383/2022

Útdráttur

S var ákærður fyrir að aka bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna og fyrir nytjastuld. Fyrir héraðsdómi játaði S þá háttsemi sem honum var gefin að sök og var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga um meðferð sakamála.

Fyrir Landsrétti krafðist S mildunar á refsingu og að ökuréttarsviptingu hans yrði markaður ákveðinn tími. Refsing S þótti með hliðsjón af sakaferli hans og 77. gr. almennra hegningarlaga hæfilega ákveðin fangelsi í 60 daga en fullnustu 30 daga refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var S sviptur ökurétti ævilangt með vísan til 3. mgr. 99. gr. umferðarlaga.

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir E-kk-nf J-kk-nf, R-kvk-nf H-kvk-nf og Þ-kk-nf I-kk-nf N-kk-nf.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1

Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 14. júní 2022 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Málsgögn bárust réttinum 3. janúar 2023. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjaness 28. apríl 2022 í málinunr. S- 243/2022.

2

Ákæruvaldið krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms að því er varðar sakfellingu ákærða og sviptingu ökuréttar en að refsing hans verði þyngd.

3

Ákærði krefst mildunar á refsingu og að ökuréttarsviptingu hans verði markaður ákveðinn tími.

Niðurstaða

4

Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota hans til refsiákvæða, en fyrir héraðsdómi viðurkenndi hann brot sín skýlaust og var dómur lagður á málið samkvæmt 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

5

Svo sem rakið er í héraðsdómi gekkst ákærði undir greiðslu sektar og sviptingu ökuréttar með lögreglustjórasátt 14. desember 2012 fyrir brot gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987 og að nýju samkvæmt viðurlagaákvörðun 17. október 2018 vegna brots gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 45. gr. a sömu laga, sem framið var 9. ágúst 2017. Brot það gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 50. gr. umferðarlaga nr. 77/2019, sem ákærði er nú sakfelldur fyrir, framdi hann 21. janúar 2021.

6

Þótt umferðarlög mæli ekki fyrir um lögbundin ítrekunaráhrif að því er refsingu varðar byggir dómvenja um að litið sé til brotaferils manns við ákvörðun refsingar á hliðstæðum sjónarmiðum og ítrekunaráhrif þar sem þeirra er getið í lögum.

Samkvæmt þessu og að framangreindum sakaferli virtum, en jafnframt með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms um refsingu ákærða staðfest.

7

Viðurlagaákvörðunin sem ákærði gekkst undir 17. október 2018 hefur ítrekunaráhrif á umferðarlagabrot hans sem hér er fjallað um og telst vera um að ræða ítrekun öðru sinni í skilningi 3. mgr. 99. gr. umferðarlaga nr. 77/2019, sbr. til dæmis dóm Hæstaréttar 4. febrúar 1993 í máli nr. 420/1992 sem birtur er í dómasafni réttarins árið 1993 á blaðsíðu 196. Að þessu gættu verður ákvæði hins áfrýjaða dóms um

ökuréttarsviptingu ákærða einnig staðfest.

8

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

9

Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Landsrétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð :

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Ákærði, S-kk-nf Þ-kk-nf, greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, 269.794 krónur, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Landsrétti, S-kk-ef F-kk-ef lögmanns, 250.000 krónur.