164/2018

Útdráttur

P var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið A í höfuðið með nánar tilgreindum afleiðingum. Ekki var fallist á að viðbrögð hans hafi helgast af neyðarvörn samkvæmt 1. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga eða að atvik hafi verið með þeim hætti sem lýst er í 2. mgr. sömu greinar. Með hliðsjón af sakaferli ákærða þótti refsing hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar skyldi frestað skilorðsbundið. Þá var P gert að greiða A 153.000 krónur í skaða og miskabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir Á-kk-nf H-kk-nf, H-kvk-nf Þ-kvk-nf og R-kvk-nf H-kvk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1 Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar með áfrýjunarstefnu 24. janúar 2018 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Suðurlands 18. desember 2017 í málinu nr. S4/2017.

2 Ákæruvaldið krefst staðfestingar á sakfellingu ákærða og að refsing hans verði þyngd. Þá er þess krafist að ákærði greiði allan sakarkostnað málsins.

3 Ákærði krefst sýknu en til vara að refsing verði felld niður eða milduð. Þá krefst hann þess að einkaréttarkröfu á hendur sér verði vísað frá dómi en til vara að fjárhæð hennar verði lækkuð. Loks krefst hann málsvarnarlauna til handa skipuðum verjanda sínum og að þau ásamt öðrum sakarkostnaði málsins greiðist úr ríkissjóði.

4 Brotaþoli, A, hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Landsrétti og verður því litið svo á að hann krefjist staðfestingar á einkaréttarkröfu sinni, sbr. 1. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála.

Niðurstaða

5 Ákæruatriðum, málavöxtum og framburði ákærða, brotaþola og vitna eru gerð skil í hinum áfrýjaða dómi. Eins og þar greinir kom til átaka milli ákærða og brotaþola í tjaldi á þjóðhátíð í Vestmannaeyjum aðfaranótt laugardagsins 1. ágúst 2015. Af framburði þeirra sem komu fyrir héraðsdóm verður ráðið að þar hafi brotaþoli tekið í ákærða til að koma honum út úr tjaldinu eftir að brotaþoli, ásamt öðru fólki sem var með honum í för, kom að ákærða þar sem hann ætlaði að kasta af sér þvagi inni í tjaldinu. Ákærði bar fyrir d ómi að hafa brugðist við með því að ýta við þeim sem veittust þannig að honum. Að sögn ákærða datt annar þeirra sem það gerðu á tjaldgólfið og lýsti hann því að þeir hefðu slegist í kjölfarið. Ljóst er að þar er átt við brotaþola. Kveðst ákærði hafa legið ofan á honum og reynt að kýla hann. Þegar litið er til þessa framburðar ákærða og annars sem fyrir liggur í málinu verður ekki á það fallist að viðbrögð hans hafi helgast af neyðarvörn samkvæmt 1. mgr.

12. gr. almennra hegningarlaga eða að atvik hafi verið með þeim hætti sem lýst er í 2. mgr. sömu greinar.

6 Með framburði vitnanna B og C, og með hliðsjón af framlögðu læknisvottorði um áverka brotaþola og framburði læknis fyrir dómi, er sannað að ákærði hafi í framangreindum átökum við brotaþola slegið hann í höfuðið með þeim afleiðingum sem í ákæru greinir. Samkvæmt því ber að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sakfellingu ákærða.

7 Með vísan til þess sem rakið hefur verið um framburð ákærða og að teknu tilliti til þess sem fyrir liggur um aðdraganda átakanna milli ákærða og brotaþola er ekki efni til þess að þau atriði sem greinir í 4. tölulið 1. mgr. 74. gr., 75. gr. eða 3. mgr. 218. gr. c, áður 3. mgr. 218. gr. b í almennum hegningarlögum, hafi áhrif við ákvörðun refsingar.

8 Í hinum áfrýjaða dómi segir að viðurlagaákvörðun 8. júlí 2015 hafi ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar ákærða, sbr. 1. mgr. 218. gr. c í almennum hegningarlögum, áður 1. mgr. 218. gr. b í sömu lögum. Ákæruvaldið hefur lagt fyrir Landsrétt upplýsingar um að ákærði hafi verið 17 ára þegar hann framdi það brot sem lá til grundvallar þeirri viðurlagaákvörðun. Samkvæmt 1. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga hefur hún því ekki ítrekunaráhrif.

9 Eftir að héraðsdómur gekk hefur ákærði verið sakfelldur fyrir þrjú umferðarlagabrot og fyrir brot gegn 218. gr. b í almennum hegningarlögum, sbr. dóm Héraðsdóms Reykjavíkur 14. nóvember 2018. Síðast greinda brotið var framið 3. febrúar 2018, um einum og hálfum mánuði eftir að hinn áfrýjaði dómur gekk. Ákærða var þar gert að sæta fangelsi í sex mánuði en refsing fyrir umferðarlagabrotin var ákveðin sem hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu gættu og með hliðsjón af sakaferli ákærða, sbr. 5. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, er refsing ákærða hæfilega ákveðin í hinum áfrýjaða dómi. 10 Ákvæði héraðsdóms um einkaréttarkröfu og um sakarkostnað í héraði eru staðfest.

11 Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, P-kk-nf A-kk-nf J-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 583.200 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, S-kk-ef A-kk-ef S-kk-ef lögmanns, 558.000 krónur.