348/2019

Útdráttur

Ágreiningur málsins varðaði slit á ráðningarsamningi A við N ehf. en hún var einn stofnenda félagsins og eigandi að 10% eignarhlut. A krafðist ógreiddra launa samkvæmt ráðningarsamningi fyrir tímabilið 1. júlí til 9. október 2017 og launa í uppsagnarfresti þar sem hún taldi að riftun samningsins hefði verið ólögmæt. N ehf. byggði á því að A hefði tekið að sér að annast launalaust verk sem stofnandi, hluthafi og stjórnandi félagsins og að ráðningarsamningurinn hefði einungis verið gerður að forminu til. Landsréttur taldi að þó að N ehf. hefði ekki verið unnt að standa skil á launagreiðslum til A að fullu þá væri hvergi í gögnum málsins að finna upplýsingar um að hún hefði af þeim sökum eða öðrum ákveðið að falla frá launakröfum sínum samkvæmt ráðningarsamningnum. Þyrfti N ehf. því að bera hallann af sönnunarskorti um að ekki hefði staðið til að greiða henni laun fyrir þetta tímabil eða að skerða ætti launagreiðslurnar á einhvern hátt. Landsréttur taldi að ekki yrði ráðið af gögnum málsins að A hefði vanefnt starfsskyldur sínar með þeim hætti að réttlætanlegt hefði verið að rifta ráðningarsamningnum án fyrirvara og var riftunin því talin ólögmæt. Var fallist á kröfu A um ógreidd laun samkvæmt ráðningarsamningnum og fallist á að hún ætti rétt til greiðslu skaðabóta sem tækju mið af umsömdum launum hennar í uppsagnarfresti í þrjá mánuði.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir A-kk-nf E. J-kk-nf, H-kvk-nf Þ-kvk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Áfrýjandi skaut málinu til Landsréttar 16. maí 2019. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 23. apríl 2019 í málinu nr. E2118/2018.

2 Áfrýjandi krefst þess að stefnda verði gert að greiða sér 7.282.800 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 850.000 krónum frá 1. ágúst 2017 til 1. september sama ár, af 1.700.000 krónum frá þeim degi til 1. október sama ár, af 2.550.000 krónum frá þeim degi til 1. nóvember sama ár, af 3.400.000 krónum frá þeim degi til 1. desember sama ár, af 4.250.000 krónum frá þeim degi til 1. janúar 2018, af 5.100.000 krónum frá þeim degi til 1. febrúar sama ár en af 7.282.800 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum innborgunum 6. ágúst 2017, að fjárhæð 165.897 krónur, og 20. desember sama ár, að fjárhæð 100.000 krónur. Þá krefst hún málskostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti.

3 Eftir uppsögu hins áfrýjaða dóms var bú Nostra Veitingahúss ehf. tekið til gjaldþrotaskipta 2. maí 2019 en stefndi hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Landsrétti. Samkvæmt 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ber að líta svo á að hann krefjist staðfestingar héraðsdóms. Áfrýjanda var með bréfi Landsréttar 3. júlí 2019 veittur frestur til 17. sama mánaðar í því skyni að ljúka gagnaöflun í málinu. Til samræmis við fyrrgreint lagaákvæði er kveðinn upp dómur í málinu á grundvelli fyrirliggjandi gagna.

Málsatvik

4 Sakarefni málsins varðar slit á ráðningarsamningi áfrýjanda við Nostra Veitingahús ehf. en hún var einn stofnenda félagsins í september 2016 og eigandi að 16,67% eignarhlut. Aðrir eigendur voru þá N-x-x E-kvk-nf F-x-x með 16,67% eignarhlut, H-kk-nf E. Ó-kk-nf með 33,33% eignarhlut og Stálverk ehf. með 33,33% eignarhlut. Var áfrýjandi jafnframt stjórnarmaður í félaginu ásamt H-kk-þgf og tveimur öðrum en N-x-x var framkvæmdastjóri þess.

5 Til stóð að félagið starfrækti veitingahús í Reykjavík með sama nafni við Laugaveg 59 og mun upphaflega hafa átt að opna það í byrjun sumars 2017 sem dróst til 21. október 2017. Gerður var leigusamningur um húsnæðið 9. janúar 2017 og var það afhent í mars sama ár. Hófust þá undirbúningsframkvæmdir fyrir opnun veitingahússins.

6 Áfrýjandi gerði ráðningarsamning við Nostra Veitingahús ehf. sem er dagsettur 1. janúar 2017. Samkvæmt 1. gr. samningsins var hún ráðin til að gegna starfi veitingastjóra með yfirumsjón á rekstri eldhúss veitingahússins. Samkvæmt 3. gr. tók hún við starfinu 1. janúar 2017 en gagnkvæmur uppsagnarfrestur var einn mánuður fyrstu sex mánuði ráðningarsambandsins en þrír mánuðir eftir það. Samkvæmt 4. gr. skyldu laun hennar vera 850.000 krónur á mánuði miðað við fullt starf en kveðið var á um að hún fengi engin laun greidd fyrir fyrstu fjóra mánuði ársins.

7 Þar sem opnun staðarins hafði tafist og kostnaður verið vanáætlaður mun á tímabilinu maí til júní 2017 hafa verið leitað til fjárfesta um frekari fjármögnun félagsins. Á grundvelli samnings um áskrift að „nýju hlutafé“ í Nostra Veitingahúsi ehf. 14. júní 2017 keypti félagið Flóki Invest ehf. 14.000.000 nýrra hluta í félaginu fyrir 16.000.000 króna. Heildarhlutir í félaginu eftir þau viðskipti voru 35.000.000 og skiptust með þeim hætti að áfrýjandi átti 3.500.000 hluti (10%), Natascha 3.500.000 hluti (10%), H-kk-nf 7.000.000 hluta (20%), Stálverk ehf. 7.000.000 hluta (20%) og Flóki Invest ehf. 14.000.000 hluta (40%). Sama dag var undirritað hluthafasamkomulag sem allir framangreindir áttu aðild að.

8 Óumdeilt er að í kjölfar þess að nýr fjárfestir kom að félaginu og hlutafé var hækkað fékk áfrýjandi greidd laun fyrir maí og júní 2017 í samræmi við efni fyrrgreinds ráðningarsamnings. Engin laun voru greidd fyrir júlí en einnig er óumdeilt að áfrýjanda barst greiðsla frá félaginu að fjárhæð 165.897 krónur 6. ágúst 2017. Engin laun voru að öðru leyti greidd áfrýjanda í ágúst og september en opinber gjöld vegna launa fyrir þá mánuði munu hafa verið greidd.

9 Á stjórnarfundi félagsins 9. október 2017 tók áfrýjandi við yfirlýsingu um riftun á fyrrgreindum ráðningarsamningi. Í yfirlýsingunni, sem undirrituð var af formanni stjórnar félagsins, sagði að um væri að ræða „fyrirvaralausa“ riftun á ráðningarsamningnum sem byggðist á þeim grundvelli að áfrýjandi hefði „brotið alvarlega gegn starfsskyldum [sínum] hjá fyrirtækinu eins og þær [væru] skilgreindar í 1. og 2. gr. samningsins“. Í dæmaskyni er nefnt í yfirlýsingunni að verulega hafi skort á faglega þekkingu áfrýjanda á þeim verkefnum sem hún hefði borið ábyrgð á og að hún hafi ekki sinnt þeim á viðeigandi hátt. Auk þess var þar vísað til þess að áfrýjandi hefði átt í verulegum samskiptaörðugleikum við samstarfsfólk sitt. Í yfirlýsingunni segir um slit ráðningarsambandsins: „Riftunin hefur í för með sér að ráðningarsambandið milli þín og fyrirtækisins fellur þegar í stað niður og er ekki um uppsagnarfrest eða greiðslur í þeim fresti að ræða. Uppgjör launa við þig miðast við riftunardag, 9. október 2017 og greiðist í þrem greiðslum þann 5. nóvember 2017, 5. desember 2017 og þann 5. janúar 2018. Ekki verður um frekari greiðslur launa og annars launatengds að ræða.“

10 Sama dag og fyrrgreindur stjórnarfundur var haldinn urðu þær breytingar á stjórn Nostra Veitingahúss ehf. að J-kvk-nf J-kvk-nf sem var í fyrirsvari fyrir Flóka Invest ehf. var kjörin aðalmaður í stjórn félagsins en jafnframt var stjórnarmönnum fjölgað úr fjórum í fimm. Áfrýjandi gekk þá úr aðalstjórn en var kjörin í varastjórn.

11 Lögmaður áfrýjanda sendi Nostra Veitingahúsi ehf. tölvupóst 18. október 2017 og mótmælti riftun ráðningarsamningsins sem ólögmætri. Með tölvupósti 24. sama mánaðar gerði lögmaður hennar kröfu vegna vangoldinna launa fyrir tímabilið júlí 2017 til og með janúar 2018, samtals að fjárhæð 7.082.800 krónur. Óumdeilt er að áfrýjanda barst greiðsla að fjárhæð 100.000 krónur frá félaginu 20. desember 2017.

12 Áfrýjandi sagði sig úr stjórn félagsins með tilkynningu til fyrirtækjaskrár sem móttekin var 4. janúar 2018. Ekki fékkst nein niðurstaða um ágreining málsaðila og var málið höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur með stefnu þingfestri 26. júní 2018. Með dómi héraðsdóms 23. apríl 2019 var Nostra Veitingahús ehf. sýknað af kröfu áfrýjanda og hún dæmd til að greiða 600.000 krónur í málskostnað. Bú félagsins var skömmu síðar tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði héraðsdóms 2. maí 2019. Áfrýjandi lýsti kröfu í þrotabúið með bréfi 9. júlí 2019 en samkvæmt kröfulýsingaskrá 13. ágúst 2019 var ekki tekin afstaða til kröfunnar þar sem fullvíst þótti að ekki gæti komið til greiðslu hennar, sbr. 3. málslið 1. mgr. 119. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Eins og fyrr greinir hefur þrotabúið ekki látið málið til sín taka hér fyrir dómi.

Niðurstaða

13 Áfrýjandi reisir kröfu sína á því að hún eigi inni ógreidd laun samkvæmt ráðningarsamningi fyrir tímabilið 1. júlí 2017 til 9. október sama ár er hún tók við riftunaryfirlýsingunni. Þá byggir hún á því að riftunin hafi verið ólögmæt og eigi hún því rétt á launum í uppsagnarfresti fyrir tímabilið 9. október til og með janúar 2018 en til vara skaðabótum sem nemi fjárhæð launa á þessu tímabili. Tekur krafa hennar mið af því að uppsagnarfestur samkvæmt ráðningarsamningi hafi verið þrír mánuðir þar sem hún hafi verið búin að starfa lengur en sex mánuði hjá félaginu er samningnum var rift, sbr. grein 3.2 í honum. Hafi uppsagnarfrestur byrjað að líða næstu mánaðamót eftir riftun samningsins, sbr. grein 12.1.3 í kjarasamningi Samtaka atvinnulífsins og Matvæla og veitingafélags Íslands (MATVÍS).

14 Í greinargerð fyrir héraðsdómi byggði stefndi á því að áfrýjandi hafi auk annarra eigenda félagsins tekið að sér að „annast launalaust verk sem stofnandi, hluthafi og stjórnandi félagsins“. Byggði hann á því að ráðningarsamningurinn hafi „að forminu til... miðað að greiðslu almennra launa fyrir umþrætt tímabil en rekstur staðarins [hafi ekki verið] kominn á þann stað að eigendur gætu hafið slík almenn störf“. Byggði hann á því að ráðningarsamningurinn hafi verið gerður „til þess að afmarka væntanlega stöðu hluthafanna innan félagsins en hvorki hafi verið ætlunin að efni hans yrði meitlað í stein né [hafi það verið] eftirfarandi skilningur þeirra“. Áfrýjandi hafi „í öllu falli afsalað sér rétti til launa með fyrirvaralausri móttöku launaseðla sem ekki voru greiddir“ og með því að „halda áfram að sinna verkum athugasemdalaust án þess að gera nokkra kröfu um greiðslur“.

15 Ekki verður annað ráðið af gögnum málsins en að ráðningarsamningur áfrýjanda hafi tekið gildi 1. janúar 2017. Samkvæmt 4. gr. samningsins tók áfrýjandi að sér að vinna launalaust fyrir félagið fyrstu fjóra mánuði ársins en eins og fyrr hefur verið rakið voru henni greidd laun fyrir maí og júní 2017 í samræmi við efni samningsins. Óumdeilt er að sú launagreiðsla átti sér stað í kjölfar þess að Flóki Invest ehf. fjárfesti í Nostra Veitingahúsi ehf. Í samningi Flóka Invest ehf. um áskrift að nýjum hlutum í félaginu frá 14. júní 2017 kom fram í grein 2.3 að ekki hefði verið framkvæmd áreiðanleikakönnun á félaginu en að áskrifandi hlutanna hefði kynnt sér nánar tilgreind gögn sem hafi verið fylgiskjöl við áskriftarsamninginn. Þar á meðal voru tilgreindir í grein 2.3.3 ráðningarsamningar við „frumkvöðla“ Nostra Veitingahúss ehf., en áfrýjandi var í hluthafasamkomulagi nefnd sem einn af þeim. Í grein 6.3.9 í áskriftarsamningnum kom auk þess fram að ekki væru til staðar aðrar skuldir eða fjárskuldbindingar en áskrifanda hlutanna hefðu verið kynntar en þar á meðal væri um að ræða skuldbindingu við áfrýjanda. Í hluthafasamkomulagi hluthafa Nostra Veitingahúss ehf. frá sama tíma kemur fram í grein 4.2.2 að breytingar á ráðningarkjörum þeirra hluthafa sem væru jafnframt starfsmenn væru háðar samþykki allra stjórnarmanna félagsins. Í grein 4.3 í sama samkomulagi kom loks fram að „[u]ppsögn ráðningarsamninga frumkvöðla“ yrði gerð með samþykki stjórnarmanna „fjárfestis“ og „bakhjarls“ en þar var samkvæmt grein 1.1 og 1.2 um að ræða þá stjórnarmenn sem sátu í félaginu á vegum Flóka Invest ehf. og Stálverks ehf.

16 Samkvæmt öllu framangreindu verður ekki annað ráðið af gögnum málsins en að allir hluthafar Nostra veitingahúss ehf. hafi gengið út frá því að ráðningarsamningurinn við áfrýjanda hafi verið í fullu gildi 14. júní 2017 auk þess sem fyrir liggur að launagreiðslur voru í kjölfarið inntar af hendi til hennar fyrir maí og júnímánuð það ár. Ráðið verður af gögnum málsins að fjárskortur félagsins hafi valdið því að ekki var unnt að inna frekari launagreiðslur af hendi en eins og fyrr hefur verið rakið tókst ekki að opna veitingahúsið fyrr en 21. október 2017. Hvergi í gögnum málsins er hins vegar að finna upplýsingar sem gefa til kynna að áfrýjandi hafi af þeim sökum eða öðrum ákveðið að falla frá launakröfum sínum samkvæmt ráðningarsamningnum. Í riftunaryfirlýsingu Nostra Veitingahúss ehf. 9. október 2017 var eins og fyrr greinir sérstaklega tekið fram án fyrirvara að „uppgjör launa“ við áfrýjanda ætti að „miðast við“ þann dag og greiðast í þrem greiðslum 5. nóvember 2017, 5. desember 2017 og 5. janúar 2018. Ber yfirlýsingin þannig með sér samkvæmt orðanna hljóðan að óumdeilt hafi verið á þessum tíma að áfrýjandi hefði átt rétt á því að fá greidd laun til 9. október 2017. Verður stefndi af framangreindum ástæðum látinn bera hallann af sönnunarskorti um að ekki hafi staðið til að greiða henni laun fyrir þetta tímabil eða að skerða ætti launagreiðslur á einhvern hátt.

17 Gögn málsins bera með sér að upp hafi komið samstarfserfiðleikar milli áfrýjanda og starfsmanna í eldhúsi veitingahússins sem leiddu til þess að hún hætti þar störfum. Verður ráðið af skýrslu framkvæmdastjóra félagsins að henni hafi af þessum ástæðum í lok maí eða byrjun júní 2017 verið falið að segja áfrýjanda upp störfum. Í skýrslu framkvæmdastjórans kom hins vegar fram að náðst hefði samkomulag á fundi hennar og áfrýjanda með þáverandi stjórnarmönnum Nostra Veitingahúss ehf., H-kk-þgf E. Ó-kk-þgf, R-kvk-þgf L-kvk-þgf H-kvk-þgf og Ó-kk-þgf B-kk-þgf J-kk-þgf um að áfrýjandi myndi starfa áfram fyrir félagið en ekki í eldhúsi. Með hliðsjón af því sem rakið hefur verið hér að framan um greiðslu launa til áfrýjanda fyrir maí og júnímánuð 2017 og riftun ráðningarsamningsins 9. október 2017 verður stefndi látinn bera hallann af sönnunarskorti um að slíkt samkomulag hafi ekki náðst eða að til hafi staðið að skerða eða fella niður greiðslur til hennar af þessum sökum.

18 Í gögnum málsins liggja ekki fyrir afrit af neinum skriflegum áminningum til áfrýjanda um störf hennar í þágu Nostra Veitingahúss ehf. áður en ráðningarsamningnum var rift 9. október 2017. Í riftunaryfirlýsingunni er um ástæðu riftunar vísað til þess að verulega hafi skort á „faglega þekkingu“ áfrýjanda til að sinna þeim störfum sem hún hafi borið ábyrgð á. Um nánari skýringar þess var vísað til „fjölda funda, bæði með yfirmönnum sem og starfsfólki“. Í fundargerð stjórnarfundar félagsins frá 9. október 2017 kemur fram að „starfsmenn og aðrir samstarfsaðilar hafi ítrekað kvartað undan samskiptum og stjórnunaraðferðum [áfrýjanda] og N-kvk-ef“, sem var þáverandi framkvæmdastjóri félagsins, og hefðu þær „í nokkrum tilvikum“ verið áminntar munnlega fyrir það af stjórn án þess að þær hefðu bætt úr því.

19 Af hálfu stefnda hefur ekki verið gerð grein fyrir því á hvern hátt hafi skort á „faglega þekkingu“ áfrýjanda eða hvers eðlis munnlegar kvartanir starfsmanna og annarra samstarfsaðila um „samskipti“ og „stjórnunaraðferðir“ hennar hafi verið. Þá voru ekki leidd vitni fyrir héraðsdómi til að gefa skýrslu um hvers eðlis fyrrgreindar kvartanir starfsmanna og samstarfsaðila hefðu verið. Um það gáfu eingöngu skýrslu J-kvk-nf J-kvk-nf og H-kk-nf E. Ó-kk-nf en þau höfðu sem hluthafar félagsins beinna hagsmuna að gæta af dómsniðurstöðu. Verður framburður þeirra af þeim sökum ekki lagður til grundvallar niðurstöðu málsins, sbr. lokamálslið 1. mgr. 57. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt þessu verður ekki ráðið af gögnum málsins að áfrýjandi hafi vanefnt starfsskyldur sínar með þeim hætti að réttlætanlegt hafi verið að rifta ráðningarsamningnum án fyrirvara 9. október 2017. Fyrir liggur að áfrýjandi hefur mótmælt því að hafa verið áminnt fyrir störf sín í kjölfar þeirra breytinga sem voru gerðar á störfum hennar í lok maí eða byrjun júní 2017 eftir að samstarfserfiðleikar komu upp við starfsmenn í eldhúsi. Verður stefndi að bera hallann af sönnunarskorti um að slík áminning hafi í reynd verið veitt en hún var forsenda þess að heimilt hafi verið að rifta ráðningarsamningnum. Samkvæmt því telst riftunin hafa verið ólögmæt.

20 Samkvæmt öllu framangreindu verður fallist á kröfu áfrýjanda um greiðslu launa fyrir tímabilið 1. júlí til 9. október 2017. Jafnframt verður fallist á að áfrýjandi eigi rétt á greiðslu skaðabóta sem taki mið af umsömdum launum hennar í uppsagnarfresti ef til uppsagnar hefði komið á ráðningarsamningi 9. október 2017. Er fallist á að hún hefði við slíkar aðstæður átt rétt á greiðslu launa til og með janúar 2018. Ekki er fallist á þá málsástæðu stefnda að vanræksla áfrýjanda á því að skila munum sem kunna að hafa verið í eigu Nostra Veitingahúss ehf. hafi falið í sér „trúnaðarbrot“ með þeim afleiðingum að krafa hennar hafi fallið niður.

21 Stefndi krefst þess til vara að krafa áfrýjanda verði lækkuð verulega. Byggir hann á því að lækka beri kröfuna með tilliti til fjarvista áfrýjanda frá vinnu sem sjá megi af fyrirliggjandi skráningu í stimpilkerfi félagsins. Af hálfu áfrýjanda voru þær skýringar gefnar við skýrslutöku fyrir héraðsdómi á takmarkaðri skráningu tíma í stimpilkerfi að ekki hefði verið gerður áskilnaður um notkun þess af hálfu starfsmanna sem voru jafnframt eigendur. Fær sú skýring stoð í því að engir fyrirvarar voru gerðir í riftunaryfirlýsingu stefnda 9. október 2017 um skertar launagreiðslur til áfrýjanda af þessum sökum auk þess sem engan áskilnað var að finna í ráðningarsamningi hennar um notkun stimpilkerfisins. Loks er enga tilvísun að finna í launaseðlum sem liggja fyrir í gögnum málsins um að laun væru reiknuð út miðað við skráða tíma í stimpilkerfi að frátöldum launaseðli fyrir októbermánuð 2017 er riftunin átti sér stað og ágreiningur var kominn upp milli málsaðila. Samkvæmt því verður lagt til grundvallar að réttur áfrýjanda til greiðslu launa hafi ekki verið háður skráningu tíma í stimpilkerfi félagsins. Verður stefndi að bera hallann af sönnunarskorti um að réttur til launagreiðslna hafi verið háður slíkri skráningu. Af þessum sökum verður ekki fallist á að tilefni sé til að lækka kröfu áfrýjanda til samræmis við skráða tíma í stimpilkerfi félagsins.

22 Stefndi byggir jafnframt á því að áfrýjandi hafi eingöngu átt rétt á uppsagnarfresti í einn mánuð þar sem hún hefði ekki verið búin að starfa hjá félaginu í sex mánuði er riftunin átti sér stað, sbr. áskilnað í grein 3.2 í ráðningarsamningi. Byggir hann á því að lækka beri kröfu áfrýjanda með hliðsjón af því. Samkvæmt fyrirliggjandi ráðningarsamningi hóf áfrýjandi störf hjá Nostra Veitingahúsi ehf. 1. janúar 2017. Hafði hún því starfað hjá félaginu í meira en sex mánuði er samningnum var rift 9. október sama ár. Hefur ekki þýðingu í því sambandi þótt áfrýjandi hafi í ráðningarsamningnum afsalað sér rétti til launa fyrir fyrstu fjóra mánuði ráðningarsambandsins. Samkvæmt því verður ekki fallist á að lækka beri kröfu áfrýjanda af þessum sökum.

23 Af hálfu stefnda hafa ekki verið færð fram haldbær rök fyrir því að forsendur séu til að lækka kröfu áfrýjanda af öðrum ástæðum. Verður krafa hennar því tekin til greina eins og hún er sett fram og nánar greinir í dómsorði. Með hliðsjón af þeirri niðurstöðu verður stefnda gert að greiða áfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti sem ákveðinn verður í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Stefndi, þrotabú Nostra Veitingahúss ehf., greiði áfrýjanda, Ö-kvk-þgf B-kvk-þgf W-kvk-þgf, 7.282.800 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 850.000 krónum frá 1. ágúst 2017 til 1. september 2017, af 1.700.000 krónum frá 1. september 2017 til 1. október 2017, af 2.550.000 krónum frá 1. október 2017 til 1. nóvember 2017, af 3.400.000 krónum frá 1. nóvember 2017 til 1. desember 2017, af 4.250.000 krónum frá 1. desember 2017 til 1. janúar 2018, af 5.100.000 krónum frá 1. janúar 2018 til 1. febrúar 2018 en af 7.282.800 krónum frá þeim degi til greiðsludags, allt að frádregnum 165.897 krónum sem greiddar voru inn á kröfuna 6. ágúst 2017 og 100.000 krónum sem greiddar voru inn á kröfuna 20. desember 2017.

Stefndi greiði áfrýjanda 1.000.000 króna í málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti.