“.

Vitnið L tannlæknir staðfesti vottorð sitt. Brotaþoli hefði komið og kvartað yfir eymslum hægra megin í efri kjálka. Svolítil bólga hafi verið sjáanleg utanfrá og eymsli í tönnum. Brotaþoli hefði sagt að barnsfaðir sinn hefði veitt sér högg undir vinstra kinnbein.

Vitnið F rannsóknarlögregluþjónn sagðist hafa tekið skýrslu af brotaþola á lögreglustöð og hafa eftir það farið á heimili ákærða og tekið skýrslu af honum.

Vitnið sagði að það hefði ekki séð áverka á brotaþola en hún hefði verið „grátbólgin“. Hún hefði virkað í mikilli geðshræringu, miður sín og grátið mikið. Á ákærða hefði vitnið séð rispur eins ogeftir klór. Ákærði hefði mjög rólegur en „þó brugðið eftir atvikið.“ Brotaþoli hefði lýst hvar hún hefði verið kýld en ákveðið hefði verið að taka ekki ljósmyndir af henni því enga áverka hefði verið að sjá. Það svæði, sem hún segði hafa verið kýlt, hefðiverið skoðað sérstaklega og þar ekkert verið sjáanlegt. Aðspurt sagði vitnið að þar gæti skipt máli að brotaþoli hafi verið grátbólgin.

Vitnið J staðfesti vottorð sitt.

Vitnið K sagðist hafa verið boðið í jólamat hjá vinum sínum, ákærða og D. Fyrr um daginn hefði ákærði tjáð vitninu að sonur sinn yrði ekki í boðinu. Ákærði hefði viljað fá hann en brotaþoli hefði synjað því. Þegar þau hefðu verið við það að setjast til borðs hefði drengurinn komið og hefði ákærða brugðið mikið við að sjá hann. Ákærði hefði farið út til þess að ræða við brotaþola en vitnið, D og [...] vitnisins, sem einnig hefði verið í boðinu, hefðu beðið inni með drengnum. Ákærði hefði komið aftur inn fimm til tíu mínútum síðar og þá sýnilega verið í uppnámi. Ákærði hefði sagt brotaþola vera úti og að þau hefðu deilt. Drengurinn hefði orðið órólegur að heyra þetta en vitnið hefði verið áfram með honum í eldhúsinu. D hefði farið út og þær brotaþoli deilt. D hefði síðar komið inn, í jafnmiklu ef ekki meira uppnámi og ákærði hafði verið, og sagt að brotaþoli hefði sparkað í sig. Ákærði og drengurinn hefðu orðið mjög órólegir en vitnið hefði reynt að róa alla og sinna jólagjöfum og slíku. Um tuttugu mínútum síðar hefðu tvær manneskjur komið og talað við alla viðstadda um atburðina.

Vitnið sagði að bæði ákærði og D hefðu sagt brotaþola hafa verið í miklu skapi og miklar deilur orðið. Ákærði hefði einnig sagt að hann hefði brotið bíllykil brotaþola. Vitnið sagðist telja að ákærði hefði verið að reyna að taka lykilinn úr kveikjulásnum með þessum afleiðingum. Ákærði hefði haldið um andlit sitt og talað um meiðsli þar, en vitnið hefði ekki séð neina áverka þar. Þar hefðu þó getað verið áverkar, vitnið hefði ekki gáð að þeim, athyglin hefði verið mun frekar á drengnum.

Vitnið sagði að ákærði hefði verið í uppnámi þegar hann hefði farið út til að ræða við brotaþola. Hann hefði ekki verið í árásarhug heldur frekar verið ráðvilltur.

Vitnið sagði þá ákærða vera góða vini.

Vitnið M lögregluþjónn sagðist hafa komið á vettvang og séð konu sitja í bifreið. Konan hefði verið grátandi, í uppnámi og sagt að hún hefði orðið fyrir árás. Lögregla hefði farið inn og spjallað við þá sem þar voru. Þar hefði verið sagt að sú í bifreiðinni hefði sparkað „í þau“. Hvort hefði þannig bent á annað.

Vitnið sagðist ekki hafa tekið eftir áverkum en konan í bifreiðinni hefði verið grátbólgin.

Niðurstaða

Í fyrri ákærulið er ákærða gefið að hafa slegið brotaþola í andlitið þannig að hún hafi þar fengið yfirborðsáverka. Hann neitar sök.

Ákærði og brotaþoli gáfu bæði skýrslu fyrir dómi. Bæði voru þau skýr og trúverðug og hefur hvort verið sjálfu sér samkvæmt.

Brotaþoli hefur frá öndverðu borið um að ákærði hafi slegið sig í andlitið. Hún segir fyrst þannig frá er hún hefur samband við Neyðarlínuna örskömmu eftir að ákærði er farinn frá henni og inn til sín.

Af vottorði og skýrslu G læknis er sannað að brotaþoli hafi við komu á bráðamóttöku verið með sýnilegt mar og bólgu. Í lögregluskýrslum er ekki getið um neitt slíkt og raunar þvert á móti því lögregluþjónar segjast enga áverka hafa séð á brotaþola. Fyrir dómi sagði G að brotaþoli hefði verið með þrota „sem maður myndi búast við að væri jafnvel einhverja, kannski svona meira en klukkutíma að þróast upp í.“ Skýrsla læknisins verður skilin þannig að mögulegt hefði verið fyrir lögregluþjónana að sjá merki um áverka á vettvangi en að þeir hefðu ekki hlotið að gera það, að minnsta kosti ef þeir hefðu ekki skoðað umræddan stað á andliti brotaþola vel og náið. Þá kom fram hjá F og M lögregluþjónum að brotaþoli hefði verið grátbólgin. Má ætla að það, að brotaþoli hafði grátið og var grátbólgin, hafi haft áhrif á möguleika lögregluþjónanna til að greina áverka á henni á vettvangi og við skýrslutöku. Í vottorði G segir að á andliti brotaþola hafi verið „aðeins sýnileg bólga á vinstri vanga og [að hún hafi verið] aðeins rauðari yfir kinnbeini þar sem hún [hafi verið] hvellaum.“ B, sem þá var sambýlismaður brotaþola, var með henni í yfirheyrslu lögreglu og fylgdi henni á bráðamóttöku. B sagði fyrir dómi að hann hefði hvorki heyrt og séð neitt sem gæfi til kynna að frásögn brotaþola af atvikum væri röng. Felst í því svari hans að honum sé ekki kunnugt um neitt annað sem valdið geti áverkum þeim sem sannað er að voru á brotaþola er hún kom á bráðamóttöku.

Að mati dómsins veita þeir áverkar sem brotaþoli var með við komu á bráðamóttöku ákæruliðnum verulega stoð, en ekki hefur neitt komið fram sem bendir til þess að önnur ástæða sé fyrir þeim en það hnefahögg sem brotaþoli ber að ákærði hafi veitt sér.

Við munnlegan málflutning var byggt á því af hálfu ákærða að brotaþoli hefði orðið uppvís af því að segja rangt frá atvikinu en hún hefði við fyrirtöku hjá sýslumanni, vegna annars ágreinings þeirra ákærða, borið að ákærði hefði í umræddum atburði kjálkabrotið sig. Ljóst er að það gerði ákærði ekki, þótt læknar hafi í upphafi talið rétt að ganga úr skugga um það. Miða verður við að rétt sé hermt í sifjamálabók sýslumanns og þar með að brotaþoli hafi sagt svo hjá sýslumanni. Þótt brotaþoli muni þar hafa talað á þennan veg þykir það ekki verða til þess að framburður hennar fyrir dómi í þessu máli verði þar með metinn ótrúverðugur um það atriði að ákærði hafi slegið brotaþola.

Þegar horft er á skýran og trúverðugan framburð brotaþola og þá verulegu stoð sem hann þykir fá í þeim áverkum sem sannað er að brotaþoli hafði er hún kom á bráðamóttöku telst sannað, gegn neitun ákærða, að ákærði hafi umrætt sinn slegið brotaþola einu sinni í andlitið með þeim afleiðingum að hún hafi hlotið yfirborðsáverka á höfuð. Sú háttsemi er réttilega færð til 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940 í ákæru.

Í síðari ákærulið er ákærða gefið að sök að hafa framið eignaspjöll með því að hafa skemmt kveikjuláslykla bifreiðarinnar [...]. Eigandi þeirrar bifreiðar mun þá hafa verið B. Mál samkvæmt 1. mgr. 257. gr. laga nr. 19/1940 skal aðeins höfðað að sá krefjist sem misgert er við. Af gögnum málsins verður ekki ráðið að B hafi berum orðum gert refsikröfu á hendur ákærða. Er brotaþoli fyrri ákæruliðar var yfirheyrð á lögreglustöð var B af einhverjum ástæðum viðstaddur og samkvæmt skýrslu lét hann þar nokkuð að sér kveða, gerði að minnsta kosti eina athugasemd og svaraði að minnsta kosti tveimur spurningum. Í lok yfirheyrslunnar er haft eftir brotaþola fyrri ákæruliðar að hún vilji kæra ákærða fyrir líkamsárás og eignaspjöll og vísaði brotaþolinn þar til kveikjulásslykilsins. Næst eru þau bæði spurð hvort þau vilji tjá sig frekar og er því neitað. Í bótakröfu B á hendur ákærða er gerð krafa um að bótakrafan verði tekin upp í ákæru og hún verði dæmd í væntanlegu refsimáli á hendur ákærða. Í greinargerð ákærða er ekki byggt á því að ekki séu uppfyllt skilyrði 4. mgr. 257. gr. laga nr. nr. 19/1940 fyrir útgáfu ákæru fyrir eignaspjöll þar sem brotaþolinn B hafi í raun ekki gert kröfu um málshöfðun. Að öllu athuguðu þykja ekki efni til að vísa ákæruliðnum frá dómi af þessari ástæðu.

Ákærði hefur borið að sér hafi komið mjög á óvart að sonur sinn hefði óvænt komið til sín umrætt kvöld, þar sem brotaþoli hafi áður synjað um slíkt. Fær þetta stoð í framburði D, konu ákærða, og K, vinar ákærða sem sat boð þeirra þetta kvöld. Þá hafa verið lögð fram gögn um samskipti ákærða og brotaþola sem styðja að brotaþoli hafi hafnað því að drengurinn færi til ákærða þetta kvöld. Á hinn bóginn hafa verið lögð fram gögn um að símasamskipti hafi verið kvöldið áður, en eðlilega liggja ekki fyrir gögn um innihald þeirra. Ákærði fór út og kveðst hafa ætlað að ræða við brotaþola. Hann hafi beygt sig inn í bifreið hennar og tekið í lykilinn til að koma í veg fyrir að hún æki burt. Samkvæmt grundvallarreglu sakamálaréttarfars hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og allt annað sem honum er í óhag á ákæruvaldinu. Vafi verður skýrður ákærðum manni í hag. Þegar á allt er horft verður ekki talið sannað að ákærði hafi haft ásetning til að skemma eða eyðileggja kveikjuláslykilinn og þykir því ekki verða vísað á bug að svo hafi farið fyrir slysni og gáleysi ákærða. Fyrir gáleysisverknað verður ekki refsað samkvæmt 1. mgr. 257. gr. almennra hegningalaga og verður ákærði sýknaður af síðari ákærulið. Samkvæmt þeirri niðurstöðu verður einkaréttarkröfu vegna þess liðar vísað frá dómi.

Brot ákærða samkvæmt fyrri ákærulið er að því leyti alvarlegra en ella að högg ákærða kom í höfuð brotaþola, sem er barnsmóðir og fyrrverandi sambýliskona hans. Samkvæmt sakavottorði hefur ákærði ekki sakaferil sem skiptir hér máli. Refsing ákærða ákveðst fangelsi í einn mánuð en rétt er að fresta fullnustu hennar og skal hún falla niður að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð.

Ákærði hefur framið brot gegn brotaþola fyrri ákæruliðar og ber bótaábyrgð á því.

Brotaþoli og hver sá annar sem telur sig eiga kröfu að einkarétti á hendur sakborningi vegna refsiverðrar háttsemi hans getur leitað dóms um hana í sakamáli, svo sem brotaþoli gerir hér. Kröfu verður ekki komið fram vegna annars en þeirrar refsiverðu háttsemi sem ákærður maður er sakfelldur fyrir.

Í ákæru er ákærða gefin að sök líkamsárás sem hafi valdið yfirborðsáverka á höfði. Í ákærunni er ekki getið um neina áverka á tönnum brotaþola og verður ákærða ekki gert að greiða bætur vegna kostnaðar brotaþola af því að leita til tannlækna eftir atvikið. Krafa vegna komu á Landspítala og vegna kaupa á verkjalyfi, alls 15.977 krónur, verður hins vegar tekin til greina. Ekki þykja efni til að gera ákærða að greiða brotaþola 1.200 króna kostnað vegna komu hennar á heilsugæzlustöð í apríl 2017.

Ákærði byggir á því að lækka eigi bætur vegna sjónarmiða um eigin sök og áhættutöku brotaþola. Ekkert liggur fyrir í málinu um að þau atriði eigi hér við.

Krafa um þjáningabætur þykir ekki studd öðru handbæru en vottorði vinnuveitanda um að brotaþoli hafi verið frá vinnu í fjóra daga í lok desember 2016. Krafan þykir vanreifuð og verður vísað frá dómi.

Þegar á allt er horft verður ákærða gert að greiða brotaþola 200.000 krónur í miskabætur. Alls verður ákærða því gert að greiða brotaþola 215.977 krónur ásamt vöxtum eins og í dómsorði greinir. Ákærða var birt fyrirkall 26. 3. 2018 og liggur ekki fyrir að bótakrafa hafi verið birt fyrr en þá.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, O-kk-ef E-kk-ef lögmanns, ákveðast 867.928 krónur með virðisaukaskatti og í ljósi málsúrslita er rétt að ríkissjóður greiði fjórðung þeirra á móti ákærða. Þóknun réttargæzlumanns brotaþola, A-kvk-ef B-kvk-ef J-kvk-ef lögmanns, 517.080 krónur með virðisaukaskatti og 100.700 króna annar sakarkostnaður er vegna fyrri ákæruliðar og verður ákærði dæmdur til greiðslu þessa. Gætt var 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008. Af hálfu ákæruvaldsins fór S-kk-nf P-kk-nf Ó-kk-nf aðstoðarsaksóknari með málið. Þ-kk-nf D-kk-nf héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð

Ákærði, X, sæti fangelsi í einn mánuð. Fullnustu refsingarinnar skal frestað og niður skal hún falla að liðnum tveimur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. laga nr. 19/1940.

Ákærði greiði A 215.977 krónur ásamt vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 25. desember 2016 til 26. apríl 2018, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Bótakröfu B er vísað frá dómi.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, O-kk-ef E-kk-ef, 867.928 krónur, greiði ákærði að þremur fjórðuhlutum en ríkissjóður að fjórðungi. Ákærði greiði 517.080 króna þóknun réttargæzlumanns brotaþola, A-kvk-ef B-kvk-ef J-kvk-ef og 100.700 króna annan sakarkostnað.