618/2018

Útdráttur

S var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa ráðist á A með þeim hætti að ýta í bakið á henni þannig að hún féll niður af palli sem þau stóðu á, lenti á vinstri olnboga og vinstra hné og brotnaði á vinstri öxl. Í dómi Landsréttar var skírskotað til þess að þegar framburður S, A og annarra vitna svo og læknisfræðileg gögn hefðu verið metin heildstætt teldist hafið yfir skynsamlegan vafa að S hefði með þeirri háttsemi sem lýst væri í ákæru valdið A þeim áverkum sem þar væri lýst. Refsing S var ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fullnustu hennar var frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var S jafnframt dæmdur til að greiða A miskabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir K-kvk-nf S-kvk-nf, S-kk-nf T-kk-nf M-kk-nf og V-kk-nf H. V-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 15. júní 2018 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 6. apríl 2018 í málinu nr. S[…]/2017.

2 Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu en refsing ákærða þyngd.

3 Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, til vara að refsing verði felld niður en að öðrum kosti milduð. Þá krefst hann aðallega frávísunar á bótakröfu en til vara að bætur verði lækkaðar. 4 Brotaþoli, A, krefst þess aðallega að ákærði verði dæmdur til að greiða henni 913.307 krónur með nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum. Til vara krefst brotaþoli staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Niðurstaða

5 Af hálfu ákærða og ákæruvalds var ekki talin ástæða til að ákærði eða vitni gæfu munnlegar skýrslur fyrir Landsrétti eða að upptökur af framburði þeirra væru spilaðar við aðalmeðferð fyrir réttinum og taldi Landsréttur heldur ekki þörf á því til að komast að niðurstöðu í málinu.

6 Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og framburða ákærða, brotaþola og vitnisins B fyrir héraðsdómi þykir sannað að þau þrjú hafi átt samskipti á tjaldsvæðinu við Króksmýri í Reykjanesfólkvangi 17. júlí 2015 sem lokið hafi með því að upp kom ósætti með þeim vegna hunda sem ákærði og brotaþoli voru með. Framburði brotaþola og vitnisins B ber í aðalatriðum saman um að ákærði hafi ýtt brotaþola fram af palli með þeim afleiðingum að brotaþoli hafi komið niður á hné og vinstri handlegg og hlotið meiðsli af. Þótt vitnið B hafi ekki getað lýst því nákvæmlega hvar ákærði hafi komið við brotaþola er framburður hennar skýr um að hann hafi ýtt henni með hendinni fram af pallinum með framangreindum afleiðingum. B hafi eftir það komið brotaþola til varnar og lent í átökum við ákærða. Þótt það, að brotaþoli og vitnið B séu náskyldar, sé til þess fallið að draga nokkuð úr trúverðugleika framburðar vitnisins, sbr. 126. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, er til þess að líta að framburður hennar hefur verið skýr og trúverðugur og veitir framburði brotaþola talsverðan stuðning.

7 Ákærði neitar að hafa ýtt við brotaþola og ráðist að vitninu B en um annað ber framburði hans að mestu saman við framburð þeirra. Að því leyti sem framburður ákærða samrýmist ekki framburði brotaþola og B þykir hann hins vegar um margt ótrúverðugur.

8 Brotaþoli og vitnið B báru báðar fyrir héraðsdómi að þær hefðu í kjölfar fyrrnefndra atvika átt samtal við vitnið G, sem var tjaldvörður á tjaldsvæðinu og upplýst hann um að ákærði hefði ráðist á þær báðar. Fyrir dómi töldu þær sig hafa sagt G hvað gerðist en voru ekki vissar um hversu nákvæmlega þær hefðu sagt honum frá atvikum. Í framburði G fyrir dómi kannaðist hann við að tvær stelpur hefðu sagt honum umrætt kvöld að ákærði hefði gripið um háls annarrar þeirra og ýtt henni upp að hurð. Vitnið kvað vel geta verið að borist hafi í tal að ákærði hefði hrint annarri þeirra niður af palli en vitnið hafði áður borið um það í skýrslu sem lögregla tók af honum. Hann kvaðst ekki vilja þræta fyrir það en minni hans væri lélegt eftir mikil veikindi á árunum 2012 og 2013. Það sem vitnið G mundi um samtal sitt við brotaþola og vitnið B um samskipti þeirra við ákærða þykir fremur styðja framburð brotaþola og B en framburð ákærða sem ekkert hefur kannast við að hafa lent í átökum umrætt kvöld. 9 Afleiðingum af háttsemi ákærða er í ákæru lýst með þeim hætti að brotaþoli „brotnaði á vinstri öxl, cortival rofi collum scapula,“. Ákærði verður einungis sakfelldur ef sannað telst að hann hafi valdið brotaþola þeim áverkum sem lýst er á íslensku í ákærunni.

10 Brotaþoli þykir hafa gefið trúverðugar skýringar á því hvers vegna hún leitaði ekki til læknis vegna áverka þeirra sem hún taldi ákærða hafa valdið henni fyrr en við komu á bráðamóttöku Landspítala háskólasjúkrahúss 27. ágúst 2015 og tilkynnti ekki atvikið til lögreglu fyrr en 6. apríl 2016. Við komu á bráðamóttöku bar brotaþoli að henni hefði verið hrint um tveimur mánuðum áður og lent meðal annars á vinstri hendi og hefði verið með eymsli í öxlinni síðan. Til að byrja með verk við ákveðnar hreyfingar en síðusta daga með stöðugan verk. Brotaþoli hefur ávallt lýst orsökum verkja í öxlinni með sama hætti.

11 Í læknisvottorði C, yfirlæknis […], 28. mars 2017 segir meðal annars um brotaþola: „Í þessu máli er um að ræða tvo aðskilda sjúkdómsferla, annars vegar afleiðingar af góðkynja æxli í hægri framheila sem valdið hafði einkennum í vinstri líkamshelmingi frá 2014 og hins vegar afleiðingar áverka við fall með áhrifum á vinstri öxl sem smám saman varð að erfiðu, en vel þekktu ástandi sem kallast frosin öxl. Frosin öxl er ástand sem einkennist af hreyfiskerðingu í lið til allra átta sem oftast getur varað allt frá 6 mánuðum upp í 24 mánuði, getur komið í kjölfar áverka en einnig í tengslum við ýmsa sjúkdóma en líka án þekktrar orsakar. Brotalína í vinstra herðablaði rétt neðan axlarliðarins sem uppgötvaðist við endurskoðun röntgenmynda þann 18.02.2016 er talin geta samrýmst tímalega þeim áverka sem A hefur greint frá. Í þessu tilviki liggur fyrir tímalegt samband áverka við verkjaástand í vinstri öxl og verður að telja að áverkinn sé líklegasta skýring á þróun verkjaástandsins í það að verða frosin öxl.“ Önnur læknisfræðileg gögn málsins, sem rakin eru í hinum áfrýjaða dómi, styðja frásögn brotaþola um að hún hafi orðið fyrir áverkum af völdum atlögu ákærða 17. júlí 2015, sem samkvæmt framansögðu er réttilega lýst í ákæru sem broti á vinstri öxl.

12 Þegar framburður ákærða, brotaþola og annarra vitna, svo og læknisfræðileg gögn eru metin heildstætt telst hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi með þeirri háttsemi sem lýst er í ákæru valdið brotaþola þeim áverkum sem þar er lýst.

13 Að því gættu en með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms að öðru leyti verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða, heimfærslu brots hans til refsiákvæða, ákvörðun refsingar, sakarkostnað og einkaréttarkröfu brotaþola.

14 Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir. Ákærði verður jafnframt dæmdur til að greiða brotaþola málskostnað fyrir að halda kröfum sínum til haga fyrir Landsrétti, eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf H-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 454.652 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 421.600 krónur.

Ákærði greiði brotaþola, A, 150.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.