635/2019

Útdráttur

H var sakfelldur fyrir stórfellda líkamsárás með því að hafa veist að A með ítrekuðum höggum og spörkum í andlit og búk, klætt hana úr öllum fötunum og því næst yfirgefið hana þar sem hún lá nakin, mikið slösuð og án bjargar í götunni. Voru brotin talin varða við 209. gr., 217. gr., 2. mgr. 218. gr. og 1. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing hans var ákveðin með hliðsjón af 60. og 78. gr. almennra hegningarlaga auk þess sem litið var til 1., 2., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. laganna. Var refsing hans ákveðin fangelsi í fjögur ár auk þess sem honum var gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir Á-kk-nf H-kk-nf, J-kk-nf S-kk-nf og O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 26. ágúst 2019 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Suðurlands 23. júlí 2019 í málinu nr. S[…]/2018.

2 Ákæruvaldið krefst þess að hafnað verði kröfu ákærða um ómerkingu hins áfrýjaða dóms. Þá krefst ákæruvaldið þess að refsing ákærða verði þyngd.

3 Ákærði krefst þess aðallega að héraðsdómur verði ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar. Til vara krefst hann þess að hinum áfrýjaða dómi verði hrundið og breytt á þá leið að ákærði verði sýknaður af kröfum samkvæmt 2. tölulið ákæru og sýknaður af einkaréttarkröfu brotaþola. Að því frágengnu að refsing hans verði milduð og að fjárhæð einkaréttarkröfu brotaþola verði lækkuð.

4 Brotaþoli, A, krefst þess að ákærði verði dæmdur til að greiða henni miskabætur að fjárhæð 8.000.000 króna ásamt þeim vöxtum sem greinir í hinum áfrýjaða dómi.

Málsatvik og sönnunarfærsla

5 Málsatvikum er ítarlega lýst í hinum áfrýjaða dómi auk þess sem þar er lýst með greinargóðum hætti framburðum vitna sem komu fyrir héraðsdóm.

6 Í málinu liggja fyrir fjórar matsgerðir sem dómkvaddur matsmaður, L réttarmeinafræðingur, hefur unnið. Ein matsgerðin snýr að mati á áverkum á höndum og andliti ákærða og önnur að blóðblettum sem fundust á skó hans. Í tveimur matsgerðanna var á hinn bóginn svarað spurningum um það hver væri líklegasta orsök þess að brotaþoli fékk áverka á höfuð og líkama og jafnframt hvort mögulegt væri að ákvarða hvort áverkar á andliti stöfuðu af höggum eða spörkum eða vegna átaka er föt voru rifin af henni. Í fyrri matsgerðinni 2. júní 2018 var komist að þeirri niðurstöðu að sýnilegir áverkar á andliti og höfði brotaþola væru vegna hnitmiðaðra höggáverka sem líklegast væru vegna margra hnefahögga. Þá segir í matsgerðinni að ekki sé „útilokað en er síður líklegt“ að brotaþoli hafi orðið fyrir mörgum spörkum. Til grundvallar matsgerðinni lágu þrjár ljósmyndir sem teknar höfðu verið af andliti brotaþola á sjúkrahúsinu […]. Á þeim myndum sjást ekki áverkar á enni brotaþola þar sem hár hennar hylur það að miklu leyti. Tekið er fram í matsgerðinni að ljósmyndirnar séu í frekar lélegum gæðum sem takmarki mjög réttarmeinafræðilegt mat. Í framhaldi af útgáfu matsgerðarinnar óskaði ákæruvaldið eftir því að matsmaður fengi aðgang að ljósmyndum sem teknar voru af brotaþola af starfsfólki Landspítalans, eftir að hún hafði verið flutt þangað […], og að lagt yrði fyrir hann að leggja nýtt mat á áðurgreindar spurningar. Héraðsdómur úrskurðaði 19. júní 2018 að ljósmyndirnar skyldu afhentar matsmanni og var lagt fyrir hann að leggja nýtt mat á spurningarnar. Í viðbótarmatsgerð 30. júní 2018 kemur fram að eftir skoðun nýrra ljósmynda breyti matsmaðurinn fyrra áliti sínu á líkum á því að spark eða tramp hafi orsakað áverka úr því að vera „síður mögulegt (less likely) í jafn mögulegt (equally likely)“. Þá segir í áliti matsmannsins: „Til viðbótar áverkum, sem þegar hafa verið metnir, hafði [brotaþoli] óreglulega mynsturlagaða margúla með minniháttar skrámum á vinstra ennissvæði og á vinstri kinn. Þótt áverkar af þessum toga geti verið afleiðing viðkomu vegna falls á sambærilegt mynstrað yfirborð, er einnig mögulegt að tvö spörk eða trömp, annað á enni og hitt á höku, geti valdið þeim.“

7 Fyrir Landsrétti var spilaður hluti af upptöku, í hljóði og mynd, af framburði dómkvadds matsmanns við aðalmeðferð málsins fyrir héraðsdómi 14. júní 2019. Við upphaf skýrslutökunnar vísaði hann til nánari skýringa á niðurstöðum matsgerða sinna til 19 ljósmynda, sem hann hafði tekið saman, úr gögnum sem hann hafði fengið afhent við meðferð matsmálanna. Í framburðinum kom fram að hann hefði stækkað ljósmyndirnar og unnið þær svo að unnt væri að glöggva sig betur á því hvernig áverkar brotaþola og ákærða hefðu komið til. Við upphaf skýrslutökunnar tók dómari málsins ákvörðun um að leggja ljósmyndirnar frá matsmanninum fram sem nýtt dómskjal þrátt fyrir andmæli verjanda ákærða. Er aðalmeðferð málsins var fram haldið 18. júní 2019 bókaði verjandi ákærða mótmæli vegna gagnaframlagningarinnar og taldi hann að dómurinn gæti ekki byggt á hinum nýju gögnum og breyttum ályktunum matsmannsins við sönnunarmat í málinu.

8 Í framburði matsmannsins í héraði lýsti hann nánar niðurstöðum þeirra matsgerða sem lágu fyrir í málinu og staðfesti jafnframt efni þeirra. Vitnið tók þó fram að við undirbúning skýrslugjafar hefði honum orðið ljóst að á ljósmyndum mætti sjá að á enni brotaþola væri áverki sem sýndi að skósóla, með samskonar mynstri og skór sem ákærði var í um nóttina, hefði verið þrýst á enni brotaþola.

9 Í hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 samkvæmt 1. tölulið í ákæru. Ákærði unir dómi héraðsdóms að þessu leyti. Í dóminum var einnig talið sannað að ákærði hafi gerst sekur um stórfellda líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, brot gegn blygðunarsemi samkvæmt 209 gr. sömu laga og hættubrot samkvæmt 1. mgr. 220. gr. laganna samkvæmt 2. tölulið ákærunnar. Í umfjöllun dómsins um þann ákærulið kemur fram að dómarinn hafi talið óhjákvæmilegt að leggja myndirnar frá matsmanninum fram í málinu til að leiða í ljós hið sanna og rétta og að gagnframlagningin hefði ekki rýrt möguleika ákærða til varna. Í sönnunarmati héraðsdóms er meðal annars byggt á framburði matsmannsins um að áverki á enni brotaþola samsvari mynstri á skósóla ákærða. Með hinum áfrýjaða dómi var refsing samkvæmt fyrri dómi tekin upp og dæmd að nýju og ákærði dæmdur til sex ára fangelsisrefsingar auk þess sem honum var gert að greiða brotaþola 3.500.000 krónur í miskabætur og allan sakarkostnað málsins.

Niðurstaða

10 Ákærði gerir kröfu um að hinn áfrýjaði dómur verði ómerktur og að málinu verði vísað aftur heim í hérað til löglegrar meðferðar. Reisir hann þessa kröfu sínar aðallega á því að dómara málsins hafi ekki verið heimilt að hlutast til um að leggja fram ný gögn við aðalmeðferð þess og að ekki hafi verið heimilt að byggja dómsniðurstöðuna á framburði matsmannsins fyrir dómi sem í raun breytti niðurstöðu matsgerðar sem lá fyrir í málinu. Með þessu hafi verið brotið gegn jafnræði málsaðila og að auki hafi þetta komið niður á vörnum ákærða. Þá byggir ákærði kröfuna einnig á því að rétt hefði verið að kveða til setu í dóminum meðdómendur í samræmi við heimild í 4. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ákærði gerði ekki kröfu um ómerkingu málsins í áfrýjunaryfirlýsingu og kemur hún því ekki til umfjöllunar nema að því leyti sem dómurinn telur að varnir ákærða kunni að leiða til ómerkingar án kröfu, sbr. 2. mgr. 199. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

11 Flestar ljósmyndanna sem matsmaðurinn studdist við í vitnisburði sínum og dómari í héraði ákvað að leggja fram voru stækkaðar eða unnar ljósmyndir sem lágu fyrir við meðferð matsmálsins og höfðu að auki verið lagðar fram í málinu. Frá þessu er þó sú undantekning að mynd af mynstri skósóla var ekki í prentuðum gögnum málsins. Matsmaður upplýsti að þá mynd hefði hann fengið með gögnum sem voru afhent honum við meðferð matsmálanna. Fyrir liggur að ljósmyndirnar sem dómarinn ákvað að lagðar yrðu fram eru að minnsta kosti að hluta ný gögn í málinu þar sem matsmaður hafði unnið myndirnar sérstaklega til skýringar á matsgerðinni. Sú skylda hvílir á dómurum í sakamálum að sjá til þess að mál séu upplýst, svo sem kostur er, áður en dómur er á þau lagður. Í því skyni er þeim rétt að beina því til ákæranda að afla gagna um tiltekin málsatriði, sbr. 2. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008. Fallist er á það með héraðsdómi að þau gögn sem hann ákvað að leggja fram voru til þess fallin að upplýsa málið enn frekar og var því rétt að fallast á að þau yrðu lögð fram. Fyrir liggur að ákæruvaldið taldi rétt að leggja umrædd gögn fram í málinu. Þótt dómara hefði verið rétt samkvæmt framangreindu lagaákvæði að beina því til ákæruvaldsins að leggja gögnin fram í stað þess að leggja þau fram sjálfur leiðir það ekki til ómerkingar héraðsdóms eins og hér stóð á. Í þessu sambandi athugast einnig að eftir að framangreind gögn voru lögð fram var gert fjögurra daga hlé á aðalmeðferð málsins en verjandi krafðist hvorki frekari frestunar né nýs mats. Verður því ekki talið að framlagning gagnanna hafi haft áhrif á varnir ákærða eða að hann hafi ekki fengið nægan tíma eða aðstöðu til að undirbúa vörn sína í héraði, sbr. 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og blið 3. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994.

12 Samkvæmt 109. gr. laga nr. 88/2008 metur dómari hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, sé fram komin um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, vitnisburður, mats og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn. Það mat héraðsdóms að framburður matsmannsins hafi haft þýðingu við mat á sönnun í málinu leiðir ekki til ómerkingar hins áfrýjaða dóms enda sætir sönnunarmatið endurskoðun fyrir Landrétti.

13 Með 32. gr. laga nr. 49/2016 var ákvæði 3. gr. laga nr. 88/2008 breytt vegna stofnunar Landsréttar sem millidómstigs. Í umfjöllun um 32. gr. í frumvarpi til laga nr. 88/2008 kemur fram að ákvæði 3. gr. laganna um fjölskipaðan héraðsdóm í sakamálum hafi komið í lög um meðferð opinberra mála til að bregðast við þeirri stöðu að Hæstarétti var sniðinn þröngur stakkur við endurskoðun á mati á sönnunargildi munnlegs framburðar vegna meginreglunnar um milliliðalausa sönnunarfærslu. Jafnframt segir þar að með tilkomu millidómstigs þyki ekki lengur þörf á sérstakri heimild til að hafa héraðsdóm fjölskipaðan af þeirri ástæðu að ákærði neiti sök og niðurstaðan kunni að verulegu leyti að ráðast af mati á sönnunargildi munnlegs framburðar fyrir dómi. Með frumvarpinu var þó lagt til að eftir sem áður yrði heimilt að hafa héraðsdóm skipaðan þremur héraðsdómurum ef mál er umfangsmikið eða mjög mikilvægt frá almennu sjónarmiði. Þá var lagt til að heimildin yrði rýmkuð þannig að hún næði einnig til mála þar sem ákært er fyrir brot sem varðað getur 10 ára fangelsi eða meira, svo sem manndráp, ýmis kynferðisbrot, stórfelld fíkniefnabrot og rán. Fram kom í frumvarpinu að heimildinni yrði aðeins beitt í undantekningartilvikum og þá einkum ef ætla má að sönnunarmat verði vandasamt. Þegar horft er til atvika málsins er ekki efni til að hnekkja því mati héraðsdóms að láta hjá líða að nýta þá heimild og því ekki rétt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm af þeim sökum.

14 Þar sem ekki þykir efni til að ómerkja hinn áfrýjaða dóm án kröfu ber að taka til skoðunar kröfur ákærða um sýknu af ákærulið 2, mildun refsingar og sýknu af eða lækkun á bótakröfu.

15 Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi gáfu hvorki ákærði né brotaþoli skýrslur fyrir héraðsdómi. Í málinu liggja þó fyrir skýrslur sem þau gáfu hjá lögreglu við rannsókn málsins. Ákærði hefur í skýrslutökum hjá lögreglu staðfastlega neitað sök og brotaþoli hefur ekki getað upplýst hver hafi valdið henni þeim áverkum sem ákært er fyrir í 2. tölulið ákæru. Fallist er á það með héraðsdómi að sannað sé með læknisvottorðum, matsgerðum og framburðum lækna og matsmanns fyrir héraðsdómi að brotaþoli hafi orðið fyrir stórfelldri líkamsárás sem leitt hafi til þeirra áverka sem lýst er í ákærulið 2.

16 Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi liggur fyrir að ákærði veittist að brotaþola við skemmtistaðinn […] skömmu áður en meint brot samkvæmt ákærulið 2 átti sér stað. Tekið er undir með héraðsdómi að gögn málsins og framburðir bendi ekki til þess að við þá atlögu hafi brotaþoli hlotið mikla áverka eða að úr henni hafi blætt.

17 Fyrir liggur að vitnið C kom fyrir héraðsdóm og mundi þá lítið eftir atvikum en bar þó að karlmaður sem var í leit að stúlku hafi komið að máli við hann á […] sömu nótt og meint brot átti sér stað. Maðurinn hafi síðan séð stúlkuna og gengið frá vitninu til hennar. Staðfesti vitnið að hafa gefið skýrslu um atburðinn hjá lögreglu. Í samantekt lögreglu af framburði vitnisins daginn sem meint brot átti sér stað kemur fram að hann hafi séð mann ganga suður […] sem síðan hafi komið til hans þar sem hann var fyrir utan […] og spurt hann hvort hann hefði séð stelpu þarna. Maðurinn hafi síðan séð stúlkuna fyrir utan […] og gengið til hennar. Hún hafi ekki virst vilja tala við manninn og hafi gengið í burtu frá honum en hann farið á eftir henni. Lýsti vitnið því að maðurinn hefði verið grannur, dökkhærður, svartskeggjaður og með hárið greitt frá enninu og að hann hefði verið klæddur í dökka úlpu eða jakka. Gögn málsins sem geta um ferðir vitnisins benda til þess að samtalið hafi farið fram eftir að áðurgreind átök við […] áttu sér stað. Þá hefur annað vitni, B, borið fyrir dómi að hafa séð dökkklæddan grannan karlmann að meðalhæð ganga í burtu frá brotaþola er hún lá í götunni við […]. Þótt framangreind vitni hafi ekki getað borið kennsl á ákærða við sakbendingu verður ekki framhjá því litið að lýsingar þeirra svara til klæðaburðar ákærða um nóttina og útlits hans.

18 Í málinu liggja fyrir réttarlæknisfræðilegar matsgerðir sem styðja við það að ákærði hafi veitt brotaþola þá áverka sem lýst er í ákærulið 2. Matsmaður staðfesti matsgerðirnar og skýrði efni þeirra fyrir héraðsdómi. Í matsgerð 2. júní 2018 svarar matsmaður spurningum um hver sé líklegasta orsökin fyrir áverkum á höndum og ristum ákærða og hvort áverkar á ristum hafi getað komið til vegna núnings eða af öðrum örsökum. Í matsgerðinni kemur fram að ákærði hafi verið með marga höggáverka á mörgum líkamshlutum sem gefi til kynna líkamleg átök við annan aðila. Áverkar á höndum verði einkum til við hnefahögg á frekar harðan líkamshlut svo sem andlit. Margúlar á ristum séu annaðhvort vegna högga á harðan flöt/líkamshluta eða vegna þess að trampað hafi verið á ristarnar. Þá kemur fram í matinu að ólíklegt sé að ákærði hafi sjálfur veitt sér margúla á ristum með nuddi eða klóri. Skýringar ákærða á því hjá lögreglu hvernig áverkarnir komu til eru óljósar og samræmast ekki niðurstöðum matsgerðarinnar.

19 Þá liggur fyrir í málinu matsgerð 2. júní 2018 þar sem svarað er spurningu um hvernig blóð sem fannst á skó ákærða, sem DNAgreining hafði sýnt fram á að væri úr brotaþola, hefði getað lekið á hann eða hvort skórinn hefði verið í beinni snertingu við sár. Í matsgerðinni er dregin sú ályktun að líklegast hafi blóðið komið eftir högg með hnefa nálægt sári á vinstri augabrún brotaþola eða nefi. Við höggið hafi skórinn verið staðsettur nálægt brotaþola.

20 Í viðbótarmati 30. júní 2018 er staðfest sú niðurstaða fyrra mats að áverkar á andliti brotaþola hafi meðal annars komið til vegna hnitmiðaðra högga sem líklegast hafa verið veitt með hnefahöggum af mikilli ákefð. Svo sem áður er rakið er líkum á því að spark eða tramp hafi orsakað áverka breytt með viðbótarmatinu úr því að vera „síður mögulegt (less likely) í jafn mögulegt (equally likely)“. Þá segir í áliti matsmannsins: „Til viðbótar áverkum, sem þegar hafa verið metnir, hafði [brotaþoli] óreglulega mynsturlagaða margúla með minniháttar skrámum á vinstra ennissvæði og á vinstri kinn. Þótt áverkar af þessum toga geti verið afleiðing viðkomu vegna falls á sambærilegt mynstrað yfirborð, er einnig mögulegt að tvö spörk eða trömp, annað á enni og hitt á höku, geti valdið þeim.“

21 Áður hefur verið rakið að hinn dómkvaddi matsmaður lýsti því í framburði fyrir héraðsdómi að honum hefði við gerð matsgerðanna yfirsést að mynstur hafi verið á enni brotaþola sem samsvaraði mynstri á skósóla ákærða. Gerði hann grein fyrir þeirri ályktun sinni með tilvísun til þeirra mynda sem hann hafði útbúið og lagðar voru fram við aðalmeðferð málsins. Þrátt fyrir mótmæli ákærða við framlagningu hinna nýju gagna og framburðar matsmannsins um þetta atriði kallaði hann matsmanninn ekki fyrir dóm við framhald aðalmeðferðarinnar í héraði til þess að spyrja hann nánar út í ályktanir hans. Þá hefur ákærði ekki heldur reynt að hnekkja framburði matsmannsins með því að óska eftir mati á því hvort ólíklegt sé að áverkar á enni brotaþola geti stafað af þrýstingi frá skósóla ákærða. Í málinu liggur því ekkert fyrir sem varpar rýrð á framburð matsmannsins að þessu leyti. Þótt framburði matsmannsins verði að þessu leyti ekki jafnað til niðurstöðu matsgerðar fólst í honum nánari umfjöllun um gögn sem lágu henni til grundvallar. Samkvæmt framangreindu er fallist á það með héraðsdómi að framburður hans um þetta atriði styðji enn frekar þá niðurstöðu að ákærði hafi valdið þeim áverkum á brotaþola sem lýst er í 2. tölulið ákæru.

22 Með vísan til þess sem að framan er rakið um framburð vitna og niðurstöðu réttarlæknisfræðilegra matsgerða sem og forsendna hins áfrýjaða dóms telst sannað svo að hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi gerst sekur um þau brot sem lýst er í 2. tölulið ákæru. Brotin eru réttilega heimfærð til refsiákvæða í hinum áfrýjaða dómi.

23 Árás ákærða á brotaþola var sérstaklega fólskuleg og ófyrirleitin og beindist einkum að höfði brotaþola. Áverkar af völdum atlögu ákærða voru meðal annars brot í gólfi hægri augntóftar, mar og mjúkpartabólgur á augn og kinnsvæðum, opinn skurður fyrir ofan vinstra auga, mar á nefi og höku, blóðnasir og blóð í munni, skrapsár á hnakka, roði og skrapsár yfir brjósthrygg, roði og eymsli ofarlega á vinstri rasskinn og ofkæling. Þá reif ákærði brotaþola úr fötum og skyldi hana eftir nakta og hjálparlausa síðla nætur. Við ákvörðun refsingar verður horft til 1., 2., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði var dæmdur 21. júní 2019 í Landsrétti til að sæta fangelsi í sex mánuði skilorðsbundið í tvö ár fyrir tilraun til ráns, sbr. 252. gr. sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga og brot gegn 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Ber nú að taka upp hina sex mánaða skilorðsbundnu refsingu sem ákærði hlaut með framangreindum dómi og dæma hana með í þessu máli, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar verður gerður hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu gættu verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í fjögur ár en til frádráttar komi gæsluvarðhald hans frá 21. til 28. september 2016.

24 Með vísan til 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 verður ákærða gert að greiða brotaþola miskabætur. Með vísan til atvika málsins og þeirra áverka sem brotaþoli hlaut af atlögum ákærða þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 2.000.000 króna og skulu þær bera vexti eins og greinir í dómsorði.

25 Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

26 Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns og þóknun réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, H-kk-nf O-kk-nf, sæti fangelsi í fjögur ár, en frá refsingunni dregst gæsluvarðhald hans frá 21. til 28. september 2016.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skulu vera óröskuð.

Ákærði greiði A, 2.000.000 króna með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 17. september 2016 til 13. október 2018, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.

Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 2.049.793 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, L-kk-ef B-kk-ef lögmanns, 1.422.280 krónur, og þóknun réttargæslumanns brotaþola, Þ-kvk-ef B-kvk-ef lögmanns, 481.740 krónur.