264/2021

Útdráttur

A slasaðist í bifhjólaslysi árið 2013 og greiddi V hf. honum bætur úr sjúkra- og slysatryggingu en A gerði fyrirvara um rétt til frekari bóta vegna varanlegrar örorku.

Árið 2020 krafðist A frekari bóta úr tryggingunni á grundvelli nýrrar álitsgerðar örorkunefndar. V hf. hafnaði frekari greiðslu með vísan til greinar 3.7 í skilmálum sjúkra- og slysatryggingarinnar. Höfðaði A þá mál til heimtu frekari bóta. Með hinum áfrýjaða dómi var V hf. sýknaður af þeirri kröfu. Í dómi Landsréttar kom fram að í lýsingu hins áfrýjaða dóms á málsástæðum A væri þess hvergi getið að hann byggði kröfu sína á 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga.

Í niðurstöðukafla héraðsdóms væru því til samræmis einungis raktar aðrar málsástæður A. Ekki hefði verið unnt að komast efnislega að niðurstöðu í héraði um sýknu V hf. af kröfum A án þess að afstaða væri tekin til allra málsástæðna hans. Varð af þeim sökum ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf og R-kvk-nf B-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 19. apríl 2021 að fengnu áfrýjunarleyfi. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 9. febrúar 2021 í málinu nr. E- [...]/2020.

2

Áfrýjandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða honum 469.564 krónur með almennum vöxtum samkvæmt 1. mgr. 123. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga frá 12. maí 2016 til 27. apríl 2020, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá þeim degi til greiðsludags. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti eins og málið væri eigi gjafsóknarmál.

3

Stefndi krefst þess að niðurstaða hins áfrýjaða dóms verði staðfest. Krafist er málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti, verði fallist á kröfur stefnda, en að málskostnaður verði að öðrum kosti látinn niður falla.

Niðurstaða

4

Svo sem er rakið í hinum áfrýjaða dómi varð áfrýjandi fyrir slysi 30. júní 2013 er hann féll af bifhjóli en hann var tryggður með sjúkra- og slysatryggingu hjá stefnda. Í matsgerð 7. apríl 2016 var varanlegur miski áfrýjanda vegna slyssins metinn 15 stig en varanleg örorka 20%. Voru áfrýjanda greiddar bætur úr tryggingunni á grundvelli matsgerðarinnar 13. maí 2016 en fyrirvari var gerður af hans hálfu um rétt til frekari bóta vegna varanlegrar örorku.

5

Með beiðni til örorkunefndar 21. október 2019 var óskað eftir mati nefndarinnar á varanlegum miska og varanlegri örorku áfrýjanda. Í álitsgerð nefndarinnar 5. febrúar 2020 var varanlegur miski hans metinn 22 stig en varanleg örorka 35%. Með bréfi 27. mars 2020 krafði áfrýjandi stefnda um viðbótargreiðslu úr tryggingunni á grundvelli álitsgerðar örorkunefndar. Stefndi hafnaði frekari greiðslu úr tryggingunni með vísan til greinar 3.7 í skilmálum sjúkra- og slysatryggingarinnar. Nánar tiltekið vísaði stefndi til þess að hann teldi að krafa áfrýjanda væri fallin niður sökum þess að matsgerðar sem viðbótarkrafan byggði á hefði ekki verið aflað innan þriggja ára frá slysi svo sem áskilið væri í fyrrgreindum skilmála tryggingarinnar.

6

Í héraðsdómsstefnu kemur fram að áfrýjandi byggi kröfu sína á því að túlkun stefnda á grein 3.7 í skilmálum fyrrgreindrar sjúkra- og slysatryggingar fái ekki staðist þar sem í greininni sé ekki lögð sú kvöð á hann að afla matsgerðar innan fyrrgreindra tímamarka. Kemur þar jafnframt fram að verði ekki á það fallist byggi hann á því að grein 3.7 stangist á við ákvæði laga nr. 30/2004 og beri af þeim sökum að virða að vettugi. Loks kemur þar fram að virða beri greinina að vettugi á grundvelli laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga, einkum 36. gr.

7

Í greinargerð áfrýjanda til Landsréttar kemur fram að hann byggi á öllum sömu málsástæðum, röksemdum og lagarökum og fram komi í héraðsdómsstefnu. Spurður hér fyrir dómi staðfesti lögmaður áfrýjanda að málatilbúnaður hans væri meðal annars reistur á 36. gr. laga nr. 7/1936, auk fyrrgreindra málsástæðna.

8

Í lýsingu hins áfrýjaða dóms á málsástæðum áfrýjanda er þess hvergi getið að hann byggi kröfu sína á 36. gr. laga nr. 7/1936. Í niðurstöðukafla héraðsdóms eru því til samræmis einungis raktar aðrar málsástæður áfrýjanda. Ekki var unnt að komast efnislega að niðurstöðu í héraði um sýknu stefnda af kröfum áfrýjanda án þess að afstaða yrði tekin til allra málsástæðna hans. Verður af þeim sökum ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju.

9

Rétt er að málskostnaður fyrir Landsrétti falli niður. Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda fyrir Landsrétti greiðist úr ríkissjóði, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð :

Hinn áfrýjaði dómur er ómerktur og er málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppsögu dóms að nýju.

Málskostnaður fyrir Landsrétti fellur niður.

Gjafsóknarkostnaður áfrýjanda, A, fyrir Landsrétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans, S-kk-ef C-kk-ef lögmanns, 900.000 krónur.