16/2019

Útdráttur

Fallist var á kröfu A um opinber skipti til fjárslita vegna loka óvígðrar sambúðar hans og B, sbr. 100. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir I-kvk-nf E-kvk-nf, J-kk-nf F-kk-nf og O-kvk-nf M-kvk-nf A-kvk-nf kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 4. janúar 2019, en kærumálsgögn bárust réttinum 7. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. desember 2018 í málinu nr. Q[...]/2018 þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að fram færu opinber skipti til fjárslita milli málsaðila. Kæruheimild er í 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl.

2 Sóknaraðili krefst þess að fram fari opinber skipti til fjárslita milli hans og varnaraðila. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Landsrétti, til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst hún málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

4 Málsatvikum og málsástæðum aðila er lýst í hinum kærða úrskurði. Kröfu um frávísun málsins frá Landsrétti styður varnaraðili við 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. lokamálslið 1. mgr. 133. gr. laga nr. 20/1991, sem kveði á um að fullnægt skuli vera almennum skilyrðum til áfrýjunar dóms í einkamáli. Telur varnaraðili að yfirlýsing lögmanns sóknaraðila um að kröfugerð hans snúist ekki um fjárkröfu heldur eingöngu töku búsins til opinberra skipta sýni að ekki sé heimilt að skjóta málinu til Landsréttar. 5 Kæra sóknaraðila lýtur að því að endurskoðaður verði úrskurður héraðsdóms sem hafnaði því að fram færu opinber skipti til fjárslita milli aðila. Úrskurður þess efnis sætir kæru til Landsréttar samkvæmt 133. gr. laga nr. 20/1991 og verður kröfu varnaraðila um frávísun málsins frá Landsrétti því hafnað.

6 Sóknaraðili höfðaði mál á hendur varnaraðila í ársbyrjun 2016 þar sem hann krafðist greiðslu á hluta af svokallaðri höfuðstólsleiðréttingu samkvæmt lögum nr. 35/2014 um leiðréttingu verðtryggðra fasteignaveðlána, en fjárhæðin hafði öll gengið til lækkunar á áhvílandi veðskuldum fasteignar, sem var þinglýst eign varnaraðila. Málinu lauk með dómi Hæstaréttar 15. mars 2018 í máli nr. 217/2017 þar sem kröfum sóknaraðila var hafnað.

7 Ekki verður fallist á það með héraðsdómi að með höfðun framangreinds máls og tilhögun kröfugerðar í því hafi sóknaraðili gefið bindandi yfirlýsingu um að hann gerði ekki frekari kröfur um skipti til fjárslita milli aðila. Þótt hann hafi ekki haft uppi aðra kröfu í því máli en um hlutdeild í áðurgreindri höfuðstólsleiðréttingu fasteignaveðlána hefur hann ekki með öðrum aðgerðum eða yfirlýsingum lýst þeirri afstöðu að öllum fjárskiptum aðila væri lokið. Því verður ekki fallist á að hann hafi sýnt af sér slíkt tómlæti að hann geti nú ekki krafist skipta til fjárslita. Að þessu virtu og samkvæmt 100. gr. laga nr. 20/1991 verður fallist á kröfu sóknaraðila um að fram fari opinber skipti til fjárslita milli aðila.

8 Eftir þessum úrslitum verður varnaraðila gert að greiða sóknaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað eins og í úrskurðarorði greinir.

Úrskurðarorð:

Fallist er á kröfu sóknaraðila, A, um að fram skuli fara opinber skipti til fjárslita milli aðila.

Varnaraðili, B, greiði sóknaraðila 496.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.