352/2018

Útdráttur

A var sakfelldur fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í félagi við þrjá aðra menn ruðst inn á heimili vopnaðir hnífum og macebrúsum og ógnað húsráðanda og fólki sem þar var gestkomandi með hnífunum og macebrúsunum, ráðist með höggum og spörkum á einn gestanna og sprautað úr macebrúsunum í andlit húsráðanda og gestsins. Þá var A sakfelldur fyrir brot gegn 211. gr., sbr. 20. gr. laga nr. 19/1940, með því að hafa eftir að hann ruddist inn á heimilið stungið B í kviðinn með hnífi með þeim afleiðingum að hann hlaut stungusár neðan við nafla og töldust áverkarnir lífshótandi. Við mat á heimfærslu háttsemi A undir 211. gr., sbr. 20. gr. laga nr. 19/1940, var litið til ofbeldisfulls aðdraganda árásarinnar og afleiðinga hennar en talið var að A hefði ekki getað dulist er hann veittist að B með hnífnum að langlíklegast væri að bani hlytist af atlögunni. Hefði í raun verið hending að ekki fór verr. Refsing A var ákveðin fangelsi í fimm ár og sex mánuði að frádregnu gæsluvarðhaldi sem hann hafði sætt frá 7. október 2017. Þá var A gert að greiða B miska og skaðabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kvk-nf E-kvk-nf, I-kvk-nf E-kvk-nf og R-kvk-nf B-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 21. febrúar 2018 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur […] 2018 í málinu nr. S[…]/2018.

2 Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða en refsing hans verði þyngd. 3 Ákærði krefst þess aðallega að hann verði sýknaður en til vara að refsing hans verði milduð og bundin skilorði að öllu leyti. Verði honum gerð óskilorðsbundin refsing krefst ákærði þess að gæsluvarðhald sem hann hefur sætt frá 7. október 2017 komi til frádráttar refsingu. Ákærði krefst lækkunar á einkaréttarkröfu.

4 B krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.524.342 krónur með vöxtum eins og dæmdir voru í héraði.

Málsatvik og sönnunarfærsla

5 Málsatvik eru reifuð í hinum áfrýjaða dómi. Þar er jafnframt gerð grein fyrir framburði ákærða og vitna við aðalmeðferð málsins í héraði.

6 Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti gáfu ákærði og brotaþoli viðbótarskýrslur og var framburður þeirra í öllum aðalatriðum samhljóða framburði þeirra fyrir héraðsdómi. Þá gaf viðbótarskýrslu C skurðlæknir sem gerði aðgerð á brotaþola í kjölfar árásar ákærða. Í framburði hans kom fram að hann gæti engu slegið föstu um það hversu langt blað hnífsins, sem brotaþoli var stunginn með umrætt sinn, hefði verið. Læknirinn kvaðst hafa saumað saman sár brotaþola á tveimur stöðum, auk þess sem hann hefði lokað litlu gati á ristli hans. Hnífsstungan hefði ekki komið mjög nálægt stóru æðunum tveimur, sem liggja í kviðarholi manna, en þó yrði að taka tillit til þess að brotaþoli væri grannur og því væri stutt í allar æðar hans og líffæri. Þá væru slíkar stungur ætíð taldar vera lífshótandi.

Niðurstaða

7 Í málinu er ákærða gefin að sök líkamsárás í félagi við þrjá menn með því að ryðjast inn á heimili vopnaðir hnífum og macebrúsum og ógna húsráðanda og fólki sem þar var gestkomandi með hnífunum og macebrúsunum, ráðast með höggum og spörkum á einn gestanna og sprauta úr macebrúsunum í andlit húsráðanda og gestsins. Þá er ákærða gefið að sök að hafa, eftir að hann ruddist inn á heimilið, stungið brotaþola í kviðinn með hnífi með þeim afleiðingum að brotaþoli hlaut stungusár neðan við nafla sem náði í gegnum kviðvegg og lífhimnu, í gegnum hengi smágirnis á tveimur stöðum og í gegnum hengi þverristils alveg við ristilinn. Er atlögunni nánar lýst í héraðsdómi. Svo sem áður er rakið neitar ákærði sök að því er varðar líkamsárás samkvæmt 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði kveðst á hinn bóginn hafa stungið brotaþola með hnífi en neitar því að um tilraun til manndráps hafi verið að ræða.

8 Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás sem heimfærð var til 217. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest að ákærði hafi gerst sekur um líkamsárás eins og í ákæru greinir og að sú háttsemi hans sé rétt heimfærð til refsiákvæðis.

9 Þá var ákærði jafnframt sakfelldur fyrir að hafa stungið brotaþola með hnífi og var atlagan heimfærð til 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga. Svo sem rakið er í hinum áfrýjaða dómi er sannað með vætti vitna og gögnum málsins að aðdragandi atlögunnar var ofbeldisfullur, en ákærði fór vopnaður hnífi í fylgd þriggja félaga sinna á fund brotaþola í því skyni að innheimta hjá honum ætlaða peningaskuld vegna fíkniefna undir formerkjum „handrukkunar“. Ákærði ruddist, ásamt félögum sínum, með háreysti inn í íbúðina þar sem brotaþoli var fyrir ásamt öðru fólki. Ákærði hefur lýst því að hann hafi stungið brotaþola af hvatvísi vegna þess að brotaþoli hafi verið með „skæting“. Þótt aðdragandi þess að ákærði stakk brotaþola hafi verið skammur og atburðarásin hröð verður ekki litið fram hjá þeirri fyrirætlan sem samkvæmt framansögðu bjó að baki för ákærða. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða fyrir tilraun til manndráps og ákvörðun refsingar hans að frádregnu gæsluvarðhaldi sem ákærði hefur sætt frá 7. október 2017.

10 Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verða ákvæði hans um einkaréttarkröfu brotaþola og sakarkostnað staðfest.

11 Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Landsrétti og þóknun réttargæslumanns brotaþola fyrir Landsrétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, A-kk-nf Ö-kk-nf G-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 1.156.220 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, A-kk-ef K-kk-ef F-kk-ef lögmanns, 868.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, J-kk-ef Þ-kk-ef J-kk-ef lögmanns, 220.000 krónur.