531/2021

Útdráttur

Á var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist með ofbeldi að A við störf hans sem dyravörður og bitið hann í vinstri upphandlegg. Refsing Á var ákveðin fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða A miskabætur.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir D-kk-nf Þ-kk-nf B-kk-nf, R-kvk-nf B-kvk-nf og S-kk-nf S-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 7. júlí 2021 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Málsgögn bárust réttinum 10. janúar 2022. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 11. mars 2021 í málinu nr. S- 6883/2020.

2

Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærða verði þyngd.

3

Ákærði krefst aðallega sýknu af kröfum ákæruvaldsins, en til vara að refsing hans verði felld niður og að því frágengnu að honum verði gerð vægasta refsing sem lög leyfa. Í öllum tilvikum krefst ákærði þess að einkaréttarkröfu brotaþola verði vísað frá dómi

4

Brotaþoli, A, krefst þess aðallega að ákærði verði dæmdur til að greiða honum 600.0 00 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr., sbr. 4. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 3. febrúar 2019 til 3. janúar 2021 og með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr., sbr. 9. gr. sömu laga, frá þeim degi til greiðsludags, en til vara að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um einkaréttarkröfu hans. Brotaþoli krefst einnig málskostnaðar.

5

Með úrskurði Landsréttar 1. apríl 2022 var málinu vísað frá Landsrétti. Með dómi Hæstaréttar 4. maí 2022 var úrskurður Landsréttar felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnismeðferðar. Málið var dómtekið eftir aðalmeðferð 5. september 2022.

Málsatvik og sönnunarfærsla

6

Málsatvikum og rannsókn málsins er lýst í hinum áfrýjaða dómi. Með dóminum var ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaganr. 19/1940.

Í dóminum er skilmerkilega rakinn framburður ákærða fyrir héraðsdómi, sem og framburður brotaþola og vitnanna B og C. Þá er þar rakinn framburður lögreglumanna nr. D, E og F, sem og G læknis á bráðamóttöku.

7

Í forsendum héraðsdóms kemur meðal annars fram að ákærði hafi kannast við að hafa nartað með tönnum ofarlega í handlegg brotaþola við öxl hans umrædda nótt meðan honum var haldið og hann færður út af staðnum, en þetta samrýmist að nokkru framburði brotaþola um að ákærði hafi bitið hann í upphandlegginn á meðan verið var að færa hann út af staðnum. Þá er rakið að vitnin C og B hafi báðir borið að hafa heyrt brotaþola í umrætt skipti hrópa um að ákærði væri að bíta hann. Að auki báru þessi vitni um að andlit ákærða hefði á sama tíma vísað að eða numið við annan upphandlegg brotaþola. Er framburður C og B metinn skýr, greinargóður, hófstilltur og trúverðugur. Þá kemur fram að lögreglumaður nr. D hafi borið um að brotaþoli hefði umrædda nótt verið með áverka á vinstri upphandlegg, eins og eftir bit, og tekin hefði verið ljósmynd af áverkanum, sem liggi frammi í málinu. Þá liggi fyrir að brotaþoli leitaði á bráðamóttöku síðar sömu nótt en G læknir hafi meðal annars borið að áverkinn á brotaþola á vinstri upphandlegg, gæti verið eftir bit. Í samræmi við framangreint er niðurstaða héraðsdóms sú að ákæruvaldinu hafi tekist lögfull sönnun um að ákærði hafi bitið brotaþola í upphandlegginn með fyrrgreindum afleiðingum, svo sem í ákæru greinir.

8

Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti kom ákærði til viðbótarskýrslugjafar. Fyrir skýrslugjöf hans var spiluð upptaka af framburði hans fyrir héraðsdómi. Þá gaf brotaþoli A viðbótarskýrslu og var fyrir skýrslugjöf hans spiluð upptaka af framburði hans fyrir héraðsdómi. Í viðbótarskýrslu sinni fyrir Landsrétti bar brotaþoli á sama veg og fyrir héraðsdómi um öll þau atriði sem máli skipta við mat á sök ákærða.

Jafnframt gaf vitnið G læknir viðbótarskýrslu og staðfesti fyrri framburð sinn um að áverki á brotaþola geti samræmst þeirri frásögn að hann hafi verið bitinn í vinstri upphandlegg. Þá voru spilaðar upptökur af framburði vitnanna B og C fyrir héraðsdómi. Loks var spilað myndskeið úr öryggismyndavélum [...] frá 3. febrúar 2019, en það er í öllum meginatriðum, sem máli skipta við mat á sök ákærða, í samræmi við frásögn brotaþola og skýrslur vitna.

9

Við meðferð málsins fyrir Landsrétti hefur að mati dómsins ekkert komið fram sem gefur tilefni til að hnekkja fyrrgreindum forsendum héraðsdóms um sök ákærða. Verður því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu ákærða fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og ákvörðun refsingar.

10

Jafnframt er með vísan til forsendna héraðsdóms staðfest sú niðurstaða að ákærða verði gert að greiða brotaþola miskabætur, sem þar eru hæfilega ákveðnar, auk vaxta sem þar greinir. Þá er staðfest ákvæði héraðsdóms um greiðslu sakarkostnaðar í héraði.

11

Líkt og áður greinir var úrskurður Landsréttar um frávísun málsins frá Landsrétti felldur úr gildi með dómi Hæstaréttar og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnismeðferðar. Allur kostnaður í þeim þætti málsins verður felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

12

Ákærða verður gert að greiða áfrýjunarkostnað málsins eins og í dómsorði greinir en fyrir liggur að skipaður verjandi ákærða hefur afsalað sér kröfu um málsvarnarlaun úr hendi ákærða fyrir Landsrétti. Þá verður ákærða gert að greiða brotaþola málskostnað fyrir Landsrétti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð :

Hinn áfrýjaði dómur skal vera óraskaður.

Ákærði, Á-kk-nf G-kk-nf, greiði áfrýjunarkostnað málsins, 23.126 krónur.

Málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða vegna fyrri meðferðar málsins, K-kk-ef R-kk-ef lögmanns, 600.000 krónur, greiðist úr ríkissjóði.

Ákærði greiði brotaþola, A, 350.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.