181/2018

Útdráttur

Þb. L ehf. höfðaði mál gegn T ehf. og krafðist riftunar á tilteknum ráðstöfunum L ehf. til T ehf. Í málinu lá fyrir að T ehf. var eigandi 92,46% hlutafjár í L ehf. og var T ehf. því nákominn félaginu í skilningi 5. töluliðar 3. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti. Krafa þb. L ehf. beindist annars vegar að riftun á þeirri ráðstöfun L ehf. að kaupa tiltekið lausafé af T ehf. 29. febrúar 2012 og 30. október 2014 ásamt riftun á peningagreiðslum L ehf. til T ehf. 31. desember 2012 til 1. september 2015 á grundvelli 141. gr. laga nr. 21/1991. Talið var að þessar greiðslur hefðu verið til hagsbóta T ehf. á ótilhlýðilegan hátt á kostnað annarra kröfuhafa og leitt til þess að eignir L ehf. hefðu ekki verið til reiðu til fullnustu kröfuhöfum. Þá hefði félagið verið ógjaldfært á þessum tíma. Í ljósi tengsla T ehf. og L ehf. hefði T ehf. vitað eða mátt vita um ógjaldfærni félagsins og þær aðstæður sem leiddu til þess að þessar ráðstafanir væru ótilhlýðilegar. Var krafa þb. L ehf. um riftun þessara ráðstafana því tekin til greina. Krafa þb. L ehf. beindist hins vegar að riftun á greiðslu L ehf. til T ehf. á grundvelli tiltekins samkomulags frá 6. maí 2015 og greiðslu L ehf. á tveimur reikningum til T ehf. 1. júní 2015 á grundvelli 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991. Talið var að greiðslurnar hefðu verið inntar af hendi með óvenjulegum greiðslueyri innan sex mánaða fyrir frestdag og að þær hefðu skert greiðslugetu L ehf. verulega. Þá hefði T ehf. ekki sannað að greiðslurnar hefðu virst venjulegar eftir atvikum. Var krafa þb. L ehf. um riftun þessara greiðslna því tekin til greina og T ehf. dæmt til að greiða þb. L ehf. skaðabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, K-kvk-nf S-kvk-nf og V-kk-nf H. V-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar með áfrýjunarstefnu 13. febrúar 2018. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 14. nóvember 2017 í málinu nr. E2998/2016. Áfrýjandi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnda en til vara að kröfurnar verði lækkaðar. Þá krefst hann málskostnaðar fyrir héraði og fyrir Landsrétti.

2 Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Landsrétti.

Niðurstaða

3 Áfrýjandi byggir á því að kaup stefnda á áhöldum, tækjum og innréttingum 29. febrúar 2012, hafi verið eðlileg kaup á lausafé, sem nauðsynlegt var í starfsemi stefnda. Jafnframt hefur áfrýjandi haldið því fram að hluti þessa búnaðar hafi síðar verið seldur til annarra aðila og að andvirði þess hlutar hafi numið rúmlega 38.000.000 króna. Þá hafi mánaðarlegar greiðslur stefnda til áfrýjanda að fjárhæð 150.000 krónur ásamt virðisaukaskatti verið endurgjald stefnda fyrir þjónustu, sem áfrýjandi veitti stefnda. Þetta fyrirkomulag hafi verið við lýði frá árinu 2004. Um lága fjárhæð hafi verið að ræða og greiðslurnar því eðlilegt og venjulegt endurgjald fyrir þjónustu, sem stefnda var nauðsynleg þar sem stefndi hafi ekki haft neina starfsmenn í þjónustu sinni.

4 Áfrýjandi hefur engin gögn lagt fram um framangreinda sölu búnaðarins. Þá bar fyrrum framkvæmdastjóri VB Vörumeðhöndlunar ehf. fyrir héraðsdómi að félagið hefði leigt þau tæki, sem notuð voru á verkstæðum félagsins og voru meðal annars andlag viðskiptanna 29. febrúar 2012. Sú tilhögun hafi gilt bæði fyrir og eftir viðskiptin 29. febrúar 2012. Á hinn bóginn liggja engin gögn fyrir í málinu um að áfrýjandi hafi haft tekjur af leigu tækja til VB Vörumeðhöndlunar ehf. þrátt fyrir að hafa fest kaup á þeim eins og rakið hefur verið. Þá hefur áfrýjandi ekki lagt fram nein gögn því til sönnunar að hinar mánaðarlegu greiðslur stefnda til áfrýjanda hafi tíðkast frá árinu 2004.

5 Áfrýjandi hefur lagt fram ný gögn fyrir Landsrétti til sönnunar því að hraðtengi og tvær skóflur, sem stefndi keypti af áfrýjanda 30. október 2014, hafi fylgt tveimur nánar tilgreindum vinnuvélum, sem hafi verið seldar á árinu 2014 og 2015.

6 Framlagðir reikningar eru ýmist gefnir út á árunum 2012 og 2013, tveimur til þremur árum fyrir nefnd viðskipti eða eru ekki gefnir út af stefnda. Þeir geta því enga þýðingu haft í málinu.

7 Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms verður hann staðfestur.

8 Áfrýjanda verður gert að greiða stefnda málskostnað eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður. Áfrýjandi, Tá ehf., greiði stefnda, þrotabúi Leiguvéla ehf., 750.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.